اینجا اینترنت به عنوان یک ابزار تفننی شناخته میشه و گاهی اوقات هم به عنوان یک معضل. و متاسفانه به نظر میرسه که هر روز این وضع داره بدتر میشه. یک دوستی می‌گفت وظیفه ماست که در این مورد اطلاع رسانی کنیم تا بلکه صدامون به گوش کسی برسه که دستش به جایی میرسه …

اینجا به مناسبت های مختلف نظیر 22 بهمن و روز قدس و سالگرد انتخابات و … اینترنت دچار اختلال میشه. طوری که تقریبا از اینترنت جز پروتکل http چیز دیگه ای باقی نمی‌مونه. و هیچ نهاد و ارگان و سازمانی هم مسئولیت این اختلالات رو به عهده نمی‌گیره.
شاید برای کاربران عادی عمق این فاجعه مشخص نباشه ولی این اختلالات میتونه خسارات جبران ناپذیری برای شرکت ها و صنایع وابسته به اینترنت داشته باشه. مثلا پرداخت های اینترنتی رو در نظر بگیرید که به خاطر قطعی https می‌تونه باعث لغو یک قرارداد یا آزاد شدن یک دامنه و یا خیلی مشکلات دیگه بشه. برای نمونه ما برای پرداخت هزینه یک سرور اختصاصی برای یک مشتری به خاطر اختلال بوجود آمده دچار مشکل شدیم. از یک طرف باعث بد قولی و بی اعتبار شدن ما پیش مشتری میشه از طرفی هر روز تاخیر در راه اندازی سرور کلی خسارت به مشتری وارد میکنه و در نهایت تاخیر در پرداخت باعث اضافه شدن جریمه تاخیر به قرارداد و بد حساب شدن ما میشه. یا یک نمونه دیگه عدم دسترسی مشتری های هاستینگ به پنل مدیریت هاستشون به خاطر اختلال https هست. که باعث نارضایتی مشتری‌ها میشه. از طرفی اختلال در دسترسی SSH به سرورها هم مشکلات عدیده ای رو برامون بوجود میاره.
یک نمونه دیگه هم بسته شدن دسترسی به فایل های فلش خارج از کشور بود که باعث شده بود یکسری گزارشات و امکاناتی که با استفاده از فلش تولید شده بود از کار بیافتند. این مورد هم علاوه بر اینکه کلی از مشتری ها رو شاکی کرده بود کلی وقت هم از تیم فنی گرفته شد تا پی به علت اشکال ببرند.
آخرین نمونه هم امروز بود که به خاطر اشکال دسترسی https امکان تمدید و ثبت دامنه IR وجود نداره و معلوم هم نیست کی درست بشه. خوشبینانه ترین حالت اینه که 48 ساعت این قطعی ادامه داشته باشه و همین قدر کافیه تا کلی خسارت به مالکان دامنه های درحال انقضا وارد بشه. خلاصه از این دست مشکلات و خسارات بسیارند و هیچ کس مسؤلیت این خسارات رو بعهده نمی‌گیره.

مشکل دیگه ای که اینترنت ایران باهاش مواجه هست قطعی‌ها و کندی‌های مکرر به خاطر پاره شدن کابل و یا اختلالات زیرساختی هست. در این مورد از لحاظ فنی من اظهار نظر نمیکنم ولی مسلما باید راهی وجود داشته باشه که با پاره شدن یک کابل کل اینترنت یک منطقه از کشور برای چند روز دچار قطعی و اختلال نشه. البته شایعاتی هم هست که قطعی کابل بهانه هست و اختلالات دلایل سیاسی داره. هر چی که هست تا وقتی این مشکلات هست پیشرفتی هم توی این صنعت دیده نخواهد شد. نمیشه انتظار داشت که بخش خصوصی به این بازار بی ثبات اطمینان کنه و مثلا بیاد اینجا دیتاسنتر راه اندازی کنه در حالی که میشه با هزینه خیلی کمتر و کیفیت خیلی بیشتر این خدمات رو از خارج تهیه کرد.

مشکل دیگه ای که کاربران اینترنت ایران ازش رنج می‌برند محدودیت 128 کیلوبیتی سرعت دسترسی برای کاربران خانگی هست.
این طرز تفکر که این سرعت برای مصارف خانگی کافیه از اونجا ناشی میشه که مسئولین مربوطه تصور میکنند تنها کاربرد اینترنت چت کردن و دوستیابی و در نهایت بازدید از چند صفحه وب هست و خلاصه اینکه تصور میکنند اینترنت یک ابزار تفننی است.
الان دنیا به جایی رسیده که از سیستم عامل های تحت وب و سرویسهای ابری (cloud) و اپلیکشن‌های تحت وب استفاده میشه در حالی که ما حتی درک درستی هم از این مفاهیم نداریم. البته اگر اکثریت مردم ما جز چت و دوستیابی استفاده‌ی مفید دیگری از اینترنت نمی‌کنند به این خاطر است که با این سرعت کاری غیر از این هم نمی‌شود کرد. در واقع ما با اعمال این محدودیت مانع از ظهور و رشد کاربردهای مفید اینترنت می‌شیم.

مشکل بعدی اینه که هر روز شاهد مسدود شدن دسترسی به سایت‌ها و سرویس‌های مختلف هستیم. گرچه وجود فیل+ترینگ لازمه ولی نباید سایت ها و سرویس های مفید رو به خاطر اثرات مخربی که ممکنه داشته باشند مسدود کرد. از جمله این موارد سرویس های اجتماعی و کلا سایت‌های وب دویی هستند که محتواشون توسط کاربرهاشون تامین میشه. مشکل نظام با سرویس های وب دویی از اونجایی ناشی میشه که اکثریت حاکم بر جامعه با اکثریت حاکم بر شبکه های اجتماعی صد و هشتاد درجه اختلاف داره. ما در واقع با مسدود کردن این سرویس ها کلا صورت مسئله رو پاک می‌کنیم. راه حل این مشکل بالا بردن ضریب نفوذ اینترنت و فرهنگ سازی برای دسترسی عموم مردم به اینترنت و در نتیجه کم کردن فاصله بین جامعه مجازی با جامعه حقیقی هست.

تحریم های روز افزون از طرف شرکت ها و سرویس های خارجی هم که قوض بالا قوض شده.
در این مورد به نظر من همون طور که نظام برای مسدود کردن سایت های مخرب سرمایه گذاری میکنه باید برای فراهم کردن امکان دسترسی به سایت های مفیدی که از اون طرف مسدود شده هم سرمایه گذاری کنه.

