Evet, başlayalım. Beklenildiği üzere belgesel İngilizce ve ne yazık ki altyazısı da yok. Dolayısıyla eğer İngilizceniz yoksa belgesel size pek anlam ifade etmeyebilir, kusura bakma sayın okur.

Şimdi gelelim ayrıntılara. Belgesel ilk dönemki ana dersimizin projesi idi. Sınav yok, çalışacak ders yok, amaç bu belgeseli çekmek ve hakkında 2500 kelimelik bir rapor yazmak (raporu merak edenler buradan okuyabilirler, o da İngilizce tabii). Böyle sisteme can kurban. Başta ben ultimate üzerine bir şeyler yapmak istiyordum, Verena da sokakta yaşayan, origami yaparak geçimini sağlayan bir evsizin hikâyesini çekmek istiyordu. Ben ona projesinde destek olabileceğimi (ikili gruplar halinde yapmamız gerekiyordu), 8 dakikanın (süre kısıtlamamız vardı) benim anlatmak istediğim konuya zaten yetmeyeceğini belirttim, şimdi dönem sonu projem için ultimate hakkında bir şeyler yapıyorum, çok helecanlı sayın okur.

Birlikte projeyi yapmaya karar verdikten sonra tam evsiz arkadaşla iletişime geçecektik ki kendisinin akıl sağlığının pek yerinde olmadığını farkettik. Geçenlerde bir arkadaşımla kahvaltı için gittiğimiz kafede aynı evsiz adamı kendi kendine konuşup havaya sorular sorarken yakalayınca yanılmadığımızı bir kez daha anladım. Akıl sağlığı yerinde olmayan biriyle belgesel çekmenin gayet zor olacağı konusunda hemfikir olunca başka bir konu bulmaya karar verdik.

Böylece başladık başka proje aramaya, şakayla karışık “aha hayaletli ev varmış onu mu yapsak ihih” derken baktık gerçek oldu. Brighton’ın ünlü Preston malikânesi ve onun hayaletleri belgeselimizin konusu olacaktı. Hikâyenin geri kalan kısmına girmiyorum, izinleri hallettik, gittik çektik oldu da bitti.

Açıkcası filmden memnun değilim. Okuldan neredeyse hiçbir şey öğrenmediğimden nasıl biliyorsam öyle çektim (kurgu ve görüntü yönetimi bana ait), öyle kurguladım, bazı sorunlar yaşadık yönetmen arkadaşın katkılarıyla daha iyi hale getirdik. Müzik son güne kaldığından üzerinde oynama şansımız olmadı ve dolayısıyla tam istediğim şekilde olmadı ancak izleyenler genelde müzikten memnun kaldılar. Müzik için de hasta adam Kerem‘e teşekkür borç biline tabii. Şu an benim gözümde filmin en büyük eksisi renk düzenlemesi, zira renk düzenleme falan yapmadık. Dolayısıyla memnun da kalamadım. Süre kısıtlamasından dolayı hikâye de pek ortaya çıkamadı vs. vs.. Neyse, yukarıda da dediğim gibi tüm bunlara raporda değindim. Merak edenler oradan ayrıntısıyla okuyabilir. Böyle bir maceraya atıldık, ortalama bir sonuç elde ettik işte. Başka projeler daha güzel olur umarım.

Yakında görüşmek dileğiyle okur.

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Düşük bütçe ne demek? (12)
  Düşük bütçe ne demek? Aslında sormak istediğim gerçek soru bu değil. Önemli...
• Azap Sabahlar (0)
  Serhat Eser Erdem ile tanışıklığımız birkaç yıl öncesine dayanıyor (hatta ü...
• Pst! (0)
  Tolga Çeltikçi'yi bir kez daha ve bu sefer büyük bir keyifle (aha eskisine ...
• Evsiz Bebek (1)
  Tolga Çeltikçi'yi uzun zamandır Film Fabrikası üzerinden tanıyordum. Çektiğ...

Çünkü okur hayat böyle bir şey. Neyse, konumuz o değil.

Ne yazık ki bu etkinlik sırasında bana bayağı kısa bir süre ayrılmıştı dolayısıyla anlatmak istediğim pek çok konuya değinemedim, değindiğim kısımların da büyük kısmı zaten videoya alınmadı. Neyse ki siz okurlar şanslısınız, bu bilgiler zaten blogda mevcut. Seminer sırasında anlatılan, anlatılamayan, videoya çekilmeyen ve seminer kapsamında dahi olmayan yazıların tamamına buradan ulaşabilirsiniz. Yakında görüşmek üzere blogseverler.

