Gerçi bu kurgu yazıları gayet yüzeysel ve basit yazılar ancak yine de bayağı işe yarayacaktır diye düşünüyorum. Yeni kitapçıkları yayımladan önce eski kitapçıkların indirilme sayılarına bir bakayım dedim. Rakamlar diyor ki 800+. Fena bir rakam değil. Bu yeni kitapçıkta da benzer rakamlar görürüz umarım.

Yeni yazıların eklenmesiyle kitapçık 66 sayfaya ulaştı. Arada açıp bakıyorum, ne yazmışız arkadaş diyorum, insan ayrı ayrı yazarken ne kadar yazdığını farketmiyor. Kitapçığı bu kez hazırlarken acaba o laubali dili silip daha resmi, neredeyse bir kitap gibi yazılmış bir hale getirsem mi diye düşündüm. Sonra bunun kitapçığın gerçek amacına ters düşeceği kararına vardım ve bundan vazgeçtim. Bu kitapçığın amacı bu blogda yazılmış bilgi paylaşımı yazılarını tek çatıda toplamaksa eğer, blogda yazıldıkları halleriyle yer alacaklar demektir.

Tabii bu hiç düzeltme yapmadım demek değil, farkettiğim bazı şeyleri düzelttim, eklemeler ve çıkarmalar yaptım ancak bunlar ufak tefek şeyler, kafaya takmanıza gerek yok sayın okur.

Kitapçığa bakarsan yazıların kronolojik olmadığını farkedeceksin sayın okur. Bazı yazılarda, daha önce yazılmış yazılara göndermeler olduğuna dair ibareler olabilir, bu yazıları, derlemede yer almıyorlarsa, blogda bulabilirsin. Yazıları gruplandırırken şöyle bir yol izlemeye çalıştım:

Filme Başlamadan
Yönetmenlikle ilgili yazılar
Bütçe ile ilgili yazılar
Sinema 101 yazıları
Kurgu ile ilgili yazılar
Diğer yazılar

Bu dizilim derlemeyi yaptığım sırada bana en mantıklı gelen sıralama olduğundan bunu tercih ettim. Bir yandan da bir film çekilirken izlenecek yol olduğu gerçeği de var, ancak bu tabii ki kurguyu filmi çektikten sonra düşüneceksiniz demek değil.

Neyse okur, aklıma gelenler bu kadar. Kitapçığın hazırlanmasında bana yardımcı olan Gizem Caner, Özlem Özer ve tabii her zaman olduğu gibi überadmin Eserdem’e teşekkürü borç bilirim.

İndirmek için bağlantılar:
Gri arkplanlı bilgi kitapçığı (gözünüz yorulmasın diye özel sürüm): İndirmek için tıklayın
Normal, yazıcı dostu kitapçık (beyaz arkaplan vs.): İndirmek için tıklayın 

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Kurgu dediğin.. (4)
  Şu kadar zamandır bu bloga yazı yazıyorum, koskoca Sinema 101 diye bölüm aç...
• Sinema 101 ve Kurgu Semineri Videosu (1)
  Geçtiğimiz sene, evet neredeyse bir yıl olmuş, 5. Kısadan Hisse Film Günler...
• Tercih Meselesi (4)
  İster sinefil olun, isterseniz sadece arada bir film izleyen bir insan, sin...
• Kurgu ve Kadraj (0)
  Yazının adı çok boktan biliyorum ama 10 dk. ad aradım bulamadım. Kusura bak...

Şu kadar zamandır şu kadar projede çalışmışım, atölyeler vermişim, eğitimler hazırlamışım, kitapçık yazmışım, bu blogu yazmışım, etmişim olmuşum falan.. “Neden artık bloga yazmıyorsun?” sorusundan ayrı yıllar içerisinde en sık duyduğum soru sanırım “Neden kendi filmini çekmiyorsun?” olmuştur. Bu soruyu bana o kadar çok insan sordu ki Amerikalıların tabiriyle her sorulduğunda 1 lira alaydım şimdiye RED almıştık beleşten..

Geçmişte bu soruyu hep benzer cevaplarla savuşturdum. Tamamen geçerli, içerisinde yalan barındırmayan bir cevap olsa da bu cevap hiçbir zaman sorunun gerçek cevabı olmadı. Verdiğim cevap karşıma çekmek isteyeceğim bir senaryonun çıkmamasıydı, ki doğrudur, hâlen de çıkmış değil. E kendim de yazamıyorum, niye anlatmak istemediğim bir hikâyeyi anlatayım? Çekmeyi öğrenirsin diye dediler, e başkalarının filmlerinde çalışarak öğreniyorum dedim. Kendime yakın bulduğum bir iki konu çıkmış olsa da gerçekten de bugüne kadar çekmek istediğim bir senaryoyla karşılaşmadım. Bir diğer sebep ise yönetmen olma niyeti taşımamam ki bu gerçekten de böyle, öyle bir niyetim hiç olmadı, şu anda da yok. İleride olur mu, bilemem..

