eXpozed

David Avramidis: η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι

2014-08-07T23:06:00.001+03:00

Περιδιαβαίνοντας τα μονοπάτια του ελληνικού facebook και απολαμβάνοντας το παράδοξο φθινοπωρινό διάλειμμα μέσα στο καλοκαίρι, είχα την ατυχία να πέσω πάνω σε αυτό το βίντεο:

Ορμώμενος από την ευλογία και ταυτόχρονα κατάρα του ανθρώπινου είδους - την περιέργεια - πάτησα το αναθεματισμένο play, έχοντας πλήρη συνείδηση του κατήφορου χωρίς επιστροφή που θα ξεκινούσα. Έως τώρα είχα αγνοήσει επιτυχημένα τις προτροπές του facebook να κάνω like στη σελίδα του αυτοαποκαλούμενου "δημοσιογράφου", αλλά πλέον δεν μπορούσα να αγνοώ το γεγονός ότι, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, 177.693 άτομα είναι θαυμαστές του.

Και ξεκινάει το βίντεο, Θερμαϊκός, ελληνική σημαία που ανεμίζει περήφανα, Λευκός Πύργος κλπ κλπ, όλα πιο γραφικά κι από το Μπούρτζι. Οι πρώτες τρεις λέξεις που ακούγονται είναι οι εξής:
"Έχω την τιμή..." εκ στόματος της πατατόσχημης παρουσιάστριας και κάπου εκεί καταλαβαίνω ότι σήμερα θα βγω από τη ναφθαλίνη και θα ξαναγράψω άρθρο.
Ώστε λοιπόν είναι τιμή να παίρνει κάποιος συνέντευξη από έναν ψωνισμένο, αυτοοριζόμενο ως δημοσιογράφο. Τέσπα, που λέει και η νεολαία, ας συνεχίσουμε.
Περιμένω να ακούσω τις περγαμηνές που συνοδεύουν το μεγάλο αυτό ταλέντο, μέχρις ότου η παρουσιάστρια αναφέρει ότι ο "πολλά υποσχόμενος νεαρός κατάφερε να ξεσηκώσει το facebook". Είμαι ακόμα στα πρώτα 40 δευτερόλεπτα του βίντεο και αναρωτιέμαι τι είδους μαζοχισμός είναι αυτός που με έχει πιάσει καλοκαιριάτικα και θέλω να παρακολουθήσω όλη την εικοσάλεπτη συνέντευξη. Η απάντηση του "δημοσιογράφου" στις φιλοφρονήσεις της παρουσιάστριας, σε συνδυασμό με το μητρογλικό παρουσιαστικό του, με αναγκάζει να πάθω κρίση βήχα από το γέλιο.
"Διθυραμβική η εισαγωγή σου...", απαντάει ως άλλος Αλέξανδρος στο δελτίο τύπου μετά την μάχη της Ισσού.

(εδώ αναγκάζομαι να διακόψω τη συγγραφή του άρθρου για λίγο γιατί ήρθε ο Devlyn για επίσκεψη)

Πάρτε και μια φωτογραφία του εν λόγω ατόμου, μόνο και μόνο επειδή μου έχουν πει ότι πρέπει να υπάρχουν και φώτο για να μην είναι βαρετό το άρθρο

Ευγνωμονώντας τον Devlyn για το ότι με επανέφερε για λίγο στην πραγματικότητα στην οποία ο David Avramidis δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας συνηθισμένος ανθρωπάκος, αποφασίζω να παρακολουθήσω το υπόλοιπο βίντεο, κατά το οποίο ο Δαβίδ αποκαλύπτει συγκλονιστικές λεπτομέρειες της ζωής του και του φιλανθρωπικού έργου που νομίζει ότι επιτελεί, αφού πρώτα κάνει κι ένα πέρασμα από την παιδική του ηλικία (παρόλο που είναι μόνο 'εικοσιτέσσερα χρονών').
Ανάμεσα σε άλλα εύθυμα που αναφέρει, ακούω πως:

"Τις τελευταίες μέρες ανέδειξα κάποια ζητήματα, με παιδιά τα οποία πάσχουν από κάποια προβλήματα υγείας, όπως είναι ο καρκίνος, με (αναστεναγμός προβληματισμού) κτηνωδίες ανήλικων παιδιών, με κακοποιήσεις ζώων".

"Αυτό που συνέβη δεν έχει ξανασυμβεί στο ελληνικό facebook - μου έστελναν μηνύματα που μου έλεγαν μπράβο, μην τα βάζεις κάτω"

"Μέσω αυτού του κινήματος έχουμε καταφέρει σαν Έλληνες να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας"

"Θα προσπαθήσω να αλλάξω ακόμα περισσότερο το σκεπτικό των παιδιών της δικής μου ηλικίας"

"Αφού μου δόθηκε αυτή η δύναμη, θα αρχίσω να τους γεννάω αυτά τα συναισθήματα"

By the power of V

Ακολουθεί ένα κατεβατό ακατάσχετης παπαρολογίας, μεσσιανικών παραισθήσεων και εγωμανούς αναφοράς προς το πρόσωπο του και το τι έχει προσφέρει στον κόσμο.

Ας δούμε όμως ποια είναι η βοήθεια του Δαβίδ Αβραμίδη απέναντι στον άμοιρο Ελληνα πολίτη:

Μάλιστα. Ένα συνονθύλευμα από φωτογραφίες που κυκλοφορούν κατά κόρον στο facebook, με τσιτάτα παρμένα από κάποιον συγγραφέα-κακέκτυπο του Κοέλιο τα οποία συνοδεύονται από μερικές εκατοντάδες like από άτομα που χρησιμοποιούν το μπεεεε περισσότερες φορές τη μέρα απ' όσες λένε γεια.
Δαβίδ, ήρθε η ώρα να απευθυνθώ σε σένα προσωπικά: η παρουσία σου στον απέραντο ωκεανό του ίντερνετ είναι παρόμοια με την παρουσία του Πλανγκτόν στον Μπομπ Σφουγγαράκη. Είσαι ένα μικρό πλασματάκι με τεράστιο εγώ, το οποίο δεν έχει να προσφέρει τίποτα στον κόσμο, αλλά παρόλα αυτά νομίζεις ότι είσαι βασιλιάς. Όταν ξεκαβαλήσεις από το καλάμι σου, δώστο μου γιατί θέλω να ξαραχνιάσω τις γωνίες στο ταβάνι.
Να ξεκαθαρίσω και κάτι ακόμα: το ότι υπάρχουν άτομα που σε κριτικάρουν αρνητικά, δεν σημαίνει ότι είναι εχθροί σου ή εγκάθετοι. Μπορεί να είναι απλά άτομα που χρησιμοποιούν τον εγκεφαλό τους και δεν επηρεάζονται από μόδες και trends. Δεν είσαι κάποιος σημαντικός ώστε να έχεις εχθρούς, δεν είσαι ένα ποπ είδωλο της γενιάς μας, είσαι απλά η είδηση της ημέρας και πήρες το Γουωρχολικό δεκαπεντάλεπτο δημοσιότητας που σου αναλογεί.

Ευλόγως θα ρωτήσεις ποιος είμαι εγώ που τολμώ και σου κάνω κριτική και τι έχω πετύχει στη ζωή μου: είμαι κανένας αγαπητέ Αβραμίδη, είμαι το απόλυτο τίποτα. Η διαφορά μας είναι ότι εγώ έχω επίγνωση του τι είμαι, σε αντίθεση με σένα που θεωρείς τον εαυτό σου μια διαδικτυακή ενσάρκωση της μητέρας Τερέζας.
Προσγειώσου, η πτώση πάντα πονάει.
Ακόμα κι αν είναι από τα χαμηλά στα οποία βρίσκεσαι.

Πώς να κάνεις τους ανθρώπους να σε μισήσουν.

2014-04-27T21:38:00.000+03:00

Όταν δεν είσαι χοντρός, μαύρος, ανάπηρος ή άσχημος είναι λίγο πιο δύσκολο να μην είσαι αρεστός. Οπότε θέλω να παρακαλέσω τα άτομα που ταιριάζουν στα παραπάνω χαρακτηριστικά να σταματήσουν να διαβάζουν αυτό το άρθρο γιατί ήδη δε τα γουστάρει ο κανένας.

...

Τώρα που μείναμε μόνο εμείς οι όμορφοι θα ήθελα να σας παρουσιάσω μία λίστα με 5 πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να σας μισήσει ο κόσμος.

1 Πόσταρε φωτογραφίες στο facebook

Οποιαδήποτε στιγμή δεις κάτι παράξενο την ώρα που είσαι έξω πήγαινε μπροστά και τράβα μία selfie. Πόσταρέ τη αμέσως στο facebook! Δεν αρκεί βέβαια μόνο μία φορά γι αυτό προσπάθησε να το κάνεις τακτικά. Φρόντισε να τις έχεις πάντα δημόσια έτσι ώστε να βλέπουν όσοι περισσότεροι γίνεται τη μούρη σου όλη την ώρα για να τους αποσπάς την προσοχή ενώ προσπαθούν να σκεφτούν το επόμενο υπέροχο στάτους τους!

Να ένα παράδειγμα.

1. 2 Γίνε άθεος

Πρέπει να είσαι άθεος και ΠΡΕΠΕΙ να το ξέρουν όλοι. Στις 5 πρώτες ερωτήσεις που θα κάνεις σε κάποιον όταν τον γνωρίσεις πρέπει να συμπεριλαμβάνεις και το «Πιστεύεις στο Θεό;». Αν σου απαντήσει «Ναι», ξεκίνα να του λες πόσο λάθος είναι πως ο Θεός δεν υπάρχει και μην τον αφήσεις να πάρει ανάσα (ούτε εσύ μην πάρεις ανάσα). Προσπάθησε να τον ‘ταπώσεις’ με τα κλασικά επιχειρήματα ενός άθεου μπετού που νομίζει πως μπορεί να κάνει και τον συνομιλητή του άθεο: «mlk an uparxei 8eos tote giati iparxoun ftoxoi anthrwpoi?» κλπ..

1. 3 Έχε μεγάλη μύτη

(ή έστω κάποια ατέλεια)

Πήγαινε κοιτάξου στον καθρέφτη. Παρατήρησε καλά τη μύτη σου… Αν είναι μεγάλη (που είναι) τότε να ξέρεις πως κάνεις τη ζωή δύσκολη και μίζερη σε όλους τους ανθρώπους που είναι γύρω σου! Αν κανένας από τους στραβούς που κάνεις παρέα δε το έχει παρατηρήσει ακόμα ξεκίνα να τους λες πόσο μεγάλη και άσχημη μύτη έχουν αυτοί. Ξαφνικά θα παρατηρήσουν τη δική σου μύτη και θα σκέφτονται πως είσαι ένα κομπλεξικό μαλακιστήρι.

1. 4 Κάνε πολλά κοπλιμέντα

Μπορεί να ακούγεται παράξενο, ποιος δε θα ήθελε να ακούσει κάτι καλό για τον εαυτό του; Φυσικά και όλοι θέλουν. Αλλά τουλάχιστον το 80% των ανθρώπων που δέχονται κοπλιμέντα αντιδρούν κάπως έτσι:

-Είσαι πολύ όμορφος/η σήμερα!

-Ε, ‘ντάξει… δε νομίζω.. Είμαι και αχτένιστη... Έχω και 2 μήνες να κάνω μπάνιο...μπλαμπλαμπλα

(στο περίπου δηλαδή). Γενικά προσπαθούν να αρνηθούν το κοπλιμέντο που τους κάνεις για να μη φανούν ψωνάρες τρομάρα τους! Οπότε όταν κάνεις πολλά κοπλιμέντα κάποια στιγμή ο άλλος θα αγανακτήσει και δε θα σε πολυγουστάρει. Τράι!

5 Γίνε φανατικός οικολόγος

Στην αρχή οι μαλάκες που κάνεις παρέα θα το βρουν ενδιαφέρον και δε θα δώσουν σημασία αλλά μη σε πάρει από κάτω. ΣΠΑΣΤΟΥΣ ΤΑ ΠΑΠΑΡΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΚΟΥΠΙΔΑΚΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΣΙΧΛΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΑΝ ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΟΣΟ ΜΟΛΥΝΟΥΝ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ!

Πες τους για το αμάξι που έχουν πόσο καυσαέριο απελευθερώνει και πόσο καλύτερος είσαι που πηγαίνεις παντού με το ποδήλατο γιατί και γυμναστική κάνεις γιατί εσύ νοιάζεσαι ενώ αυτοί όχι!

Αν τίποτα από όλα αυτά δεν πετύχει άλλαξε παρέα και προσπάθησε ξανά.

Ανδίο.

ΥΓ. δεν ξέρω πως φεύγουν όλα αυτά τα 1 που βλέπετε. σχωράτεμε!

Γυναικείες και ανδρικές ορμόνες

2014-04-01T12:08:00.003+03:00

Γυναικείες και ανδρικές ορμόνες

Πέρα από τις γνωστές ορμόνες, όπως είναι η οιστραδιόλη, η προγεστερόνη, κλπ, υπάρχουν ακόμη κάποιες ορμόνες, που ανακαλύπτουμε δυστυχώς σταδιακά στους άνδρες και στις γυναίκες. Έχουμε λοιπόν...

Γυναικείες Ορμόνες

Χοντοσεντερόνη

Βασική γυναικεία ορμόνη, χάρη στην οποία μια γυναίκα, που μπορεί να μην ξέρει να πάει ούτε από την Ομόνοια στο Σύνταγμα, εντοπίζει με κλειστά μάτια όλα τα υποκαταστήματα της αλυσίδας Hondos Center σε ακτίνα 150 ναυτικών μιλίων.

Φερτηκαρταρεκαργιόλη

Ορμόνη, που εκκρίνεται ιδιαίτερα κάθε Σάββατο πρωί, και διεγείρει την γυναίκα έτσι ώστε να αποσπάσει την πιστωτική κάρτα του άντρα, αφού η δική της έχει καταστραφεί από την χοντοσεντερόνη.

Ευρωχλωρίνη

Με την έκκριση αυτής της ορμόνης η γυναίκα αφήνει την πιστωτική κάρτα και στρέφεται στα μετρητά του άντρα, τα οποία και «καθαρίζει» σε χρόνο ρεκόρ. Εφόσον συνδυαστεί με τις δύο προηγούμενες, ασ’ τα να πάνε.

Τηλεφωνίνη

Ορμόνη, που δίνει στην γυναίκα την ικανότητα να μπορεί να μιλά στο τηλέφωνο για πολλές ώρες χωρίς να χρειάζεται τροφή και νερό. Εκκρίνεται καθημερινά σε σταθερή ποσότητα, αλλά παρατηρείται υπερέκκριση όταν η φερτηκάρταρεκαριόλη και η ευρωχλωρίνη δεν έχουν αποτέλεσμα.

Νυφουλίνη

Πρόκειται για ορμόνη της οποίας η έκκριση αυξάνεται γεωμετρικά με τα χρόνια και η οποία δημιουργεί στην γυναίκα την ακατανίκητη ανάγκη να ντυθεί νυφούλα. Εξαιρετικά επικίνδυνη για τους άντρες, αφού μπορεί να τους οδηγήσει ακόμη και στον αιφνίδιο γάμο.

Πονοκεφαλίνη

Πρόκειται για ορμόνη που εκκρίνεται κυρίως όταν η γυναίκα βρίσκεται σε ύπτια θέση (=ξαπλωμένη). Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι αυτή η ορμόνη δεν προκαλεί πονοκέφαλο στην γυναίκα αλλά οίδημα (=πρήξιμο) στα γεννητικά όργανα των ανδρών. Η γυναίκα επικαλείται δήθεν πονοκέφαλο για να αποφύγει άλλες δραστηριότητες. Πιστεύεται ότι συσχετίζεται με την νυφουλίνη στις μικρές και την φερτηκάρταρεκαργιόλη στις μεγαλύτερες ηλικίες. Πάντοτε όμως συνδυάζεται με την μουρμουρόνη.

Μουρμουρόνη

Βασική γυναικεία ορμόνη, αφού εκκρίνεται από όλες τις γυναίκες και σε όλες τις ηλικίες. Διακρίνεται στην γενικομουρμουρόνη (η γυναίκα μουρμουρίζει γενικά οποιαδήποτε ώρα της ημέρας) και στην κρεβατομουρμουρόνη (εκκρίνεται πριν τον ύπνο και προκαλεί βασανιστική κρεβατομουρμούρα). Σε συνδυασμό με την τηλεφωνίνη προκαλεί μουρμούρα από τηλεφώνου (γνωστή και ως τηλεγκρίνια). Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αν βρεθεί τρόπος περιορισμού της μουρμουρόνης, ο μέσος όρος ζωής των ανδρών θα αυξηθεί άμεσα κατά 15-20 χρόνια.

Ανδρικές Ορμόνες

Βοδινόλη

Τυπική αντρική ορμόνη. Εκκρίνεται μονίμως και έχει ως αποτέλεσμα ο άντρας να τρώει σαν βόδι ανεξάρτητα αν βρίσκεται σπίτι του, σε ταβέρνα ή στο Vardis και με γυναικεία συντροφιά. Παρότι τα βόδια είναι χορτοφάγα, η βοδινόλη ανοίγει την όρεξη για κάθε είδους ψητά, για ψαρομεζέδες, για σάλτσες και λαδομπούκια. Δεν έχει επιπτώσεις στις πράσινες σαλάτες και στα ραδίκια.

Μπεκρουλίνη (ή κουνουπιδόλη ή χωματόλη ή αυγουλίνη ή λιωματίνη ή κοκκαλίνη)

Ορμόνη που εκκρίνεται οποιαδήποτε ώρα του 24ώρου, αρκεί να υπάρχει η σωστή παρέα. Δημιουργεί τάση προς το μπεκρούλιασμα και συνήθως ακολουθεί χρονικά την βοδινόλη. Συχνές επιπτώσεις είναι ο ύπνος με ρούχα, παπούτσια και ανοιχτά τα φώτα, σπάσιμο καθρέφτη με το κεφάλι κλπ. Αν συνδυαστεί με ατυχία, μπορεί να οδηγήσει σε ξύπνημα δίπλα σε γκόμενα-κουασιμόδο. Η ακατάσχετη έκκριση της μπεκρουλίνης οδηγεί τον άντρα σε σίγουρη καραγκιοζοποίηση.

Ποδοσφαιρίνη

Πανίσχυρη αντρική ορμόνη. Εκκρίνεται τα βράδια του Champions League, Mundial καθώς και τις Κυριακές. Συνηθισμένο αποτέλεσμα είναι η απώλεια συνείδησης και η πλήρης αδιαφορία για οτιδήποτε συμβαίνει εκτός αγωνιστικού χώρου. Συνοδεύεται από εκφράσεις όπως «γκ…. οοόχι ρε πούστη», «πουτάνα μπάλα», «πουλημένο κοράκι», «πάρτε το γκολάκι και μόκο», «γαμώ τον άξονα της Γης» κ.ά. Στις γυναίκες προκαλεί αντίστοιχη αύξηση της μουρμουρόνης.

Διπλανόλη

Αυτή η ορμόνη εκκρίνεται σε όλους τους άντρες και πιο πολύ σε αυτούς με μόνιμη σχέση. Έχει ως αποτέλεσμα να γουστάρει περισσότερο κάποια άλλη γυναίκα από αυτή που έχει, όπως εκείνη στο διπλανό γραφείο, στο διπλανό διαμέρισμα, στην διπλανή ομπρέλα της παραλίας, στο διπλανό αμάξι στον δρόμο, την κολλητή της φίλης του ή την αδελφή της κλπ. Αυτό συμβαίνει ακόμη και αν η δική του είναι αντικειμενικά πιο ωραία από τις άλλες. Δεν υπάρχει τρόπος καταστολής αυτής της ορμόνης.

Μουνοδουλίνη

Πρόκειται για ορμόνη που υπάρχει σε πολλούς άντρες και επιφέρει την πλήρη και άνευ όρων υποδούλωσή του σε κάποια γυναίκα. Η δράση της είναι ύπουλη γιατί ποτέ ο ασθενής δεν έχει επίγνωση της καταστάσεώς του αντίθετα πιστεύει ότι ελέγχει πλήρως την γυναίκα. Τυπικές ενδείξεις είναι η απομάκρυνση από παλιούς φίλους, η αποχή από αγαπημένες συνήθειες και δραστηριότητες, καθώς και άλλες πιο περίπλοκες. Η ύπαρξη της μουνοδουλίνης μπορεί να γίνει αντιληπτή μόνο με την βοήθεια τρίτων, κυρίως φίλων αλλά σπάνια αντιμετωπίζεται.

Καληνυχτίνη

Πρόκειται για ειδική περίπτωση ορμόνης που συναντάται σε ορισμένους άντρες. Συνέπεια αυτής είναι ο άντρας να γυροφέρνει κάποια γυναίκα αλλά ποτέ να μην προχωράει παραπάνω. Αρκείται στο να την συνοδεύει έξω και να την γυρνάει το βράδυ σπίτι, γι’ αυτό και λέγεται «καληνύχτας». Κάποια στιγμή η καληνυχτίνη αντικαθίσταται από την μουνοδουλίνη.

Μπακουρόλη

Άλλη εξειδικευμένη ορμόνη. Χτυπά ορισμένους άντρες και έχει ως αποτέλεσμα να βλέπουν «πεϊνιρλί» μόνο στα everest , στο filmnet και στο sirocco. Συνήθως οι ασθενείς αυτοί πάνε πολλοί μαζί, τουλάχιστον τρεις, και το καλό τους χέρι είναι πολύ πιο δυνατό από το άλλο. Το τέλος της μπακουρόλης έρχεται χάρη στην νυμφουλίνη.

Φιγουρατζίνη

Πρόκειται για συνηθισμένη ορμόνη, η επίδραση της οποίας έχει ως αποτέλεσμα ο άντρας θύμα να επιδεικνύει ό,τι νομίζει πως ζηλεύουν οι άλλοι σε αυτόν. Συγκεκριμένα: Αν πρόκειται για την ωραία φίλη του: Πάει στο κλαμπ, γυρνάει το κεφάλι του σαν περισκόπιο και κοιτάζει να δει αν την κοιτάζουν. Τότε καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι, κάνει high five με τον «κολλητό» μπάρμαν με την αλογοουρά και παραγγέλνει.

Αν πρόκειται για αυτοκίνητο: Του βάζει φιμέ ζελατίνα στα τζάμια, μαύρα πίσω φώτα, ψεύτικη extra εξάτμιση, τιμόνι momo, δικτυωτά προσκέφαλα, stereo με subwoofer, πετσετάκι Dewars στο ταμπλό κλπ. Μετά παίρνει σβάρνα τις καφετέριες από το Μικρολίμανο μέχρι την Νέα Ερυθραία παίζοντας με 120db σκυλοπόπ, κλαψομούνικα ζεϊμπέκικα και όλα τα σουξέ του Village 88. Εδώ πρέπει να τονίσουμε το παράδοξο ότι η φιγουρατζίνη ενισχύει και αποδυναμώνει συγχρόνως την θεωρία του Δαρβίνου.

Την ενισχύει γιατί οι φιγουρατζήδες αποτελούν τον χαμένο εξελικτικό κρίκο ανάμεσα στον πίθηκο και τον άνθρωπο. Την αποδυναμώνει γιατί αποδεικνύει ότι διαδικασία της Φυσικής Επιλογής δεν είναι αρκετή για να απαλλάξει την Φύση από εντελώς άχρηστα και χωρίς λόγο ύπαρξης όντα, όπως οι φιγουρατζήδες.

Γουιθ Λαβ φρομ δε μποτομ οφ μαι χαρτ,

Μαύρη Λίλιθ...

Σκάιριμ aka Skyrim

2014-03-30T12:56:00.001+03:00

Σκάιριμ aka Skyrim

"ΦΟΥΣ ΡΩ ΝΤΑΑΑΑΑΑΑ!" = "φάε σκα-τά!

Τι εστί;

Το Σκάιριμ έστιν παίγνιο δια του πισίου που παιγνίεται από το είδος των ανθρώπωνε. Επίσης κυκλοφορεί και έκδοσις κόνσολ, για να μπορούν να το περιπαίζουν και τα Ορκς. Το παίγνιο εξιστορεί την πραγματική ίστορία του πριγκηπάτου της Μεσογείου που απόκρυψαν τα ΟΥΦΟ από τα βιβλία σχολικής μαλακίας. Η έκδοση του Σκάιριμ θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται ότι αποτελεί την επαλήθευση της επιστημονικής θεωρίας για το τέλος του κόσμου από τους Μάγιας...

Η παλαιολιθική περίοδος

Το 500.000 πχ. το πλάσμα Μ κατασκεύασε τον πρώτο κερασφόρο βροντόσαυρο, που εκτόπισε το σαφώς πιο μπανάλ πακιστανόσαυρο το οποίο ήτο το κυρίαρχο είδος την περιοχής και λυμαινόταν τα εύφορα κατσάβραχα της. Αργότερα το μοχθηρό αυτό είδος υπέστη μετάλλαξη μετά από τροφική δηλητηρίαση από λεπιδόπτερο και τα εναπομείναντα μέλη της φυλής κατέρρευσαν σε κουκουλώματα και ξεκίνησαν μια παρατεταμένη περίοδο επώασης.

Το κάστρο της καβάλας ήτανε τρύπιο στα παλιά τα χρόνια αλλά μετά το μπαζώσανε

Τα Βυζιαντινά χρώνηα

Οι επόμενες εξελίξεις που περιγράφονται στο αποκαλυπτικό αυτό ιστορικό τεκμήριο εκτυλίσσονται κατά τη βασιλεία του βυζιαντινού αυτοκράτορα Τώρρυγα, ο οποίος ψόφησε από προσβολή όταν ο συνδικαλιστής Ουλφρίκος που ήτανε πιο αλάνι εισήλθε στο παλάτι και του έβαλε τις φωνές για το ασφαλιστικό. Έτσι, το ιμπεριαλιστικό μαντρόσκυλο των μεγάλων συμφερόντωνε, ο στρατηγός Τουλίδιος, έκανε μήνυση στο συνδικαλιστικό κίνημα του Ουλφρίκου, ο οποίος απάντησε με την προκήρυξη διαδηλώσεων σε όλα τα χωριά (ναι, τότε ήταν και επισήμως χωριά, γαμώ το μπλένος!) της επαρχίας. Αυτές οι κινήσεις θορύβησαν την κεντρική εξουσία που εκείνη την εποχή στεγαζόταν στην πυτζαμούπολη της Γκαβάλας (αγγλιστή: Σόλιτιουδ), η οποία αποφάσισε την προκήρυξη εκλογών για να καλύψει το έλλειμμα εξουσίας που είχε αφήσει ο ψόφος του πρώην αυτοκράτορα.

Παράλληλα όμως συνέβη η επώαση των μεταλλαγμένων βροντόσαυρων, που τελικά είχανε βγάλει και φτερούγες κοτόπουλου. Φημολογείται ότι τα θηρόποδα (¿) αυτά αποτέλεσαν τους πρώτους εκπροσώπους του είδους των δράκων της Βοείου Ελλάδος που αργότερα εξαφανίστηκαν λόγω παράνομου κυνηγιού από τον i-Ζωρζ. Όμως εκείνη την εποχή η δράση της φιλοζωικής οργάνωσης Γκρέην-Μπηρντς (δημοφιλής βλάχικη προφορά του ελληνικού παραρτήματος της Γρην-Πης) παρακώλυε το έργο των κρατικών δυνάμεων καταστολής των αγριωπών αυτών ζώων. Η κατάσταση αυτή είχε φτάσει στο απροχώρητο αφού πλησίαζε η περίοδος των εκλογών και ο άμοιρος ο Τουλίδιος δεν ήθελε να κατέβει για άλλη μια φορά με το σλόγκαν "παραλάβαμε καμένη γη". Τότε εμφανίστηκε ο αδυσώπητος κυνηγός επικηρυγμένων Δοβακίνος, ο οποίος έπαιρνε μίζες από τους δημάρχους των διαφόρων περιφερειών (τότε ήταν πολλές μιας και δεν είχε εφαρμοστεί ακόμα ο Καλλικράτης) σε αντάλλαγμα για υπηρεσίες λαθραίας δρακοθηρίας που εξυπηρετούσαν την προεκλογική καμπάνια τους. Και μετά ακολουθούν σπόιλερς...

Τι μπορεί να κάνει ο παίχτης στο Σκάιριμ

Ο παίχτης ενσαρκώνει την περίλαμπρη προσωπικότητα του Δοβακίνου (ή Δοβακίνας, εάν πρόκειται για φλώρο ή σπανιότερα, γυναίκα). Αφού ένας δράκοντας τον γλιτώσει από του χάρου τα δόντια είναι λεύτερος να περιπλανιέται στα λιβάδια και να μαζεύει λουλουδάκια. Επιπλέον, ο παίχτης έχει τη δυνατότητα να συμμετάσχει σε διάφορες δραστηριότητες όπως:

κυνήγι πουλερικών
άσκοπο χοροπηδητό
κατακόρυφη ανάβαση βουνοπλαγίων με κλεμμένο άλογο
πτώση και θάνατος
κυνηγητό με τους γίγαντες και τα παγκαλούθ
μπινελίκια
μπανιστήρι (ναι, και αυτό)
διάβασμα και μόρφωση
παντριά
σφάξιμο της γυναίκας του για περαιτέρω μπανιστήρι

Εκτός από τα παραπάνω ο Δοβακίνος έχει την επιλογή να γίνει κομματόσκυλο σε ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα και να συμμετέχει ενεργητικά στις συγκεντρώσεις τους με λοστούς, σκάζοντας Ντάματζ στο οχτρικό κόμμα μέχρι να αποσυρθεί. Τότε η ηγεσία του πρώτου κόμματος του προσφέρει σε ανταμοιβή μία στολή χουλιγκάνου και ένα καδρόνι πολυτελείας.