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Bilgi Paylaşımları PDF ve Özeleştiri (8)
  Paylaşıma Ara'da yem atmıştım ama yutan olmadı, ben de kendim yapayım n'apa...
• Kurgu dediğin.. (4)
  Şu kadar zamandır bu bloga yazı yazıyorum, koskoca Sinema 101 diye bölüm aç...
• Kurgu ve Kadraj (0)
  Yazının adı çok boktan biliyorum ama 10 dk. ad aradım bulamadım. Kusura bak...
• Sinema 101 Sorunsalı (6)
  Sinema 101 bölümünü takip eden arkadaşlar, yardımınıza ihtiyacım var. Ya...

Özetle şubat sonlarından başlayarak hayatımda çok büyük bazı değişiklikler oldu, bunların bir kısmı benim için blogun anlamını yitirmesine sebep olsa da yazmamamdaki tek sebep bu değil. Blogu uzun zamandır takip edenler, ya da eski yazıları okumuş olanlar çeşitli zamanlarda bu blogun esas amacının ne olduğuna dair bazı belirsizlikler yaşadığımı hatırlayacaklardır. Bunları tekrar yaşamaya başladım. Artık tek odağı kamera arkası veya sinema olan bir blog yazmak bana çekici gelmiyor, çekici gelmediğinden üretim isteğim de bayağı dipleri görüyor tabii ki. Daha dinamik, daha geniş kapsamlı ve daha rahat bir bloga geçiş yapmak istiyorum ancak bu bayağı zaman ve zahmetli bir deneme yanılma süreci gerektirdiğinden bir türlü o işin altına girme cesaretini gösteremedim. Bu da tabii zamanla yazma isteğimin azalmasına, yazma içgüdümün körelmesine ve yazacak konu arama zahmetine girmememe yol açtı.

Özel hayatımda yaşadığım bazı gelişmeler beni kişisel olarak sinemadan uzaklaştırdı. Bu da tabii ki bloga yansıdı, blogun geçmişte aktif olmasının sebebi benim devamlı sinema üzerine düşünmem, düşündüğüm şeyleri ise kâğıda dökerek daha da geliştirmeye çalışmamdı. Bu, bloga içerik olarak yansıyordu. Sinema üzerine zorlama düşüncelerle yazmak kolay değil.

Bir diğer önemli etken ise hayatımla ne yapacağıma karar veremeyişimdi. 25 yaşına gelmiş olup böyle karmaşalar yaşamak takdir edersiniz ki pek hoş değil. Amma ve de lakin 8 ay uzun süre, o arada neler oldu derseniz şöyle diyeyim, şu anda İngiltere’nin Brighton şehrine yerleşmiş bulunuyorum. Bir yandan Sussex Üniversitesi’nde Sayısal Belgesel üzerine yüksek lisans yapıyor, bir yandan da bol bol ultimate oynuyorum. Diğer eğlencelere ise burada giremiyorum, kusura bakmayın.

Buraya gelmek istememedeki temel sebeplerden biri İstanbul’dan uzaklaşmak, yabancı olduğum bir kültürde kendimi bulmaya çalışmaktı, hoş, kendimi bu kültüre daha yakın hissetmem aradığım yabancılaşma hissini yoketmiş gibi olsa da yaşadığım diğer şeyler bana buraya boşuna gelmediğim hissettiriyor. Bu hisler zamanla aradığımı bulacağımı bana ufak ufak göstermeye başladı. Burada yaşadıklarımla ilgili de yazmaya karar vermiştim, hâlen de yazacağım diyorum, bir blog da açtım ancak henüz yazmadım, bugün yarın ona da yazmayı planlıyorum, ancak o İngilizce olacak, yine de belki okuruz düd derseniz ona da şuradan ulaşabilirsiniz.

Eh yani sayın okuyucu, sana şu anda Brighton’dan yazıyorum, yukarıdaki fotoğrafa bakarsan karenin solunun az dışında, ahan da oradan yazıyorum sana da. Aşağıdaki fotoya bakarsan sağda yarısı görünen bina da kaldığım bina. Vallaha kıskan diye demiyorum ama öyle, ben ne yapayım..

 Böyle karamsar falan yazdım yani bakma ama yaşanan neredeyse tüm gelişmeler olumlu şeylerdi. Karakterimi geliştiren ve güçlendiren gelişmeler. Çok zor dönemler de geçirdim ancak şu an her şey çok daha iyi durumda, görüyorsun zaten cennet gibi yerde kalıyorum, hayat bana güzel sayın okur. Sen kendi derdine odaklan.

Şimdi belgesel okumaya başladık, sinema odaklı düşünmeye başlamış olmam lazım sanki mantıken ama henüz oralara geri dönemedik. Dolayısıyla blogda neler olacak hiç kesitremiyorum, merakla bekleyelim en iyisi, bakalım neler olacak.

Sağlıcakla okur, ben buralardayım

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Ne desen haklısın (6)
  Ne desen haklısın ey okur.. Bu kadar sorumsuz bir blog yazarı olabilir mi? ...
• 25 (6)
  Geçtiğimiz hafta 25. yaşımı doldurdum. Her doğum günümde olduğu gibi, bu do...
• 2010′dan Kişisel Kırıntılar (0)
  2010'dan neler beklediğimi 2010'un ilk dakikalarında sizinle paylaşmıştım, ...
• Belgeleme Sevdası (10)
  Bir süredir rahatsız olduğum, beni de olumsuz şekilde etkilediğini düşündüğ...