 Ancak dediğim gibi esas sebep aslında bu değil, insan çekmek istedikten sonra bulurdu bir şey, ki vardı fikirlerim. Gerçek her zaman daha derinde, daha saklıda kaldı. Başta zaten kendim de farkında değildim. Ancak gerçekle yüzleşmeye başladıkça farkettim, yavaş yavaş, sürüne sürüne geldi.

Bilgi yükü denen bir kavram var, daha önce bahsettim diye hatırlıyorum ama bahsettiğim yazıyı kaldırdığımı da hatırlıyorum, hatırlatalım. Bilgi yükü biraz da cehalet mutluluktur’dan geliyor. Bilmediği şey insanı rahatsız etmez. Blogdan örnek verecek olursak 1/3 kuralını bilmeyen adam kadrajlarını bu kurala uygun çekmez dolayısıyla o kadrajı düzgün görmemek onu rahatsız etmez. Bunun uç örneği doktoru bıçaklayan hasta yakınıdır, cehaletinden dolayı tepkisini alakasız bir şekilde dışavurur.

Çok bilgiliyim demeye çalışmıyorum, ancak bazı şeyleri öğrendikçe veya yapmak istedikçe beklentiler de yükseliyor, hem çevrenizdekilerin hem de kendinizin.

Geçmişte çalıştığım projelere göz gezdiriyorum. Yaratıcı fikirlerimin kabul edildiği veya edilmediği, istediğim şeyleri yapabildiğim ve yapamadığım projelere bakıyorum. Geçmişte çalıştığım projeler arasında bir tane proje yok ki gururla “aha ben bu projede çalıştım” diyebileyim. Yani birkaç tane var ancak onlarda da çok önemsiz görevler üstlendim. Peki diyorum kendime, istediğin her şeyi yapabilseydin bu proje nasıl olacaktı? Cevap genelde çok da farklı olmuyor.

Gevelemeyi bırakıp söyleyeceğim okur olanı, eğer henüz tahmin edemediysen tabii:

Korkuyorum.

Bu kadar basit, korkuyorum. İnsan kendinden bu kadar fazla şey bekleyince, o beklediği şeyleri karşılayamayacak olmanın korkusu insanı kilitliyor. Şu kadar yıldır yapacağım şeyleri beğenmeyeceğimden o kadar emindim ki o şeyleri hiç yapmamayı tercih ettim. Diğer adıyla korkaklık. Kendimden daha yeteneksiz veya bilgisiz gördüğüm insanların en fazla eh işte diyebileceğim işler çıkarıp geçimlerini sağlayabildiklerini gördüm. Ama bu onların suçu mu? Yoo, benim korkaklığım, benim salaklığım.

Geçtiğimiz yıl geçirdiğim değişimin büyük bir parçası da kendimi olduğum gibi kabul etmekti. Sıradan ve normal bir insan olduğumu kabullenmek ve kendimden mükemmeli beklememek. Bunu kabul etmek zor bir süreç olsa da sonuçları iyi oluyor okur. İnsanın omuzlarından kalkan yük inanılmaz oluyor, Atlas halt etmiş.

Bunca yıl korktum ey okur, şimdi o projeyi arıyorum. Kafamda bir iki fikir var, yine hemen ortaya bir şey çıkmayacak ama koydum kafaya, çekeceğim bir şeyler. Üretmek güzel şey.

Korkularımı yeneceğim, ortaya boktan bir şey çıkacak ama bir şey çıkacak, çok da boktan olursa kimseye göstermeyiz n’olacak.. İlk adımı atmalı insan.

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Siz uyurken neler oldu? (3)
  Bloga son yazımı 14 Nisan'da yazmışım. Ondan önceki dönemde de pek aktif ol...
• Ne desen haklısın (6)
  Ne desen haklısın ey okur.. Bu kadar sorumsuz bir blog yazarı olabilir mi? ...
• 25 (6)
  Geçtiğimiz hafta 25. yaşımı doldurdum. Her doğum günümde olduğu gibi, bu do...
• 2010′dan Kişisel Kırıntılar (0)
  2010'dan neler beklediğimi 2010'un ilk dakikalarında sizinle paylaşmıştım, ...

Evet, başlayalım. Beklenildiği üzere belgesel İngilizce ve ne yazık ki altyazısı da yok. Dolayısıyla eğer İngilizceniz yoksa belgesel size pek anlam ifade etmeyebilir, kusura bakma sayın okur.

