Bir süredir çılgın ve koşuşturmacalı bir telaş içindeyim. 2009 faciasının ardından 2010′a daha temkinli ve çekimser bir ifade ile girmiştim. Ama bu kadar maceralı bir yıl olacağını ben de tahmin etmiyordum. İlk yarısını geride bıraktığımız 2010′da bir süredir sesimin çıkmadığını farkedip habire sıkıştıranlara hem bir açıklama yapayım, hem de bundan sonra çıktığım yeni yoldaki durakları kısaca anlatayım istiyorum.

“İş hiçbir zaman bitmez!” felsefesi iliklerine kadar işlemiş biri olarak her zaman sorulanlara “yoğun” demekten inanın ben de yoruldum. 2. yılını henüz kutladığımız küçük bebeğimiz (sanırım benim gözümde hep öyle olacak) Lotus Medya, hala zamanınım önemli bir bölümünü alıyor. Çalışarak bir şeyler üretmek ve başarmanın dayanılmaz hazzı beraberinde yorgunluk, uykusuzluk gibi yan etkileri de beraberinde getiriyor. Yine de benden götürdüklerinin yanında getirdiği çok şey var ve bunların en önemlisi tecrübe.

Küçücük, tek odalı bir ofiste 2 kişi olarak başladığımız bu macerada onlarca iş yaptık, ailemize yeni bireyler kattık, çok sevdiğimiz yeni müşteriler ve iş ortakları ile birlikte iyi de para kazandık.  Bütün bunlar olurken sağlığımdan, hayatımdan, ailemden, dostlarımdan, sevdiklerimden ve kendimden çaldığım zamanla, büyüyen sorumluluklarımı ve giderek iştahı artan işimi doyurmaya çalıştım.

Hep ne zaman “Yeter!” diyeceğimi kendime sorarken, yaklaşık iki hafta önce cevabı -daha önce birkaç defa olduğu gibi- kendiliğinden geldi: “Şimdi!“. Birkaç aydır flörtleştiğimiz bir yatırımcı ile tüm süreçler ve detaylar üzerinde anlaşmaya vardık. Böylece benim için yılın olayı yine ani bir şekilde gerçekleşiverdi: Artık Lotus Medya yoluna yeni bir vizyon ve daha da genişlemiş bir ekiple devam edecek.

Bu, bana son bir aydır sorulan soruların cevabı gibi gözükse de yeni soruları da beraberinde getirecek, biliyorum. Umarım bunların cevaplarını da aşağıda bulabilirsiniz:

• Lotus Medya’daki aktif yöneticilik hayatımı 1 Ağustos 2010 itibariyle noktalıyorum.
• Artık şirket hissem ve stratejik kararalara katılım dışında tek etiketim Süpervizörlük olacak. Böylece ofis hayatından seferi hayata yumuşak bir geçiş  yapmış olacağım.
• Giderek artan ürünlerimiz yegane ilgi odağım olacak. Yeni fikirler ve yatırımlarla daha çok ilgilenecek, varolan ürünlerimizin gelişimine daha çok zaman ayıracağım.
• Lotus Medya: yeni kimliği, yeni işleri, yeni yeri ve yeni aile bireyleri ile yoluna devam ederken ben de uzun zamandır ertelediğim “kişisel menkibelerime” el atacağım.
• 3 senedir tozlu raflarda bekleyen kitap çalışmasına kaldığım yerden devam edeceğim.
• Yazma konusundaki açlığımı hem burada hem de diğer mecralarda hoyrat bir şekilde doyuracağım.
• Çocuklarım ile daha fazla ve kaliteli zaman geçireceğim.
• Uykusuz geçen geceleri azaltacak ve eskiden olduğu gibi daharahat uyuyup, daha çok rüya görmeye çalışacağım.
• Internet ile alakası olmayan, tamamen gerçek hayatla ilintili bir sektörde ufak bir yatırım yapacağım.
• Bolca gezip, düşünüp, okuyarak eski günlerde olduğu gibi “Sefa pezevengi” sıfatını yeniden hak etmeye çalışacağım.

Oldukça radikal değişiklikler gibi gözükse de böylesinin benim için çok daha iyi olacağına eminim. Şimdiden içim içime sığmıyor ve önümdeki süreç her geçen gün beni daha da fazla heyecanlandırıyor. Tek korkum: bir türlü boş duramama huyumun bu yeni dingin ve sakin süreci daha fazla şeyle doldurması. Umarım yeni maceralar, yeni zevkler ve yine hep beraber eğlenceğimiz günlere gebedir.