Blogosfer camiasında takipte olduğum bir miktar blog ve yazar var. İnsan bir reklam blogunu okurken karşısına aniden bir filmle ilgili bir yazı çıkınca şaşırıyor tabii, daha şaşırtıcı olanı ise yazıyı bir dostunun yazmış olması. Öyle bir dost ki bu Eylem Planı adını bulmuş, siteye daha önce yazılar yazmış ama bu sinema yazısını başka bir bloga göndermiş. Öyle bir dost. “Utanmaz” diye sitemimi dile getirdikten sonra mazaretleri alıyorum ve Ali Ünal beyi haklı bularak yazıyı başka bir bloga göndermiş olmasını affediyorum. Neyse, konudan koptuk.

Bigumigu‘da gezerken (daha düzgün isim kalmamış mı sormak isterim), bir yazıda Ali’nin adını görünce şaşırdım. Ali’nin kişisel yazılarını Emekli Albay‘da, sinema yazılarını ise bu blogda görmeye alışmış birisi için şaşırtıcı bir durumdu (ekşi’si yokmuş gibi davrandım ne var..). Senna adlı bu yazıyı okurken filmi merak etmemek mümkün değil. Ne bu sporla ne de bu pilotla en ufak bir ilgim olmamasına rağmen filmi merak ettim ve kısa bir süre içerisinde izledim. Senna ile böyle tanıştım.

Belgesel özetle Senna’nın F1 hayatını anlatıyor. Belgeselin ilginç tarafı tüm film boyunca sadece Senna’yı görmemiz. Filmin tamamı arşiv görüntülerinden oluşuyor ve neredeyse her karede Senna’yı görüyoruz. Röportaj yapılan insanların sadece seslerini duyuyoruz, ekranda adları dahi çıkmıyor.

Bu başta insana çok rahatsız  edici geliyor. Ne de olsa böyle belgesel izlemeye alışmamışız. Ancak belgesel aktıkça, Senna’yı tanıdıkça, ona yapılanları gördükçe kafa yatmaya başlıyor. Şumaher’e “Senna’yla aynı sayıda yarış kazandınız, nasıl hissediyorsunuz?” diye sorduklarında neden ağlmaya başladığını anlayabiliyorsunuz. F1 seven bir insanın, Senna’yla ilgili bir belgeselde neden Senna’dan başka kimseyi görme ihtiyacı hissetmeyeceğini filmin sonuna geldiğinizde anlamış oluyorsunuz. Zaten F1 sevdalısı biri iseniz daha ilk kareden başka bir dünyaya geçmiş olmalısınız. Sanki öyledir di mi Ali?

Senna o kadar ilginç bir yüze sahip ki o an yaşadığı tüm duygular kitap gibi yüzünden okunabiliyor, bu kadar ifade dolu bir yüzü daha önce gördüğümü hatırlamıyorum. Filmin sonlarına doğru artık başka birine kesme yapılsa ben bile belgesel yapımcılarını  vurmak isteyebilirdim. Mutluysa mutlu, korkuyorsa korku dolu, sinirliyse sinirli.. Brezilya GP’sini kazandığı an yüzünü görmeyi o kadar istedim ki.. Takım telsizinden gelen mutluluk çığlıklarıyla yetinmek zorunda kaldık.. Senna’nın kalbi o kadar büyük ki film bile bunu yeterince anlatamıyor, ancak filmden sonra yaptığınız araştırmalarda öğrenebiliyorsunuz. Filmde biraz ağladıktan sonra “Ali çok ağladım olm dağıttı adam beni” diye mesaj atınca “al şuna bak” diye bir iki video attı, olay anlattı, hepsinde bir daha gözlerim doldu. “Büyüksün Senna, senin için F1 izlenir ulan” bile dedim, ne yazık ki artık mümkün değil.

Belgesellerde aradığım en önemli özelliğin tarafsızlık olduğundan bahsetmiştim. Senna bu konuda başarılı bir belgesel. Müzik yok, kurmaca sahneler yok. Görüntülerin tamamı arşiv görüntüleri, olanı biteni açıkça görüyorsunuz. Burada belgeselin cesareti sorgulanabilir, gerçi belgesel daha cesur olsaydı, tarafsız kalamazdı. Dolayısıyla iyi bir denge var denebilir. Filmin sonunda yer alan röportajda Senna’nın aklında kalan en güzel yarış için söylediği sözler bugün profesyonel sporlarla ilgili en önemli sorunları ortaya koymasının yanında yanında kendisine yapılan haksızlıkları da çok iyi özetliyor. O sözlerin en önemli yanı, Senna’nın tek aşkının, hayatını adadığı ve uğruna öldüğü şeyin ne olduğunu çok iyi göstermesi. Tekrar ediyorum: Büyüksün Senna.