Άλλο ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό είναι η δυνατότητα κατάκτησης το τίτλου του νταβατζή της κάθε πόλεως, όπου ουσιαστικά οι τοπικές αρχές παρέχουν στον παίχτη ένα μπράβο και το ελεύθερο να πλιατσικολογεί τους κατοίκους χωρίς την ενοχλητική παρέμβαση της αστυνομίας

Συνέπειες για την υγεία

Κάποιοι αυτοανακηρυσσόμενοι γιατροί-μαμαδομπαμπάδες διασπείρουν τον ισχυρισμό ότι η υψηλή ενασχόληση με το παίγνιο (ακριβής χρησιμοποιούμενη ορολογία: οι διαόλοι) οδηγεί σε πρόωρο κάψιμο. Όμως η εικασία αυτή χαρακτηρίζεται ως μαλακία από την πλειοψηφία των Γκέι-μερς οι οποίοι προβάλλουν ως αντεπιχείρημα την ομοιόμορφη περιεκτικότητα του σε καψιμίνη σε σχέση με τα υπόλοιπα παίγνια, καθώς και την απουσία των τοξικών ασθενειών που συνοδέυουν άλλους δημοφιλείς τίτλους, όπως η εξοδοκτόνα Λολίτιδα και η ανυπόφερτη Μανατζεροβλογιά....

Να φάτε σκα-τα (ΦΟΥΣ ΡΩ ΝΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ δηλαδής και χωρίς παρεξήγηση ναούμ),

Μαύρη Λίλιθ...

Ηλίας Κασιδιάρης- Ο τραχανάς της Μεσογείου

2014-03-24T12:32:00.002+02:00

Ηλίας Κασιδιάρης- Ο τραχανάς της Μεσογείου

Είπε ο Μπάμπης ο Σουγιάς για το Λιάκο: “Λοβ εντ πις μπρο! Γιο!”

Ποιός είναι τεσπά;

Ο Ηλίας Κασιδιάρης είναι ο σύζυγος της Λιάνας Κανέλλης. Είναι βουλευτής και εκπρόσωπος τύπου του Χρυσού Αυγού, έχει υψηλό IQ, όπως όλοι στο κόμμα, κάτι που φαίνεται από τις σπουδές του στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Του αρέσει να φοράει V μπλουζάκια και οπλοφορεί για να σκοτώνει τυχόν άσχετες πινακίδες στον δρόμο.

Ειδύλλιο;

Όλα ξεκίνησαν σε μια συγκέντρωση του ΚΚΕ λίγο πιο έξω από τη Βουλή, όταν ο Ηλίας κοίταξε για πρώτη φορά την Κανέλη στα μάτια. Μια ματιά που τον γοήτευσε όσο καμία άλλη καθώς του έφερε τα πάνω κάτω στον εσωτερικό του κόσμο. Αμέσως μετά το την τελετουργία της αναφώνησης του συνθήματος «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι!» ξεκίνησε το ειδύλειο: -Τί έπαθες ρε μαλάκα; -Τα μάτια σου. -Με γουστάρεις; -Ναι, εεεε ήθελα να πω... -ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ!!! -ok, ναι σε θέλω. -Λιάνα! -Ηλίας! -Σματς -Σμουτς

Ένας ανθόσπαρτος βίος...

Ο έρωτας των δύο ήταν λαϊκός και επαναστατικός. Έκαναν σαν τρελοί και ταξίδεψαν παντού: Γαλλία, Ινδία, Κίνα, Πακιστάν, Μπαγκλαντές. Όλα ήταν ωραία και καλά, μέχρι που έκαναν και παιδάκια. Ευτυχώς για αυτούς μπήκαν και οι δύο στη Βουλή εξασφαλίζοντάς τους έναν καλό μισθό και δουλειά για τα παιδιά τους.

Η τηλεοπτική κόντρα...

Τα δυο τους πήγαν σε μια συνέντευξη ταυτόχρονα. Υπάρχει λόγος που το αποφεύγουν: Όταν βρίσκονται στον ίδιο χώρο δεν αντέχουν για πολύ να απέχουν από το αβυσαλαίο πάθος που τους διακατέχει. Έκαναν ότι μπορούσαν. Συγκρατήθηκαν σε σημείο να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, να γίνουν ο ορισμός της αυτοσυγκράτησης,... αλλά όσα μπορεί η αγάπη δεν μπορεί ο κόσμος όλος! Και προκειμένου να μην ασελγήσουν πρώτα στο πλατό φάτσα φόρα σε όλην την Ελλάδα, τί να κάνουν και αυτοί;

Αποφάσισαν να παίξουν ένα θέατρο για να βρεθούν ξανά γρήγορα ο ένας μέσα στον άλλον,...ΑΛΛΑ... αααχ... η μοίρα είχε άλλα σχέδια...

Ο ΑΝΤ1 σε μια πράξη αντεκδίκησης τους αποχώρησε βίαια και κράτησε την Κανέλη όμηρο των τηλεοπτικών παρεπόμενων γιατί του χάλασαν το τηλεοπτικό πρόγραμμα.

“Η συνέχεια στη νέα νουβέλα «Ο βίος και η πολιτεία του Ηλία Κασιδιάρη.”

With Love,

Μαύρη Λίλιθ.

Λεσβίες-Τζιβιτζιλούδες

2014-03-23T11:36:00.001+02:00

Γνωστές και διάσημες στο Ελλαδιστάν:

Σαπφώ(πρώτη του επαγγέλματος)

Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Δήμητρα Γαλάνη

Λιάνα Κανέλη

Αυτή που σου έριξε χυλόπιτα

και λοιπές ανοργασμικιές γκόμενες ανω των 50!

Πού θα τις βρείτε; - Πού κυλοφορούν;

Στο διαδίκτυο μπορεί να μην είναι αυτό που δηλώνουν, ίσως είναι τσουτσουνοπαίχτες πεοκρούστες που έχουν να δουν βυζί από εποχή θηλασμού. Ας γίνουμε πιο σαφείς:

Ρεμπετάδικα. Είναι πολύ πιθανόν να τις βρούμε στα μαγαζιά που εμφανίζεται το λεγόμενο «θηλυκό post progressive λαϊκό μπουζούκι». Συνήθως σηκώνονται στο «Πριγκηπέσσα» και βγάζουν δυνατούς αναστεναγμούς («Αχχ») κοιτώντας φιλήδονα τις στρέιτ γυναίκες.Αφού έχουν ανοιχτούς τους κοινωνικούς, πνευματικούς και μουσικούς τους ορίζοντες, συχνά πυκνά εντοπίζονται και σε άλλα Ρεμπετάδικα όπου εμφανίζονται ονόματα της Ελληνικής Μουσικής Σκηνής όπως Κιάμος, Βέρτης, Πλούταρχος κλπ (φυσικά δεν τους προτιμάνε, γιατί «είναι γουρούνια.» «Σιχαμένοι πεοφορεμένοι»)
Κέντρα έντεχνης μουσικής. Φυσικά προτιμούν να επισκέπτονται μεγάλες (πνευματικά και σωματικά) καλλιτέχνιδες του Έντεχνου Ελληνικού Ρεπερτορίου οι οποίες (νομίζουν/ελπίζουν ότι) είναι και αυτές Λεσβίες (Γαλάνη, Πρωτοψάλτη, Αρλέτα)
Στα αναρχικά στέκια Εξαρχείων (ή μήπως Εξαθλίων) όπου προβάλλουν τα πολιτικά τους ιδεώδη και τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες (ζωγραφίζουν τα πλακάτ της σχολής του Πολυτεχνίου – είναι πολύ ντίβες για να πάνε στην ΑΣΟΕΕ)
Φυσικά (όντας μάχιμες και πεοφοβούμενες) οι λεσβίες με το πέρασμα του χρόνου ίδρυσαν δικά τους, ανεξάρτητα ταβερνεία και καφενέ στα οποία κάθονται με ανοιχτά πόδια (για να καταδείξουν το άδειο σημείο όπου θα τοποθετηθεί το στραπ – ον της υποψήφιας). Ορισμένα από αυτά είναι: «μυροβόλος», «σαπφώ», «τελεία και παύλα» «Βιρτζίνια Γουλφ» «το καφενείο της Δήμητρας Μαλάνη» κλπ.
Αν συναντήσετε ποτέ κάποια λεσβία που σας πει ότι μόλις βγήκε από τη φυλακή, τότε να είστε σίγουροι ότι πλέον είναι οδηγός νταλίκας. Αυτά τα δύο πάνε πακέτο! Οι νταλίκες (επίσης συνώνυμο της λεσβίας) έχουν πάψει να χρησιμοποιούνται για επαγγελματικούς λόγους: Πολλές διεφθαρμένες λεσβίες τις χρησιμοποιούν για προσωπικές τους στιγμές. Για πάρτι, για σεξ, για επίδειξη κύρους και δύναμης καθώς και για συνάντηση των φιλενάδων τους για τσάι στο πίσω μέρος της ευρύχωρης νταλίκας. Είναι σαφές ότι οι λεσβίες διακοσμούν καταλλήλως τη νταλίκα τους ανάλογα με τη περίσταση. Αφίσες της Σάσα Μπάστα και Αντζελίνα Τζολί για προσωπικές στιγμές, γιρλάντες (σε πρωτοποριακά σχήματα – πάντα ξυρισμένου - αιδοίου) και φωτάκια, ρέινμποου σημαίες και την νέα ξυριστική μηχανή της «dyke the dicker» για να έχουν όμορφα ξυρισμένο λουκ οποιαδήποτε στιγμή.
Διαδίκτυο: Στο λεγόμενο «βασίλειο του λεσβιακού έρωτα», αμέτρητες λεσβίες ανεξαρτήτου φυλής, θρησκείας, επαγγέλματος (αξίζει να σημειωθεί ότι το επικρατέστερο ποσοστό των διαδικτυακών λεσβιών είναι νταλικέρισσες) και κουρέματος, μαζεύονται για να αναπτύξουν διαδρασιακή επικοινωνία.

Είδη Λεσβιών

Νταλίκες: (Βλ. «Πού τις συναντούμε)

Μάχιμες: Μοιάζουν με νταλίκες ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Για την ακρίβεια, είναι περισσότερο εκλεπτυσμένες ως προς το επάγγελμα (ζωγράφοι, συγγραφείς, μηχανικοί κοκ)

Οι εξοπλισμένες: Οι εξοπλισμένες είναι οι λεσβίες όπου στο σπίτι τους μπορούν να ανακαλυφθούν από ανυποψίαστους φίλους/συγγενείς/ερωτικούς συντρόφους, σεξουαλικά βοηθήματα όλων των ειδών και μεγεθών κρυμμένα σε διάφορα σημεία του σπιτιού της Εξοπλισμένης λεσβίας. Φημολογείται ότι βρέθηκαν 9 μπλε, 6 λιλά και 12 φυσικού χρώματος δονητές στο σπίτι μιας γυναίκας υπεράνω υποψίας. Για την ακρίβεια μερικοί από αυτούς τους δονητές βρέθηκαν κολλημένοι με κόλλα ταχείας πήξεως στη πίσω ράχη του καναπέ, σε ένα ροζ ταπεράκι στη κατάψυξη και σε μια σκοτεινή γωνία του τοίχου με ταβάνι.

Το 15χρονο αγοράκι: Επρόκειτο για μικροκαμωμένες και κοντομαλλούσες λεσβίες που είναι εξαγριωμένες επειδή πολλές φορές τους απαγορεύεται η είσοδος σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης επειδή δε συνοδεύονται από τους γονείς τους. Τώρα πια έχουν μάθει να κουβαλούν ΠΑΝΤΑ μαζί τις ταυτότητες τους για να αποδεικνύουν στους έκπληκτους μαγαζάτορες ότι δεν είναι αθώα και άβγαλτα αγοράκια και ότι όχι μόνο δεν είναι ανήλικες αλλά είναι άνω των τριάντα. Οι λεσβίες αυτές βρίσκονται παντού. Μπορεί να είναι το παιδί που σας σερβίρει στη ταβέρνα της γειτονιάς και αναρωτιέστε γιατί δουλεύει σε τόσο μικρή ηλικία, μπορεί επίσης να είναι το αγοράκι που φιλάει την τόσο μεγαλύτερη (συνήθως παχουλή ή κακοφτιαγμένη) γυναίκα.

Παντρεμένες: Εδώ μπορούμε να κατατάξουμε δύο πολύ διαφορετικά μεταξύ τους είδη παντρεμένων λεσβιών: Στην πρώτη κατηγορία παραθέτουμε τις λεσβίες που παντρεύτηκαν μια ομόφυλη τους στην Ολλανδία, ή σε άλλες χώρες που επιτρέπεται ή στη ζούλα (όπως συνέβη στο ξωτικό νησί της Τήλου). Στη δεύτερη κατηγορία όμως βλέπουμε τις κατά τα άλλα ετεροφυλόφιλες (νορμάλ) που βαρέθηκαν τον άντρα τους και είπαν να πραγματοποιήσουν τις κρυφές τους φαντασιώσεις. Μπορείτε εύκολα να βρείτε ανάλογες αγγελίες από απελπισμένες για λεσβιακό έρωτα γυναίκες στο διαδίκτυο και στις εφημερίδες. Έχει ειπωθεί ότι πολλές παντρεμένες γυναίκες προχώρησαν σε διαζύγιο από τους άντρες τους γιατί ερωτεύτηκαν παράφορα τις ερωτικές τους συντρόφους. Οι άντρες αυτοί δεν καταλαβαίνουν από πού τους ήρθε.

Η businesswoman: Γυναίκα άνω των τριάντα ετών που αν τη δείτε ποτέ σε λεσβιακά στέκια θα μοιάζει με διπλωμάτη σε μπουρδέλο. Φροντίζουν να είναι πολύ καλές στη δουλειά τους, ενώ παράλληλα είναι δυναμικές και θηλυκές (όσο μπορούν). Βγάζουν έναν ικανοποιητικό μισθό ώστε να μπορούν να ικανοποιούν τις ενίοτε ερωτικές τους συντρόφους. ΟΜΩΣ. Στο τέλος αποδεικνύονται οι μαλάκες της υπόθεσης, καθώς τα υποκείμενα του πόθου τους δεν είναι της ίδιας ιδιοσυγκρασίας με αυτές και δεν έχουν καμία όρεξη να περιμένουν τη καλή τους να επιστρέψει από το γραφείο. Είναι πολύ πιθανόν λοιπόν η businesswoman να βρει την ερωμένη της να κάνει σκυλίσιο σεξ με την αδερφή της.

Η L-Word λεσβία: Αυτή η λεσβία μοιάζει με χαρακτήρα της ομώνυμης επιτυχημένης λεσβιακής σειράς και έχει αγοράσει τη συλλεκτική έκδοση dvd της σειράς, παρόλο που το dvd-player της δεν παίζει region 1. Η γυναίκα αυτή διαλέγει μια από τις πολυάριθμες ηρωίδες του σήριαλ (που έχει δει το κάθε season από δέκα φορές) και την μιμείται θρασύτατα. Για την ακρίβεια έχει ειπωθεί από μια κουλ κλαψομούνα λεσβία, ότι «Φιλήθηκα με μια που ήταν ίδια η Shane. Είναι τόσο όμορφη. Αλλά ποτέ δε με ξαναπήρε τηλέφωνο. Θα τη θυμάμαι για μια ζωή.»

Η αυτοκαταστροφική λεσβία: Οι λεσβίες αυτές είναι από 15 εώς 45 ετών (πριν τα 15 δεν ξέρουν ότι είναι λεσβίες και μετά τα 45 σκέφτονται μόνο την εμμηνόπαυση). Είναι παντού και πουθενά! Είτε θα στέκονται δίπλα σου με ένα μπουκάλι μπύρας σε ένα πάρτι της ΛΟΑ (αφού έχουν πιει σαν πούστιδες από το σπίτι τους) είτε θα κάνουν παρέα σε ένα πρεζάκι στη πλατεία των Εξαθλίων, είτε θα κοιμούνται στη Βίλα Αμαλίας μετά από 5 κουμπιά και πάει λέγοντας. Είναι κουραστικές και ανυπόφορες. Έχουν πεσμένα βυζιά και ξενέρωτα τατουάζ. Το σώμα τους είναι ένας κινούμενος πίνακας ζωγραφικής και μάλιστα κακόγουστος. Δεν ξέρουν τι σημαίνει η λέξη σαμπουάν καθώς έχουν ένα σαπουνάκι για τα χέρια, τις μασχάλες και τον ποπό τους.

Η Κουλ Κλαψομούνα: Στην αρχή είναι αδιάφορη… Θα μπορούσε κανείς να τις μπερδέψει με τις L word λεσβίες (βλ. παραπάνω), αλλά αυτές είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Αλλού βαράν τα τύμπανα, αλλού χορεύει ο Σταμάτης. Στη συνέχεια όμως, αφού πείσουν το υποψήφιο θύμα ότι είναι κουλ και γαμάτες, μεταμορφώνονται σε ντράμα κουίν τρανσφόρμερ. Μπορεί να σε πάρουν από 50 εώς 153 φορές τηλέφωνο και αν δεν απαντήσεις στο 43ο μήνυμα θα πηδήξουν από την ανεμόσκαλα του Μιλάνο (γιατί εκεί σε πρωτογνώρισε – σνιφ)

Dykes on Bikes: Επρόκειτο για υπερβολικά χοντρές ή εξαντλητικά αδύνατες, κοντές, και κοντομαλλούσες λεσβίες που καβαλούν μηχανές υψηλού κυβισμού και τρέχουν εις το άπειρο με μια γκόμενα να τους πιέζει τα βυζιά. Στην κίνηση προσπερνούν επιδέξια τα μπλοκαρισμένα αυτοκίνητα και βρίζουν χειρότερα από Πειραιώτες.

Multi culture Tutti Fruity: Αυτές οι λεσβίες είναι alternative κορίτσια που μπορεί να πετύχετε στο δρόμο, χωρίς να σας περάσει από το μυαλό ότι είναι λεσβίες. Αυτές είναι όλη μέρα με το laptop ή το κινητό στο χέρι, ασχολούνται με το φατσοβιβλίο διακαώς, έχουν γραφτεί σε τμήματα ταχύρυθμης εκμάθησης ξένων γλωσσών και ξέρουν άπταιστα τουλάχιστον τέσσερις. Είναι οι λεσβίες που έχουν κάνει erasmus ή σπούδασαν στο εξωτερικό και έχουν ερωτευτεί τη συγκάτοικο τους. Έχουν μια ανεξήγητη ανάγκη να ερωτεύονται και να κάνουν σχέση με γυναίκες που μένουν τουλάχιστον 500 χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά τους. Κυρίως, μπορείτε να τις συναντήσετε σε αεροδρόμια, φροντιστήρια ή στο διαδίκτυο.

Η ψυχολόγος: Αυτήν την κατηγορία θα τη μοιράσουμε στα δυό: Στην πρώτη θα κατατάξουμε τις επαγγελματίες ψυχολόγους (που θα μπορούσε κανείς να τις συνδέσει με τις λεσβίες-buisnesswoman) όπου έχουν ερωτευθεί παράφορα μία ή περισσότερες ασθενείς τους. Παρ’ όλα αυτά, όμως, ποτέ δεν έχουν προβεί σε σεξουαλική επαφή γιατί είναι αντιεπαγγελματικό. Στη δεύτερη κατηγορία, είναι αυτές που παρ’ όλο που δεν πέρασαν σε σχολές ψυχολογίας, είναι άριστες στο να δίνουν συμβουλές και να βοηθούν ψυχολογικά τις φιλενάδες τους. Για κάποιον περίεργο λόγο, όμως, καταφέρνουν συνέχεια να τα κάνουν σκατά στις ερωτικές τους σχέσεις.

Η Επαρχιώτισσα: Ω ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΡΧΕΙΑ! Εδώ θα κατατάξουμε τις φοιτήτριες που ήρθαν να μας πάρουν τις ντόπιες. Είναι οι λεσβίες που ποτέ δεν κατάφεραν να εκδηλωθούν στο χωριό τους και τα έδωσαν όλα στη πρωτεύουσα. Έχουν πολλές φίλες, πολλές γκόμενες και πίνουν ναρκωτικά. Είναι επικίνδυνες.

Η Φωτούλα: Συνήθως χοντρή, αποφυλακισμένη για φοροδιαφυγή, με μηχανή ή νταλίκα, νταρντάνα και άκρως επικίνδυνη. Όταν τη συναντήσεις θα σου πει με μπάσα φωνή: «ΓΕΙΑ! ΕΙΜΑΙ Η ΦΩΤΟΥΛΑ. ΧΑΡΗΚΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑ» μετά θα ανακαλύψεις ότι μέσα από το σκληρό περίβλημα αυτών των γυναικών κρύβεται μια ευαίσθητη και τρυφερή ψυχή. Θα γίνουν κολλητούλες σου και μετά θα σε ερωτευτούν. Αφότου τις αρνηθείς, θα μετατραπούν σε ή σε κλαψομούνες ή θα σου πουν ό,τι βρισιά έμαθαν στη φυλακή. Ποτέ μα ποτέ δε συμβαδίζει το όνομα με τη φυσιογνωμία τους (βλ. Φωτούλα, Ροδούλα, Ευαγγελίτσα, Ζωίτσα, Ανθούλα και Αυγούλα)

Ο Μήτσος (πρώην Δήμητρα): Από μικρή ήθελε να δαχτυλώσει την καλύτερη της φίλη και κατέληξε να δαχτυλώνει το κουνελάκι της. Ποτέ δεν έχει μπει ΤΙΠΟΤΑ στο πιπί της και ποτέ μα ποτέ δεν έχει κλάψει. Ανήκει στην κατηγορία gender queer. Δεν έχει κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλου γιατί είναι ΓΥΝΑΙΚΑ (που τυχαίνει να φοράει το σώβρακο του αδερφού της μάρκας Κάλβιν Κλαν)

Η Φιλοσοφημένη: Έχει στοιχεία μάχιμης αλλά δεν είναι εξ’ ολοκλήρου. Η φιλοσοφημένη λεσβία είναι συνήθως άνω των 37 και ισχυρίζεται ότι όταν ήτο φοιτήτρια είχε ιδρύσει κόμμα στη σχολή της στην Πάτρα ονόματι ΛΕΔΥ (Λεσβίες Ενωμένες Δυνατές). Είναι υπέρ του φεμινισμού (φυσικά) και έχει διαβάσει όλα τα βιβλία περί φεμινισμού και οραματίζεται την καταξίωση της Ντόρας στη Βουλή (ΓΙΑΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ). Τη βλέπουμε συχνά στις μεσημεριανές εκπομπές να προσπαθεί να πείσει την κοινή γνώμη ότι «η λεσβιοσύνη δεν είναι αρρώστια» και είναι υπέρμαχη του γάμου μεταξύ γυναικών (για τους άντρες δεν είναι σίγουρη – πιστεύει ότι δεν είναι ικανοί να στήσουν μόνοι νοικοκυριό)

Η Εξαναγκασμένη: Όταν ήταν μικρή ήταν κλασμένη από όλα τα αγοράκια. Είναι άσχημη, είναι γκαβή και κοντή. ΕΙΝΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ. Αλλά βέβαια διάλεξε τον «άλλο» δρόμο γιατί κάπως έπρεπε να ικανοποιηθεί. Δεν ξέρει να προσφέρει ικανοποίηση στη σύντροφο της, για αυτό ισχυρίζεται ότι επέλεξε να είναι παθητική.

Η Τις-Έχω-Πάρει-Όλες-Πάμ’ αλλού: Αν και το όνομα που τους δώθηκε θυμίζει Μεξικάνα μετανάστρια, αυτές οι λεσβίες είναι άλλου είδους: Για να ρίξει γκόμενες ισχυρίζεται ότι έχει καλλιτεχνικές ανησυχίες και σπουδάζει στη γραφιστική ή στη καλών τεχνών. Φυσικά το μόνο έργο που έχει κάνει είναι μια καρδούλα στη Πειραιώς που μέσα γράφει το αγαπημένο τους μαγαζί ή μια γκόμενα που γουστάρει. Είναι υπερβολικά τρέντι και γεμίζει τα μούτρα της με μπλιμπλίκια (σκουλαρίκια, γυαλιά κλπ) και από το λαιμό της κρέμεται ένα μαντίλι (σαν σκυλάκια). Η συγκεκριμένη δε μπορεί να αναπτύξει μια διαδρασιακή επικοινωνία άνω των δύο προτάσεων αλλά παρ’ όλη την ανοησία της «τις έχει πάρει όλες τις γκόμενες» και δεν ξέρει σε ποιο μαγαζί να διασκεδάσει με τους γκέι φίλους της. Οι φίλοι της μεν μπερδεύουν συνέχεια τα ονόματα των ερωτικών της συντρόφων και τη κάνουν να νιώθει άσχημα.

Η Ψευτογαμάο. Μπορεί να είναι εμφανίσιμη, μπορεί και όχι ΑΛΛΑ ΣΙΓΟΥΡΑ ΑΚΟΥΕΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ. Η Ψευτογαμάο κοιτάζει φιλείδονα στο μπαρ όλες τις παραπάνω κατηγορίες αλλά δεν τις έχει αγγίξει γιατί ντρέπεται. Όλες είναι φίλες της αλλά ισχυρίζεται ότι θα μπορούσε να τις κάνει έρωτα αλλά «δε θέλει». Κηρύττουν ότι φέρνουν στο λεσβιακό κύκλο πολλές, αμέτρητες στρέιτ γυναίκες, που αφού έκαναν σεξ με αυτές τις παράτησαν γιατί είναι γιο.

Η Ξεπερασμένη: Σας συστήνουμε να δείτε το έργο «bound». Οι ηρωίδες είναι πιστά αντίγραφα της Ξεπερασμένης λεσβίας

Η Δορυφορική: Το πρώτο πράγμα που (θέλει να) προσέξει κανείς πάνω της είναι το κάθετο μαλλί που στέκεται υπερήφανο και πολύχρωμο στη κορυφή του κεφαλιού της. Ακούει σκυλάδικα αλλά ορκίζεται ότι της αρέσουν οι ramones ή οι dead Kennedys. Νομίζει ότι χορεύει ωραία, ότι το τραπέζι του noiz μπορει να αντέξει το βάρος της όταν χορεύει πάνω και είναι σίγουρη ότι χωράει στο νο28 jean του Zara.

Περιμένω τα σχόλια σας με εκφράσεις που δηλώνουν ότι κάποια τη μαδάει τη μαργαρίτα...

With Love,

Μαύρη Λίλιθ.

Δώστε τα Ίμια πίσω στην Τουρκία - Το χρονικό (Part 2)

2014-03-06T14:53:00.001+02:00

Γράφουν οι: Φραγκίσκος Καστράκης και Δαλάι Λαμαρυνίδης

Σε προηγούμενο άρθρο σχετικά με το ίδιο θέμα που είχαμε ανεβάσει (και για όσους δεν το διάβασαν μπορούν να το βρουν εδώ) παρουσιάσαμε ένα hall of fame εθνικιστικού παραλογισμού το οποίο προλάβαμε να συγκεντρώσουμε πριν πέσει η σελίδα "Δώστε τα Ίμια πίσω στην Τουρκία".

Η σελίδα ανέβηκε ξανά πριν μια εβδομάδα (https://www.facebook.com/imianotgreek) συνοδευόμενη από μία είδηση που δημοσιεύσαμε στο zougla.gr ώστε να δημιουργήσουμε ένα κλίμα σασπένς, κατασκοπείας και αστυνομικού θρίλερ στις τάξεις των Ελλήνων εθνικιστών.

Το άρθρο επί λέξη έγραφε τα εξής:

ΕΚΤΑΚΤΟ-Συνελήφθη διαχειριστής ανθελληνικής σελίδας στο fb

Πρόκειται για μία εκ των τριών διαχειριστών της άκρως ανθελληνικότατης σελίδας "Δώστε τα Ίμια πίσω στην Τουρκία" μετά από πολυάριθμες καταγγελίες στη Διεύθυνση Ηλεκτρονικής Αστυνομίας Ελλάδος! Σύμφωνα με τον υπαρχηγό του 5ου Σώματος Στρατιωτικών Ερευνών I45K7 ο εντοπισμός της εν λόγω διαχειρίστριας ήταν δύσκολος αλλά με τη βοήθεια και τη συνεργασία υπολογιστικών συστημάτων ENIAC κατάφεραν να βρουν τη διεύθυνση κατοικίας της στην Μπογδάνου 47 στα Βριλήσσια. Το όνομα της δεν μας έχει ακόμα ανακοινωθεί αλλά χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Κάτια Πατσασβούρα. Αυτή τη στιγμή οι υπεύθυνοι των συστημάτων Ulysses-1, της υπερδύναμης πλατφόρμας εντοπισμού ηλεκτρονικών IP που διαθέτει η χώρα μας ευελπιστούν ότι μέχρι τα ξημερώματα θα πραγματοποιηθεί ο εντοπισμός και η σύλληψη και των υπόλοιπων διαχειριστών.

Μια εβδομάδα μετά και συγκεκριμένα μέσα στο Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, η είδηση εξαπλώθηκε σαν εμετός στα ίντερνετς και αναδημοσιεύτηκε από sites και blogs εθνικιστικού-συνωμοσιολογικού περιεχομένου σε σημείο να googlάρουμε τη φράση "Δώστε τα Ίμια πίσω στην Τουρκία" και να μας βγάζει στις 4-5 πρώτες σελίδες αποτελέσματα με την ψεύτικη είδηση.

Πανηγύρια και γιορτές ξέσπασαν ευθύς αμέσως γιατί επιτέλους σύμφωνα με τους εθνικιστές πάντα, λειτούργησε και κάτι σωστά σε αυτή τη χώρα!

Σύντομα θα έρθει και η ώρα των υπολοίπων άπλυτων αναφώνησαν κραδαίνοντας ψηλά τα ποτήρια και ήπιαν στην υγεία της αστυνομικής διεύθυνσης ηλεκτρονικού σώματος (τις τελευταίες μέρες το έχω γράψει σε σχόλια και δημοσιεύσεις με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς χωρίς να πάρει χαμπάρι κανένας).

Τα υπολογιστικά συστήματα ENIAC και Ulysses-1 δε, έπεισαν και τον τελευταίο αφυπνισμένο Ελ-ληνα ότι είναι υπαρκτή τεχνολογία εντοπισμού ηλεκτρονικών IP, δώρο από τους φίλους μας τους Ανδρομέδιους.

Το στήθος του Μπογδάνου φούσκωσε από περηφάνια που έδωσαν το όνομα του σε ολόκληρη οδό στα Βριλήσσια.

Έτσι λοιπόν τα πράγματα πήραν το δρόμο τους και το τέρας της παραπληροφόρησης γρήγορα γιγαντώθηκε.

Η ελληνική blogόσφαιρα της ενημέρωσης απέδειξε πόσο αναξιόπιστη είναι και οι εθνικιστές πόσο ηλίθιοι, καθυστερημένοι και αποκομμένοι από την πραγματικότητα.

