Fantasy Gate - Η Ελληνική Μητρόπολη της Φαντασίας

Ολες οι γευσεις του φωτος

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 05 Sep 2015 10:34:00 +0000

Όλες οι γεύσεις του φωτός - Βάσω Χρήστου

από τη Νατάσα Παυλίτσεβιτς

Για αυτή τη νέα συλλογή διηγημάτων περίμενα ένα χρόνο και τρεις μήνες. Αυτό το γνωρίζω με ακρίβεια γιατί ακριβώς πριν από ένα χρόνο και τρεις μήνες διάβασα για πρώτη φορά Βάσω Χρήστου. Μην περιμένετε να σας πω σε αυτή την παρουσίαση βαρετά βιβλιογραφικά στοιχεία όπως το πότε γεννήθηκε ή τι σπούδασε η συγγραφέας. Δε θα είχε νόημα. Αυτό που θα είχε νόημα θα ήταν να σας εξηγήσω πως το ελληνικό fantasy και η ελληνική επιστημονική φαντασία έχουν πολλά ευχαριστώ να της πούνε. Ας πάμε, λοιπόν, στο ψητό!

Το «Όλες οι γεύσεις του φωτός» είναι μία συλλογή που ισορροπεί ανάμεσα στο fantasy και την επιστημονική φαντασία. Από τα δεκατέσσερα διηγήματα, κάποια έχουν παρουσιαστεί στα Λογοτεχνικά Εργαστήρια της ΑΛΕΦ (που αν δεν ξέρετε τι είναι, θα σας ενδιαφέρει πολύ να μάθετε), κάποια έχουν τυπωθεί σε ανθολογίες, και αρκετά γεννήθηκαν μέσα από λογοτεχνικούς διαγωνισμούς για το sff.gr, το ελληνικό φόρουμ για το fantasy, τον τρόμο και την επιστημονική φαντασία.

Στις σελίδες ενός τέτοιου βιβλίου θα βρείτε προφανώς κόσμους φανταστικούς με διαστημόπλοια, τελετουργικές θυσίες, μαγικές ικανότητες, υπεράνθρωπα πλάσματα. Όμως, αυτό που με κάνει εμένα να αγαπάω τις συγκεκριμένες ιστορίες δεν είναι όλα αυτά τα απολαυστικά καλούδια, ή μάλλον όχι μόνο αυτά. Είναι ότι θα βρείτε εκει μέσα κοινωνικό σχολιασμό, από τους πιο νηφάλιους του είδους, για τους μετανάστες, την απληστία, την ανισότητα, την αγωνία αλλά και τη δύναμη ενός καθημερινού ανθρώπου. Όλα αυτά, η Βάσω Χρήστου τα παραδίδει με μία γραφή που πηγαίνει από την πιο πολυτελή παρομοίωση, στον πιο απλό ψίθυρο.

Η αναγνώριση του ταλέντου και της δουλειάς που έριξε για να το καλλιεργήσει ήρθε από τις εκδόσεις Ίαμβος που, πέρα από τη συγκεκριμένη συλλογή που εκδόθηκε φέτος τον Απρίλιο, ανέλαβε την τριλογία της «Η επιστροφή των Λαξευτών» («Λαξευτές της παλίρροιας» 2006, «Λαξευμένο δίχτυ» 2007, «Ο λαξευτής των στοιχείων» 2009). Επίσης, έχει βραβευτεί με τον Αργυρό Ικαρομένιππο διηγήματος για το έργο της «Περί ευθύνης προγραμματιστών» (2009) και με τα βραβεία του διαγωνισμού επιστημονικής φαντασίας Graham Still (Γεώργιος Παπαδόπουλος) 2000 για το μυθιστόρημα «Ο φύλακας των ασπίδων» και 2003 για το διήγημα «Χρονοσχισμή».

Κλείνοντας να σας πω ότι ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι αναγνώστες είναι καχύποπτοι απέναντι στις συλλογές διηγημάτων. Σε καλές συλλογές όπως στο «Όλες οι γεύσεις του φωτός» οι ιστορίες είναι μία και μία. Καρποί μιας μακροχρόνιας φροντίδας, όπου δεν υπάρχει η «κοιλιά» που μπορεί να κάνει ένα μυθιστόρημα, ούτε το αίσθημα κούρασης που μπορεί να προκαλέσει ένας πρωταγωνιστής επί πεντακόσιες σελίδες. Σε περίπτωση που σας έχω εξάψει την περιέργεια, πάρτε το βιβλίο και διαβάστε το. Θα με θυμηθείτε. Σε περίπτωση που είστε ακόμη σκεφτικοί, ξεκινήστε από τους Λαξευτές! Μέχρι την επόμενη φορά, να είστε καλά και να στηρίζετε το ελληνικό φανταστικό.

Από σχόλια στο goodreads:

"Συστήνω ανεπιφύλακτα αυτή τη συλλογή σε κάθε αναγνώστη επιστημονικής φαντασίας και φάντασυ, αλλά και κάθε θιασώτη καλής λογοτεχνίας χωρίς ταμπέλες και στεγανά".

"Το γράψιμό της φέρει με αφοπλιστική ευχέρεια, φώτα, σκιές, μυρωδιές, χρώματα και συναισθήματα. Αλλά και μαγεία και επιστήμη και όραμα".

"Οι λάτρεις του Φανταστικού δεν υπάρχει περίπτωση να μην απολαύσουν εικόνες, ιδέες και γραφή. Και αν σκέφτεστε και το τελευταίο ευρώ, η τιμή του συγκεκριμένου βιβλίου είναι ιδιαίτερα χαμηλή, αν λάβει κανείς υπόψιν τον αριθμό των σελίδων και, φυσικά, την ποιότητα των ιστοριών. Οπότε, ναι, είναι ένα βιβλίο που προτείνω χωρίς ενδοιασμούς".

Σεπτεμβριος: 30 ημερες μυστηριου

noreply@blogger.com (Ράνια Ιωάννου) — Mon, 20 Apr 2015 08:53:00 +0000

Σεπτέμβριος

Συνέντευξη με τον Δημήτρη Αναστασίου

από τη Ράνια Ιωάννου

Η δολοφονία ένος άνδρα στον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Θεσσαλονίκης θα σημάνει την έναρξη μιας σειράς ανεξιχνίαστων γεγονότων κι ασταμάτητου ανθρωποκυνηγητού στους δρόμους της πόλης. Ο Νεκτάριος, πρώην Γενικός Αστυνομικός Διευθυντής Θεσσαλονίκης, θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια πρωτοφανή υπόθεση, που όμοιά της δεν είχε αντιμετωπίσει ποτέ στην καριέρα του. Στην προσπάθειά του να βοηθήσει το έργο των αρχών και να εντοπίσει τον δράστη απρόσμενες εξελίξεις θα δοκιμάσουν τις αντοχές του και θα τον φέρουν μπροστά σε φρικτά διλήμματα. Από ένα σημείο και μετά αυτά που θα κληθεί να προστατέψει δεν θα είναι μόνο το όνομα και η υπόληψή του...

Αυτή είναι η υπόθεση του αστυνομικού μυθιστορήματος «Σεπτέμβριος» που υπογράφει ο Δημήτρης Αναστασίου, δημιουργός του ιστότοπου weirdnews.gr, επιχειρώντας μια νέα στροφή στη συγγραφική καριέρα του. Στη συνέντευξη που εξασφαλίσαμε για εσάς ο συγγραφέας μας εξηγεί μεταξύ άλλων πως πρόεκυψε το νέο του μυθιστόρημα, μας παρουσιάζει τη σχέση του με τη λογοτεχνία αλλά και μας μιλάει για την ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Θεσσαλονίκη, η οποία πρωταγωνιστεί μοναδικά στο έργο του.

Συγγραφικά σε γνωρίσαμε από την αρθρογραφία σου σε διαδικτυακά και έντυπα περιοδικά του χώρου της αναζήτησης, από το βιβλίο «88 μύθοι & αλήθειες» και από τη συμμετοχή σου σε μια σειρά έντυπων ταξιδιωτικών οδοιπορικών. Πρώτη φορά όμως καταπιάνεσαι με τον χώρο της λογοτεχνίας. Θέλεις να μας πεις λίγα λόγια για αυτή τη στροφή; Πώς προέκυψε ο «Σεπτέμβριος»;

Οφείλω να ομολογήσω ότι ο «Σεπτέμβριος» προέκυψε κάπως... τυχαία! Η ιδέα γεννήθηκε με τη συγγραφή ενός μικρού σε έκταση διηγήματος, ωστόσο, ήθελα εδώ και καιρό να πειραματιστώ και να δοκιμάσω τον εαυτό μου σε αυτό το είδος της συγγραφής. Έτσι, κάθισα και έγραψα τον «Σεπτέμβριο». Το θετικό στην ιστορία είναι ότι την υπόθεση την είχα πάνω κάτω στο μυαλό μου, οπότε είχα εξ΄ αρχής ένα ισχυρό κίνητρο για να ξεκινήσω!

Επέλεξες να ασχοληθείς με την αστυνομική λογοτεχνία. Να υποθέσουμε ότι αυτό είναι το είδος που εσύ προτιμάς να διαβάζεις; Γιατί λοιπόν επέλεξες να γράψεις ένα αστυνομικό θρίλερ;

Ακριβώς! Χωρίς, όμως, αυτό να σημαίνει ότι διαβάζω αποκλειστικά αστυνομικά μυθιστορήματα. Έχω μία προτίμηση σε αυτό το είδος της λογοτεχνίας αλλά δεν περιορίζομαι μόνο σε αυτό. Μου αρέσουν επίσης τα ιστορικά και τα μυστηρίου. Προτίμησα να γράψω ένα αστυνομικό θρίλερ γιατί γενικότερα είμαι λάτρης των αστυνομικών, σε οποιαδήποτε μορφής τέχνης, όπως βιβλία, μυθιστορήματα, κινηματογράφο, θέατρο, κ.λπ.

Πέρα από τα φυσικά πρόσωπα, πρωταγωνίστρια στο βιβλίο είναι και η πόλη της Θεσσαλονίκης, την οποία φαίνεται να γνωρίζεις πολύ καλά. Γιατί επέλεξες τη Θεσσαλονίκη και τι σε έκανε να της δώσεις τόση μεγάλη σημασία στο έργο σου;

Για το λόγο που αναφέρεις: επειδή είναι μία πόλη που -πιστεύω ότι- γνωρίζω καλά, μιας και ζω και κυκλοφορώ σε αυτήν από την ημέρα που γεννήθηκα. Επίσης, η πόλη της Θεσσαλονίκης ήταν εξ΄ αρχής αναπόσπαστο κομμάτι της υπόθεσης που είχα στο μυαλό μου, οπότε δεν θα μπορούσα να την αφήσω και να επιλέξω έναν διαφορετικό προορισμό, καθαρά για σεναριακούς λόγους. Εξ’ άλλου είναι μία πόλη με πλούσια σύγχρονη και παλαιότερη ιστορία και, όπως και να’ χει, την αγαπάμε λίγο περισσότερο γιατί την ζούμε καθημερινά!

Παρατήρησα ότι στο βιβλίο δεν φοβήθηκες να ασχοληθείς με την Ελλάδα του σήμερα, κάνοντας αναφορά στην καθημερινότητα με τα καλά και τα άσχημά της. Ήταν συνειδητή αυτή η επιλογή; Θεωρείς ότι οι συγγραφείς πρέπει να παίρνουν θέση μέσα από το έργο τους;

Πολύ σωστή η παρατήρησή σου! Πράγματι, επιδίωξα να θίξω την Ελλάδα του σήμερα, με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου με σκοπό πρωτίστως να «ντύσω» την ιστορία των χαρακτήρων και της υπόθεσης. Πιστεύω ότι ο συγγραφέας δεν είναι καλό να μένει αμέτοχος στο έργο του, αλλά όπου μπορεί, να βάζει τη δικιά του πινελιά και, γιατί όχι, να προσπαθεί να προβάλλει στοιχεία και κρίσεις από τα προσωπικά του βιώματα. Αν το κάνεις επιτηδευμένα και «δένει» με το συνολικό έργο, έχει καλώς, διαφορετικά δεν είναι απαραίτητο ή κανόνας να το κάνει κανείς σε κάθε του δουλειά.

Ο Νεκτάριος Ανδρεάδης είναι ένας συνταξιούχος επιθεωρητής που βρίσκεται στο επίκεντρο μιας σειράς φρικιαστικών δολοφονιών. Κατάφερες να σκιαγραφήσεις έναν προσιτό λογοτεχνικό ήρωα με χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Να περιμένουμε άραγε κι άλλες ιστορίες με τον συγκεκριμένο χαρακτήρα;

Χμ… δεν νομίζω ότι μπορώ να απαντήσω με σιγουριά σε αυτήν την ερώτηση! Οι σκέψεις για μελλοντικά έργα είναι αρκετές, οι ιδέες ακόμα περισσότερες. Αυτό που μπορώ να πω με διπλωματικό τρόπο είναι ότι, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα ακολουθήσουν κι άλλες ιστορίες, με ή χωρίς τον συγκεκριμένο ήρωα! Περισσότερα… προσεχώς!

Ποια είναι η σχέση σου με τη λογοτεχνία; Υπάρχουν συγγραφείς, ξένοι ή Έλληνες, που ξεχωρίζεις και που ενδεχομένως παρακολουθείς το έργο τους;

Νιώθω ότι έχω μία αλληλένδετη σχέση με τη λογοτεχνία! Την λατρεύω και επιδιώκω να την έχω συνεχώς στη ζωή μου, αλλά κι η ίδια… χώνεται συνεχώς και παντού και δεν λέει να με αφήσει σε ησυχία! Και πολύ καλά κάνει θα πω! Για να το σοβαρέψω, πιστεύω ότι η λογοτεχνία είναι μία μορφή ψυχαγωγίας και διασκέδασης που δεν μπορώ να διανοηθώ ότι δεν θα την έχω στην καθημερινότητά μου. Είναι όπως ο κινηματογράφος, οι ταινίες και οι ξένες σειρές, όσον αφορά φυσικά το κομμάτι της ψυχαγωγίας και του ελεύθερου χρόνου. Έχεις σχεδόν καθημερινή τριβή μαζί τους. Είναι αναπόσταστα κομμάτια της ζωής μου, όπου κι αν βρίσκομαι, ό,τι κι αν κάνω.

Όσον αφορά συγγραφείς που παρακολουθώ το έργο τους, ξεχωρίζω τους Ουμπέρτο Έκο, Νταν Μπράουν και από Έλληνες τους Γιάννη Μαρή, τον «πατέρα» του αστυνομικού μυθιστορήματος στην Ελλάδα, και τον Θανάση Βέμπο, κυρίως για το έργο του στο χώρο της εναλλακτικής αναζήτησης. Τον τελευταίο καιρό έχω επικεντρωθεί στην ανάγνωση βιβλίων δημοφιλών Σκανδιναβών λογοτεχνών του αστυνομικού, όπως είναι ο Τζο Νέσμπο, ενώ έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα εντρυφήσω περισσότερο στους Έλληνες συναδέρφους της αστυνομικής λογοτεχνίας μιας και δεν είχα την ευκαιρία να το κάνω έως τώρα. Πιστεύω υπάρχουν παντού συγγραφικά διαμάντια, άσχετα με τη χώρα προέλευσής τους. Το θίγω αυτό εδώ, γιατί λανθασμένα πιστεύω επικρατεί η άποψη «προτιμώ να διαβάζω ξένη λογοτεχνία», κρίνοντας αυτόματα τους Έλληνες συγγραφείς σαν κάτι το υποδυέστερο, σαν δεύτερης/τρίτης επιλογής, ενώ στην πραγματικότητα δεν νομίζω ότι ισχύει κάτι τέτοιο.

Μετά τον «Σεπτέμβριο» τι άλλο να περιμένουμε; Εργάζεσαι ήδη πάνω σε κάποια νέα ιδέα;

Προς το παρόν, λόγω προσωπικών υποχρεώσεων, δεν εργάζομαι σε κάτι καινούριο. Ωστόσο, όπως προανέφερα, υπάρχουν ήδη αρκετές ιδέες και σκέψεις πάνω σε μελλοντικά έργα! Είναι θέμα χρόνου και εύρεσης της κατάλληλης ευκαιρίας να ανοίξω τον υπολογιστή και να αρχίσω να γράφω ξανά. Γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν αργεί η ώρα για να έρθει αυτό, κάτι το οποίο με χαροποιεί ιδιαίτερα μόνο που το αναφέρω και το μοιράζομαι!

Και για τα δύο σου βιβλία επέλεξες τη μέθοδο της αυτοέκδοσης που τα τελευταία χρόνια γνωρίζει ραγδαία ανάπτυξη στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Θέλεις να μας μιλήσεις για αυτή την εμπειρία; Τι θα συμβούλευες όσους επέλεγαν τον συγκεκριμένο τρόπο για να εκδώσουν το έργο τους;

Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό όσον αφορά την αυτοέκδοση του βιβλίου σου είναι ότι είσαι σε διαρκή επαφή με τη δημιουργία του βιβλίου σου. Προσωπικά, από την στιγμή της απόφασης για την έκδοση του πρώτου βιβλίου μου «88 Μύθοι & Αλήθειες» έως τον «Σεπτέμβριο», το αποτέλεσμα της απόφασής μου ήταν κάτι περισσότερο από ικανοποιητικό. Συγκεκριμένα, τα παιδιά στο iWrite.gr ήταν από την πρώτη στιγμή στο πλευρό μου και προετοιμάζαμε από κοινού τα δύο βιβλία για να επιτύχουμε το καλύτερο -για μένα πρωτίστως- αποτέλεσμα. Αυτό είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα της αυτοέκδοσης σε σχέση με τους συμβατικούς τρόπους έκδοσης ενός βιβλίου. Αν θα μου δινόταν η δυνατότητα να επιλέξω ξανά έναν τρόπο για να εκδόσω τα βιβλία μου, θα επέλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη το iWrite.gr. Παρατηρείται, πράγματι, μία άνθηση στη μέθοδο της αυτοέκδοσης, τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα. Γνώμη μου, ειδικά για έναν νέο συγγραφέα, είναι να δοκιμάσει την αυτοέκδοση για το έργο του. Πιστεύω θα μείνει πολύ ικανοποιημένος, συγκριτικά πάντα με τις συνηθισμένες μεθόδους έκδοσης ενός βιβλίου.

Πριν προχωρήσεις στην έκδοση του πρώτου σου μυθιστορήματος τι προσδοκίες είχες; Φαντάζομαι η έκδοση ενός βιβλίου πρέπει να είναι μια μοναδική εμπειρία από μόνη της. Τι σχόλια λαμβάνεις από τους αναγνώστες μέχρι στιγμής και πώς βιώνεις τη μέχρι τώρα πορεία του βιβλίου;

Όταν βλέπεις εκτυπώμενο το βιβλίο σου, το δικό σου χάρτινο «παιδί», να το κρατάς στα χέρια σου, να το περιεργάζεσαι, να το ακουμπάς και να το μυρίζεις, τότε λαμβάνεις τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Με θυμάμαι να νιώθω μία υπέρτατη ευχαρίστηση και ικανοποίηση και το τελευταίο πράγμα που με ένοιαζε εκείνη την ώρα ήταν το πόσα αντίτυπα θα πουληθούν ή το πόσοι άνθρωποι θα το διαβάσουν. Δεν με ένοιαζε. Αρκεί που το κρατούσα πλέον στα χέρια μου! Με το πέρας των ημερών, η αμέσως επόμενη ευχάριστη ικανοποίηση είναι όταν ακούς από φίλους και γνωστούς, αλλά ιδιαίτερα από αγνώστους αναγνώστες, ότι διάβασαν το βιβλίο σου και τις εντυπώσεις που άφησαν στον καθένα. Πιστεύω ότι το σημαντικό δεν είναι αν θα είναι καλή ή αρνητική η κριτική και τα σχόλια που θα σου κάνουν, αλλά το ό,τι κάποιοι άνθρωποι κάθισαν και αφιέρωσαν χρόνο για να διαβάσουν το έργο σου. Ξαναγιεννιέσαι, μοναδικό συναίσθημα!

Τι μήνυμα θέλεις να στείλεις στους φίλους της Fantasy Gate και της Κοινότητας του Μεταφυσικού;

Να διαβάζετε βιβλία και να ασχολείστε στα πλαίσια που μπορεί ο καθένας με οποιαδήποτε μορφή τέχνης που υπάρχει εκεί έξω. Με την τέχνη μπορούμε να εκφράζουμε καλύτερα το Εγώ μας, τα θέλω και τα πιστεύω μας. Καμιά φορά η λύση αυτή μπορεί να είναι ενδεικτική, ειδικά αν είμαστε αρκετά επιφυλακτικοί με τους εαυτούς ή τους γύρω μας. Μα πάνω απ’ όλα, να κάνουμε πράγματα που μας ευχαριστούν και μας «απογειώνουν», κι ας μην εμφανιστεί άμεση επίδραση ή αποτέλεσμα. Όλα έρχονται με τον καιρό, αρκεί να το θέλουμε, όχι πολύ, αλλά ειλικρινά.

WHO IS WHO

Ο Δημήτρης Αναστασίου γεννήθηκε στη μέση ακριβώς της δεκαετίας του 1980 στη Θεσσαλονίκη, όπου μεγάλωσε και σπούδασε. Από μικρή ηλικία άρχισε να εξερευνεί οτιδήποτε «εναλλακτικό» έπεφτε στην αντίληψή του, ενώ γρήγορα συνειδητοποίησε ότι τα ταξίδια είναι το μεγαλύτερο πάθος στη ζωή του. Οι αστυνομικές ιστορίες σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης κατέχουν την πρώτη θέση στις προτιμήσεις του και γι’ αυτό το λόγο φροντίζει πάντα να τις απολαμβάνει στο έπακρο.
Έρευνες, άρθρα και οδοιπορικά του έχουν δημοσιευθεί σε δεκάδες ιστοσελίδες και έντυπα περιοδικά. Έχει συμμετάσχει στα βιβλία «Εξερευνώντας τη Μυστική Ελλάδα – Παράξενος Ταξιδιώτης» (Εκδόσεις Αρχέτυπο), «Άγνωστη Πελοπόννησος» (Εκδόσεις Οξύ) και «Θεσσαλονίκη: Απίθανες Ιστορίες της Πόλης μας» (Εκδόσεις iWrite), ενώ το 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο του προσωπικό βιβλίο με τίτλο «88 Μύθοι & Αλήθειες» (Εκδόσεις iWrite).

Για καλύτερη γνωριμία με το βιβλίο και τον συγγραφέα του επισκεπτείτε την επίσημη ιστοσελίδα του βιβλίου «Σεπτέμβριος» εδώ.

________________________________

ΦΡΑΝΚΕΝΣΤΑΙΝ: 10 ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ

noreply@blogger.com (Ράνια Ιωάννου) — Fri, 30 Jan 2015 12:40:00 +0000

ΦΡΑΝΚΕΝΣΤΑΙΝ:

1Ο ΠΙΘΑΝΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ

από τη Ράνια Ιωάννου

Αυτό που κάνει τον «Φρανκενστάιν» ένα συναρπαστικό και επίκαιρο ανάγνωσμα ακόμη και σήμερα είναι οι πολλαπλές ερμηνείες που επιδέχεται, οι οποίες δεν είναι προσβάσιμες μόνο στους λογοτεχνικούς μελετητές. 196 χρόνια μετά από την πρώτη του έκδοση, το κείμενο της Μαίρη Σέλεϊ συνεχίζει να συναρπάζει και να αποτελεί αφορμή για τη δημιουργία πλήθους νέων καλλιτεχνικών παραγωγών, προσαρμογών και αναπαραστάσεων σε όλο τον κόσμο. Παρακάτω συγκεντρώνονται 10 διαφορετικοί τρόποι ανάγνωσης του βιβλίου.

1. Τα όρια της επιστήμης
Μία από τις πιο συχνές αναγνώσεις του «Φρανκενστάιν» αφορά τους κινδύνους που κρύβει η επιστήμη και κυρίως η λανθασμένη χρήση αυτής. Η Σέλεϊ φέρεται να ήταν ενήμερη για τις εξελίξεις στο χώρο της ανθρώπινης ανατομίας που συντελούνταν στις μέρες της, και ιδιαίτερα για τα πειράματα πάνω σε νεκρά σώματα με στόχο την αναβίωσή τους που επιχειρούνταν συγκεκριμένα στο Εδιμβούργο τη δεκαετία του 1810. Παρόλο που η ίδια δεν τασσόταν κατά της επιστήμης εν γένει, ανησυχούσε για το μέχρι που θα μπορούσε να φτάσει αυτή και τις ηθικές της προεκτάσεις. Μια ανησυχία που όπως είναι φυσικό απασχολούσε πολλούς συγχρόνους της και που συνεχίζει να απασχολεί την ανθρωπότητα ακόμη και σήμερα.

2. Η προμηθεϊκή πτώση
Η ιστορία μπορεί να διαβαστεί και ως προειδοποίηση απέναντι στους Ρομαντικούς εκπροσώπους της εποχής της Σέλεϊ, όπως και κάθε εποχής, που επιδιώκουν να αναλάβουν το ρόλο του Θεού, διαπράττοντας μοιραία ύβρη απέναντι στα θεία. Ο υπότιτλος που συνοδεύει τον κυρίως τίτλο του μυθιστορήματος, «Ο σύγχρονος Προμηθέας», παραπέμπει άμεσα στον ελληνικό μύθο του Προμηθέα ο οποίος τιμωρήθηκε γιατί έκλεψε τη φωτιά-γνώση από τους θεούς και τη μοίρασε στους ανθρώπους. Ο Βίκτωρ Φρανκενστάιν, ως άλλος Προμηθέας, διαπράττει παρόμοιο αδίκημα όταν επιδιώκει να δημιουργήσει ζωή από το θάνατο, διαταράσσοντας τους νόμους της φύσης και αναλαμβάνοντας χρέη Δημιουργού.

3. Χριστιανική αλληγορία
Μία ακόμη προφανής προσέγγιση είναι και αυτή που εξετάζει το κείμενο από μια χριστιανική σκοπιά. Στο επίκεντρο του μυθιστορήματος βρίσκεται η Πτώση του ανθρώπου από τον Παράδεισο, εξ ου και οι συνεχείς αναφορές στο έργο του Άγγλου ποιητή Τζον Μίλτων, «Ο απολεσθείς Παράδεισος».

Ένα ακόμα στοιχείο που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι το βιβλίο είναι προϊόν της Ρομαντικής σχολής και ότι η ίδια η Μαίρη Σέλεϊ βρισκόταν στον κύκλο δύο εκ των πιο αντιπροσωπευτικών εκπροσώπων της, του Λόρδου Μπάιρον και του Πέρσι Μπίς Σέλεϊ. Μία από τις ιδέες που βρισκόταν κατ’ εξοχήν στο επίκεντρο της Ρομαντικής σκέψης ήταν η τάση να παρομοιάζεται / συνδέεται ο Σατανάς με τον Προμηθέα. Διόλου τυχαίο, λοιπόν, που η Μαίρη επέλεξε να χρησιμοποιήσει τον συγκεκριμένο συμβολισμό στο έργο της. Δύο χρόνια μάλιστα από την έκδοση του «Φρανκενστάιν» (1818), ο Σέλεϊ εξέδωσε το ποίημα «Προμηθέας Λυόμενος» (1820), γεγονός που δείχνει ότι πρόκειται για ένα συμβολισμό που ενδιέφερε σημαντικά και τους δυο.

4. Δεν υπάρχουν πράξεις χωρίς συνέπειες
Η Σέλεϊ μας προειδοποιεί ότι κάθε πράξη επιφέρει και τις ανάλογες συνέπειες, τις οποίες ο άνθρωπος καλείται να αντιμετωπίσει είτε τις έχει αναλογιστεί είτε όχι. Βέβαια, θα ήταν εξαιρετικά απλουστευτικό να αναγνώσουμε τον «Φρανκενστάιν» σαν ένα απλό διδακτικό παραμύθι αφού μόνο αυτό δεν είναι, αλλά σίγουρα αυτή είναι μία παράμετρος που μπορούμε να συμπεριλάβουμε στην ανάλυσή μας αφού έχει σημαντικές προεκτάσεις σε ό,τι αφορά τον κόσμο της σύγχρονης επιστήμης αλλά και τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους.

5. Ενοχικά συμπλέγματα μητρότητας
Μία απο τις πιο συχνές αναγνώσεις αφορά την προσέγγιση που θέλει το κείμενο να αποτελεί καμβά των ενοχών που είχε η ίδια η Σέλεϊ για δύο θανάτους που σημάδεψαν τη ζωή της και σχετίζονται και οι δύο με τη μητρότητα. Είναι εξαιρετικά πιθανό να θεωρούσε τον εαυτό της υπεύθυνο για το θάνατο της μητέρας της που πέθανε λόγω επιπλοκών που προέκυψαν κατά τη γέννηση της Μαίρης αλλά και για το θάνατο του πρωτότοκου γιου της, ο οποίος γεννήθηκε πρόωρα. Είναι ιστορικό γεγονός ότι ένας από τους αγαπημένους τόπους που συνήθιζε να επισκέπτεται και να περνά ώρες ολόκληρες η νεαρή Μαίρη ήταν ο τάφος της μητέρας της στο κοιμητήριο του Σεντ Πάνκρας του Λονδίνου. Το νεκροταφείο αυτό αποτελούσε μάλιστα και τόπο συνάντησης της Μαίρης με τον νεαρό ποιητή Σέλεϊ τον πρώτο καιρό της γνωριμίας τους.