Bu kadar övdüm ettim ancak belgesel muhteşem bir belgesel değil. Bittiğinde bir şeylerin eksik kaldığını hissettim ama ne olduğunu tam da kestiremedim. Ancak Senna’nın hikâyesi o kadar büyüleyici ki bunları sadece benim gibi çıbanlar dile getiriyor. Kesinlikle izlenmeye değer bir belgesel.

Peki ben bu yazıyı niye yazdım? Benim kadar tembel bir yazar izlediği her filme yorum yazmıyor biliyorsunuz. Hemen anlatalım.

Filmden bahsederken Ali filmi Türkiye’de vizyona sokmak istediklerini söyledi. Türkiye’de  bağımsız dağıtımcılık gibi bir kavram söz konusu olmadığından bu projeninn nasıl şekilleneceğini çok merak ediyorum. Yurtdışında bu tarz olayları hayata geçirmek nispeten daha kolay. Zira bağımsız sinema salonlarını çeşitli anlaşmalar ile kiralayıp filminizi gösterebilirsiniz. Örneğin Kevin Smith son filmi Red State‘in tanıtım turunu bu şekilde yaptı.

Türkiye’de ne yazık ki böyle salonların sayısı inanılmaz şekilde az (yok yazacaktım da garantiye alayım dedim, 1 2 tanesinin varlığına dair dedikodular duydum), olanlar ise 10 15 kişilik salonlar. Dolayısıyla bol paralı bir dağıtımcı tarafından getirtilmeyen bir filmi ülkemizde vizyona sokmak çok büyük çaba gerektiyor. Bildiğim kadarıyla henüz bir örneğini görmüş değiliz.

Ali ve Yalçın, birlikte başlattıkları bu proje için ilk adım olarak yönetmenle iletişime geçip onun desteğini almışlar. Sırada Türkiye’deki F1 ile ilgili tüm büyük platformların da desteğiyle bir gündem oluşturup dağımtıcların ilgisini çekmek var. İkinci adım olarak da tabii ki sosyal medyayı kullanıyorlar. Facebook sayfasına katılarak gelişmelerden haberdar olabilir veya projeye destek verebilirsiniz. Bunun dışında aynen büyük yazar bendeniz gibi kendi bloglarınızda vs. filmi veya projeyi (veya büyük yazar bendeniz gibi ikisini birden) tanıtabilir, projenin yayılmasına destek olabilirsiniz.

Bu proje sadece birkaç F1 manyağının bir filmi sinema perdesinde görmek için gereksiz uğraşı değil, örnek gösterilerek ileride işleri kolaylaştırabilecek güzel bir proje. Başarılı olabilmesini umarak bu yazıyı sonlandırıyor, “yarın yazacağım demişti ama kesin yine yazmaz” diyenlere de selamımı çakıyorum.

Büyüksün Senna.

Yazmaya yazmaya biraz paslanmışım, kusura bakmayın. Yaza yaza eski formuma kavuşacağım efenim.

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Film Eleştirisi (12)
  Çok tartışmalı bir konu ile yeniden aranızdayım a dostlar. Hoş gerçi nerede...
• Çalgı Çengi (5)
  Yazıyı yazmakta biraz geç kaldığım doğru, kafa dağınıklığıma verelim, baksa...
• 2010′da Türk Sineması’nın Durumu (4)
  Yazmaya başladığım ilk dönemlerde Türk Sineması'nın gidişatını gişe veriler...
• Suçlu Zevkler 1 (4)
  Suçlu zevkler.. Bu yazı serisi kapsamında bu fenomeni özetle çok kötü, ...

Kendisi tepkisini bu şekilde dile getirdi. İçimde birikmekte olan pişmanlıkla birleşince artık bir şeyler yazmamam mümkün değildi.

Yazacağım. Yarın bir yazı gönderiyorum. Haftasonu Ankara’dayım, ondan sonra daha düzenli yazacağım. 15. kez söz, bu sefer tutacağım valla bak..

Blogun en kısa yazısıyla şimdilik sana veda ediyorum okur. Yarın görüşürüz.

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Siz uyurken neler oldu? (3)
  Bloga son yazımı 14 Nisan'da yazmışım. Ondan önceki dönemde de pek aktif ol...
• 25 (6)
  Geçtiğimiz hafta 25. yaşımı doldurdum. Her doğum günümde olduğu gibi, bu do...
• 2010′dan Kişisel Kırıntılar (0)
  2010'dan neler beklediğimi 2010'un ilk dakikalarında sizinle paylaşmıştım, ...
• Belgeleme Sevdası (10)
  Bir süredir rahatsız olduğum, beni de olumsuz şekilde etkilediğini düşündüğ...