Παρόλα αυτά αποφάσισαν να περάσουν στην αντεπίθεση!

Πως θα το κατάφερναν αυτό? Διαβάστε παρακάτω με ιδιαίτερη προσοχή τους διαλόγους που ακολουθούν:

Ναι γιατί ως γνωστών για να φτιάξεις μια γαμημένη σελίδα στο facebook απαιτούνται το λιγότερο γνώσεις αστροφυσικής

Σατανικά "έξυπνο" θα προσθέσω εγώ

Τελικά μετά από 4 ώρες τα κατάφεραν

Και ιδού το αποτέλεσμα! Αναμφίβολα ξεπέρασε κάθε προσδοκία...

Οποιαδήποτε επαφή με αυτά τα άτομα προκαλεί αυτοκτονία εγκεφαλικών κυττάρων και κατακόρυφη πτώση IQ.

Εντολή να σας μαζέψουν και να σας χώσουν βαθιά μέσα σε καμιά σπηλιά για να μην σας βλέπει ούτε το φως του ήλιου πρέπει να εκδώσει ο εισαγγελέας, λόγω της ανυπέρβλητης ηλιθιότητας που σας δέρνει.

Το gifάκι αντικατοπτρίζει πλήρως την εικόνα που θα παρουσιάσουν στο πεδίο της μάχης όσοι Έλ-ληνες εθνικιστές κληθούν να προστατεύσουν την πατρίδα

Οι πιο αποκρουστικές γενετικές ανωμαλίες και ασθένειες (Ακατάλληλες εικόνες)

2014-03-04T04:50:00.001+02:00

Μιας και ο τίτλος περιγράφει επακριβώς το περιεχόμενου του άρθρου, παρακαλούνται όσοι έχουν ευαίσθητο στομάχι να προχωρήσουν σε κάποιο άλλο άρθρο.
Μην λέτε μετά ότι δεν σας προειδοποιήσαμε.
Ως γνωστόν, ο Θεός τα πάντα εν σοφία εποίησε. Μερικές φορές βέβαια έχω έντονες αμφιβολίες επ' αυτού (ειδικά όταν ο μισθός μου στο μοναστήρι καθυστερεί) και κάποιες άλλες φορές μερικοί υποστηρίζουν ότι ο Θεός κοιμήθηκε (ειδικά όταν κάποιο ντέρμπι τελειώνει με συντριπτική νίκη του αντιπάλου).
Ας προσπεράσουμε στα γρήγορα την ποδοσφαιρική αναφορά, γιατί δεν με ενθουσιάζει και πολύ η προοπτική του ξύλου από φανατικούς οπαδούς και ας δούμε μερικές από τις περιπτώσεις που ένα Χερουβείμ θα έλεγε στον Θεό: Dude, what were you thinking?

1. Neurofibromatosis

Είναι μια κληρονομική γενετική ανωμαλία, η οποία δημιουργεί εκατοντάδες μικρούς όγκους στο δέρμα. Πώς θα αντιδρούσατε, αν βλέπατε στον δρόμο τον κύριο Lauw Tjoan Eng από την Τζακάρτα, ο οποίος πάσχει από την συγκεκριμένη ασθένεια;

Δεν υπάρχει θεραπεία. Η μοναδική λύση είναι η χειρουργική επέμβαση, αλλά και πάλι κάποιοι όγκοι μπορεί να μην αφαιρεθούν τελείως και να ξαναφυτρώσουν.

2. Ectrodactyly

Η εκτροδακτυλία (αλλιώς γνωστή ως split hand, cleft hand or lobster claw hand) είναι η δυσμορφία που παρατηρείται σε άνω και κάτω άκρα κατά την οποία τα εν λόγω άκρα μοιάζουν με δαγκάνες.

Η φυλή των Vadoma, στη βόρεια Ζιμπάμπουε, όπου ένα ποσοστό της παρουσιάζει αυτή τη δυσμορφία

3. Icthyosis

Η ιχθύαση είναι κληρονομική νόσος με κύριο χαρακτηριστικό το ξηρό και γεμάτο λέπια δέρμα. Η ασθένεια παρουσιάζεται κατά τη γέννηση ή τη βρεφική ηλικία και διαρκεί εφ' όρου ζωής.

Κάνει το alien να μοιάζει γλυκούλι

4. Frontonasal dysplasia
Ελληνιστί Κρανιομετωπορινική Δυσπλασία, και όπως λέει και το όνομα της (αν καταφέρετε να το προφέρετε) είναι μια δυσμορφία του προσώπου. Η κρανιομετωπορινική δυσπλασία χαρακτηρίζεται από την μεγάλη απόσταση μεταξύ των ματιών και την φαρδιά βάση της μύτης (η οποία μπορεί να είναι χωρισμένη στη μέση. Μία από τις πιο ακραίες περιπτώσεις που καταγράφηκαν ποτέ ήταν η περίπτωση του William «Bill» Durks που έζησε τον περασμένο αιώνα στην Αλαμπάμα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Θυμίζει λίγο τον Leatherface από το Texas Chainsaw Massacre

5. Ελεφαντίαση

Η ελεφαντίαση είναι πάθηση με διάχυτη πάχυνση του δέρματος και του υποδορίου ιστού που οφείλεται σε υπερτροφία, σε συνδυασμό με Λεμφοίδημα, κυρίως των άκρων του ανθρωπίνου σώματος ή άλλων περιφερειακών τμημάτων (οσχέου, μαστών, αιδοίου) με συνέπεια την παραμόρφωση αυτών δίνοντας την εικόνα άκρων του ελέφαντα, εξ ου και η ονομασία της πάθησης. (αυτό ήταν ελεεινό copy paste από wikipedia, αλλά αφού τα λένε καλύτερα και πιο επιστημονικά από μένα γιατί να μην τα χρησιμοποιήσω;)
Η πιο διάσημη περίπτωση ελεφαντίασης ανήκει στον Joseph Carey Merrick, που έζησε στην Αγγλία τον 19ο αιώνα.

Aυτός δεν είμαι σίγουρος αν πάσχει ή απλά είναι πολλά χρόνια παντρεμένος

6. Polymelia

Είναι μια συγγενής ανωμαλία, κατά την οποία αναπτύσσονται περισσότερα μέλη απ' όσα θα έπρεπε. Αυτό μπορεί να συμβεί τόσο σε ζώα όσο και σε ανθρώπους. Κι αν στα χταπόδια φαίνεται χαριτωμένο, στους ανθρώπους φαντάζει απλά φρικιαστικό.

7. Cyclopia syndrom

Το Σύνδρομο του Κύκλωπα είναι μια σπάνια γενετική διαταραχή, που χαρακτηρίζεται από την αποτυχία να διαχωριστούν σωστά τα μάτια ενός εμβρύου σε δύο κοιλότητες. Με πιό απλά λόγια, το έμβρυο γεννιέται με ένα μάτι στο μέσο περίπου του κεφαλιού. Ο εγκέφαλος του εμβρύου είναι μετατοπισμένος στο ένα ημισφαίριο του κρανίου. Η πλειοψηφία αυτών των εμβρύων φυσικά δεν ζει για πολύ. Οι λόγοι για τους οποίους ένα έμβρυο γεννιέται με το "σύνδρομο του κύκλωπα", είναι γενετικά προβλήματα, μεταλλάξεις γονιδίων ή διάφορες τοξίνες οι οποίες μολύνουν κάποια γυναίκα κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης.

8. Epidermodysplasia verruciformis

Επίσης γνωστή ως δυσπλασία Lewandowsky-Lutz, είναι άλλη μια σπάνια δερματική ασθένεια.

Ο Ινδονήσιος Dede Koswara, από το Νοέμβριο του 2007 όταν και έγινε γνωστή η ιστορία του έχει την προσωνυμία Tree Man (άνθρωπος δέντρο) λόγω της σπάνιας ασθένειας από την οποία πάσχει και του δίνει αυτή την όψη. Ο 39χρονος Dede μετά από ένα ατύχημα που είχε πριν αρκετά χρόνια και έκοψε το γόνατό του, άρχισαν να εξαπλώνονται στο σώμα του εκτεταμένα κονδυλώματα με μορφή φυτικών ριζών.

???????????????? ??????????????????????: http://www.enter2life.gr/wp/534-lr-3-4.html

Μία από τις πιο γνωστές περιπτώσεις αποτελεί ο Ινδονήσιος Dede Koswara, ή αλλιώς γνωστός ως Tree Man. Στο σώμα του Dede άρχισαν να εξαπλώνονται εκτεταμένα κονδυλώματα με μορφή φυτικών ριζών μετά από ένα ατύχημα που είχε πριν αρκετά χρόνια.

9. Ανεγκεφαλία

Η ανεγκεφαλία είναι μια κατάσταση που εμποδίζει τη φυσιολογική ανάπτυξη του εγκεφάλου και των οστών του κρανίου. Δεν υπάρχει θεραπεία και τα περισσότερα μωρά που γεννιούνται έτσι πεθαίνουν κατά τη διάρκεια του τοκετού. Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Νευρολογικών Διαταραχών, "ένα μωρό που γεννιέται με ανεγκεφαλία είναι συνήθως τυφλό, κωφό, δεν έχει τις αισθήσεις του και δεν μπορεί να αισθανθεί πόνο".

Βέβαια, μερικές φορές όταν κοιτάζω κάποιους συνανθρώπους μου πιστεύω ότι όχι μόνο γεννήθηκαν έτσι, όχι μόνο επέζησαν, αλλά απέκτησαν και δικαίωμα ψήφου.

Ψηφοφόρος ΠΑΣΟΚ

Ψηφοφόρος Χρυσής Αυγής

ΜΠΑΟΚΙ.

10. Cancrum Oris/NOMA Disease

Aφήσαμε τελευταία την πιο φρικιαστική ασθένεια που εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια στην Αφρική, η οποία κάνει τα ζόμπι από τις ταινίες του Ρομέρο να μοιάζουν μοντέλα. Κύριοι παράγοντες για την εμφάνιση της είναι η ανεπαρκής στοματική υγιεινή, το κακό σύστημα αποχέτευσης, το μη πόσιμο νερό, καθώς και ήδη υπάρχουσες ανοσολογικές διαταραχές όπως το aids.
H «Cancrum Oris» ή απλά NOMA, συναντάται σχεδόν αποκλειστικά σε υποσιτισμένα παιδιά στις φτωχότερες χώρες του κόσμου.
Πρόκειται για ένα φαύλο και θανατηφόρο μικρόβιο γάγγραινας που κατατρώει τη σάρκα γύρω από το στόμα και εξαπλώνεται σε ολόκληρο το πρόσωπο, και επηρεάζει κυρίως παιδιά κάτω των 6 ετών.

Το σόου της φρίκης έφτασε στο τέλος του. Ελπίζω να μην έχετε εφιάλτες το βράδυ.
Υγιαίνετε.

???????????????? ??????????????????????: http://www.enter2life.gr/wp/534-lr-3-4.html

ΩΧ. ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΡΕ ΜΑΓΚΕΣ?

2014-03-03T17:34:00.000+02:00

Τι έγινε ρε παιδιά? Που είναι ο Ευρωπαίος? Που είναι η ομαδάρα που απέκλεισε, ήδη, την μάντσεστερ? Που είναι η ομαδάρα που έχει, ήδη, περάσει τον Παοκ και έχει πάει τελικό κυπέλλου χωρίς καν να έχει παίξει τα ματς?

Να σας πω εγώ που είναι. ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΡΕ ΚΩΛΟΓΑΥΡΟΙ. ΕΚΕΙ ΕΙΣΤΕ ΡΕ ΑΥΓΟΛΕΜΟΝΟΙ. ΕΚΕΙ ΡΕ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΙ. 3 ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΑΣ, ΣΤΟ ΣΠΙΤΑΚΙ ΣΑΣ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΜΠΕΙΝΤ, ΤΟΝ ΛΑΓΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΤΖΑΓΚΟΥΝ. ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΡΙΧΝΑΤΕ 5 ΡΕ ΓΑΤΑΚΙΑ. ΣΑΣ ΧΑΛΑΣΕ? ΚΑΘΟΛΟΥ.

Μια βδομάδα τώρα μας έχετε σπάσει τα αρχίδια για την νίκη σας με την Μαντσεστερ. Μπράβο. Κερδίσατε την χειρότερη Μάντσεστερ των τελευταίων 30 χρόνων. Συγχαρητήρια. Έχετε ομαδάρα. Που ήταν η ομαδάρα σας χθες ρε τσουτσέκια? Που ήταν όλοι αυτοί οι παικταράδες?! Χάθηκαν στην μαγεία που πρόσφερε ο Παναθηναικός χθες. Στην μαγεία που πρόσφερε σε όλη την Ελλάδα ο Μπεργκ, ο Αμπέντ, ο Πράνιτς και τα άλλα παιδιά. Κερδίσατε την Γιουναιτεντ και χάρηκε ένα μεγάλο μέρος της χώρας. Σας πετάξαμε μια πούτσα τεραστίων διαστάσεων και χάρηκε όλη η υπόλοιπη χώρα, πλην των οπαδών σας. Γροθιά στο σάπιο κατεστημένο σας ήταν το χθεσινό.

Ας πάμε λίγο όμως στα του ματς.

45o λεπτό, κλέβει τη μπάλα στο κέντρο ο Παναθηναικός, αποδέκτης ο Μπεργκ. Μπαίνει στην περιοχή, βλέπει τον Πράνιτς να 'ρχεται από πίσω, ασσίστ, τσαααααααακ. 0-1. Από πίσω σας κάρφωσε ο Ντάνιελ. Και στο καλύτερο σημείο.

Τέλος ημιχρόνου. Μπαίνει ο γαύρος αποδυτήρια και έκανε μπαμ ότι θα υπάρχει και συνέχεια.

Άλλη αντεπίθεση στο 67. Διώξιμο-σέντρα από τον Λαγό. Αποδέκτης πάλι ο Μπεργκ. Πουτάνιασμα του τσεκουριού που ακούει στο όνομα Αβραάμ Παπαδόπουλος και 0-2 με πλασέ στην γωνίτσα του Ρομπέρτο. Μούγκα σε όλο το μπουρδέλο. Κανείς δε βγάζει μιλιά. Οι απόγονοι δεν μπορούν να το πιστέψουν. Αρχίζουν οι γιούχες και οι ρίψεις αντικειμένων. Συνηθισμένοι είναι όλοι στους κανιβαλισμούς σας. Σας ξέρουμε τι ούνοι είστε.
0-2 λοιπόν με τον Σουηδό και τα γαυράκια ξερά.

Και τώρα φτάνουμε σε ένα σημείο του παιχνιδιού που ξεκινάνε τα κλασσικά γαυρίστικα.
78ο λεπτό. η μπάλα στην περιοχή του Παναθηναϊκού, επιθετικό στον Τριανταφυλλόπουλο το οποίο ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΙΝΕΤΑΙ, στο επόμενο δευτερόλεπτο πέναλντυ του Κουτρουμπή στον Βαλντές. Αμέσως σφύριξε το πέναλντυ το κοράκι ο Σιδηρόπουλος. Σιγά μην το άφηνε. Πάει ο Τσόρι Ντομίνγκες στην εκτέλεση... αλλά?! ΤΣΑΑΑΚ. ΣΤΑ ΠΟΥΛΙΑ Η ΜΠΑΛΑ. ΠΑΛΙ ΜΟΥΓΚΑ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΒΑΘΜΟ ΑΠΟ ΣΠΡΩΞΙΜΟ ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΑ. ΠΑΝΕ ΑΥΤΑ, ΠΕΡΑΣΑΝΕ. ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΑ. ΕΙΣΤΕ ΤΟΣΟ ΑΜΠΑΛΟΙ.
Πριν εκτελεστεί το πέναλντυ δείξατε, άλλη μια φορά, τι ούνοι είστε με το κύπελλο που μάζεψε στην μούρη ο Αναστασίου.

Πάμε δέκα λεπτά μετά και συγκεκριμένα στο 88ο λεπτό. Φάουλ για τον Παναθηναϊκό, πλάγια αριστερά. Πάει ο Αμπέντ στην μπάλα, εκτελεί και τι να έγινε άραγε?! ΠΟΥΤΣΑ ΡΕ. 0-3 ΜΕ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΦΑΟΥΛ ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΓΩΝΙΑ. ΚΛΑΜΜΑ ΟΛΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕΤΑ. ΦΩΝΕΣ, ΓΙΟΥΧΕΣ ΚΑΙ Ο ΑΜΠΕΝΤ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΒΕΛΗ ΣΤΟΥΣ ΜΑΛΑΚΕΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΣΑΣ.

Έπαιξαν και άλλες ρίψεις αντικειμένων εννοείται. Καθυστερήσεις, λήξη του ματς στο 95 και μούγκα όλη η τρούμπα. Τέτοια ψωλή δεν την περίμενε κανένας. Κλάμα όλοι οι γαύροι μετά, σε όλα τα social media. Πιο πολύ ασχολούνται οι γαύροι με το ματς, παρά οι Παναθηναϊκοί.

Αφήνω και ένα βίντεο με έναν ουδέτερο σχολιαστή. Ήταν τόσο σίγουρος για το πως θα κυλήσει το ματς. Κρίμα μωρέ ο καημένος.

Αυτά λοιπόν από μένα γαυράκια. Πρήξτε μας τον πούτσο τώρα για το κύπελλο και ότι θα τα πούμε εκεί. Περάστε το Παοκι στα ημιτελικά πρώτα όμως και βλέπουμε. Έφυγε ο Στέφενς. Πάνε τα δωράκια από το παοκι. Αυτό πρέπει να το καταλάβετε όσο είναι νωρίς...

ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙΑ μέρος Όγδοο

2014-02-24T01:07:00.000+02:00

Ο φίλος της στήλης, Μάνος, μας έστειλε τις λέξεις κλειδιά: ψωρίαση, γλυκόζη, σαδιστής, γλυκολέμονο, απογαλακτισμός.

Τον ευχαριστούμε. Άλλη φορά περισσότερες λέξεις, μάγκες. Όχι μόνο πέντε. Βάλτε καμιά δεκαριά. Λες κι έχουμε όρεξη να φτιάχνουμε ιστορίες με την κάθε πίπα που σας έρχεται στο μυαλό, γαμώ τα ψυχολογικά σας, πυροβολημένοι…

Η Μάγια ήταν μια μάγισσα. Όχι βέβαια από αυτές τις ορίτζιναλ που συνήθιζαν να φωτίζουν τις πλατείες και τους λόφους της ανατολικής ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και να ζεσταίνουν τα πρόσωπα αγριεμένων όχλων που κράδαιναν δρεπάνια, τσεκούρια, ρόπαλα, πλάστες, πυρσούς, φτυάρια και τσουγκράνες, οι οποίες συνολικά είχαν συνήθως περισσότερα δόντια από όλα τα στελέχη του όχλου μαζί. Κι ευτυχώς που δεν ήταν, εδώ που τα λέμε. Αν και τελευταία, χάρη στην εξάπλωση κι εκτεταμένη χρήση των οικονομικών λαμπτήρων, η καύση μαγισσών έχει περιοριστεί στο ελάχιστο. Επειδή, όμως, η πυρά κάνει τη μάγισσα, ακριβώς όπως η δουλειά κάνει τους άντρες και τα ράσα δεν κάνουν τον παπά, είναι επόμενο να απορεί κανείς «τι σόι μάγισσα είναι η Μάγια;»

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Εν αρχή ην ο Λόγος. Κάποιες χιλιάδες χρόνια αργότερα -λίγες χιλιάδες για τους χριστιανούς, πάρα πολλές χιλιάδες για τους σκεπτικιστές, άθεους, αγνωστικιστές και λοιπούς οπαδούς τους Αντίχριστου και της Νέας Τάξης (για περισσότερες πληροφορίες τηλεφωνήστε στο 2310521010)- γεννήθηκε η Μάγια σε ένα μικρό και χαριτωμένο κέντρο υγείας μιας μικρής και χαριτωμένης κωμόπολης. Έξι χρόνια αργότερα, η μητέρα της αποφάσισε ότι αρκετά είχε συμβιβαστεί με τη βίαιη φύση του σαδιστή πατέρα της κι έτσι την πήρε κι εγκαταστάθηκαν σε μια ώριμη ηλικιακά πολυκατοικία, ενός κάπως υποβαθμισμένου προαστίου, ενός αναπτυσσόμενου αστικού κέντρου. Κι εκεί, στον ακάλυπτο χώρο, που της άρεσε να περνάει τον ελεύθερο χρόνο της, συνετελέσθη η μύηση της Μάγιας στον κόσμο της μαγείας και ταυτόχρονα ο απογαλακτισμός της από την παιδική της αθωότητα.

Οι οικονομικές δυσκολίες του νέου οικογενειακού στάτους κβο μετά το χωρισμό, είχαν αναγκάσει τη μητέρα της Μάγιας να εργάζεται πολλές ώρες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η μικρή, ούσα ελάχιστα κοινωνική (για την ακρίβεια, ελάχιστα πιο κοινωνική από ένα Γέτι των Ιμαλαΐων) να περνάει πολύ χρόνο στο σπίτι. Μοναδική της συντροφιά ήταν η Τζο, μια, εξ ίσου αντικοινωνική, πρώην αδέσποτη, μαύρη γάτα με καφετιά μπαλώματα που την έκαναν να μοιάζει σαν να πάσχει από ψωρίαση και τα βιβλία με τις περιπέτειες της αγαπημένης της ηρωίδας, της καλής μάγισσας Μελ.

Μετά από κάθε ιστορία που διάβαζε συνήθιζε να καταγράφει εντυπώσεις, ξόρκια και μαγικά φίλτρα, που συχνά είχαν υψηλή περιεκτικότητα σε γλυκόζη, στο προσωπικό της ημερολόγιο (γνωστό και ως ημερολόγιο της Μάγιας) ή να καταβάλει φιλότιμες προσπάθειες να πετάξει καβάλα στη σκούπα της, στο διάδρομο απογείωσης του ακάλυπτου της πολυκατοικίας που έμενε. Κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας απόπειρας πτήσης, γύρω στα οχτώ της, ήταν που πέταξε για πρώτη φορά. Σφίγγοντας τη σκούπα της ανάμεσα στα πόδια της, κάνοντας κινήσεις σαν να προσπαθεί να σηκωθεί στον αέρα κι έχοντας κλειστά τα μάτια της, θέλοντας έτσι να συγκεντρωθεί καλύτερα στην αναζήτηση του πολύτιμου παραθυρακίου στον περιοριστικότατο νόμο της βαρύτητας, ένιωσε ξαφνικά το σώμα της να μουδιάζει και τα πόδια της να χάνουν την επαφή τους με το έδαφος. Η πτήση της κράτησε μόνο ελάχιστα δευτερόλεπτα κι όταν άνοιξε τα μάτια, τα μπούτια της πονούσαν ελαφρά, τα γόνατά της έτρεμαν και το μέσο του κονταριού της σκούπας ήταν νοτισμένο, πιθανότατα από κάποιου είδους μαγικό φίλτρο. Έσκυψε και μύρισε. «Σίγουρα κάτι που περιέχει γλυκολέμονο», αποφάνθηκε η Σέρλοκ Μάγια Χολμς κι έτρεξε να συμβουλευτεί το ημερολόγιό της, ενώ η δρ. Τζο Γουότσον έριχνε μια δεύτερη ματιά…

Είκοσι χρόνια και πολλές πτήσεις αργότερα, όπως αρκετές μάγισσες πριν από αυτή, βρισκόταν με τα χέρια δεμένα πίσω από ένα στύλο, μπροστά σε έναν όχλο μερικών δεκάδων. Τέντωσε τον κορμό της, ξεκούμπωσε το στηθόδεσμό της και ψιθύρισε τα λόγια από το ξόρκι που κάνει τις καρδιές των αντρών να χτυπούν πιο γρήγορα.

(Αν θέλετε μια ιστορία με τις δικές σας λέξεις κλειδιά, δεν έχετε παρά να μου τις στείλετε, προφανώς. Κι όχι πολλές μαζί. Ιστοριούλες φτιάχνω, όχι φριστάιλ.)

Δώστε τα Ίμια πίσω στην Τουρκία - Το χρονικό

2014-02-08T02:41:00.001+02:00

Μιας και είναι τρομερά αστείο να κοροϊδεύεις εθνικιστές (και μεταξύ μας είναι και πολύ εύκολο) αποφασίσαμε να ξαναζήσουμε τις ένδοξες στιγμές του 2011, όπου και καθημερινά κανονίζαμε ιντερνετικά "ραντεβού θανάτου" με διάφορα φασιστοειδή που νόμιζαν ότι αν πατούσαν λίγο πιο δυνατά τα πλήκτρα του λάπτοπ τους θα μας έκαναν να μετράμε τα δόντια μας στο πάτωμα. Κάποιοι
πιο παλιοί θα θυμάστε τις σελίδες 'Λέμε ΝΑΙ στην πώληση των ελληνικών νήσων και της Ακρόπολης' και τη σελίδα για του Κύπριους. Οι έλληνες εθνικιστές αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία των προβάτων που διαβάζουν οποιαδήποτε παρανοϊκή θεωρία συνωμοσίας κυκλοφορεί στο defencenet, ως εκ τούτου είναι εγγύηση για την επιτυχία μιας 'ανθελληνικής' σελίδας.
Υπάρχει λοιπόν αυτή η σελίδα: Δώστε τα Ίμια πίσω στην Τουρκία η οποία ανέβηκε στο facebook στις 31 Ιανουαρίου, στην επέτειο των 18 χρόνων από το περιστατικό των Ιμίων.
Οι αντιδράσεις ήταν άμεσες, όπως και οι απαντήσεις.

Διαλέγω εσένα Πίτσου!

Στο κέντρο της Ελλας. Οκ.

Ω, τι είπε για τη μάνα σου! (ώπα, λάθος ατάκα)

Και σινεφίλ αναφορές

Εδώ ο Φώντας ο Λαδοπρακόπουλος παίζει μπάλα μόνος του και ζαλίζει την αντίπαλη άμυνα

Ελληνικό DNA (οι ψαγμένοι το ονομάζουν Ιχώρ)

Προσεχώς: εδαφικές απαιτήσεις και από το Θιβέτ

Συμμαχικές δυνάμεις συνέδραμαν το έργο μας, ακόμα κι από έναν γαλαξία far far away

Τα ραντεβού θανάτου που λέγαμε - ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ;

Έλληνες πουρολάγνοι

Όλοι μας το έχουμε κάνει...

Εδώ δε χρειάζεται σχόλιο, ο Αξέλης τα είπε όλα

Ακολουθώντας τη λογική των εθνικιστών

Γεωγραφικά ζητήματα

Ο Πάτερ έχει στείλει ήδη βιογραφικό για αριστερός ψάλτης, αλλά δεν έχει πάρει απάντηση ακόμα

Oh, the irony...

Πατριδογνωσία και φυλετική καταγωγή

Αυτό είναι το κλασικό link που οδηγεί στο προφίλ σου και μία καλή παγίδα για τους Ελληνάρες που θεώρησαν ότι τους συκοφαντούμε και άρχισαν να απειλούν με μηνύσεις

Μέχρι το Ισραήλ έφτασε η χάρη μας

Translated by Bing

Αυτό το βίντεο παίζει να έχει κανά εκατομμύριο views μόνο και μόνο από τις φορές που έχει ποσταριστεί σε αντίστοιχες σελίδες.

Τουσέ από την Κάτια

Μικρός κόσμος

Είναι κι αυτό μια εξήγηση

Η πανταχού παρούσα και προστάτιδα των τρολ, Μπαμπαναγία η Στανοκρατούσα

Έτσι 'γαμιέτε' και η ελληνική ορθογραφία (σύνηθες πρόβλημα)

Γιατί κάποιοι μιλάνε με πηγές, όχι αστεία.

Τουσέ και από την Κροίση.

Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε.

Μαθήματα μη-χρήσης του caps

Για να δοθεί και ένα έναυσμα για νέο ξέσπασμα υπερελληνίτιδας, ο Δαλάι δημοσίευσε ένα άρθρο στο zougla.gr το οποίο και πήραν διάφορα δημοσιογραφικά Blog, θεωρώντας το ως αλήθεια. Ιδού η ελληνική δημοσιογραφία των blog:

Δυστυχώς, μετά από απανωτές αναφορές η αρχική σελίδα ξεδημοσιεύτηκε (το Link που δόθηκε παραπάνω ανήκει σε δεύτερη σελίδα που δημιουργήθηκε αμέσως μετά) και οι φανατικοί Ελληνάρες επέστρεψαν στην καθημερινότητα τους, πίνοντας αραχτοί τον καφέ τους. Βέβαια δεν το αφήσαμε να περάσει έτσι, οπότε και κάναμε ένσταση με λογικά επιχειρήματα:

ΥΓ: πόσοι από όσους μπήκαν στη σελίδα και έκαναν επίδειξη του εθνικού τους φρονήματος ξέρουν τα ονόματα των τριών πεσόντων στα Ίμια χωρίς να το γκουγκλάρουν;
Προς ενημέρωση τους ήταν οι εξής:
Υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης,
Υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος
Αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός

Μαθήματα Αγγλικών

2014-02-07T06:08:00.001+02:00

Το Εξοζέτ, πάντα πρωτοπόρο στις εξελίξεις, σας παρουσιάζει εντελώς δωρεάν τα μαθήματα αγγλικών του! Χρησιμοποιήστε τις ακόλουθες εκφράσεις σε οποιονδήποτε διάλογο σας με κάποιον ξένο, συναρπάζοντας τον με τις γνώσεις σας!