Şimdi gelelim ayrıntılara. Belgesel ilk dönemki ana dersimizin projesi idi. Sınav yok, çalışacak ders yok, amaç bu belgeseli çekmek ve hakkında 2500 kelimelik bir rapor yazmak (raporu merak edenler buradan okuyabilirler, o da İngilizce tabii). Böyle sisteme can kurban. Başta ben ultimate üzerine bir şeyler yapmak istiyordum, Verena da sokakta yaşayan, origami yaparak geçimini sağlayan bir evsizin hikâyesini çekmek istiyordu. Ben ona projesinde destek olabileceğimi (ikili gruplar halinde yapmamız gerekiyordu), 8 dakikanın (süre kısıtlamamız vardı) benim anlatmak istediğim konuya zaten yetmeyeceğini belirttim, şimdi dönem sonu projem için ultimate hakkında bir şeyler yapıyorum, çok helecanlı sayın okur.

Birlikte projeyi yapmaya karar verdikten sonra tam evsiz arkadaşla iletişime geçecektik ki kendisinin akıl sağlığının pek yerinde olmadığını farkettik. Geçenlerde bir arkadaşımla kahvaltı için gittiğimiz kafede aynı evsiz adamı kendi kendine konuşup havaya sorular sorarken yakalayınca yanılmadığımızı bir kez daha anladım. Akıl sağlığı yerinde olmayan biriyle belgesel çekmenin gayet zor olacağı konusunda hemfikir olunca başka bir konu bulmaya karar verdik.

Böylece başladık başka proje aramaya, şakayla karışık “aha hayaletli ev varmış onu mu yapsak ihih” derken baktık gerçek oldu. Brighton’ın ünlü Preston malikânesi ve onun hayaletleri belgeselimizin konusu olacaktı. Hikâyenin geri kalan kısmına girmiyorum, izinleri hallettik, gittik çektik oldu da bitti.

Açıkcası filmden memnun değilim. Okuldan neredeyse hiçbir şey öğrenmediğimden nasıl biliyorsam öyle çektim (kurgu ve görüntü yönetimi bana ait), öyle kurguladım, bazı sorunlar yaşadık yönetmen arkadaşın katkılarıyla daha iyi hale getirdik. Müzik son güne kaldığından üzerinde oynama şansımız olmadı ve dolayısıyla tam istediğim şekilde olmadı ancak izleyenler genelde müzikten memnun kaldılar. Müzik için de hasta adam Kerem‘e teşekkür borç biline tabii. Şu an benim gözümde filmin en büyük eksisi renk düzenlemesi, zira renk düzenleme falan yapmadık. Dolayısıyla memnun da kalamadım. Süre kısıtlamasından dolayı hikâye de pek ortaya çıkamadı vs. vs.. Neyse, yukarıda da dediğim gibi tüm bunlara raporda değindim. Merak edenler oradan ayrıntısıyla okuyabilir. Böyle bir maceraya atıldık, ortalama bir sonuç elde ettik işte. Başka projeler daha güzel olur umarım.

Yakında görüşmek dileğiyle okur.

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Temel Film Yapım Bilgileri, Teknikleri ve Kurgu Kitapçığı (0)
  Gün geçmiyor ki yeni bir kitapçık hazırlamıyayım sayın okur! 2010'da ilk ki...
• Düşük bütçe ne demek? (13)
  Düşük bütçe ne demek? Aslında sormak istediğim gerçek soru bu değil. Önemli...
• Azap Sabahlar (0)
  Serhat Eser Erdem ile tanışıklığımız birkaç yıl öncesine dayanıyor (hatta ü...
• Pst! (0)
  Tolga Çeltikçi'yi bir kez daha ve bu sefer büyük bir keyifle (aha eskisine ...

Çünkü okur hayat böyle bir şey. Neyse, konumuz o değil.

Ne yazık ki bu etkinlik sırasında bana bayağı kısa bir süre ayrılmıştı dolayısıyla anlatmak istediğim pek çok konuya değinemedim, değindiğim kısımların da büyük kısmı zaten videoya alınmadı. Neyse ki siz okurlar şanslısınız, bu bilgiler zaten blogda mevcut. Seminer sırasında anlatılan, anlatılamayan, videoya çekilmeyen ve seminer kapsamında dahi olmayan yazıların tamamına buradan ulaşabilirsiniz. Yakında görüşmek üzere blogseverler.