FNL tamamen karakter odaklı bir dizi. İlgilendiği tek şey karakterleri ve sizin için de bu karakterlere bağlandıktan sonra diziyi bırakmak çok zor. Öyle zor ki geçtiğimiz ay dizi son bölümüyle bize veda ettikten 2 gün sonra diziyi 1. sezondan başlayarak tekrar izledim. 1,5 hafta içinde 5 sezonu birden tekrar izledim, evet bunu yaptım. Sabah 5′lere kadar dizi izleyince oluyor. Ne olacağını bilmeme rağmen dizi beni uyutmadı, bölüm üstüne bölüm izledim. Öyle sevilesi bir dizi bu.

Dizinin yeni karakter tanıtmada, kurguda vs.de ne kadar başarılı olduğundan daha önce de bahsetmiştim. Gerçi diziyi bu kadar sık aralıklarla izleyince hızlı kurgusu ve hareketli kamerası yorucu olmaya başlıyor. Ama yine de karakterler için izliyorsunuz (biraz da bu yazıyı yazabilmek için hızla izledim).

5 sezonu tekrar izlemiş olmama rağmen dizinin tam olarak nasıl çekildiğini hâlen anlayabilmiş değilim. Dizi her daim her konumda inanılmaz bir şekilde akıyor, tabii bu sırada ne aks tanıyor ne de düşük tempo. Yüksek bir hızla akıyor ama asla sıkıcılaşmıyor, gerçekliğinden ve samimiyetinden bir şey yitirmiyor.

Dostluğu, kardeşliği, aile olmayı, sorumluluğu, fedakârlığı, isyanı.. Bir gencin ve bir ailenin yaşayabileceği her türlü mücadeleyi ve mutluluğu dizi 5 sezon boyunca çok güzel bir şekilde anlatıyor. Evet, bazen abartıyor, bazen sulandırıyor, bazen gerçekçilikten uzaklaşıyor falan filan ama dizi işte sonuçta. O karakter için, o an yaşadıkları için cidden üzülüyor/seviniyor/havaya zıplıyor/yastığa gömülüp ağlıyor insan. Hele de final bölümü.. İlk izleyişimde kafam dağınık olduğundan biraz gözlerim dolmuştu ama ikinci izleyişte.. Ah ah.. Sel oldu aktı diyeyim, başka soru sormayın..

Bir de benim kadar gereksiz bir romantikseniz (en sevdiğim türün romantik komedi olduğunu daha önce söylemiş miydim?) Taylor çiftinin ilişkisini öyle bir kıskanacaksınız ki.. Her kavgalarında, her güzel anlarında “ben de böyle bir kadın/adam bulsam şu dakka evlenirim” diyeceksiniz. Öyle muhteşem bir çiftler. Gerçekler mi? Zor ama işte insan dediğin umutla yaşar..

Tek tavsiyem diziyi 2. izlememdeki kadar hızlı izlemeyin. Mümkünse günde 1 bölümden fazlasına çıkmayın. Çok güzel bir dizi olsa da özellikle senaryo anlamında bazen çok büyük fireler veriyor. Diziyi haftalık takip ettiğim dönemde bunlar gözüme batmıyordu ancak bu kadar hızlı tüketince direkt dikkat çekiyorlar. Bunlar asla diziden aldığınız keyfi zedelemiyor ama dizinin gerçekçiliğine darbe vuruyor. Bu yine de hiçbir şeye engel değil tabii ki.

Sağda solda pek çok yerde okuyabileceğiniz klişe dizi tanıtım yazılarından birini yazmak istemedim. O nedenle böyle geveliyorum işte.  Uzatmaya çalışıyorum ama olmuyor. Kısa olsun ama samimi olsun o zaman, dizinin kendisi gibi. FNL güzel bir dizi, ilk sezonun ortalarından sonra inanılmaz güzel bir şekilde açılıyor ve ondan sonra diziler artık sizin için eskisi gibi olamıyor..

Epi topu garip şekilli bir topun peşinde hayatları şekillenen insanları izliyorsunuz.. Yerseniz..
Elveda güzel dost. Yolun açık olsun.

Dizinin o muhteşem finalini de paylaşıyorum, önemli olanın ne olduğunu çok güzel özetliyor bu son dakikalar.. İzleyip izlememek size kalmış, diziyi izleyecekseniz izlemeyin derim, kısa süre sonra buralara geleceksiniz zaten, sonra döner bir daha izlersiniz hehe.

4,5′u dakikaya kadar bu videoyu izledikten sonra aşağıdaki videoya geçiniz (her açışımda tekrar izliyorum ah ah..):

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Yerli Dizi Yersiz Uzun (6)
  Öncelikle bir süredir buraları boşladığım için kusura bakmayın. 3 adet yarı...
• Ürün Yerleştirme (2)
  Eylem Planı'nda evrim devam ediyor! Yine bugüne kadar hiç değinmediğimim al...
• Bir başarısızlık öyküsü olarak Lost (9)
  Bu yazıyı yazıp yazmamak konusunda çok düşündüm. Bir kere çok ters tepkiler...
• Ah o diziler ve Cuma Gecesi Işıkları! (7)
  Aslında başta amacım bugüne değin izlediğim dizilerin bir derlemesini oluş...