(Το Εξοζέτ δεν φέρει ευθύνη για οποιεσδήποτε παρεξηγήσεις μπορεί να προκύψουν)

Your fantasy does orgy (Η φαντασία σου οργιάζει)
Are you working me? (Με δουλεύεις;)
I am not fighting her... (Δεν την παλεύω...)
I farted door latches... (Έκλασα πόμολα...)
You changed my lights. (Μου άλλαξες τα φώτα.)
I | He/She/It | We |You | They did her from hand. (Την έκαναν από χέρι.)
It doesn't exist we say. (Δεν υπάρχει λέμε.)
Welcome my eyes the two! (Καλώς τα μάτια μου τα δυο!)
The fat priest ate fat lentil, why fat priest did you eat fat lentil?
(Ο Παπάς ο παχύς έφαγε παχιά φακή, γιατί παπά παχύ έφαγες παχιά φακή;)
(να μην μπερδέυεται με μένα)
Fart me a stonewall of testicles! (Κλάσε μου μια μάντρα αρχ...!)
He is a fart bathtub. (Είναι κλασομπανιέρας.)
I made my shit cracker. (Έκανα το σκατό μου παξιμάδι.)
Better five and in hand than ten and waiting (Κάλλιο 5 και στο χέρι
παρά 10 και καρτέρι)
Better donkey-bonding than donkey-searching (Κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά
γαϊδουρογύρευε)
It says! (Λέει!)
It says many! (Λέει πολλά!)
It wrote! (Έγραψε!)
I took it in my scalp. (Τα πήρα στο κρανίο.)
It counts. (Μετράει.)
I've played them! (Τα έχω παίξει!)
I made her lottery! (Την έκανα λαχείο!)
I stayed bone! (Έμεινα κόκαλο!)
I saw the Christ soldier ande the Holy mother patrol. (Είδα τον Χριστό
φαντάρο και την Παναγιά περίπολο.)
It happened the come to see. (Έγινε το έλα να δεις.)
Go to the corner to see if I come! (Πήγαινε στην γωνία να δεις αν έρχομαι!)
Like the unfair curse (Σαν την άδικη κατάρα)
Something's running down to the gypsies. (Kάτι τρέχει στα γύφτικα.)
It didn't sit on us. (Δεν μας έκατσε.)
He gives her to me. (Μου την δίνει.)
You take him and you incline. (Τον παίρνεις και γέρνεις)
It breaks her to me. (Μου την σπάει.)
He owes me his horns. (Μου χρωστάει τα κέρατα του.)
Who pays the bride? (Ποιος πληρώνει την νύφη;)
He made them sea. (Τα έκανε θάλασσα.)
He doesn't understand Christ! (Δεν καταλαβαίνει Χριστό!)
Your mind and a pound and the painter's brush (Τα μυαλά σου και μία
λίρα και του μπογιατζή ο κόπανος)
I came out of my clothes. (Βγήκα από τα ρούχα μου.)
This place is at Devil's mother. (Αυτό είναι στου διαόλου τη μάνα.)
It rains chair legs. (Βρέχει καρεκλοπόδαρα.)
Hairs curly (Τρίχες κατσαρές)
I don't have face to come out in society. (Δεν έχω πρόσωπο να
αντικρίσω την κοινωνία.)
How from here morning morning? (Πώς από δω πρωί πρωί;)
I don't know my blindness. (Δεν ξέρω την τύφλα μου.)
The blind man's right (Του στραβού το δίκιο)
Pale I cut it. (Χλωμό το κόβω.)
He is de-watered! (Αυτός είναι ξενέρωτος!)
Did he tell her to me now? (Μου την είπε τώρα;)
You are for the festivals. (Είσαι για τα πανηγύρια.)
Three-blanket party (Τρικούβερτο γλέντι)
You catch me? (Με πιάνεις;)
They don't chew. (Δεν μασάνε.)
Does the goat chew salted fish roe? (Μασάει η κατσίκα ταραμά;)
Slow the cabbages! (Σιγά τα λάχανα!)
Catch the egg and mow it!! (Πιάσε το αυγό και κούρεφ' το!!)
Are we gluing coffee pots? (Μπρίκια κολλάμε;)
Marrows drums! (Κολοκύθια τούμπανο!)
Marrows with olive & oregano (Κολοκύθια λαδορίγανη)
They played wood. (Έπαιξαν ξύλο.)
On the deaf man's door, knock as much as you want! (Στου κουφού την
πόρτα, όσο θέλεις βρόντα!)
Slow the much-oil (Σιγά τον πολυέλαιο)
To the down-down of the writing (Στο κάτω κάτω της γραφής)
Are you asking and the change from over? (Ζητάς και τα ρέστα από πάνω;)
In the end they shave the groom. (Στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό.)
He ate door/Χ/invalidity. (Έφαγε πόρτα/Χι/άκυρο.)
He sleeps with the chickens. (Κοιμάται με τις κότες.)
He stuck me to the wall. (Με κόλλησε στον τοίχο.)
He returned me the entrails. (Μου γύρισε τα άντερα.)
He sat on my neck. (Μου κάθισε στο λαιμό.)
Has the weather turnings. (Έχει ο καιρός γυρίσματα.)
He does the duck/Chinese/American. (Κάνει την πάπια/τον Κινέζο/τον Αμερικάνο.)
We did black eyes to see you. (Κάναμε μαύρα μάτια να σε δούμε.)
Slow the eggs (Σιγά τα αβγά)
He put the tail under the crotch. (Έβαλε την ουρά στα σκέλια.)
It isn't very day Saint John's. (Δεν είναι κάθε μέρα τ' Άη-Γιαννιού.)
Moon's fair (Του μ*υνιού το πανηγύρι)
Are you scratching? (Ξύνεις;)
Scratcher! (Ξύστη!)
Shit high and gaze. (Χέσε ψηλά κι αγνάντευε.)
And then became the save. (Και τότε έγινε το σώσε.)
He does the Chinese man. (Κάνει τον Κινέζο.)
He pulls masturbation. (Τραβάει μαλακία.)
He sells insanity. (Πουλάει τρέλα.)
Big-head (Κεφάλα)
Atomic pizza (Ατομική πίτσα)
You better have your eye out than your name. (Κάλλιο να σου βγει το
μάτι παρά το όνομα.)
He cannot crucify girlfriend. (Δεν μπορεί να σταυρώσει γκόμενα.)
I shall burn you John I shall spread you oil. (Να σε κάψω Γιάννη να σΆ
αλείψω λάδι)
Silk pants want and skillful asses. (Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και
επιδέξιους κώλους)
Wall-wall and wherever i come you off! (Τοίχο-τοίχο κι όπου σε πετύχω!)
>From where does the red mullet fart through? (Από πού κλάνει το μπαρμπούνι;)
The rials-rials and where are they? (Τα ριάλια ριάλια τσε πούν' τα;)
It will happen the prostitute's. (Θα γίνει της πουτάνας)
Never of the drinks. (Ποτέ των ποτών)
About appetite, pumpkin pie. (Περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα)
Slow the thing. (Σιγά το πράγμα)
Take my testicles asshole. (Πάρτα αρχίδια μου μαλάκα)
Take them so that I dont owe them to you. (Πάρτα να μην στα χρωστάω)
You swelled my testicles. (Μου πρηξες τα αρχίδια)
Prostitute's banister. (Της πουτάνας το κάγκελο)
You have your black carpets. (Έχεις τα μαύρα σου τα χάλια)
He got belled. (Καμπανιάστηκε)
Am I putting horseshoes on cicadas? (Τζιτζίκια πεταλώνω;)
To my testicles. (Στα αρχίδια μου)
Eye vs eye. (Οφθαλμός αντί οφθαλμού)
We have you to the Opa Opa. (Σε έχουμε στα όπα όπα)
Person unwritten, wood uncreaved. (Άνθρωπος αγράμματος ξύλο απελέκητο)
Like the barber's ass. (Σαν τον κώλο του κουρέα)
Like the monkey's ass. (Σαν τον κώλο της μαϊμούς)
Ιt will laugh and the colourfull goat. (Θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι)
Are you with your goods? (Είσαι με τα καλά σου;)
I'm playing her. (Την παίζω)
You're not playable!/ You can't be played! (Δεν παίζεσαι!)
I write you to my testicles! (Στα αρχίδια μου σε γράφω!)
Anybody walking in the night steps on mud and shit. (Όποιος τη νύχτα
περπατεί, λάσπες και σκατά πατεί)
If February februarizes it will smell summer, but if he gets angry he
will bury us in the snow. (Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα
μυρίσει, μα αν τύχει και θυμώσει μες στο χιόνι θα μας χώσει)
Live my May to it clover. (Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι)
The much ficki-ficki makes the mind (apple) Firiki. (Το πολύ το φικι
φικι κάνει το μυαλό φιρίκι)
The much tacka-tacka makes the child asshole. (Το πολύ το τάκα τάκα
κάνει το παιδί μαλάκα)
Of the Saint Cock's eve. (Του Αγίου Πούτσου ανήμερα.)
Plate are you doing me? (Πλάκα με κάνεις;)
He farted mints. (Έκλασε μέντες)
She is a takeall. (Eίναι παρτόλα)
The fast and charm it has. (Το γοργόν και χάριν έχει)
I cut vein. (Έκοψα φλέβα)
He needs wood ! (Χρειάζεται ξύλο)
Alone and desert (Μόνος και έρημος)
He does priests. (Κάνει παπάδες)
The masturbation goes cloud. (Η μαλακία πάει σύννεφο)
Shit us! (Χέσε μας!)
Bad year have you! (Κακό χρόνο να'χεις!)
Eat eyes fishes and the belly roundstreet. (Φάτε μάτια ψάρια και
κοιλιά περίδρομο)
He is asswidth! (Είναι κωλόφαρδος!)
It ate him the black snake. (Τον έφαγε το μαύρο φίδι)
The fly did ass and it shitted all the world. (Έκανε η μύγα κώλο και
έχεσε τον κόσμο όλο)
Take my three. (Παρ' τα τρία μου)
They exploded nose the slappers! (Έσκασαν μύτη οι μπάτσοι!)
I tapped you for the goods. (Σε τάπωσα για τα καλά)
The black man's fig tree. (Η συκιά του μαύρου - κυπριακό)
Cut your neck. (Κόψε το λαιμό σου)
The feminin horse shitted in the field. (Χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι)
It will eat the fly iron and the mosquito steel. (Θα φάει η μύγα
σίδερο και το κουνούπι ατσάλι)
One the thief's, two the thief's, three and his bad day. (Μια του
κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η κακή του μέρα)
The brains in the rails. (Τα μυαλά στα κάγκελα)
You will say the water little water. (Θα πεις το νερό νεράκι)
Bad dog death doesn't have (Κακό σκυλί ψώφο δεν έχει)
The nigger and if you wash your soap you spoil. (Τον αράπη κι αν τον
πλένεις το σαπούνι σου χαλάς)
Cocks blue. (Πούτσες μπλε)
Blowjobs blue and green and pardal. (Πίπες μπλε και πράσινες και παρδαλές)
Others the eyes of the rabbit and others of the owl. (Άλλα τα μάτια
του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας)
>From little and from crazy you learn the truth. (Από μικρό και απο
τρελό μαθαίνεις την αλήθεια)
Sleepy! (Κοιμήσι!)
Boil rice. (Βράσε ρύζι)
Like the snows! (Σαν τα χιόνια!)
Not in the much the -f- (Ουκ εν τω πολλώ το εύ)
When the shit blows on the wall. (Όταν σκάσει το σκατό στον τοίχο)
Τhe cunt drags ship. (Το μ@@@ί σέρνει καράβι)
Set/establish ass. (Στήσε κώλο)
Carpet i will be to step me. (Χαλί θα γίνω να με πατήσεις)
Hi! Me I am! (Γεια! Εγώ είμαι! -τηλεφωνική επικοινωνία-)
Shit to eat. (Σκατά να φας)
Scroll the pan and found the cap. (Κύλισε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι)
Masters and slaves the same shit we have become all. (Αφεντικά και
δούλοι ίδια σκατά γίναμε όλοι)
Cool become the bricks and whistles from the holes. (Μάγκεψαν τα
τούβλα σφυρίζουν και απ' τις τρύπες)
One yours and one mine. (Μία σου και μία μου)
Say hello to my platan. (Χαιρέτα μου τον πλάτανο)
Here the world burns and the cunt brushes its hair. (Εδώ ο κόσμος
καίγεται και το μουνί χτενίζεται)
We fell in the pit with the assfingers. (Πέσαμε στον λάκκο με τα κωλοδάχτυλα)
Little sheep white and fat, its mother's pride. (Αρνάκι άσπρο και
παχύ, της μάνας του καμάρι)
Wolf black and thin, his father's longing. (Λύκος μαύρος και ισχνός,
του πατέρα του καημός)
You made my three two. (Μου έκανες τα τρία δύο)
Penis and awe. (Πέος και δέος)
Cock, ball and seesaw. (Πούτσα, μπάλα και τραμπάλα)
Listen to see. (Άκου να δεις)
Ι did them on me. (Τα έκανα πάνω μου)
I cocked her. (Την πούτσησα)
I painted her. (Την έβαψα)
Look to see. (Κοίτα να δεις)
I don't lift fly on my sword. (Δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου)
Moving telephone. (Κινητό Τηλέφωνο)
Congratulations, and at superiorly. (Συγχαρητήρια και εις ανώτερα.)
Why do you want a little spoon to give me the poison? (Tί το θες το
κουταλάκι να μου δώσεις το φαρμάκι;)
Hellowings to the power. (Χαιρετίσματα στην εξουσία)
Glew you and you slipped. (Σού 'φεξε και γλίστρησες)
Cool become the corks and dive. (Μάγκεψαν οι φελλοί και κάνουν καταδύσεις)
You will say the despot Panagiotis. (Θα πεις το δεσπότη Παναγιώτη)
The pussy and the octopus as long as you hit it, it spreads. (Το μουνί
και το χταπόδι, όσο το βαρείς απλώνει)
I stayed bone. (Έμεινα κάγκελο)
I am dogbored. (Σκυλοβαριέμαι)
Like the snows! (Σαν τα χιόνια!)
Only mountain with mountain don't mingle! (Μόνο βουνό με βουνό δε σμίγουν!)
Shit and Fromshit. (Σκατά κι απόσκατα)
I am going to take the mountains! (Θα πάρω τα βουνά!)
What honey will be done! (Τι μέλλει γενέσθαι!)
Ιn the well I pissed? (Στο πηγάδι κατούρησα;)
No cat, no damage. (Ούτε γάτα ούτε ζημιά)
Where should I tell you now. (Πού να στα λέω τώρα)
Don't make me waters. (Mη μου κάνεις νερά)
Our vagina has coagulated. (Έχει πήξει το μουνί μας)
My dudeness left me. (Μου έφυγε η μαγκιά)
You earthed me! (Με γείωσες!)
Time good in your stern and wind in your sails. (Ώρα καλή στην πρύμνη
σου και αέρας στα πανιά σου)
Transporting I'm talking. (Μεταφορικά μιλάω)
Ηow and so? (Πώς κι έτσι;)
I'm hitting myself! (Βαριέμαι!)
My balls are eating me. (Με τρώνε τα αρχ*δια μου)
Changed Emmanuel and put his clothes differently. (Άλλαξε ο Μανωλιός
κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς,)
He broke my nevres! (Μου 'σπασε τα νεύρα!)
Something you told us now. (Κάτι μας είπες τώρα)
Wherever you hear many cherries, hold and a small basket! (Όπου ακούς
πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι)
Thou Lord, prison my mouth! (Θου Κύριε, φυλακή τω στόματί μου)
The prostitute wants to hide and the happiness doesn't let her. (Θέλει
η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει)
Abyss the soul of the man. (Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου)
If the cock was violin, many would play it. (Αν η ψωλή ήταν βιολί, θα
το παίζανε πολλοί)
My old art sieve. (Παλιά μου τέχνη κόσκινο)
He/She/It wants a hand of dirtywood. (Θέλει ένα χέρι βρωμόξυλο.)
Your face will eat ground. (Θα φάει η μούρη σου χώμα.)
Whoever wants the many, loses and the few. (Όποιος θέλει τα πολλά,
χάνει και τα λίγα.)
Whoever gets mixed with the roughages, is eaten by the chicks. (Όποιος
ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες).
Of the slanting dick the hair it blamed to her. (Της στραβής ψωλής οι
τρίχες της φταίξανε.)
What is missing from the scabby? Tuft with pearl! (Τι του λείπει του
ψωριάρη? Φούντα με μαργαριτάρι!).
The whores and the mad females have the good the lucks! (Οι πουτάνες
κι οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές!).
First leaves the soul and then the kink! (Πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά
το χούι!).
He played everything crown-letters! (Έπαιξε τα πάντα κορώνα-γράμματα!).
Farted the bride schooled the wedding! (Έκλασε η νύφη σχόλασε ο γάμος!).
All of the wedding difficult and the bride pregnant/transvestite! (Όλα
του γάμου δύσκολα κι η νύφη γκαστρωμένη/τραβεστί!)
You deafened us! (Μας κούφανες!)
Go quit us! (Άει παράτα μας)
Good wines (Καλά κρασιά)
Life and chick (Ζωή και κότα)
Front cliff and back stream (Μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα)
And the minds to the banisters (Και τα μυαλά στα κάγκελα)
He/She blows it and it's not getting colder. (Το φυσάει και δεν κρυώνει.)
Communicate long mandolin (Συνεννόηση μπουζούκι)
You sleep and your luck is working (Εσύ κοιμάσαι και η τύχη σου δουλεύει)
Friend, I caught bottom (Φίλε, έπιασα πάτο)
Teacher you were teaching and law you didn't hold (Δάσκαλε που
δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις)

Σημείωση: η σελίδα μας στο facebook αντιμετωπίζει κάποια εμπόδια λογοκρισίας. Σύντομα θα ανέβει ξανά, αναμείνατε.

Το μήλον της Έριδος κατά facebook

2014-01-23T04:36:00.001+02:00

Πηγή

Εxposed Arena 2: Exposed vs Άρης

2014-01-18T06:32:00.000+02:00

Καλησπέρα βλάκες. Δεν κάνατε πολλά like στο προηγούμενο άρθρο μου και δεν ξεκινήσαμε καλά. Κανονίστε την πορεία σας, για να μην μετράτε τα δόντια σας στο πάτωμα.
Δεύτερο μέρος της αρένας του Exposed και ένα μικρό ξεφτίλισμα στον φίλο μας τον Άρη που τρολλάρει, γαμωτομουνιπουτονξερναγε.

Τα έκανα πιο μεγάλα αυτή τη φορά γιατί οι περισσότεροι είστε στραβοί.
Θα τα ξαναπούμε φελιζολοκέφαλοι.

Ο μπολσεβίκος υπάνθρωπος Αντώνης Σαμαράς

2014-01-17T16:30:00.001+02:00

Οι υπάνθρωποι σοσιαλιστές (είτε κομμουνιστές, είτε εθνικιστές) θέλουν να σπιλώσουν τον φιλελευθερισμό, χρησιμοποιώντας την προπαγάνδα ότι ο Σαμαράς είναι ανάλγητος νεοφιλελές ή και φασίστας.

Αν εμβαθύνουμε όμως στην πολιτική που έχει χαράξει η ΝΔ τον ενάμιση χρόνο που κυβερνά, παρατηρούμε ότι έχει μετατραπεί σε μπολσεβικικό κίνημα, οπότε κάθε ψήφος στη ΝΔ είναι ψήφος στον σταλινισμό και την κόκκινη ιμπεριαλιστική κρατολαγνεία.

Εν αντιθέσει, το ΚΚΕ είναι μακράν πιο καπιταλιστικό κόμμα από τη ΝΔ με τις αποκρατικοποιήσεις που κάνει και τις απολύσεις του αρχικατσίβελου νεοφιλελέ Μπογιόπουλου.

1) Ο Σαμαράς διώκει εθνικιστές. Άρα δεν έχει σχέση με τον φιλελευθερισμό, διότι αυτός μάχεται για την ελευθερία των απόψεων και ούτε με το φασισμό, διότι κυνηγά φασίστες. Άρα είναι μπολσεβίκος.

2) Δεν έχει κάνει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ!!!!! Αντίθετα συντηρεί την κομματική στρατιά του δημοσίου, απλά αφαιρώντας μερικά ευρουλάκια, ενώ θα πρεπε να ιδιωτικοποιήσει 'πολύ πράμα'. Άρα δεν είναι σίγουρα φιλελεύθερος και είναι μπολσεβίκος κρατιστής

3) Δεν έχει κάνει καμμία επένδυση!!!! Αντίθετα, έχουν φύγει πολλές πολυεθνικές που θα συνείσφεραν θετικά στην οικονομία της Πατρίδος. Οι μπολσεβίκοι είναι πολέμιοι των επιχειρήσεων, άρα είναι κι αυτός μπολσεβίκος.

4) Γαμούσε τη Βίσση!!!! όλοι ξέρουμε ότι για να γαμήσεις σήμερα (και παλιά) έπρεπε να πουλάς στα γκομενάκια αριστεροφροσύνη. Ο Σαμαράς με τα χίπικα γυαλάκια του και η όλη του αισθητική παραπέμπει σε ακραίο Τροτσκιστή/Εαακίτη.

5) Όλο το επιτελείο του αποτελείτο από παλαιομπολσεβίκους τύπου Στουρνάρα, Λαζαρίδη κλπ, οπότε πες μου το επιτελείο σου να σου πω ποιός είσαι. Άρα είναι μπολσεβίκος.

5) Όντας υπουργός εξωτερικών, άνοιξε τα σύνορα της καταρρέουσας σοσιαλιστικής Αλβανίας με αποτέλεσμα να μπουν όλοι οι υπάνθρωποι φυλακόβιοι ταψοκέφαλοι Σκιπτάρηδες και ν'αφήσουν τα σπέρματα τους εδώ, ώστε να εξαπλωθεί το μιαρό γενετικό υλικό αυτής της κατώτατης Φυλής! άρα είναι μπολσεβίκος χοτζικός και αντιφασίστας, διότι έφερε τα ταξικά αδέρφια του υπάνθρωπου Κουτσούμπα.

6) Έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη με αποτέλεσμα να φέρει ξανά στην εξουσία τον ημιθανή (πολιτικά) Α.Παπανδρέου με αποτέλεσμα να εκμαυλίσει κι άλλο τη χώρα και ν'αναστήσει για 2η φορά το ΠΑΣΟΚ έχοντας στην κυβέρνηση τον Τούρκογλου.

7) Αύξησε τη φορολογία σε πρωτοφανή σκηνικό, ενώ η φορολογία του, εν τοις πράγμασι φιλελεύθερου Γ.Παπαδοπούλου ήταν χαμηλότατη.

ΕΑΜ ΕΛΑΣ ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ!!!

☭ ☭ ☭☭ ☭ ☭☭ ☭ ☭
☭ ☭ ☭☭ ☭ ☭☭ ☭ ☭
☭ ☭ ☭☭ ☭ ☭☭ ☭ ☭
☭ ☭ ☭☭ ☭ ☭☭ ☭ ☭

Exposed Arena: Exposed vs Σπιουνέας

2014-01-14T19:36:00.000+02:00

Νέα στήλη από νέο συντάκτη μουνόπανα. Εδώ θα βλέπετε τα 'κατορθώματα' των ειδικών δυνάμεων του Εξοζέτ που φτάνουν στα χέρια μας μέσα από ένα δαιδαλώδες δίκτυο πληροφοριοδοτών.
Καλώς σας βρήκα και να πα να γαμηθείτε.

Εxposed vs Σπιουνέας

Λίγα για αρχή, αλλά θα επανέρθω.

Το απόλυτο εγχειρίδιο διαδικτυακού φλερτ

2014-01-12T15:17:00.001+02:00

Η αγαπητή συνάδελφος Νieve Negra, τον προηγούμενο μήνα έκανε μια μικρή έρευνα σχετικά με τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται από τα αρσενικά ζώα διαφόρων γκρουπ στο facebook με περιεχόμενο τις ερωτικές γνωριμίες και το διαδικτυακό φλερτ, προκειμένου να προσεγγίσουν το άλλο φύλο.

Τα αρσενικά υποκείμενα επέδειξαν υπερβάλλοντα ζήλο στην προσπάθεια τους να εντυπωσιάσουν τα θηλυκά αλλά όπως θα δείτε κι εσείς μέσα από την οπτική γωνία του σύγχρονου πολιτισμού οι μέθοδοί τους διακρίνονται για το πρωτόγονο ύφος τους.

Τα αποτελέσματα της έρευνας μπορεί να είναι αποθαρρυντικά για το επίπεδο του δείκτη ανθρώπινης νοημοσύνης στη συγκεκριμένη γωνιά του διαδικτύου, παρόλα αυτά είναι άκρως διασκεδαστικά.

Ακολουθεί ένα ανθολόγιο σουρεαλισμού και αντίφασης.

Μια συλλογή από ατάκες που αξίζει να μείνουν στην ιστορία, παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές καμακιών.

Αγάμητη και πουτάνα είναι οξύμωρο. Δοκιμάστε ξανά.

Μια πιο εμπεριστατωμένη σπουδή πάνω στις τεχνικές προσέλκυσης των γυναικών σε μια ομάδα γνωριμιών. Οι αρχάριοι παρακαλούνται να δώσουν βάση.

Συνέχεια του γκρικ φλέρτινγκ με θέμα μια φώτο γυναίκας από την οπίσθια όψη.

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...

Οπαδική μάζωξη της θύρας 7 πριν από μπουρδελότσαρκα.

Ο φίλος μας από εδώ, αναγνωρίζοντας τη μαλακία που δέρνει τις γυναίκες, έχει πάρει σβάρνα τα γυναικεία προφίλ και τα κατουράει με ολίγη από ρομαντισμό και τέχνη. Ο Καρλάτε από την άλλη, μάλλον τραβάει τα βυζιά του εκεί που βρίσκεται...

Μετά από όλα αυτά λοιπόν, εύχομαι καλή ανάρρωση στα τελευταία εγκεφαλικά σας κύτταρα που απέμειναν και ευχαριστώ θερμά την αγαπητή Nieve για το παραπάνω hall of fame αγαμίας καθώς και για τους πολύ εύστοχους σχολιασμούς της κάτω από κάθε πριντ.

Οδηγός Επιβίωσης στο Εξωτερικό (χάου του σουρβάιβ αμπρόουντ) - Μέρος ΙΙ

2014-01-10T04:38:00.001+02:00

Στο πρώτο μέρος του οδοιπορικού μας, επισκεφθήκαμε την όμορφη Ιταλία. Επόμενος σταθμός του Θανάση και εμού ήταν η...

ΓΑΛΛΙΑ

(Εδώ μπορείτε να κάνετε διάφορους αναγουλιαστικούς ήχους)

Δεν θα είμαι αντικειμενικός με τους βρωμιάρηδες, σωβινιστές και αγενέστατους Γάλλους, ούτε καν θα το προσπαθήσω. Το πρώτο μέρος του ταξιδιού μας ήταν ήδη παρελθόν. Είχαμε γυρίσει τις μεγαλύτερες πόλεις της Κεντρικής και Βόρειας Ιταλίας μέσα σε μια εβδομάδα, χωρίς να έχουμε βγάλει ούτε μια φωτογραφία (δεν είχαμε πάρει μηχανή μαζί μας), οπότε είπαμε ότι μια φωτογραφική πλέον θα ήταν άχρηστη, αφού ότι αξιοθέατο ήταν να δούμε το είχαμε δει.

Πάρτε μερικές καρτ ποστάλ που βρήκα στο ίντερνετ

Αποφασίζοντας να το παίξουμε κοσμοπολίτες φτάσαμε στο Μονακό με το τρένο και πάθαμε την πρώτη συγκοπή βλέποντας τις τιμές των κρασιών σε μια τοπική ταβέρνα.
(Μα καλά, 150 ευρώ για ένα μπουκάλι κρασί; Τι σκατά είχε μέσα, ρινίσματα χρυσού;)
Το Μονακό είναι μια πανέμορφη πόλη την οποία προσπεράσαμε γρήγορα για να μην μας μπουζουριάσουν τίποτα μπάτσοι οι οποίοι μπορεί να νόμιζαν ότι είχαμε πάει εκεί για να κλέψουμε καμιά Φεράρι. Είδαμε μερικές από τις πιο διάσημες στροφές της Φόρμουλα 1 και ο Θανάσης δεν έχασε την ευκαιρία να επισκεφτεί την αφετηρία του Grand Prix για να δει τις λαστιχιές που ήταν σίγουρος ότι είχαν αφήσει τα μονοθέσια. Τελικά λαστιχιές δεν είδε, αλλά έτσι κι αλλιώς η προσπάθεια μετράει.

Φεύγοντας αποφασίσαμε να δουλέψουμε σκληρά τα επόμενα δέκα χρόνια, ώστε να μπορέσουμε να μαζέψουμε αρκετά χρήματα ώστε να περάσουμε ένα βράδυ σε κάποια ανήλιαγη υπόγα του Μονακό (μιας και για να μείνουμε σε σουίτα έπρεπε να δουλεύουμε τα επόμενα εκατό χρόνια ή έστω να πετύχουμε κάνα Τζόκερ).

Επόμενη στάση ήταν η Νίκαια. Καταφτάσαμε με όλα μας τα υπάρχοντα σε ένα τοπικό κάμπινγκ, όπου μια 'μαντάμ' ανέλαβε να μας εξηγήσει τους κανόνες. Όλα καλά, μόνο που η Γαλλίδα μιλούσε αποκλειστικά γαλλικά με αποτέλεσμα μετά από μόλις πέντε λεπτά αγγλικών ερωτήσεων από μέρους μας και γαλλικών απαντήσεων από μέρους της τα νεύρα μας να έχουν γίνει κρόσσια. Αφού η κατάσταση δεν άλλαζε κι επειδή ή εγώ ή ο Θανάσης θα της ορμούσαμε, εμπλουτίσαμε την συζήτηση με διάφορες ελληνικότατες βρισιές τις οποίες και δεν θα αναφέρω εδώ, προς ένδειξη σεβασμού στον αναγνώστη.

Εγώ όταν η μαντάμ μας εξηγούσε τους κανόνες του κάμπινγκ.

Κουτσά-στραβά καταλάβαμε ότι δεν έπρεπε να γυρίσουμε στο χώρο του κάμπινγκ μετά από κάποια συγκεκριμένη ώρα (ποτέ δε μάθαμε ποια ήταν αυτή) και αν το κάναμε θα έπρεπε να πατήσουμε κάποιο κωδικό για να ανοίξει η πύλη (τον οποίο επίσης ποτέ δεν μάθαμε). Τουλάχιστον αυτό καταλάβαμε από όλη αυτή τη συζήτηση που θύμιζε την ιστορία του πύργου της Βαβέλ στα καλύτερα της. Απ' όσο ξέρω θα μπορούσε κάλλιστα να μας είχε πει ότι αν αργούσαμε να γυρίσουμε θα μας θυσίαζαν στον Βάαλ.