6. Επιλόχεια κατάθλιψη
Δεν είναι λίγοι εκείνοι επίσης οι μελετητές που διακρίνουν ψήγματα επιλόχειας κατάθλιψης στο βιβλίο της. Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται η απόρριψη που βιώνει το Πλάσμα από τον δημιουργό του, ο οποίος έρχεται βίαια αντιμέτωπος με τη συνειδητοποίηση ότι είναι υπεύθυνος για την ανατροφή ενός όντος που ο ίδιος έφερε στη ζωή. Η συνειδητοποίηση αυτή του φέρνει τρόμο και έτσι ο δημιουργός επιλέγει το δρόμο της φυγής.

7. Τέρας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι
Ο «Φρανκενστάιν» θίγει ένα πολύ ενδιαφέρον ζήτημα με ποικίλες φιλοσοφικές και ψυχολογικές προεκτάσεις. Η Σέλεϊ φαίνεται να υποστηρίζει ότι κανένας δεν έρχεται στη ζωή σαν τέρας. Το τέρας είναι κάτι που το δημιουργεί η ίδια η κοινωνία ή που του αποδίδει επιλεκτικά και αυθαίρετα αυτόν τον χαρακτηρισμό. Όταν το Πλάσμα κοιτάει τον εαυτό του στην επιφάνεια της λίμνης βλέπει τον αντικατοπτρισμό ένος τέρατος γιατί αυτό ακριβώς εισέπραξε από τους ανθρώπους. Έτσι βλέπουμε ότι σε μεγάλο βαθμό η εικόνα που έχουμε εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας φιλτράρεται τις περισσότερες φόρες μέσα από τον τρόπο με τον οποίο μας αντιμετωπίζει το κοινωνικό μας περιβάλλον ή με βάση τις επιταγές που αυτό επιβάλλει. Αυτό είναι εμφανές, παραδείγματος χάρη, στον ορισμό της ομορφιάς που τον βλέπουμε να αλλάζει ανάλογα με την εποχή και τον τόπο.

8. Σχέσεις εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου
Το μυθιστόρημα γράφτηκε δέκα χρόνια σχεδόν μετά από την κατάργηση της δουλείας εντός της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Την περίοδο μάλιστα της συγγραφής του βιβλίου η συγγραφέας έμενε στο Μπαθ, που βρίσκεται πολύ κοντά στο λιμάνι του Μπρίστολ απ’ όπου απέπλεαν τα δουλοκάραβα. Ως παιδί δύο ‘φιλελεύθερων’ ανθρώπων, της υπέρμαχου των δικαιωμάτων των γυναικών Μαίρης Γουόλστονκραφτ και του πολιτικού στοχαστή Ουίλιαμ Γκόντγουιν, είναι εξαιρετικά απίθανο η Μαίρη να μην είχε διαμορφώσει τη δική της άποψη γύρω από το εν λόγω κοινωνικό ζήτημα.
Αν μελετήσουμε το έργο της από αυτή την οπτική θα βρεθούμε μπροστά σε μια πολύ ενδιαφέρουσα, αν και κάπως ανησυχητική, ερώτηση: Είναι ο «Φρανκενστάιν» μία προσπάθεια να τονιστούν οι αρνητικές επιπτώσεις της κατάργησης της δουλείας; Μια επιφανειακή ανάγνωση του κειμένου θα μπορούσε να μας οδηγήσει πολύ εύκολα σε αυτό το συμπέρασμα. Θα ήταν όμως άδικο ως προς τις προθέσεις της συγγραφέως αφού πουθενά δεν αναφέρει κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, στο κείμενο εκφράζεται μια έντονη, αν και αρρωστημένη, σχέση αλληλεξάρτησης ανάμεσα σε εξουσιαστή και εξουσιαζόμενο με μοιραίες προεκτάσεις και για τους δύο. Η Σέλεϊ αν κάπου στρέφει τα πυρά της και αν κάποιον θεωρεί υπεύθυνο και υπόλογο είναι μόνο ο αφέντης που απελευθερώνει ένα πλάσμα σε μια κοινωνία χωρίς να το έχει προετοιμάσει, σε μια κοινωνία που στο μεγαλύτερο σύνολό της το απορρίπτει και το περιθωριοποιεί. Μιλάμε κατά βάση για ένα ανθρωπιστικό κείμενο που εξυψώνει το Πλάσμα και αναδεικνύει τα προβλήματά του παρά υπερθεματίζει για τη διαιώνιση της κατάστασής του.

9. Η διαφορετικότητα ως ζωή
Μέσα από το βιβλίο της η συγγραφέας θίγει το ζήτημα της διαφορετικότητας ως ζωής, θέτοντάς την στον πυρήνα της ύπαρξης. Ο Φρανκενστάιν απορρίπτει το δημιούργημά του επειδή αυτό είναι διαφορετικό. Στις μέρες μας, που οι άνθρωποι είναι περισσότερο συνειδητοποιημένοι και ευαισθητοποιημένοι γύρω από τέτοια θέματα, η αντίδραση του Δρ. Φρανκενστάιν φαντάζει τελείως παράλογη. Κι όντως μπορεί να φαίνεται ακραία περίπτωση να εγκαταλείψει κάποιος το παιδί του γιατί έχει κάποια φυσική δυσμορφία ή διαφέρει από το μέσο όρο, πόσο συχνά όμως δεν ακούμε ανάλογες ιστορίες ανθρώπων ακόμα και στις μέρες μας; Η Μαίρη Σέλεϊ όμως μέσα από το έργο της θίγει την ανάγκη για αποδοχή αυτής της διαφορετικότητας και την εξισώνει με την ίδια την ύπαρξη.

10. Ζήτω η επανάσταση!
Το Πλάσμα του Φρανκενστάιν έχει χαρακτηριστεί ως σύμβολο της ανόδου και της μετέπειτα παρακμής της επαναστατικής σκέψης που κατέκλυσε την Ευρώπη στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Υπό αυτό το πρίσμα, πολλοί μελετητές θεώρησαν ότι η Μαίρη Σέλεϊ καταφέρεται μέσα από το βιβλίο της κατά της Επανάστασης θεωρώντας ότι αυτή έσπειρε μόνο πανικό, θάνατο και τρόμο. Εδώ όμως κρύβεται μια παγίδα. Με μια πιο προσεκτική ματιά, θα παρατηρήσουμε ότι η όποια κριτική ενδεχομένως ασκείται δεν κατευθύνεται ως προς το δημιούργημα, δηλαδή προς τηνwtc επανάσταση την ίδια αλλά αντιθέτως υπαίτιος για την ήττα θεωρείται μόνο ο Βίκτωρ Φρανκενστάιν, δηλαδή ο δημιουργός του εγχειρήματος. Με λίγα λόγια, η Μαίρη Σέλεϊ φαίνεται να δηλώνει ότι δεν αποτυγχάνουν οι επαναστάσεις αλλά οι άνθρωποι που τις υποκινούν!

* σημείωση: Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τη σελίδα: wordstocount.com.
________________________________

Αγεννητοι αδελφοι

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 25 Jan 2015 11:21:00 +0000

Αγέννητοι αδελφοί
Μιχάλης Μανωλιός

από τη Νατάσα Παυλίτσεβιτς

Σήμερα θα σας πω για το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας “Αγέννητοι Αδελφοί” του Μιχάλη Μανωλιού από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος. Την έκδοση την είχαμε πρόσφατα παρουσιάσει μαζί με το μεταφυσικό θρίλερ “Νεκρή Γραμμή” του Κωνσταντίνου Κέλλη, καθώς τα βιβλία κυκλοφόρησαν την ίδια περίοδο και έκαναν κοινές παρουσιάσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Τώρα όμως θα επικεντρωθούμε στους “Αγέννητους Αδελφούς” και στα μυστήρια που κρύβουν. Καταρχάς ο Μιχάλης Μανωλιός αποδεικνύει με αυτό το βιβλίο ότι είναι μάγος. Γιατί είναι μάγος θα σας το εξηγήσω αμέσως.

Εμφανίζει ανθρώπους από το πουθενά: Η γραφή του βιβλίου ακολουθεί την οπτική γωνία πολλών, διαφορετικών χαρακτήρων, δίνοντας αληθινή φωνή σε εντελώς παράταιρους μεταξύ τους ανθρώπους: μία επαγγελματίας δολοφόνος, ένας οικογενειάρχης που τα έχει χάσει όλα, ένας άτυχος τζογαδόρος, μεταξύ τόσων άλλων. Οι πρωταγωνιστές είναι τόσο αληθινοί, τόσο περίπλοκοι και πολυδιάστατοι με τα προτερήματα και -κυρίως- με τα ελαττώματά τους που θα τους δείτε να βγαίνουν από το βιβλίο με σάρκα και οστά.

Χειραγωγεί το χρόνο: Άπαξ και αρχίσετε το βιβλίο, η γρήγορη υπόθεση, όλο δράση και σασπένς δεν θα σας αφήσει να το κλείσετε. Εκεί που θα λέτε “εντάξει, τώρα το έπιασα στα χέρια μου” θα συνειδητοποιήσετε ότι έχει νυχτώσει και το άνοιγμα των σελίδων πλησιάζει όλο και γρηγορότερα το τέλος του βιβλίου. Εγώ, μια μέτριας ταχύτητας αναγνώστρια, διάβασα τις 465 σελίδες του σε τρεις καθισιές μόνο. Αργότερα μάλιστα επέστρεψα στα αγαπημένα μου σημεία για να τα μελετήσω πιο προσεκτικά. Εσείς, που δεν θα αποσπάται η προσοχή σας από μελομακάρονα και χριστουγεννιάτικα ραντεβού, πιθανόν να το διαβάσετε και πιο γρήγορα.

Δημιουργεί μουσική από χαρτί: Εκεί που η δράση σάς τραβάει βιαστικά από το χέρι, εκεί είναι που θα ακούσετε γλυκιά, σαγηνευτική μουσική μέσω των ηχητικών περιγραφών στις σελίδες του κειμένου. Η μουσική, σαν μετωνυμία για την τέχνη, είναι πολύ σημαντική στο βιβλίο καθώς μία από τους βασικούς χαρακτήρες είναι μια παγκοσμίου φήμης συνθέτρια. Τα κομμάτια της γιατρεύουν και στοιχειώνουν τους υπόλοιπους χαρακτήρες και μέσω αυτών θα τα ακούσετε κι εσείς.

Μεταμορφώνει τη γλώσσα του: Το βιβλίο έχει μια ποικιλία γεγονότων: καταδιώξεις, ερωτικές συνευρέσεις, δολοφονίες, συναντήσεις παλιών φίλων. Η γλώσσα αλλάζει κατάλληλα με την κάθε περίπτωση από ρέουσα και ευκολοδιάβαστη σε λυρική, από ανάλαφρη και χιουμοριστική σε πλούσια και στολισμένη. Η αναγνωστική εμπειρία γίνεται έτσι χορταστική κι ενδιαφέρουσα.

Ακόμη, αυτό που με τράβηξε στους “Αγέννητους Αδελφούς” ήταν ο λόγος που θεωρείται μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Η ιδέα του βιβλίου είναι ότι έχει αναπτυχθεί μια τεχνολογική καινοτομία η οποία επιτρέπει τη δημιουργία άλλων εαυτών στο ίδιο σώμα, προσωπικοτήτων δηλαδή με άλλα χαρακτηριστικά και δυνατότητες που συγκατοικούν σε ένα κορμί. Αυτή η καινοτομία είναι φυσικά πολύτιμη και παράνομη. Τους ήρωες του βιβλίου αποτελούν οι γεννημένοι άνθρωποι μα και οι αγέννητοι εαυτοί τους, οι αγέννητοι αδελφοί δηλαδή που έχουν μορφοποιηθεί μέσα τους. Το κείμενο θέτει το ερώτημα του τι σημαίνει άνθρωπος και το εξερευνά αποτελεσματικά μέσα από μια καλογραμμένη και συγκινητική εκεί που πρέπει ιστορία. Όποιος απορρίψει το βιβλίο καθαρά λόγω είδους έχει μόνο να χάσει μια αναγνωστική εμπειρία που θα τον ψυχαγωγούσε και θα τον προβλημάτιζε και μετά το πέρας της. Άλλωστε, οι κριτικές και οι βαθμολογίες στη σελίδα του βιβλίου στο goodreads μιλάνε από μόνες τους.

Επίσης, το ότι οι περισσότεροι χαρακτήρες του βιβλίου είναι γυναίκες μου κέντρισε το ενδιαφέρον ακόμη περισσότερο. Έχοντας απογοητευτεί από τα στερεότυπα των πανέμορφων, και μόνο πανέμορφων γυναικών, σε άλλα βιβλία καλογραμμένα ή μη, ήταν πραγματική δικαίωση το να γνωρίσω χαρακτήρες όπως η Νατάσσα, όπως η Έλεν, όπως η Ζωή, που ήταν αληθινές γυναίκες με τα προβλήματα, τις ανασφάλειες και τις δυνάμεις τους. Μάλιστα, η σχέση δύο αδερφών στο βιβλίο, της Ζωής και της Χριστίνας, μου φάνηκε τόσο πετυχημένη στην απόδοσή της που σταμάτησα για λίγο το διάβασμα και μίλησα για αυτή στην αδερφή μου.

Έχοντας καταβροχθίσει και αυτό το βιβλίο και τη “Νεκρή Γραμμή” έχω μείνει έκπληκτη από την εξαιρετική επιλογή που έκανε ο Κλειδάριθμος στην έκδοση των μυθιστορημάτων και στα υψηλά κριτήρια ποιότητας τόσο της επιμέλειας των βιβλίων από τον Δημοσθένη Κερασίδη όσο και της εμφάνισης τους. Ειλικρινά πιστεύω ότι οι εκδόσεις Κλειδάριθμος μας έδωσαν δύο ποιοτικές ελληνικές κυκλοφορίες για τις οποίες θα μιλάμε για πολύ καιρό μετά την πρώτη τους έκδοση.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα: Ο Μιχάλης Μανωλιός γεννήθηκε το 1970 και σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός. Έχουν κυκλοφορήσει δύο συλλογές διηγημάτων του, "Σάρκινο φρούτο" (Τρίτων 1999) και “...και το τέρας” (Τρίτων 2009) από την οποία το διήγημα “Αίθρα” κέρδισε το 2010 τον διεθνή διαγωνισμό Aeon Award. Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε ανθολογίες και περιοδικά στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Ιταλία. Ζει, γράφει και περνάει καλά στην Αθήνα.

* σημείωση: η φωτογραφία του συγγραφέα είναι του Σωτήρη Βλάχου.
_____________________________________

Αγεννητοι Αδελφοι και Νεκρη Γραμμη

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 18 Dec 2014 15:03:00 +0000

"Αγέννητοι Αδελφοί" και "Νεκρή Γραμμή"

από τη Νατάσα Παυλίτσεβιτς

Σήμερα θα σας παρουσιάσω δύο νέες κυκλοφορίες από Έλληνες συγγραφείς που εκδόθηκαν πριν δυο βδομάδες μόλις. Ο εκδοτικός είναι ο “Κλειδάριθμος”, ο οποίος ύστερα από χρόνια επιτυχημένης πορείας στα μη-λογοτεχνικά βιβλία -για παράδειγμα, στην έκθεση βιβλίου της Φρανκφούρτης του 2004, οι Εκδόσεις Κλειδάριθμος βραβεύτηκαν από τη Microsoft με τον τίτλο (Worldwide) Publisher of the Year- κάνει τα τελευταία χρόνια ένα γερό μπάσιμο στην λογοτεχνία. Φέτος ο εκδοτικός επέλεξε να εκδώσει δυο ελληνικά μυθιστορήματα της λογοτεχνίας του φανταστικού, το “Αγέννητοι Αδελφοί” του Μιχάλη Μανωλιού και το “Νεκρή Γραμμή” του Κωνσταντίνου Κέλλη.

Ο Μιχάλης Μανωλιός είναι γνωστό όνομα στην επιστημονική φαντασία και είναι μάλιστα διεθνώς αναγνωρισμένος, αφού έχει λάβει το βραβείο Aeon Award 2010 για το διήγημά του “Αίθρα”. Εδώ και λίγες μέρες κυκλοφορεί το μυθιστόρημά του “Αγέννητοι Αδελφοί”, ενώ στο παρελθόν έχει εκδώσει δύο συλλογές διηγημάτων από τις εκδόσεις Τρίτων (“...Και το τέρας” 2009, “Σάρκινο Φρούτο” 1999). Ο Κωνσταντίνος Κέλλης έκανε ήδη ένα πέρασμα από το Fantasy Gate όταν πέρυσι τέτοιο καιρό μας έδωσε συνέντευξη για το πρώτο του βιβλίο, τη συλλογή ιστοριών τρόμου “Το Φως Μέσα μου”, με τις εκδόσεις Momentum. Τώρα επιστρέφει με το μεταφυσικό θρίλερ “Νεκρή Γραμμή” το οποίο συνδυάζει στοιχεία αστυνομικού και τρόμου.

Τα δύο βιβλία βγήκαν την ίδια περίοδο από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος και βρίσκονται ήδη σε όλα τα βιβλιοπωλεία, από τις γνωστές αλυσίδες ως και τα μικρότερα συνοικιακά. Η πρώτη παρουσίαση των βιβλίων θα γίνει στην Αθήνα, την τοποθεσία όπου λαμβάνουν χώρα οι “Αγέννητοι Αδελφοί”, στις 21 Δεκεμβρίου στο “Polis” art cafe. Ομιλητές θα είναι ο δημοσιογράφος Νίκος Κουρμουλής, ο συγγραφέας Φίλιππος Φιλίππου και ο επιμελητής των βιβλίων Δημοσθένης Κερασίδης. Φυσικά, οι συγγραφείς θα είναι αμφότεροι παρόντες, διαθέσιμοι για να απαντήσουν ερωτήσεις και για να γράψουν αφιερώσεις! Ακόμη μια κοινή παρουσίαση των βιβλίων θα γίνει στην Θεσσαλονίκη που είναι η τοποθεσία στην οποία λαμβάνει χώρα η “Νεκρή Γραμμή”. Δεν υπάρχει επίσημη πρόσκληση ακόμη, αλλά οι πληροφορίες λένε να είστε έτοιμοι γύρω στις 12 Γενάρη να επισκεφθείτε κάποιο από τα μεγάλα βιβλιοπωλεία της πόλης. Τέλος, για την “Νεκρή Γραμμή” έχει προγραμματιστεί και μια τρίτη παρουσίαση στη γενέτειρα του Κωνσταντίνου Κέλλη, την Ξάνθη, στις 10 Γενάρη.

Σε κάθε περίπτωση, η σελίδα του Κλειδάριθμου στο facebook διαρκώς ανανεώνεται οπότε καλύτερα να ακολουθείτε τις δημοσιεύσεις της, που συχνά πυκνά περιλαμβάνουν και ωραίους διαγωνισμούς για αντίτυπα βιβλίων (για σας δουλεύουμε!). Επίσης, η σελίδα των βιβλίων στο goodreads είναι εδώ για τους “Αγέννητους Αδελφούς” (ή “ΑΑ” για τους φρέσκους φαν που μαζεύει ήδη το βιβλίο) και εδώ για την “Νεκρή γραμμή”.

Στα πρόθυρα των Χριστουγέννων, κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει καλύτερο δώρο από ένα καλό βιβλίο. Ή μάλλον, υπάρχει. Δύο καλά βιβλία! Μέχρι το επόμενο άρθρο να είστε καλά και να διαβάζετε λογοτεχνία.
___________________________________

Alice: Otherlands

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 10 Oct 2014 09:29:00 +0000

Alice: Otherlands

της Νατάσα Παυλίτσεβιτς

Μπορεί το άρθρο να άργησε αλλά έρχεται με σπαρταριστά, εξαιρετικά νέα! Σε προηγούμενο άρθρο σας είχα πει για το παιχνίδι American McGee's Alice που το ακολούθησε το ακόμη καλύτερο Alice: Madness Returns. Σας είχα πληροφορήσει επίσης ότι υπήρχαν σχέδια για τρίτο παιχνίδι, το οποίο μάλλον θα χρηματοδοτούνταν μέσω kickstarter. Μετά από μέγαλη πάλη για τα δικαιώματα και την έλλειψη ενδιαφέροντος από την EA games να αναλάβει τη χρηματοδότηση, το τρίτο παιχνίδι έχει μπει στον πάγο για την ώρα. Στη θέση του όμως σχεδιάζονταν μία σειρά απο animated ταινίες μικρού μήκους από τον ίδιο δημιουργό, τον American McGee. Το kickstarter για τα ταινιάκια αυτά με τίτλο Alice: Otherlands πρόσφατα ξεπέρασε τον στόχο του! Τι σημαίνει αυτό; Ότι σε κάποιο καιρό θα έχουμε διαθέσιμες τις μικρές ταινίες και πολύ πιθανό να ακολουθήσει αργότερα μία μεγάλου μήκους!

Σε αυτές, η Alice έχει πλέον τη δύναμη να μπαίνει στο υποσυνείδητο άλλων ανθρώπων, στη δικιά τους Wonderland, ας πούμε. Το 1876, την εποχή δηλαδή που ζει η Alice στο Λονδίνο, περιβάλλεται από κορυφαίους ανθρώπους του πνεύματος: τον Βαν Γκογκ, τον Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, τον Ιούλιο Βερν και άλλους πολλούς. Άρα μέσω των ταινιών, θα μπορέσουμε να βιώσουμε μία εκδοχή του πώς σκέφτονταν και λειτουργούσαν αυτά τα μεγάλα μυαλά. Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ έχω ενθουσιαστεί με την ιδέα το καλλιτεχνικό προσωπικό του Alice να αποτυπώνει τις ιδέες και τους φόβους ενός καταπληκτικού ζωγράφου ή συγγραφέα.

Πέρα όμως από τα μικρού μήκους, η όλη διαδικασία θα βοηθήσει να βρεθούν χρηματοδότες για μία μεγάλου μήκους ταινία με την Alice, κάτι που εγώ τουλάχιστον πολύ θα ήθελα να το δω. Μπορεί να υπάρχει ολοκληρωμένο σενάριο στα μέχρι τώρα games, όμως μία κινηματογραφική ταινία θα έδινε την ευκαιρία για μεγαλύτερη ανάπτυξη χαρακτήρων και για μια διαφορετικού τύπου ατμόσφαιρα.

Ο σύνδεσμος για το kickstarter είναι εδώ και στο video μπορείτε να δείτε επιλεγμένες στιγμές από τα προηγούμενα παιχνίδια και ακόμη καλύτερα να θαυμάσετε το concept art για το επόμενο project. Επίσης εδώ είναι η σελίδα του Alice: Otherlands στο facebook όπου μπορείτε να ενημερώνεστε για τα διάφορα νέα που θα προκύπτουν στο εξής, αλλά σας προειδοποιώ ότι οι εικόνες cosplay θα είναι μάλλον συχνότερες από ότι οι πληροφορίες. Μακάρι να έχουμε τόσο ωραίες ανακοινώσεις κάθε φορά που τα λέμε! Μεχρι το επόμενο άρθρο, να είστε καλά και να παίζετε ωραία παιχνίδια.
_________________________________

ΠΑΡΑΜΥΘΟΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΣΤΡΙΑ

noreply@blogger.com (Ράνια Ιωάννου) — Fri, 19 Sep 2014 10:03:00 +0000

Κύκλος Σεμιναρίων στον Πολυχώρο Όστρια

ΟΙ ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ

Οι Παραμυθοτέχνες θα ξεκινήσουν επίσημα στις 15 Οκτωβρίου στον Πολυχώρο των Εκδόσεων Όστρια.

Οι Ενότητες είναι:

1. Παραμύθι «Γράφω την ιστορία μου»: Ανάλυση - Μεθοδολογία από την ιδέα... μέχρι τον εκδότη

2. Τεχνικές αφήγησης, είδη αφήγησης, ορθοφωνία

3. To Άμαζον στη ζωή ενός εν δυνάμει συγγραφέα – Εισηγήτρια: Εύα Πετροπούλου-Λιανού / Συγγραφέας

4. Θεατρικό παιχνίδι: «Ποιος είμαι;» - Συντονίστρια: Άννα Γιαννακίδου / Ηθοποιός - Περφόρμερ

5. Face painting: Βασικοί όροι «Ζωγραφίζω.. κι εγώ το πρόσωπο μου!!» - Συντονίστρια: Άννα Γιαννακίδου / Ηθοποιός – Περφόρμερ

6. Θεατρικό παιχνίδι: «Ανακαλύπτω το παιδί που κρύβω μέσα μου» - Συντονίστρια: Ελευθερία Αθανασίου / Ηθοποιός - Περφόρμερ

7. Παραμυθοσκηνοθεσία για ταινία μικρού μήκους ή ένα παραμύθι - Θοδωρής Βουρνάς / Σκηνοθέτης

8. Παραμυθοκατασκευές - Μαρία Μαλούχου / Ηθοποιός

9. Δημοσιογραφία: ο μύθος, η αλήθεια και το... Παραμύθι - Πάνος Παπαδάκης / Δημοσιογράφος - Συγγραφέας

10. Φανταστική λογοτεχνία - Δημήτρης Αργασταράς

Θα υπάρχουν έξτρα μαθήματα, όπως παιδική εικονογράφηση, δραστηριότητες και κατασκευές από τη Λία Ζερμπίνη για τα παιδιά κι ενήλικες σε μορφή εργαστηρίων.

Τις ενότητες μπορούν να παρακολουθήσουν όλοι όσοι ασχολούνται με το γράψιμο, συγγραφείς, νηπιαγωγοί, βρεφονηπιοκόμοι, παιδοψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι, περφόρμερ και ηθοποιοί και όσοι νιώθουν ότι έχουν μια παραμυθοφαντασία που θα ήθελαν να μοιραστούν.

Τα παραμυθοσεμινάρια απευθύνονται σε ενήλικες. Οι γονείς μπορούν να πάρουν τα παιδιά μαζί τους σε αρκετές ενότητες (θεατρικό παιχνίδι, face painting, τεχνικές αφήγησης, παιδική εικονογράφηση). Τα παιδιά δεν πληρώνουν σε κανένα μάθημα.

Η διάρκεια των μαθημάτων είναι για δύο μήνες. Τα μαθήματα θα γίνονται κάθε Σάββατο και Κυριακή τις απογευματινές ώρες (3 με 6:30μμ). Κάποια μαθήματα θα έχουν διάρκεια 2 ώρες ενώ κάποια άλλα θα έχουν διάρκεια μιάμιση ώρα. Εκτός από το face painting που θα έχει διάρκεια 45 λεπτά.

Το κόστος των παραμυθοσεμιναρίων είναι 200 ευρώ για όλες τις ενότητες. Άνεργοι και μονογονεϊκές οικογένειες 100 ευρώ για όλες τις ενότητες. Φοιτητές όλων των σχολών και ειδικοτήτων 150 ευρώ για όλες τις ενότητες. Δυνατότητα παρακολούθησης μια ενότητας της αρεσκείας σας 50 ευρώ έκαστο.

Για την εγγραφή απαιτείται η αγορά 2 παραμυθιών (10 ευρώ) των εκδόσεων ΟΣΤΡΙΑ, που θα χρησιμοποιηθούν ως διδακτική ύλη στην ενότητα Παραμύθι.

Καθ' όλη τη διάρκεια των παραμυθοσεμιναρίων θα υπάρχουν δύο 15λεπτα διαλείμματα όπου θα σερβίρεται καφές ή πορτοκαλάδα δωρεάν.

Ύστερα από το πέρας των σεμιναρίων θα δοθεί βεβαίωση συμμετοχής στους μαθητές. Σε περίπτωση που κάποια ιστορία ξεχωρίσει, θα μπορέσουμε να σας φέρουμε σε επαφή με τον εκδοτικό οίκο Όστρια ή να σας βοηθήσουμε στα πρώτα σας συγγραφικά βήματα.

Τα μαθήματα θα γίνονται στον Πολυχώρο των Εκδόσεων Όστρια.

Αιτήσεις γίνονται στη διεύθυνση του εκδοτικού οίκου ΟΣΤΡΙΑ:

Τζωρτζ 20, Εξάρχεια, Αθήνα
τηλ.: 211 2136882
e-mail: ostriavivlio@gmail.com.

________________________________

Συγγραφεας στην κολαση

noreply@blogger.com (Ράνια Ιωάννου) — Mon, 28 Jul 2014 00:00:00 +0000

Συγγραφέας στην Κόλαση

του Γιάννη Μαργέτη

Ξέρω ότι όλα όσα θα διαβάσετε παρακάτω - αν τα διαβάσετε - θα σας φανούν απίστευτα. Δικαιολογημένα! Όσα θα γράψω εντάσσονται στη σφαίρα του αδύνατου, του φανταστικού, του μυθώδους. Όμως, σας διαβεβαιώ ότι είναι πέρα ως πέρα αληθινά και ουδέν ψήγμα αναλήθειας ή φαντασιοκοπίας υπάρχει.