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Temel Film Yapım Bilgileri, Teknikleri ve Kurgu Kitapçığı (0)
  Gün geçmiyor ki yeni bir kitapçık hazırlamıyayım sayın okur! 2010'da ilk ki...
• Bilgi Paylaşımları PDF ve Özeleştiri (8)
  Paylaşıma Ara'da yem atmıştım ama yutan olmadı, ben de kendim yapayım n'apa...
• Kurgu dediğin.. (4)
  Şu kadar zamandır bu bloga yazı yazıyorum, koskoca Sinema 101 diye bölüm aç...
• Kurgu ve Kadraj (0)
  Yazının adı çok boktan biliyorum ama 10 dk. ad aradım bulamadım. Kusura bak...

Özetle şubat sonlarından başlayarak hayatımda çok büyük bazı değişiklikler oldu, bunların bir kısmı benim için blogun anlamını yitirmesine sebep olsa da yazmamamdaki tek sebep bu değil. Blogu uzun zamandır takip edenler, ya da eski yazıları okumuş olanlar çeşitli zamanlarda bu blogun esas amacının ne olduğuna dair bazı belirsizlikler yaşadığımı hatırlayacaklardır. Bunları tekrar yaşamaya başladım. Artık tek odağı kamera arkası veya sinema olan bir blog yazmak bana çekici gelmiyor, çekici gelmediğinden üretim isteğim de bayağı dipleri görüyor tabii ki. Daha dinamik, daha geniş kapsamlı ve daha rahat bir bloga geçiş yapmak istiyorum ancak bu bayağı zaman ve zahmetli bir deneme yanılma süreci gerektirdiğinden bir türlü o işin altına girme cesaretini gösteremedim. Bu da tabii zamanla yazma isteğimin azalmasına, yazma içgüdümün körelmesine ve yazacak konu arama zahmetine girmememe yol açtı.

Özel hayatımda yaşadığım bazı gelişmeler beni kişisel olarak sinemadan uzaklaştırdı. Bu da tabii ki bloga yansıdı, blogun geçmişte aktif olmasının sebebi benim devamlı sinema üzerine düşünmem, düşündüğüm şeyleri ise kâğıda dökerek daha da geliştirmeye çalışmamdı. Bu, bloga içerik olarak yansıyordu. Sinema üzerine zorlama düşüncelerle yazmak kolay değil.

Bir diğer önemli etken ise hayatımla ne yapacağıma karar veremeyişimdi. 25 yaşına gelmiş olup böyle karmaşalar yaşamak takdir edersiniz ki pek hoş değil. Amma ve de lakin 8 ay uzun süre, o arada neler oldu derseniz şöyle diyeyim, şu anda İngiltere’nin Brighton şehrine yerleşmiş bulunuyorum. Bir yandan Sussex Üniversitesi’nde Sayısal Belgesel üzerine yüksek lisans yapıyor, bir yandan da bol bol ultimate oynuyorum. Diğer eğlencelere ise burada giremiyorum, kusura bakmayın.

Buraya gelmek istememedeki temel sebeplerden biri İstanbul’dan uzaklaşmak, yabancı olduğum bir kültürde kendimi bulmaya çalışmaktı, hoş, kendimi bu kültüre daha yakın hissetmem aradığım yabancılaşma hissini yoketmiş gibi olsa da yaşadığım diğer şeyler bana buraya boşuna gelmediğim hissettiriyor. Bu hisler zamanla aradığımı bulacağımı bana ufak ufak göstermeye başladı. Burada yaşadıklarımla ilgili de yazmaya karar vermiştim, hâlen de yazacağım diyorum, bir blog da açtım ancak henüz yazmadım, bugün yarın ona da yazmayı planlıyorum, ancak o İngilizce olacak, yine de belki okuruz düd derseniz ona da şuradan ulaşabilirsiniz.

Eh yani sayın okuyucu, sana şu anda Brighton’dan yazıyorum, yukarıdaki fotoğrafa bakarsan karenin solunun az dışında, ahan da oradan yazıyorum sana da. Aşağıdaki fotoya bakarsan sağda yarısı görünen bina da kaldığım bina. Vallaha kıskan diye demiyorum ama öyle, ben ne yapayım..

 Böyle karamsar falan yazdım yani bakma ama yaşanan neredeyse tüm gelişmeler olumlu şeylerdi. Karakterimi geliştiren ve güçlendiren gelişmeler. Çok zor dönemler de geçirdim ancak şu an her şey çok daha iyi durumda, görüyorsun zaten cennet gibi yerde kalıyorum, hayat bana güzel sayın okur. Sen kendi derdine odaklan.

Şimdi belgesel okumaya başladık, sinema odaklı düşünmeye başlamış olmam lazım sanki mantıken ama henüz oralara geri dönemedik. Dolayısıyla blogda neler olacak hiç kesitremiyorum, merakla bekleyelim en iyisi, bakalım neler olacak.