Αφήσαμε τα πράγματα μας στην μικροσκοπική μας σκηνή (θα επανέλθω αργότερα στο θέμα των σκηνών) και αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε τις αντοχές μας στο κολύμπι σε μια παραλία εκεί κοντά, αφού η πισίνα ήταν πιασμένη από δαίμονες της κόλασης που είχαν μεταμφιεστεί σε φωνακλάδικα πιτσιρίκια.

Η παραλία ήταν γεμάτη πέτρες (το σιχαίνομαι όταν δεν έχει άμμο) και τελείως άδεια. Πεπεισμένος ότι οι Γάλλοι είχαν ξεχάσει πως ήταν να κολυμπάς στην δροσερή αγκαλιά της θάλασσας και προτιμούσαν τις ξενέρωτες πισίνες όρμησα στο νερό με χαριτωμένα πηδηματάκια που θα ταίριαζαν καλύτερα σε ένα από τα προαναφερθέντα πιτσιρίκια κι όχι σε ένα γομάρι εκατόν-κάτι κιλών. Το νεράκι μου έφτανε μέχρι τα γόνατα όταν καταλάβαμε το λόγο για τον οποίο η παραλία ήταν άδεια, με την βοήθεια των σπαρακτικών κραυγών κάποιου ζευγαριού που έκανε βόλτα και μας έδειχνε το νερό. Επειδή τα γαλλικά μου δεν είναι πολύ καλά (και μετά την εμπειρία της Γαλλίας δεν πρόκειται ποτέ να καλυτερέψουν) ο Θανάσης, που δεν είχε μπει ακόμα, ανέλαβε να κάνει την μετάφραση, δείχνοντας μου κάπου μέσα στο νερό.

Οι αξιολάτρευτες κατά τα άλλα τσούχτρες-θρεφτάρια της Γαλλίας με έκαναν να βγω τρέχοντας από το νερό με τα ίδια χαριτωμένα πηδηματάκια που αυτή τη φορά έγιναν κατ' ανάγκην.
Η νύχτα πέρασε στο μπαράκι του κάμπινγκ όπου αποφασίσαμε να πιούμε μέχρι να γίνουμε λιάδα. Ωραία ήταν, αν και ο τόπος ήταν γεμάτος μεσήλικους κάμπερς, με αποτέλεσμα να είμαστε οι μοναδικοί που κατεβάζαμε λίγο τον μέσο όρο ηλικίας. Αναθεματισμένοι χίπηδες, ακόμα δεν εξαφανιστήκατε;

Τυπικό δείγμα συνκαμπιτών.

Την επόμενη μέρα αφήσαμε πίσω μας το κάμπινγκ, μαζι με μερικές καλοδιαλεγμένες κατάρες που αφορούσαν την ιδιοκτήτρια και καταφτάσαμε περήφανοι και ταλαιπωρημένοι από το hangover στο Μπορντώ (δεν μπορώ να θυμηθώ αν γράφεται με 'ο' ή 'ω'. Καλά, έτσι κι αλλιώς πόσοι θα το διαβάσουν αυτό;) Το Μπορντώ…ψάχνω στα χειρόγραφά μου και δεν έχω γράψει κανένα αξιοθέατο…Τι να πω, ξέρω ότι έχει καλά κρασιά. Έτσι κι αλλιώς η συγκεκριμένη πόλη ήταν απλώς μια στάση στο δρόμο για το…

ΛΑΚΑΝΩ

(με τον τόνο στο 'ω'. Γαλλία είμαστε, θέλετε και τόνους στα τοπωνύμια; Όλα στη λήγουσα! Και όχι, δεν κλίνεται, λακανώ-λακανείς κλπ. Κρυάδες.)

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου (πάντα ήθελα να το χρησιμοποιήσω αυτό πριν γράψω την αυτοβιογραφία μου) ήθελα να κολυμπήσω σε έναν ωκεανό. Είναι ψυχολογική η διαφορά. Καλά να κολυμπάς στις θάλασσες της Ελλάδας, έστω και στο Αιγαίο, αλλά είναι τελείως άλλο πράγμα να λες:
“Έχω κολυμπήσει στον Ατλαντικό.”

Αυτό μπορεί να σε κάνει ανάρπαστο σε μια παρέα παντελώς άγνωστων ατόμων (όπως οι φίλοι μιας χρήσης που αναφέραμε στο προηγούμενο άρθρο – αρκεί να μπορείς να συνεννοηθείς μαζί τους) μιας και η φαντασία σου μπορεί να οργιάσει: ναυάγια, μάχη με καρχαρίες, αποφυγή πυρηνικών υποβρυχίων, τα πάντα – αναλόγως βέβαια της ευπιστίας του ακροατηρίου και των λίτρων μπύρας που έχουν καταναλωθεί.

Οι προσπάθειες μας να βρούμε κενή θέση σε ένα από τα δύο κάμπινγκ 700 θέσεων που υπήρχαν εκεί κοντά απέβησαν άκαρπες, οπότε η μόνη λύση ήταν να βουτήξουμε και να φύγουμε για Παρίσι (μα πόσο πιο κοσμοπολίτες μπορούσαμε να γίνουμε!).

Το Λακανώ διέθετε μια απέραντη παραλία χωρισμένη σε τρεις τομείς: πράσινο, κίτρινο, κόκκινο. Στον πράσινο τομέα (ο οποίος ήταν και ο πιο μικρός σε πλάτος) πλατσούριζαν ανέμελα εκατοντάδες μπαϊλντισμένα άτομα. Ο κίτρινος τομέας ήταν κλειστός για το κοινό, ενώ αν κατάφερνες (λέμε τώρα) να περάσεις από εκεί και να φτάσεις στον κόκκινο – που απαγορευόταν δια ροπάλου – αποκλείεται να επιζούσες. Υποθέσαμε ότι αυτοί οι τομείς ήταν απαγορευμένοι λόγω επικίνδυνων ρευμάτων και μιας και κανείς δεν μας το διέψευσε, αποφασίσαμε ότι αυτός ήταν ο λόγος.

Πάντως κάποια άτομα πέρασαν κάποια στιγμή στον κίτρινο τομέα και κατέβηκε ελικόπτερο να τους μαζέψει, κάνοντας τους ρεζίλι σε όλο το κοινό της παραλίας που είχε βρει τρόπο να περάσει την ώρα του παρακολουθώντας τους.
Η θάλασσα ήταν ωραία, με μεγάλα κύματα και αμμουδιά. Αν ξεπερνούσες τον φόβο του να σου έρθει καμιά σανίδα του σερφ κατακούτελα μπορούσες άνετα να το διασκεδάσεις. Έτσι κι αλλιώς η ακύμαντη θάλασσα είναι για τους γέρους.
Κολύμπησα με την ψυχή μου μέχρις ότου τρεις διαδοχικές κράμπες στη γάμπα με ανάγκασαν να αποσυρθώ άδοξα. Ο Θανάσης είχε ήδη αποχωρήσει κανένα τέταρτο νωρίτερα με μια παραιτημένη έκφραση ζήλιας στο γεμάτο γωνίες πρόσωπο του και καθόταν στην παραλία βλέποντας τους σέρφερ και κάνοντας βουντού από μέσα του.
Ανέφερα ότι ο Θανάσης είναι παθιασμένος με το σερφ; Αν μπορούσε θα έπαιρνε και την σανίδα μαζί του, οπότε μετά θα κοιμόμασταν τελείως έξω από την σκηνή. Ευτυχώς η λογική (σερβιρισμένη με μερικά πειστικά επιχειρήματα κτηνώδους και δυναμικής κυρίως φύσεως) επικράτησε.


Αυτός δεν είναι ο Θανάσης. Αλλά έχει δει πολλά βίντεο με surfing στο ίντερνετ.

ΠΑΡΙΣΙ

Υπάρχει ένας θρύλος που θέλει τους Γάλλους να έχουν ανακαλύψει τα αρώματα μόνο και μόνο για να καλύψουν την φυσική μυρωδιά που δημιουργείται όταν κάποιος δεν πλένεται συχνά. Είναι γνωστή η ιστορία για τον βασιλιά Λουδοβίκο τον 14ο (ζωή να 'χουν) που έκανε μπάνιο μια φορά το χρόνο (ημίμετρα – ή κάνεις ή δεν κάνεις! Αποφάσισε τι θες.)
Και είμαι εγώ αγαπητέ αναγνώστη που θα αποκαλύψω την αλήθεια πίσω από τον θρύλο! Από δω και πέρα όταν θα ακούς αυτή την ιστορία θα λες: “ΝΑΙ! ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ! ΤΗΝ ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΠΟΥ!” και το κάπου θα αναφέρεται σε μένα.

Μιας λοιπόν και οι κάτοικοι κρίνονται από την πόλη στην οποία μένουν, σας διαβεβαιώνω ότι ο θρύλος είναι αληθινός. Πιθανόν να υπάρχουν και πιο βρώμικες πόλεις από το Παρίσι (ίσως η Καλκούτα ή το Χονγκ-Κονγκ) αλλά είναι η αντίθεση περί της Πόλης του Φωτός και της πραγματικής κατάστασης που επικρατεί που κατατάσσει την συγκεκριμένη πόλη σε μια από τις χειρότερες. Αυτό και η έλλειψη αντικειμενικότητας από μεριάς μου.

Άσχετη εικόνα που εκφράζει την άποψη μου για τους βρωμογάλλους.

Κατά τα άλλα, τα γνωστά: το Μουσείο του Λούβρου (περάσαμε απέξω γιατί βιαζόμασταν. Πάντως είχε ουρά κανά χιλιόμετρο), η Αψίδα του Θριάμβου (για την οποία ως διαβασμένος έδωσα στον Θανάση σημαντικές κι εντελώς λανθασμένες πληροφορίες ότι είχε χτιστεί την περίοδο του Ναπολέοντα – παρόλο που υπήρχαν επιγραφές αφιερωμένες σε νεκρούς του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου), τα Ηλύσια Πεδία, ο Πύργος του Άιφελ και η Παναγία των Παρισίων. Οφείλω να ομολογήσω ότι ο Πύργος του Άιφελ δεν με εντυπωσίασε καθόλου. Σαν κάποιος να είχε πάρει τις ράγες από έναν σιδηρόδρομο και να σκέφτηκε “Τι να τις κάνω τώρα; Γάμα το, θα τις παραπετάξω κάπου εδώ” κι έτσι στήθηκε ο Πύργος. Για να μην αναφέρω πάλι τα σεξουαλικά υπονοούμενα που αφήνει το σχήμα του. Τουλάχιστον δεν γέρνει σαν την Πίζα.

Η Παναγία των Παρισίων όμως με εντυπωσίασε πάρα πάρα πολύ. Μου θύμισε το Βατικανό και τους καθεδρικούς του. Πολύ ωραίο κτίριο. Μπράβο που έχετε και κάτι καλό στην κωλοπόλη σας (και τον Λούβρο, μην ξεχνιόμαστε).
Πέρα από αυτά βόλτες με τον σιδηρόδρομο (σχεδόν το ίδιο βρώμικος με τον δικό μας) και δείπνο σε ένα πάρκο με τοστ και αρακά κονσέρβα στη θέση της σαλάτας. Ε, Παρίσι είμαστε, ας το κάψουμε μια μέρα.

Στην όμορφη και ηλιόλουστη Γαλλία με τους Γάλλους μείναμε τελικά μόνο τρεις μέρες. Λίγες μέρες παραπάνω και θα μας πήγαιναν μέσα για φόνο, αφού κανείς – ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ! - δεν μιλούσε αγγλικά. Και οι Ιταλοί δεν μιλούσαν, αλλά τουλάχιστον προσπαθούσαν να σε εξυπηρετήσουν. Ελπίζω ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος να ξεκινήσει από την Γαλλία (πάντα το γράψιμο έβγαζε τον καλύτερο εαυτό μου προς τα έξω).


Χνιε χνιε.

Μέσα στο τρένο λοιπόν και πάλι και, αφού προσπερνάμε το αδιάφορο Βέλγιο, βουρ για την...

ΟΛΛΑΝΔΙΑ!

(την οποία θα επισκεφθούμε στο τρίτο και τελευταίο μέρος)

Εξοζετιανοί διάλογοι, Volume 2 (16-30)

2013-12-31T06:16:00.001+02:00

Το δεύτερο μέρος της αυτιστικής συλλογής των δια(ο)λόγων του Εξωζέτ και μία εξαιρετική παρακαταθήκη για τις μέλλουσες γενιές. Αν έχουμε την ατυχία να αναπαραχθούμε.

Καλή χρονιά σε όλους με υγεία, χαρά και περισσότερη κριτική σκέψη για τα πάντα.
Πάτερ

Ηλίθιες σελίδες του Facebook - Εορταστικό επεισόδιο

2013-12-29T06:31:00.000+02:00

Το τελευταίο δίμηνο παρουσιάσαμε μερικές από τις πιο ηλίθιες σελίδες του facebook, οι οποίες είχαν μερικές χιλιάδες ακόλουθους, η νοημοσύνη των οποίων κυμαινόταν από το βραστό λάχανο έως την αμοιβάδα. Αποφασίσαμε να μην ασχοληθούμε με μερικά κραυγαλέα παραδείγματα, γιατί ως γνωστόν η ηλιθιότητα είναι ανίκητη. Ως επιβεβαίωση του άνωθεν ρητού, σήμερα μόλις ενημερωθήκαμε ότι μία από τις σελίδες που δεν αγγίξαμε προφανώς θίχτηκε από αυτό το γεγονός. Οφείλοντας λοιπόν να αποδώσουμε "τα του Καίσαρος τω Καίσαρι" και μιας κι εγώ προσωπικά είμαι ερασιτέχνης φυσιοδίφης, βρίσκοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην παρατήρηση διάφορων ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον, αποφασίσαμε να ανακηρύξουμε ως ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΝΗΛΙΘΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
αυτη.

Αν και ποτέ δεν είπαμε ότι θα γράψουμε άρθρο για τη συγκεκριμένη σελίδα, οι διαχειριστές του ένιωθαν κάτι να τους τρώει στο σημείο μεταξύ ποδιών και μέσης. Το να μην σε έχουν βάλει σε μερικά άρθρα που αφορούν τις πιο ηλίθιες σελίδες του facebook θα έπρεπε να σε ικανοποιεί. Αλλά όπως είχε πει κι ο Αλβέρτος...

Υποθέτωντας λοιπόν ότι το σύμπαν περιβάλλεται από ένα νεφέλωμα ανθρώπινης χαζομάρας, αναστενάζοντας από απογοήτευση και προτιμώντας να παρακολουθήσω τα νύχια μου να μακραίνουν παρά να μπω στη σελίδα αυτή, πήρα βαθιά ανάσα, έκανα τον σταυρό μου και ξεκίνησα το ψαχούλεμα.

Ιδού τα αποτελέσματα:

1.
Ως γνωστόν, οι φωτογραφίες αποτελούν τον βασικό πόλο έλξης για μια σελίδα. Όταν λοιπόν το target group σου έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό με σένα και αυτό είναι η παρθενίλα που αποπνέεις από το απέναντι πεζοδρόμιο, ένας είναι ο σίγουρος δρόμος για την επιτυχία: ΒΥΖΙΑ.

3.237 παρθένοι έκαναν like.

1.614 παρθένοι έκαναν like.

2.308 παρθένοι έκαναν like.

1.646 παρθένοι έκαναν like.

Βέβαια, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι, τώρα με την κρίση, οι οίκοι ανοχής έχουν γίνει απλησίαστοι και η σελίδα προσφέρει κοινωνικό έργο. Συν το γεγονός ότι οι φωτογραφίες αυξάνουν και τις πωλήσεις της Zewasoft, από καυλοπυρέσσοντες σπυριάρηδες έφηβους. Βέβαια, δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός της αναφοράς της λέξεως "gay". Με κάθε μανιασμένο like που πατάνε στις φωτογραφίες αποδεικνύουν σε όλους ότι δεν είναι τέτοιο... πως τους λένε... ΓΚΕΤΣΗΔΕΣ.

...τελοσπάντων, με τις φωτογραφίες δεν είχαμε επιτυχία. Αλλά αφού ο κόσμος θέλει "άρτον και θεάματα" ποιοι είμαστε εμείς που θα τους αμφισβητήσουμε;

2.
Πέρα από τις φωτογραφίες, το δεύτερο χαρακτηριστικό μιας σελίδας είναι τα status που ανεβάζει. Φυσικά οι ελπίδες μου για το ότι θα έβρισκα κάτι πρωτότυπο αποδείχτηκαν φρούδες. Ακολουθεί χαρακτηριστικό δείγμα:

Φυσικά και τα status είναι κλεμμένα από διάφορα γκρουπ με ανέκδοτα. Στις παραπάνω φωτογραφίες (και χαρη στις εκπληκτικές μου ικανότητες στο Paint) βλέπουμε ότι οι διαχειριστές του Λαδιού δεν είναι τίποτα παραπάνω από φτηνοί λογοκλόποι, που όμως θέλουν να νομίζουν ότι προσφέρουν κάτι καινούριο στον λαό τους.
Δυστυχώς, είναι και ασυντόνιστοι, με αποτέλεσμα να ανεβάζουν το ίδιο ανέκδοτο με μια ώρα διαφορά... δεν πειράζει, το multitasking είναι ίδιον των ανθρώπων και όχι των μπαμπουίνων.

Φυσικά η απάντηση του Λαδιού είμαι σίγουρος ότι θα αναφέρεται στο νούμερο των οπαδών τους, που αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι σειρές έχουν αγγίξει τους 184.343. Ως αντιπαράθεση, θα δώσω αυτό το λινκ, με το νούμερο των ανθρώπων που πήγαν να παρακολουθήσουν τις περιπέτειες δυο ηλίθιων.
Το ότι σε ακολουθούν μερικές χιλιάδες δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι ξεχωριστός, απλώς είσαι ο μονόφθαλμος ανάμεσα στους τυφλούς. Και όπως είχε πει κάποτε και ο μεγάλος Shinobi...

Αλλά μία τέτοια μεγάλη σελίδα δεν θα μπορούσε να μην δημιουργήσει κι ένα franchise. Φυσικά, ακόμα κι εδώ είναι δεύτεροι, μιας και ακολουθούν το παράδειγμα του Ξυδιού, το οποίο ήταν το πρώτο που δημιούργησε έναν στρατό διαδικτυακών ηλίθιων, λες και οι τρισδιάστατοι ηλίθιοι που κυκλοφορούν ανάμεσα μας και ψηφίζουν δεν ήταν αρκετά μεγάλο πλήγμα. Ο Στρατός Παραπληγικών του Λαδιού λοιπόν ακολουθεί τους στρατηλάτες του, που ωσάν άλλοι Τζένγκις Χαν (αν και του φέρνουν μόνο στα μογγολοειδή χαρακτηριστικά) αποφασίζουν να αποδώσουν δικαιοσύνη στο ελληνικό facebook.

Χμ (χαϊδεύοντας το μούσι μου), το να είσαι ομοφοβικός δεν σε κάνει απαραίτητα άντρα.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου στην άβυσσο της εγκεφαλικής δυσλειτουργίας του "Λαδιού" και του "Λαδιού Army", παρατήρησα ότι το όνομα της franchise σελίδας είναι "Θάνατος στα ποζέρια". Αυτό με έβαλε σε μια πολύπλοκη διαδικασία που οι φαν της σελίδας δεν γνωρίζουν και που τα λεξικά την ορίζουν ως 'σκέψη'. Ποιος βρισκόταν πίσω από την σελίδα; Ποιος ήταν ο διαβολικός εγκέφαλος που δημιούργησε μια τόσο ανατρεπτική κι εκπληκτική σελίδα; Ποιος ήταν αυτός που θα αποτελούσε τον ιδανικό evil mastermind για την επόμενη ταινία του Τζεημς Μποντ;

Δεν ήταν δύσκολο να ακολουθήσω τα ίχνη του, μιας και ο ίδιος αισθάνεται τόσο περήφανος για το έκτρωμα του, που έχει φροντίσει να δημοσιεύσει το προφίλ του φάτσα-φόρα.
Με υπερηφάνεια σας παρουσιάζουμε το Φονικό Τσουρέκι, κατά κόσμον Κώστα ......, κάγκουρα ολκής, που όμως απαιτεί "Θάνατο στα ποζέρια".

Τι διάολο, copy-paste είναι το βλέμμα;

Από τα γυρίσματα του Ηλίθιος και Πανηλίθιος Νο. 3

...οκ.

Κι ένα μπόνους. Ένα σχόλιο που αποδεικνύει περίτρανα την έλλειψη ζωτικού οργάνου στο κεφάλι.

ΥΓ. Το Xposed δεν θα ασχοληθεί άλλο με την σελίδα σας. Το παρόν άρθρο γράφτηκε ξεκάθαρα ως μια απάντηση στην επιθυμία σας και σας το αφιερώνουμε ως δώρο αγάπης, μέρες που είναι. Τυχόν απαντήσεις σας στη σελίδα σας θα αγνοηθούν. Ευχόμαστε ο Άγιος Βασίλης να σας φέρει υγεία, ευτυχία και έναν λειτουργικό εγκέφαλο για το 2014.

Υγιαίνετε.

Μινωικός πολιτισμός κατά facebook

2013-12-28T05:49:00.000+02:00

Πηγή

Το σκοτάδι μέσα του (1)

2013-12-27T16:34:00.000+02:00

Αθήνα, 28/7/2013 11:48

...Boiling heat, Summer stench

'Neath the black

The sky looks dead...

Ήταν γεγονός: κόντευε μεσημέρι, το καλοκαίρι είχε φτάσει για τα καλά, κι η άδεια πρωτεύουσα βρωμούσε σαν πολυκαιρισμένο ψοφίμι. Στους εγκαταλελειμένους δρόμους της, στρώσεις από κάθε λογής σκουπίδια άχνιζαν στην καυτή άσφαλτο, ενώ ο ανελέητος ήλιος του Ιουλίου πυράκτωνε την μπετονένια ζούγκλα γύρω. Όλα έμοιαζαν νεκρά, με το τυχαία διερχόμενο αμάξι ή καψαλισμένο πεζό να διαψεύδει αυτήν την εντύπωση εγκατάλειψης. Οι όψεις, οι μυρωδιές, οι ήχοι δεν άλλαζαν και πολύ από γειτονιά σε γειτονιά κι από προάστιο σε προάστιο, καθώς όλη η πόλη φαινόταν βυθισμένη σε βαριεστημένη αφασία. Όμως, κάπου στο χαοτικό κέντρο, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά.

Η γυναίκα κειτόταν διαμελισμένη στο κέντρο μιας λίμνης αίματος. Το πτώμα βρισκόταν στο κέντρο του στενού δρόμου, ώστε όλοι να μπορούν να το δουν καλά. Τα πετσοκομμένα, γυμνά μέλη της φαίνονταν να σχηματίζουν ένα αστέρι με πέντε άκρα, ενώ το πάλλευκο πρόσωπο της είχε κολλήσει σε μια κραυγή πόνου που δεν πρόλαβε να ακουστεί, με τα πλούσια, καστανόξανθα μαλλιά της να έχουν γίνει ένα άμορφο σφουγγάρι αίματος. Το όλο θέαμα ενέπνεε βαθύτατη αποστροφή σε όλους τους παρευρισκόμενους, ενώ η πνιγηρή βρώμα της σάρκας σε αποσύνθεση απέδιωχνε αποτελεσματικά τους περισσότερους περίεργους από την περιοχή.

Η αστυνομία είχε ήδη καταφθάσει μετά από το τρομοκρατημένο τηλεφώνημα μιας άτυχης ηλικιωμένης, που είδε πρώτη το μακάβριο θέαμα καθώς έβρεχε το μπαλκόνι της τα ξημερώματα. Με διαφορά 2 ωρών έφθασαν και οι πρώτοι δημοσιογράφοι, που σαν όρνεα, μυρίζοντας το αίμα και τον θάνατο, προσπαθούν να εξασφαλίσουν την πρώτη συγκλονιστική είδηση φρίκης και τρόμου για την εφημερίδα ή το κανάλι τους. Τα φλας άστραφαν σαν αστραπές στο σκοτεινό σοκάκι, φωτίζοντας στιγμιαία τις φωτεινές κορδέλες της περιμέτρου ασφαλείας και το μακάβριο περιεχόμενο της.

Πίσω από τα σφαλισμένα παράθυρα ενός ρημαγμένου νεοκλασικού, παρατηρώντας την σκηνή από μια χαραμάδα, κάποιος χαμογελούσε σαρδόνια…

***

Χαλάνδρι, 28/7/2013 05:29

Το τηλέφωνο χτυπούσε ανελέητα για 3 ολόκληρα λεπτά, προτού ο υπαστυνόμος Θεμιστοκλής μέσα σε χριστοπαναγίες καταφέρει να απαντήσει.

«Τι είναι γαμώ ντη Μπαναγία μου!;», φώναξε μέσα από τα δόντια του. Ήταν πεντέμιση τα ξημερώματα, ο ουρανός μόλις που άρχιζε να φωτίζει, κι ο ΘΘΘ ήταν φανερά ενοχλημένος με το αναπάντεχο πρωινό εγερτήριο. Τα 5 g σκου και το ολονύκτιο κάψιμο στο Ίντερνετ δεν βοηθούσαν και πολύ την κατάσταση.

«Τσίλλαρε ρε τρελάκια! Άκου, πρέπει να έρθεις αμέσως στην διεύθυνση που θα σου πω. Μιλάμε πως δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο!», ακούστηκε μια επιφυλακτική αντρική φωνή από την άλλη άκρη της γραμμής.

«Καλά, περίμενε λίγο να σημειώσω… Για πες. Ναι, γράφω… Κοντά στο νούμερο 12 είπες; Θα’μαι εκεί σε κανά μισάωρο, περίμενε με. Και φρόντισε να βάλεις τα άλλα τα σκουπίδια να αποκλείσουν την περιοχή. Δεν θέλω τα γαμημένα κοράκια να πάρουν εύκολα το πρωτοσέλιδο τους, ούτε τον κάθε τελευταίο περίεργο να μπλέκεται στα πόδια μας.» Με αυτά έκλεισε με νεύρα το κινητό, και καταβάλλοντας αξιέπαινες προσπάθειες κατάφερε να σηκωθεί από το κρεβάτι του. Μέσα στην καθημερινή ρουτίνα του μπάνιου, δε μπόρεσε να μην προσέξει τα κόκκινα, πρησμένα μάτια του.

«Σκατά, πάλι θα μου την πει ο πούστης ο Κωστόπουλος.», βλαστήμησε σιγανά. Μετά από 5 σταγόνες κολλύριου στο κάθε μάτι, όλα έμοιαζαν καλύτερα. Τρέμοντας και παραπατώντας, φόρεσε την γελοία στολή του, και κινήθηκε προς την κουζίνα, όπου τον περίμενε η μητέρα του.

«Θοδωράκο, τι θες να πιεις μαζί με τη μπριζόλα σου;», τον ρώτησε ευγενικά.

«Φτιάξε μου ένα φραπέ. Κάν’τον ελαφρύ, πάλι θα κουράσουν στη δουλειά.», απάντησε βαριεστημένα.

Έφαγε, ήπιε, και μέσα στην κακή διάθεση μπήκε στο γκρι του αμάξι. Το μόνο που τον έκανε λίγο πιο χαρούμενο ήταν ότι θα άναβε την δίχρωμη σειρήνα…

***

Πανόρμου, 28/7/2013 03:52

...Ξημερώματα στο δρόμο

ρίχνω πετονιά

πιάνω τον εαυτό μου

και χάνω το μυαλό μου.

Η νύχτα ήταν μεγάλη, πιο μεγάλη κι από τις σακούλες στα μάτια της Νάνσυς καθώς άνοιγε κουρασμένη την πόρτα του μικρού διαμερίσματος της. Δεν της είχε απομείνει πλέον πολύ ενέργεια, καθώς τα είχε δώσει όλα στα ελληνάδικα που ξεφάντωνε για ώρες δίχως όρια με την κολλητή της την Εύη. Αλλά ποιος να την κατηγορήσει; Τα νεύρα της ήταν χάλια από την «πουτάνα την προϊσταμένη της» στη βαρετή δουλειά που μισούσε, και το πολυαγαπημένο Κάτω Κεράσοβο ήταν δεκάδες χιλιόμετρα μακριά. Η Αθήνα έμοιαζε να της ρουφά τη ζωή από το μεδούλι, όμως αυτή δεν το έβαζε κάτω, ως γνήσιο επαρχιώτικο κορίτσι, έτοιμο για όλα.

«Ααααα ρε Θεέ, να’ταν τώρα δω ο Μπουρμπουρδελένιος μου, κι όλα θα’ταν καλύτερα», μουρμούρισε αναστενάζοντας δυνατά. Όσο και να την ικανοποιούσε το σάημπερ με τον υποψήφιο «πρίγκηπα» της, η Νάνσυ δε μπορούσε να σταματήσει να σκέφτεται το ενδεχόμενο μιας ευτυχισμένης ζωής δίπλα στον έρωτα της.

Σκεφτόμενη αυτά, πέταξε το πανωφόρι της στον καλόγερο, ξεντύθηκε νωχελικά κι έμεινε τελικά με τα δαντελωτά της εσώρουχα να ατενίζει το κρεβάτι της. Καθώς αισθανόταν το Μορφέα να την καλεί στην αναπαυτική του αγκαλιά, αισθάνθηκε ένα παγωμένο κύμα ανησυχίας να την καταλαμβάνει: από το σπίτι έλειπε η Ζωή, η συγκάτοικος της.

Κανονικά αυτό δεν θα έπρεπε να την ταράσσει, καθώς μάλλον είχε πάει να δει τον γκόμενό της και ξέχασε να την πάρει τηλέφωνο. Όμως το βλάχικο ένστικτο τής έλεγε πως κάτι δεν πάει καλά. Με τη νύστα να δίνει την θέση της σε μία παράλογη υστερία, η Νάνσυ ψαχούλευσε απεγνωσμένα στο τσαντάκι για το κινητό της. Μετά από 2 λάθος κλήσεις και αρκετές χριστοπαναγίες από την άλλη άκρη της γραμμής, με τρεμάμενα δάκτυλα κατάφερε επιτέλους να καλέσει τον αριθμό της Ζωής.

Προτού προλάβει καν να ηρεμήσει, η Ζωή σήκωσε το τηλέφωνο. Ή τουλάχιστον έτσι νόμισε αρχικά η Νάνσυ.

«Εμπρός; Ρε αγαπάκι, σόρρυ για την ώρα, απλά ανησύχησα κι ήθελα να δω αν είσαι καλά.», είπε κάπως καθησυχασμένη.