Υπήρξα λοιπόν ένας κακός συγγραφέας. Εξέδωσα αρκετά βιβλία κατά τη διάρκεια του βίου μου, τα οποία ποίκιλαν ως προς τη θεματολογία και το είδος. Έγραψα διηγήματα, νουβέλες, μυθιστορήματα, δοκίμια και κριτικές. Η επιστημονική φαντασία, η λογοτεχνία του φανταστικού, ο μαγικός ρεαλισμός, αλλά και ο συμβολισμός ήταν μονάχα ορισμένα από τα λογοτεχνικά ρεύματα που ακολούθησα. Και στη θεματολογία μου δεν υστέρησα. Έθιξα κοινωνικά ζητήματα, καυτηρίασα την εξουσία, εξύμνησα τη φιλία, τον έρωτα. Μίλησα για τον θάνατο και τον χρόνο. Σχολίασα άλλα βιβλία και παρουσίασα διαφόρους συγγραφείς. Επιδόθηκα ιδιαιτέρως στη συγγραφή προλόγων. Συνέγραψα τους προλόγους στα βιβλία δεκάδων κακών συγγραφέων και τελικά συνέγραψα κι ένα βιβλίο 666 σελίδων, το οποίο περιείχε φανταστικούς προλόγους φανταστικών βιβλίων. Το βιβλίο εκείνο με κατέταξε οριστικά και αμετάκλητα στη χορεία των κακών συγγραφέων, διότι ήταν χαοτικό και η θεματολογία των φανταστικών προλόγων των φανταστικών βιβλίων εξίσου χαώδης και ανερμάτιστη. Η φήμη κακού συγγραφέα που απέκτησα χάρη σε κείνο το βιβλίο ήταν μεγάλη. Γενικά από την πένα μου υπέφεραν πολύ τόσο η λογοτεχνία όσο και οι αναγνώστες. Αλλά, όσο κι αν έγραφα παρέμενα ένας κακός συγγραφέας, που οι λογοτεχνικοί κύκλοι με ανέχονταν εξαιτίας του ευχάριστου χαρακτήρα μου, όσο και από κάποιο σεβασμό για τις ακαταπόνητες λογοτεχνικές μου προσπάθειες ή από ένα υψηλό συναίσθημα οίκτου και συμπόνιας. Τέλος πάντων, υπήρξα αυτός που υπήρξα και είχα ένα τέλος ασήμαντο, όπως ασήμαντη ήταν και κατά τα λοιπά η ζωή μου.

Όπως ήταν φυσικό στη μετά θάνατον ζωή - στην οποία εν παρόδω όσο ζούσα δεν πίστευα -με περίμενε μια καλή θέση στην κόλαση (τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως αυτή μου η αντίληψη για την ανυπαρξία της μεταθανάτιας ζωής να μου στοίχισε τον Παράδεισο ή, τέλος πάντων, μια ευκαιρία για τον Παράδεισο). Στην κόλαση λοιπόν η ζωή δεν είναι διόλου έτσι όπως την περιγράφει η θρησκεία αφελώς, αλλά νομίζω ότι θα παρεκκλίνω από το στόχο του παρόντος κειμένου, αν επιχειρήσω να σας περιγράψω την ζωή μου στην κόλαση και τούτο το στοιχείο, η παρέκκλιση από το αρχικό στόχο του κειμένου και ο πλατειασμός ήταν, είναι, δυο από τα στοιχεία, που με καθιστούσαν, που με καθιστούν, κακό συγγραφέα. Αλλά ας μείνω στο θέμα μου.

Το θέμα μου λοιπόν είναι ότι στην κόλαση κουβάλησα πέρα όλων των άλλων αμαρτημάτων και το αμάρτημα ότι υπήρξα ένας κακός - τώρα που δεν ζω πια αναμεταξύ σας μπορώ να το παραδεχτώ - πάρα πολύ κακός συγγραφέας. Είναι καταθλιπτικό, αν το σκεφτείς καλά, το γεγονός ότι η φήμη του ονόματός σου σε συνοδεύει και στον άλλο κόσμο. Εξαιτίας λοιπόν αυτής της φήμης γράφετε και τούτο το κείμενο μέσω του οποίου θα έχετε και την ευκαιρία να εκτιμήσετε τη συγγραφική μου ανεπάρκεια. Ενδιέτριβα λοιπόν στην κόλαση ήσυχα και, τολμώ να πω, ανέμελα. Δεν είχα πολλές επαφές με τους υπόλοιπους τροφίμους και μονάχα με το διάβολο επιτηρητή μου είχα στενότερες επαφές θέλοντας και μη! Μια ημέρα των ημερών ο διάβολος επιτηρητής μου ήρθε και δίχως να μου πει τίποτε μού παρέδωσε ένα σημείωμα. Το σημείωμα ήταν γραμμένο πάνω σε πάπυρο πορφυρού χρώματος με ωραίους καλλιγραφικούς χαρακτήρες χρώματος μαύρου. Το σημείωμα έγραφε τα κάτωθι (εδώ είναι η ουσία του παρόντος): «Αγαπητέ μου τρόφιμε, του ιδρύματος τούτου, του και γνωστότερου ως Κόλαση, παίρνω το θάρρος να σου γράψω το παρόν σημείωμα, επειδή γνωρίζω πολύ καλά ως αξιότιμος διευθυντής σου το ιστορικό σου στην προηγούμενη μίζερη ζωή σου. Γνωρίζω πολύ καλά ότι υπήρξες ένας πολύ κακός συγγραφέας του οποίου η φήμη ταξίδεψε απ’ άκρη σ’ άκρη της πατρίδας του. Ειδικά μετά το ογκώδες βιβλίο σου των Φανταστικών Προλόγων, όπου εκεί αναδείχθηκαν όλα σου τα συγγραφικά ελαττώματα (η πολυλογία, ο πλατειασμός, η άναρχη δομή, η απουσία συγκεκριμένου σκοπού του κειμένου, η κουραστικά πομπώδης γλώσσα σου συν η τρικυμιώδης φαντασία σου) καθιερώθηκες ως ο χειρότερος συγγραφέας του καιρού του. Δηλαδή δεν καθιερώθηκες, επιβεβαίωσες μια φήμη, που από καιρό σε γυρόφερνε. Κι αν δεν απόλαυσες κατά τη διάρκεια της ζωής σου την απόλυτη χλεύη το οφείλεις στην καλοσύνη του πνευματικού κόσμου - πράγμα που δεν το εγκρίνω και είναι ενάντιο στα συμφέροντα μου - ο οποίος ως γνωστόν δεν είναι κακεντρεχής και πάντοτε επιεικής και καλόγνωμος στέκεται απέναντι στους συναδέλφους του.

»Η φήμη σου τούτη, δυστυχώς ή ευτυχώς για σένα, δεν έμεινε μονάχα μέσα στα πλαίσια του άθλιου ανθρώπινου κόσμου σας, αλλά έφτασε και στον δικό μας εξωσυμπαντικό κόσμο. Για πολλές ημέρες - στη δική μας διάσταση οι ημέρες αντιστοιχούν με δεκαετίες δικές σας - συζητούσαμε μεταξύ μας, όλοι οι διάβολοι κι εγώ ο Αρχιδιάβολος, για την περίπτωσή σου. Μας είχε κάνει τρομερή εντύπωση τόσο η επιμονή σου να συγγράφεις και να θεωρείς τον εαυτό σου συγγραφέα και μάλιστα να εκδίδεις τα βιβλία σου με δικά σου έξοδα, όσο και η αχαλίνωτη μέχρις ιλίγγου φαντασία σου, που αποκρυσταλλώθηκε και έλαμψε με το μνημειώδες έργο σου των Φανταστικών Προλόγων. Μόνο τούτοι οι λόγοι ήταν αρκετοί για μας, για μένα, ώστε να εισηγηθώ, εισηγηθούμε, στον Θεό την αιώνια καταδίκη σου. Εκείνος στην αρχή θέλησε να φανεί φιλεύσπλαχνος και προσπάθησε να σε δικαιολογήσει επικαλούμενος την απύθμενη βλακεία σου.

»Όμως, εμείς, εγώ, με ατράνταχτες αποδείξεις τού αποδείξαμε ότι όχι μονάχα είχες πλήρη συνείδηση τού πόσο κακός και ατάλαντος συγγραφέας ήσουν, αλλά και ότι δεν σε ενδιέφερε καθόλου, μάλιστα κάποιες στιγμές ίσως και να απολάμβανες την κακογουστιά, που η ατάλαντη πένα σου σκόρπιζε στον κόσμο, ταλαιπωρώντας τα μάτια του και βιάζοντας την αισθητική του. Ύστερα από μια τέτοια πανωλεθρία ο Θεός δεν είχε παρά να παραδεχτεί την ήττα του και να συναινέσει στην αιώνια καταδίκη σου. Θέλησε ωστόσο να σου δώσει μιαν ακόμη ευκαιρία, μήπως και σώσεις τη ψυχή σου. Σκαρφίστηκε λοιπόν εκείνη την υπόθεση με την έκδοση από την τοπική Εκκλησία μιας πολυτελούς Βίβλου με πρόλογο δικό σου.

»Ήταν η τελευταία σου ευκαιρία. Μα και η τελευταία, για να αποδείξει - στον εαυτό του και όχι σ’ εμένα - ότι ουδείς γεννιέται κακός και ηλίθιος. Ήλπιζε να σε συγκινούσε η προσέγγιση της Εκκλησίας και η προτίμησή της προς το πρόσωπό σου, για τη συγγραφή ενός διεξοδικού προλόγου στη συλλεκτική χρυσοποίκιλτη έκδοση της Βίβλου, που θα εξέδιδαν, ώστε να έδινες τον καλύτερο σου εαυτό και αποδεικνύοντας ότι έχεις ένα κάποιο συγγραφικό ταλέντο να αποκήρυσσες εμμέσως ή άμεσα τον αγνωστικισμό σου. Εσύ όμως όχι μονάχα αρνήθηκες την πρόταση της Εκκλησίας, αλλά δήλωσες ότι θα σου ήταν αδύνατον να γράψεις πρόλογο πάνω σε κάτι για το οποίο δεν τρέφεις καμιά πίστη ή άποψη, τέλος πάντων.

»Κι ενώ τούτο σε καταδίκαζε σε μια αξέχαστη διαμονή στην κόλασή μου, ήρθε να προστεθεί στο απίστευτο ρεπερτόριό σου και η συνέχεια της προαναφερθείσας τοποθέτησής σου, στην οποία έλεγες ότι το τελευταίο σου βιβλίο ήταν και το απόγειο της συγγραφικής σου σταδιοδρομίας και ότι δεν θα ήθελες να γράψεις οποτεδήποτε κάτι άλλο, και πως με αυτό το βιβλίο θα ήθελες να τελειώσεις την καριέρα σου τη συγγραφική. Καλά, τί απροσμέτρητη βλακεία και ανοησία σε δέρνει, φίλε μου. Ενώ ήξερες ότι το τελευταίο σου βιβλίο σε είχε στιγματίσει ανεξίτηλα ως τον πλέον απροσάρμοστο και ανερμάτιστο συγγραφέα του καιρού του, εσύ έδειχνες να μην σε ενδιαφέρει και μάλιστα προκαλούσες με τέτοιου είδους τοποθετήσεις.

»Δεν είχε λοιπόν ο Θεός τίποτε άλλο να κάνει παρά να υπογράψει την οριστική καταδίκη σου, όπως και πράγματι έγινε. Έτσι σήμερα βρίσκεσαι στο εξακοσιοστό εξηκοστό έκτο υπόγειο της κόλασης και διαβάζεις τούτη την επιστολή, την οποία σου γράφω για να σου ανακοινώσω, εν τέλει την τιμωρία σου και τον αιώνιο κολασμό σου. Αλλά, τώρα εσύ θα αναρωτηθείς ή ήδη θα αναρωτιέσαι για ποιο λόγο εγώ ο Αρχιδιάβολος σου απευθύνομαι μέσω μιας επιστολής και όχι με κάποιον τρόπο τρομακτικότερο και σαφώς πιο ταιριαστό στην ιδιότητά μου. Ακόμη περισσότερο θα αναρωτιέσαι γιατί κάθισα κι έγραψα έναν τόσο μακροσκελή πρόλογο, λέγοντάς σου πράγματα γνωστά και δεν σου ανακοίνωσα απλώς την τιμωρία σου. Και το ερώτημά σου αυτό θα είναι εύλογο, αλλά θαρρώ, πως αν δεν το έχεις καταλάβει ήδη, θα το καταλάβεις στην πορεία. Εξ άλλου το σημαντικότερο όλων είναι ο καλός πρόλογος και αυτό εσύ ειδικά θα πρέπει να το ξέρεις…»

Η επιστολή κάπου εδώ τελείωνε με τα αποσιωπητικά να με βάζουν σε υποψίες. Σήκωσα το κεφάλι και ο διάβολος που μού είχε φέρει την επιστολή δεν φαινόταν πουθενά. Δεν σκοτίστηκα ιδιαίτερα και συνέχισα να ρεμβάζω.

Λίγες στιγμές αργότερα - στην κόλαση, και υποθέτω και στον παράδεισο, δεν είσαι βέβαιος και δεν μπορείς να είσαι ακριβής σχετικά με τον χρόνο, αν υπάρχει κάτι τέτοιο σε τούτη τη διάσταση - λίγες στιγμές αργότερα, λέω, ο διαβολάκος εκείνος επανεμφανίστηκε κρατώντας μια επιστολή την οποία και μού την έδωσε. (Νομίζω ότι αυτή τη σκηνή την έχω ξαναζήσει). Η επιστολή ήταν γραμμένη πάνω σε πάπυρο πορφυρού χρώματος με ωραίους καλλιγραφικούς χαρακτήρες χρώματος μαύρου. Στην επιστολή αναγράφονταν τα κάτωθι: «Αγαπητέ μου τρόφιμε, του ιδρύματος τούτου, του και γνωστότερου ως Κόλαση, παίρνω το θάρρος να σου γράψω το παρόν σημείωμα, επειδή γνωρίζω πολύ καλά ως αξιότιμος διευθυντής σου το ιστορικό σου στην προηγούμενη μίζερη ζωή σου. Γνωρίζω πολύ καλά…». (Μια στιγμή. Τούτο το έχω ξαναζήσει!).

* Ο Γιάννης Μαργέτης έχει δημοσιεύσει δύο συλλογές διηγημάτων: "Παράδοξη περιπέτεια" και "Σε ξένο κόσμο", ενώ άλλα διηγήματά του στη σελίδα μας μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ.
**σημείωση: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία του dhayman85.
________________________________

The Way of Kings

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 23 Jul 2014 10:01:00 +0000

Πέντε λόγοι για να διαβάσετε το “The Way of Kings”

της Νατάσα Παυλίτσεβιτς

Γεια σας! Άλλο ένα άρθρο που γράφτηκε αργότερα από ότι περίμενα, είχα όμως τους λόγους μου. Κάτι η τελευταία εξεταστική, κάτι οι πανηγυρισμοί για την τελευταία εξεταστική, πέρασε ο καιρός. Μα τώρα έχουμε κάτι πολύ ζουμερό να συζητήσουμε και δεν ήθελα να το αναβάλω άλλο! Ο λόγος για την fantasy σειρά βιβλίων του Brandon Sanderson “The Stormlight Archive”.

Για τον κόσμο αυτής της σειράς θα βγουν δύο σετ των πέντε βιβλίων. Επειδή κατανοώ ότι αυτό είναι βαρύ αναγνωστικό υλικό και δε θέλω να μου τρομάξετε, διευκρινίζω ότι τα πρώτα πέντε θα είναι με κάποιους χαρακτήρες, και τα επόμενα πέντε με κάποιους άλλους χαρακτήρες του ίδιου κόσμου. Αυτή τη στιγμή κυκλοφορούν τα δύο πρώτα μέρη της πενταλογίας, με τους τίτλους “The Way of Kings” και “Words of Radience”. Το τρίτο μέρος, “Skybreaker”, θα βγει την άνοιξη του 2016, άρα μέχρι τότε προλαβαίνετε άνετα να διαβάσετε τα πρώτα δύο. Γιατί όμως να το κάνετε αυτό; Γιατί να αρχίσετε μια epic fantasy σειρά τη στιγμή που οι περισσότεροι ακόμη πονοκεφαλιάζουμε με τα έργα του George R.R. Martin; Σας έχω φτιάξει μια λίστα από λόγους:

1. Στο goodreads το πρώτο βιβλίο έχει βαθμολογία 4,6 με 65.610 βαθμολογητές. Ας το γράψω με γράμματα να το χωνέψουμε: εξήντα πέντε χιλιάδες, εξακόσια δέκα άτομα θεωρούν ότι το βιβλίο αξίζει 4,6. Ξέρετε πόσοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Όσοι ολόκληρος ο νομός Χίου και μας περισσεύουν και δέκα χιλιάδες νοματαίοι ακόμη.

2. Είναι πολύ διαφορετικό fantasy από το "A Song of Ice and Fire". Ναι, όλοι έχουμε λυσσάξει με δαύτο και με τη σειρά του "Game of Thrones", αλλά εγώ και όλο και περισσότεροι γνωστοί μου έχουμε αρχίσει κάπως να μπουχτίζουμε. Τίποτα ευχάριστο δεν συμβαίνει ποτέ, οι “καλοί” μονίμως την πατάνε, και τα πιο θετικά σημεία είναι όταν πεθαίνει κάποιος χαρακτήρας που δεν συμπαθούμε (no spoilers). Στον κόσμο του Sanderson παρότι υπάρχουν μάχες, δολοφονίες και τα ρέστα, δε θα βρείτε αυτή την αίσθηση απόγνωσης, την αίσθηση ότι οι άνθρωποι είναι κατά βάθος κακοί. Υπάρχει δικαιοσύνη στο Stormlight Archive, υπάρχει ελπίδα. Κι εμένα αυτό με χαροποίησε.

3. Οι χαρακτήρες θα γίνουν οι καλύτεροι φίλοι σας. Εντάξει, όχι όλοι, μα οι βασικοί χαρακτήρες θα γίνουν, σας το εγγυώμαι. Και όσο για τους “κακούς”, θα καταλαβαίνετε απολύτως γιατί έγιναν τέτοιοι.

4. Ο κόσμος είναι εξαίσια πλασμένος. Ο Sanderson χωρίς να κουράζει, τον χτίζει σιγά σιγά μπροστά στα μάτια των αναγνωστών μέχρι που πείθεται κανείς ότι όντως πρέπει να υπάρχει σε ένα παράλληλο σύμπαν! Υπάρχει ιδιαίτερη γεωγραφία, διαφορετική χλωρίδα και πανίδα, νέες φυλές, άλλο κλίμα, και κάπως όλα αυτά μαζί βγάζουν νόημα και δένουν με την κουλτούρα κάθε τόπου.

5. Οι σκηνές δράσης είναι καταπληκτικές. Κι εγώ είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα πει “μπράβο” για την δράση. Αλλά ο Sanderson τη δίνει με τέτοια επιτυχία, που δεν μπορώ να μην τον παραδεχτώ. Είναι χορογραφίες, είναι ενδιαφέρουσες, οι πανοπλίες και τα όπλα που χρησιμοποιούνται σε αυτές είναι μοναδικά.

Θα μπορούσα να γράψω χίλια ακόμη επιχειρήματα (όπως ότι έχει σαρώσει βραβεία και βραβεία), αλλά σέβομαι τον αναγνωστικό σας χρόνο και δεν σας κουράζω. Νομίζω ότι καλύτερα είναι να σας αφήσω τώρα για να πάτε να πάρετε το “The Way of Kings”. Μέχρι το επόμενο άρθρο, να είστε καλά και να διαβάζετε fantasy!

Πού θα βρείτε τα βιβλία;

Στα ελληνικά δεν κυκλοφορεί ακόμη. Αν σας είναι εύκολο να διαβάσετε στα αγγλικά θα το βρείτε από τις εκδόσεις “Tor Books”. Μπορείτε να το παραγγείλετε από site τύπου amazon ή ακόμη καλύτερα (και φθηνότερα) να το αγοράσετε για το kindle που κοστίζει μόλις τρία δολάρια. Με το κιλό που λέει ο λόγος να το παίρνατε, πιο ακριβό θα σας έβγαινε...
___________________________

Σκοτεινα ποιηματα

noreply@blogger.com (Ράνια Ιωάννου) — Thu, 05 Jun 2014 12:41:00 +0000

Σκοτεινά ποιήματα

της Μαρίας Δανιήλ

Μαύρο Παραμύθι
(μέρος πρώτο)

Μια φορά κι έναν καιρό,
τα δάκρυα και η φρίκη
στήσανε χορό τη νύχτα που
γεννήθηκε ένα καταραμένο μωρό.

Η Μαύρη Βασίλισσα
το παιδί της κοιτάει,
τη θλίψη και την οδύνη
σε λυγμούς ξεσπάει.

Δεύτερο βλέμμα δεν του χαρίζει,
σε μαύρα πέπλα, σκοτεινές κορδέλες
την κατάρα του κρύβει,
με νεκρώσιμες μελωδίες το σιγονανουρίζει.

Κι όταν το μακάβριο στόλισμα τελειώσει,
τη γλώσσα της θα ξεριζώσει
σε κανέναν να μην μπορέσει να πει
για το παιδί με την νεκρική μορφή.

Με ματωμένα χέρια την κούνια του παίρνει
και με δάκρυα καυτά την ραίνει.
Μετά τα δάκρυα γίνονται καταρράκτες,
ανάμεσα στην μητέρα και το παιδί πελώριοι φράχτες.

Τα πέπλα και οι σκοτεινές κορδέλες
γίναν βαρκούλες χαμένες στους αγέρες.
Και του μικρού πρίγκιπα η σωτηρία
εξαρτάται απ’ της μοίρας την επιθυμία.

Εκείνη τους αγέρες σταματάει,
πνοή ζωής μέσα του φυσάει.
Κι έτσι ο πρίγκιπας πήρε το βάπτισμα του θανάτου
στην όχθη ενός βρώμικου βάλτου.

Η κούνια με μιας μεταμορφώθηκε
σε μουσικό κουτί,
μεγάλα μυστικά φορτώθηκε,
μαγεία μπορεί κανείς μέσα του να βρει.

Τα χρόνια περάσαν,
τ’ αστέρια γεράσαν.
Ο πρίγκιπας δεν γνώρισε άλλη ζωή
εκτός από εκείνη στο μαγικό κουτί.

Ώσπου μια νύχτα με φεγγάρι
η όμορφη κόρη λάθος δρόμο θα πάρει.
Μες στο δάσος θα χαθεί
και τελικά μπρος στον στοιχειωμένο βάλτο θα βρεθεί.

Παιδί του μυστικισμού, της φαντασίας
αν και μικρής ηλικίας,
απ’ την σκοτεινιά του βάλτου θα γοητευθεί
κι εκεί θ’ αποκοιμηθεί.

Τότε ο πρίγκιπας απ’ το κουτί του βγαίνει
και κοντά στην κόρη πηγαίνει.
Χαϊδεύει τα μαλλιά της –κόκκινα σαν το κρασί του θεού Διονύσου-
και αποφασίζει να την πάρει μαζί του.

Το αγνό πλάσμα στα χέρια του σηκώνει
και απ’ το λευκό φως της βουρκώνει.
Το κουτί ξανά ανοίγει
και τους δυο στο σκοτάδι πνίγει.

Η κόρη τα μάτια ανοίγει
κι απ’ την αγκαλιά του πρίγκιπα
με την νεκρική μορφή
πασχίζει να φύγει.

Γύρω της κοιτάζει
και τον πρίγκιπα ξορκίζει,
παρακαλάει όσο μπορεί
πιο σφιχτά να την κρατάει.

Εκείνος υπακούει σιωπηλά
και σιγά- σιγά μαγνητίζοντας
τη με μια ματιά
της ανοίγει τη δική του τη καρδιά.

Απ’ των πέπλων και των δακρύων
την βραδιά φτάνει σε τούτη
τη στιγμή τη ζωντανή που
την σήκωσε στα χέρια του τρυφερά.

Κι όταν η κατάβαση τελειώσει
η κοπέλα το φουστάνι της θα ισιώσει,
τα μάτια της στα δικά του θα καρφώσει
και με θάρρος θα φωνάξει:

«Μου ‘δειξες τη νύχτα, μ’ έφερες στη σκοτεινιά.
Άσε με τώρα να σου δείξω που έχει η αγάπη φωλιά.
Με φως και τραγούδια θα σε ταξιδέψω
και τα φιλιά μου ευλογημένο ένδυμα θα σου φορέσω.»

Ο πρίγκιπας το «ναι» φοβάται να το πει
πριν το πρόσωπο του την αφήσει να δει.
Αργά- αργά τη πλησιάζει,
στο πέρασμα του τους καθρέφτες ξεσκεπάζει.

Η κόρη περικυκλωμένη απ’ τη δική του μορφή
πλέον φως δεν μπορεί να δει.
Το μυαλό της αρνείται ν’ αφεθεί
στα δικά του χέρια για όλη τη ζωή.

Η ζωή της κρέμεται από μια κλωστή
όταν το βασίλειο του πρίγκιπα έρχεται να δει
αυτή τη καινούργια, άσπιλη, παρθενική μορφή
που δεν ξέρει «αμαρτία» τι πάει να πει.

Η κρασομαλλούσα τρομοκρατημένη
καταφύγιο προσπαθεί να βρει,
στην αγκαλιά του πρίγκιπα
θα κρυφτεί.

«Όλοι τους είναι σαν εμένα.
Τα όνειρα τους είναι ραντισμένα
με στάχτη κι αίμα.»
Θα της πει.

Εκείνη μια τελευταία φορά θα τον δει
και μετά για πάντα θα χαθεί.
Το φως μες στο σκοτάδι να ζήσει δεν μπορεί.
Το σκοτάδι μες στο φως πεθαίνει στη στιγμή.

Ο πρίγκιπας γονατίζει, θρηνεί γοερά
βλέποντας τα πάντα
–νιάτα, αθωότητα, ομορφιά-
νεκρά μέσα στη δική του αγκαλιά.

Φυγή

Άκου!
Άκου τη βροχή πως πέφτει!
Από εκεί ψηλά κάποιος κλαίει όταν μας βλέπει.
Μοναξιά μου, είσαι εδώ ξανά...
Μοναδική μου συντροφιά.
Τα δάκρυα του παραδείσου παίζουν την μελωδία τους
και κρατούν συντροφιά στο παιδί σου.
Κόρη δική σου αυτοαποκαλούμαι,
έτσι κι αλλιώς, από σκοτάδι και θλίψη αποτελούμαι.
Κάθε κομμάτι μου είναι μια απόχρωση του γκρι.
Άλλο χρώμα κανείς δεν μπορεί σ' εμένα να βρει.
Κόρη του σκοταδιού και της μοναξιάς,
αδελφή της θλίψης και της παγωνιάς,
νύμφη του Μορφέα του αιώνιου,
μάνα του ονείρου του στερνού
που εκπλήρωση δεν έχει.
Η μοίρα μαυροντυμένη
μ' οδηγεί και με πηγαίνει.
Παγωμένο νερό και σκοτεινό,
εσύ γίνε το σπίτι μου το νυφικό,
το σπίτι μου το πατρικό,
το καταφύγιό μου το αιώνιο.
Σ' εσένα θα κρυφτώ
και το σκοτάδι πια δεν θα φοβηθώ.
Ένα φωτεινό μέρος στην άλλη πλευρά θα βρω
και θα γίνει το βασίλειο μου το παντοτινό...

Τραγούδησέ μου…

Τραγούδησέ μου να κοιμηθώ,
μαύρα όνειρα να μην δω.
Πριν την αυγή θα σ’ αφήσω
και μακριά σου θα χαθώ.
Όλα όσα μου έδωσες
για τελευταία φορά θα θυμηθώ.
Τα λόγια, τις λέξεις, τις στιγμές,
τα χαμόγελα και τις ματιές.

Τραγούδησέ μου να κοιμηθώ,
τη φωνή σου θα κουβαλάω για φυλαχτό.
Ο άνεμος θα στεγνώσει
τα δάκρυα μου τα καυτά,
μην τα δεις και πληγωθείς.
Τόσο καιρό έμαθα,
συνήθισα πια,
να πληγώνομαι εγώ.

Τραγούδησέ μου να κοιμηθώ,
την τιμωρία μου δεν ξεχνώ.
Η καρδιά μου σαν άτακτο παιδί
στάθηκε στο ένα πόδι στον τοίχο
και οι σφαίρες του χιονιά
σταμάτησαν τον γνώριμο της ήχο.

Τραγούδησέ μου να κοιμηθώ,
το σκοτάδι που θα με τυλίξει να μην φοβηθώ.
Στις σκιές του πλάσματα γνωστά θα βρω.
Μάτια φωσφορούχα και φτερά απαλά
θα έχω να με οδηγούν.
Από ‘δω και πέρα οι Πριγκίπισσες της Αθανασίας,
τον θρήνο μου θ’ ακούν.

Τραγούδησέ μου να κοιμηθώ,
τα δυο σου μάτια ας μην δω.
Οι Πριγκίπισσες τις αναμνήσεις μου
με ξόρκια θα δέσουν
και οι φωτιές του χρόνου
να τις αγγίξουν πια δεν θα μπορέσουν…

Καθρέφτης

Κοιτάζω το είδωλό μου
στον καθρέφτη
και μια τούφα απ' τα
μαλλιά μου πέφτει.

Βλέπω τα μάτια μου
ν' αλλάζουν χρώμα.
Μαύρο, γκριζογάλανο
και πράσινο ακόμα.

Τα χείλη μου πρησμένα,
χιλιοφιλημένα,
φέρνουν στο μυαλό
λόγια από καιρό ξεχασμένα.