Sağlıcakla okur, ben buralardayım

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Korkmak Üzerine (1)
  Korku yeryüzündeki en güçlü duygulardan biri olabilir. Azıcık klişe olmayı ...
• Ne desen haklısın (6)
  Ne desen haklısın ey okur.. Bu kadar sorumsuz bir blog yazarı olabilir mi? ...
• 25 (6)
  Geçtiğimiz hafta 25. yaşımı doldurdum. Her doğum günümde olduğu gibi, bu do...
• 2010′dan Kişisel Kırıntılar (0)
  2010'dan neler beklediğimi 2010'un ilk dakikalarında sizinle paylaşmıştım, ...

Blogosfer camiasında takipte olduğum bir miktar blog ve yazar var. İnsan bir reklam blogunu okurken karşısına aniden bir filmle ilgili bir yazı çıkınca şaşırıyor tabii, daha şaşırtıcı olanı ise yazıyı bir dostunun yazmış olması. Öyle bir dost ki bu Eylem Planı adını bulmuş, siteye daha önce yazılar yazmış ama bu sinema yazısını başka bir bloga göndermiş. Öyle bir dost. “Utanmaz” diye sitemimi dile getirdikten sonra mazaretleri alıyorum ve Ali Ünal beyi haklı bularak yazıyı başka bir bloga göndermiş olmasını affediyorum. Neyse, konudan koptuk.

Bigumigu‘da gezerken (daha düzgün isim kalmamış mı sormak isterim), bir yazıda Ali’nin adını görünce şaşırdım. Ali’nin kişisel yazılarını Emekli Albay‘da, sinema yazılarını ise bu blogda görmeye alışmış birisi için şaşırtıcı bir durumdu (ekşi’si yokmuş gibi davrandım ne var..). Senna adlı bu yazıyı okurken filmi merak etmemek mümkün değil. Ne bu sporla ne de bu pilotla en ufak bir ilgim olmamasına rağmen filmi merak ettim ve kısa bir süre içerisinde izledim. Senna ile böyle tanıştım.

Belgesel özetle Senna’nın F1 hayatını anlatıyor. Belgeselin ilginç tarafı tüm film boyunca sadece Senna’yı görmemiz. Filmin tamamı arşiv görüntülerinden oluşuyor ve neredeyse her karede Senna’yı görüyoruz. Röportaj yapılan insanların sadece seslerini duyuyoruz, ekranda adları dahi çıkmıyor.

Bu başta insana çok rahatsız  edici geliyor. Ne de olsa böyle belgesel izlemeye alışmamışız. Ancak belgesel aktıkça, Senna’yı tanıdıkça, ona yapılanları gördükçe kafa yatmaya başlıyor. Şumaher’e “Senna’yla aynı sayıda yarış kazandınız, nasıl hissediyorsunuz?” diye sorduklarında neden ağlmaya başladığını anlayabiliyorsunuz. F1 seven bir insanın, Senna’yla ilgili bir belgeselde neden Senna’dan başka kimseyi görme ihtiyacı hissetmeyeceğini filmin sonuna geldiğinizde anlamış oluyorsunuz. Zaten F1 sevdalısı biri iseniz daha ilk kareden başka bir dünyaya geçmiş olmalısınız. Sanki öyledir di mi Ali?

Senna o kadar ilginç bir yüze sahip ki o an yaşadığı tüm duygular kitap gibi yüzünden okunabiliyor, bu kadar ifade dolu bir yüzü daha önce gördüğümü hatırlamıyorum. Filmin sonlarına doğru artık başka birine kesme yapılsa ben bile belgesel yapımcılarını  vurmak isteyebilirdim. Mutluysa mutlu, korkuyorsa korku dolu, sinirliyse sinirli.. Brezilya GP’sini kazandığı an yüzünü görmeyi o kadar istedim ki.. Takım telsizinden gelen mutluluk çığlıklarıyla yetinmek zorunda kaldık.. Senna’nın kalbi o kadar büyük ki film bile bunu yeterince anlatamıyor, ancak filmden sonra yaptığınız araştırmalarda öğrenebiliyorsunuz. Filmde biraz ağladıktan sonra “Ali çok ağladım olm dağıttı adam beni” diye mesaj atınca “al şuna bak” diye bir iki video attı, olay anlattı, hepsinde bir daha gözlerim doldu. “Büyüksün Senna, senin için F1 izlenir ulan” bile dedim, ne yazık ki artık mümkün değil.