معضل آخر هم سیاست های غلط دولت و سازمان های ذیربط در مورد اینترنت هست. سیاست‌ها و تصمیمات غلطی که بعضا بیشتر به طنز شبیه هست. مواردی نظیر طرح ساماندهی، اینترنت ملی، ایمیل ملی، موتور جستجوی ملی، دیتاسنتر ملی و … . قطعا داشتن سرویس های بومی اینترنت خیلی خوبه و حتی ضروریه. کافیه گوگل دسترسی کاربران ایرانی رو مسدود کنه تا اهمیت موضوع روشن بشه. پس در اینکه رسیدن به این اهداف باید جزو برنامه ‌های اصلی دولت باشه شکی نیست. اما این اهداف اهدافی نیستند که یک شبه محقق بشوند. با یارانه و وام و … هم نمیشه با غول های اینترنتی مثل گوگل و یاهو رقابت کرد.
وظیفه دولت فراهم کردن زیر ساخت ها و بستر سازی و حمایت از بخش خصوصی برای سرمایه گذاری در اینترنت هست. قطعا اگر زیرساخت‌ها اصلاح بشه و اینترنت بستر امنی برای سرمایه گذاری باشه و قوانین دست و پاگیر و هزینه های سرسام آور برای شرکت‌های خصوصی نداشته باشه میتونیم در عرض 5 سال سرویس های بومی و در عرض 10 سال سرویس های بین المللی قابل رقابت با دنیا داشته باشیم.

خلاصه اینکه اگر اینترنت جایگاه واقعی خودش رو پیدا کنه میتونه باعث ایجاد شغل به صورت مستقیم و غیر مستقیم برای چند ده هزار نفر بشه، میتونه ارز آوری های کلان داشته باشه، میتونه سطح آگاهی‌ و دانش عمومی جامعه رو بالا ببره، میتونه باعث افزایش کیفیت زندگی، کاهش ترافیک و کاهش هزینه‌های اضافی و تسهیل در ارائه خدمات مختلف بشه و از همه مهمتر اینکه میتونه تاثیر مستقیم و چشمگیر در افزایش سرعت رشد علمی کشور داشته باشه.

به هر حال امیدوارم روزی برسه که مسئولان به اهمیت این موضوع پی ببرند و ما شاهد اینترنتی در شأن مردم ایران باشیم.

به قول امیر محمد سعید ما ایرانی ها هر وقت یک پلتفرم جدید به دستمون میرسه اولین کاری که میکنیم یک تقویم فارسی براش مینویسیم. شاید یک علتش اینه که بقیه چیزها رو بقیه نوشتن و پیدا کردن ایده جدید کار سختیه.

به هر حال من هم از همون روزهای اول به فکر نوشتن یک تقویم شمسی برای این گوشی بودم. تا اینکه یک روز به ذهنم زد که از کتابخونه icu استفاده کنم اینطوری میشد یک تقویمی نوشت که همه تقویم ها و زبانهای دنیا رو ساپورت کنه. گفتم حتما پایتون ماژول برای icu داره توی پکیج های پایتون گشتم دیدم بعله pyicu هست. فقط یک مشکلی بود که تو پکیج های pymaemo نبود. خلاصه سورسش رو گرفتم بردم تو SDK برای armel کامپایل کردم. فایل ها رو ریختم رو گوشی و یک اسکریپت کوچولوی پایتون برای تستش نوشتم. مثل باقلوا کار کرد. دست به کار شدم یک ویجت براش نوشتم. یک تایمر هم گذاشتم راس ساعت ۱۲ شب ویجت رو رفرش کنه. در ضمن با استفاده از dbus-monitor سیگنال تغییر زمان سیستم رو هم پیدا کردم تا بتونم در صورت تغییر دستی تاریخ ویجت رو رفرش کنم.

ویجت رو قابل تکثیر تعریف کردم تا بشه تقویم های مختلف رو همزمان داشت و از gconf برای ذخیره تنظیمات استفاده کردم.

خلاصه نتیجه شد این:

پکیجش کردم گذاشتمش تو مخزن extras-devel :

http://maemo.org/packages/view/multical-date-widget/

با این کلاس در واقع همون امکانات DateTime رو به اضافه پشتیبانی از تقویم‌ها و زبان‌های مختلف دارید. برای مثال:

$date = new IntlDateTime('now', 'Asia/Tehran', 'persian', 'fa');
echo $date->format('yyyy/MM/dd'); # ۱۳۸۹/۰۲/۱۰
echo $date->format('E dd LLL yyyy'); # جمعه ۱۰ اردیبهشت ۱۳۸۹

نحوه کارش مشابه کلاس DateTime هست با تفاوت های زیر:

1. پارامتر اول علاوه بر رشته میتونه timestamp و یا یک شی از نوع DateTime باشه.
2. در پارامتر اول کاراکترهای عددی به هر زبانی میتوانند باشند. یعنی اگر رشته شما شامل اعداد فارسی یا عربی یا ترکیبی از اونها و یا هر زبون دیگه ای که باشه با این کلاس بدون مشکل کار میکنه. (این قسمت رو به لطف کلاس NumberFormatter که یکی دیگه از امکانات intl هست نوشتم )
3. برای پارامتر دوم به جای شی DateTimeZone میشه از رشته هم استفاده کرد.
4. پارامتر سوم نوع تقویم رو مشخص میکنه که میتونه Buddhist, Chinese, Coptic, Ethiopic, Gregorian, Hebrew, Indian, Islamic, Islamic-Civil, Japanese, Persian, Taiwan باشه. (دم ICU گرم فکر کنم فقط تقویم مایاها رو یادشون رفته پیاده کنن!)
5. پارامتر چهارم زبانه برای مثال میتونه fa ، fa_IR ، en ، en_US ، en_UK و … باشه
6. یکی از سختی های کار با کلاس IntlDateFormatter اینه که باید حتما pattern تاریخ رو مشخص کنید ولی کلاس IntlDateTime در اکثر مواقع خودش میتونه pattern رو تشخیص بده و برای موارد خاص که pattern توسط کلاس قابل تشخیص نباشه باید خودتون pattern رو به عنوان پارامتر پنجم بدید.
7. برای استفاده از متد format باید pattern رو به فرمتی که ICU قبول میکنه بدید. برای استفاده از فرمت خود php  از متد classicFormat استفاده کنید.
8. متد فرمت timezone هم به عنوان پارامتر دوم قبول میکنه (بدون تغییر timezone داخلی شی)
9. کلاس IntlDateFormatter با تایم زون هایی که DST دارن مشکل داره که من توی IntlDateTime رفعش کردم.
10. تنها اشکالش اینه که با تاریخ های خارج از محدوده timestamp کار نمیکنه که به عنوان باگ برای IntlDateFormatter گزارش دادم.
11. متد modify تاریخ رو مطابق با تقویمی که ست شده ویرایش میکنه (مثلا برای تاریخ امروز +1 month رو اگر روی تقویم میلادی اجرا کنی 30 روز و اگر روی تقویم هجری شمسی اجرا کنی 31 روز تاریخ رو جلو میبره)
12. با متد setCalendar و setLocale تقویم و زبان رو میتونید عوض کنید که مثلا برای تبدیل تاریخ از میلادی به شمسی و بالعکس کاربرد داره.