Ο πανικός ξανάρθε, απίστευτα πιο έντονος 1 δευτερόλεπτο μετά, όταν η παράφωνη, άρρωστη φωνή στην άλλη άκρη δήλωσε ξεκάθαρα, προτού κλείσει απότομα:

«Η Ζωή είναι πλέον Θάνατος. Είσαι η επόμενη.»

***

Πολυτεχνιούπολη, 27/7/2013 22:34

«Γαμημένοι Ατμοί! Τσάμπα ο καρκίνος που έβγαλα τόσες μέρες!», ούρλιαξε αγανακτισμένη η Ζωή Βράχου, καθώς έβγαινε φουριόζα από το σχεδόν άδειο αμφιθέατρο. Μετά από 8 εξουθενωτικές ώρες επίλυσης ασκήσεων ατμομηχανικής, κι εκθετικά περισσότερες ανελέητης μελέτης, ήταν σχεδόν σίγουρη πως είχε κοπεί, για ακόμη μια φορά. Κανείς δεν της είπε πως το Πολυτεχνείο θα είναι παίξε-γέλασε, αλλά το όλο θέμα είχε αρχίσει να της την δίνει άγρια.

Κοίταξε το κινητό της. 3 αναπάντητες από το Μάρκο, το γκόμενό της που είχε κατέβει από Άρτα για να τη δει. Όσο κι αν ήξερε ότι έπρεπε να τον καλέσει, τα τσιτωμένα νεύρα της την έπεισαν να κινηθεί προς το σπίτι, όπου θα μπορούσε να χαλαρώσει λίγο. Εξάλλου, σκέφτηκε, αν του μιλούσε με τέτοια διάθεση, το πιο πιθανόν είναι να τον ξαπέστελνε σούμπιτο στους πορτοκαλεώνες απ’όπου ήρθε.

In time bleeding wounds will heal

Unlike some which are too deep to see

Like scars in a nomad's soul

Their mending is so slow...

Με τα χέρια της να τρέμουν ακόμα, έβαλα τα ακουστικά στα αυτιά της κι άρχισε να περπατά νευρικά και με το κεφάλι κάτω, διασχίζοντας εκτάσεις ρημαγμένου τσιμέντου και καχεκτικών ξερόχορτων, αναλογιζόμενη την κατεύθυνση που έχει πάρει η ζωή της μετά την απόφαση της να ανεξαρτητοποιηθεί από τους δικούς της. Είχε αρχίσει πλέον να της λείπει η οικογενειακή θαλπωρή κι άνεση, η οποία πλέον είχε αντικατασταθεί με την ενοχλητική κι άγαρμπη συμβίωση με μια χαζοχαρούμενη βλάχα και τον ηλεκτρονικό της γαμιά.

Χαμένη στον κυκεώνα των σκέψεων της, ξαφνικά αντιλαμβάνεται ότι είχε φτάσει στο αχανές πάρκινγκ όπου την περίμενε το αμάξι της. Με γρήγορες κινήσεις, αρχίζει να ψάχνει τα κλειδιά της, όταν ξαφνικά αισθάνεται μια σκιά στην άκρη του οπτικού της πεδίου. Ο χρόνος μοιάζει να παγώνει σε μια απειροελάχιστη στιγμή φρίκης.

Όλα γίνονται αστραπιαία: προτού προλάβει να ακουστεί το ουρλιαχτό της, η μυτερή λεπίδα έχει διαπεράσει το λεπτό, ευαίσθητο δέρμα του λαιμού της και το αίμα από την καρωτίδα τινάσσεται σαν άλικο γκέυζερ. Δυο μικρά αλλά σίγουρα γαντοφορεμένα χέρια περιεργάζονται με πάθος την ψυχορραγούσα κοπέλα. Δύο μαύρα, κενά μάτια την κοιτάζουν ειρωνικά, όσο αυτή αφήνει την τελευταία της πνοή. Η μαυροφορεμένη φιγούρα στήνει με νοσηρή φροντίδα και προσήλωση το πτώμα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Όλα πρέπει να γίνουν τέλεια, χωρίς να κινηθούν υποψίες, και οι λεκέδες από αίμα στην δερμάτινη επένδυση ήταν κάτι που θα τον ενοχλούσε πολύ. Βέβαια, ποιος θα μπορούσε να υποπτευθεί ότι η άκαμπτη σκιά στο πίσω μέρος του οχήματος είναι ένα φρέσκο πτώμα; Εξάλλου, δεν υπήρχε κανείς σε ακτίνα χιλιομέτρου που θα μπορούσε να είχε δει κάτι. Τα πάντα είχαν πάει όπως τα είχε φανταστεί στο μυαλό του. Είχε όμως ακόμα αρκετή δουλειά να κάνει...

Το κόκκινο φεγγάρι λάμπει χλωμά πάνω από τον σκοτεινό ουρανό, γεμίζοντας την έρημη περιοχή με παράδοξες σκιές, καθώς το αμάξι επιταχύνει και τελικά εξαφανίζεται μέσα στην ανυπόφορα ζεστή νύχτα, με άγνωστο προορισμό...

Οδηγός Επιβίωσης στο Εξωτερικό (χάου του σουρβάιβ αμπρόουντ) - Μέρος Ι

2013-12-27T05:58:00.001+02:00

Μια πολύ αγχωτική εισαγωγή

Με λένε ...... και πάσχω από οξείας μορφής βαρεματίτιδα (μη γελάτε, μου το έχει πει γιατρός). Ξυπνάω κάθε μέρα στις 15.00, σέρνομαι μέχρι τη δουλειά όπου κοιμάμαι μέχρι τις 23.00 και μετά, αφού κάνω ένα διάλειμμα μιας ώρας με ελαφρύ υπνάκο, ξαναπέφτω να ξεκουραστώ. Το πώς κατάφερε ο φίλος μου ο Θανάσης να ξεκινήσουμε το ταξίδι στην Ευρώπη είναι ένα από τα μεγάλα μυστήρια του σύμπαντος, εφάμιλλο του Big Bang.

Εγώ και ο Θανάσης.

Ένα από τα συμπτώματα της βαρεματίτιδας είναι η αρχική προθυμία να συμμετάσχεις σε κάθε είδους δραστηριότητα, όπως αθλήματα, ταξίδια, extreme sports κλπ. Αυτή η αρχική προθυμία εξελίσσεται σε «που-να-τρέχω-τώρα-τίτιδα» και «καλά-είμαι-δω-τίτιδα», και έχει ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση του ασθενή από το πρόσωπο της γης την ημέρα του ταξιδιού.

Η συνταγή του γιατρού μου, για να μη λέτε ότι λέω μούφες

Αποφασίσαμε να πάμε Ιταλία, Γαλλία, Βέλγιο και Ολλανδία, με τρένο, 22 μέρες τον Αύγουστο του 2006. Οι προσπάθειες του Θανάση να με πείσει να βγάλω διαβατήριο εξαντλήθηκαν στα μέσα Ιουλίου (ο ίδιος είχε ήδη βγάλει από τον Φλεβάρη).
Μια βδομάδα πριν ξεκινήσουμε την πορεία μας, αποφάσισα να σύρω το τσακισμένο μου ερείπιο προς τα απαραίτητα γραφεία για την έκδοση διαβατηρίου, και στις 28 Ιουλίου το είχα στα χέρια μου (YEAH!...εντωμεταξύ στις 31 ξεκινούσαμε...)

Ναι, μου το έχουν πει κι άλλοι ότι μοιάζω με έναν ηθοποιό.

Τελευταία μέρα του Ιουλίου τελειώσαμε τις τελευταίες προετοιμασίες και ξεκινήσαμε με τα αθάνατα ελληνικά ΚΤΕΛ για Πάτρα. Καμιά ωρίτσα μακριά από την Αθήνα με έπιασε ναυτία (το έλεγα εγώ ότι είμαι άρρωστος...). Γλίτωσα την λιποθυμία και την ντροπή και φτάσαμε, φορτωμένοι σαν μουλάρια, χωρίς άλλα απρόοπτα στην Πάτρα, όπου θα παίρναμε το πλοίο για Μπάρι.

Το ΚΤΕΛ Αθηνών-Πατρών που χρησιμοποιήσαμε

Το ταξίδι ήταν 14 ώρες, που σήμαινε ότι θα κοιμόμασταν στο πλοίο. Το πιο συγκλονιστικό πράγμα που μας συνέβη ήταν η συνάντησή μας με έναν γλοιώδη τύπο και φυσικά η εκπληκτική ανατολή του ήλιου που μας αποζημίωσε για όλο το κρύο που είχαμε φάει καθώς κοιμόμασταν στο κατάστρωμα (σκατά, ποια ανατολή, εδώ τον είχαμε δαγκώσει...). Tείνω να πιστέψω ότι μια ταινία με θέμα ‘Το Ταξίδι Μας Με Το Πλοίο’ θα συναγωνιζόταν σε βαρεμάρα τις ταινίες του Αγγελόπουλου, παιγμένες σε slow motion. Από την άλλη όμως θα ήθελα να δω ποιος πρωταγωνιστής θα με έπαιζε.

Νταξ, μου φέρνεις, γιατί όχι;

Ο ΓΛΟΙΩΔΗΣ ΤΥΠΟΣ

Σας έχει τύχει να σταθεί ένας γλοιώδης τύπος απροσδιορίστου εθνικότητος ακριβώς μπροστά σας και να προσπαθήσει να πιάσει κουβέντα στις δυο διπλανές σας, οι οποίες είναι επίσης απροσδιορίστου εθνικότητος, αλλά σίγουρα όχι από την ίδια χώρα με τον προαναφερθέντα γλοιώδη τύπο; (Πάρτε τον χρόνο σας, είναι πολύπλοκη πρόταση...)
Πιθανότατα να πρέπει να δώσουμε εξηγήσεις για τον ορισμό ενός γλοιώδη τύπου:
Α) είναι μονίμως χαμογελαστός, ενίοτε μασουλώντας τσίχλα, φοράει αμάνικη μπλούζα που αφήνει να φαίνονται τα μπράτσα του και βάζει τόσο ζελέ στα μαλλιά του που θα μπορούσε να γεμίσει πισίνα,
Β) μιλάει ιταλικά, αγγλικά, ισπανικά κλπ, με προφορά που καταλαβαίνει μόνο ο ίδιος, αν και καταφέρνει να συνεννοηθεί μια χαρά με άτομα που έχουν τις ίδιες λεκτικές γνώσεις με αυτόν.
(στα χρόνια που πέρασαν από τη συγγραφή αυτού του κειμένου ο γλοιώδης τύπος βρήκε τον ορισμό του στην έννοια Κλαρινογαμπρός. Το έχουμε; Προχωράμε λοιπόν)

Να.

Ο γλοιώδης τύπος λοιπόν (από εδώ και πέρα θα τον ονομάζουμε ΓΤ γιατί βαριέμαι πάρα πολύ το copy-paste) στήθηκε ακριβώς μπροστά μας και δεν έφευγε παρά τις ευγενικές μας προτροπές («Ουστ!», «Θα φύγεις από δω;», «Όξω!»). Οι δύο κοπέλες (μάλλον Ολλανδέζες, αλλά θα μπορούσαν να είναι και Εσκιμώες, που να ξέρω;) έδειξαν αρχικά να δυσανασχετούν, αλλά παρόλα αυτά η συζήτηση συνεχίστηκε (κυρίως από μέρους του ΓΤ).
Μετά από 5 βασανιστικά λεπτά ο ΓΤ έφυγε και πήγε στην άλλη πλευρά του καταστρώματος, όπου έντρομοι τον παρακολουθήσαμε να παίρνει τον σάκο του και (ευτυχώς!) να μην έρχεται κοντά μας.
ΑΠΟΡΙΑ: τελικά τι τρέχει με τις γυναίκες; Λίγο αφού ο ΓΤ έφυγε, η μία εκ των δύο Εσκιμώων τον ακολούθησε και του έπιασε την κουβέντα.
ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΦΑΝΟΥΜΕ ΙΠΠΟΤΕΣ ΠΟΥ ΒΟΗΘΗΣΑΜΕ ΔΥΟ ΔΕΣΠΟΙΝΙΔΕΣ ΝΑ ΞΕΦΟΡΤΩΘΟΥΝ ΕΝΑΝ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟ;

Μετά από 14 ατέλειωτες ώρες ταξιδιού φτάνουμε επιτέλους! Να, στον ορίζοντα φαίνεται η...

ΙΤΑΛΙΑ!!!!

Μια πρόχειρη φωτογραφία της Ιταλίας που βρήκα με ένα γρήγορο γκουγκλάρισμα

Φτάσαμε επιτέλους στο Μπάρι! Σε αυτή την πολ------

Και τώρα ένα διάλειμμα από τους χορηγούς μας:

ΓΙΑΤΙ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΕ Η ΒΕΝΕΤΙΑ

Αν και στην Βενετία πήγαμε πολύ αργότερα, εντούτοις από την δεύτερη μέρα του ταξιδιού μας είχαμε λύσει μια απορία που ταλαιπωρούσε το μυαλό μας (καλά, η αλήθεια είναι ότι δεν το είχαμε σκεφτεί μέχρι τότε, απλά ήθελα να δώσω έναν τόνο μεγαλοπρέπειας στην ανακάλυψή μας). Πώς κατάντησε έτσι εκείνη η περήφανη πόλη, πλημμυρισμένη από νερό;

Όπως ήταν φυσικό, έχοντας καταναλώσει καμιά ντουζίνα κονσέρβες τόνου, έπρεπε κάποια στιγμή να τις επιστρέψουμε στο φυσικό τους περιβάλλον (στο νερό, συγκεκριμένα της τουαλέτας).
ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: το εξωτερικό δεν ενδείκνυται για άτομα με προβλήματα συχνοουρίας. Για κάθε επίσκεψη σε δημόσια τουαλέτα πρέπει να πληρώσεις 0,50-1,00 ευρώ στον λεγόμενο ‘σκατοφύλακα’ που περιμένει στην είσοδο. Αν δεν μπορείς να κρατηθείς, θα πρέπει ή να κατουράς στη μέση του δρόμου (δεν το συνιστώ) ή να μειώσεις κατά μια εβδομάδα τις διακοπές σου, αφού ένα σημαντικό μέρος των χρημάτων σου θα δαπανηθεί σε σκατά – κυριολεκτικά!

Χέσιμο κι ευρώ ρε φίλε.

Επανέρχομαι στο πρόβλημα των χωνεμένων κονσερβών. Ο σταθμός του τρένου στο Μπάρι είχε καθαρές και πολύ τακτοποιημένες τουαλέτες. Αφού ξεπέρασα το πρώτο πολιτισμικό σοκ (της πληρωμής) άνοιξα την πρώτη εκ των τεσσάρων πορτών που βρήκα. Όλα καλά, μέχρι και χαρτάκι για να σκεπάσεις το στεφάνι της τουαλέτας υπήρχε. Παρόλα αυτά το δεύτερο και πιο ισχυρό σοκ ήταν η έλλειψη κάδου απορριμάτων. Ξεπέρασα την έκπληξή μου προσπαθώντας να εκλογικεύσω το γεγονός με δικαιολογίες του τύπου «μάλλον τον έχουν πάρει για να τον αδειάσουν», αλλά και στις τρεις επόμενες τουαλέτες η κατάσταση ήταν η ίδια. Όταν σε πιέζει ο χρόνος (και όχι μόνο – οι τόνοι πάλευαν απελπισμένα να ξεφύγουν) αναγκάζεσαι να λάβεις δραστικά μέτρα, ήτοι το να ρίξεις το χαρτί στη λεκάνη.

Αν και όσο ήμασταν στην Ιταλία δεν υπήρξαν ενδείξεις ότι οι λεκάνες τους βουλώνουν, βγάλαμε το συμπέρασμα ότι η Βενετία έπαθε ότι έπαθε με δύο πιθανούς τρόπους: ο ένας ήταν αυτός που περιέγραφα εδώ και μισή σελίδα. Ο δεύτερος είναι να συνεννοήθηκαν μεταξύ τους τα παιδιά σε κάποια μεσαιωνική πενταήμερη εκδρομή και να τράβηξαν ταυτόχρονα όλα τα καζανάκια, δημιουργώντας ένα μάλλον ανέλπιστο αποτέλεσμα.

ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ: μόνο η παλιά πόλη του Μπάρι. Τίποτα ιδιαίτερο.

ΦΙΛΟΙ ΜΙΑΣ ΧΡΗΣΗΣ

Ζούμε σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία (σαν αρχή έκθεσης σε Πανελλήνιες είναι). Αυτό σημαίνει ότι πολλά προϊόντα είναι μίας χρήσεως και συνήθως παντελώς άχρηστα. Φίλος Μιας Χρήσης ονομάζεται οποιοδήποτε άτομο με το οποίο πιάνεις την κουβέντα πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά από κάθε ταξίδι και που δεν πρόκειται να ξαναδείς ποτέ στη ζωή σου. Συνήθως ανταλλάσσονται διάφορες γενικές πληροφορίες, αλλά καλό είναι να απομυζήσεις όσες περισσότερες μπορείς από τον άλλο.

Γνωρίσαμε τον πρώτο την δεύτερη μέρα του ταξιδιού μας, στο τρένο από Μπάρι για Ρώμη. Καθώς βολευόμασταν για ύπνο, άνοιξε η πόρτα και μια τεράστια αφάνα συνοδευόμενη από έναν μικροκαμωμένο τυπάκο, εισέβαλλε μέσα. Ο τύπος θρονιάστηκε μαζί μας, μας συστήθηκε (τον έλεγαν Μπενουάρ, ή Μπουντουάρ, ή Μπουνουίγ...κάτι, τελοσπάντων) και πιάσαμε την κουβέντα.

Ο Μπενουάρ ή Μπουντουάρ ή Μπουνουίγ ή όπως τον έλεγαν σε αναμνηστική φωτογραφία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: οι Γάλλοι, αν αναγκαστούν, μιλάνε μια χαρά αγγλικά...

Μάθαμε αρκετές πληροφορίες για την Γαλλία, καθώς επίσης και για διάφορα μέρη που διέθεταν κάμπινγκ. Μετά την κουβέντα, στριμωχτήκαμε και οι τρεις για ύπνο σε μια κουκέτα, ενώ όλο το υπόλοιπο τρένο ήταν άδειο.
Μετά τον Μπενουάρ ή Μπουντουάρ ή Μπουνουίγ ή όπως διάολο τον έλεγαν, γνωρίσαμε ένα συμπαθέστατο ζευγάρι νεαρών Ισπανών, εκ των οποίων το αγόρι δεν ήξερε ούτε το όνομα του στα αγγλικά και η κοπέλα το πάλευε, αλλά χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Ήταν η 3η μέρα του ταξιδιού, θα κοιμόμασταν στο σταθμό της Ρώμης και το ζευγάρι αναζήτησε καταφύγιο δίπλα στα ρωμαλέα μας κορμιά, ώστε να τους προστατέψουμε από Πακιστανούς, Ινδούς, Βουντού, Ισλαμιστές τρομοκράτες και εξωγήινους. Ο Θανάσης ανέλαβε το δύσκολο έργο της επικοινωνίας, το οποίο απαιτούσε πολύ φαντασία και γνώσεις παντομίμας. Το ζευγαράκι θα πήγαινε αργότερα στα ελληνικά νησιά, οπότε αναλάβαμε να το πληροφορήσουμε για τα απαίσια τρένα, τις σιχαμένες δημόσιες τουαλέτες, τους αγενέστατους ντόπιους, την έλλειψη αστυνομίας, με λίγα λόγια για όλα αυτά που κάνουν τη ζωή του τουρίστα ευχάριστη στην ευλογημένη και ηλιόλουστη χώρα μας. Δεν ξέρω αν ήταν ιδέα μου, αλλά τα Ισπανόπουλα είχαν ένα ελαφρώς πιο τρομαγμένο βλέμμα όταν τελειώσαμε με την διαφήμιση της πατρίδας μας. Δε φταίμε, για το καλό τους το κάναμε.
(Απορία: ο ΕΟΤ δεν θα έπρεπε να μας είχε στείλει μια επιταγή με έστω ένα συμβολικό ποσό;)

ΥΓ: αυτό δεν θέλω να το αναφέρω, αλλά θα το κάνω από χρέος στην ιστορική αλήθεια και στον αναγνώστη. Η Ισπανίδα (αφού απάντησε στην ερώτησή μας για το αν είναι ζευγάρι με το αγόρι), μας έκανε την ίδια ερώτηση. Χαρακτηριστικά είπε:
«You two are...?» με μια δόση δισταγμού στη φωνή της.
Και περίμενε απάντηση. Δε λέω, ανοιχτόμυαλος λαός οι Ισπανοί. Ορκιστήκαμε σε θεούς και δαίμονες ότι είμαστε φίλοι, αλλά το βασικό ζήτημα παραμένει: δεν ξαναπάω διακοπές σε κάμπινγκ με άντρα φίλο!

Έλα, έλα, κρυάδες. Κάποιοι πρέπει να βγουν απο διαχειριστές του μπλογκ μου φαίνεται.

ΡΩΜΗ

(Αυτή είναι η μεγαλύτερη γραμματοσειρά που βρήκα. Τέτοιο μέγεθος αξίζει σε μια τέτοια μεγαλοπρεπή πόλη)

Φορτωθήκαμε με έναν χάρτη και ξεκινήσαμε από το αξιοπρεπές δωματιάκι που είχαμε βρει σε πολύ καλή τιμή για να κάνουμε το λεγόμενο Tour de Rome. Τι να πρωτοδείς! Το Κολοσσαίο, τη Φοντάνα ντι Τρέβι...
Βασικά η Ρώμη έχει τόσα αξιοθέατα, που λέω να ακολουθήσω το παράδειγμα του H.P Lovecraft, ο οποίος δεν περιέγραφε ποτέ τα πλάσματα για τα οποία έγραφε.

ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ, Η ΡΩΜΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΠΟΛΗ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ. ΝΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ. ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΔΙΑΘΕΤΕΙ, ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΕΝΑΝ ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟ ΟΔΗΓΟ ΚΑΙ ΜΗ ΜΕ ΠΡΗΖΕΤΕ!!!

-----------------------------------------------ηρεμία---------------------------------------------

Το Βατικανό από την άλλη, ακολουθεί το παράδειγμα της υπόλοιπης Ρώμης: γεμάτο καθεδρικούς, αγάλματα και τίγκα στον κόσμο που τα επισκέπτεται. Θα ήθελα να πω πολλά δηκτικά πράγματα, αλλά δεν λέω γιατί θα με αφορίσει η Καθολική Εκκλησία. Ένα πράγμα μόνο: μόνο οι ορδές των τουριστών πρέπει να φέρνουν τόσα έσοδα όσο και η διακίνηση κοκαίνης στην Κολομβία. Ο Χριστός θα είχε πολύ δουλειά να κάνει στο Βατικανό αν ξανακατέβαινε στη γη.

Αξιοθέατα: Τίποτα ιδιαίτερο…η Φοντάνα ντι Τρέβι, η Πιάτσα Ναβόνα (ο Θανάσης μου έλεγε να πάμε μέσα σε ένα στενάκι. Η απάντηση μου ήταν: «Έλα μωρέ, δε θα έχει τιπ…ΟΥΑΟΥ!», μόλις καταλήξαμε σε μια τεράστια πλατεία γεμάτη από πανέμορφα κτίρια και μεγαλοπρεπή αγάλματα), το Πάνθεον, το Φόρουμ…
Όπως είπα, τίποτα ιδιαίτερο.

Αποφασίσαμε να συνεχίσουμε προς τον ένδοξο ιταλικό βορρά και να αποφύγουμε τον κακόφημο νότο. Αυτό βέβαια σήμαινε ότι θα είχαμε την δυστυχία να αποφύγουμε τα αξιοθέατα της Νάπολι ή της Σικελίας, όπως την Καμόρα ή την Κόζα Νόστρα, αλλά τουλάχιστον ήμασταν σίγουροι ότι δεν θα δοκιμάζαμε να κολυμπήσουμε με εκείνα τα ωραία τσιμεντένια παπουτσάκια που βλέπουμε τόσο συχνά σε γκανγκστερικές ταινίες.

Η πινακίδα προς νότο

Επόμενος σταθμός του ταξιδιού μας η Φλωρεντία, την οποία είχα αγαπήσει από τότε που είχα δει το Χάνιμπαλ (αν έχεις έμφυτη την κουλτούρα…). Δεν έπεσα έξω, μιας και η πόλη ήταν η κοιτίδα του πολιτισμού και των τεχνών. Τραγουδιστές τον δρόμο, πλανόδιοι ζωγράφοι, θεατρικά δρώμενα…Μείναμε σε ένα κάμπινγκ λίγο πιο έξω από την πόλη και νιώθαμε καθημερινά το πνεύμα μας να εξυψώνεται σε δυσθεώρητα ύψη. Τip του βιβλίου: αν επισκεφτείτε ποτέ την πόλη αγοράστε τα ποτηράκια με κομματάκια φρούτων. Θα σας δροσίσουν καθώς περιδιαβαίνετε τα σοκάκια της.

Αφήσαμε με μεγάλη μας λύπη την Φλωρεντία την επόμενη μέρα. Μέχρι τότε η Ιταλία μας είχε εντυπωσιάσει και σκεφτόμασταν ότι ο επόμενος σταθμός μας θα μας έμενε ακόμη πιο αξέχαστος. Έτσι φτάσαμε στην…

ΠΙΖΑ

(Τέρμα οι σαχλαμάρες με τις γραμματοσειρές. Από τώρα πιστοί στα Times New Roman 12.)

Αν έχετε δει έστω και μια φορά τον Κεκλιμένο Πύργο τότε μην κάνετε τον κόπο να πάτε στην Πίζα. Ένα τεράστιο φαλλικό σύμβολο (που γέρνει κιόλας) κι από κάτω τα γνωστά καρναβάλια που φωτογραφίζονται από απόσταση κάνοντας πως κρατάνε τον Πύργο στα χέρια τους. Τι πρωτοτυπία!!!
Ε, Θανάση τράβα με μια φωτό ρε να κρατάω τον πύργο μην πέσει! Πωπώ γέλια που θα κάνουμε! Καλά, πώς το σκέφτηκα αυτό; Απίστευτος είμαι!

"Χα, εγώ είμαι πιο έξυπνος, κλωτσάω τον πύργο"... Ηλίθιε.

Κατά τα άλλα ακόμα αναρωτιέμαι πως είχαμε την φαεινή ιδέα να κάνουμε έναν ατέλειωτο ποδαρόδρομο διάρκειας μιάμισης ώρας (ενώ τα σορτσάκια είχαν αρχίσει να μας τρώνε και να μας γδέρνουν, αποτέλεσμα της γενικότερης απλυσιάς που ακολουθεί τους δύσμοιρους backpackers) για να επιστρέψουμε στο σημείο από όπου είχαμε ξεκινήσει.
Ωραία η Πίζα, το ανέφερα αυτό;

Μετά από μικρή στάση σε ένα μπαστουνοχώρι που λεγόταν Λα Σπετζια που το μόνο ενδιαφέρον που είχε να παρουσιάσει ήταν τα πλατάνια που την περιέβαλλαν αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε σε μια πόλη που είναι μοναδική σε όλο τον πλανήτη. Ποια άλλη από την…

ΒΕΝΕΤΙΑ

Ω Βενετία! Πόσοι και πόσοι ποιητές δεν έχουν υμνήσει την ομορφιά σου! Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς! Την ρομαντικότητα που είναι διάχυτη σε κάθε στενό; Τις γόνδολες με τα ερωτευμένα ζευγαράκια; Τον καφέ με τα 6 ευρώ στην πλατεία του Αγίου Μάρκου;

Ή την μόνιμη υγρασία από μια πόλη που θα έπρεπε να βρισκόταν στον πάτο της θάλασσας εδώ και αιώνες;

Πλάκα-πλάκα δεν ήταν άσχημη. Μια πραγματικά ρομαντική πόλη (την οποία θα προτιμούσα να μην είχα επισκεφθεί με τον Θανάση και πιστεύω ότι τα αισθήματα είναι αμοιβαία). Είναι η μοναδικότητα της που την κάνει τόσο ξεχωριστή από οποιαδήποτε άλλη πόλη του κόσμου, αν και στη χώρα μας θα πρέπει να νιώθουμε περήφανοι με την προσπάθεια που κάνουμε κάθε χειμώνα να της μοιάσουμε μετά από κάποια καταρρακτώδη βροχή.

Τυπικό παρκάρισμα στην Βενετία

Αξιοσημείωτο 1: δεν πίστευα ότι έχουμε τόσο μοχθηρές φάτσες, αλλά προφανώς οι μπάτσοι και οι λοιπές δυνάμεις καταστολής της πόλης είχαν αντίθετη άποψη. Αυτό εξηγεί το γιατί μας έκαναν έλεγχο στοιχείων τρεις φορες, μέχρις ότου κάποιος καλός χριστιανός από την άλλη μεριά του γουώκι-τώκι τους διακόψει λέγοντας τους ότι μας έχουν ξαναελέγξει.
Πάλι καλά που είχαμε πετάξει τα καλάσνικοφ από το τρένο λίγο πριν φτάσουμε.

Αξιοσημείωτο 2: η πλατεία του Αγίου Μάρκου είναι πραγματικά υπέροχη! Και με χιλιάδες περιστέρια που έχουν σκοπό της ζωής τους να κουτσουλίσουν οποιονδήποτε άτυχο περνάει από κάτω τους.

Αξιοσημείωτο 3: επισκεφθήκαμε και την λεγόμενη 'Γέφυρα των Στεναγμών', η οποία πήρε το όνομά της επειδή ήταν η τελευταία γέφυρα από την οποία έπρεπε να περάσουν οι μελλοθάνατοι λίγο πριν την εκτέλεσή τους. Μάθαμε και κάτι σήμερα, ε;

ΜΙΛΑΝΟ

Άλλη μια πόλη που με άφησε παγερά αδιάφορο, λόγω της μη-σχέσης μου με την μόδα. Πολύ καθαρή πόλη και ο τελευταίος σταθμός μας στην Ιταλία πριν αναχωρήσουμε για την...