Από τότε που ήμουν
πριγκίπισσα με κόκκινα
μαλλιά πυρωμένα
και μάτια πράσινα μαγεμένα.

Από τότε που θυσίασα
τα καστανά μου νιάτα,
τη χλωμή μου ομορφιά
για μια θλιμμένη καρδιά.

Από τότε που ζούσα σε
πύργους καταραμένους
με υπηρέτες από χρόνια
πεθαμένους.

Τα μάτια μου ανοιγοκλείνω
και το όνειρο αυτό το
θλιβερό το σβήνω.

Κοιτάζω το είδωλό μου
στον καθρέφτη
και ένα δάκρυ
στο μάγουλό μου πέφτει.

Η μορφή μπροστά μου
καταρρέει
και μια φωνή ξένη
στο μυαλό μου κλαίει.

Τα μάτια ξανά και ξανά
ανοιγοκλείνω.
Προσπαθώ να δω,
την αλήθεια να διακρίνω.

Ώσπου καταλαβαίνω τελικά
πως αυτό που κοιτούσα
τόση ώρα, δεν ήμουν εγώ,
αλλά ένα είδωλο νεκρό.

Ξάφνου χίλιες φωνές
στο κεφάλι μου ξυπνάνε
και δικαίωση
από μένα ζητάνε.

Φωνάζουν, χτυπάνε, τσιρίζουν.
Τα δικά μου παιδιά,
αγνώριστα πια,
τη ζωή από μέσα μου ξεζουμίζουν.

Το σώμα μου πέφτει κάτω νεκρό,
ενώ το είδωλο στον καθρέφτη
μένει ζωντανό, δεμένο
με μαγεία και σκοτάδι
από ένα ξεχασμένο καιρό.

WHO IS WHO
Η Μαρία Δανιήλ γεννήθηκε στις 5 Ιανουαρίου του 1996 στην Αλεξανδρούπολη. Αφού, γύρισε σχεδόν όλη τη χώρα τελικά, μετακόμισε στη Καστοριά όπου και ζει ακόμα. Η μουσική και ο βροχερός καιρός αποτελούν κύρια πηγή έμπνευσής της, ενώ λατρεύει τα βιβλία φαντασίας.Τον Μάιο του 2012 βραβεύτηκε με τον 3ο έπαινο στον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό ποίησης που διοργάνωσε ο Σύλλογος Εκδοτών Β. Ελλάδος.Τον Οκτώβριο του 2013 βραβεύτηκε από τον Ελληνο-Αυστραλιανό Πολιτιστικό Σύνδεσμο Μελβούρνης για το ποιήμα της "Paradise's Tears". Ξεκίνησε να γράφει ένα βράδυ του Ιουλίου το πρώτο της βιβλίο,"Υπό το φως της πανσελήνου". Κυκλοφορεί επίσης το δεύτερο βιβλίο της σειράς με τίτλο "Πριν την πανσέληνο", ενώ το τρίτο και τελευταίο βιβλίο με τίτλο "Ξαστεριά" βρίσκεται υπό έκδοση από την Οσελότος Εκδοτική.

* σημείωση: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία του MOTHart. ________________________________

Η νικη ποτε δεν ηταν δυνατη

noreply@blogger.com (Ράνια Ιωάννου) — Sat, 29 Mar 2014 15:36:00 +0000

Η νίκη ποτέ δεν ήταν δυνατή

του Παναγιώτη Γκασιάμη

Για μια ακόμα φορά έχω βγει στο δρόμο και περπατάω χωρίς να έχω κάποιο σκοπό ή στόχο. Η ώρα είναι περασμένες δύο και η απόσταση που έχω διανύσει, από το μέρος όπου διαμένω αυτή τη χρονική περίοδο, δεν ξεπερνά τα τρία χιλιόμετρα. Είναι μια εβδομάδα τώρα που έχω αυτές τις περίεργες αϋπνίες. Είχα δοκιμάσει, από όσο με αφήνει η μνήμη μου να θυμηθώ, ότι μπορεί κανείς να φανταστεί, μέσα στις πέντε αυτές πρώτες μέρες, για να μπορέσω να κοιμηθώ. Μάταια. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να διανύω μα απόσταση έξι περίπου χιλιομέτρων έως την άλλη άκρη της πόλης όπου βρίσκεται το νεκροταφείο της, για να βρω λίγη γαλήνη εκεί ανάμεσα στους λοιπούς ανθρώπους που ενώ έχουν πεθάνει οι ψυχές έχουν παγιδευτεί εδώ στη γη η κάθε μία με το δικό της πρόβλημα που την στοιχειώνει αιώνια. Δεν έχω έκτη αίσθηση και προπάντων δεν είμαι τρελός, αλλά πες πως η ηρεμία αυτή που επικρατεί με ανακουφίζει και με ξεκουράζει αφήνοντάς μου μια αίσθηση ψυχικής γαλήνης, σαν να έλεγε κάποιος ότι βρίσκομαι στο μέρος που θα έπρεπε να βρίσκομαι από καιρό.

Σήμερα όμως δεν έχω διάθεση να πάω προς τα εκεί. Ίσως η πολυκοσμία που έχει σήμερα ο δρόμος, ίσως ο καινούριος φωτισμός στους δρόμους που χάλασε την απόκοσμη ομορφιά του σκότους, δεν σου αφήνουν τα περιθώρια για να ξεγλιστρήσεις εύκολα από τις ψυχές της νύχτας. Σήμερα λοιπόν έστριψα σε άλλο σημείο του δρόμου και κινήθηκα προς μια περιοχή της πόλης όπου ποτέ μέχρι τώρα δεν έτυχε να ξαναεπισκεφτώ. Το αρχιτεκτονικό στυλ αυτής της περιοχής ήταν μια μίξη και περιελάμβανε διάφορα σχέδια με εξαίρεση το κέντρο όπου δέσποζε ένα οικοδομικό τετράγωνο ντυμένο με την αγγλικανική επαρχιακή αρχιτεκτονική του 1900 όπου βρίσκεις, τώρα πια, μόνο στις ιστορίες τρόμου. Ένα γραφικό τετράγωνο που έχει μείνει ξεχασμένο από το χρόνο σε λάθος χώρο.

Προσπαθώ να θυμηθώ εάν έχω ξανακούσει για αυτό το χώρο τίποτα, αλλά μάταια, η μνήμη μου έχει εξασθενήσει μετά την απρόσμενη νόσο που με χτύπησε το καλοκαίρι πριν δύο χρόνια και με άφησε λιπόθυμο για σχεδόν μία εβδομάδα. Από τότε η μνήμη μου έχει εξασθενήσει αρκετά και κάνω πολλά και επαναλαμβανόμενα λάθη.

Το τοπίο της πόλης τώρα αλλάζει. Λεύκες, δεξιά και αριστερά του δρόμου στολίζουν την εικόνα που ανοίγεται μπροστά στα μάτια μου, όχι πολύ μεγάλες αλλά αρκετών χρόνων για να ενσωματωθούν με το φυσικό τοπίο που λικνίζουν τα φύλλα τους στο ημίφως του φεγγαριού και των λιγοστών φαναριών. Σημάδι κακό γιατί η φύση δεν βρίσκεται σε ησυχία και ποιος ξέρει τι είναι αυτό που την κρατάει ξάγρυπνη. Κάτι μέσα μου, μου έλεγε να μην την ενοχλήσω περισσότερο και αποφάσισα να επιστρέψω σπίτι για λίγη ξεκούραση. Όμως πίσω μου η πόλη ήταν μια μακρινή οπτασία. Ο δρόμος που είχα διανύσει φάνταζε τόσο πολύ μακρύς που μου ήταν αδύνατο να επιστρέψω πίσω με τα πόδια. Μπροστά μου υπήρχε μόνο η περιοχή για την οποία ξεκίνησα, ο δρόμος έρημος και από όσο μπορούσα να διακρίνω πριν αρχίσει η βροχή να λασπώνει το δρόμο, είχε αρκετό καιρό να περάσει από εκεί όχι μόνο αυτοκίνητο αλλά ακόμα και άνθρωπος. Βρήκα ένα υπόστεγο σε μια στοά να προφυλαχτώ από τη βροχή και να πάρω τα φάρμακά μου. Κάθομαι σε ένα πεζούλι και παίρνω τα φάρμακα που το μόνο που είναι σε θέση να μου προσφέρουν είναι παράταση της επιδείνωσής μου και όχι την ίαση της αρρώστιας μου. Για την ασθένειά μου δεν υπάρχει γιατρειά. Οι ώρες περνούνε γρήγορα και εγώ νοιώθω τους πνεύμονές μου να με κατατρώγουν και να μου στερούν τον πολύτιμο αέρα που χρειάζομαι για τη ζωή.

Καινούρια μέρα ξημέρωσε, όμορφη αλλά σε άγνωστο τόπο. Μόνος ξανά ανάμεσα σε πολλούς ομοίους μου. Το κακό πλησιάζει, το νοιώθω όλο και πιο κοντά μου να με τυλίγει και να με τραβάει μαζί του. Ξανά φάρμακα, λίγες ώρες παράταση στη ζωή. Λίγες αλλά τόσο σημαντικές. Σηκώνομαι όρθιος και βγαίνω στο φως. Άλλοι βιάζονται και δεν μου δίνουν σημασία, άλλοι γελάνε, άλλοι χαιρετάνε. Εγώ βουβός και αμίλητος προσπαθώ να κρύψω την ασθένειά μου και να ζήσω λίγο ακόμα. Γυμναστική και άλλες απλές καθημερινές εργασίες με φέρνουν όλο και πιο κοντά στο αναπόφευκτο. Η διάθεσή μου χειροτερεύει, φεύγω λίγο παραπέρα γιατί όλα αρχίζουν να με ενοχλούν οι φωνές, η φασαρία, τα γέλια. Προσπαθώ να κρυφτώ. Βρίσκω κάπου και ξεχνιέμαι για λίγο. Ηρεμώ. Οι σκέψεις φεύγουν για λίγο από το μυαλό μου. Προσπαθώ να βρω κάτι να πιαστώ για να ανακτήσω τις δυνάμεις μου. Κάποιος με χτυπάει στην πλάτη και μου λέει «ξέρεις τι πρέπει να κάνεις». Γυρνάω και βρίσκω στο χέρι μου ένα μαχαίρι. Το μυαλό μου χάνει την ηρεμία του, θολώνει, τα νεύρα μου αρχίζουν να ταράζονται. Κρατάω ένα μαχαίρι και αυτό είναι αρκετό για να ανοίξουν στο μυαλό μου οι ασκοί του Αιόλου και να σαρώσουν τα πάντα στο διάβα τους. Τα χέρια μου τρέμουν, μα αυτό ακίνητο στο χέρι μου έχει τη δική του θέληση που με καθηλώνει και περιμένει την επόμενη κίνησή μου. Διχάζομαι, θέλω να το κουνήσω αλλά όχι. Θέλω να το πετάξω αλλά όχι. Θέλω να τραυματίσω κάποιον αλλά όχι. Δύο σκέψεις αντίθετες. Πια όμως είναι η αληθινή. Σκέφτεται ο ευατός μου, σκέφτομαι και εγώ. Η απόφαση δύσκολη, δεν γνωρίζω ποιος από τους δύο μας σκέφτεται τι, δεν γνωρίζω γιατί πάντα διαφωνούμε αλλά αυτό που με τρομάζει είναι τι θα γίνει όταν συμφωνήσουμε μεταξύ μας. Το μαχαίρι παραμένει στο χέρι μου. Το σφίγγω όλο και πιο πολύ στη χούφτα μου. Νοιώθω τη λάμα του να γίνεται ένα με το χέρι μου. Τα πάντα γύρω μου μοιάζουν απειλητικά. Όλοι γίνονται εχθροί μου. Δεν υπάρχει φίλος, ακόμα και ο ευατός μου άρχισε να με προδίδει. Η αναπνοή μου κόβεται, ο αέρας λιγοστεύει. Πετώ το μαχαίρι και ψάχνω στην τσέπη για τα φάρμακά μου. Δεν είναι εκεί. Κάποιος μας πρόδωσε. Ποιος. Δεν γνωρίζω. Τα πόδια μου δεν με κρατάνε, ο βήχας πνίγει το λαιμό μου και ένα γέλιο ακούγεται που δεν είμαι σε θέση να το προσδιορίσω. Είμαι μόνος, μόνος στη ζωή, μόνος και στα μαρτύρια. Ο ευατός μου με εγκατέλειψε. Έτσι με εγκαταλείπει πάντα. Εκεί που τον χρειάζομαι, στις πιο σημαντικές αποφάσεις μένω μόνος. Εκείνος έρχεται μετά για να μου δείξει τα λάθη μου. Λάθη πολλά και αδιόρθωτα, γιατί δεν με αφήνει να τα διορθώσω. Μακάρι να με άφηνε.

Ξυπνάω στο νοσοκομείο. Ένα μηχάνημα μου δίνει αέρα. Οι πνεύμονές μου με εγκατέλειψαν. Ο ευατός μου το ίδιο. Είμαι μόνος μου. Δίπλα μου τα φάρμακά μου και ένα μαχαίρι. Τα πάντα είναι μονόδρομος. Ποτέ δεν γυρίζεις πίσω, μόνο θυμάσαι. Τώρα πια ούτε και αυτό. Ίσως έτσι είναι καλύτερα. Λόγια, εικόνες, σκέψεις, αναμνήσεις χαμένες στη λήθη της δικής μου ζωής. Πέντε μέρες έμεινα στο νοσοκομείο και ήρθε πια η ώρα να γυρίσω στο σπίτι. Οι αϋπνίες έχουν φύγει, ποιος ξέρει για πόσο καιρό όμως.

Φόρεσα τα ρούχα μου και βγήκα από το νοσοκομείο. Ψαχούλεψα λίγο τις τσέπες μου για να δω αν ήταν όλα εκεί που τα είχα αφήσει. Κλειδιά, πορτοφόλι, εισιτήριο, φάρμακα. Εισιτήριο; Δεν θυμάμαι να είχα βγάλει κανένα εισιτήριο τις τελευταίες μέρες. Το ξετυλίγω αργά και διαβάζω πάνω του «Αμαξοστοιχία 508, Mc Cormick Special Traveling, το όνομά μου και την ώρα αναχώρησης» (ημερομηνία ταξιδίου είχε οριστεί η σημερινή).

Η ώρα είναι έξι παρά το απόγευμα και από τα μεγάφωνα του σταθμού ακούγεται η αναγγελία «αμαξοστοιχία 508, έτοιμη προς αναχώρηση». Ο κόσμος αδιάφορος για την αναγγελία συνεχίζει τις δουλειές του. Οι υπεύθυνοι του σταθμού δεν έχουν μπορέσει να εντοπίσουν το λάθος στην ηχογραφημένη ταινία που αναγγέλλει τα δρομολόγια, γιατί το δρομολόγιο αυτό δεν υφίσταται πραγματικά. Παρόλα αυτά, εγώ βρίσκομαι καθισμένος στη θέση 22 αυτού του παράξενου τραίνου. Χαζεύω το εισιτήριό μου και μάταια προσπαθώ να θυμηθώ πως βρέθηκε στα χέρια μου εκείνο το κιτρινισμένο χαρτάκι της ταξιδιωτικής εταιρίας. Καμία πληροφορία για την πορεία του ταξιδιού που πρόκειται να πραγματοποιήσω δεν μου είναι γνωστή. Έχω γείρει ελαφρά στην αναπαυτική μου θέση και περιμένω ανυπόμονος να αισθανθώ τους πρώτους κραδασμούς, σημάδι πως το τραίνο ξεκίνησε για το μακρινό του ή μη δρομολόγιο.

17:58. Η ώρα πλησιάζει, αλλά το ταξίδι που περίμενα εναγωνίως αρχίζει να με τρομάζει γιατί παρατηρώ πως δεν έχει επιβιβαστεί κανένας άλλος μέχρι τώρα. Το βαγόνι αρχίζει να τρίζει και χαμένος καθώς ήμουνα στις σκέψεις μου αφήνω να γλιστρήσει από το χέρι μου το εισιτήριο που ακολουθεί και αυτό με τη σειρά του τη δική του πορεία προς το πάτωμα. Σκύβω το σηκώνω και έντρομος ανακαλύπτω πως τώρα επάνω του αναγράφεται και ο προορισμός μου. «Αυτό είναι αδύνατο» φώναξα και η φωνή μου αντήχησε στο άδειο βαγόνι. Ανοίγω το παράθυρο να με χτυπήσει λίγος αέρας και τότε είδα πόσο μακρυά είχαμε απομακρυνθεί από την Glengariff, την πόλη όπου μεγάλωσα και τόπο αναχώρησης αυτού του ταξιδιού. Το δάσος με τις κλαίουσες που πλημμύριζε το σταθμό είχε δώσει τη θέση του σε μια απέραντη θάλασσα πάνω στην οποία κινούμασταν αυτή τη στιγμή με προορισμό το νησί Gloryan. Ένα νησί τόσο φρικτό τώρα πια, που τίποτα δεν θυμίζει την αίγλη των παλαιών ημερών. Κάθομαι ξανά στη θέση μου. Τα χέρια μου πάνε ασυναίσθητα στις τσέπες μου ψάχνοντας για κάτι οικείο. Αυτή τη φορά το βρήκα. Το μαχαίρι που είχε σταθεί στο χέρι μου και με είχε κυριεύσει, πριν λίγες μέρες, ήταν τώρα μαζί μου. Φαίνεται πως αυτή τη φορά ο ευατός μου ήταν προετοιμασμένος αλλά για μια ακόμα φορά με πρόδιδε γιατί είχε αποσπάσει από εμένα τα φάρμακά μου. Μια μάχη με προδιαγεγραμμένη την ήττα μου. Πέφτω ζαλισμένος στο πάτωμα ενώ ο βήχας ροκανίζει τα σωθικά μου. Κλείνω τα μάτια μου, υποφέρω.

Ξυπνάω σπίτι μου. Πάνω στο τραπέζι ένας φάκελος με μεγάλα γράμματα που σχηματίζουν τις λέξεις «Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ». Τον ανοίγω και στο μυαλό μου έρχεται η εικόνα του χεριού μου να γράφει γρήγορα σαν κάποιος να του υπαγορεύει ένα κείμενο.

«Δεν ξέρω αν η αυριανή μέρα με βρει ζωντανό, αλλά δεν είμαι σε θέση να πω και το αντίθετο. Η κατάσταση έχει γίνει απελπιστικά τραγική αφού κάθε σημείο επαφής έχει πια χαθεί. Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση μου θα είχε πια τρελαθεί. Εγώ ίσως τη γλίτωσα επειδή οι ιστορίες τρόμου που τόσο καιρό διαβάζω μου πρόσφεραν ένα είδος ανοσίας απέναντι στην τρέλα. Έχοντας έρθει σε επαφή με άτομα διανοητικά ταραγμένα, την έχω βιώσει σε όλο της το μεγαλείο και τη δύναμη. Για πολλούς είμαι γραφικός, για άλλους περίεργος, για άλλους τρελός. Για μένα ξεπέρασα τα όρια του λογικού, έτσι όπως το ορίζουν οι παράφρονες και όχι οι «λογικοί» ιατροί που τους παρακολουθούν. Κλείνω τα μάτια μου. Ηρεμώ. Σκέφτομαι την αγαπημένη μου που με περιμένει να γυρίσω πίσω στη ζεστή αγκαλιά της και στην ηρεμία του σπιτιού μας. Δάκρυα κατακλύζουν τα μάτια μου αλλά δεν τα ανοίγω καθώς ένας αδιόρατος τρόμος με κυριεύει. Σκέφτομαι πόσο μακρυά είμαι από το σπίτι μου και η λύπη μου είναι αβάσταχτη. Σκέφτομαι πόσο πολύ έχω τώρα την ανάγκη της, τώρα που όλα φτάνουν σε ένα τέλος. Την νοιώθω κάθε τόσο να βρίσκεται στο πλευρό μου και να με προσέχει αλλά μου στοιχίζει που εγώ είμαι εδώ φυλακισμένος και δεν μπορώ να της προσφέρω τίποτα από όσα της ορκίστηκα την ημέρα που την πρωτοείδα. Ανοίγω τα μάτια μου. Όλα επιστρέφουν πίσω σαν να μην είχαν φύγει ούτε για μια στιγμή. Ο πόλεμος, το δικαστήριο ερήμην μου, η φυλάκισή μου για το μεγαλύτερο έγκλημα που έγινε ποτέ σε πολιτισμένη κοινωνία. Η τιμωρία μου αβάσταχτη. Πολλές φορές λύγισα, έφτασα στα πρόθυρα και ξαναγύρισα, αλλά όχι πια. Τώρα είμαι ένα βήμα παραπέρα. Τους φαίνεται περίεργο που ακόμα αντέχω και συνεχίζουν ακάθεκτοι τον πόλεμο εναντίον μου. Η σωματική μου υγεία έχει κλονιστεί αρκετά, η ψυχική μου ανεπανόρθωτα. Τα όνειρά μου αρχίζουν να κλονίζονται και να καταρρέουν. Δεν υπάρχει ελπίδα πια, είναι πολύ αργά. Περιμένω μόνο το τέλος που θα με λυτρώσει από αυτή την κόλαση, την κόλαση που αυτοί ετοίμασαν για μένα. Δεν θα πέσω αμαχητί. Η τελευταία σταγόνα που θα χυθεί από το αίμα μου θα καρπίσει. Δεν θα υπάρχει λύτρωση από αυτή την τιμωρία, γιατί είναι η τιμωρία ενός παράφρονα ονειροπόλου και αυτός έχει τη δύναμη να καταφέρει τα αδύνατα. Κλείνω για μια ακόμα φορά τα μάτια και σκέφτομαι την αγαπημένη μου. Της στέλνω το πνεύμα μου βοηθό και προστάτη στη ζωή της. Ξέρω πως θα πληγωθεί όταν το μάθει αλλά δεν αντέχω άλλο μακρυά της. Αυτή με κάνει να ζω και τώρα που μου τη στερούνε αργοπεθαίνω. Δεν περιμένω να με βρει το πρωί, ούτε και θέλω. Τώρα που έκλεισα τα μάτια μου ας φύγω, απλά χωρίς να με αντιληφθεί κανείς. Ας φύγω τώρα…

Ακούω φωνές να με καλούνε. Ανοίγω τα μάτια μου και όλα είναι ξανά εκεί. Έρχονται από πάνω μου και με καλύπτουν. Η ζημιά έγινε, κανείς δεν μπορεί να το σταματήσει τώρα. Το τέλος είναι κοντά, έτσι θέλω να ελπίζω. Η υπομονή μου εξαντλήθηκε. Έχασα τις επαφές μου με τη Μητέρα-Φύση γιατί φοβόμουν ότι μέσω εμένα θα πάθαινε κακό εκείνη. Καλύτερα να φύγω τώρα που έχω ακόμα δυνάμεις και μπορώ να το κάνω σωστά, χωρίς να τραυματίσω κάποιον από αυτούς που με χρειάζονται.

-Όχι! Δεν είναι δυνατόν! Φώναξα και πετάχτηκα επάνω.

Είχα αποκοιμηθεί επάνω στον υπολογιστή αλλά ένα φριχτό όνειρο με έκανε να ξυπνήσω βίαια και να φωνάξω. Το μυαλό μου βαρύ και θολό γεμάτο σκέψεις που δεν έπρεπε, μου προκαλούσε αφόρητο πόνο. Η αναπνοή μου βαριά και κοφτή δήλωνε το μέγεθος της αγωνίας που με κυρίευε. Σηκώθηκα τόσο απότομα όσο είχα ξυπνήσει και έτρεξα στο μπάνιο για να ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπό μου μήπως και καταφέρω να διώξω μακρυά τις σκέψεις που τρύπωσαν μέσα μου. Άνοιξα τη βρύση και έβαλα το κεφάλι μου από κάτω. Το νερό έτρεχε κρύο στο νιπτήρα όμως εγώ το ένοιωθα καυτό πάνω μου. Έπρεπε να κοιτάξω. Έπρεπε να δω πως έμοιαζε το πρόσωπό μου. Τους τελευταίους έξι μήνες δεν είχα το κουράγιο να με κοιτάξω, αλλά τώρα το νοιώθω, το ξέρω, έπρεπε να βρω το θάρρος να δω πως έμοιαζα. Η τελευταία μάχη που είχα δώσει με τον ευατό μου, μου είχε αφήσει ανεξίτηλα σημάδια που είχαν αλλοιώσει τα φυσικά χαρακτηριστικά μου. Οι άλλοι δεν το βλέπανε, εγώ όμως το ένοιωθα να με παραμορφώνει.

Προσπάθησα να σηκώσω το κεφάλι μου, να βρω τη δύναμη να κοιτάξω αλλά μάταια,, είχα παγώσει. Οι μύες μου δεν αντιδρούσαν, είχαν πάψει να έχουν κάθε επαφή με το συνειδητό σε μια προσπάθεια να σταματήσουν το αναπόφευκτο. Τα μάτια μου κοιτούσαν το νερό που γλιστρούσε από το νιπτήρα και χάνονταν στο σκοτεινό κόσμο του θανάτου. Η όρασή μου άρχισε να θολώνει καθώς τα φώτα καλύπτονταν σιγά σιγά από το μαύρο πέπλο που εμφανίζεται στους στρατιώτες πριν την τελική μάχη. Σημάδι του θανάτου που έρχεται για την τελική αναμέτρηση, ένας θα ζήσει ένας θα πεθάνει! Έμεινα αρκετή ώρα εκεί χωρίς να καταφέρω τελικά να κοιτάξω στον καθρέφτη. Μου ήταν αδύνατο. Ίσως γιατί δεν ήθελα να δω εάν αυτό που ονειρεύτηκα ήταν πράγματι αλήθεια.

Γύρισα στο δωμάτιο κρατώντας τα φώτα κλειστά, φοβούμενος τις σκιές που δημιουργεί το φώς. Όλα ήταν όπως τα άφησα. Το κρεβάτι στρωμένο, διάφορα βιβλία σκόρπια πεταμένα εδώ και εκεί και ο υπολογιστής μου ανοιχτός, πάνω στο γραφείο που υπήρχε μπροστά από το μοναδικό παράθυρο που είχε το δωμάτιο. Κάθισα στην καρέκλα και κοίταξα προς τα έξω. Το φεγγάρι ήταν δύο ημερών και η λάμψη του πολύ λιγοστή για να φωτίσει τα σκοτεινά σοκάκια που υπήρχαν γύρω από το σπίτι μου. Παντού απλωνόταν μια μαύρη σκιά που κάλυπτε την πόλη και σε έκανε να ανατριχιάζεις. Έμεινα αρκετή ώρα εκεί κοιτάζοντας έξω και ηρεμώντας από τον εφιάλτη που είχα δει νωρίτερα.. Ηρέμησα! Γύρισα προς τον υπολογιστή μου για να τελειώσω το κείμενο που ξεκίνησα να γράφω λίγο πριν με πάρει ο ύπνος.

«Ονειρικές σκέψεις… Είναι αυτές οι στιγμές που πιάνω το πληκτρολόγιο μη ξέροντας πώς να βγάλω στην επιφάνεια όλα όσα κρύβονται από κάτω. Το μέσα και το έξω είναι Ένα, με όλη τη σημασία της λέξης. Πώς να ξεκόψεις αυτό το ανείπωτο σύνολο από τον εαυτό του; Πώς να το τεμαχίσεις για χάρη της άχαρης επικοινωνίας; Και σε τελική ανάλυση γιατί να το κάνεις;

Καλησπέρα κύριε Στήβενσον. Βλέπω άλλαξες όνομα, δεν θες να έχεις πια καμία σχέση μαζί μου; Όμως εγώ σε θυμάμαι και σε θυμάμαι καλά. Δεν σου ’φτάσαν όλοι οι ουρανοί του κόσμου; θέλησες και κάτι παραπάνω. Αυτό το κάτι σου ξαναχτυπάει την πόρτα και ήρθε για την πληρωμή, μόνο που τώρα δεν θα καταλήξουμε να παλεύουμε με πληκτρολόγια και λέξεις, με συντακτικό και ορθογραφία… αλλά τώρα πια σώμα με σώμα. Είμαι πιο δυνατός και έχω έρθει για τη σφαγή. Αυτή που μου χρωστάς τόσους μήνες τώρα. Το κύμα βράζει μέσα μου και δεν θα αργήσει να σε παρασύρει.

Κρύβεσαι, φοβάσαι, με αποφεύγεις αλλά το ξέρεις πως χωρίς εμένα δεν υπάρχεις κι όλα εκείνα τα μικρά και τα μεγάλα που ταλανίζανε το φτωχό σου μυαλό, όσο έλειπα, βλέπεις πόσο γελοία φαντάζουν τώρα; …

… Το μεγάλο και απέραντο σύμπαν σε όλο του το μεγαλείο! Η λεπτή διαχωριστική γραμμή μιας χοάνης που σημαίνει θάνατο και ζωή ταυτόχρονα. Η ζωή μου που ξεπηδά από τον καθρέφτη σαν αντικρίσεις τον εαυτό σου, θέλει να σε καταπιεί. Με καταπίνεις και σε καταπίνω δηλητηριάζοντας ο ένας τον άλλο για μια στιγμή, που ο πόνος της όμως θα κρατήσει για πάντα. Μα, το φαρμάκι σου δεν είναι αρκετό πια για να με ξεκάνει. Άφησες τη δύναμή σου να χαθεί γιατί φοβήθηκες να δεις αυτό που έγινες, αυτό που πάντα ήσουν. Βυθίζω το χέρι μου μέσα στον καθρέφτη και ένας παλιός και γνώριμος κόσμος εμφανίζεται πίσω του. Σε βλέπω μπροστά στο νιπτήρα κίτρινο να ανασαίνεις βαριά και να φαίνεσαι έτοιμος να καταρρεύσεις. Σε πιάνω από το χέρι και σε τραβάω μέσα. Τραβιέσαι, χάνεσαι, τρικλίζεις! Ξέρεις πως είμαι εγώ. Με νοιώθεις το ξέρω. Μάθε λοιπόν τι πρόκειται να συμβεί, μάθε πως θα γραφτεί το τέλος.