Yeni hayatımda görüşmek üzere…

Kelimelerin tükendiği yer burası… Bugün yazı yazmak gelmiyor içimden. Kusmak istiyorum. Ağız dolusu, içimi parçalarcasına, çatlarcasına kusmak, saatlerce…

Oysa dün akşam yatarken çok güzeldi herşey. Gün boyu işte kafa patlatmış, sonrasında ise geç saatlere kadar arkadaşlarla çılgınca eğlenmiş ve yüzümde mutlu bir gülümsemeyle uyumuştum. Sabah kalktığımda yatakta hissettiğim sıcaklıkla başladı her şey… Burnumun kemiklerini sızlatan kesif bir koku vardı etrafta. Yavaşça gözlerimi aralayıp çevremi incelemeye başladığım an, midemin kalktı aniden.

Gri olmuştu her yer… Odanın içi, eşyalar, her şey çimento, toz ve kurum karşımı bir tabaka ile kaplanmıştı. Toz bulutunun seyreldiği yerlerde hafif karanlık silüetler görebiliyordum sadece. Yataktaki sıcaklığın nedenini anlamak için başımı çevirdiğimde korkunç bir manzarayla karşılaştım: Yanımda benimle beraber yatan çocuğun vücudu kurşun izleriyle delik deşik olmış, akan kanlar yatağı sırılsıklam yapmıştı. Gözlerim dehşetle açıldı ve o an göz göze geldik. Ağlıyordu çocuk. Ama gözlerinden yaş yerine kanlar akıyor, akan kanlar tozlara bulanmış yüzünde ilginç bir harita oluşturuyordu. Oğluma benziyordu çocuk… Sadece biraz daha esmerdi o kadar.

Dilim tutulmuş bir şekilde ona bakarken; “Ağlamak Güzeldir” dedi çocuk. “Hala öylemi senin için?” Cevap veremedim, dilim tutulmuştu ama o devam etti: “Benim için hiç de öyle değil” dedi. “Rahat hayatında sırf daha çoğu elinde olmadığı için kendi beyninde ürettiğin sıkıntılara ağladın sen. Sonra da onları güzelce ambalajladın… Elbette senin için ağlamak güzeldir.” dedi. “Oysa ilk babamı yerlerde sürüklenip evimizden götürürlerken ağladım ben. Baba gitme! Beni bırakma! diye yalvarırken…”

Ağzımı açacak oldum, kendimi savunmak istedim, sesim çıkmadı. Boğazım düğümlenmişti, nefes alamıyordum. Sanki biri boğazımı sıkıyordu. “Savunacak neyin var ki?” dedi. “Her sabah uyandığında çocuğunun başını okşarken de ağlıyor musun? Babasız çocuklar aklına geliyor mu? Uykusunda kavrulan çocukları düşünüyor musun? Yoksa biz sizin içinizdeki yılan dilli vicdanınızın, uluorta sohbetlerdeki göstermelik günah çıkarma aracı mıyız?”

“Magazin programlarını seyerderken de ağlıyor musun? En son çıkan filmleri izlerken, yatağında keyifle yatarken, rakıda balık olurken, piponu keyifle tüttürüken, “Hayatının Kadınları” ile beraberken, haftalık eğlencelerinde kahkahalarla gülerken, sezon sezon dizileri keyifle bitirirken, yeni çıkan ürünleri deneyip, pahalı kıyafetler içinde kendini yüceltirken, bilgisayarla bütünleşip, günboyu internette farklı şeyler peşinde koşarken, tıka basa karnını dolduruken de ağlıyor musun?”

Sözler tükenmişti. Ağzımı açıyor ama en ufak bir ses çıkartamıyordum. Midem sıkışmış, ağır bir bulantı hissi tüm vücuduma yayılmaya başlamıştı. Odanın bir diğer köşesinde elbiseleri parçalanmış kanlar içinde yatan bir kadını gösterdi çocuk sonra: “Bu benim annem, karnında altı aylık kardeşim vardı. Gözümün önünde tecavüz edip öldürdüler. Sen karın hamileyken, doktor kontrollerinde de ağlamış mıydın?”

Başıma sancılar girmeye başlamıştı. Midem ayağa kalkmış, içimdeki bulantı dayanlmaz bir hal almıştı. Kaçmak istiyordum, o an orada olmamak istiyordum. Kusmak istiyordum. Gördüklerimin ağırlığı altında eziliyordum. Bağırmak istiyordum, sesim çıkmıyordu. Kan ve barut kokusu genzimi yakıyor, başımı daha da fena döndürüyordu.

Bu olanları tıpkı bir film gibi izlemekle, birebir yaşamak çok farklı şeylerdi ve bunu daha fazla kaldırabileceğimi sanmıyordum. Dizlerimin bağı çözülmek üzereydi. O ise ağzında köpüren, siyahlaşmış kanlarla konuşmaya devam ediyordu: “Şu etrafına bir bak: Duvarlardaki kanlar, annemin cesedi, benim budanmış vücudum, kavrulan bedenler, kemikleri törpülenen gençler, bombalara sapanla giren çocuklar ne kadar gerçekse, sen de o kadar sahtesin. Bundan sonra ağlayacaksan, bugüne kadarki yaşadığın tüm sahtelikler için ağla. Çünkü sen yaşadığın sahte hayat içinde yokolup giderken, içinde bulunduğun kuyunu daha da derinleştireceksin. Ama sana bir iyilik yapabilirim. Sağlam kalan tek elimi uzatıyorum işte. Tut elimden. İçinde bulunduğun sahteliklerden sıyrıl, kalk artık, hadi uyan!”