یک تعداد testcase هم براش نوشتم که برای آشنایی با طرز کار کلاس میتونین یک نگاهی بهش بندازین. البته هنوز تستهاش کامل نیست. بعدا اگه فرصت کنم کاملش میکنم.

همونطور که گفتم این کلاس فقط روی php 5.3 به بعد کار میکنه اگر دنبال کدی میگردید که روی php 5 هم کار کنه یک کلاس دیگه نوشتم (اینجا) که البته محدودیت هایی نسبت به این کلاس داره (در حال حاضر فقط تقویم فارسی و میلادی رو ساپورت میکنه ولی قابل گسترش برای سایر تقویم ها هست. از الگوی factory استفاده میکنه و بعد از ایجاد شی دیگه تقویم قابل تغییر نیست.)

اولین ابزارهایی که در این زمینه تولید شدند الگوریتم های ساده ای داشتند که با استفاده از Reqular Expression ها کار می‌کردند و به همین دلیل مشکلاتی هم داشتند. برای مثال JSMin و Dean Packer از چلاننده(Minifier) های معروفی هستند که به همین روش کار می‌کنند. مثلا JSMin نمی‌تواند همه‌ی کاراکترهای خط جدید (line feed) را حذف کند چون ممکن است باعث بوجود آمدن باگ در برنامه شود. Dean Packer هم برای اینکه درست کار کند باید تمام دستورات اسکریپت به «;» ختم شده باشند.

این شد که توسعه دهنده ها به فکر تولید چلاننده‌هایی افتادند که بتواند مثل یک موتور اسکریپت (JavaScript Engine) اسکریپت را تفسیر نموده و به بهینه ترین نحو بچلاند. اولین چلاننده از این نسل Dojo ShrinkSafe بود که بر پایه موتور اسکریپت Rhino نوشته شده است. کمی بعد یاهو هم چلاننده ای تولید کرد با نام YUI Compressor که نسبت به سایر چلاننده‌‌های موجود از کارایی بهتری برخوردار بود و این برتری را تا مدتها حفظ کرد و هم اکنون که بیش از دو سال از انتشار نسخه‌ی اول آن می‌گذرد اکثر پروژه ها و فریم ورک های جاوااسکرپیت از این چلاننده برای چلاندن اسکریپت‌هایشان استفاده می‌کنند.

حدود یکی دو ماه پیش گوگل هم پا به عرصه رقابت گذاشت و چلاننده‌ی خودش را با نام Closure Compiler عرضه کرد. این چلاننده از تکنیک های جدیدی استفاده میکند که باعث شده نرخ فشرده سازی آن حدود 10 تا 20 درصد از YUI بیشتر باشد. از نکات قابل توجه در این چلاننده این است که قابلیت شناسایی و حذف کدهای بلااستفاده(dead code) را از درون اسکریپت دارد.

چلاننده‌ی گوگل مشابه YUI یک برنامه Java است که از خط دستور اجرا میشود ولی علاوه بر این گوگل این برنامه را به صورت اپلیکشن تحت وب و API هم ارائه کرده است.

برای مقایسه‌ی تکنیک های بکار رفته در YUI Compressor و Closure Compiler دیدن این slideshow رو توصیه می‌کنم.

توی شرکت داریم پروژه‌ها رو از svn به git سوئیچ می‌کنیم. دیدم بهانه‌ی خوبیه تا درباره‌ی git بنویسم.
از اونجایی که اکثر برنامه‌نویس‌ها با svn آشنایی دارن به جای نوشتن در مورد git به مقایسه‌ی git با svn می‌پردازم. اینجوری راحت‌تر می‌تونید تصمیم بگیرید که آیا نیازی به تغییر سیستم کنترل سورس فعلیتون به git هست یا نه.

این روزها سیستم‌های توزیع شده‌ی کنترل سورس (Distributed Version Control) کم کم دارن جای سیستم‌های کنترل سورس سنتی متمرکز (Centralized) مثل svn رو می‌گیرن. از جمله git یکی از این سیستم‌های کنترل سورس توزیع شده است که محبوبیت زیادی پیدا کرده.
قسمت عمده‌ای از تفاوت‌های git و svn برمی‌گرده به تفاوت مدل توزیع شده و مدل متمرکز، برای همین ابتدا این دو مدل رو توضیح میدم.

مدل متمرکز

در این مدل یک مخزن (Repository) داریم که روی یک سرور قرار می‌گیره که شامل کل پروژه با تاریخچه‌اش است. هر کس که می‌خواد روی پروژه کار کنه یک کپی از آخرین نسخه‌ی پروژه رو از سرور دریافت می‌کنه (همون working copy)، تغییراتی میده و بعد تغییراتش رو به سرور ارسال (commit) می‌کنه تا در مخزن قرار بگیره. همچنین می‌تونه آخرین تغییرات سایرین رو از مخزن دریافت (update) کنه و به این ترتیب هر کس می‌تونه آخرین نسخه‌ی پروژه رو روی کامپیوتر خودش داشته باشه.

با توجه به لزوم وجود سرور در این مدل به این مدل، مدل کلاینت-سرور هم میگن.

مدل توزیع شده

در این مدل نیازی به وجود سرور برای نگهداری مخزن نیست و هر کس به جای working copy یک مخزن از پروژه رو داره. که این مخزن میتونه شامل working directory هم باشه.

برای مثال با git وقتی یک نفر یک پروژه رو شروع می‌کنه یک مخزن روی کامپیوتر خودش ایجاد می‌کنه و شروع به کار میکنه. حالا نفر دوم می‌تونه از این مخزن یک کلون (clone) تهیه کنه به عبارت دیگه یک مخزن عین مخزن نفر اول روی کامپیوتر خودش ایجاد کنه و در توسعه پروژه مشارکت کنه. حالا هر یک از این دو نفر هر موقع که خواستند میتونن از مخزن یکدیگر تغییرات یکدیگر را دریافت (fetch) و یا برای دیگری تغییرات خود را ارسال (push) کنند و تغییرات را ادغام (merge) کنند. وقتی نفر سوم می‌خواد وارد پروژه بشه، از هر یک از دو مخزن نفرات قبل میتونه کلون تهیه کنه و کار رو شروع کنه و می‌تونه تغییرات خودش رو با هر یک از اونها مبادله کنه. و این روند ادامه پیدا میکنه.

در واقع در این روش مخزن بین تمام مشارکت کنندگان در پروژه توزیع شده، برای همین به این مدل، مدل توزیع شده گفته میشه.