Ο καθρέφτης είναι η πύλη, είναι η είσοδος και σε προκαλώ να ανακαλύψεις τον κόσμο που υπάρχει πίσω από αυτήν. Μπες μέσα του και ταξίδεψε στο κενό, άσε το χώρο να σε παρασύρει μαζί του μέχρι την χρυσή παραλία που συναντηθήκαμε για πρώτη φορά. Θυμάσαι; Τα ασημένια νερά που αντανακλούσαν τον γαλαζωπό ήλιο, τα χρώματα της ίριδας που έπαιζαν πάνω στον ορίζοντα, τον αέρα που μύριζε γιασεμί και βανίλια και σε ξεσήκωνε να αναζητήσεις το άγνωστο. Αλήθεια θυμάσαι; Μην απαντάς ξέρω τι σκέφτεσαι γιατί εγώ είμαι εσύ και εσύ εγώ.

Ήρθε η ώρα. Ετοιμάσου. Αρκετά σε περίμενα. Τώρα θα γραφτεί το τέλος. Το νιώθεις;

Είναι η άμμος που αρχίζει να σε καταπίνει, μέχρι να βουλιάξεις ολότελα και να μην μπορείς να πάρεις ανάσα. Θα νοιώσεις την αναπνοή σου όλο πιο λιγοστή και πιο βαριά ώσπου να σταματήσει τελείως δηλώνοντας το χαμό σου, το θάνατό σου εκεί ακριβώς, μπροστά στην οθόνη καθώς θα ανακαλύψεις ότι εγώ χτυπάω τα πλήκτρα με μανία, και είναι η Μανία μου τέτοια που τα κάνει όλα αυτά πραγματικότητα!»

Δεν είναι αλήθεια, δεν μπορεί να είναι αλήθεια, φώναξα! Αφού τον σκότωσα. Πως γίνεται. Πριν έξι μήνες ήταν θυμάμαι όπου γράφτηκε η τελευταία πράξη του δράματος. Πριν έξι μήνες τον σκότωσα. Πως τώρα εμφανίζεται πάλι; Από πού έρχεται; Ποιος τον κάλεσε;

Ήρθε για ακόμα μια φορά να στοιχειώσει τα όνειρά μου, πιο δυνατός από ότι πριν, γιατί τώρα τον νοιώθω έντονα μέσα μου να μου κυριεύει το νου και να με ξεσκίζει αποκτώντας σιγά σιγά όλο και περισσότερο έλεγχο επάνω στο σώμα μου.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο! Τα σημάδια του αρχίζουν να φαίνονται πάνω μου. Ζαλίζομαι. Αναπνέω όλο και πιο δύσκολα. Το αίμα μου το νοιώθω πύρινο πια, να περνάει και να καίει τις φλέβες μου. Αισθάνομαι ότι δεν μου έχουν μείνει δυνάμεις να τον παλέψω. Και πώς να έχω άλλωστε αφού εγώ δεν έχω αναρρώσει πλήρως από την προηγούμενη μάχη μας ενώ αυτός είναι πιο δυνατός.

Είναι πολύ πιο δυνατός!
Τα όνειρα! Τα όνειρα!
Τώρα αρχίζω και θυμάμαι, έτσι τον νίκησα. Τα όνειρα μου, πότε δεν κατάφερε αυτός να τα πολεμήσει. Εκεί!, εκεί έγινε η τελική μάχη και εκεί τον νίκησα διώχνωντάς τον μακρυά χωρίς ελπίδα να γυρίσει.

Αλλά γύρισε και τώρα πια με καλεί μέσα από τα ονειρά μου. Δεν ξέρω πως. Τον νοιώθω να μου ψιθυρίζει σκέψεις που δεν είναι δικές μου. Τον νοιώθω μέσα στο κεφάλι μου να γυρνάει και να με γεμίζει πόνο, άλλωτε πίσω από τα μάτια και άλλωτε βαθιά μέσα στο μυαλό μου. Τον νοιώθω σε κάθε ανάσα μου που βγαίνει τώρα πια, όλο και πιο δύσκολα. Ήρθε και αυτή τη φορά θέλει αυτός να είναι ο νικητής.

Ανοίγω το συρτάρι να βρω τα χάπια που μου είχαν δώσει οι γιατροί, καθησυχάζοντάς με ότι δεν είχα κάτι σοβαρό, όμως εκείνοι δεν ήξεραν. Δεν ήθελα να μάθουν. Βρήκα τα χάπια αλλά δίπλα τους βρήκα και το μαχαίρι που είχα μαζί μου στην προηγούμενη μάχη μου εναντίον του. Δεν ξέρω γιατί το κράτησα αλλά μου ήταν αδύνατο να μπορέσω να το αποχωριστώ. Το παίρνω στο χέρι μου και ίδιες εικόνες με τότε έρχονται στο μυαλό μου.

Πιάνω το μαχαίρι και αυτό είναι αρκετό για να με κλονίσει τόσο ψυχικά όσο και σωματικά. Το μυαλό μου χάνει την ηρεμία του, πνίγεται από σκέψεις αλλόκοσμες και απεχθείς που τεντώνουν τα νεύρα μου και τα κάνουν να ταλαντώνονται άτσαλα πλησιάζοντας όλο και πιο πολύ στα όριά τους. Τα χέρια μου τρέμουν, αλλά το μαχαίρι μένει εκεί, ακίνητο και στιβαρό σαν να είναι δεμένο πάνω τους με μια δική του θέληση που με καθηλώνει και περιμένει την επόμενη κίνησή μου. Προσπαθώ να το πετάξω αλλά το νοιώθω να σφίγγει όλο και πιο πολύ στη χούφτα μου. Αισθάνομαι τη λάμα του καυτή να μπαίνει μέσα στο χέρι μου αλλά η απουσία του πόνου είναι που με τρομάζει πιο πολύ από όλα. Το μαχαίρι και εγώ ενωθήκαμε, είμαστε πια ένα. Έτοιμοι ή όχι δεν έχει σημασία, τα πιόνια έχουν στηθεί και το παιχνίδι είναι έτοιμο να ξεκινήσει.

Μα, τώρα θυμήθηκα!, το μαχαίρι αυτό δεν προορίζεται για μένα, δεν μπορεί να μου προξενήσει κακό, όχι σε μένα αλλά εκείνος το τρέμει. Το φοβάται γιατί επάνω του έχει δύναμη και μπορεί να τον σκοτώσει. Όχι όμως όσο είμαστε στο δικό μου κόσμο. Εδώ δεν μπορεί να του κάνει τίποτα. Πρέπει να πάω εγώ να τον βρω, τώρα, πριν να είναι πολύ αργά. Όμως υπάρχει μόνο ένας τρόπος να μπω εκεί που είναι αυτός αλλά αυτό μου είναι αδύνατο. Έξι μήνες τώρα δεν είχα το κουράγιο να μπω εκεί και να βεβαιωθώ πως είναι νεκρός και τώρα με καλεί εκεί για να τον αντιμετωπίσω σώμα με σώμα.

Πρέπει να μαζέψω δυνάμεις. Πρέπει να βρω το θάρρος να κοιτάξω. Πρέπει να μπω εκεί μέσα και να βγω νικητής εάν θέλω να ζήσω. Αυτή τη φορά δεν θα υπάρξει γυρισμός, το ταξίδι έχει ξεκινήσει και η πορεία έχει διαγραφεί. Βγαίνω από το δωμάτιο και κατευθύνομαι προς το υπόγειο. Πέντε όροφοι με χωρίζουν από τη αποθήκη όπου έχω κρύψει τον καθρέπτη που αποτελεί την πύλη για τον ονειρικό κόσμο που έχει εισβάλει στη ζωή μου. Ζαλίζομαι! Παραπατάω στις σκάλες καθώς τα πόδια μου έχουν αρχίσει να μην με βαστάνε. Τα βήματά μου γίνονται όλο και πιο άτσαλα μέχρι που στο τέλος πέφτω και χάνω τις αισθήσεις μου. Τον βλέπω, είναι λίγα μέτρα πιο δίπλα. Με κοιτάει και γελάει δυνατά. Ακούω τη φωνή του να μου λέει, «αν νομίζεις ότι μπορείς να με νικήσεις σκέψου το καλά γιατί εγώ έχω τον έλεγχο του κορμιού σου. Είσαι ανίσχυρος μπροστά μου ενώ εγώ όπως βλέπεις έχω τη δύναμη να σε εξοντώσω ανά πάσα στιγμή.»

Αρχίζω να συνέρχομαι. Προσπαθώ να καταλάβω που βρίσκομαι μα η όρασή μου δεν έχει καθαρίσει ακόμα. Γύρω μου, ένα άσπρο φως με πλημμυρίζει, μια ζεστασιά και μια γαλήνη που διαπερνάει όλα το σώμα μου. Είναι όλα τόσο ωραία. Μακάρι να έμενα εκεί για πάντα, μακρυά από αυτόν τον άλλο που εισέβαλε ξανά στη ζωή μου. Περίμενε! Νομίζω ότι ακούω φωνές. Πράγματι! Ακούω φωνές, εκεί στο βάθος, αχνά αλλά είναι εκεί. Ακούω να φωνάζουν το όνομά μου. Πρέπει να πάω προς τα εκεί. Έρχομαι!….

… Όλα σκοτείνιασαν, σειρήνες ακούγονται ακριβώς από πάνω μου. Κάποιος φωνάζει το όνομά μου και μια ηλεκτρική εκκένωση διαπερνά το κορμί μου. «Μπιπ! Μπιπ! Εντάξει έχουμε σφυγμό, θα τα καταφέρουμε μέχρι το νοσοκομείο».

Ανοίγω τα μάτια μου. Είμαι ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου. Γνώριμη εικόνα που δεν με ξαφνιάζει καθόλου. Για μια ακόμα φορά προδόθηκα. Όχι όμως δεν θα παραδώσω έτσι εύκολα τα όπλα. Πρέπει να φύγω, πρέπει να τον κυνηγήσω, να αποτελειώσω αυτό που ξεκίνησα πριν καιρό. Αυτή τη φορά όμως θα είναι το τέλος, πρέπει να βρω τη δύναμη να τον νικήσω. Πως! ……

… Δεν μπορώ άλλο να σκεφτώ, έχω αρχίσει να κουράζομαι. Είμαι εξαντλημένος, αλλά δεν πρέπει να κοιμηθώ. Δεν πρέπει να με βρει ο άλλος εδώ, να γνωρίζει τις αδυναμίες μου γιατί τότε η νίκη του θα είναι βέβαιη. Πρέπει να βρω τρόπο να φύγω από εδώ και να πάω να τον πολεμήσω τώρα που υπάρχει λίγη δύναμη μέσα μου.

Η πόρτα του δωματίου μου ανοίγει και μια νοσοκόμα μου αλλάζει τον ορό.
- «Μην ανησυχείτε κύριε Χάριταν, όλα θα πάνε καλά, ηρεμίστε τώρα και σε λίγο θα περάσω να σας ξαναδώ. Ο ορός αυτός θα σας βοηθήσει να χαλαρώσετε και να κοιμηθείτε.»
- Μα δεν καταλαβαίνετε, δεν πρέπει να κοιμηθώ όχι ακόμα τουλάχιστον. Βγάλτε τον ορό, βγάλτε τον είπα, βγάλτε!!!
« - Γεια σου λοιπόν κ. Στήβενσον, πως είσαι? Δεν σε βλέπω και πολύ καλά. Νομίζεις ακόμα πως μπορείς να με σκοτώσεις? Δεν βαρέθηκες τόσα χρόνια να προσπαθείς.
- Όχι! πρέπει να πεθάνεις, δεν πρέπει να έχεις ζωή. Αρκετά με βασάνισες όλα αυτά τα χρόνια. Μετανιώνω που σε ελευθέρωσα τότε. Αλλά βλέπεις σε είχα ανάγκη, μόνος μου δεν θα μπορούσα ποτέ να το ξεπεράσω, θα είχα τρελαθεί όπως λένε σήμερα οι υπόλοιποι άνθρωποι. Ποιος ξέρει ίσως να ήταν καλύτερα έτσι. Εγώ στο άσυλο αλλά εσύ δεν θα είχε βγει.
- Τώρα όμως αυτό έγινε και ήρθε η ώρα να πληρωθώ, το ξέρεις πως θα γινότανε αυτό κάποια στιγμή αλλά προτίμησες να ξεφύγεις και να αρνηθείς την πληρωμή. Λοιπόν ήρθε η ώρα να πληρώσεις και ξέρεις πολύ καλά τι θέλω.
- Ξέρω αλλά δεν θα το πάρεις τόσο εύκολα.
- Πολύ πιο εύκολα από όσο φαντάζεσαι. Αλλά σε συμβουλεύω να μην παλέψεις άλλο γιατί θα πονέσεις ακόμα πιο πολύ και δεν θέλω να σου κάνω άλλο κακό, άλλωστε είμαστε το ίδιο πρόσωπο. Εσύ είσαι εγώ και εγώ είμαι αυτό που αρνείσαι να δεις, ο πραγματικός σου ευατός, πανίσχυρος και γεμάτος σοφία που δεν μπορεί να τον σταματήσει τίποτα τώρα πια. Ούτε καν το μαχαίρι που έχεις κρυμμένο στο σακάκι σου. Δεν το φοβάμαι πια, δεν μπορεί να μου κάνει κακό.
- Αφού προορίζεται για σένα, αν θυμάσαι καλά δημιουργηθήκατε μαζί. Το μαχαίρι συμπληρώνει εσένα και εσύ αυτό και όταν ενωθείτε θα ξαναγίνεται πάλι αυτό το οποίο ήσασταν πριν σε καλέσω.
- Κάνεις λάθος γέρο φίλε μου. Δεν διάβασες όλο το βιβλίο. Το μαχαίρι είναι προέκταση δικιά μου και όχι συμπλήρωμά μου. Όταν λοιπόν ενωθώ με αυτό θα γίνω αυτό που πάντα ήμουν και αυτό το χρωστάω σε σένα που με κάλεσες. Δεν υπάρχει τρόπος να με σκοτώσεις.
- Λες ψέματα!
- Απεναντίας, μπορώ να στο αποδείξω. Δώσε μου το μαχαίρι και δες να μεταμορφώνομαι σε αυτό που είσαι προορισμένος να γίνεις. Ο κυρίαρχος δαίμονας του νησιού Γκλόριαν.

Το χέρι μου ψάχνει στην τσέπη του σακακιού μου για το μαχαίρι. Είναι εκεί. Δεν έχω τη δύναμη να τον παλέψω. Η ήττα μου ήταν προδιαγεγραμμένη. Δεν έχει νόημα πια να πολεμήσω.
- Πάρ’ το. Έχασα. Ας τελειώνουμε ήσυχα.

Μια λάμψη με τύφλωσε την στιγμή που πήρε το μαχαίρι στα χέρια του. Γύρισα το πρόσωπό μου αλλά νιώθω ακόμα το φως να με τυφλώνει. Στα αυτιά μου έρχεται ο ήχος από κύματα, ενώ οι πνεύμονές μου γεμίζουν με ένα συνοθύλεμα από βανίλια και γιασεμί. Ανοίγω τα μάτια μου και παρόλο που βλέπουν ακόμα θολά μπορούν να ξεχωρίσουν την πανδαισία χρωμάτων που επικρατεί στον ορίζοντα.

Αρχίζω να θυμάμαι. Είναι το νησί Γκλόριαν. Σε εκείνη την παραλία δίπλα στα παλιά ερείπια βρήκα το βιβλίο που δυόμιση χρόνια τώρα με στοίχειωσε. Σε αυτό το βιβλίο διάβασα για τον δαίμονα που έσπερνε πόνο και δυστυχία σε ολόκληρο το νησί.

Και τώρα πια ο δαίμονας είναι πάλι ζωντανός,
εγώ τον έφερα στη ζωή,
εγώ είμαι ο δαίμονας
και θα τελειώσω αυτό που ξεκίνησα χιλιάδες χρόνια πριν!

Δεν είμαι σε θέση να πω τίποτα άλλο, η φυγή έχει ήδη αρχίσει.

Δεν είμαι εγώ. Οι σκέψεις αυτές δεν ανήκουν σε μένα. Δεν μπορεί να ανήκουν.

Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του πριν συμβεί το μοιραίο. Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε πως ένας τόσο φιλήσυχος άνθρωπος έφτασε σε τέτοιο σημείο. Κανείς δεν κατάλαβε τι ήταν αυτό που τον βασάνιζε. Άλλοι είπαν λάθη του παρελθόντος, άλλοι είπαν δαίμονες που στοιχειώνουν τα όνειρα, άλλοι πως απλά τρελάθηκε. Κανείς ποτέ δεν έμαθε τη αλήθεια. Κανείς δεν έμαθε τι συνέβαινε μέσα στο μυαλό αυτού του ανθρώπου και τον ώθησε να φτάσει τόσο μακρυά ξεπερνώντας οποιαδήποτε όρια έχει θέσει ποτέ ανθρώπινος νους. Γιατί να διαλέξει τη λύση αυτή παραμένει ένα μυστήριο. Η αλήθεια είναι πως η λύση αυτή δεν έλυσε τίποτα απλά σταμάτησε μια κατάσταση, κάτι που έπρεπε να γίνει από καιρό αλλά δεν το τολμούσε, χωρίς να ξέρει ούτε ο ίδιος το γιατί. Η αλλαγή αυτή δεν έγινε αμέσως αισθητή. Χρόνια ολόκληρα τον κατέτρωγε ώσπου έπεσε και η τελευταία ελπίδα που μπορεί να προβάλει κάποιος, τα όνειρα. Τα όνειρά του δηλητηριάστηκαν. Η μόνη του ελπίδα που δεν μπόρεσε να του στερήσει κανένας κατακρεουργήθηκε. Δεν έμεινε τίποτα να ελπίζει. Οι αισθήσεις του είχαν παραμορφωθεί και τον είχαν μετατρέψει σε κάτι απαίσιο, για τον ίδιο που το ένοιωθε, οι έξω όμως δεν είχαν ιδέα. Δεν γνώριζαν τίποτα για τη μάχη. Δεν γνώριζαν τους αντιπάλους παρά μόνο έμαθαν τον ηττημένο και ένα σημείωμα που δεν άφηνε αμφιβολία πως κάτι τραγικό είχε συμβεί μέσα στο μυαλό αυτού του ανθρώπου.

«Εγώ …
… μπορεί άλλος,
το σίγουρο είναι πως έχασα,
…
η νίκη ποτέ δεν ήταν δυνατή, υπήρχε προδότης,
…
εγώ με πρόδωσα».

Αυτό ήταν και το μόνο που σκαλίστηκε πάνω στον τάφο του. Τίποτα άλλο, ούτε και το όνομά του. Έτσι ήθελε. Έτσι έπρεπε να γίνει.

Το πιστοποιητικό θανάτου έγραφε: καθηγητής Stevenson, απεβίωσε στις 13 Φλεβάρη 2006 από καρκίνο.

* σημείωση: η εικόνα ανοίγματος του παρόντος άρθρου είναι δημιουργία του lydyzze. ________________________________

μαγιλιο και λιθοι

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 28 Mar 2014 10:44:00 +0000

Μαγίλιο και Λίθοι
Η Αναζήτηση της γνώσης

από Νατάσα Παυλίτσεβιτς

Γεια σας! Μια νέα παρουσίαση σήμερα μετά τον Gaiman του προηγούμενου άρθρου. Χάρηκα πολύ για τη συγκεκριμένη, επειδή είναι η πρώτη φορά που διαβάζω fantasy μυθιστόρημα από Έλληνα συγγραφέα. Ο λόγος εδώ για τον Γιώργο Παπαγιαννόπουλο. Τα τυπικά για το βιβλίο: είναι το πρώτο μέρος της τριλογίας “Η Αναζήτηση της γνώσης” και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Μαγίλιο”. Ψάχνοντας τη συγκεκριμένη εκδοτική έμαθα ότι ξεκίνησε το 2013, οπότε ας τους ευχηθούμε καλή αρχή! Από αυτή την έκδοση είναι φανερό ότι μόλις άρχισαν γιατί η επιμέλεια του βιβλίου θα μπορούσε να γίνει καλύτερα, καθώς υπάρχουν κάποια γραμματικά και συντακτικά λάθη. Όσο για το εξώφυλλο είναι θέμα γούστου, το οποίο ποικίλλει από άνθρωπο σε άνθρωπο και δεν έχει σημασία να το σχολιάσουμε εδώ. Είναι μια πρώτη προσπάθεια άλλωστε και ως τέτοια πρέπει να την κρίνουμε.

Στο κείμενο τώρα! Το είδος είναι, όπως είπαμε, fantasy. Πού όμως λαμβάνει χώρα; Σύμφωνα με απόσπασμα από την εισαγωγή του κειμένου: “σε κάποιον άλλο πλανήτη- ή ίσως και να ήταν και σ' αυτόν, δε θυμάμαι”. Η πλοκή του κειμένου ξεκινώντας θα σας θυμίσει λίγο Harry Potter, καθότι βρισκόμαστε σε μα σχολή μαγείας, όμως αυτό είναι λίγο άδικο να μας αποθαρρύνει από το να συνεχίσουμε την ανάγνωση στη μετά J.K.Rowling εποχή. Παρακάτω, λοιπόν, θα δείτε ότι η ιστορία αποκτά τη δική της ξέχωρη μορφή, παραμένοντας βέβαια στο τι περιμένει κανείς να δει σε μια υπόθεση fantasy, κάτι που θα ικανοποιήσει τους λάτρεις του είδους.

Τα θετικά του: Από τη μία ξέρεις τι να περιμένεις από τη συγκεκριμένη ιστορία, ξέρεις ότι θα ασχοληθούμε με την (αιώνια) μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό. Υπάρχουν όμως και κάποιες ανατροπές στην πλοκή που κρατάνε το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Επίσης, το πώς λειτουργεί η μαγεία στον συγκεκριμένο κόσμο είναι από τις πιο καλοδουλεμένες πλευρές του κειμένου.

Τα αρνητικά: Οι χαρακτήρες του βιβλίου δεν έχουν δική τους φωνή. Ακόμη και όταν υπήρχε ευθύς λόγος άκουγα τη φωνή του αφηγητή. Ο κεντρικός χαρακτήρας ο Στόουν φαίνεται εξ αρχής αλλόκοτα ώριμος για έφηβος και όταν συναντάμε τους συμμαθητές του παρατηρούμε κάτι παρόμοιο. Επίσης, η γλώσσα του βιβλίου είναι προβληματική, μαρτυρώντας ότι το κείμενο είναι πρωτόλειο. Το ύφος της μετακινείται απρόσμενα από το ανάλαφρο στο διδακτικό, από το βασικό λεξιλόγιο σε βαριές, ποιητικές σχεδόν, παρομοιώσεις.

Το βιβλίο θα το απολαύσει ο αναγνώστης που θα το σηκώσει από το ράφι για την περιπέτεια και την έλξη ενός διαφορετικού κόσμου. Δεν θα το χαρεί τόσο εκείνος που απαιτεί καλοδουλεμένους χαρακτήρες και συγκροτημένο λόγο. Όπως είπα και για την εκδοτική όμως, είναι μια πρώτη προσπάθεια και ως τέτοια την κρίνουμε. Εξάλλου, αυτό που ξεχείλιζε από τις σελίδες ήταν ότι ο Γίωργος Παπαγιαννόπουλος αγαπάει αυτό που κάνει και παλεύει να πει τη δική του ιστορία με τον ενθουσιασμό ενός νεόφυτου. Ο ενθουσιασμός είναι κάτι πολύ όμορφο και ελπίζω να τον διατηρήσει όταν αναμφισβήτητα θα βελτιώσει τη γραφή του στα επόμενα έργα του. Είναι απλώς θέμα χρόνου και δουλειάς. Τελικά, το “Μαγίλιο και Λίθοι” θα το πρότεινα σε λάτρεις του fantasy μα κυρίως σε νεαρούς αναγνώστες, που ίσως δεν θα τους ξενίσει τόσο η άγουρη ακόμα γραφή και θα εστιάσουν περισσότερο στην πλοκή του κειμένου.
---------------------------------------------

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 19 Mar 2014 10:45:00 +0000

Συνεχίζονται τα εργαστήρια συγγραφικής τέχνης με μεγάλη επιτυχία στον χώρο του Οκόπολις στη Θεσσαλονίκη. Μετά τους κύκλους εργαστηρίων για το Διήγημα Τρόμου και το Ονειρικό Διήγημα, σειρά έχει το Φανταστικό Διήγημα!

Πότε: Για το Φανταστικό Διήγημα- κάθε Δευτέρα στις 18:00-20:00 μ.μ.
Πού: «Οικόπολις» (Πτολεμαίων 29Α 5ος Όροφος-εντός Στοάς-Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310222503).

Πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής:
τηλ. 6981331350 (what’s up),
e-mail: evlabia_tsireli@yahoo.gr

Θα ακολουθήσουν οι κύκλοι με σειρά προτίμησης:
(*Κάθε κύκλος αποτελείται από 8 ώρες μαθημάτων.)
-Παιδικό Παραμύθι
-Ποίηση
-Επιστημονική Φαντασία
Τα εργαστήρια έχουν ως στόχο:

Να εξάψουν τη φαντασία, την παρατηρητικότητα και τη δημιουργικότητα.
Να σας βοηθήσουν να εκφράσετε τις σκέψεις και τις ιδέες σας στο χαρτί.
Να σας δώσουν βασικές γραμμές οργάνωσης των ιδεών σας και δομής ενός διηγήματος-μυθιστορήματος.
Να μελετήσουμε και να αναλύσουμε σπουδαία κείμενα αγαπημένων συγγραφέων και να ανακαλύψουμε τα μυστικά τους.
Nα ενισχύσουν την αυτοπεποίθησή σας, να σας βοηθήσουν να κοινωνικοποιηθείτε ως συγγραφείς και να εξωτερικεύσετε το ταλέντο σας.

Στο τέλος του δρόμου… όχι μόνο λόγια, αλλά και έργα!

Με το πέρας των μαθημάτων, θα λάβετε όλοι βεβαίωση συμμετοχής.
Θα ακολουθήσουν βραδιές αφήγησης όπου θα έχετε την ευκαιρία να αναγνώσετε τα διηγήματά σας σε κοινό εσείς οι ίδιοι, ή κάποιος άλλος για εσάς.
Όλοι θα έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε συλλογικές εκδόσεις, με την απόλυτη οικονομική υποστήριξη και χορηγία του εκδοτικού οίκου iwrite.
Τα καλύτερα διηγήματα τρόμου θα συμμετάσχουν στο φεστιβάλ τρόμου της Θεσσαλονίκης (The Mini Festival of Horror and Grotesque) που λαμβάνει χώρα κάθε Οκτώβριο στη Θεσσαλονίκη.

Η δική μας Ευλαμπία Τσιρέλη, μέλος της Fantasy Gate http://fantasia-portal.blogspot.gr/2009/09/fantasy-gate.html είναι συγγραφέας, ποιήτρια, αρθρογράφος και δημιουργός του πρώτου φεστιβάλ τρόμου στην Ελλάδα The Mini Festival of Horror and Grotesque https://www.facebook.com/pages/The-Mini-Festival-of-Horror-Grotesque/625515784135768, που έχει πυρήνα τη λογοτεχνία τρόμου.
Για όλες τις δουλειές της, τις σπουδές, κείμενα, συνεργασίες, εκδόσεις και αρθρογραφία, επισκεφτείτε τις σελίδες http://evlampiatsireli.webs.com/, http://lifesciencefiction.blogspot.gr/ και https://www.facebook.com/TsireliEvlampia.