Orson Welles Citizen Kane‘i çekerken 26, Stanley Kubrick ilk filmini çektiğinde 23, Scorsese ilk filmini çektiğinde 21, Richard Kelly Donnie Darko‘yu çektiğinde 26, Spielberg ilk filmi kabul edilen Duel‘ı çektiğinde 25, George Lucas THX 1138‘i çektiğinde 27, Coppola ilk filmini çektiğinde 23, Hakan Günday ilk romanını yazdığında 24, Master of Puppets albümü yayımlandığında James Hetfield 23, Cliff Burton ise 24 yaşındaydı. Bunlar bir çırpıda aklıma gelenler (imdb’dir wiki’dir, doğruladık tabii). Örnekler sonsuza götürülebilir.

Bugün, yani 6 Mart Pazar, aynı zamanda Dünya Düd Günü.  Türkiye’deki en büyük Lebowski hayranlarından biri olmamdan kelli kendime ancak “Take it easy man..” diyebiliyorum..

En önemlisini en sona sakladım tabii.. Şarlo, Charlie Chaplin, ilk filmini çektiğinde 25 yaşındaydı.

Ben ise hiçbir yerdeyim. Ama Cliff’in 24 yaşında öldüğünü düşünürsek.. Eh, yine de iyi sayılırım sanki?

Bir yıl daha böyle geçti işte.

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Belgeleme Sevdası (10)
  Bir süredir rahatsız olduğum, beni de olumsuz şekilde etkilediğini düşündüğ...
• Filmekimi, Godard ve diğerleri.. (8)
  Filmekimi, filmekimi, filmekimi.. Her yılın ekim ayında, İstanbul'da düzenl...
• Siz uyurken neler oldu? (3)
  Bloga son yazımı 14 Nisan'da yazmışım. Ondan önceki dönemde de pek aktif ol...
• Ne desen haklısın (6)
  Ne desen haklısın ey okur.. Bu kadar sorumsuz bir blog yazarı olabilir mi? ...

Benim dışımda FF’nin çenesi düşük yazarlarından Görkem Öge Kısa filmler üzerine konuşacak, Çalgı Çengi‘nin yönetmeni ve FF üyesi Selçuk Aydemir de söyleşi yapacak, tahminimce filmin oyuncularını da uygun oldukları takdirde söyleşiye getirecektir ama dediğim gibi bu benim tahminim, öyle bir şey duyurulmadı.

Ve tabii tüm bunların dışında FF forumu üyelerinin çektiği çeşitli kısa filmler aralara serpiştirilecek. 12 Mart günü İstanbul’da olan herkesi Necip Fazıl Kısakürek Kültür Merkezi (Bahçelievler Metorübs durağına yakın)’ne bekleriz.

Ayrıntılı bilgi için festivalin sitesini ziyaret edebilirsiniz.

Bunlar da ilginizi çekebilir

• En sevdiğin film, ey okur (20)
  Sevgili okur, sen bu mektubu yazıyı okurken, diğer bir taraftan da düşünmen...
• Mutlu (3)
  Blogu daha kişisel bir boyuta çekme yazıları no.1'e hoşgeldiniz. Eylem Pla...
• Sinema 101 ve Kurgu Semineri (0)
  Geçtiğimiz sene, evet neredeyse bir yıl olmuş, 5. Kısadan Hisse Film Günler...
• Siz uyurken neler oldu? (3)
  Bloga son yazımı 14 Nisan'da yazmışım. Ondan önceki dönemde de pek aktif ol...

Ya Sonra. Ya Sonra Özcan Deniz‘in yazıp yönettiği, “bütün romantik filmler mutlu sonla bitiyor, peki o sondan sonra neler oluyor” gibi ilginç olabilecek, sinemanın her türünde ayrı ayrı işlenebilecek yani özetle potansiyele sahip bir sözle yola çıkıyor. Çıkıyor çıkmasına da artık biliyoruz ki yola çıkmak bir anlam ifade etmiyor.

Deniz’in bu çabasını Mahsun Kırmızıgül’e benzetenler var. İkisinin de şarkıcılıktan geliyor oluşu ilk sebep sanırım. Maho’nun sadece ilk filmini izledim ama okuduğum kadarıyla her filminde 72 milyon konuya birden değinme gibi bir olayı varmış. Deniz de filminde ana hikâyeyle alakası olmayan bazı toplumsal konulara değinmek istemiş, bu açıdan da aralarında bir benzetme yapılabilir. Değindiği iki konu olan hayvan barınakları ve engelliler o kadar yüzeysel, o kadar işlevsiz, o kadar saçma salak bir şekilde filmde yer alıyor ki değinmese daha iyi edermiş diyorsunuz. İşin en acı tarafı ise filmdeki köpeklerin Özcan Deniz’den daha iyi oyun vermeleri. Ne yazık ki şaka yapmıyorum.