حتما با خودتون فکر می‌کنید که این روش شاید برای یک گروه سه یا چهار نفره مناسب باشه ولی برای تیم های بزرگتر کارایی نداره چون هماهنگ کردن مخازن کار خیلی مشکلی میشه. در جواب باید گفت گرچه در مدل توزیع شده وجود سرور الزامی نیست ولی محدودیتی برای استفاده از این مدل به صورت کلاینت-سروری وجود نداره. یعنی شما می‌تونید یک مخزن روی یک سرور بگذارید و به صورت توافقی همه‌ی توسعه‌دهنده‌ها به جای مبادله تغییرات با یکدیگر، تغییرات را با مخزن روی سرور مبادله کنند. خوب حالا حتما با خودتون می‌گین این که همون مدل متمرکز شد! عجله نکنید. تا انتهای مطلب رو بخونید بعد قضاوت کنید.

مزایای مدل توزیع شده

• عدم نیاز به شبکه
  با توجه به اینکه در این روش مخزن روی کامپیوتر شما قرار داره برای انجام خیلی از عملیات‌ها نیازی به اتصال به شبکه نیست. مثلا commit کردن، log گرفتن، diff گرفتن، و خیلی عملیات‌های دیگه نیازی به ارتباط با شبکه نداره. که باعث کاهش ترافیک شبکه میشه و در عین حال این امکان رو به شما میده که در هنگامی که شبکه قطع است و یا هنگامی که با لپتاپ خود به مسافرتی و یا جایی می‌روید که دسترسی به شبکه ندارید همچنان به کار خودتون روی پروژه ادامه بدید.
• سرعت بیشتر
  عدم نیاز به شبکه در انجام اکثر عملیات‌ها باعث افزایش قابل توجه سرعت در اینگونه عملیات‌ها میشه.
• مشارکت در پروژه بدون نیاز به دسترسی کامیت
  با توجه به ماهیت توزیع شده در این مدل برای مشارکت در یک پروژه نیازی به دسترسی کامیت نیست. به این صورت که شما یک clone از یک پروژه تهیه می‌کنید و تغییراتی را در آن می‌دهید و روی مخزن خود کامیت می‌کنید. حالا می‌تونید از یک نفر که دسترسی کامیت داره بخواهید که کامیت‌های شما رو بررسی کنه و اگر صلاح دونست توی مخزن اصلی merge کنه. در نتیجه بدون اینکه شما دسترسی مستقیم کامیت داشته باشید کامیت‌های شما با نام خودتان در مخزن اصلی ثبت میشه. این مزیت برای پروژه‌های بازمتن خیلی مفیده و به گسترش و توسعه پروژه با افزایش مشارکت داوطلبین کمک میکنه. بگذارید یک مثال عینی بزنم. من برای ارسال patch به پروژه cakephp که قبلا از svn استفاده میکردند فایل patch تغییرات رو ضمیمه‌ی تیکت کردم(؟). یکی از برنامه نویسان تغییرات رو بررسی و روی پروژه کامیت کرد(؟). در اینجور مواقع از اونجایی که svn این کامیت رو به نام شخص کامیت کننده ذخیره میکنه نه مولف اصلی، معمولا برای مشخص شدن نویسنده‌ی اصلی توی کامنت می‌نویسند “applying patch from x” و ضمن اینکه اگر تغییرات زیاد باشه بررسی تغییرات کار سختی میشه. حالا ببینیم git چطور این مشکل رو حل میکنه. بعد از اینکه cakephp به git منتقل شد من یک باگ گزارش دادم(؟) و برای نوشتن testcase برای این باگ یک fork از پروژه گرفتم، testcase رو نوشتم و کامیت کردم(؟) و لینک تغییرات رو به تیکت اضافه کردم. یکی از برنامه نویسان تغییرات رو بررسی و در مخزن اصلی ادغام میکنه(؟). اینجا git این کامیت رو با نام مولف اصلی و تاریخ اصلی تغییرات ذخیره میکنه و در عین حال نام کامیت کننده و تاریخ کامیت رو هم ذخیره میکنه. ضمن اینکه اینجا اگر تغییرات زیاد باشه میشه به کامیت‌های مختلف تفکیک بشه که هر کدوم توضیحات خودش رو داره و بررسی این تغییرات کار راحت تری میشه.
• کاهش خطر از دست رفتن اطلاعات
  در این مدل با توجه به اینکه هر توسعه دهنده یک مخزن از پروژه رو داره در صورت ترکیدن سرور و از دست رفتن کل اطلاعات هیچ مشکلی پیش نمیاد و می‌تونید مجددا یکی از مخازن موجود رو روی سرور قرار داده و بدون هیچ مشکلی کار رو ادامه بدید.
• پشتیبانی از مدل‌های کاری(workflow) متعدد
  با استفاده از سیستم های توزیع شده تقریبا هر نوع مدل کاری رو میشه پیاده سازی کرد. مثلا شما می‌تونید مثل سیستم های متمرکز به صورت کلاینت-سرور کار کنید. البته این مبحث خودش یک مقاله جداگانه رو می‌طلبه. اگر حوصله داشتید برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا و اینجا رو مطالعه کنید.
• امکان داشتن مخزن خصوصی از یک پروژه
  برای مثال شما می‌تونید یک clone از یک پروژه بگیرید و یکسری تغییرات خصوصی برای خودتون بدید ولی در پروژه اصلی اعمال نکنید. و در عین حال همیشه می‌تونید آخرین تغییرات پروژه اصلی رو روی مخزن خصوصی‌تان ادغام کنید.
• تمیزتر بودن مخزن اصلی
  با توجه به اینکه در این روش کامیت‌ها را روی مخزن محلی خودتان انجام می‌دهید. در صورت بروز اشتباه در کامیت دیگه اون کامیت رو در مخزن سرور اصلی ادغام نمی‌کنید. ولی در سیستم هایی مثل svn در صورتی که اشتباها یک فایل cd.iso رو توی مخزن کامیت کنید. حتی بعد از حذفش هم حجم مخزن کاهش پیدا نمیکنه و اون فایل برای همیشه در تاریخچه مخزن باقی می‌مونه و حجم مخزن به مرور زمان در اثر این اشتباهات افزایش پیدا میکنه و تاریخچه‌ی مخزن شلوغ و کثیف میشه.

معایب مدل توزیع شده

• مشکل درک مفاهیم
  گفته میشه اکثر افراد در درک مفاهیم سیستم‌های توزیع شده مشکل دارند و کمی طول می‌کشه تا بتونن بهش عادت کنند. البته علت اصلی اینه که اکثرا به سیستم‌های متمرکز عادت کردند و همون انتظاراتی رو از سیستم‌های توزیع شده دارند که از یک سیستم متمرکز دارند. این باعث میشه مثلا به نظرشون بیاد بعضی از مراحل و عملیات‌ها اضافه است.
  در صورتی که ساختار و نحوه عملکرد سیستم‌های توزیع شده رو زیربنایی یاد بگیرید درک مفاهیم اون خیلی برایتان ساده خواهد شد.
• مشکل کنترل دسترسی
  با توجه به اینکه در مدل توزیع شده کل مخزن در اختیار توسعه دهندگان قرار می‌گیره هر کس که بتونه به یکی از این مخازن دسترسی داشته باشه به کل پروژه دسترسی پیدا میکنه. ولی در مدل متمرکز میشه مطمئن بود که فقط کسانی به مخزن دسترسی دارند که به مخزن سرور اصلی دسترسی داشته باشند. البته این مسئله در مورد پروژه‌های بازمتن مشکل به حساب نمیاد.