Sesi kafamın içinde çınlıyor, beynimi yerinden sökecek gibi oluyordu: “Uyan artık, uyan, hadi kalk!”. Artık dayanılacak gibi değildi. Ses öyle gürlemiş, öyle büyümüştü ki sanki her yerdeydi. Yerimden sıçyarayarak doğruldum.

Kendime geldiğimde eşim beni şiddetle sarsıyor, “Uyan artık, Uyan! Hadi, kalk! Gene geç kalacaksın” diye sızlanıyordu. Yastık terden sırılsıklam olmuştu. Ani bir hareketle yataktan fırlayıp, beşiğinde yatan oğluma baktım: Her zamanki o alabildiğince çocuk masumiyetiyle uyuyordu. Derin bir nefes aldım. Rahatlamıştım. Olanlar sadece bir rüyaydı.

Her sabahki gibi başını sevgiyle okşamak, mis kokusunu içime çekmek ve yanağına bir buse kondurmak için eğildimde o başdöndürücü bulantı yeniden içimde yayılmaya başladı. Oğlumun sol gözünden bir damla yaş, yanaklarından yastığa doğru usulca süzülmüştü.

Bu yazıya nasıl başlayacağımı ve nasıl sonlandıracağımı bilemiyorum. O kadar heyecanlyım ki…

Yüzyıllar boyu İstanbul’un Fethi ve Fatih hakkında çok şey yazıldı, çizildi. İlkokuldan bu yana benim gibi herkes bu konuda bir çok şey okumuş veya duymuştur. Fatih’in ne maharetli bir komutan olduğu, adaleti, fazileti, dehası, “Ya ben İstanbul’u, ya İstanbul beni alacak!” haykırışı, Bizans’ın dirençli surları, Akşemseddin‘in yol göstericiliği, akıl almaz boyutlardaki toplar, karadan yürüyen gemiler, çılgın ve mahşeri bir savaş ortamı, peygamber müjdesi, Ayasofya‘da ilk Cuma ve daha bir çok maddeyle uzar gider bu liste. Bugün ben konu ile ilgili farklı şeyler söylemek istiyorum izninizle:

Benim Fatih’e hayranlığım çocukluğumdan gelir. Ama bu hayranlığın temelinde yukarıdaki saydıklarım değil, adını taşıyor olmam yatıyordu o zamanlar. Biraz bencilce biliyorum ama böyle düşünürdüm çocukken. Tıpkı herkes gibi anlatılanları masalmışcasına dinler, derslerde ezberler ve konu Fatih’e geldiğinde içten içe bir gurur duyardım. Ta ki büyüyüp de Fatih hakkında bir araştırmaya girişinceye kadar… Hayranlığımın yönünü değiştiren şey yine yukarıda yazılanlar değil, 1961′de Ord. Prof. Dr. Süheyl Ünver‘in yayınladığı bir defter oldu: Fatih’in Çocukluk Defteri.

Çocukluğuna ait defterindeki karalamalarda yüksek bir dehanın ilk adımlarını, yetiştirilmesindeki ihtimamı, her çeşit ilmin ilk basamaklarını ve ileriye dönük azim dolu ruh halini sezmek mümkün. Defter Besmele ile başlıyor. Sonrasında ise “Mehmed Bin Murad Han” ibareli tuğra denemeleri, Arap alfabesinin şiirsel kıvrımlı eskizleri, Farsça ile tanışmalar, dünyasının bineği at çizimleri, ustalığa giden yolda ilk Grek alfabesi çalışmaları (ki kendisi 1000 yılın en büyük Yunanca Filoloji alimidir), estetik çiçek, yaprak ve dal çalışmaları, insan yüzü eskizleri (burada hayret verici olan: ilginç bir şekilde sevgi, öfke ve hayret mimiklerinin yanısıra bağlılık, güvensizlik ve husumet gibi duyguları da tesbit etmiş olmasıdır) ve bunlar gibi nice hayranlık uyandıran bir çok kalem ve fırça darbesi beni mest etmişti.