σύντομο βιογραφικό εδώ: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=696795663678687&set=a.696172200407700.1073741825.696170453741208&type=1&theater. ________________________________

ΣΕ ΞΕΝΟ ΚΟΣΜΟ

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 18 Mar 2014 21:28:00 +0000

Σε Ξένο Κόσμο

Γιάννης Μαργέτης

από Ευλαμπία Τσιρέλη

Μια ακόμα αξιόλογη συμβολή στην ελληνική λογοτεχνία τρόμου, που ανεβαίνει τελευταία στην Ελλάδα. Ο Γιάννης Μαργέτης μετά τη συλλογή διηγημάτων "Παράδοξη Περιπέτεια", μας εισάγει στον «Ξένο Κόσμο» του. Μια σειρά από μικρές ιστορίες που διαβάζονται σαν σφηνάκια τρόμου. Στο δεύτερο αυτό βιβλίο του λοιπόν, θα συναντήσετε τη νουβέλα "Σε ξένο κόσμο" που χάρισε τον τίτλο της και στη συλλογή, η οποία ξεκινά σαν μια απλή καθημερινή ιστορία που όμως ανέλπιστα και πολύ γρήγορα παίρνει άλλες διαστάσεις, εκπλήσσοντας τον αναγνώστη. Η ιστορία παίζει με την επικινδυνότητα του ανθρώπινου μυαλού και τα όρια μεταξύ ψυχασθένειας και διαταραχής της πραγματικότητας. Οι ήρωες αρκετά ζωντανοί, περισσότερο από ότι θα περίμενε κανείς, πολύ καθημερινές προσωπικότητες που πολλές φορές ταυτίζεσαι μαζί τους. Η δεύτερη νουβέλα, "Το χαμόγελο του Κυρίου Μ", έχει μια ατμόσφαιρα από ταινία του Lynch, ενώ βαδίζει στα εφιαλτικά δυστοπικά μονοπάτια που χάραξε πρώτος ο Κάφκα. Τα διηγήματα στη μέση του βιβλίου, ιδανικά σε μέγεθος, πολύ καλογραμμένα, αποτέλεσαν ένα διάλειμμα από τις μεγάλες ιστορίες (και αυτό μου άρεσε πολύ όσον αφορά την σειρά των ιστοριών στο βιβλίο). Πρόκειται με λίγα λόγια για μια συλλογή-πρόταση που κινείται σε πολύ διαφορετικά μονοπάτια από αυτά που έχουμε συνηθίσει και η οποία σίγουρα αξίζει την προσοχή μας.

Η σελίδα του βιβλίου στο FB https://www.facebook.com/Giannis.Margetis.Xenos.Kosmos. ________________________________

Ο Ωκεανος στο τελος του δρομου

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 14 Feb 2014 20:16:00 +0000

Ο ωκεανός στο τέλος του δρόμου
Neil Gaiman

από Νατάσα Παυλίτσεβιτς

Γεια σας, γεια σας! Πέρασε πολύς καιρός από το προηγούμενο άρθρο μου, αλλά φταίνε οι πρακτικές μου, η εξεταστική και κυρίως το πόσο έφαγα στις διακοπές των Χριστουγέννων (ναι, από τότε έχω να γράψω) που έσβησαν από τη μνήμη μου όλες οι υποχρεώσεις μου και αντικαταστάθηκαν από γαλοπούλα και επιδόρπια λαχταριστά. Τώρα, όμως, επανήλθα και ήρθε η ώρα να παρουσιάσω για τα μάτια σας μόνο το βιβλίο “Ο Ωκεανός στην άκρη του δρόμου” της cult φιγούρας που όλοι αγαπάμε, του Neil Gaiman.

Κάποια τυπικά για το βιβλίο, που δεν είναι καθόλου τυπικό από μόνο του. Κυκλοφόρησε το 2013 και σάρωσε, παίρνοντας (επάξια; θα δούμε...) το βραβείο για το καλύτερο βιβλίο στα National Book Awards για το Ηνωμένο Βασίλειο. Επίσης, χτύπησε το νούμερο ένα στη λίστα των best-sellers των New York Times. Είναι ένα βιβλιαράκι 192 σελίδων, το οποίο προσωπικά διάβασα σε δύο μέρες και είμαι σίγουρη ότι εσείς που δεν θα αποσπάται η προσοχή σας πλέον από το χριστουγεννιάτικο μενού θα μπορέσετε να το διαβάσετε σε μία. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο (εμένα με ενδιαφέρουν τέτοια άκακα κουτσομπολιά) στη σύντροφο του Gaiman, την Amanda Palmer, που ήταν η πρώτη που διάβαζε τις ιδέες που τελικά σκάρωσαν το βιβλίο. Τα πλεονεκτήματα του να σχετίζεσαι με συγγραφείς, βλέπεις πρώτη τα χειρόγραφα!

Πάμε στο ζουμί τώρα... Το βιβλίο αυτό είναι ένα ταξίδι στα παιδικά χρόνια του αφηγητή και συγκεκριμένα σε όσα συνέβησαν για μία σύντομη χρονική περίοδο όσο ήταν επτά ετών. Το ταξίδι αυτό συμβαίνει όταν ο χαρακτήρας επιστρέφει στην παλιά του γειτονιά για μία κηδεία και κάθεται απέναντι από μία λιμνούλα που όταν ήταν μικρός μια φίλη του αποκαλούσε “ωκεανό”. Η φίλη του και η οικογένεια της απεδείχθησαν πολύτιμοι σύμμαχοι, διότι περίεργα περιστατικά έλαβαν χώρα σε εκείνη τη γειτονιά. Το βιβλίο είναι γεμάτο παράξενες θεότητες, μάγισσες, τη μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό και την αντίθεση μεταξύ του κόσμου των παιδιών και του κόσμου των μεγάλων.

Τα καλά νέα: Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Gaiman που έχω διαβάσει. Ως ένα σημείο περίμενα τα περίεργα περιστατικά που σας ανέφερα, ήμουν προετοιμασμένη για τα fantasy στοιχεία και για τα τέρατα. Εκείνο, όμως, που με έπιασε στον ύπνο ήταν το πόσο δυνατός είναι ο Gaiman στο να ζωγραφίζει την πραγματικότητα και τις πιο σκοτεινές πτυχές της. Κατά τη γνώμη μου, η πιο συνταρακτική σκηνή στο βιβλίο είναι μία χωρίς ίχνος μαγείας, τεράτων και λοιπών μη ρεαλιστικών στοιχείων. Επίσης, υπάρχουν σελίδες στο βιβλίο που θα σας κάνουν να ανησυχήσετε βαθιά για τη μοίρα του επτάχρονου αγοριού, κι ας ξέρετε από την αρχή ότι το αγόρι θα ζήσει και θα γίνει ο άντρας που διηγείται τις αναμνήσεις του. Αυτό είναι κάτι που θέλει πραγματική συγγραφική δεινότητα. Να ξέρεις, δηλαδή, ότι όλα θα πάνε καλά, κι όμως η αφήγηση να σε κάνει να το αμφισβητείς και να αγχώνεσαι. Ακόμη, όπως όλες οι ιστορίες που έχουν παιδιά ως ήρωες, θα σας κάνει να νοσταλγήσετε τη δική σας παιδική ηλικία, ακόμη κι αν δεν είναι πολύ μακρινή, όπως η δική μου. Ο Gaiman περιγράφει πολύ εύστοχα τις δυναμικές που αναπτύσσονται ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας και δημιουργεί εικόνες πολύ χαρακτηριστικές και κάπου κάπου θλιβερές, όπως ένα άδειο παιδικό πάρτι. Κάτι τέτοιες λεπτομέρειες είναι που σε κάνουν να αγαπάς τον μικρό ήρωα.

Στα αρνητικά του βιβλίου... Η αρχική ιδέα ήταν η ιστορία να ειπωθεί με τη μορφή διηγήματος, αλλά μετατράπηκε σε κοτζάμ βιβλίο, κάτι το οποίο φαίνεται. Ο έμπειρος αναγνώστης θα καταλάβει ότι μπήκαν κομμάτια για να μπουν και όχι τόσο επειδή ήταν απαραίτητα μέρη της αφήγησης. Πέραν τούτου, δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που να με ξένισε. Κατά τη γνώμη μου το βιβλίο παίρνει 4 στα 5 αστεράκια, μα δεν μπορώ να σκεφτώ γιατί τσιγκουνεύομαι το πέμπτο, ενώ το να είμαι αυστηρή δεν είναι κάτι το οποίο συνηθίζω. Νομίζω ότι το όνομα Gaiman και το βραβείο για βιβλίο της χρονιάς ανεβάζουν τις προσδοκίες ένα τσικ παραπάνω από όσο πρέπει. Σε κάθε περίπτωση, θα σας κάνει να περάσετε όμορφα, απλώς αμφιβάλλω αν θα γίνει το νέο σας αγαπημένο μυθιστόρημα. Αποτελεί ποιοτικό αναγνωστικό υλικό, μα δεν θα σας συνταράξει, δεν θα είναι έρωτας κεραυνοβόλος. Βέβαια, για να παραφράσω το Princess Bride, η αληθινή αγάπη για ένα μυθιστόρημα δεν είναι κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα!

Εν τέλει, διαβάζοντας τον “Ωκεανό” μου άνοιξε η όρεξη να διαβάσω ένα μυθιστόρημά του Gaiman απολύτως ρεαλιστικό. Παρατηρώντας τη βιβλιογραφία του και ανατρέχοντας στα άρθρα που έχω διαβάσει για εκείνον κατά καιρούς νομίζω ότι δεν το έχει επιχειρήσει ακόμη. Πάντως, αν το κάνει ποτέ, οι αναγνώστες του θα το δοκιμάσουμε με μεγάλη χαρά. Μέχρι το επόμενο άρθρο, που πιστεύω, Θεού θέλοντος και σχολής επιτρεπούσης, πως δεν θα αργήσει ισόποσα, να είστε καλά και να διαβάζετε πολύ!

Πού θα το βρείτε;

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Σελήνη" με μετάφραση και επιμέλεια από τη Μαρία 'Εξαρχου.
______________________

Abibliophobia: ραδιοφωνικη εκπομπη για τη λογοτεχνια

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 21 Dec 2013 20:50:00 +0000

"Abibliophobia"

Pronunciation: uh-bib-li-uh-fo-bee-yuh
Abibliophobia is the fear of running out of reading material.

Mια ραδιοφωνική εκπομπή αλλιώτικη από τις άλλες... H εκπομπή για την καταπολέμηση της Αβιβλιοφοβίας! Του φόβου δηλαδή να μείνουμε χωρίς υλικό ανάγνωσης.

Κάθε Δευτέρα 10-12 το βράδυ, ακούτε στο ραδιόφωνο του Summer Rain Rock Radio πατώντας τον σύνδεσμο http://summerrain.caster.fm/, την συγγραφέα και μέλος της ομάδας της Fantasy Gate Eυλαμπία Τσιρέλη να σας διαβάζει αγαπημένες ιστορίες του φανταστικού, υπό τους ήχους extraordinary μουσικής... Πολλές εκπλήξεις και ξεχωριστές στιγμές σας περιμένουν στις εκπομπές της Abibliophobia*. Για την θεματολογία κάθε εκπομπής και διάφορες ανακοινώσεις ενημερώνεστε από την σελίδα https://www.facebook.com/TsireliEvlampia.

Η εκπομπή είναι ανοιχτή σε προτάσεις και συνεργασίες! Δίνει βήμα στους συγγραφείς τρόμου, φαντασίας, επ.φαντασίας, μυστηρίου και παραμυθιού. Αν έχετε κείμενα δικά σας ή κάποιου γνωστού ξένου συγγραφέα σε μετάφραση μπορείτε να επικοινωνήσετε με την Ευλαμπία στο e-mail radio.abibliophobia@yahoo.gr, ή στη σελίδα της στο FB https://www.facebook.com/TsireliEvlampia.

*Οι εκπομπές θα υπάρχουν σε αρχείο για να τις ακούτε on demand, στο blog http://summerrainradio.blogspot.gr/

Eπίσης δείτε:
Summer Rain Rock Radio fb page: https://www.facebook.com/summer.rain.rwr
Summer Rain Rock Radio blog: http://summerrainradio.blogspot.gr/
Ακούστε ζωντανά στο: http://summerrain.caster.fm/

Ευλαμπία Τσιρέλη
FB PAGE: https://www.facebook.com/TsireliEvlampia
WEBSITE: http://evlampiatsireli.webs.com/
E-mail εκπομπής: radio.abibliophobia@yahoo.gr.
________________________________

Το ρολοι του Κοσμου

noreply@blogger.com (Ράνια Ιωάννου) — Mon, 16 Dec 2013 20:55:00 +0000

Το ρολόι του κόσμου

Γιώργος Χατζηκυριάκος

από Ράνια Ιωάννου

ΣΥΝΟΨΗ
Έχοντας δώσει μια υπόσχεση στον Σιρ Κλάους, ο Λουκάς και η Φωτεινή μένουν στο χωριό Όρναμεντ της Κρυστάλλινης Λίμνης περνώντας τα ομορφότερα Χριστούγεννα της ζωής τους μαζί με τον Τόμας Γουίνθροπ και την οικογένεια του. Η Φωτεινή στέφεται Βασίλισσα για την καθιερωμένη γιορτή της Πρωτοχρονιάς ενώ ο Λουκάς μαθαίνει όλο και περισσότερα για τη Νοέλα, τους Θαυματουργούς, τους Μάγους και τους Χιονιάδες. Κι ενώ ο καιρός περνά ανέμελα για τα δυο αδέλφια, σύννεφα πολέμου έρχονται να σκεπάσουν το φιλήσυχο Έβεργουις.

Καθώς οι νύχτες στο Όρναμεντ διαδέχονται η μια την άλλη, ο Λουκάς βασανίζεται από εφιάλτες και σκοτεινά οράματα με Καλικάτζαρους και Ποντικάνθρωπους. Τότε τον επισκέπτεται ο Μάγος Λέιλακ θυμίζοντας του πως πρέπει να αναζητήσει το Κοιμισμένο Καμπαναριό όπου τον περιμένουν οι αινιγματικές Καμπάνες για να του αποκαλύψουν την αλήθεια για το κρυμένο του παρελθόν. Για να το κάνει όμως αυτό θα πρέπει να παραβεί την υπόσχεση του και να εγκαταλείψει τους φίλους του μια για πάντα.

Έχοντας να επιλέξει ανάμεσα στην ασφάλεια του Όρναμεντ και τον κίνδυνο του ταξιδιού, ο Λουκάς βρίσκεται αντιμέτωπος με το μεγαλύτερο δίλημμα. Η Φωτεινή με τη σειρά της πρέπει να επιλέξει αν θα τον εμποδίσει ή αν θα τον ακολουθήσει στην αναζήτηση του. Κι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ το Ρολόι του Κόσμου χτυπά προμηνύοντας την επιστροφή του Χρόνου και το τέλος της Νοέλα.

ΓΝΩΜΗ
Δύο χρόνια μετά το πρώτο βιβλίο της σειράς «Το τραγούδι του χρόνου» με τίτλο «Η χώρα των χαμένων ευχών», ο Γιώργος Χατζηκυριάκος επιστρέφει με το δεύτερο βιβλίο, «Το ρολόι του κόσμου». Ακολουθώντας την ίδια δημιουργική διαδρομή, η πένα του συγγραφέα συνεχίζει να χαρίζει απλόχερα σε μικρούς και μεγάλους αναγνώστες κάτι από τη χαμένη μαγεία των Χριστουγέννων. Στο πρώτο βιβλίο γίναμε μάρτυρες της ξαφνικής εισόδου του Λουκά και της Φωτεινής στον μαγικό κόσμο της Νοέλα και βιώσαμε μαζί τους την απροσδόκητη χαρά αλλά και τις επιφυλάξεις που ενίοτε γεννά μια τόσο αναπάντεχη έκπληξη. Και πόσοι από εμάς άραγε δεν ευχηθήκαμε, κρυφά ή φανερά, ο κόσμος αυτός να ήταν πραγματικά αληθινός...

Στο δεύτερο βιβλίο ο συγγραφέας επιλέγει να μας διηγηθεί μια άλλη ιστορία, αυτή τη φορά λίγο πιο σκοτεινή η οποία διαδραματίζεται στον ίδιο κόσμο με ήρωες και πάλι τα δύο αγαπημένα νεαρά αδέρφια. Μια ιστορία που παρά το περιτύλιγμα της φαντασίας δυστυχώς μας θυμίζει σε μεγάλο βαθμό τα στραβά που βλέπουμε κάθε μέρα γύρω μας. Παρόλα αυτά ο συγγραφέας διαθέτει το μοναδικό χάρισμα να θίγει όλα αυτά που τον ενοχλούν και τον τρομάζουν στον κόσμο του σήμερα συνδυάζοντας με τη μαγεία και την Ελπίδα που γεννούν τα Χριστούγεννα.

Αυτό που μου έκανε όμως εντύπωση και στα δύο βιβλία είναι η πλούσια φαντασία του Χατζηκυριάκου, ο τρόπος με τον οποίο συνδέει όλα τα αγαπημένα μας πράγματα που σχετίζονται με τα Χριστούγεννα, τα ονόματα που δίνει στα πλάσματα που κατοικούν στο σύμπαν του αλλά και ο ιδιαίτερος τρόπος με τον οποίο κατορθώνει να δώσει πνοή στους χαρακτήρες του κάνοντάς τους απόλυτα ρεαλιστικούς και αληθοφανείς.

Πρόκειται με άλλα λόγια για ένα έξυπνο ανάγνωσμα που απευθύνεται τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες που θέλουν να διαβάσουν μια «σοβαρή» ιστορία με ανάλαφρο και εορταστικό περιτύλιγμα.

Το πρώτο βιβλίο κυκλοφορεί από τις Βορειοδυτικές εκδόσεις ενώ το δεύτερο μπορείτε να το παραγγείλετε διαδικτυακά από το ηλεκτρονικό κατάστημα lulu.

* σημείωση: διαβάστε τη συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Γιώργος Χατζηκυριάκος με αφορμή την έκδοση του πρώτου βιβλίου.
________________________________

Ο Αγιος με τα Νυχια

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 05 Dec 2013 16:51:00 +0000

Ο Άγιος με τα Νύχια

απομνημονεύματα σε τρίτο πρόσωπο και σε τέσσερις ανάσες

από Έφη Brenthis

Φυλάει τις προνύμφες μέσα σε δέκα τσίγκινα κουτιά ζωγραφισμένα με σημεία και ευθείες που σχηματίζουν άγνωστους αστερισμούς. Τακτικά τα ανεφοδιάζει με καραμέλες γλυκόριζας. Από τότε που ο Άγιος τάχθηκε στη σιωπή μια μοναδική ηδονή επιτρέπει στα αφτιά του. Βυθίζει πριν τον ύπνο ένα δάχτυλο τη φορά κάτω από κάθε έναστρο καπάκι και το πλησιάζει στα κουκούλια τόσο ώστε, μόλις ραγίσει ελάχιστα κάποιο κέλυφος, να ακουστεί ο κρότος που κάνει ένα σάβανο όταν διαρρηγνύεται.

Η Βασίλισσα καλεί τον Άγιο στα ιδιαίτερα διαμερίσματα κάθε φορά που θέλει να κόψει τα μαλλιά της. Αυτό συμβαίνει συνήθως πέντε φορές την ημέρα. Ο Άγιος ανεβασμένος σε ένα σκαμνί που του επιτρέπει να αποκτά ύψος μεγαλύτερο του θρόνου χρησιμοποιεί μια σκουριασμένη φαλτσέτα και κόβει σύρριζα στο δέρμα όποια υποψία τρίχας τολμά να εμφανιστεί στο απόλυτα λείο κεφάλι της εκλεκτής μητέρας όλων. Στη συνέχεια τα μέλη του βοηθητικού προσωπικού εκδιώκονται από το δωμάτιο και ο Άγιος μένει μόνος με την ευγενή παρουσία της. Τότε η μεγαλειότητά της κατεβάζει απαλά τις ανάλαφρες κουρτίνες των βλεφάρων της και απολαμβάνει την ιδιαίτερη μεταχείριση από τις απολήξεις των δακτύλων του Αγίου. Τα δέκα του νύχια, χωρίς καθόλου να βιάζονται, διατρέχουν εραλδικά το ντελικάτο κρανίο της εξοχότητάς της, φέρνοντας εις πέρας μία από τις ιερότερες των αποστολών: ανανεώνουν τις δέκα ουλές της. Η προφητεία λέει: Το πρωινό που οι δέκα ουλές θα έχουν επουλωθεί, η Βασίλισσα θα παραχωρήσει το στέμμα στο πρώτο νεογέννητο κορίτσι του κάστρου και ο Άγιος θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσει δέκα φορές μια τανάλια για να σώσει την υπόλοιπη ζωή του.

Στα φορέματα του Αγίου τα μανίκια κρέμονται πάντα άδεια.

Όσοι τον έχουν δει να λούζεται γυμνός στο ποτάμι λένε ότι ρίχνει τρεις σκιές, μία μόνη της, και δύο δίδυμες.

Στο σπίτι του οι πόρτες δεν έχουν πόμολα και αν κάποιος ανίδεος δοκιμάσει να τον ασπαστεί με προτεταγμένο για χειραψία τον καρπό, θα υποστεί ακαριαία επίθεση φιλιού στο στόμα. Στην αυλή του καλλιεργεί έναν γιγάντιο κάκτο. Χρησιμοποιεί τα τεράστια αγκάθια σαν κρεμάστρες για τα δαχτυλίδια της συλλογής του. Όταν επισκέφτηκε τα μέρη του ένα καραβάνι, οι καμηλιέρηδες του φίλησαν τα πόδια και εκμυστηρεύτηκαν έκθαμβοι ότι ο στολισμένος κάκτος άστραφτε κάτω από τον ήλιο μέχρι τα βάθη της ερήμου.

Ο Άγιος φοβάται τις λάμες και κάθε εργαλείο ακονίσματος γι' αυτό όλα τα μαχαίρια του έχουν αχρηστευτεί από καιρό.

Ένα πρωινό επισκέφτηκε το δάσος. Ψάχνοντας για φωλιές από δρυοκολάπτες συνάντησε ένα πρωτοφανές δέντρο. Τα κλαδιά του στεφάνωναν όλο το μήκος του κορμού σαν τροχιές δορυφόρων προς κάθε κατεύθυνση ακουμπώντας οριακά το χώμα, τα φύλλα του ήταν μικρά, παλλόμενα και γυαλιστερά ενώ γύρω του απλωνόταν ένα κυκλικό κενό όπως μια αόρατη σκιά. Μια τέλεια ημιδιάφανη σφαίρα. Δεν αντιστάθηκε. Άνοιξε δίοδο, εισχώρησε στο εσωτερικό και αγκάλιασε σφιχτά τον άξονά της. Δε γνώριζε ότι τα δέντρα επιτρέπουν την ασφυξία του σώματός τους μόνο από αναρριχητικά φυτά. Το δέντρο τιμώρησε τον Άγιο τυλίγοντας τις ρίζες του ξανά και ξανά γύρω από τους αστραγάλους του. Έτσι βρέθηκε για πάντα αιχμαλωτισμένος στο τύλιγμα αυτό και πλέον ακινητεί αιώνια. Εκεί κοντά, αυτό που ακούνε οι άνθρωποι όταν η νύχτα πυκνώνει ανάμεσά τους τόσο ώστε να νιώθουν τυφλοί, άλλοι το λένε φωνή της σιωπής και άλλοι νύχια μακριά που γρατζουνάνε ξύλο.

* σημείωση: αυτή η ιστορία αφιερώνεται, κάπως όψιμα, στον Αργύρη Χιόνη που πέθανε ανήμερα τα Χριστούγεννα πριν δύο χρόνια.
________________________________

Το φως μεσα μου

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 03 Dec 2013 20:20:00 +0000

Το Φως Μέσα Μου

Συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Κέλλη

από Νατάσα Παυλίτσεβιτς

«Δεν είναι μόνο η δύναμη στη φαντασία του, αλλά και η αίσθηση ρεαλισμού που σε κάνει να βιώνεις τον τρόμο μαζί με τους ήρωες Ένα σκοτεινό ταλέντο που ξεχωρίζει». Αυτό, που λέτε, (γεια σας καταρχήν!) δεν το λέω εγώ, μια τυχάρπαστη αρθρογράφος, μα ο Αβραάμ Κάουα, εξαιρετικός συγγραφέας και σεναριογράφος, για τον Κωνσταντίνο Κέλλη. Αυτός (ο Κέλλης, όχι ο Κάουα) έβγαλε μόλις τη συλλογή διηγημάτων τρόμου “Το Φως Μέσα Μου” από τις εκδόσεις Momentum. Εμένα μέχρι τώρα θα με έχετε πάρει χαμπάρι ότι ακούω τρόμο και με πιάνει ένας ενθουσιασμός, οπότε είχα ένα λόγο παραπάνω να σας ενημερώσω για αυτή τη φρέσκια δουλειά. Επειδή είμαστε και επίκαιροι στο Fantasy Gate, σας ενημερώνω ότι 5 Δεκέμβρη στο βιβλιοπωλείο των Ν. & Σ. Μπατσιούλας στην Αθήνα, Πανόρμου 83, στις 20:00 είναι η παρουσίαση του βιβλίου. Σπεύσατε για αντίτυπο (υπογεγραμμένο!) γιατί έρχονται Χριστούγεννα και θα χρειαστείτε δώρα. Αφήστε που τα βλέπω να εξαντλούνται λίαν συντόμως! Ας περάσουμε στη συνέντευξη με τον συγγραφέα και τα λέμε παρακάτω...

Πώς ξεκίνησες να γράφεις τρόμο; Ποιες είναι οι επιρροές σου;

Ανέκαθεν αγαπούσα τη λογοτεχνία και τις ιστορίες. Ειδικά το είδος του τρόμου το αγαπώ γιατί πατάει με το ένα πόδι στη λογοτεχνία του φανταστικού και με το άλλο στη ρεαλιστική λογοτεχνία. Το φανταστικό είχε πάντα ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, από την Ελληνική μυθολογία ως τα ξένα παραμύθια. Θυμάμαι 6 χρονών να παίρνω το Hero Quest, ένα από τα πρώτα επιτραπέζια παιχνίδια που είχανε χαρακτήρες του φανταστικού. Μετά ήρθε ο Τόλκιν και γύρω στην εφηβεία τα παιχνίδια ρόλων. Τα RPG ήταν κάτι άγνωστο στην πόλη μου, και μια σειρά από ευτυχή ατυχήματα έφεραν στα χέρια μου ένα κουτί αρχάριου για το πασίγνωστο Dungeons&Dragons. Οι ρόλοι των ηρώων μοιράστηκαν ανάμεσα στους φίλους και κάποιος έπρεπε να αναλάβει τον ρόλο του… παραμυθά. Για περίπου πέντε χρόνια έφτιαχνα ιστορίες, κόσμους και πλοκές προς τέρψην της παρέας. Η σχολή μου με οδήγησε στην ανάγνωση κλασσικών συγγραφέων, συγχρόνως όμως συνέχισα να διαβάζω φανταστικό, εξασκώντας αυτού του είδους την τέχνη του λόγου: να δημιουργώ χαρακτήρες και καταστάσεις τις οποίες έπρεπε να αντιμετωπίσουν οι παίχτες-φίλοι μου. Αυτό που μας ευχαριστούσε περισσότερο ήταν η δημιουργία αγωνίας και έντασης, η ιδέα πως ο χαρακτήρας κάποιου δεν θα την έβγαζε καθαρή… Κάπου εκεί άρχισαν να εντάσσονται τα πρώτα ψήγματα τρόμου στις ιστορίες μου. Με τα χρόνια και τις αλλαγές πόλεων, οι παρέες έσπασαν αλλά η ανάγκη για εξιστόρηση δεν μειώθηκε. Ξαφνικά, βρέθηκα να γράφω και να συμπληρώνω εγώ το τι συμβαίνει ώσπου σε μια στιγμή είδα εκείνα τα πρωτόλεια κείμενα και είπα: «Χμμ, αυτά που έγραψα είναι διηγήματα». Δεν είναι τυχαίο ότι το πρώτο διήγημα που έγραψα –ξεχασμένο σε κάποιο σκοτεινό συρτάρι πια– ήταν γραμμένο σε δεύτερο πρόσωπο. Από επιρροές… Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να διαλέξω κάποιον συγγραφέα. Ο αγαπημένος μου συγγραφέας είναι μακράν ο Terry Pratchett, δημιουργός του Discworld και απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί τρόμος. Λατρεύω να διαβάζω, και φυσικά να διαβάζω το είδος που γράφω, οπότε κάθε συγγραφέας –είτε λέγεται King, είτε Lovecraft, ή Barker ή Ligotti και πάει λέγοντας- έχει να προσθέσει κάτι. Νομίζω πως η μεγαλύτερη επιρροή μου τα τελευταία χρόνια, αυτό δηλαδή που με τρομάζει τον ίδιο και η ατμόσφαιρά του με εμπνέει είναι το Silent Hill, το παιχνίδι τρόμου της Κονάμι. Η μουσική του με έχει συντροφέψει εκατοντάδες ώρες τα τελευταία χρόνια όσο γράφω, και οι εικόνες εγκατάλειψης, κλειστοφοβίας και ψυχολογικού τρόμου που μου δημιουργεί όταν το σκέφτομαι είναι η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσής μου. Είναι το ύφος το οποίο μου αρέσει να διαβάζω και να γράφω, και οι περισσότερες από τις ιστορίες που θα συναντήσετε μέσα στο βιβλίο κινούνται σ’ αυτό το μοτίβο. Του ήρωα που –από ενέργειές του και όχι μόνο- βρίσκεται αντιμέτωπος με κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον ίδιο. Αυτή φυσικά είναι μια από τις βάσεις της λογοτεχνίας του τρόμου: δουλεύει γιατί κι εμείς κατά τη διάρκεια της ζωής μας, αυτό ακριβώς φοβόμαστε, το αόριστο και το άγνωστο που περιμένει μπροστά.