امروزه سیستم‌های کنترل سورس توزیع شده‌ی متعددی وجود داره که هر کدوم طرفدارهای خاص خودش رو داره از جمله معروف‌ترین اونها Git و Bazaar و Mercurial هستند.
همه‌ی این سیستم‌ها تفاوت‌های گفته شده رو نسبت به سیستم‌های متمرکز دارند. علاوه بر این، این سیستم‌ها کم و بیش مزایای دیگری هم دارند که در این بین Git از جایگاه بهتری نسبت به بقیه برخوردار است.

مزایای Git

• سرعت فوق العاده
  یکی از اهداف اولیه طراحی git سرعت بوده. و از این نظر واقعا git موفق بوده.
  در کل سیستم‌های توزیع شده از سرعت بهتری نسبت به سیستم‌های متمرکز برخوردارند. و در بین سیستم‌های توزیع شده git بهترین جایگاه رو از نظر سرعت داره. یکی از دلایل سرعت git اینست که با زبان C نوشته شده که نسبت به زبان‌های سطح بالا نظیر python سرعت بهتری داره. (Bazaar و Mercurial با python نوشته شده‌اند.)
• حجم کم
  حجم یک working directory به همراه مخزن در git به ندرت از یک working copy در svn بیشتر میشه. برای مثال مخزن Mozilla در svn چیزی حدود 12GB بوده در حالیکه حجم همین مخزن در git حدود 420MB بیشتر نیست. یعنی حدود 30 بار کوچکتر از svn. مخزن پروژه Ruby on Rails در git که شامل کل تاریخچه فایل‌هاست حدود 13MB بیشتر نیست درحالیکه حجم پروژه (بدون مخزن) 9MB است یعنی حجم کل مخزن فقط یک ونیم برابر حجم پروژه است. و مخزن همین پروژه قبلا در svn حدود 115MB بوده.
  حتی در بین سیستم‌های توزیع شده هم git از نظر حجم بهترین جایگاه رو داره.
• پایداری
  معماری داخلی git از سادگی و پایداری فوق‌العاده‌ای برخورداره که تقریبا امکان خراب شدن مخزن در اون وجود نداره. ولی تا به حال موارد زیادی از خراب شدن خود به خود مخازن svn مشاهده شده.
• راحتی کار با شاخه ها (branch)
  یکی از قابلیت‌های فوق العاده‌ی git پشتیبانی خیلی خوب از شاخه هاست. در git می‌تونید برای تست یک ایده‌ی جدید شاخه‌ی محلی بسازید و در حین کار هر زمان خواستید به شاخه اصلی برگردید و یکسری کامیت انجام دهید و مجددا به شاخه تست برگردید و می‌تونید هر زمان خواستید شاخه ها رو با هم ادغام کنید و یا حذف کنید. و تمام این عملیات‌ها بدون نیاز به ارتباط با سرور انجام می‌شود. و به خاطر معماری فوق العاده‌ی git در مقایسه با سایر سیستم‌ها از سرعت و کارایی فوق العاده ای برخوردار است.
• دنبال کردن محتوای فایل به جای نام فایل
  git محتوای فایل‌ها را دنبال می‌کند. یعنی اگر فایلی را بدون استفاده از دستورات git تغییر نام داده، جابه‌جا و یا کپی کنید git با توجه به این ویژگی، این عملیات را تشخیص داده و ثبت میکند و لذا تاریخچه مربوط به اینگونه فایل‌ها را حفظ می‌کند.
• کامیت با جزئیات بیشتر
  در git یک کامیت علاوه بر نام کامیت کننده و تاریخ کامیت شامل نام مولف و تاریخ تغییرات هم هست. برای مثال این قابلیت git باعث میشه که در اعمال patch ها نام مولف اصلی و تاریخ تغییرات حفظ شود.
• شلوغ نکردن working directory با پوشه‌های .git
  اگر با svn کار کرده باشید می‌دانید که svn در تمام پوشه‌های پروژه یک پوشه به نام .svn ایجاد می‌کند که باعث بوجود آمدن مشکلات زیادی می‌شود. مثلا اینکه نمی‌توانید شاخه‌ها را کپی کنید و باید از دستورات خود svn استفاده نمایید. و در صورت عدم استفاده از دستورات svn چنانچه تغییراتی در کپی بدهید، بر روی شاخه‌ی اصلی کامیت می‌شود و یا تغییرات شاخه‌ی اصلی روی کپی شما هم اعمال می‌شود. این مشکل معمولا برای اکثر برنامه نویسان تازه‌کار اتفاق می‌افتد.
  اما در git فقط یک شاخه به نام .git در پوشه‌ی اصلی پروژه ایجاد می‌شود که مانع از به وجود آمدن مشکلاتی نظیر مشکلات فوق می‌شود.
• نمایش میزان پیشرفت عملیات
  در اکثر عملیات‌های شبکه‌ای در git مراحل و میزان پیشرفت عملیات نمایش داده می‌شود و می‌توانید بفهمید چه میزان از کار انجام شده و چه مقدار باقی ماده است. اما در svn این امکان وجود ندارد.
• تنوع در مجموعه دستورات و امکانات (feature-rich)
  درgit مجموعه دستورات متعددی (بالغ بر 140 دستور) وجود دارد که با یادگیری آنها می‌توان کارهایی را انجام داد که در سایر سیستم‌ها یا قابل انجام نیست و یا بسیار دشوار است. قابلیت‌های منحصر به فردی نظیر stage area و stash و local branching که با یادگیری آنها در روش کارتان تحولاتی ایجاد خواهد شد و دیگر قادر به برگشتن به سایر سیستم‌ها نخواهید بود.