O gün kendimi onun ismini taşımakla gururlandırmanın ne kadar gereksiz olduğunu gördüm. Zira ben ne 4-5 yaşlarında bu seviyede bir ufka sahiptim ne de beni yetiştirecek bir Molla Gürani‘m vardı. İşte o zaman resimlerde gördüğüm sakallı, yaşlı, mağrur ve heybetli sultan yerine 12 yaşında tahta çıkıp, babasına emir verebilen, 14-15 yaşlarında o zamanın akıl almaz toplarının planlarını çizen, 22 yaşında da yaklaşık bin yıldır kimsenin fethedemediği Bizans’ı inanılmaz dehasıyla fethedip, bir rüyayı gerçekleştiren, çağ açıp kapatan ufak çocuk, hayranlığımın yegane nedeni oldu. Evet ben o çocuğa hayranım ve hiçbir zaman onun gibi bir dehaya sahip olamayacağıma yanarım.

İşte Fatih’in Defteri‘nden görüntüler: 1 – 2 – 3 – 4 -5 – 6

Ne zaman ve nerede duyduğumu hatırlamıyorum ama esrarengiz bir biçimde iki gündür yeniden ağzıma dolanan bir cümle var: “İbrahim, içimdeki putları devir!” Önce mırıldanarak söylediğim bu cümle sürekli tekrarladığım bir şey haline gelince işler iyice çığrığından çıktı.

Şöyle bir araştırma yaptığımda cümlenin Asaf Hâlet Çelebi‘nin bir şiirine ait olduğunu öğrendim. Hatta Aykut Kuşkaya‘nın da eklemeler yaparak bu şiiri bestelemiş olduğunu görmek beni çok şaşırttı. Son günlerime derin anlam katan bu mısraları sizinle paylaşmasam olmazdı.

İbrahim,
İçimdeki putları devir;
Elindeki baltayla.
Kırılan putların yerine,
Yenilerini koyan kim?

Güneş buzdan evimi yıktı.
Koca buzlar düştü.
Putların boyunları kırıldı.
İbrahim,
Güneşi evime sokan kim?

Asma bahçelerinde dolaşan güzelleri,
Buhtunnasır put yaptı.
Ben ki zamansız bahçeleri kucakladım,
Güzeller bende kaldı.
İbrahim,
Gönlümü put sanıp da kıran kim?

Asaf Hâlet Çelebi

Bestelenmiş hali: İbrahim – Aykut Kuşkaya

Fragmanını izlediğimden bu yana heyecanla beklediğim bir film olan Kick-Ass, nihayet 16 Nisan’da Amerika’da vizyona girdi. Ben de ertesi gün filmi izleme şansını buldum. Her şey tam yerli yerinde, fragmandan çıkardığım tahminler tam olarak karşımdaydı. Uzun zamandır bir film beni böylesine tatmin etmemiş, beklentilerimi tam karşılamamıştı doğrusu. Peki nedir beni bu kadar keyiflendiren detaylar? Onlarla başlayalım hemen:

Kick-Ass adını ilk duyduğumda heyecanlanmamı sağlan şey, kuşkusuz Mark Millar. Wanted, Marvel Knights Spider-Man, Ultimate Fantastic 4 ve Civil War gibi ünlü çizgi romanların yaratıcısının, bu ilginç ve kıyıda köşede kalmış hikayesinin filme nasıl aktarılacağını merak ediyordum. Konuyu bilmeyenler için kısaca özet geçmek gerekirse: çizgi romanlardaki süper kahramanlara ilgi duyan Dave isimli sıradan bir gencin, süper kahraman olmaya karar vermesi ile yaşadığı ilginç maceralar anlatılıyor.

Kahramanımızın herhangi bir özel gücünün olmaması, tamamen sıradan biri olması ve üstüne üstlük biraz da nerd bir karakter olması, filmi ve konuyu daha ilginç ve eğlenceli hale getiriyor. Hem filmde, hem çizgi romanda, hem de fragmanlarda özellikle ilginizi çekecek önemli bir bir karakter daha var: Hit-Girl. Özellikle şiddet dozu yüksek sahneleri ile bu küçük kızın oldukça tartışma yaratacağını düşünüyorum.

Komedi-Aksiyon türüne oturtulsa da filmin bundan çok daha fazlasını vad ettiğini düşünüyorum. Başarılı aksiyon sahneleri, başta Nicolas Cage ve Chloe Moretz‘in uyumlu oyunculukları, tam anlamıyla süprizlerle dolu bir seçki olan film müzikleri ve yer yer kişisel çözümlemeleri de bünyesinde barındıran film, eminim sizi de oldukça eğlendirecek. Filme dair bir çok keyifli detayı ise tabii ki anlatmayacağım, kendiniz keşfetmelisiniz ;)

Film Türkiye’de 11 Haziran’da gösterime giriyormuş. Sinemalarda filmin yaş sınırı oldukça üst seviyelere çıkabilir bilginize.

Daha fazlasını merak edenler için: Fimin Fragmanı, Resmi Sayfası, IMDB Sayfası, Ekşi Sözlük’te konuşulanlar.