"Το Φως Μέσα Μου" είναι το πρώτο σου βιβλίο, μα όχι η πρώτη σου δημοσίευση. Πού αλλού μπορεί να σε έχουμε διαβάσει;

Τα τελευταία 5 χρόνια και κάτι, είμαι ενεργό μέλος του sff.gr, φόρουμ των Ελλήνων συγγραφέων του Φανταστικού και τα μισά από αυτά λειτουργώ και σαν συντονιστής της λογοτεχνίας τρόμου. Άρα είναι πιθανόν να έχετε διαβάσει κάποιο διήγημά μου σε κάποιον από τους διαγωνισμούς που τρέχουν κατά καιρούς εκεί. Από πλευράς έντυπων δημοσιεύσεων, οι περισσότερες είναι στο εξωτερικό, κυρίως επειδή υπάρχει μεγαλύτερη αγορά για διηγήματα τρόμου. Οι πρώτες μου Ελληνικές δημοσιεύσεις ήταν δυο διηγήματα στο «9» της Ελευθεροτυπίας, το 2008. Έπειτα υπήρξαν ιστορίες μου στο περιοδικό των Συμπαντικών Διαδρομών, στο newsage, σε ανθολογία των εκδόσεων Αρχέτυπο και σύντομα και σε ανθολογία της Ars Nocturna. Από την αγορά των ΗΠΑ και της Βρετανίας, υπάρχουν κάπου 15 ιστορίες μου σε διάφορα περιοδικά και ανθολογίες, ενδεικτικά στην Escape Publishing, Static Movement, Pill Hill Press, το περιοδικό Lamplight και κάποια ακόμη. Κάποια από αυτά τα διηγήματα υπάρχουν στο βιβλίο, συγκεκριμένα εκείνα που θεώρησα πως ταιριάζουν στο ύφος της συλλογής. Ευελπιστώ αργά ή γρήγορα να βρούνε και τα υπόλοιπα το δρόμο τους και στην ελληνική αγορά.

Η ιδέα να μαζέψεις τις καλύτερες ιστορίες σου στο βιβλίο πώς προέκυψε;

Προσωπικά, θεωρώ πως δεν υπάρχει είδος που να ταιριάζει περισσότερο στη φόρμα του διηγήματος από τη λογοτεχνία του τρόμου. Ο τρόμος πρέπει να είναι γροθιά στις αισθήσεις, να προκαλεί στον αναγνώστη τα ισχυρότερα συναισθήματα που θέλει να επιτύχει ο συγγραφέας και το διήγημα μπορεί να το προσφέρει αυτό με τον καλύτερο τρόπο. Η ιδέα για το συγκεκριμένο βιβλίο γεννήθηκε μέσα στο 2010 όταν ολοκλήρωνα το μεταπτυχιακό μου πάνω στη Δημιουργική Γραφή στο Εδιμβούργο. Παιχνίδισμα της τύχης μάλλον, αλλά ήταν το ομώνυμο διήγημα εκείνο που μου είχε βάλει την ιδέα. Τα περισσότερα από τα διηγήματα του βιβλίου γράφτηκαν το 2010 και 2011, όμως ουσιαστικά το βιβλίο ολοκληρώθηκε φέτος με τη συγγραφή δυο διηγημάτων την περασμένη Άνοιξη. Πρέπει εδώ να σημειώσω πως οι λογοτεχνικοί πράκτορές μου, Στέφανος Ξένος και Αγγέλα Γαβρίλη –η οποία επιμελήθηκε το βιβλίο– της Book Agency, με βοήθησαν στον ανώτατο βαθμό για την επιλογή των διηγημάτων που τελικά μπήκαν στη συλλογή, και γι’ αυτό βρίσκω την ευκαιρία να τους χιλιοευχαριστήσω και εδώ.

Ποια είδη τρόμου θα βρούμε στα κείμενά σου;

Με εξιτάρει το είδος του τρόμου, σε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις του. Εξαιρώ τις σκληρές σκηνές σπλάτερ χωρίς νόημα. Τα θέλω που έχω εγώ από τη λογοτεχνία του τρόμου είναι τα ίδια που θέλω να εκπληρωθούν από την ανάγνωση της συλλογής. Θέλω ο αναγνώστης να τρομάξει, θέλω να λυπηθεί και να γελάσει, θέλω όσο διαβάζει να πιστέψει… αλλά δεν θέλω να του χαλάσω τη μέρα. Στη συλλογή θα βρείτε διηγήματα ψυχολογικού τρόμου, ιστορίες φαντασμάτων, γοτθικό δράμα, μαύρη κωμωδία, σκοτεινή Επιστημονική Φαντασία και φαντασία, κοσμικό τρόμο και αστικό τρόμο. Α, κάτι άλλο που δεν θα βρείτε είναι βρικόλακες. Αφήνω τους βρικόλακες στα φέρετρά τους και στις αφίσες των εφηβικών δωματίων, μέχρι να επιστρέψουν στην αγκαλιά της λογοτεχνίας τρόμου.

Από τα 13 διηγήματα που επέλεξες για "Το Φως Μέσα Μου" ποιο ξεχωρίζεις;

Αυτή είναι δύσκολη ερώτηση... Οι ιστορίες που υπάρχουν στο βιβλίο επιλέχθηκαν μεταξύ αρκετών άλλων, οπότε κάθε μια έχει ειδικό βάρος στο νου μου. Αν ήταν να ξεχωρίσω ένα, για συναισθηματικούς λόγους και μόνο, αυτό θα ήταν το Lights Out. Δεν ήταν η πρώτη ιστορία τρόμου που είχα γράψει, ήταν όμως η στιγμή που αντιλήφθηκα ότι θέλω να γράφω τρόμο.

Πολλά διηγήματά σου έχουν διακριθεί σε διαγωνισμούς. Ποια από αυτά θα διαβάσουμε στο βιβλίο;

Πρέπει να αναφέρω πως τα διηγήματα της συλλογής που διακρίθηκαν σε διαγωνισμούς στο παρελθόν, έχουν δουλευτεί με πολλή προσοχή, χωρίς πίεση χρόνου και όρια λέξεων. Οπότε, όσοι έχει τύχει να διαβάσουν εκείνες τις πρώτες γραφές τους, ας είναι έτοιμοι για ευχάριστες εκπλήξεις! Από τις ιστορίες που περιέχονται στο βιβλίο, το Lights Out πήρε τη 2η θέση στον πρώτο λογοτεχνικό διαγωνισμό των εκδόσεων Αρχέτυπο, ενώ οι ιστορίες «Ο Γέρος των Κοράκων», «Για την Ελίζα» και «Η Ψυχή του Φιλ Ο’Ντόνοβαν» πήραν την πρώτη θέση σε διαδικτυακούς διαγωνισμούς διηγήματος. Επίσης το «Ο Κόλπος των Ναυαγίων» και το «Ένα Νέο Σκοτάδι» διακρίθηκαν σε διαδικτυακούς διαγωνισμούς, όμως οι συγκεκριμένες έχουν αλλάξει δραματικά από τότε που είδαν το φως του διαδικτύου.

Τα επόμενα συγγραφικά σου σχέδια τι μορφή έχουν; Δουλεύεις ήδη κάποια νέα ιδέα;

Δουλεύω ένα μυθιστόρημα Τρόμου το οποίο σύντομα θα έχει ολοκληρωθεί. Επίσης, ένα project που μαγειρεύω τον τελευταίο καιρό με τρία πολύ δυνατά ονόματα του χώρου. Τέλος, αυτό τον καιρό δουλεύω ένα νέο μυθιστόρημα που έχει μπει στο κεφάλι μου και πρέπει να βγει επειγόντως. Οπότε, όσο υπάρχει υγεία και όρεξη, θα υπάρχουν και ιστορίες.

Πώς νιώθεις για την πρώτη σου έκδοση και για την πρώτη σου παρουσίαση;

Με μια λέξη; Πανέμορφα! Όταν το καλοκαίρι μού ήρθε το νέο της συμφωνίας με τις εκδόσεις Momentum, ήμουν στη σκοπιά σε ένα στρατόπεδο σε περίοδο σοβαρής εμπλοκής. Ε, λοιπόν, πρέπει να ήμουν ο πιο χαρούμενος φαντάρος σε ολόκληρο το στρατόπεδο. Όλοι αντιλαμβανόμαστε και ζούμε τις δυσκολίες της εποχής, γι’ αυτό νιώθω ευτυχισμένος που οι εκδότες μου, κ. Νίκος και Στέργιος Μπατσιούλας πίστεψαν στη συλλογή και πήραν το ρίσκο του κόστους της έκδοσης. Τους ευχαριστώ θερμά γι’ αυτό. Όσο για την παρουσίαση, είμαι πολύ χαρούμενος που θα δω πολλούς και καλούς φίλους του χώρου τους οποίους, λόγω της διαμονής μου στην Ξάνθη, δεν έχω τη δυνατότητα να βλέπω όσο θέλω. Αυτή τη στιγμή νιώθω πολύ χαλαρός, όμως δεν ξέρω κατά πόσο θα ισχύει αυτό όταν ξεκινήσει! Πάντως θα έχω δίπλα μου τον Σταμάτη Λαδικό και τον Μιχάλη Μανωλιό, δυο από τους καλύτερους συγγραφείς του Φανταστικού στην Ελλάδα που μου κάνουν την τιμή να μιλήσουν για το βιβλίο, ένας παραπάνω λόγος να ανυπομονώ για την παρουσίαση.

Τι μήνυμα θέλεις να στείλεις στους φίλους της Fantasy Gate και της Κοινότητας του Μεταφυσικού;

Ότι όλοι εμείς που αγαπάμε το φανταστικό πρέπει να αισθανόμαστε τυχεροί που είμαστε κομμάτι αυτής της κοινότητας: όλοι οι υπέροχοι κόσμοι του φανταστικού ζωηρεύουν με κάθε έκφανσή τους την μουντάδα της καθημερινότητάς μας. Από τη φαντασία μας πρέπει να αντλούμε δύναμη για να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. Και επίσης ότι είμαστε πολλοί· πολύ περισσότεροι απ’ όσοι πίστευα όταν ξεκίνησα να διαβάζω και να γράφω. Χαρούμενες γιορτές σε όλους σας!

... Έτσι που λέτε μας τα είπε ο Κωνσταντίνος Κέλλης. Μέχρι το επόμενο άρθρο (που θα έχετε πάρει “Το Φως Μέσα Μου” και θα μπορούμε να κουτσομπολέψουμε ποιος πήρε την καλύτερη αφιέρωση) να είστε καλά και να διαβάζετε τρόμο!

WHO IS WHO

Ο Κωνσταντίνος Κέλλης γεννήθηκε το 1985 στην Ξάνθη και ζει πάνω από το πληκτρολόγιό του. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία και Δημιουργική Γραφή σε δυο πόλεις γεμάτες φαντάσματα, τη Θεσσαλονίκη και το Εδιμβούργο. Η αγάπη του για τη λογοτεχνία του Φανταστικού και τις πιο σκοτεινές αποχρώσεις της τον ώθησε να ασχοληθεί με τη συγγραφή ιστοριών τρόμου και μυστηρίου. Διάφορα διηγήματά του έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς ενώ έχουν δημοσιευθεί σε ανθολογίες τρόμου στην Ελλάδα και το εξωτερικό. «Το Φως μέσα μου» είναι η πρώτη του προσωπική συλλογή διηγημάτων.

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε στα εξής βιβλιοπωλεία: Ν. & Σ. Μπατσιούλας, Ιανός, Πρωτοπορία, Πολιτεία, Ars Nocturna, Jemma Press, Solaris. Σε περίπτωση έλλειψης μπορείτε να κάνετε παραγγελία.
Η σελίδα του βιβλίου στο facebook: https://www.facebook.com/Konstantinos.Kellis?fref=ts

Η πρώτη εικόνα του άρθρου προέρχεται από το short film "Lighthouse" της ProMotion Studios (http://blenderartists.org/forum/showthread.php?128330-Lighthouse-%28short-film%29).

________________________________

Deerward

noreply@blogger.com (Ράνια Ιωάννου) — Fri, 29 Nov 2013 14:43:00 +0000

Deerward

Μαριλένα Μέξη

από Ράνια Ιωάννου

Τη Μαριλένα Μέξη τη γνωρίσαμε από την αγγλόφωνη διλογία «Antara» και «Ninemia» που εξελίσσεται σε έναν φανταστικό θαλάσσινο κόσμο με γοργόνες. Στο τρίτο της βιβλίο, «Deerward», επίσης δημοσιευμένο στην αγγλική γλώσσα, η Μέξη μας ταξιδεύει στο ψυχρό βασίλειο του Ασημένιου Έλατου (Silver Fir), που πλήττεται από εκτεταμένο χειμώνα. Πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο νεαρός πρίγκιπας Άλκαντερ (Alcander) που γνωρίζει τη δυσμένεια των συμπατριωτών του, οι οποίοι βλέπουν στο πρόσωπό του τον απόγονο της μισητής βασίλισσας Τσάρνα (Charna).Η αποκάλυψη ενός μυστικού από το παρελθόν, θα συγκλονίσει τον νεαρό πρίγκιπα και θα τον οδηγήσει σε μια επική αναζήτηση με στόχο να ανακαλύψει και να εξουδετερώσει την πηγή του κακού που ταλαιπωρεί τη χώρα του. Στην πορεία έρχεται αντιμέτωπος με θανάσιμους εχθρούς και ισχυρά συναισθήματα, όπως αυτά που γεννά η αγάπη, η απώλεια και η προδοσία. Το πιο σημαντικό όμως κομμάτι αυτής της διαδρομής αφορά τη συνάντηση του ήρωα με έναν πανίσχυρο δράκο, που θα του αλλάξει για πάντα τη ζωή.

Το μυθιστόρημα της Μέξη, όπως και τα δύο προηγούμενά της, απευθύνεται κατά βάση σε εφηβικό κοινό, αλλά σίγουρα μπορεί να διαβαστεί ευχάριστα από μικρούς και μεγάλους φίλους του Φανταστικού, ιδιαίτερα από όσους λατρεύουν τις ιστορίες με δράκους. Τα χιονισμένα τοπία και ο ορεινός κόσμος στον οποίο διαδραματίζονται τα γεγονότα καθιστά το «Deerward» ιδανικό ανάγνωσμα για τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Το μυθιστόρημα, που είναι γραμμένο στα αγγλικά, αποτελεί μια καλή πρόταση για όσους θέλουν να εξασκήσουν τη γλώσσα διαβάζοντας κάτι πιο ενδιαφέρον.

Το βιβλίο κυκλοφορεί σε έντυπη μορφή από την πλατφόρμα αυτοέκδοσης lulu ενώ μπορείτε να το προμηθευτείτε και σε ηλεκτρονική μορφή από το amazon. Επισκεφτείτε την προσωπική σελίδα της Μαριλένας Μέξη για περισσότερες πληροφορίες γύρω από τα έργα της, promo trailers των βιβλίων της και πλούσιο υλικό από το εικαστικό της έργο.

Διαβάστε εδώ της συνέντευξη της Μαριλένας Μέξη στην Fantasy Gate.

________________________________

Adaptations της αλικης

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 26 Nov 2013 20:32:00 +0000

ADAPTATIONS ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

από Νατάσα Παυλίτσεβιτς

Γεια σας, γεια σας! Σήμερα είμαι πολύ ενθουσιασμένη με το θέμα γιατί, όπως σας είχα πει σε προηγούμενο άρθρο, ζω έναν άσβεστο έρωτα για κάθετι Αλικίστικό. Ο Lewis Carroll σκάρωσε έναν μύθο τόσο επιτυχημένο που ακόμη και σήμερα, ενάμιση αιώνα σχεδόν μετά το 1865 που πρωτοεκδόθηκε, γεννάει καινούριες ιστορίες. Θα δούμε βιβλία, ταινίες, comics και παιχνίδια εμπνευσμένα από το κορίτσι με τις κάλτσες... Ακολουθήστε με στην τρύπα του λαγού!

Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων - Disney

Αυτή την ταινία την έχουμε δει οι περισσότεροι. Ο τίτλος όμως είναι λίγο ύπουλος γιατί στην ταινία υπάρχουν κάμποσα στοιχεία από την "Αλικη Μέσα από τον Καθρέφτη", το sequel δηλαδή στο πρώτο βιβλίο (και κατά τη γνώμη μου, το ωραιότερο). Η Disney ολοκλήρωσε την ταινία το 1951, δεν είχε όμως αυτό που θα λέγαμε “πρωτιά” γιατί είχε προηγηθεί μία γαλλική ταινία, που συνδύαζε και ηθοποιούς και animation, το 1949. Πριν από αυτή, είχαν γίνει τέσσερις ακόμη, τρεις εκ των οποίων του βωβού κινηματογράφου. Η παλαιότερη προβλήθηκε μόλις το 1903! Για να γυρίσουμε στην αγαπημένη Disney, η ταινία είχε μπει στο ράφι το 1939 λόγω του πολέμου και λίγο έλειψε να μην ολοκληρωθεί ποτέ. Ο Walt όμως είχε πίστη στο έργο και το ολοκλήρωσε αργότερα, με νέο animation. Θεώρησε την πρώτη εκδοχή που είχαν φτιάξει, πολύ κοντινή στην εικονογράφηση του θεού Sir John Tenniel, υπερβολικά σκοτείνή και γκροτέσκα -αχ, πόσο θα ήθελα να το δω!

Στην Τρύπα του Λαγού - Peter Abrahams

Ηρωίδα η μικρή Ίνγκριντ (αναφορά στην Bergman), πανέξυπνη, είρωνας και μέλος της θεατρικής ομάδας στην πόλη της. Με είδωλό της το Sherlock Holmes (πολλά κοινά έχω με το κορίτσι), μπλέκει σε μία υπόθεση δολοφονίας στο Echo Falls. Η σύνδεση με την Αλίκη είναι μεγάλη καθώς η ομάδα της ανεβάζει το έργο στο τέλος της χρονιάς. Το διάβασα όταν ήμουν κι εγώ 13 και είδα στο οπισθόφυλλο τη σφραγίδα του άλλου master, του Stephen King, να λέει πόσο καλογραμμένο είναι. Βρείτε το από εκδόσεις Πατάκη μαζί με τα άλλα δυο μέρη “Η αυλαία πέφτει” και το “Όσα κρύβει το σκοτάδι” (αυτό δεν το έχω, είναι όμως στη λίστα μου για τα Χριστούγεννα). Χαρίστε το σε ανήψια, παιδιά και τα ρέστα, ή κρατήστε το για εσάς τους ιδιους, καθώς η καλή γραφή είναι πάντα καλή γραφή. Μην ξεχνάμε ότι το 1ο πήρε το βραβείο Agatha το 2005 ως το καλύτερο βιβλίο εφηβικής φαντασίας.

American Mcgee's Alice - Alice Madness Returns

Ήρθε επιτέλους η ώρα να σας πω για τα παιχνίδια που έχουν μπει στη λίστα με τα αγαπημένα μου από τότε που τα έπαιξα, στο πρώτο έτος. Ανήκουν στο ευγενές είδος των action-adventure games, έχουν μπόλικα gore στοιχεία και ψυχολογικό τρόμο. Η Αλίκη εδώ είναι κυνική, σκοτεινή και οπλισμένη. Θα βρεθείτε σε τρελάδικα, θα σκοτώσετε τέρατα και θα το ευχαριστηθείτε! Μουσική από τον Chris Verna που έπαιζε για τους Nine Inch Nails (συμπάθεια) και για την μπάντα του Marilyn Manson. Από το 2000 μέχρι το 2008 κινούνταν διαδικασίες για να γίνει ταινία, με τα δικαιώματα τελικά να δίνονται στη μεγάλη fan του παιχνιδιού Sarah Michelle Gellar (την Buffy την βαμπιροφόνισσα δηλαδή). Ακόμη και αν δε γίνει, το sequel “Alice: Madness Returns” είναι ακόμη καλύτερο και ομορφότερο και πιθανότατα, είπε φέτος ο American Mcgee (ο σχεδιαστής των παιχνιδιών), θα βγει και τρίτο παιχνίδι. Μάλλον μέσω kickstarter που είναι και της μοδός. Άρα, το νου σας!

The Looking Glass Wars - Frank Beddor

Έχουμε εδώ μια σκοτεινή τριλογία βιβλίων εμπνευσμένη από τη "Χώρα των Θαυματων". Τα διάβασα και τα τρία, από δυο φορές το καθένα και είναι τιμή μου και καμάρι μου να τα έχω στο ράφι. Υποστηρίζεται στα βιβλία ότι ο κόσμος του Lewis Carroll είναι λανθασμένη ερμηνεία όσων του είπε η ίδια η Αλίκη, και στην πραγματικότητα η γη της "Wonderland" βασανίζεται από εμφύλιο πόλεμο και είναι ποτισμένη με αίμα. Ακόμη και σε συνεντεύξεις του ο Beddor επιμένει ότι την ιστορία του την διηγήθηκε με ακρίβεια ένας μυστήριος τύπος που συλλέγει τράπουλες και ότι η δική του περιγραφή είναι και η μόνη αληθής. Το θέμα του βιβλίου είναι η απώλεια της αθωότητας και η τριλογία αποτελεί εξαίρετο δείγμα, κατά τη γνώμη μου, φανταστικού. Άλλη μια σειρά που περιμένουμε να γίνει ταινία και έχει έτοιμο σενάριο! Ψάχνουν, όμως, ακόμη την ιδανική “Alyss” (όπως γράφεται στα βιβλία) και τον συμπολεμιστή της, Dodge. Μήπως να πάμε μια βόλτα από το casting? Δεν ξέρεις ποτέ...

Alice in Wonderland - Tim Burton

Νιώθω μεγάλη αγάπη για τις ταινίες του Burton και όταν ανακοινώθηκε ότι θα έφτιαχνε ταινία για την Αλίκη κατενθουσιάστηκα. Δυο φορές την είδα στο σινεμά (ζητώ συγγνώμη σε όσους την είδαν στην ίδια σκοτεινή αίθουσα με εμένα, θυμάμαι να φωνάζω μια-δυο-τρεις φορές) και μία σπίτι μου. Το τρίπτυχο των ηθοποιών το ξέρετε: Johnny ως τρελός καπελάς, Helena Bonham Carter ως κόκκινη βασίλισσα και η Mia Wasikowska ως Αλίκη. Εγώ τη Mia την ήξερα από τη σειρά “In Treatment” όπου επίσης έπαιζε πολύ καλά (σας προτείνω τη σειρά αν έχετε ενδιαφέρον για την ψυχανάλυση, ο Gabriel Byrne ως ψυχαναλυτής είναι τρομερά πειστικός και το σενάριο μέχρι και το τέλος της 2ης season που είδα σε κρατάει, παρότι τα επεισόδια είναι γυρισμένα σε ένα δωμάτιο). Για την ταινία τώρα... Ιδανικά θα ήθελα να κρατάει άλλες δυο ώρες. Δηλαδή, μου άρεσε πολύ, αλλά σαν να μη μου έφτασε... Άσε που περίμενα και κάτι πιο dark. Πάντως, αγγίζει την επικίλα, ειδικά προς το τέλος που κορυφώνει η υπόθεση.

Jabberwocky - Terry Gilliam

Το παραδέχομαι: δεν το έχω δει. Πρέπει όμως να το αναφέρω γιατί έχω ακούσει τα καλύτερα και κυρίως γιατί είναι Terry Gilliam. Η ταινία θεωρείται κοντινή ως προς τα σκηνικά και τα κωμικά στοιχεία με το έργο “Monty Python and the Holy Grail” (αυτό ευτυχώς το έχω δει, κάπου 4 φορές). Λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι ο Terry είχε δουλέψει και για εκείνη την ταινία. Εδώ όμως λέγεται πως εδραιώθηκε πραγματικά το στυλ του και το μαύρο χιούμορ του!

Hatter M - Frank Beddor & Ben Templesmith

Αποτελεί spin-off της τριλογίας που είπαμε, και ασχολείται με τον Καπελά. Στα βιβλία, ο Καπελάς είναι απλά θεός. Μου κινεί το ενδιαφέρον επιπλέον το ότι η σειρά προτάθηκε και για Eisner το 2007. Ο Templesmith άλλωστε έχει κάνει κι άλλες αξιόλογες δουλειές, όπως το "Fell" με τον Warren Ellis (από το "Transmetropolitan" τον ξέρετε) και το "30 days of Night" με τον Niles (που τελικά μεταφέρθηκε και σε ταινία). Θα του ρίξω μια ματιά κάποια στιγμή, οπότε μην απορήσετε αν σε επόμενο άρθρο με comics έχει την τιμητική του.

Σίγουρα δεν ανέφερα όλες τις μεταφορές, ούτε στις ταινίες, ούτε στα βιβλία - comics, ούτε στα παιχνίδια. Για την ταινία “Alice in Wonderland” του 1999 τα έχουμε πει σε προηγούμενο άρθρο, μα γενικά "The Alice Mythos" (κατά το "Cthulhu Mythos") είναι κάτι τόσο πολύπλευρο που δεν θα σταματήσει ποτέ να βγάζει νέες ιστορίες. Και αυτό είναι πολύ ευχάριστο καθώς ο καθένας μας μπορεί να διαλέξει την αγαπημένη του Αλίκη ή, γιατί όχι, να τη δημιουργήσει! Ο μαθηματικός και διάκονος Charles Dodgson, όπως τον έλεγαν στην πραγματικότητα, μας χάρισε απλόχερα ένα παραμύθι που δεν μας κοιμίζει, αντίθετα μας εξάπτει τη φαντασία. Πιστεύω ότι θα ήταν πολύ χαρούμενος αν ήξερε πόσο ευγνώμονες είμαστε όλοι εμείς που το αγαπήσαμε, γιατί καθώς έλεγε: “Ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά της ζωής είναι ότι τα μόνα αξιόλογα πράγματα που κάνουμε είναι όσα κάνουμε για τους άλλους”. Μέχρι το επόμενο άρθρο, σκεφτείτε το και να περνάτε όμορφα...

________________________________

Ταξιδι στον κοσμο της Ιριδας

noreply@blogger.com (Ράνια Ιωάννου) — Fri, 08 Nov 2013 20:48:00 +0000

Ταξίδι στον κόσμο της Ίριδας

Συνέντευξη με τη Σουζάνα Χατζηνικολάου

από Ράνια Ιωάννου

Η Σουζάνα Χατζηνικολάου έκανε την εμφάνισή της στη φανταστική λογοτεχνία με έναν άκρως ενδιαφέρον, αν και ανορθόδοξο για τα ελληνικά τουλάχιστον δεδομένα, τρόπο. Στη συνέντευξη που ακολουθεί η συγγραφέας μας εισάγει στον φανταστικό κόσμο του βασιλείου της Ίριδας και μας εξηγεί με ποιον ξεχωριστό τρόπο η ιστορία της πήρε σάρκα και οστά και αγαπήθηκε από τους αναγνώστες.

Αρχικά, μπορείς να μας πεις λίγα εισαγωγικά λόγια για το βιβλίο σου «Ίριδα: η πόλη της ψυχής μας»; Σε ποιους απευθύνεται το συγκεκριμένο βιβλίο και τι ξεχωριστό μπορεί να βρει ο αναγνώστης σε αυτό;

Το βιβλίο απευθύνεται σε όσους αγαπούν τα μυθιστορήματα φαντασίας και θέλουν να ταξιδέψουν σ΄ έναν διαφορετικό κόσμο. Σε όσους αγαπούν τα παραμύθια και τα ταξίδια, γιατί πρώτα απ΄ όλα το βιβλίο είναι ένα ταξίδι. Ξεχωριστή θεωρώ την ιστορία αυτή καθεαυτή, τις σχέσεις των ηρώων μεταξύ τους, καθώς και το γεγονός ότι είναι γραμμένο στην ελληνική γλώσσα, καθώς το συγκεκριμένο είδος στην Ελλάδα ξεκίνησε ν΄ αναπτύσσεται πολύ πιο πρόσφατα σε σχέση με άλλες χώρες.

Με το βιβλίο αυτό έκανες για πρώτη φορά την είσοδό σου στο χώρο της λογοτεχνίας. Μάλιστα, πίσω από την έκδοση της Ίριδας βρίσκεται μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία καθώς το μυθιστόρημα ξεκίνησε αρχικά να παίρνει σάρκα και οστά μέσα από το προσωπικό σου ιστολόγιο. Θέλεις να μας μιλήσεις για το πως προέκυψε αυτό το βιβλίο;

Αρχικά είχε αναρτηθεί στο διαδίκτυο υπό τη μορφή ιστολογίου, με κάθε εβδομαδιαία ανάρτηση να είναι ένα κεφάλαιο. Έτυχε θερμής ανταπόκρισης καθώς απέκτησε σύντομα πολλούς σταθερούς αναγνώστες, και το καλύτερο ήταν ότι μέσα από τα σχόλια είχαμε τη δυνατότητα να συζητούμε κάθε φορά για την υπόθεση και τους ήρωες, πράγμα που το διασκέδασα πάρα πολύ. Γνώρισα πολλούς φίλους μέσα από αυτή την ιστορία και χαίρομαι ιδιαίτερα γι΄αυτό. Ήταν πολύ ωραία εμπειρία. Στη συνέχεια απευθύνθηκα στις Εκδόσεις Πατάκη και συμφωνήσαμε για την έκδοση.