Ancak filmin en kötü tarafı bu değil. Filmin en kötü tarafı en ufak bir özgünlük dahi içermeden, tamamen bir Amerikan romantik komedisi kopyası olması (ve ne yazık ortalama bir tanesi kadar bile başarılı olamaması). Şimdi farkında olduğunuzun farkında olmadığınız bir şeyi size hatırlatayım: İzlediğiniz tüm Amerikan film ve dizilerini aklınıza getirin. Bunların çok büyük kısmında eve yeni giren karakterin mutlaka buzdolabını gidip içecek bir şey aldığını göreceksiniz. Karakterin tipine göre bu su, alkollü bir içecek ya da başka bir içecektir. İşte bu filmde Deniz, depresif bir halde arkadaşının evine girip direkt dolaptan 2 bira çıkarınca (bir de en sevdiğim Efes 50′lik şişelerinden almaz mı, bir tanesi masamda durur, o kadar severim bu tasarımı) istem dışı olarak salon ortasında “hooooopbaaaa” diye bir ses çıkardım. Geriye kalan her şeyin inanılmaz klişe olması dışında filmin sonu da baştaki tüm önermelerini altüst ederek klişe bir finale bağlanınca anca güldüğümüz bir iki sahneyle kaldık.

Film geriye kalan diğer tüm yönleriyle da aksadığından çok da çenemi yormak istemiyorum. Hele film için bestelenmiş bir şarkı var ki, yani sözleri olmasa tamam diyeceğim de kardeşim o sözler ne.. Ya Sonra, gerçekten kötü bir film. Anca sevgiliyle izlenir, o da akşama sevişmeye uygun ortama gidilecekse. Gidilemeyecekse tavsiye etmem. Kusura bakmayın, bizde yalan yok.

Aşk Tesadüfleri Sever çok daha derli toplu, eli yüzü düzgün bir film. Bu onu iyi bir film yapmıyor tabii ama en azından teknik anlamda düzgün bir film var karşımızda. Yalnız bir olayı anlayamıyorum: Gavurlar film sürelerini 90 dakika çevresinde tutmak için kıvranırken bizim Türk filmleri niye böyle uzun uzun gider çözemiyorum. Bu hep seyirciyi sıkma potansiyeline sahip hem de ticari anlamda riskli bir olay.

Hoş, Aşk Tesadüfleri Sever bel altına oynama konusunda son derece cömert, filmin ortasından itibaren anamın dinmeyen göz yaşlarından bunu anlamak mümkündü. Dolayısıyla çoğu insanı sıkmamıştır ama ben resmen koltukta kıvrandım (koltukların rahatsızlığı da buna katkıda bulundu). Hiç düşünmeden filmden rahatlıkla atılabilecek bir 15 dakikayı görebiliyorum, daha uğraşılsa bir 10 dakika daha rahatlıkla atılır ve bu film de olması gereken uzunluk olan 90 dakikaya iner. Ama o zaman tüm o şarkıları uzun uzun nasıl çalınacak, işte onu bilemiyorum. Bir adamın merdivenden çıkmakta zorlanışını niye 15 dakika izliyoruz, işte onu bana açıklasınlar tamam diyeyim.

Neyse, bunların dışında düzgün bir film. Ara planlarda Ankara‘yı tanıtmakta son derece başarısız zira 1,5 saniyeden uzun plan görmek mümkün değil ancak Kuğulu Park’tır, meşhur barlarıdır, TNK gibi Ankaralı grupları tanıtmasıdır vs.. İyi bir Ankara reklamı. Ama Behzat Ç.‘nin yeri gönlümüzde ayrıdır.

Duygusallık anlamında ise sadece anneleri ağlarken gösterdikleri sahnede çok fena duygulandım, onun dışında film beni pek duygulandırmadı ama dediğim gibi annemin gözlerinin altına HES kurabilirdik.

Bir de insanlar bu filmdeki tesadüfleri abartılı bulduklarını söylüyorlar. Sadece şunu diyeceğim: Canlar orası Ankara, olur öyle, göt kadar yer.

Böylece bu ayı film yorumlarıyla kapattık sayın okurlar. Kusura kalmayın. Umarım mart daha verimli geçecek. Konular hazır, yazılmayı bekliyor. Bir ilham gelirse artık yazarız.