ΓΑΛΛΙΑ

(την οποία θα επισκεφτούμε στο επόμενο άρθρο)

Χριστουγεννιάτικη ιστορία

2013-12-25T07:19:00.001+02:00

Ο ηλικιωμένος άντρας με τα παγωμένα, γαλάζια μάτια κοντοστάθηκε μπροστά στο παλιό, βικτωριανό κτίριο και ανασήκωσε το βλέμμα του. Ο δεκεμβριανός αέρας τον χτύπησε στο πρόσωπο, αλλά δε φάνηκε να ενοχλείται. Έφτιαξε την ρεντικότα του και χαμογέλασε – ήταν ένα χαμόγελο αυθόρμητο, άδολο, σαν παιδιού που ξυπνάει τα χαράματα των Χριστουγέννων και βρίσκει τα δώρα του κάτω από το έλατο.

Διέσχισε με προσοχή το χιονισμένο δρομάκι που οδηγούσε στο σπίτι της οδού Κάρλτον με τον αριθμό 9 και χτύπησε με το ρόπτρο της εξώθυρας μια, δυο, τρεις φορές. Περίμενε για λίγο, στηριγμένος στο μπαστούνι του με την λαβή από ατόφιο ασήμι, αφουγκραζόμενος τους ήχους του Λονδίνου μια τέτοια γιορτινή ημέρα. Ο τσουχτερός άνεμος έφερε από κάπου μακριά μερικές σκόρπιες νότες από τα κάλαντα που τραγουδούσαν κακόηχα μερικά χαμίνια.

Δυο πιτσιρίκια έπαιζαν με μια κόκκινη μπάλα στο πεζοδρόμιο, τρία μέτρα μακριά του, αψηφώντας το κρύο και στριγγλίζοντας χαρούμενα. Ο άντρας ανασήκωσε το αριστερό του φρύδι κι έκανε μια ανεπαίσθητη κίνηση με τον δείκτη του δεξιού του χεριού. Η μπάλα έσκασε στο πρόσωπο του πιο μικρού παιδιού και του μάτωσε τη μύτη. Εκείνο έβαλε τα κλάματα ουρλιάζοντας. Μια κοντή, στρουμπουλή γυναίκα βγήκε από το σπίτι σκουπίζοντας τα χέρια της στην βρώμικη ποδιά της και άρπαξε τα δυο πιτσιρίκια από το αυτί, μαλώνοντας τα και τραβώντας τα μέσα στο σπίτι.

Ο άντρας πήρε μια βαθιά ανάσα, γεμάτος ευτυχία. Όταν στράφηκε πάλι προς την βαριά εξώπορτα, διαπίστωσε ότι είχε ανοίξει και μια νεαρή, χλωμή υπηρέτρια με πάλλευκο πρόσωπο και φακίδες στην μύτη και στα μάγουλα της, τον παρατηρούσε σιωπηλή. Τα βλέφαρα της ήταν βαριά και το σαγόνι της ελαφρώς προτεταμένο. Στον λαιμό της φορούσε ένα φτηνό κόσμημα.

«Ήρθα για την οικογένεια Χάμερσμιθ», είπε χαρωπά και δυνατά ο άντρας και χάρισε ένα αστραφτερό χαμόγελο στην φανερά αργόστροφη κοπέλα. Τα δόντια του ήταν μικρά, κατάλευκα και - η Μόλυ θα έπαιρνε όρκο γι’ αυτό - μυτερά.

«Ποιος να πω ότι είστε;» ρώτησε η υπηρέτρια, χωρίς να αλλάξει η έκφραση στο πρόσωπο της.

«Κανείς», απάντησε ο γέρος και έβγαλε το καπέλο του, αποκαλύπτοντας τα λευκά μαλλιά του, μακριά και καλοχτενισμένα. Πέταξε το καπέλο στην αγκαλιά της κοπέλας και μπήκε στο αρχοντικό με αέρα αφεντικού.

Η κεντρική σάλα ήταν σκοτεινή και έρημη. Στο κέντρο της, μια μεγάλη σκάλα οδηγούσε στον πάνω όροφο. Μεγάλες προσωπογραφίες των προγόνων της οικογένειας Χάμερσμιθ στόλιζαν τους τοίχους – η οικογένεια είχε ένα ένδοξο παρελθόν, ένα παρηκμασμένο παρόν και ένα αβέβαιο μέλλον. Από την τραπεζαρία στα δεξιά της σάλας, ακούστηκε μια αντρική, επιβλητική φωνή.

«Μόλυ; Ποιος είναι;»

Ο γέρος κατευθύνθηκε προς την τραπεζαρία με ανάλαφρο βήμα, με το μπαστούνι του να δίνει το ρυθμό. Κοντοστάθηκε στην είσοδο και έριξε μια γρήγορη ματιά στο δωμάτιο.

Το τραπέζι ήταν στρωμένο και όπως όλα έδειχναν ο άντρας είχε φτάσει ακριβώς στο μέσον του γεύματος – μια μεγάλη σουπιέρα που άχνιζε βρισκόταν στο κέντρο του τραπεζιού και μια καλοψημένη, παχιά γαλοπούλα περίμενε υπομονετικά να κοπεί και να σερβιριστεί. Στο τραπέζι βρίσκονταν εννέα ενήλικες και έξι παιδιά που έτρωγαν μέσα σε άβολη σιωπή. Μια ηλικιωμένη γυναίκα βρισκόταν στην κεφαλή του τραπεζιού, ένα επίσης ηλικιωμένο ζευγάρι βρισκόταν στα δεξιά της και ακριβώς δίπλα του ένας μεσήλικας άντρας και η σύζυγος του. Την δεξιά πλευρά συμπλήρωναν τρία μικρά κορίτσια, προφανώς κόρες του ζευγαριού. Απέναντι τους, βρισκόταν ένας μεγαλόσωμος, παχουλός άντρας με αυστηρό πρόσωπο, ένα ζευγάρι επίσης μέσης ηλικίας και δυο παιδιά, ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι, καθώς κι ένα μικρό καρότσι, μέσα στο οποίο ένα μωρό κοιμόταν μακάρια. Στην άκρη του τραπεζιού καθόταν μια νεαρή κοπέλα, όχι πάνω από είκοσι ετών.

Ένα τυπικό βρετανικό πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, σκέφτηκε ο ξένος. Τα βλέμματα όλων στράφηκαν πάνω του, σαν να είχε εκφράσει μεγαλόφωνα αυτή του τη σκέψη.

«Καλήν εσπέραν άρχοντες κι αν είναι ο ορισμός σας», είπε σαρκαστικά στην ομήγυρη που τον κοιτούσε με έκπληξη.

«Ποιος είστε εσείς;» ρώτησε απορημένος ένας εκ των ανδρών της οικογένειας, γύρω στα σαράντα πέντε. Είχε κατάμαυρα μαλλιά, προσεκτικά χτενισμένα σε χωρίστρα και από το πέτο του σακακιού του κρεμόταν ένα μονόκλ. Το πρόσωπο του ήταν λεπτό και αυστηρό και φαινόταν ότι κατέβαλλε προσπάθεια να συγκρατήσει την οργή του για το θράσος του άγνωστου εισβολέα. Ο γέρος σήκωσε το χέρι του και έκανε μια αέρινη κίνηση, σαν να μην είχε σημασία.

«Δεν έχει σημασία το όνομα μου», είπε στο κατάπληκτο, στα όρια του σοκ, ακροατήριο. «Είμαι ένας περιπατητής, ένας ταξιδιώτης που απολαμβάνει όσο τίποτα άλλο στον κόσμο να παρακολουθεί στιγμές οικογενειακής γαλήνης και θαλπωρής», πρόσθεσε, με μια λεπτή νότα ειρωνείας να χρωματίζει τις τελευταίες του λέξεις.

Στρογγυλοκάθισε στην πολυθρόνα που βρισκόταν απέναντι από το τραπέζι και ακούμπησε το μπαστούνι του ανάμεσα στα πόδια του – η ασημένια λαβή του άστραψε για μια στιγμή στο φως του μεγάλου πολυέλαιου που φώτιζε την τραπεζαρία. Ο άντρας που είχε μιλήσει σηκώθηκε από το τραπέζι, το πρόσωπο του ήταν κόκκινο από την οργή. Προτού προλάβει να μιλήσει όμως, ο γέρος συνέχισε:

«Υποθέτω βέβαια, πως για την διευκόλυνση της συζήτησης μας, θα χρειαστεί να μου απευθύνεστε με κάποιο συγκεκριμένο όνομα. Ας πούμε… Πίτερ; Είναι εύκολο, θα το θυμάστε σίγουρα. Και είναι άγιο όνομα, έτσι δεν είναι;» ρώτησε τον όρθιο άντρα.

«Ήταν ένας από τους μαθητές του Ιησού, αν δεν κάνω λάθος».

«Φυσικά», απάντησε ο άντρας με τα δόντια σφιγμένα, «αλλά δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχει αυτό με-»

«Δεν καταλαβαίνεις Έντουαρντ, γιατί εγώ δεν σου έχω εξηγήσει τίποτα», είπε απότομα ο ξένος κι ο Έντουαρντ γούρλωσε τα μάτια του σαν να είχε φάει σφαλιάρα.

«Πως…» ψέλλισε.

«Κάτσε κάτω», διέταξε ο γέρος κι ο άντρας τον υπάκουσε. Κανείς δεν μίλησε, αλλά κάποιοι αναδεύτηκαν νευρικά στις καρέκλες τους.

Ο Πίτερ σηκώθηκε από την πολυθρόνα με ευλυγισία παράταιρη για την ηλικία του και προχώρησε προς το τραπέζι με αργά βήματα. Όλα τα βλέμματα ήταν καρφωμένα πάνω του.

«Ας γνωριστούμε λοιπόν», είπε και άρπαξε ένα ποτήρι, το γέμισε με κόκκινο κρασί και το κατέβασε μονορούφι. «Θα πρέπει να συγχωρέσετε την αγένεια μου, αλλά μιας και μέχρι τώρα δεν μου είχατε προσφέρει ένα ποτό θα ήταν ηλιθιωδώς αισιόδοξο να περιμένω κάτι τέτοιο στα επόμενα λεπτά», είπε σκουπίζοντας το στόμα του με την ανάστροφη του χεριού του.

Πλησίασε τον Έντουαρντ και ακούμπησε το χέρι του στον ώμο του.

«Εσύ είσαι ο Έντουαρντ Ντάουνχιλ. Σαράντα έξι χρονών, δικηγόρος στην Ντάουνχιλ και Σλοτ, παντρεμένος με την Μάργκαρετ Χάμερσμιθ. Έχεις ένα μικρό προβληματάκι αλκοολισμού, αλλά πείθεις τον εαυτό σου ότι ένα ποτηράκι μπράντι στο τέλος μιας δύσκολης μέρας σου αξίζει – μπορεί και δυο, συχνά και τρία ποτηράκια», είπε χαμηλόφωνα με πονηρή φωνή.

Η γυναίκα στα δεξιά του Έντουαρντ τον κοίταξε επιτιμητικά. Δεν ήταν όμορφη – η Μάργκαρετ-πρωην Χάμερσμιθ-νυν Ντάουνχιλ ήταν σαράντα τριών ετών, με αρκετές ρυτίδες στο μέτωπο, σμιχτά φρύδια και γαμψή μύτη. Την φυσική της ασχήμια επιβάρυνε και μια δύσκολη ζωή γεμάτη τσακωμούς με τον σύζυγο της και τέσσερις δύσκολοι τοκετοί. Τα μαλλιά της είχαν ήδη αρχίσει να γκριζάρουν.

Ο γέρος άφησε τον Έντουαρντ και ακούμπησε το χέρι του στον ώμο της Μάργκαρετ.

«Εσείς είστε η Μάργκαρετ Ντάουνχιλ», είπε με σιγουριά. «Η μεγαλύτερη κόρη του Άλμπερτ και της Έντνα Χάμερσμιθ, το πρώτο παιδί της οικογένειας και το πιο όμορφο ρόδο της αυγής θα έλεγα, αν ήμουν ποιητής και φυσικά αν αυτό ήταν αλήθεια», πρόσθεσε με κακία.

«Δε σας επιτρέπω να προσβάλλετε τη σύζυγο μου-» έκανε να πει ο Έντουαρντ, αλλά ένα βλέμμα του ξένου τον καθήλωσε. Εντελώς ανεξήγητα, το μυαλό του γέμισε άσχημες αναμνήσεις – ένα λυσσασμένο σκυλί που τον είχε στριμώξει όταν ήταν πέντε ετών, η μητέρα του να κλαίει σιωπηλά στο δωμάτιο της με μια μελανιά στο αριστερό της μάγουλο, μια σκοτεινή, υγρή σπηλιά γεμάτη νυχτερίδες στην οποία είχε χαθεί για λίγες ώρες όταν ήταν εννέα, το πτώμα του αγαπημένου του κουνελιού που είχε ξεχάσει να το ταΐσει και ήταν γεμάτο μεγάλα, λευκά σκουλήκια που κινούνταν και συστρέφονταν σαν μια μάζα, ο πατέρας του να σηκώνεται από το τραπέζι και να πιάνει το στήθος του, δευτερόλεπτα πριν το έμφραγμα τον στείλει στην τελευταία του κατοικία.

Κούνησε ελαφρά το κεφάλι του και οι αναμνήσεις άρχισαν να σβήνουν. Ο γέρος έγνεψε ικανοποιημένος και προχώρησε στα δεξιά της Μάργκαρετ, όπου βρίσκονταν τρία μικρά κορίτσια.

«Και τι έχουμε εδώ;» ρώτησε δήθεν έκπληκτος. «Τρία κοριτσάκια! Η μοίρα δεν σου φέρθηκε πολύ καλά, έτσι Έντουαρντ; Τρία κορίτσια και κανένα αγόρι. Ποιος θα συνεχίσει το οικογενειακό όνομα, ποιος θα αναλάβει το γραφείο όταν φύγεις από κίρρωση του ήπατος;»

Ο Έντουαρντ βούλιαξε στην καρέκλα του – δεν είχε δύναμη να αντιδράσει. Στο βάθος του μυαλού του έβλεπε λευκά σκουλήκια να σαλεύουν. Ο ξένος έσκυψε προς το αυτί της Μάργκαρετ.

«Πως ένιωσες όταν το αγόρι που κυοφορούσες γεννήθηκε νεκρό;» την ρώτησε ψιθυριστά, με σαδιστική χαρά.

Ο γέρος έγειρε προς το μέρος του μεγαλύτερου κοριτσιού, που τον κοίταζε σχεδόν τρομοκρατημένο.

«Πως σε λένε γλυκιά μου;» ρώτησε χαμογελώντας, αλλά το χαμόγελο ήταν τόσο αυθεντικό όσο και ένα νόμισμα των έντεκα λιρών.

«Έλλα», απάντησε ξεψυχισμένα η μικρή.

«Έλλα! Τι όμορφο όνομα!» αναφώνησε ο γέρος. «Και πόσων χρονών είσαι Έλλα μου;»

«Δώδεκα», είπε η μικρή, πιο θαρρετά τώρα.

«Δώδεκα», επανέλαβε ο ξένος. «Είσαι σίγουρη ότι είσαι δώδεκα, Έλλα; Είσαι μήπως δώδεκα και δυο μηνών; Ή μήπως δώδεκα και έξι μηνών;»

Η Έλλα ξεροκατάπιε.

«Θα γίνω δώδεκα τον Ιανουάριο», είπε χαμηλόφωνα. Το χαμόγελο του γέρου πλάτυνε κι άλλο.

«Άρα είσαι έντεκα και έντεκα μηνών», την διόρθωσε ικανοποιημένος. «Βλέπεις, Έλλα μου, το να λες ψέματα είναι πάρα πολύ κακό. Ακόμα κι αν είναι ένα μικρό ψεματάκι, όπως αυτό. Αλλά φαντάζομαι ότι η μητέρα σου θα σου έχει πει ότι δεν κάνει να λες ψέματα και να κρατάς μυστικά, έτσι δεν είναι;» ρώτησε κοιτάζοντας προς το μέρος της Μάργκαρετ, η οποία έσφιγγε την πετσέτα στα χέρια της τόσο δυνατά, που οι αρθρώσεις στα δάχτυλα της είχαν ασπρίσει.

«Διαφωνείς Μάργκαρετ;» ρώτησε με τη σωστή δόση ενδιαφέροντος στη φωνή του. «Μια οικογένεια δεν πρέπει να έχει μυστικά, αυτό το ξέρουν όλοι, γιατί όταν κρατάς μυστικά χάνεται η εμπιστοσύνη κι όταν χαθεί η εμπιστοσύνη η οικογένεια, που είναι καθαγιασμένη από τον ίδιο τον Θεό, διαλύεται».

Η Μάργκαρετ έσφιξε τα χείλη της και μερικές καινούργιες ρυτίδες εμφανίστηκαν στο μέτωπο της.

Από την απέναντι μεριά του τραπεζιού ακούστηκε ένας σιγανός βήχας, σαν κάποιος να καθάριζε τον λαιμό του. Ο παράξενος γέρος στράφηκε προς το μέρος του ήχου.

«Συνταγματάρχη Σάμιουελ!» αναφώνησε σαν να συναντούσε έναν παλιό γνωστό μετά από πολλά χρόνια. Ο συνταγματάρχης (εν αποστρατεία πλέον) ήταν υπερβολικά χοντρός, με ένα παχύ μουστάκι που τον έκανε να θυμίζει θαλάσσιο ελέφαντα. Φορούσε την επίσημη στολή του που ξεχείλιζε από παράσημα. Το βλέμμα του ήταν παγωμένο – συνήθιζε να το χρησιμοποιεί για να τρομοκρατεί τους κατωτέρους του όταν βρισκόταν ακόμα στον στρατό.

«Δεν θυμάμαι να έχουμε γνωριστεί ποτέ μας. Νομίζω επίσης ότι αρκετά εκμεταλλευτήκατε την καλοσύνη και την ευγένεια αυτών των ανθρώπων και να δοξάζετε τον Σωτήρα μας που δεν σας έχουν πετάξει από το σπίτι τους ακόμα. Θα σας ευγνωμονούσαμε όλοι μας αν φεύγατε αυτή τη στιγμή».

Καταφατικά νεύματα από τους συνδαιτυμόνες συνόδευσαν τα ψυχρά λόγια του συνταγματάρχη. Η Μάργκαρετ επέτρεψε στον εαυτό της ένα αμυδρό χαμόγελο ικανοποίησης. Ο ξένος αναστέναξε.

«Τα λόγια σας πονάνε, συνταγματάρχα. Περισσότερο από τις σφαίρες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας».

Έκανε μια βαθιά υπόκλιση προς τον συνταγματάρχη κι η προσοχή του στράφηκε στην δεύτερη κόρη των Ντάουνχιλ. Ο αξιωματικός γούρλωσε τα μάτια του, παίρνοντας μια κοφτή, βαθιά ανάσα. Στα τόσα χρόνια υπηρεσίας του κανείς δεν είχε τολμήσει να τον αγνοήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο – μια συνήθεια που αργότερα είχε περάσει και στην προσωπική του ζωή, ξεχνώντας ότι οι κοινωνικές του επαφές δεν αποτελούνταν από υφιστάμενους του.

«Άκουσε εδώ να σου πω…», μούγκρισε και αυτή τη φορά ο ξένος γύρισε απότομα προς το μέρος του και έκανε δυο βήματα μπροστά – τα μάτια του ήταν κατάμαυρα, χωρίς ίχνος από ασπράδι.

«Όχι Σάμιουελ, εγώ θα σου πω. Εγώ θα σου πω για τα εγκλήματα για τα οποία παρασημοφορήθηκες από την Αυτοκρατορία. Εγώ θα σου πω για την εντολή που έδωσες το 1871, κατά την διάρκεια του πολέμου των Μπόερς, να εκτελεστούν 235 άμαχοι – γέροι, γυναίκες και μωρά. Το θυμάσαι αυτό Σάμιουελ; Ποιο παράσημο πάνω στο σακάκι σου, σού δόθηκε γι’ αυτή σου την πράξη;»

«Αυτό είναι ανήκουστο…»

«ΣΙΩΠΗ!» φώναξε ο γέρος και ο συνταγματάρχης σώπασε αμέσως. Ιδρώτας είχε αρχίσει να στάζει στο μέτωπο του. Τον σκούπισε με το μαντίλι του.

«Εγώ θα σου πω για τους έξι στρατιώτες που εκτελέστηκαν μετά από απόφαση σου επειδή συνελήφθησαν μεθυσμένοι – και για το χαρτί που έστειλες στις οικογένειες τους που ανέφερε ότι ‘Έπεσαν στη μάχη’ και το οποίο υπέγραψες αδιάφορα. Θα σου πω για τις κρυφές συμφωνίες με τον αντισυνταγματάρχη Καμπερνέ, που σας απέφεραν κέρδη από την πώληση στην μαύρη αγορά των αποθεματικών του Βρετανικού στρατού – όπλα, τρόφιμα, αναλώσιμα. Θες να σου πω μήπως και για τον φόνο του Καμπερνέ από το ίδιο σου το χέρι;»

Ο συνταγματάρχης είχε αναψοκοκκινίσει καθώς όλα τα μυστικά της ζωής του, καλά φυλαγμένα έως τότε – όπως νόμιζε – έβγαιναν στην φόρα. Χτύπησε το χέρι του στο τραπέζι με όση δύναμη μπορούσε. Ο ξένος συνέχισε το κατηγορητήριο του αμείλικτα.

«Εγώ θα σου πω, Σάμιουελ, για τον υπασπιστή σου που τράβηξες μπροστά σου για να δεχτεί τη σφαίρα που προοριζόταν για σένα. Και θα σου θυμίσω επίσης και το πώς το έβαλες στα πόδια όταν ένα μάτσο κουρελήδες αγρότες Μπόερς συνέτριψαν το τάγμα σου. Σου έδωσαν παράσημο και γι’ αυτό, συνταγματάρχα;»

Ο Σάμιουελ ανάσαινε κοφτά και με θόρυβο. Ξαναχτύπησε το χέρι του στο τραπέζι, με λιγότερη δύναμη αυτή τη φορά και κοίταξε με θολά μάτια τον γέρο, ο οποίος έγειρε το κεφάλι του και παρατήρησε τον συνταγματάρχη με ανυπόκριτο ενδιαφέρον – τα μάτια του είχαν επανέλθει στο φυσιολογικό γαλάζιο, παγωμένο τους χρώμα.

«Νομίζω ότι ο συνταγματάρχης παθαίνει ένα μικρό έμφραγμα», είπε αδιάφορα και γέμισε το ποτήρι της Μάργκαρετ με κρασί. Ήπιε μια μικρή γουλιά καθώς ο συνταγματάρχης έγερνε στην καρέκλα του και αυτή έσπαγε, σωριάζοντας τον κάτω. Ο Έντουαρντ κι ένας ακόμα άντρας που δεν είχε μιλήσει έως τότε σηκώθηκαν έντρομοι να τον βοηθήσουν, ενώ οι γυναίκες της παρέας έφεραν τα χέρια μπροστά από τα στόματα τους, σοκαρισμένες.

«Καθίστε κάτω!» διέταξε ο ξένος. «Γκαστόν!» φώναξε και από την κεντρική σάλα παρουσιάστηκε ένας καλοντυμένος μπάτλερ. Ήταν περίπου στην ηλικία του Πίτερ, λιγνός και εύθραυστος και μ’ ένα λεπτό μουστάκι που στόλιζε το μακρύ, ρυτιδωμένο του πρόσωπο. Κοντοστάθηκε στην είσοδο παρατηρώντας τη σκηνή: ο συνταγματάρχης βρισκόταν ξαπλωμένος ανάσκελα, πάνω στα ερείπια της καρέκλας του, με το χέρι του να σφίγγει το στήθος του, ο κύριος Έντουαρντ και ο κύριος Άρθουρ στέκονταν όρθιοι και ακίνητοι κι ένας άγνωστος άντρας έπινε κρασί ατάραχος.

«Με φωνάξατε, κύριε;» είπε ο μπάτλερ μπερδεμένος κοιτάζοντας προς το μέρος του Έντουαρντ.

«Σε φώναξα καλέ μου Γκαστόν», απάντησε στη θέση του ο γέρος, προκαλώντας μεγαλύτερη σύγχυση στον ηλικιωμένο μπάτλερ. «Φρόντισε σε παρακαλώ τον συνταγματάρχη, έπαθε ένα μικρό έμφραγμα, αλλά δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα του».

Ο μπάτλερ απέμεινε να κοιτάζει τον ξένο, ανοιγοκλείνοντας το στόμα του σαν ψάρι.

«Κύριε;» είπε διστακτικά ο Γκαστόν, με το βλέμμα του να ταξιδεύει από τον Έντουαρντ στον Άρθουρ και μετά πάλι πίσω. Ο ξένος έκανε μια περιφρονητική γκριμάτσα.

«Δεν είστε άξιοι να μοιράσετε δυο γαϊδουριών άχυρα», είπε και κροτάλισε τα δάχτυλα του. Ο ρόγχος του συνταγματάρχη σταμάτησε.

«Παρ' τον από δω και βαλ' τον να ξαπλώσει κάπου. Σκέπασε τον. Και πες του, μόλις νιώσει καλύτερα να τσακιστεί να επιστρέψει σπίτι του. Δε χρειάζομαι ευχαριστίες από δαύτον», είπε στεγνά ο ξένος που είχε αυτοσυστηθεί ως Πίτερ. Ο συνταγματάρχης είχε αρχίσει να ανασαίνει πάλι κανονικά και ο μπάτλερ τον βοήθησε να σηκωθεί. Ήταν κάθιδρος και ζαλιζόταν.

«Από δω, συνταγματάρχα. Πρέπει να ξαπλώσετε. Νιώσατε μια μικρή αδιαθεσία», είπε με καθησυχαστική φωνή ο μπάτλερ, οδηγώντας τον Σάμιουελ προς την έξοδο της τραπεζαρίας. Ο συνταγματάρχης έστρεψε το βλέμμα του για μια τελευταία φορά προς τον ξένο και για μια απειροελάχιστη στιγμή τον είδε με όλη του την τρομακτική μεγαλοπρέπεια: όχι τον μανδύα του ηλικιωμένου ασπρομάλλη που είχε φορέσει, αλλά την κανονική του μορφή, ένα σκοτεινό πλάσμα που δεν ανήκε σε αυτόν τον κόσμο.

«Γκαστόν, όταν τελειώσεις με το καθήκον σου, φέρε άλλο ένα μπουκάλι κρασί», διέταξε ο Πίτερ. «Όχι το ξύδι που ποτίζεις τα αφεντικά σου, το καλό, εκείνο που κρύβεις στο δωμάτιο σου και το πουλάς στον Τομ για το καπηλειό του».

Ο Γκαστόν έμεινε ακίνητος για ένα δευτερόλεπτο κι έπειτα συνόδευσε αμίλητος τον συνταγματάρχη έξω από το δωμάτιο.

***

«Που είχαμε μείνει;» ρώτησε ευχάριστα ο Πίτερ το ακροατήριο που τον παρατηρούσε πετρωμένο από τον τρόμο.

«Ποιος είσαι; Στ’ αλήθεια. Τι είσαι;» ρώτησε κουρασμένα ο Άρθουρ, ένας καχεκτικός, συμπαθητικός άντρας με πανάδες στο πρόσωπο του και μια αξιοσέβαστη φαλάκρα, την οποία προσπαθούσε να καλύψει δημιουργώντας μικρές γέφυρες με τα μαλλιά του, στρωμένα προσεκτικά από το δεξιό μέρος του κρανίου του προς το αριστερό.

«Μπορεί να φτάσουμε και σε αυτό, Άρθουρ, μπορεί και όχι», απάντησε κουνώντας δασκαλίστικα τον δείκτη του ο ξένος. Πλησίασε το κοριτσάκι δίπλα στην Έλλα.

«Εσύ πρέπει να είσαι η Μάρθα», είπε με σιγουριά «Κι εσύ η Άννα», πρόσθεσε απευθυνόμενος στην μικρότερη από τις κόρες του Έντουαρντ και της Μάργκαρετ Ντάουνχιλ, ένα μαυρομάλλικο κοριτσάκι με όμορφα χαρακτηριστικά.

«Όμορφα κορίτσια», αποφάνθηκε, κοιτάζοντας την μητέρα τους. «Κρίμα που η Έλλα είναι καταδικασμένη σε έναν γάμο συμφέροντος, όταν η περιουσία σας χαθεί. Βλέπεις, αγαπητή μου Μάργκαρετ, μετά τον επικείμενο θάνατο του συζύγου σου», έκανε μια ελαφριά υπόκλιση προς το μέρος του Έντουαρντ που τον παρακολουθούσε φρικιασμένος, «θα χρειαστεί να θυσιάσεις πολλά πράγματα για να διατηρήσεις το επίπεδο ζωής στο οποίο έχεις συνηθίσει. Η ευτυχία της κόρης σου θα είναι ένα από αυτά».

«Τι…» κατάφερε να ψελλίσει ο Έντουαρντ.

«Έντουαρντ, φίλε μου, δεν έχεις ακούσει την παροιμία που αναφέρει τις κότες και τα πίτουρα; Ο συνεργάτης σου θα ανακαλύψει ότι τον κλέβεις», απάντησε ο ξένος. «Πολύ φοβάμαι ότι το μαχαίρι που του είχε χαρίσει ο πατέρας του, ο Σλοτ ο πρεσβύτερος, θα βρει τον προορισμό του όταν καρφωθεί στην πλάτη σου».

Η μικρή κόρη των Ντάουνχιλ, η Άννα, έβαλε τα κλάματα. Ο ξένος πήρε μια έκφραση συμπόνιας, τελείως αταίριαστη με το πρόσωπο του.

«Μην κλαις μικρή μου. Έχεις πολλά χρόνια ακόμα μπροστά σου μέχρις ότου ξανασυναντήσω τον μπαμπά σου στην άλλη πλευρά. Έχεις ακόμα περισσότερα χρόνια ζωής, μέχρι να καταλήξεις μια κοινή, βρώμικη πόρνη στο Σόρντιτς».

Σε όλους κόπηκε η ανάσα. Η Άννα τον κοίταξε με δακρυσμένα μάτια, προσπαθώντας να σταματήσει τα αναφιλητά της. Προτού προλάβει να αντιδράσει κανένας, ο ξένος συνέχισε:

«Και η Μάρθα; Τι θα απογίνει η Μάρθα, θα αναρωτιέστε όλοι σας, ευγενικοί μου άνθρωποι».

Κάρφωσε το παγωμένο βλέμμα του στην μεσαία κόρη, που τραβήχτηκε μακριά του ενστικτωδώς.