Belgesellerde aradığım en önemli özelliğin tarafsızlık olduğundan bahsetmiştim. Senna bu konuda başarılı bir belgesel. Müzik yok, kurmaca sahneler yok. Görüntülerin tamamı arşiv görüntüleri, olanı biteni açıkça görüyorsunuz. Burada belgeselin cesareti sorgulanabilir, gerçi belgesel daha cesur olsaydı, tarafsız kalamazdı. Dolayısıyla iyi bir denge var denebilir. Filmin sonunda yer alan röportajda Senna’nın aklında kalan en güzel yarış için söylediği sözler bugün profesyonel sporlarla ilgili en önemli sorunları ortaya koymasının yanında yanında kendisine yapılan haksızlıkları da çok iyi özetliyor. O sözlerin en önemli yanı, Senna’nın tek aşkının, hayatını adadığı ve uğruna öldüğü şeyin ne olduğunu çok iyi göstermesi. Tekrar ediyorum: Büyüksün Senna.

Bu kadar övdüm ettim ancak belgesel muhteşem bir belgesel değil. Bittiğinde bir şeylerin eksik kaldığını hissettim ama ne olduğunu tam da kestiremedim. Ancak Senna’nın hikâyesi o kadar büyüleyici ki bunları sadece benim gibi çıbanlar dile getiriyor. Kesinlikle izlenmeye değer bir belgesel.

Peki ben bu yazıyı niye yazdım? Benim kadar tembel bir yazar izlediği her filme yorum yazmıyor biliyorsunuz. Hemen anlatalım.

Filmden bahsederken Ali filmi Türkiye’de vizyona sokmak istediklerini söyledi. Türkiye’de  bağımsız dağıtımcılık gibi bir kavram söz konusu olmadığından bu projeninn nasıl şekilleneceğini çok merak ediyorum. Yurtdışında bu tarz olayları hayata geçirmek nispeten daha kolay. Zira bağımsız sinema salonlarını çeşitli anlaşmalar ile kiralayıp filminizi gösterebilirsiniz. Örneğin Kevin Smith son filmi Red State‘in tanıtım turunu bu şekilde yaptı.

Türkiye’de ne yazık ki böyle salonların sayısı inanılmaz şekilde az (yok yazacaktım da garantiye alayım dedim, 1 2 tanesinin varlığına dair dedikodular duydum), olanlar ise 10 15 kişilik salonlar. Dolayısıyla bol paralı bir dağıtımcı tarafından getirtilmeyen bir filmi ülkemizde vizyona sokmak çok büyük çaba gerektiyor. Bildiğim kadarıyla henüz bir örneğini görmüş değiliz.

Ali ve Yalçın, birlikte başlattıkları bu proje için ilk adım olarak yönetmenle iletişime geçip onun desteğini almışlar. Sırada Türkiye’deki F1 ile ilgili tüm büyük platformların da desteğiyle bir gündem oluşturup dağımtıcların ilgisini çekmek var. İkinci adım olarak da tabii ki sosyal medyayı kullanıyorlar. Facebook sayfasına katılarak gelişmelerden haberdar olabilir veya projeye destek verebilirsiniz. Bunun dışında aynen büyük yazar bendeniz gibi kendi bloglarınızda vs. filmi veya projeyi (veya büyük yazar bendeniz gibi ikisini birden) tanıtabilir, projenin yayılmasına destek olabilirsiniz.

Bu proje sadece birkaç F1 manyağının bir filmi sinema perdesinde görmek için gereksiz uğraşı değil, örnek gösterilerek ileride işleri kolaylaştırabilecek güzel bir proje. Başarılı olabilmesini umarak bu yazıyı sonlandırıyor, “yarın yazacağım demişti ama kesin yine yazmaz” diyenlere de selamımı çakıyorum.

Büyüksün Senna.

Yazmaya yazmaya biraz paslanmışım, kusura bakmayın. Yaza yaza eski formuma kavuşacağım efenim.

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Film Eleştirisi (12)
  Çok tartışmalı bir konu ile yeniden aranızdayım a dostlar. Hoş gerçi nerede...
• Çalgı Çengi (5)
  Yazıyı yazmakta biraz geç kaldığım doğru, kafa dağınıklığıma verelim, baksa...
• 2010′da Türk Sineması’nın Durumu (4)
  Yazmaya başladığım ilk dönemlerde Türk Sineması'nın gidişatını gişe veriler...
• Suçlu Zevkler 1 (4)
  Suçlu zevkler.. Bu yazı serisi kapsamında bu fenomeni özetle çok kötü, ...

Kendisi tepkisini bu şekilde dile getirdi. İçimde birikmekte olan pişmanlıkla birleşince artık bir şeyler yazmamam mümkün değildi.

Yazacağım. Yarın bir yazı gönderiyorum. Haftasonu Ankara’dayım, ondan sonra daha düzenli yazacağım. 15. kez söz, bu sefer tutacağım valla bak..

Blogun en kısa yazısıyla şimdilik sana veda ediyorum okur. Yarın görüşürüz.