Επέλεξες για κεντρικό χαρακτήρα του βιβλίου σου μια νεαρή δυναμική γυναίκα, τη Λίλλυ. Για ποιο λόγο διάλεξες μια γυναίκα-ηρωίδα με αυτά τα χαρακτηριστικά; Θέλεις να περάσεις κάποια μηνύματα μέσα από αυτή την επιλογή;

Η υπόθεση προέκυψε απρόοπτα, ξεκινώντας σαν μικρό παραμύθι με βάση την αναστροφή του στερεοτύπου «πρίγκιπας σώζει πριγκίπισσα». Σκέφτηκα ότι θα ήταν ενδιαφέρον να δω πώς θα μπορούσε να στηθεί η ιστορία αντίστροφα. Τελικά η πλοκή κατέληξε αρκετά μεγαλύτερη, αλλά με συνεπήρε. Σίγουρα γράφοντάς το θεωρούσα ότι η Λίλλυ μπορούσε να είναι εξίσου έξυπνη, δυναμική και ικανή όσο θα ήταν ένας άντρας στη θέση της. Και πιστεύω επίσης στο ότι πρέπει να κυνηγούμε τα όνειρά μας όσο άπιαστα κι αν φαίνονται, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει λόγος να τα έχουμε.

Νιώθεις ότι μέσα από αυτό το βιβλίο έχεις εξαντλήσει όλα όσα είχες να πεις για τον κόσμο της Ίριδας; Υπάρχει στο νου σου η σκέψη να επιστρέψεις εκεί στο μέλλον;

Όχι, δεν υπάρχει αυτή η σκέψη. Θεωρώ ότι η ιστορία έχει τελειώσει με τον καλύτερο τρόπο για όλους, και θα μου άρεσε να πιστεύω ότι «ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα».

Θέλεις να μας πει τι ήταν αυτό που σε έκανε να ασχοληθείς με το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος; Υπήρξαν κάποιοι συγγραφείς ή λογοτεχνικά ρεύματα που σε επηρέασαν;

Λατρεύω τα παραμύθια και τις ιστορίες φαντασίας, κι έγραφα από μικρή. Μου άρεσε να φτιάχνω σενάρια και να τα παίζουμε με τους φίλους μου. Ενθουσιάζομαι φτιάχνοντας μια ιστορία όπως τη θέλω, με την πλοκή που θέλω και το τέλος που θέλω, και μάλιστα σ΄ έναν κόσμο όπου όλα είναι δυνατά. Σίγουρα έχω επηρεαστεί από αρκετούς συγγραφείς, δεν θα μπορούσα να κατονομάσω κάποιον συγκεκριμένο. Αλλά επίσης έχω επηρεαστεί κι από ταινίες που έχω δει ή παιχνίδια υπολογιστή που έχω παίξει. Τα τελευταία πιστεύω ότι έπαιξαν το μεγαλύτερο ρόλο.

Υπάρχει κάτι στο οποίο εργάζεσαι αυτό το διάστημα; Τι να περιμένουν οι αναγνώστες στο μέλλον;

Υπάρχει ένα μυθιστόρημα που είναι «υπό κατασκευή» αλλά δεν γνωρίζω πότε θα ολοκληρωθεί. Χρειάζεται αρκετό χρόνο ακόμα. Πράγμα που με χαροποιεί γιατί σημαίνει ότι θα κρατήσει περισσότερο η χαρά της συγγραφής. Δεν είναι το τέλος μιας περιπέτειας που μετράει, αλλά η ίδια η περιπέτεια. Άλλωστε όταν τελειώνει ένα μυθιστόρημα μένει μια αίσθηση απώλειας, η οποία ξεπερνιέται μόνο ξεκινώντας το επόμενο.

Τέλος, θα ήθελα να σου ζητήσω να στείλεις ένα μήνυμα στους φίλους της Κοινότητας του Μεταφυσικού και της Fantasy Gate.

Ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Εύχομαι πολλά πολλά ταξίδια σε χώρες του φανταστικού, να διαβάζουμε όσο μπορούμε περισσότερο και να μην πάψουμε ποτέ να πιστεύουμε στα όνειρά μας και στη μαγεία της ανθρώπινης θέλησης.

________________________________

Comics για να γινετε fan του ειδους

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 08 Nov 2013 19:32:00 +0000

Comics για να γίνετε fan του είδους

από Νατάσα Παυλίτσεβιτς

Γεια! Εδώ είμαι πάλι να σας σκαρώσω μια νέα λίστα, αυτή τη φορά για κόμικς. Τους έχω μια αγάπη, προσπαθώ να φτιάχνω κιόλας, αλλά εδώ θα σας μιλήσω σαν αναγνώστρια. Συνήθως, τα κόμικς οι βιβλιοφάγοι, όπως μαντεύω ότι είστε εσείς που με διαβάζετε, δεν τα έχουν σε μεγάλη εκτίμηση. Έχει χτιστεί μια εικόνα κυρίως υπερηρωική για αυτά και έτσι δεν ψάχνουν εναλλακτικούς τίτλους τους οποίους μπορούν να αγαπήσουν. Υπάρχουν κόμικς όμως που είναι slice of life, comics-adaptations από λογοτεχνικά έργα, original comics με ιστορίες που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από άλλα μέσα, εν γένει σενάρια που θα σας κάνουν να σκεφτείτε “αυτό εδώ κάποιος στον κόσμο κάθισε, το σχεδίασε, το έγραψε και το μελάνωσε για μένα”. Έχω στο νου μου να καλύψω και εσάς που θα googlάρετε τον τίτλο εδώ και τώρα, και εσάς που θα τον ψάξετε στο βιβλιοπωλείο και εσάς που θα περιμένετε να το πετύχετε στο ψιλικατζίδικο. Με στόχο λοιπόν να σας κάνω να ερωτευτείτε κάποια από τις επιλογές μου, και με γνώμονα πάντα την ποικιλία, ιδού η σημερινή μου λίστα:

Transmetropolitan

Αυτή η σειρά είναι για σένα, κυνικέ άνθρωπε που αγαπάς το House MD και που επίτηδες δε σου μιλάω στον πληθυντικό, γιατί το θεωρείς υπερβολή. Κατα βάθος, είσαι τόσο ζαχαρωτό όσο όλοι μας, αλλά η κοινωνία σου έριξε ξανάστροφες και μας έχεις μουτρώσει και κάθεσαι στα πάρτι με την πλάτη στον τοίχο. Ο Spider της σειράς θα γίνει το alter ego σου, θα ονειρεύεσαι να κατεβάζετε αλκοόλ μαζί και να καταδικάζετε την υποκρισία από όπου προέρχεται (edgy!). Επίσης είναι για σένα που εκτιμάς το πλούσιο σχέδιο, τη λεπτομέρεια, την άψογη σκηνοθεσία, το σενάριο που σπάει κόκκαλα. Προειδοποίηση: το κόμικ τούτο δεν είναι για εσάς (επιστροφή στους τύπους), που κοιμάστε σε μαξιλάρι με κεντημένους μονόκερους. Αποτελεί την αντανάκλαση μιας κοινωνίας όλο διαφθορά (θυμίζει κάτι;) και την αντίδραση στο πλαίσιο αυτό ενός ανθρώπου έξυπνου, σαρκαστικού, και πολύ μόνου...

Γυναίκες Τρελαμένες

Πριν φάω κανένα ομοίωμα του Batman στο κεφάλι, περιμένετε να σας εξηγήσω γιατί μπήκε στη λίστα. Το προτείνω κυρίως στην γυναίκα αναγνώστρια, επειδή απλά εκείνη θα ταυτιστεί περισσότερο. Είναι ένα κόμικ το οποίο με τρομερό χιούμορ δείχνει τις ιδιαιτερότητες του να είσαι γυναικα στον δυτικό κόσμο. Ο αγαπημένος δημιουργός της Μαφάλντα, Quino, έχει πει: “Αυθόρμητη και άμεση, η Μαϊτένα δεν αντανακλά την πραγματικότητα. Αρπάζει την πραγματικότητα και μας τη φέρνει στο κεφάλι!”. Ειδικά για κάποια που δεν έχει πιάσει comics στην ενήλικη ζωή της, οι “Mujeres Alteradas” είναι ιδανική αρχή, καθώς η μορφή του οικείου για τα ελληνικά δεδομένα κόμικ-στριπ και η εγγύηση του γέλιου θα σας εισάγουν ομαλά στον μαγικό κόσμο των καρέ.

Σέρλοκ Χολμς

Δεν αναφερομαι στον τίτλο της Modern Times, που επίσης είναι αξιόλογότατος, μα σοβαρός. Αναφέρομαι στα αστεία τεύχη των Barral και Veys. Έχουν τρομερό χιούμορ και ευχάριστο στο μάτι σχέδιο. Το πρώτο τέυχος (“Δε φοβάται τίποτα”) έχει πάρει το βραβείο Groom 99 που απονέμεται απο τη Societe "Sherlock Holmes de France". (Εμ τι; Έτσι τυχαία σας το προτείνω;) Θα το βρείτε από εκδόσεις ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ, που, όταν ήμουν μικρή, ονειρευόμουν ότι να την αγοράσω για να έχω όλα τα κόμικς του κόσμου συν ένα μαμούθ σαν κατοικίδιο! Είναι μια χαρωπή δόση σερλοκιάς μέχρι να βγει η 3η σεζόν του Sherlock απο το BBC. (Αν δεν το έχετε δει, αφηστε για την ώρα τη λίστα, δειτε το και εγώ θα σας περιμένω εδώ, να πουμε πόσο τελειο ειναι. Αν το έχετε δει... αχ πόσο τέλειο είναι;)

Injustice: Gods Among us

Είπα ότι θα κάνω μόνο μια πρόταση από υπερηρωικά κόμικς και κάνω αυτή με το χέρι στην καρδιά (οκ, και στο πληκτρολόγιο). Είχα δει μια εικόνα από τη σειρά στο imgur, ένα site στο οποιο χαζεύω συχνά και κάθισα και το έψαξα. Λίγο μετά, διάβαζα τη σειρά με κομμένη την ανάσα. Ειναι 36 issues και σας υποσχομαι ότι φεύγουν σαν νερό. Σημαντικό στοιχείο: Ένα από τα πράγματα που αγάπησα στο κόμικ είναι ότι δεν χρειάζονται προϋπαρχουσες γνώσεις. Το να ξέρετε ποιος είναι με το μαύρο κολάν και ποιος με το μπλε αρκεί για να βυθιστείτε στην ιστορία. Το εξωφρενικό είναι οτι το κόμικ αυτό βγήκε σαν promo για παιχνίδι! Δεν θα έπρεπε, λογικα, να ειναι τοσο καλο! Είναι όμως. Και μπλεκει μέσα τόσα πολλά θέματα, ισοτητας, ειρηνης, πολιτικης, τι να πω. Εγώ ερωτεύτηκα.

Locke & Key

Αυτό ακόμη το διαβάζω. Είναι των Joe Hill και Gabriel Rodriguez. Τι εννοείτε δεν τους ξέρετε; Ο Joe κανονικά έχει το επώνυμο King... Όπως Stephen King. Δεν λέω παραπάνω. Όσο για τον κύριο Rodriguez, προτάθηκε για βραβείο Eisner, τα λεγόμενα Όσκαρ των κόμικς, για τη δουλειά του εκεί. Πράγματι, έχει ωραίο σχέδιο και τρομερή ιστορία. Είναι horror, καθαρόαιμο μάλιστα. Εσείς που καταβροχθίζετε το ένα βιβλίο τρόμου μετά το άλλο, απλά σκεφτείτε τι μπορεί να κάνει η δύναμη της εικόνας σε ένα ήδη καλό story. Δεν αξίζει να το δοκιμάσετε;

Blankets

Αχ, το "Blankets"... Όσο η πρώτη μου επιλογή ήταν για τον κυνικό άνθρωπο, τόσο είναι αυτή για τον ρομαντικό. Τούτο εδώ θα σας συγκινήσει. Είναι ιστορία για τον πρώτο έρωτα, την ενηλικίωση, το πέρασμα από το όνειρο στην πραγματικότητα. Αυτοβιογραφικό του Craig Thompson, αποτυπώνει την εφηβεία του σε σχολεία Ευαγγελιστών και το ξεκίνημά του σαν καλλιτέχνης. Ο Thompson το έγραψε, ανάμεσα στα άλλα, για να αποκαλύψει στους γονείς του ότι δεν είναι πλέον χριστιανός. Δεν ξέρω πώς αντέδρασαν, ελπίζω να είπαν ό,τι πρέπει να λένε πάντα οι γονείς: "Εντάξει. Σ'αγαπάμε. Θα μείνεις για φαγητό;". Πάντως, το Eisner το πήρε, μαζί με άλλα πολλά βραβεία και τα άξιζε όλα.

Προσωπική ιστορία για κλείσιμο: Θυμάμαι που λέτε να είμαι δευτέρα Λυκείου (εντάξει, δεν είναι πολύ μακρινό παρελθόν για μένα αυτό) και να έχω τρομερή διαμάχη με την κατά τα άλλα αξιαγάπητη καθηγήτρια της Λογοτεχνίας μας περί κόμικς. Είχε πει ότι είναι διασκεδαστικά, αλλά πάντα ποιοτικώς κατώτερα από τα βιβλία. Εγώ της εξήγησα ότι πρόκειται για διαφορετικά μέσα, εκείνη απάντησε κάτι άλλο και κάπως έτσι χάθηκε μια ώρα μαθήματος, με την τάξη να μην ξέρει αν θα πρέπει να χαρεί που δεν κάναμε Κείμενα ή να με βρει αλλόκοτη για την εμμονή μου με το είδος! Μέχρι το επόμενο άρθρο λοιπόν, να είστε καλά και να διαβάζετε κόμικς!

______________________________

Adventure games για καθε παικτη!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 26 Oct 2013 20:27:00 +0000

Adventure Games για κάθε παίκτη!

από Νατάσα Παυλίτσεβιτς

Συνεχίζοντας στο μοτίβο της λίστας που έκανα την προηγούμενη φορά, σήμερα θέλω να σας πω για τα αγαπημένα μου adventure games, να σας πείσω να τα παίξετε κι εσείς και σταδιακά να τους επιτρέψουμε να κατακτήσουν τον κόσμο. Επίσης, θα σας προτείνω μια υπέροχη σχετική σελίδα στο facebook την "Adventure Advocate". Είναι παραπονεμένο είδος παιχνιδιών τα adventures, κατά τη γνώμη μου. Συνήθως, αυτοί που ασχολούνται με παιχνίδια είναι σε αποκλειστική σχέση με τα strategy και δεν τους δίνουν ευκαιρία. Οι υπόλοιποι δεν μπαίνουν στον κόπο να βρουν κάποιο του γούστου τους, παρά την ποικιλία στην αγορά. Θα ήταν κρίμα να το δείτε κι εσείς έτσι!

Διότι, τα adventure games είναι υπέροχα και θα σας πω γιατί: είναι το είδος ηλεκτρονικού παιχνιδιού που προσομοιάζει περισσότερο σε βιβλίο. Ναι, καλό είναι αυτό και να μην ακούω ψεύτικα ροχαλητά! Παίζοντας ένα τέτοιο παιχνίδι έχεις την αίσθηση ότι είσαι μέσα στον κόσμο που περιγράφει: υπάρχουν χαρακτήρες, υπόθεση, κεφάλαια... Παράλληλα, όμως, υπάρχει και η δράση που μπορούν οι υπολογιστές να μας χαρίσουν σήμερα, με σκηνές μάχης, καταδίωξης κτλ. Γενικά, δεν βρίσκω κανένα λόγο απολύτως να μην παίξει κάποιος adventure game, αφού υπάρχουν παιχνίδια για κάθε όρεξη όπως αποδεικνύει η παρακάτω λίστα.

Dracula - series
Έχουν πλέον βγει πέντε παιχνίδια βασισμένα, κατ'αρχήν, στο μυθιστόρημα του Bram Stoker. Προσωπικά, έχω παίξει το 1 πολλές φορές, το 2 αρκετές και το 3. Το 5ο να σας πω την αλήθεια δεν ήξερα ότι βγήκε μέχρι προσφάτως. Θα μιλήσω για αυτα που ξέρω, προτείνοντάς σας, αρχικά, το πρώτο. Είναι καλοστημένο, όμορφο αισθητικά, με έξυπνους γρίφους και γερή υπόθεση. Στα ίδια πλαίσια κινείται και το δεύτερο με μία επιπλέον βελτίωση επί του αισθητικού, όμως, ξεφεύγει από την υπόθεση του βιβλίου που καλύπτεται στο πρώτο παιχνίδι, διατηρώντας τους χαρακτήρες σε μία νέα ιστορία. Και τα δύο έχουν αρκετά gore στοιχεία, να ξέρετε... Στο τρίτο παιχνίδι δεν είναι πρωταγωνιστής πια ο Jonathan Harker και δεν μου άρεσε αυτό. Πάντως, θεωρούνται γενικώς ολοκληρωμένα και πετυχημένα παιχνίδια, με πολύ σκοτεινό κλίμα.

Syberia
Αυτό δεν είναι παιχνίδι, είναι ποίημα! Μια πανέμορφη ιστορία που πρέπει να παίξετε (μπαίνω στον πειρασμό να αφήσω την περιγραφή εδώ, αλλά δεν κάνει, θα ζηλέψουν τα άλλα παιχνίδια). Η αισθητική του έχει art nouveau καθώς και steampunk στοιχεία. Οι κριτικές για το παιχνίδι ήταν και είναι ακόμη (δέκα χρόνια μετά το release του) πολύ θετικές, για το δυνατό του σενάριο και τα υπέροχα γραφικά. Κάτι που ίσως δεν ξέρετε: το παιχνίδι είναι τοποθετημένο στο ίδιο φανταστικό σύμπαν με προηγούμενο παιχνίδι του Benoit Sokal, το “Amerzone”, και γίνονται λίγες αναφορές σε αυτό. Βγήκε και sequel, ενώ περιμένουμε το τρίτο παιχνίδι μέσα στο 2015...

Agatha Christie - Murder on the Orient Express
Πρόκειται, βέβαια, για μεταφορά του βιβλίου της μεγάλης Agatha, άρα η ατμόσφαιρα και το τρομερό σενάριο είναι εγγυημένα. Δίνεται, όμως, εδώ η ευκαιρία να λύσετε το έγκλημα εσείς, ανακαλύπτοντας τα απαραίτητα στοιχεία μόνοι σας. Το παιχνίδι αυτό το αγαπώ για δύο λόγους: πρώτον, το “Orient Express” είναι μαζί με το “The Curtain” οι πιο συναισθηματικά φορτισμένες και καλογραμμένες ιστορίες του Βέλγου ντετέκτιβ και δεύτερον, τη φωνή του Poirot την κάνει ο David Suchet, που είναι και ο πιο αξιομνημόνευτος ηθοποιός που έχει φέρει στη ζωή το χαρακτήρα.

Machinarium
Τούτο εδώ θα το παίξετε περισσότερο για τους γρίφους, παρά για την ιστορία. Μην με παρεξηγήσετε, το κλίμα του παιχνιδιού είναι εξαιρετικά υποβλητικό, και το artwork του χαρακτηριστικότατο, αλλά αυτό που λάμπει πιο δυνατά εδώ είναι τα έξυπνα puzzles. Αν θέλω να είμαι ειλικρινής (και πάντα θέλω) θα πω ότι σε κάποια πονοκεφάλιασα. Πρέπει να αναφέρω ότι έχει υπέροχο soundtrack του Thomas Dvorak το οποίο το βάζω ακόμη να το ακούσω στο σπίτι, τρία χρόνια αφού το έπαιξα.

Monkey Island
Μα πόσο διασκεδαστικά, αστεία, έξυπνα παιχνίδια! Ο Guybrush Threepwood θα σας μάθει πώς να είστε πειρατές, πώς να κατατροπώνετε ζόμπι/δαίμονες/φάντασματα (αναλόγως τι θεωρείται ο κακός LeChuck) και κυρίως πώς να φλερτάρετε ως αντι-ήρωας.. Η σειρά σπάει συχνα τον λεγόμενο “τέταρτο τοίχο” καθώς οι χαρακτήρες φαίνεται να αναγνωρίζουν ανά φάσεις ότι βρίσκονται μέσα σε ηλεκτρονικό παιχνίδι. Επειδή, είναι γνωστά γενικώς, σας πληροφορώ επιπλέον ότι τη μουσική εδώ την προσφέρει ο Michael Land. Έχει κάνει τη μουσική και για άλλα παιχνίδια όπως το SimCity 4, το Grim Fandango (επίσης ωραίο παιχνίδι), και για Star Wars adventure games. Τέλος, ήταν το 2000 να φτιάξουν μία animated ταινία ονόματι “Curse of Monkey Island” αλλά ακυρώθηκε. (Άτιμη κοινωνία...)

Nancy Drew games
Αν σας αρέσει ένα παιχνίδι από τη σειρά, κατά πάσα πιθανότητα θα σας αρέσουν όλα. Η Nancy είναι ένα μονίμως κεφάτο, preppy κορίτσι που αγαπάει να λύνει μυστήρια (ταυτίζομαι). Σε κάθε παιχνίδι λύνει μια νέα υπόθεση, η οποία είτε είναι original, είτε είναι βασισμένη σε βιβλίο. Το ενδιαφέρον είναι ότι τα βιβλία δεν τα έγραψε ένας δημιουργός, μα διάφοροι, υπό το γενικό ψευδώνυμο Carolyn Keene. Για να γυρίσουμε στα adventures, αυτό που έχετε να περιμένετε είναι ένα ευχάριστο παιχνίδι, τόσο έξυπνο ώστε να μη βαρεθείτε, όσο και απλό ώστε να μην σπαζοκεφαλιάζετε σε κάθε γρίφο και να ψάχνετε για walkthrough μέσα στη ντροπή (...τι; μόνο εγώ νιώθω ντροπή όταν κλέβω;). Η “Her Interactive” έχει βγάλει πολλούς τίτλους οπότε μπορείτε να διαλέξετε ό,τι σας εμπνέει. Προσωπικά, ξεχωρίζω το “The Haunted Carousel”, “Last Train to Blue Moon Canyon”, και το “Curse of Blackmoor Manor”.

The Longest Journey
Πρωταγωνίστρια η April Ryan, από τις πιο αξιόλογες του είδους. Είναι η εκλεκτή και έχει την ευθύνη να αποκαταστήσει την ισορροπία στο σύμπαν της. Με τέτοιο βαρύ καθήκον φαίνεται ενδιαφέρον που το σενάριο περιλαμβάνει χιούμορ, έστω κι αν καταλήγει κάποιες φορές σε πικρό σαρκασμό. Οι κριτικοί το ερωτεύτηκαν, μα με επιφύλαξη για τον απότομο σχετικά επίλογό του. Το Dreamfall που το ακολούθησε θεωρείται μάλλον spin-off παρά sequel, καθώς έχει νέο κεντρικό χαρακτήρα. Αν το δείτε σαν ξεχωριστό παιχνίδι θα περάσετε καλύτερα από εμένα που περίμενα μια ισχυρότερη σύνδεση.

Ιδανικά, θα ήθελα να σας πω και για το “Broken Sword” (και για τότε που έκοψα τα μαλλιά μου για να μοιάζω με τη Nico από το 3ο παιχνίδι) αλλά είναι πολύ γνωστή σειρά και δεν θέλω να σας κουράσω. Για τον ίδιο λόγο δεν σας περιγράφω και το “Myst” που έχει αφήσει εποχή (εμένα δεν μου άρεσε γιατί δεν έχει πολλά λόγια, θα λύνετε πανδύσκολους γρίφους στη μοναξιά σας). Πάντως, με αφορμή το άρθρο, ψάξτε γενικά το είδος... Αξίζει και θα θυμάστε την ιστορία στην οποία παίξατε σαν να ήσασταν εκεί. Εμένα προσωπικά μου λείπει το σύμπαν του Syberia σαν το σπίτι των διακοπών μου!

Κλείνοντας, όπως υποσχέθηκα στην αρχή, σας προτείνω να βρείτε στο facebook τη μοναδική ελληνική ιστοσελίδα αφιερωμένη στα adventure games, την “Adventure Advocate”. Έχει κριτικές, ανακοινώσεις για νέα παιχνίδια, ενημερώσεις για kickstarters παιχνιδιών που θέλουμε να γίνουν πραγματικότητα, πολύ πράγμα σας λέω. Μην το σκέφτεστε, κάντε like. Μέχρι το επόμενο άρθρο (που θα έχετε κάνει like), να είστε καλά και να θυμάστε να κάνετε συχνά save...

----------------------------

"Halloween": η αρχαια κελτικη γιορτη των νεκρων "Samhain"

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 22 Oct 2013 13:21:00 +0000

"Halloween": η αρχαία κελτική γιορτή των νεκρών "Samhain"

από Ευλαμπία Τσιρέλη

Οι πιο σημαντικοί εορτασμοί των Κελτών λάμβαναν χώρα κατά τις ημέρες που άρχιζαν οι εποχές, δηλαδή στις αρχές Νοεμβρίου, Φεβρουαρίου, Μαΐου και Αυγούστου, ενώ η πρώτη από αυτές ήταν το Σόουιν (Samhain= Νοέμβρης ή το τέλος του καλοκαιριού), η σημερινή εορτή των Αγίων Πάντων ή Χάλογουϊν (Halloween) όπως είναι περισσότερο γνωστή.

Η αρχαία γιορτή του Σόουιν σηματοδοτούσε το τέλος του καλοκαιριού και την αρχή του κελτικού Νέου Έτους. Τον θάνατο δηλαδή μιας εποχής (του καλοκαιριού) και τη γέννηση μιας άλλης (του χειμώνα). Σύμφωνα με το μύθο που έχει μεταγενέστερα στοιχεία του Κάτω Κόσμου, τη νύχτα του Σόουιν, της 31ης Οκτωβρίου, Γιορτής των Νεκρών, οι θεοί κατέβαιναν στη γη και με τα μαγικά τους προκαλούσαν αναστάτωση στους θνητούς ανθρώπους. To πέπλο που χώριζε τους δύο κόσμους εκείνη τη νύχτα γινόταν πολύ λεπτό και διαπερατό.

Αρχικά η γιορτή γινόταν προς τιμή του θανάτου του Ηλιακού Θεού και της μετάβασής του στις σκοτεινές χώρες του Κάτω Κύματος όπου έπειτα κατοίκησε ως Κύριος του Θανάτου. Αν και ο θάνατος είναι ο κεντρικός πυρήνας της γιορτής, η οποία αποτελούσε το μέγα μνημόσυνο των νεκρών, αυτό δε σημαίνει ότι πρόκειται για ένα μακάβριο γεγονός, εξάλλου ο θάνατος όπως είπαμε δεν προκαλούσε φόβο στους Κέλτες. Η γιορτή αυτή εκτός από τον θάνατο, είχε να κάνει και με το πέρασμα από μια φάση της ζωής σε μιαν άλλη, όσον αφορά τις σχέσεις, την εργασία κι άλλες μεταβάσεις στη ζωή των ανθρώπων. Θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε και «τελετουργικό μετάβασης», πολύ συχνό μοτίβο στις ζωές των ανθρώπων που λαμβάνει χώρα εκούσια ή ακούσια.

Οι υπαίθριες φωτιές επίσης έπαιζαν σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια των εορτασμών. Λέγεται πως οι χωρικοί έριχναν τα κόκαλα των σκοτωμένων ζώων στις φλόγες κι έπειτα, όταν η φωτιά δυνάμωνε, κάθε οικογένεια έπαιρνε με ένα δαυλό φωτιά για την οικογενειακή εστία. Έτσι δένονταν μαζί όλες οι οικογένειες του χωριού. Οι φωτιές αυτές ονομάζονταν Mπόνφάιρς (Bonfires :bone-κόκαλο+fire-φωτιά). Όλοι συνήθιζαν να κάθονται γύρω απ’ την Μόνφαϊρ και να λένε ιστορίες. Ένα Ιρλανδικό έθιμο επίσης ορίζει οι άνθρωποι να πηδάνε πάνω από αυτές τις φωτιές, πρακτική που μας θυμίζει δικά μας έθιμα, αλλά και άλλα παρόμοια σε όλο τον κόσμο που έχουν να κάνουν με τη φωτιά. Στην Ιρλανδία, η συνήθεια κατά το Σόουιν να ανάβουν φωτιές στις κορυφές λόφων, παραλληλίστηκε με το φως και το χρώμα του ήλιου στον ουρανό, κάτι που ίσως να υπονοεί κι ένα είδος ηλιο-λατρευτικής θρησκείας.

Οι άνθρωποι συνήθιζαν να μεταμφιέζονται σε φαντάσματα για να υποδεχτούν τους νεκρούς που μετέβαιναν στον κόσμο μας. Αυτό γινόταν ώστε να μην αναγνωρίσουν οι νεκροί τους ζωντανούς και τους βλάψουν. Ήταν δηλαδή ένα είδος καμουφλάζ.

Η κολοκύθα, γνωστή ως Τζακ ο Λάντερν (jack-o'lantern), είναι Αμερικανικό έθιμο, όσον αφορά τη χρήση της κολοκύθας. Κατά το παλαιό όμως Ιρλανδικό έθιμο, εκείνη τη νύχτα οι άνθρωποι σκάλιζαν σε ένα γογγύλι ή σε ένα ζαχαρότευτλο ανθρώπινα χαρακτηριστικά και μέσα τοποθετούσαν ένα αναμμένο κερί. Το φαναράκι αυτό είχε διπλό ρόλο: Πρώτον, το φως που άναβε μέσα του καθοδηγούσε τους νεκρούς προγόνους, που εκείνη τη νύχτα περιδιάβαιναν στον κόσμο μας για να συναντήσουν τους συγγενείς τους, ώστε να μην χάσουν το δρόμο τους και δεύτερον για να τρομάξουν κακόβουλες υπερφυσικές δυνάμεις.

από το βιβλίο "Ο Θάνατος στην Κελτική Μυθολογία και Παράδοση"- Ευλαμπία Τσιρέλη
_____________