«Για πολλά χρόνια θα παλεύεις με την ίδια σου τη φύση», είπε με βαθιά, σπηλαιώδη φωνή, σαν προφήτης κακών γεγονότων. «Η έλξη σου για το ίδιο σου το φύλο θα σε μετατρέψει σε μια απόβλητη, αποκληρωμένη από την ίδια σου την μάνα».

Χαμογέλασε, σαν να είχε πει μόλις ότι στη σάλα τους περιμένει όλους δωρεάν παγωτό και μετά μια βόλτα με άμαξα στο κρύο Λονδίνο. Κανείς δεν αντέδρασε – τον κοιτούσαν όλοι σαν υπνωτισμένοι, ανίκανοι να τον διώξουν ή να τον κάνουν να σταματήσει να μιλά, ανήμποροι να σταματήσουν να ακούν.

«Αλλά μην ξεχνάς, Μάρθα: ειλικρίνεια. Το άλφα και το ωμέγα σε μια σχέση, είτε αυτή είναι φιλική, είτε ερωτική. Για παράδειγμα, είμαι σίγουρος ότι η μητέρα σου είναι απόλυτα ειλικρινής απέναντι στον πατέρα σου για τη σχέση που διατηρεί με τον Χάρβεϊ, τον υδραυλικό της γειτονιάς σας».

Ένας κρότος ακούστηκε, καθώς το σερβίτσιο της Μάργκαρετ έπεφτε στο πάτωμα. Η ίδια ήταν πελιδνή και τα νύχια της είχαν ματώσει τις παλάμες της καθώς τις έσφιγγε. Ο Έντουαρντ στράφηκε προς το μέρος της έξαλλος και της έριξε ένα δυσοίωνο βλέμμα όλο υποσχέσεις, αλλά όχι από αυτές που περιμένεις με αδημονία να πραγματοποιηθούν.

«Ψέμα», είπε η Μάργκαρετ ξέπνοα, αλλά ο ξένος κάγχασε.

«Ψέμα; Νομίζω ότι τα παιδιά σου μπορούν να επιβεβαιώσουν τις επισκέψεις του νεαρού Χάρβεϊ τις ημέρες που έχεις πονοκέφαλο και κλείνεσαι στο δωμάτιο σου μαζί του. Σου δίνει το γιατρικό σου, Μάργκαρετ; Γιατί μετά από καμιά ώρα, ενώ σε όλο το σπίτι ακούγονται οι τριγμοί του νυφικού σου κρεβατιού και οι κραυγές ηδονής σου, ο πονοκέφαλος σου περνά», είπε μοχθηρά ο Πίτερ.

«Νομίζω ότι ακούσαμε αρκετά», είπε με όση ψυχραιμία μπορούσε να επιστρατεύσει ο Άρθουρ από την άλλη πλευρά του τραπεζιού. Ο Έντουαρντ έπαιζε βλοσυρά με τα μαχαιροπίρουνα του και το στόμα του κουνιόταν σχηματίζοντας άηχες λέξεις. Η Μάργκαρετ τον ακούμπησε ελαφρά στο χέρι.

«ΜΗ Μ’ ΑΚΟΥΜΠΑΣ! ΜΗ Μ’ ΑΓΓΙΖΕΙΣ, ΠΑΛΙΟΠΟΥΤΑΝΑ!» εξανέστη ο άντρας της. Η Άννα έβαλε πάλι τα κλάματα και η μητέρα της σηκώθηκε με ένα λυγμό από το τραπέζι και την πήρε αγκαλιά.

«Τι θες από μας, τέρας;» είπε με μίσος. Ο ξένος γέλασε – για άλλη μια φορά το χαμόγελο του δεν άγγιξε τα μάτια του.

«Ω, μα είναι παραμονή Πρωτοχρονιάς. Και δεν είναι μια συνηθισμένη Πρωτοχρονιά – όχι, κάθε άλλο. Βρισκόμαστε στην αυγή ενός καινούργιου αιώνα, ενός αιώνα που θα αλλάξει τα πάντα. Και ως είθισται, κάθε Πρωτοχρονιά παίρνουμε τις αποφάσεις μας για να αλλάξουμε τη ζωή μας. Απλά, όπως προείπα – δυο φόρες κιόλας – η ειλικρίνεια είναι πολύ σημαντική. Δίνει μια άλλη – πώς να το πω; - οπτική, στα πάντα», εξήγησε.

Χτύπησε παλαμάκια με τα χέρια του – όλοι αναπήδησαν φοβισμένοι.

«Αρκετά με την οικογένεια Ντάουνχιλ», είπε αδιάφορα. «Δεν είναι οι μόνοι στο εορταστικό σας τραπέζι, παρόλο που για κάποιο λόγο επιμένετε να δίνετε περισσότερη προσοχή στην Μάργκαρετ και τον πετυχημένο δικηγόρο που διάλεξε για σύζυγο, ξεχνώντας τον Άρθουρ και την Ρουθ», συνέχισε, κοιτάζοντας προς το μέρος του καχεκτικού άντρα και της συζύγου του. Η Ρουθ ήταν σαφώς πιο όμορφη από την μεγάλη της αδελφή, με μεγάλα, πράσινα μάτια και κοντά, μαύρα μαλλιά. Όμως, όπως κι ο άντρας της, ήταν κι αυτή καχεκτική - έμοιαζε σχεδόν υποσιτισμένη, ένα γεγονός που αφαιρούσε από πάνω της οποιοδήποτε όμορφο χαρακτηριστικό.

«Δεν τρώτε καλά, έτσι δεν είναι;» είπε χλευαστικά ο ξένος. «Φταίει το ότι ο Άρθουρ είναι ένα ρεμάλι που δεν μπορεί να βρει δουλειά και συνεπώς στέκεται στην ουρά του πτωχοκομείου για το καθημερινό συσσίτιο ή το γεγονός ότι η Ρουθ είναι βουλιμική; Τι φταίει, η νωθρότητα ή μια αρρωστημένη θέληση να φαίνεται ακόμα επιθυμητή η σύζυγος στα μάτια του άντρα της, μετά από δεκατρία χρόνια γάμου;»

Η Ρουθ βόγκηξε – οι συχνές επισκέψεις της στην τουαλέτα δεν αφορούσαν στομαχικές διαταραχές όπως ισχυριζόταν στον ανήσυχο σύζυγο της, αλλά μια ψυχαναγκαστική διαταραχή να βγάλει από μέσα της ότι είχε μόλις φάει. Ο Άρθουρ την κοίταξε τρομαγμένος.

«Τι σημαίνει αυτό καλή μου;» ρώτησε και για μια στιγμή – ήταν μόνο μια στιγμή, αλλά για την Ρουθ ήταν ένα ταξίδι στο παρελθόν, τότε που ο Άρθουρ Χέξλεϊ δεν έπαιρνε τα όλο λατρεία μάτια του από πάνω της – ήταν πάλι ο παλιός Άρθουρ, αυτός που είχε ζητήσει επίμονα το χέρι της από τον πατέρα της και είχε ξαπλώσει στο κεφαλόσκαλο του σπιτιού της αρνούμενος να φύγει αν εκείνος δεν δεχόταν.

«Σημαίνει, Άρθουρ, ότι η Ρουθ προσπαθεί να ανάψει ξανά εκείνη τη σπίθα που έχει σβήσει εδώ και πολλά χρόνια, τότε που περνούσατε ένα ολόκληρο σαββατοκύριακο γυμνοί στο κρεβάτι», εξήγησε ο Πίτερ. «Σημαίνει ότι η γυναίκα σου γνωρίζει ότι, κάθε φορά που λες ότι θα βγεις να ψάξεις για δουλειά, εσύ περνάς τον χρόνο σου με γυναίκες αμφιβόλου ηθικής, αν και δεν τολμά να το παραδεχτεί στον εαυτό της».

Ο Άρθουρ αναψοκοκκίνισε, έχασε τα λόγια του και τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν.

«Δεν… δεν ξέρω πως σου ήρθε αυτή η ιδέα, αλλά… αλλά…»

Συνέχισε μια μικρή λιτανεία λέξεων, με την φωνή του να χαμηλώνει όλο και πιο πολύ ώστε κατέληξε ένας ακατανόητος ψίθυρος. Η Ρουθ βούρκωσε καθώς η πραγματικότητα της χτυπούσε αμείλικτα την πόρτα – οι σκέψεις που φώλιαζαν στα βάθη του μυαλού της και δεν τους επέτρεπε να ξεμυτίσουν, τώρα έκαναν ορμητικά την εμφάνιση τους.

«Είσαι ποταπός άνθρωπος, Άρθουρ», είπε στεγνά ο γέρος. «Δεν βλέπεις καν την προσπάθεια που κάνει η γυναίκα σου για σένα. Ξεγελάς τους γύρω σου για να σε λυπούνται για την φτώχεια σου, αλλά είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι έχεις ένα μικρό πουγκί γεμάτο λίρες μαζί με ένα σακίδιο έκτακτης φυγής, στην αποθηκούλα κάτω από την σκάλα του σπιτιού σας».

Και χαστούκι να του είχε δώσει, ο Άρθουρ δεν θα φαινόταν τόσο σοκαρισμένος όσο στο άκουσμα αυτών των λόγων. Προσπάθησε να διαμαρτυρηθεί, αλλά ήθελε να πει τόσα πολλά που τελικά οι λέξεις στάθηκαν στην άκρη του στόματος του, ανήμπορες να βρουν έναν τροπο να στοιχηθούν ώστε να βγάζουν νόημα.

Ο ξένος πλησίασε τα δύο παιδιά που κάθονταν δεξιά από την Ρουθ – ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι που κοιτούσαν με γουρλωμένα μάτια τον πατέρα τους.

«Θα άφηνες αυτά τα παιδιά απροστάτευτα, με μια μάνα που χάνει τα μυαλά της κάθε μέρα που περνά. Έχεις σκεφτεί ποτέ πως θα κατέληγαν; Θέλεις μήπως να σου πω πως θα καταλήξουν;»

Ο Άρθουρ κούνησε αρνητικά το κεφάλι του – η επίδειξη του γέρου στους Ντάουνχιλ ήταν κάτι παραπάνω από πειστική.

Ο Πίτερ χάιδεψε τα μαλλιά του αγοριού – το παιδί τον κοίταξε θαρραλέα και ο ξένος του χαμογέλασε.

«Εσύ πρέπει να είσαι ο Τσαρλς, σωστά αγόρι μου;»

«Μάλιστα κύριε», απάντησε ο μικρός, που βρισκόταν στα πρόθυρα της εφηβείας. Τα μάτια του ήταν μαύρα σαν κάρβουνα.

«Λοιπόν Τσαρλς, φαντάζομαι ότι θα χαρείς όταν μάθεις ότι σε περιμένει ένα λαμπρό μέλλον – πολλοί θα διαφωνήσουν με τις μελλοντικές σου πράξεις, αλλά εσύ θα ξέρεις μέσα σου ότι είσαι καλλιτέχνης, ένας πραγματικός αρτίστας που ο κόσμος δεν είναι ακόμα έτοιμος να κατανοήσει το έργο του», είπε πλέκοντας τα δάχτυλα του στα πυκνά μαλλιά του αγοριού. Ο Τσαρλς τον κοίταξε απορημένος.

«Δοθείσης της ευκαιρίας, πως πήγε το πείραμα με την οικογενειακή γάτα;» ρώτησε ο ξένος και το παιδί άρχισε να τρέμει.

«Ποια γάτα; Τι εννοεί, Τσαρλς;» ρώτησε η Ρουθ, βρίσκοντας στα λόγια του γέρου το σκοινί που θα την έσερνε έξω από τον βούρκο των σκοτεινών σκέψεων της. Το χαμόγελο του ξένου, αστραφτερό και όλο δόντια, μεγάλωσε.

«Ο Τσαρλς φαίνεται ότι άρχισε την καλλιτεχνική του καριέρα από μικρός», είπε. Έσκυψε μπροστά στον μικρό και τον γράπωσε από τους ώμους του. «Πες μου, πως ένιωσες; Όταν κατάλαβες ότι η γάτα θα ξεψυχούσε, όταν είδες τη ζωή της να σβήνει στο μοναδικό ανέπαφο μάτι της, όταν έβλεπες τα σωθικά της που εσύ είχες τραβήξει έξω από το σώμα της να κρυώνουν πάνω στο παγωμένο πάτωμα της σοφίτας σας; Δεν ένιωσες ισχυρός; Δεν ένιωσες ανίκητος, άρχοντας της ζωής και του θανάτου; Δεν ένιωσες… Θεός;»

Το αγόρι του ανταπέδωσε το βλέμμα, ψυχρό σαν τα μάτια του γέρου.

«Ναι», απάντησε μονολεκτικά. Ο ξένος τον άφησε ικανοποιημένος.

«Σε περιμένει λαμπρό μέλλον», επανέλαβε κι αυτή τη φορά τα λόγια του δεν ήταν καθόλου αινιγματικά. Είχε ξαναδεί αυτό το βλέμμα σε χιλιάδες μάτια – ήταν το βλέμμα του Κάιν, το βλέμμα του Ηρώδη, το βλέμμα εκατοντάδων δολοφόνων.

«Τι εννοεί, Τσαρλς; Τι εννοεί, Τσαρλς;» Η Ρουθ συνέχιζε να ρωτάει μηχανικά, με χαμηλή φωνή, σαν να μη μπορούσε να πιστέψει τα όσα είχε ακούσει.

Ο γέρος κοντοστάθηκε πάνω από την μικρότερη αδελφή του Τσαρλς. Το κοριτσάκι είχε τα ίδια μάτια με τον αδελφό της, αλλά δεν υπήρχε καμιά ψυχρότητα μέσα τους – μονάχα μια αθώα απορία για τα όσα έβλεπε.

«Κι εσύ Κλάρα», είπε ο ξένος, «εσύ που έκλαψες για την γάτα που χάθηκε και δεν μπορούσες να πεις σε κανέναν τι απέγινε, αν και ήξερες ότι έφταιγε ο αδελφός σου. Γιατί δεν είπες στην μητέρα σου τι είχε συμβεί; Ποιο είναι το μυστικό σου, Κλάρα;»

Το κοριτσάκι δεν απάντησε, αλλά τα μάγουλα του βάφτηκαν κόκκινα.

«Δεν θα μας το πεις; Καλώς», συνέχισε ο ηλικιωμένος άντρας. «Ας μας πει ο αδελφός σου».

Η Κλάρα κοίταξε τον Τσαρλς και έσμιξε τα φρύδια της, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να του δώσει να καταλάβει ότι δεν έπρεπε να βγάλει μιλιά. Εκείνος δεν πτοήθηκε.

«Της είπα ότι αν το έλεγε σε κανέναν, θα έλεγα κι εγώ στον πατέρα για τότε που είχε κλέψει εκείνο το ζαχαρωτό από το μαγαζί του κυρίου Άμπσολομ».

Ο Πίτερ έβαλε τα γέλια – ήταν γάργαρα, ειλικρινή. Α, η σημερινή μέρα ήταν περισσότερο διασκεδαστική απ’ ότι περίμενε!

«Κάθε ηλικία έχει τις αμαρτίες της», είπε κι έπειτα το βλέμμα του σκοτείνιασε καθώς κοιτούσε την κούνια δίπλα από την Κλάρα.

Ο ξένος έσκυψε από πάνω της, όπου το νεογέννητο μωρό του Άρθουρ και της Ρουθ Χέξλεϊ κοιμόταν, αδιάφορο για την αναστάτωση που είχε δημιουργηθεί. Ο γέρος το κοίταξε σκεπτικά.

«Δεν ήμουν εγώ εκείνος που σκότωσε τα πρωτότοκα τέκνα», ψιθύρισε χαμένος σε αναμνήσεις τόσο μακρινές, που είχαν γίνει πλέον μύθοι. Η Ρουθ έκανε μια νευρική κίνηση προς το μέρος του για να προστατεύσει το μωρό, αλλά δεν χρειαζόταν – ο Πίτερ ανασηκώθηκε και κοίταξε την κούνια λυπημένα.

«Το στερνοπούλι σας θα σκοτωθεί», ανήγγειλε με πένθιμη φωνή. «Θα τον δείτε να γίνεται δεκαεπτά και μετά θα γίνει τροφή για τα κανόνια, στον μεγάλο πόλεμο που θα έρθει. Αλίμονο στους κατοικούντες στη γη».

«ΟΧΙ!» ούρλιαξε η Ρουθ, νιώθοντας ότι δεν μπορούσε να αντέξει τίποτα άλλο – τα λόγια για το μωρό της ήταν η τελευταία μαχαιριά και δεν ήταν αναγκασμένη να κάθεται και να ακούει τα λόγια αυτού του τρελού, δεν ήταν αναγκασμένη να τον ανέχεται, δεν ήταν αναγκασμένη…

«Ναι, Ρουθ», είπε μειλίχια ο γέρος. «Είναι τόσο σίγουρο όσο και ότι ο ήλιος θα ανατείλει αύριο το πρωί. Αλλά δες το από την θετική του πλευρά: έχεις δεκαεπτά χρόνια για να το χαρείς», συνέχισε σαδιστικά. Η Ρουθ σηκώθηκε από την καρέκλα της και πήρε αγκαλιά το μωρό της, που ξύπνησε κακόκεφο κι έβαλε τα κλάματα.

Ο ξένος απομακρύνθηκε ικανοποιημένος.

Βήματα ακούστηκαν από την σάλα και ο μπάτλερ έκανε την εμφάνιση του κρατώντας μια μεγάλη μποτίλια με κόκκινο κρασί. Υποκλίθηκε στον ξένο, αδιαφορώντας για τα μέλη της οικογένειας που κάθονταν στο τραπέζι ακίνητα, τρομαγμένα, παγιδευμένα σαν πρωταγωνιστές σε παραμύθι των αδελφών Γκριμ.

«Επιτέλους Γκαστόν, νόμιζα ότι το είχες σκάσει», είπε ειρωνικά ο Πίτερ. «Γέμισε όλα τα ποτήρια, μας έχει μείνει λίγος χρόνος ακόμα και θα ήθελα να κάνουμε όλοι μαζί μια πρόποση».

Ο μπάτλερ υπάκουσε και σύντομα όλα τα ποτήρια ήταν γεμάτα με το κόκκινο υγρό, που θύμιζε αίμα.

Ο γέρος ήπιε μια γουλιά και πλατάγισε την γλώσσα του όλο ευχαρίστηση. Έπειτα ύψωσε το ποτήρι του εις υγείαν της νεαρής κοπέλας που καθόταν στην άκρη του τραπεζιού. Εκείνη ανταποκρίθηκε διστακτικά. Ο γέρος την πλησίασε, υποκλίθηκε μπροστά της και της φίλησε το χέρι.

«Η καρδιά μου πάντα σκιρτούσε στην θέα μιας πανέμορφης δεσποινίδος», είπε, «και αν ήμουν πιο νέος θα σκιρτούσαν και άλλα μέλη του σώματος μου για τα κάλλη σας». Η κοπέλα κοκκίνισε και χαμήλωσε το βλέμμα της. Ο ξένος έπιασε το σαγόνι της και ανασήκωσε το πρόσωπο της – τα μάτια της ήταν πράσινα σαν σμαράγδια.

«Τι σκέφτεσαι, Έμμα, τις περισσότερες ώρες της ημέρας;» ρώτησε. «Γιατί είσαι ακόμα ανύπαντρη στα δεκαεννέα σου; Γιατί δεν έχεις γνωρίσει ακόμα τον σαρκικό έρωτα, όπως οι αδελφές σου; Τι σκέφτεσαι, Έμμα, τις μικρές ώρες της νύχτας, τότε που τα ιδρωμένα χέρια σου ακουμπάνε εκείνο το σημείο ανάμεσα στα σκέλια σου που για χάρη του έπεσε μια ολόκληρη Τροία;»

«Αρκετά!» γρύλισε η γηραιά κυρία στην κεφαλή του τραπεζιού, η οποία δεν είχε μιλήσει έως τώρα. Το βλέμμα της ήταν ψυχρό, υπολογιστικό – είχε γείρει πάνω από το τραπέζι και η στάση του σώματος της θύμιζε αρπακτικό.

«Εισέβαλλες εδώ μέσα και άρχισες να προσβάλλεις την οικογένεια μου. Είσαι ένα χυδαίο πλάσμα. Δεν ξέρω ποια κόλαση σε ξέρασε, αλλά καλά θα έκανες να φύγεις από το σπίτι μου, προτού καλέσω την αστυνομία. Αρκετά σε ανεχτήκαμε», είπε με περισσότερη αποφασιστικότητα απ’ όση είχαν επιστρατεύσει τα αρσενικά μέλη της οικογένειας. Ο ξένος στράφηκε προς το μέρος της αργά.

«Έντνα!» είπε με φιλικό ύφος που δεν έπεισε κανέναν. «Βρίσκω την αντίδραση σου κάπως υπερβολική – και λίγο αργοπορημένη. Βέβαια, στην ηλικία σου μάλλον ισχύει το ‘κάλλιο αργά παρά ποτέ’, φαντάζομαι».

«Δεν ξέρω ποιος σε έχει βάλει και ποιος είναι ο σκοπός σου, αλλά το παιχνίδι σου παρατράβηξε», είπε επιβλητικά η Έντνα, η φοβερή και τρομερή μητέρα της Μάργκαρετ, της Ρουθ και της Έμμα. Ήταν εξήντα πέντε χρονών, είχε θάψει ήδη έναν σύζυγο και απείχε παρασάγγας από αυτό που θα όριζε κάποιος ως ‘η γλυκιά γιαγιά της οικογένειας’. Τα γκρίζα μαλλιά της ήταν πιασμένα σε κότσο στην κορυφή του κεφαλιού της, σκεπασμένα με ένα μαύρο, δαντελωτό σκουφάκι. Τα φρύδια της ήταν σμιχτά, δίνοντας στο πρόσωπο της μια αίσθηση κακίας που μπορούσε να συναγωνιστεί την έκφραση του ξένου όταν αποκάλυπτε τα μυστικά των άλλων. Ήταν μια σκληρή και άκαρδη γυναίκα, φτιαγμένη να επιβιώνει σε έναν κόσμο ανδρών – ήταν αναίσθητη στις κακουχίες των άλλων, υπολογιστική και τετραπέρατη, αντιμετωπίζοντας συνεχώς δυσκολίες και εμπόδια και έχοντας παράλληλα να ανεχτεί την περιφρόνηση του μακαρίτη του άντρα της που δεν είχε καταφέρει να του προσφέρει έναν γιο. Με τις ίδιες διδαχές και την ίδια σιδηρά πειθαρχία είχε προσπαθήσει να αναθρέψει τις τρεις κόρες που της είχε χαρίσει η μοίρα, αλλά όπως αποδεικνυόταν μετά τα σημερινά περιστατικά, ήταν όλες τους – και οι αναθεματισμένοι οι άντρες τους – κατώτερες των περιστάσεων.

«Ο Όσκαρ στέλνει τα χαιρετίσματα του», είπε αναπάντεχα ο ξένος και, αν η Έντνα θορυβήθηκε από αυτό που άκουσε, δεν το έδειξε. Εδώ ήταν το σπίτι της και έκανε αυτή κουμάντο.

«Ο Όσκαρ έχει αναπαυθεί εδώ και τρία χρόνια, ο Θεός να τον συγχωρεί», είπε η Έντνα. «Ακόμα κι όταν ζούσε δεν έστελνε χαιρετίσματα, οπότε υποθέτω ότι δεν έχει λόγο να το κάνει τώρα».

«Κι όμως», απάντησε ο Πίτερ. «Μου είπε να σου μεταφέρω προσωπικά τους χαιρετισμούς του και ότι σε περιμένει σύντομα». Μια διαβολική λάμψη άστραψε στα μάτια του καθώς διέκρινε μια αμυδρή νευρικότητα στην Έντνα.

«Σε βλέπω ανήσυχη», πρόσθεσε. «Παίζει ρόλο μήπως το γεγονός ότι δηλητηρίασες τον άντρα σου, Έντνα;»

Εκκωφαντική σιωπή διαδέχτηκε τα λόγια του. Κάθε λέξη του ξένου ήταν ένα ακόμα καρφί στο φέρετρο της οικογενειακής γαλήνης που προσπαθούσαν να διατηρήσουν με νύχια και με δόντια όλα αυτά τα χρόνια οι Χάμερσμιθ. Η Έντνα είχε χλωμιάσει.

«Πως… πως τολμάς;» είπε με τσιριχτή φωνή. «Έρχεσαι μέσα στο ίδιο μου το σπίτι και με κατηγορείς ότι είμαι υπεύθυνη για τον θάνατο του άντρα μου;»

«Ναι», είπε απλά ο ξένος και αυτή του η μονολεκτική απάντηση έκανε ακόμα πιο έξαλλη την γιαγιά Χάμερσμιθ.

Ο Πίτερ στράφηκε προς την ηλικιωμένη κυρία που καθόταν δίπλα στην Έντνα και που όλη αυτή την ώρα προσπαθούσε να περάσει απαρατήρητη, ευχόμενη να άνοιγε η γη και να την κατάπινε.

«Γερτρούδη, έχεις να πεις κάτι;» της απηύθυνε τον λόγο ο γέρος. «Η αδελφή σου δεν φαίνεται να θυμάται καλά τα γεγονότα, οπότε ίσως να μπορούσες να της υπενθυμίσεις εκείνο το μπουκαλάκι με το λάβδανο που της είχες χαρίσει;»

Η Γερτρούδη, δυο χρόνια μικρότερη της Έντνα και με το μισό ταμπεραμέντο από την αδελφή της, δεν απάντησε. Έπαιζε νευρικά με το κουτάλι της, τσαλαβουτώντας το μέσα στην κρύα πια σούπα.

«Συνένοχος σε έγκλημα», είπε κατηγορηματικά ο ξένος και κοίταξε τις δυο ηλικιωμένες γυναίκες με απέχθεια. «Σκοτώσατε τον Όσκαρ Χάμερσμιθ, τον τελευταίο απόγονο της οικογένειας αυτής με σκοπό να μοιράσετε την περιουσία του. Δωροδοκήσατε τον ιατροδικαστή για να δηλώσει ότι ο θάνατος του οφειλόταν σε φυσικά αίτια, αν και ο Όσκαρ ήταν γερός σαν ταύρος για την ηλικία του. Εσύ, Έντνα, θα κατηγορήσεις εμένα για χυδαιότητα; Το σπίτι σου ζέχνει από τα βρωμερά μυστικά της οικογένειας σου, ζέχνει σαν τάφος κι εσύ νομίζεις ότι αν τον γεμίσεις με χώμα η μυρωδιά θα εξαφανιστεί. Εσύ!» είπε κι έδειξε τον αμίλητο ηλικιωμένο άντρα που καθόταν δίπλα στην Γερτρούδη, τον μοναδικό στον οποίο δεν είχε απευθυνθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ο άντρας τον κοίταξε ξαφνιασμένος.

«Εγώ δεν…» μουρμούρισε, προσπαθώντας να δικαιολογηθεί χωρίς να ξέρει για τι πράγμα τον κατηγορούσαν.

«Ποιο είναι το δικό σου μυστικό, Χένρυ; Έζησες μια καλή ζωή στο πλευρό της Γερτρούδης. Είστε σαράντα χρόνια παντρεμένοι. Ξέρεις τα πάντα για τη γυναίκα σου και την αδελφή της. Με τον Όσκαρ πηγαίνατε για κυνήγι κάθε Νοέμβρη. Κι όμως, παρόλα αυτά, δεν είπες ποτέ την αλήθεια για τον θάνατο του. Ίσως επειδή ήσουν πολύ απασχολημένος με το να πασπατεύεις την Μόλυ, εκείνο το καθυστερημένο κορίτσι που έχει για υπηρέτρια η Έντνα», είπε αγέλαστος ο ξένος. Τα μάτια του είχαν μετατραπεί πάλι σε μια άβυσσο σκότους.

«Τι της τάζεις κάθε φορά, Χένρυ, για να σου ανοίξει τα πόδια της; Κάποιο μπιχλιμπίδι μηδαμινής αξίας; Ένα καθρεφτάκι; Ένα ευτελές κόσμημα για τον λαιμό ίσως;»

Ο γέρος άντρας που είχε συστηθεί ως Πίτερ, ο περιπατητής, ο ταξιδιώτης, ο Ξένος σε αυτό το σπίτι και αυτόν τον κόσμο, απομακρύνθηκε από το τραπέζι όπου οκτώ ενήλικες και έξι παιδιά κοιτούσαν αμίλητοι τα πιάτα τους, πολύ ντροπιασμένοι για να κοιτάξουν οπουδήποτε αλλού. Με μια ελαφριά κίνηση του κεφαλιού του, η Μόλυ εμφανίστηκε από την σάλα και του προσέφερε το καπέλο του. Ο ξένος το φόρεσε και πήρε το μπαστούνι του που είχε αφημένο στην πολυθρόνα όπου είχε καθίσει νωρίτερα. Η ασημένια λαβή άστραψε πάλι στο φως του πολυέλαιου και ο μικρός Τσαρλς είδε ότι είχε το σχήμα μιας νεκροκεφαλής. Ο γέρος πήρε μια βαθιά ανάσα και τα μάτια του πήραν πάλι το συνηθισμένο, γαλάζιο τους χρώμα.

«Σας εύχομαι να έχετε μια καλή χρονιά», είπε ευχάριστα. Κανείς δεν απάντησε.

Ο άντρας κατευθύνθηκε προς την εξώπορτα, με την Μόλυ να τρέχει από πίσω του. Του άνοιξε την πόρτα και μια ορμητική ριπή του ανέμου έφερε μερικές χιονονιφάδες μέσα.

«Σε ευχαριστώ», είπε ευγενικά αυτός.

«Γιατί;» ρώτησε η Μόλυ. Ήταν μια απλή ερώτηση, μονολεκτική, αλλά δεν χρειαζόταν περισσότερες λέξεις για να εκφράσει την απορία της.

«Γιατί μπορούσα», απάντησε ο άντρας και της χαμογέλασε για μια τελευταία φορά δείχνοντας τα κατάλευκα – και μυτερά– δόντια του.

Η πόρτα έκλεισε πίσω του και ο Διάβολος ατένισε το χιονισμένο Λονδίνο που απλωνόταν βρώμικο και στολισμένο μπροστά του. Έπειτα κατηφόρισε τον δρόμο σφυρίζοντας χαρούμενα.

Οδύσσεια κατά Facebook

2013-12-24T05:16:00.000+02:00

Πηγη