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Korkmak Üzerine (1)
  Korku yeryüzündeki en güçlü duygulardan biri olabilir. Azıcık klişe olmayı ...
• Siz uyurken neler oldu? (3)
  Bloga son yazımı 14 Nisan'da yazmışım. Ondan önceki dönemde de pek aktif ol...
• 25 (6)
  Geçtiğimiz hafta 25. yaşımı doldurdum. Her doğum günümde olduğu gibi, bu do...
• 2010′dan Kişisel Kırıntılar (0)
  2010'dan neler beklediğimi 2010'un ilk dakikalarında sizinle paylaşmıştım, ...

FNL tamamen karakter odaklı bir dizi. İlgilendiği tek şey karakterleri ve sizin için de bu karakterlere bağlandıktan sonra diziyi bırakmak çok zor. Öyle zor ki geçtiğimiz ay dizi son bölümüyle bize veda ettikten 2 gün sonra diziyi 1. sezondan başlayarak tekrar izledim. 1,5 hafta içinde 5 sezonu birden tekrar izledim, evet bunu yaptım. Sabah 5′lere kadar dizi izleyince oluyor. Ne olacağını bilmeme rağmen dizi beni uyutmadı, bölüm üstüne bölüm izledim. Öyle sevilesi bir dizi bu.

Dizinin yeni karakter tanıtmada, kurguda vs.de ne kadar başarılı olduğundan daha önce de bahsetmiştim. Gerçi diziyi bu kadar sık aralıklarla izleyince hızlı kurgusu ve hareketli kamerası yorucu olmaya başlıyor. Ama yine de karakterler için izliyorsunuz (biraz da bu yazıyı yazabilmek için hızla izledim).

5 sezonu tekrar izlemiş olmama rağmen dizinin tam olarak nasıl çekildiğini hâlen anlayabilmiş değilim. Dizi her daim her konumda inanılmaz bir şekilde akıyor, tabii bu sırada ne aks tanıyor ne de düşük tempo. Yüksek bir hızla akıyor ama asla sıkıcılaşmıyor, gerçekliğinden ve samimiyetinden bir şey yitirmiyor.

Dostluğu, kardeşliği, aile olmayı, sorumluluğu, fedakârlığı, isyanı.. Bir gencin ve bir ailenin yaşayabileceği her türlü mücadeleyi ve mutluluğu dizi 5 sezon boyunca çok güzel bir şekilde anlatıyor. Evet, bazen abartıyor, bazen sulandırıyor, bazen gerçekçilikten uzaklaşıyor falan filan ama dizi işte sonuçta. O karakter için, o an yaşadıkları için cidden üzülüyor/seviniyor/havaya zıplıyor/yastığa gömülüp ağlıyor insan. Hele de final bölümü.. İlk izleyişimde kafam dağınık olduğundan biraz gözlerim dolmuştu ama ikinci izleyişte.. Ah ah.. Sel oldu aktı diyeyim, başka soru sormayın..

Bir de benim kadar gereksiz bir romantikseniz (en sevdiğim türün romantik komedi olduğunu daha önce söylemiş miydim?) Taylor çiftinin ilişkisini öyle bir kıskanacaksınız ki.. Her kavgalarında, her güzel anlarında “ben de böyle bir kadın/adam bulsam şu dakka evlenirim” diyeceksiniz. Öyle muhteşem bir çiftler. Gerçekler mi? Zor ama işte insan dediğin umutla yaşar..

Tek tavsiyem diziyi 2. izlememdeki kadar hızlı izlemeyin. Mümkünse günde 1 bölümden fazlasına çıkmayın. Çok güzel bir dizi olsa da özellikle senaryo anlamında bazen çok büyük fireler veriyor. Diziyi haftalık takip ettiğim dönemde bunlar gözüme batmıyordu ancak bu kadar hızlı tüketince direkt dikkat çekiyorlar. Bunlar asla diziden aldığınız keyfi zedelemiyor ama dizinin gerçekçiliğine darbe vuruyor. Bu yine de hiçbir şeye engel değil tabii ki.

Sağda solda pek çok yerde okuyabileceğiniz klişe dizi tanıtım yazılarından birini yazmak istemedim. O nedenle böyle geveliyorum işte.  Uzatmaya çalışıyorum ama olmuyor. Kısa olsun ama samimi olsun o zaman, dizinin kendisi gibi. FNL güzel bir dizi, ilk sezonun ortalarından sonra inanılmaz güzel bir şekilde açılıyor ve ondan sonra diziler artık sizin için eskisi gibi olamıyor..

Epi topu garip şekilli bir topun peşinde hayatları şekillenen insanları izliyorsunuz.. Yerseniz..
Elveda güzel dost. Yolun açık olsun.

