Það er nú samt svo að Samfylkingin fær að halda til streitu umsókn um aðild að Evrópusambandinu sem virðist næsta vonlaus og er nánast að ganga af samstarfsflokknum dauðum.

Þannig að ef mældar eru fórnirnar sem flokkarnir hafa fært í þessari ríkisstjórn, þá er varla hægt að komast að annarri niðurstöðu en VG hafi vinninginn og gott betur.

Það er hins vegar ekki von á öðru en einhverjir í Samfylkingunni fari að líta til hægri, nú þegar allar líkur virðast á að Sjálfstæðisflokkurinn verði leiðandi í ríkisstjórn eftir kosningar.

Það er merkilegt að skoða muninn sem er milli fylgjenda stjórnmálaflokka.

Þannig segjast 62 prósent þeirra sem kjósa Sjálfstæðsflokkinn ætla að kjósa Ólaf, en 24 prósent Þóru.

Hjá Samfylkingunni lítur þetta öðruvísi út, þar ætla 73 prósent að kjósa Þóru, en 18 prósent Ólaf.

Mynstrið er svo svipað hjá þeim sem eru fylgjandi ríkisstjórninni, þar ætla 68 prósent að kjósa Þóru, en aðeins 15 prósent Ólaf.

Þeir segja að þessi völd felist víst í stjórnarskránni – og jú, hún er býsna loðin.

En til annars má líta í þessu sambandi.

Þarna er rætt um atburði sem urðu veturinn 2009 á tíma búsáhaldabyltingarinnar, þá féll stjórn Geirs Haarde og stjórn Jóhönnu Sigurðardóttur tók við. Það var semsagt aldrei nein stjórnarkerppa.

En vissulega var komið upp vantraust á stjórnmálamönnum – á þessum tíma var hins vegar ekki meira traust á Ólafi Ragnari, þetta var fyrir Icesave og nafn hans helst nefnt í tengslum við útrásarvíkinga.

Má vera að þetta séu einungis vangaveltur í forsetanum, en hefði atburðarásin verið á þessa leið hefði það nánast verið ígildi valdaráns og líklega leitt til þess að forsetinn hefði verið settur af – eða þingið hefði hugsanlega reynt það.

Forseti getur skipað utanþingsstjórn ef það er algjörlega útséð með að ekki sé hægt að mynda stjórn á Alþingi. Þetta hefur aldrei gerst í sögu lýðveldisins, eina fordæmið er þegar Sveinn Björnsson ríkisstjóri skipaði utanþingsstjórnina 1942. Þá gátu stjórnmálaflokkarnir ekki komið sér saman um ríkisstjórn.

Kristján Eldjárn mun hafa íhugað þennan möguleika í langvinnri stjórnarkreppu árið 1980, en þá tók Gunnar Thoroddsen af skarið, klauf Sjálfstæðisflokkinn og myndaði ríkisstjórn.

Aldrei á tímum búsáhaldabyltingarinnar eða eftir hrun var uppi nokkurt slíkt ástand. Stjórn Geirs Haarde féll 26. janúar 2009 og aðeins 1. febrúar tók minnihlutastjórn Jóhönnu Sigurðardóttur við. Sú stjórn náði svo meirihluta á Alþingi í kosningum í apríl og situr enn.

Líkegast er að frumvarpið sem lýtur að sjálfri fiskveiðistjórnuninni yrði fellt – þeir sem eru á bandi LÍÚ eru á móti frumvarpinu og líka þeir sem vilja gagngerar breytingar á kvótakerfinu, þeim finnst að frumvarpið sé algjör bastarður.

Þessi þjóðaratkvæðagreiðsla myndi ekki gera út um deilur um kvótakerfið – því aðeins yrðu mjög þröngir valkostir teknir með. Þannig yrði til dæmis ekki kosið um fyrningar- eða tilboðsleið.

Allt veltur þetta reyndar á tímasetningum.

Ef ríkisstjórninni tekst að koma málinu í gegnum þingið í maí eða júní hefur Ólafur svigrúm til að nota málskotsréttinn. Það myndi reyndar koma eins og sprengja inn í kosningabaráttuna.

Ef frumvarpið klárast ekki fyrr en í júlí og Ólafur Ragnar hefur tapað kosningunum – þá mun hann sitja til 1. ágúst þegar nýr forseti tekur við – getur hann í raun ekki synjað lögunum staðfestingar. Það er alls ekki við hæfi að forseti sem búið er að setja af noti slíkt vald.

Setjum sem svo að Þóra Arnórsdóttir vinni kosningarnar, þá er ólíklegt að málið dragist svo lengi að það komi til kasta hennar strax eftir embættistökuna. Hún hefur hins vegar sagt að hún muni nota synjunarvaldið á stór mál sem hafa farið gegnum þingið með naumum meirihluta, þannig að hún hlýtur að teljast til alls líkleg í þessum efnum.

Eða hvað?

Þóra talar líka um að forsetinn eigi að sameina, en þar er þversögn. Forseti sem notar synjunarvaldið á pólitísk hitamál getur ekki annað en sundrað.

Greinin ber heitið Eurodämmerung eða Evru-ragnarök.

Krugman spáir því að Grikkland yfirgefi evruna í næsta mánuði.

Þá sogist fjármagn úr bönkum á Spáni og Ítalíu.

Við það þurfi Þýskaland að breyta stefnu sinni – ellegar gætu endalok evrunnar verið framundan.

Með grein sinni birtir Krugman þetta myndskeið úr Götterdämmerung eftir Wagner, þar sem Brünnhilde tortímir sér.