معایب Git

• کدهای طولانی SHA1 به جای شماره‌های متوالی revision
  در واقع این مورد ایراد به حساب نماید و حتی معماری git به گونه‌ای است که از این شناسه‌های SHA1 به عنوان امضای دیجیتال برای کامیت‌ها و سایر آبجکت‌های داخلی گیت استفاده شده که باعث بالا رفتن امنیت و جلوگیری از دستکاری مخازن خواهد شد.
  اما معمولا در شروع کار با git اولین چیزی است که، عجیب و غیرعادی به نظر می‌رسد و اکثر تازه‌کارها را دچار سردرگمی می‌کند.
  از آنجایی که در معماری توزیع شده کامیت‌ها در یک مکان انجام نمی‌شود امکان تخصیص شماره های منحصر به فرد و متوالی به کامیت‌ها وجود ندارد. در git از کدهای 40 کاراکتری SHA1 به عنوان شناسه‌ی کامیت استفاده می‌شود. از آنجایی که به خاطر سپردن این کدها کار دشواری است می‌توان فقط از چند کاراکتر اول آن استفاده کرد. و چنانچه این چند کاراکتر در مورد دو شناسه‌ تکراری نباشد git میتواند شناسه‌ی مورد نظر شما را پیدا کند. معمولا از 7 کاراکتر اول استفاده میشود که احتمال تکراری بودن آن در یک پروژه بسیار کم است.
  در git راه‌های مختلفی برای ارجاع به آبجکت‌های داخلی(از جمله کامیت‌ها) وجود دارد که به اصلاح به آن ها Treeish  گفته میشود. مثلا برای ارجاع به کامیت‌ها می‌توان از tag ها و یا میانبرهایی نظیر^ و ‍~ و @ استفاده کرد.
• عدم سازگاری دستورات با سیستم‌های سنتی
  اکثر دستورات git یا عملکرد کاملا متفاوتی با دستورات هم نام خود در سیستم‌های دیگر نظیر svn دارند و یا اینکه اسامی متفاوتی با معادل‌های رایج در سیستم‌های دیگر دارند. و این باعث میشود برنامه نویسانی که به سیستم‌هایی نظیر svn عادت کرده‌اند در ابتدای کار با git دچار سردرگمی شوند. تعدد دستورات git که بالغ بر 140 دستور می‌شود نیز مزید بر علت است.
• امکان checkout جزئی وجود ندارد
  در svn می‌توانید فقط از یک شاخه‌ از پروژه checkout بگیرید ولی در git این امکان وجود ندارد و باید کل پروژه clone گرفته شود. البته با استفاده از قابلیت submodule در git می‌توان قسمت‌های مختلف پروژه را در مخازن جداگانه ذخیره کرد و این مخازن را در مخزن اصلی به صورت submodule استفاده کرد. که در این حالت می‌توان برای کار کردن روی یکی از این قسمت‌ها به جای clone گرفتن از کل پروژه فقط از submodule مربوطه clone گرفت.
• امکان افزودن پوشه خالی به مخزن وجود ندارد
  مبنای کار git بر اساس محتوای فایل‌هاست و در معماری git امکان تعریف پوشه‌ی خالی وجود ندارد. لذا برای رفع این مشکل معمولا به صورت قراردادی یک فایل خالی به نام empty در این پوشه‌ها قرار می‌دهند.
• عدم سازگاری با ویندوز
  git را نویسنده‌ی لینوکس(لینوس تروالدز) برای میزبانی پروژه‌ی کرنل لینوکس نوشته است. و از همان ابتدا قابلیت حمل(portability) جزو اهداف پروژه نبوده است و فقط روی سیستم های ‎*nix اجرا می‌شود. و رسما از ویندوز پشتیبانی نمی‌کند. البته این مشکل امروز تا حدود زیادی با کمک پروژه msysgit برطرف شده است. msysgit در واقع با پیاده سازی gcc و دستورات مورد نیاز در ویندوز قابلیت اجرا شدن git در ویندوز را فراهم میکند.
• کمبود رابط گرافیکی قوی
  برای svn تاکنون رابط‌های گرافیکی فوق‌العاده‌ای نظیر TortoiseSVN نوشته شده است. ولی در مورد git هنوز در ابتدای راه هستیم. البته به تازگی نسخه‌های اولیه‌ای از TortoiseGit که تلاشی برای شبیه سازی رابط گرافیکی محبوب TortoiseSVN برای git است منتشر شده است که هنوز تمام امکانات و دستورات git را پوشش نمی‌دهد.

یکی از دلایلی که قبلا برنامه‌نویسان کمتر به سیستم‌های کنترل سورس توزیع شده روی می‌آوردند عدم پشتیبانی میزبان‌هایی نظیر SourceForge و Google Code بود. اما امروز تقریبا این مشکل حل شده است.
هم اکنون SourceForge  از CVS و SVN و Git و Mercurial و Bazaar پشتیبانی می‌کند. و Google Code هم از SVN و Mercurial پشتیبانی میکند.
GitHub هم به عنوان یک میزبان برای پروژه‌های Git محبوبیت زیادی پیدا کرده و البته بیشتر از اینکه یک میزبان باشه یک شبکه اجتماعی برای میزبانی کدهاست.

در نهایت اگر تصمیم گرفتید از git استفاده کنید. خوندن کتابهای Git Internals و Version Control with Git رو توصیه می‌کنم.

آزمون php رایگان نبود. توی لیست آزمون های رایگانش گشتم ببینم چیزی داره که به درد ما بخوره. آزمون «مفاهیم توسعه‌ی وب» (Web Development Concepts) رو پیدا کردم. 40 تا سوال داشت با 3 دقیقه وقت برای هر سوال. واقعا سوال ها خوب طراحی شده بودند. اگر شما هم توی همین زمینه کار می‌کنید توانایی‌هاتون رو یک محک بزنید. برای رزومه هم خوبه. یک کاربرد خوب این آزمون برای کارفرماها اینه که میتونن برای استخدام نیرو از این آزمون استفاده کنند.

این هم نتیجه‌ی آزمون من:

راستی سال نو هم پیشاپیش تبریک، شاید تا سال دیگه فرصت نوشتن پیدا نکردم.

میشه فرایند بهینه سازی رو به دو بخش سمت کاربر و سمت سرور تقسیم کرد.
بهینه سازی سمت سرور یعنی بهینه کردن برنامه و کد های سمت سرور برای اینکه حداقل منابع رو مصرف کنه و در حداقل زمان ممکن اجرا بشه. که این قسمت از بهینه سازی فعلا موضوع بحث ما نیست.
و اما بهینه سازی سمت کاربر شامل کلیه اقداماتی است که برای کاهش مصرف پهنای باند وافزایش سرعت لود شدن انجام میشه.

در ادامه این مقاله که در واقع برگرفته از کتاب «High Performance Web Sites» هست می پردازیم به اهمیت و راهکارهای بهینه سازی سمت کاربر.
لازم به ذکر است که این کتاب نوشته‌ی Steve Souders مسئول performance در یاهو می باشد.

اهمیت بهینه سازی سمت کاربر

از ملاک های اصلی جلب رضایت کاربران، کارایی و سرعت سایت است. بررسی ها نشان داده که کمتر از 20 درصد از زمان بارگزاری سایت صرف لود شدن html میشود و مابقی یعنی بیش از 80 درصد از زمان، صرف بارگزاری آنچه درون صفحه است میشود. که توجه به بهینه سازی این قسمت (ملحقات صفحه) تا حدود زیادی سرعت و کارایی سایت را افزایش میدهد.