Alakalı yazı bulamadık, kafamıza göre seçtik

• Vavien (3)
  Vavien'i ilk olarak vizyonda olduğu dönemde sinemada izlemiştim. Taylan Bir...
• Filmekimi, Godard ve diğerleri.. (8)
  Filmekimi, filmekimi, filmekimi.. Her yılın ekim ayında, İstanbul'da düzenl...
• Dün Gece (0)
  25 Kasım 2006; Rüyamda gördüm seni dün gece. Ben o uyanıklık ile uyku a...
• Eylem Planı (3)
  Selamlar, Eylem Planı nedir? Eylem Planı, benim yeni blogumdur. Çoğunlukla...

Çalgı Çengi, Selçuk Aydemir tarafından, çok çok düşük bir bütçeye sayısını söylememe izin vermediği kadar az günde çekilen mütevazı bir komedi filmi. Filmin çekilmesinden vizyonuna kadar geçen sürede yaşanan binlerce olay aslında bu blog kapsamına mükemmel biçimde uyacak şeyler ancak onu ancak Selçuk anlatabilir, onu da sanırım burada anlatmaz. Ben de biraz geç de olsa bu filme desteğimi göstermek için bu yazıyı yazayım dedim.

Filmin hikâyesini merak edenler filmin resmi sitesinden öğrenebilirler. Selçuk aslında İTÜ mezunu bir uçak mühendisi ve yakın döneme kadar da mühendislik yapıyordu. Bu filmi de mühendislik yaparken çekti. Hafta içi çalışıyor, hafta sonlarında ise filmi çekiyordu ve bu şekilde ortaya uzun metraj bir film çıktı.

Kolay kolay komedi beğenen bir insan değilim. Hoşuma giden belirli komedi türleri var, örneğin karakter odaklı diyaloğa dayalı komedileri çok severim. Çalgı Çengi bu türde gördüğüm ilk Türk filmi oldu ve Selçuk’u çok seviyorum diye demiyorum, bu filme cidden çok güldüm.

Filmin ilk halini de izlemiş ve bayağı gülmüştüm (film satıldıktan sonra vizyona girmek için büyük bir kısmı tekrar çekildi, süresi uzadı vs..). Vizyondaki halini de sonunda dün, Selçuk, filmin oyuncularından Ezel’de Haluk Bilginer’in gençliğini oynadığını söyledikleri arkadaş (hafıza böyle arkadaşlar), yine adını hatırlayamadığım bir diğer oyuncu, Murat Cemcir (bunu da afişten bakıp hatırladım yoksa nerde..), Erdal Tosun (bunu unutanı vuruyorlarmış) ve FF forumlarından arkadaşlarla birlikte izledik ve yine çok eğlendik. O oyuncular niye geldi, deli mi onlar diyenleriniz için onlar da filmde oynuyor diyelim de olay aydınlansın.

Lafı fazla uzatmayacağım zira yönetmeni de tanıdığımdan ne dersem yaranmaya çalışıyormuşum gibi algılanacak. Ben bu filmi izledim, hiç beklemediğim kadar çok güldüm. Selçuk’u hem bu kalitede bir filmi yazıp çekebildiği için, hem de mühendislik yaptığı sırada böyle bir şeyi yapabildiği için inanılmaz kıskandım. Bir yıldır boş oturup hiçbir şey yapmadığı göz önüne alırsak camı açıp atlamam bile gerekli. Sadece destek olmak için bile gidilip görülsün derdim ama film cidden eğlenceli de. Gidin eğlenin derim. Hem bağımsız sinemaya destek olmuş olmanın getireceği iç huzurla o romantik filmlere sevgilinizle para yedirirken vicdanınız çok sızlamaz.

Filmle ilgili uzun uzun yorum da yazmak isterdim ama dediğim gibi, yanlış anlaşılır diye yazmıyorum. Ayrıca filme tarafsız yaklaşıp yaklaşmadığımdan emin olamıyorum. Vizyon süresi bitsin, ben de tekrar izliyeyim, o zaman yazarım. Aksayan yönlerini de bir bir dökerim, siz de adam kayırdı demezsiniz.

Zaten Murat Cemcir ve Ahmet Kural “bebelerinin” oyunculukları ve kimyaları o kadar iyi ki ben bu filme gidip de pişman oldum diyebileceğinizi düşünmüyorum. Filmin Ekşi‘de ve İnci‘de (bol küfürlü) aldığı yorumların güzelliğine baksanıza zaten..

Fragmanla bitirelim:

“Lan bebeler” gidin bu filme.

Bunlar da ilginizi çekebilir

• 2010′da (şimdilik) neler buldum? (8)
  Kısa bir duyurunun ardından yazımıza geçeceğiz: Blogun artık bir Facebook g...
• Neşeli Hayat (3)
  Bu yorumu 12 Aralık günü yazıp beğenmediğimden yayımlamamışım, hatta bitirm...
• Ejder Kapanı (2)
  Aslında film hakkında yazmaya değecek bir film değl. Ancak sinemasozluk.com...
• Ada: Zombilerin Düğünü (1)
  Bir film Türkiye'de herhangi bir şeyin "ilki" olmakla övünüyorsa, bu durum,...