Dizinin o muhteşem finalini de paylaşıyorum, önemli olanın ne olduğunu çok güzel özetliyor bu son dakikalar.. İzleyip izlememek size kalmış, diziyi izleyecekseniz izlemeyin derim, kısa süre sonra buralara geleceksiniz zaten, sonra döner bir daha izlersiniz hehe.

4,5′u dakikaya kadar bu videoyu izledikten sonra aşağıdaki videoya geçiniz (her açışımda tekrar izliyorum ah ah..):

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Yerli Dizi Yersiz Uzun (6)
  Öncelikle bir süredir buraları boşladığım için kusura bakmayın. 3 adet yarı...
• Ürün Yerleştirme (2)
  Eylem Planı'nda evrim devam ediyor! Yine bugüne kadar hiç değinmediğimim al...
• Bir başarısızlık öyküsü olarak Lost (9)
  Bu yazıyı yazıp yazmamak konusunda çok düşündüm. Bir kere çok ters tepkiler...
• Ah o diziler ve Cuma Gecesi Işıkları! (7)
  Aslında başta amacım bugüne değin izlediğim dizilerin bir derlemesini oluş...

Orson Welles Citizen Kane‘i çekerken 26, Stanley Kubrick ilk filmini çektiğinde 23, Scorsese ilk filmini çektiğinde 21, Richard Kelly Donnie Darko‘yu çektiğinde 26, Spielberg ilk filmi kabul edilen Duel‘ı çektiğinde 25, George Lucas THX 1138‘i çektiğinde 27, Coppola ilk filmini çektiğinde 23, Hakan Günday ilk romanını yazdığında 24, Master of Puppets albümü yayımlandığında James Hetfield 23, Cliff Burton ise 24 yaşındaydı. Bunlar bir çırpıda aklıma gelenler (imdb’dir wiki’dir, doğruladık tabii). Örnekler sonsuza götürülebilir.

Bugün, yani 6 Mart Pazar, aynı zamanda Dünya Düd Günü.  Türkiye’deki en büyük Lebowski hayranlarından biri olmamdan kelli kendime ancak “Take it easy man..” diyebiliyorum..

En önemlisini en sona sakladım tabii.. Şarlo, Charlie Chaplin, ilk filmini çektiğinde 25 yaşındaydı.

Ben ise hiçbir yerdeyim. Ama Cliff’in 24 yaşında öldüğünü düşünürsek.. Eh, yine de iyi sayılırım sanki?

Bir yıl daha böyle geçti işte.

Bunlar da ilginizi çekebilir

• Belgeleme Sevdası (10)
  Bir süredir rahatsız olduğum, beni de olumsuz şekilde etkilediğini düşündüğ...
• Filmekimi, Godard ve diğerleri.. (8)
  Filmekimi, filmekimi, filmekimi.. Her yılın ekim ayında, İstanbul'da düzenl...
• Korkmak Üzerine (1)
  Korku yeryüzündeki en güçlü duygulardan biri olabilir. Azıcık klişe olmayı ...
• Siz uyurken neler oldu? (3)
  Bloga son yazımı 14 Nisan'da yazmışım. Ondan önceki dönemde de pek aktif ol...

Benim dışımda FF’nin çenesi düşük yazarlarından Görkem Öge Kısa filmler üzerine konuşacak, Çalgı Çengi‘nin yönetmeni ve FF üyesi Selçuk Aydemir de söyleşi yapacak, tahminimce filmin oyuncularını da uygun oldukları takdirde söyleşiye getirecektir ama dediğim gibi bu benim tahminim, öyle bir şey duyurulmadı.

Ve tabii tüm bunların dışında FF forumu üyelerinin çektiği çeşitli kısa filmler aralara serpiştirilecek. 12 Mart günü İstanbul’da olan herkesi Necip Fazıl Kısakürek Kültür Merkezi (Bahçelievler Metorübs durağına yakın)’ne bekleriz.

Ayrıntılı bilgi için festivalin sitesini ziyaret edebilirsiniz.

Bunlar da ilginizi çekebilir

• En sevdiğin film, ey okur (20)
  Sevgili okur, sen bu mektubu yazıyı okurken, diğer bir taraftan da düşünmen...
• Mutlu (3)
  Blogu daha kişisel bir boyuta çekme yazıları no.1'e hoşgeldiniz. Eylem Pla...
• Temel Film Yapım Bilgileri, Teknikleri ve Kurgu Kitapçığı (0)
  Gün geçmiyor ki yeni bir kitapçık hazırlamıyayım sayın okur! 2010'da ilk ki...
• Korkmak Üzerine (1)
  Korku yeryüzündeki en güçlü duygulardan biri olabilir. Azıcık klişe olmayı ...