سه دلیل عمده برای اهمیت بهینه سازی ملحقات صفحه وجود دارد:

1. پتانسیل بیشتری برای بهینه سازی ملحقات وجود دارد. کاهش پنجاه درصدی آن حدود 40 درصد در افزایش سرعت سایت تاثیر دارد درحالی که کاهش 50 درصدی حجم html تاثیرش کمتر از ده درصد است.
2. بهینه سازی ملحقات صفحه، زمان و منابع کمتری نیاز دارد نسبت به بهینه سازی سمت سرور (شامل تغییر معماری و کدنویسی مجدد، یافتن و رفع مشکلات و گلوگاه ها در کد، اصلاحات سخت افزاری و قرار دادن دیتابیس ها بر روی سرور های مجزا و … )
3. در عمل ثابت شده که این روش خوب جواب می دهد. بیش از 50 تیم در یاهو به این روش توانستند حدود 25 درصد سرعت سایت ها را افزایش دهند.

و اما راهکارها:

1. کاهش تعداد درخواست های HTTP
   • استفاده از تکنیک CSS Sprites که موجب کاهش تعداد تصاویر استفاده شده در css میشود.
   • الحاق فایلهای css به یکدیگر و همچنین اسکریپت ها
   • استفاده از تکنیک inline image (البته این تکنیک در IE پشتیبانی نمیشود)
2. استفاده از CDN
   یک CDN مجموعه ای از وبسرورهاست که در نقاط مختلف دنیا توزیع شده اند و معمولا محتوای static رو میزبانی می‌کنند. تا بازدید کننده‌ها بتوانند از نزدیکترین سرور فایل ها را دریافت کنند. این تکنیک برای سایت های کوچک مقرون به صرفه نیست.
3. افزودن Expires Header
   مرورگرها میتوانند پاسخ درخواست های HTTP را کش کنند. با ارسال هدر Expires میتوان به مرورگر گفت که پاسخ را تا چه زمانی کش کند. برای مثال برای محتوای استاتیک میتوان این مقدار را بر روی یکسال گذاشت تا در درخواست های بعدی مرورگر از کش استفاده نماید.
4. استفاده از gzip
   تقریبا اکثر مرورگرها از gzip پشتیبانی میکنند. فشرده سازی gzip بر روی محتوای متنی نظیر css ها و اسکریپت ها و html کارایی خوبی دارد و بیش از 50 درصد حجم درخواست ها را کاهش میدهد.
5. stylesheet ها را در ابتدای صفحه قرار دهید.
   در بعضی مرورگرها درصورتی که stylesheet در انتهای صفحه باشه باعث میشه که محتوای صفحه دوبار رندر بشه و زمان بیشتری صرف بشه و ضمنا دفعه اول بدون style رندر میشه که ظاهر خوشایندی نداره. در بعضی مرورگرها هم موجب  میشه رندر بعد از لود شدن محتوا و ملحقات صفحه انجام بشه که باعث میشه ابتدا یک صفحه خالی نمایش داده بشه و رندر با کمی تاخیر انجام بشه.
   ضمنا قرار دادن stylesheet ها در ابتدای صفحه موجب میشه رندر به شکل مطلوبی و به صورت تدریجی همزمان با لود شدن محتوا انجام بشه.
6. اسکریپت‌ها را در انتهای صفحه قرار دهید.
   قرار دادن اسکریپت‌ها در ابتدای صفحه باعث میشه جلوی رندر شدن و دانلود شدن سایر محتویات صفحه تا اتمام لود شدن اسکریپت گرفته بشه.
   و اما قرار دادن اسکریپت‌ها در انتهای صفحه باعث میشه ابتدا محتوا رندر بشه و سپس سایر ملحقات و اسکریپت ها در پس زمینه لود بشه.
7. از CSS Expression ها پرهیز کنید
   CSS Expression ها فقط در IE پشتیبانی می‌شوند. با استفاده از این قابلیت میتوان برای مقدار دادن به یک خصوصیت در CSS از جاوااسکریپت استفاده کرد. و این کد اسکریپت در مواقعی نظیر resize شدن صفحه و یا حرکت موس مجددا مقدار رو محاسبه میکنه. این اجرای مکرر میتونه باعث کاهش کیفیت و یا حتی هنگ شدن مرورگر بشه. پس بهتره از این CSS Expression ها استفاده نکنید.
8. جاوااسکریپت ها و CSS ها را از HTML جدا کنید
   گرچه اینکار قاعده شماره 1 رو نقض میکنه ولی با توجه به اینکه با جدا کردن CSS و JS ها و ذخیره اونها در فایل‌های استاتیک میشه قواعد 2 و 3 و 4 رو در موردشون بکار بست پس این کار به صرفه است.
9. تعداد DNS Lookup ها را کم کنید
   مرورگرها برای ارتباط با سرورها از IP اونها استفاده می‌کنند بنابراین مجبورند به ازای هر Hostname ابتدا یک درخواست به DNS سرور ارسال کنند و IP رو بدست بیارند. ضمن اینکه مرورگر میتونه از قابلیت Keep-Alive در مورد درخواست‌هایی که مربوط به یک Hostname هستند استفاده کنه که باعث میشه چندین درخواست از طریق یک کانکشن انجام بشه.
   پس بهتره محتویات سایتتون از Hostname های مختلف نباشه. (دقت کنید که www.example.com و example.com هم دو Hostname متفاوت هستند)
10. جاوا اسکریپت ها را بچلانید
    چلاندن(Minify) یعنی حذف اضافات (شامل کامنت‌ها، فضاها و اینترهای اضافی) از درون اسکریپت‌ها برای کاهش حجم فایل. البته یک گام فراتر هم میشه رفت با استفاده از پیچوندن (Obfuscation) که در این روش علاوه بر حذف اضافات، شناسه‌های استفاده شده در کد رو هم با شناسه‌های کوتاهتر جایگزین میکنند.
    روش چلاندن رو در مورد CSS هم میشه به کار برد ولی تاثیرش در مورد CSS ها کمتره. البته در مورد CSS میشه با بهینه کردن کد تا حدی از حجم CSS کم کرد. (در این مورد آقایان الوانی و ستاری به طور مفصل توضیح دادند.)
11. از Redirect کردن پرهیز کنید
    هر Redirect مستلزم یک درخواست اضافه است و ضمنا این درخواست به صورت موازی هم نیست یعنی تا کامل نشده درخواست‌های بعدی ارسال نمی‌شوند. پس تا جائیکه ممکنه از Redirect پرهیز کنید.
12. اسکریپت‌های تکراری را حذف کنید
    گاهی ممکنه پیش بیاد که یک اسکریپت دو بار در صفحه درج شده باشه مثلا توی کار تیمی ممکنه یک نفر یک اسکریپت رو در یک جای صفحه درج کنه و یک نفر دیگه که از این موضوع خبر نداره مجدد اون رو در جای دیگه ای درج کنه.
    این کار دو تا مشکل ایجاد میکنه. یکی اینکه تعداد درخواست‌های HTTP افزایش پیدا میکنه و دو اینکه زمان اضافه ای صرف اجرای مجدد اون اسکریپت میشه. البته مورد اول فقط در IE و اون هم در حالتی که اسکریپت قابل کش شدن نباشه اتفاق میافته.
13. پیکربندی ETag ها
    مرورگرها از هدر ETag برای کش کردن محتوای استاتیک تا زمانی که تغییر نکرده استفاده می‌کنند (مشابه هدر Last-Modified). ولی ETag در صورتی که سایت بر روی بیش از یک سرور میزبانی شده باشد میتواند مشکل ساز شود. مثلا آپاچی به طور پیشفرض برای تولید ETag از «inode – حجم – زمان ویرایش» استفاده میکنه و inode در مورد یک فایل روی سرورهای مختلف فرق میکنه و در صورتی که مرورگر یک فایل رو از یک سرور دریافت کنه و در مراجعه بعدی به اون فایل برای چک کردن تغییرات از سرور دیگری استفاده کنه، با توجه به اختلاف ETag ها، سرور مجددا فایل رو میفرسته که باعث میشه مرورگر از کش استفاده نکنه. IIS هم مشکل مشابهی داره.
    اما راهکار اینه که یا کلا ETag رو حذف کنید و یا اینکه اصلاحش کنید برای مثال در آپاچی باید inode رو از ETag حذف کنید. (این کار رو با htaccess میشه انجام داد.)
14. Ajax را قابل کش شدن کنید
    یک برنامه‌ی وب دویی را در نظر بگیرید که مثلا برای لود کردن لیست ایمیل‌ها از Ajax استفاده میکند. در این حالت میتوان تا زمانی که لیست آدرس ها تغییر نکرده این درخواست را با استفاده از هدر Expires قابل کش کرد.
    ضمنا قواعد 4، 9، 10، 11 و 13 هم در مورد درخواست‌های اجکسی قابل استفاده هستند.

اینها مواردی بود که در کتاب ذکر شده بودند. بعدها موارد دیگه ای هم به اینها اضافه شد و الان تعدادش به 34 مورد رسیده که میتونید اینجا ببینید.

یاهو یک پلاگین برای فایرفاکس برای چک کردن این فاکتورها نوشته به نام YSlow که البته با Firebug کار میکنه.
این پلاگین بر اساس این فاکتورها کیفیت سایت شما رو چک میکنه و مواردی که رعایت نشدند رو مشخص میکنه و یک نمره هم از 100 به سایت شما میده.

ابزارهای مختلفی وجود داره که پیاده سازی این موارد رو ساده میکنه.
مثلا برای چلاندن جاوااسکریپت‌ها (مورد 10) می‌تونید از ابزارهایی مثل JSMin و Packer و YUI Compressor استفاده کنید.
ابزارهایی هم هستند که با نصب اونها روی سایت به صورت خودکار بعضی از این موارد روی سایت شما اعمال میشوند. مثل Minify و PHPSpeedy و SmartOptimizer.

برای مثال SmartOptimizer می‌تونه موارد 1 و 3 و 4 و 10 و 13 رو روی سایت شما اعمال کنه و نمره YSlow شما رو حدود  10-20 واحد افزایش بده.

این تصویر در سال 1995 توسط ادوارد ادلسون پروفسورای علوم بصری منتشر شد.

نکته جالب اینجاست که حتی بعد از اینکه می‌فهمی دو مربع یک رنگ هستند باز هم باور نمی‌کنی!

در واقع ما نمی‌بینیم، مغز ما می‌بینه و پردازش میکنه و ما حاصل پردازش رو درک می‌کنیم.

آپدیت:

حدود یک سال و نیم پیش آقای محمدی یک اسکریپت جالب برای تستش نوشتند که میتونید اینجا ببینید.

در ضمن توی این صفحه علت این خطای دید توضیح داده شده.
توی پاراگراف پایانی نوشته «این تصویر بر خلاف سایر حقه های تصویری به جای اینکه خطای سیستم بینایی رو ثابت کنه صحت عملکرد سیستم بینایی رو ثابت میکنه. سیستم بینایی نورسنج فیزیکی خوبی نیست اما هدف این نیست. وظیفه اصلیش اینه که اطلاعات تصویر رو تبدیل به اجزاء معنی دار کنه و بوسیله اونها ماهیت اشیایی رو که می‌بینه تشخیص بده»

منبع

وقتی موبایل رو با کابل به کامپیوتر متصل میکنی، اوبونتو خودش تشخیص میده و یک پیام میده برای استفاده از شبکه موبایل و یک پنجره باز میشه برای تنظیمات اتصال. فقط کافیه نام کشور و بعد هم نام اپراتور رو انتخاب کنی تا تنظیمات اتصال به صورت خودکار انجام بشه. البته ایران در لیست نیست ولی من حدس زدم که تنظیمات ایرانسل با تنظیمات ترکسل یکی باشه و کشور ترکیه و اپراتور ترکسل رو انتخاب کردم و جواب هم داد. به همین سادگی.

فقط مشکل اصلی قیمتشه که اصلا به صرفه نیست.

از جمله قسمت هایی که توی اوبونتوی جدید خیلی تغییر کرده قسمت Network Manager هست. همه جور شبکه رو ساپورت میکنه. انواع بی سیم و با سیم رو داره. ولی ظاهرا dialup اونقدر قدیمی شده که دیگه کلا حذفش کردند. مجبور شدم gnome-ppp رو نصب کنم. نمی‌دونم چرا بدون دسترسی root درست کار نمیکنه. درایور مودم هم که فعلا نسخه رایگان 14 کیلو رو نصب کردم. واقعا زجر آوره این سرعت. ولی خوشبختانه امروز متوجه شدم که طلسم ADSL توی منطقه ما شکسته شده. خدا رو شکر نمردیم و دیدیم.

در ضمن به مناسبت نصب اوبونتوی 8.10  یه حالی به سیستم دادم و رمش رو ارتقا دادم. اولش که بالا اومدم دیدم 5 گیگ رم رو 3.2 گیگ نشون میده یه سرچی کردم فهمیدم سیستم عامل های 32 بیتی بیشتر از 3.2 گیگ رم رو ساپورت نمیکنن برای رفع این مشکل توی اوبونتو سه تا راه حل هست. یک اینکه اوبونتوی 64bit نصب کنی، دو اینکه کرنل نسخه سرور رو نصب کنی و سوم اینکه کرنل رو خودت از سورس با PAE کامپایل کنی. فعلا قصد دارم نسخه 64 بیتی رو در کنار همین نسخه نصب کنم ببینم اگر مشکل خاصی باهاش نداشته باشم کلا سوئیچ کنم به 64 بیتی. تا از قابلیت های سی پی یو 64 بیتی هم استفاده بشه.