بارون نگار

نکته روز :۱- از افکت های دوربین استفاده نکنید

فرشته جعفری — Mon, 06 Sep 2010 09:18:26 +0000

هیچ وقت سعی نکنید از افکت های تصویری که در دوربین تان وجود دارد استفاده کنید. بهترین گزینه استفاده از نرم افزارهای ویرایش تصویر است که جلوی دیدگان شما دنیای متنوعی از جلوه های تصویری را می گشایند. نمونه ای از این نرم افزارها فتوشاپ است. با این همه اگر به دنبال راهی دیگر هستید برای شروع بد نیست سری هم به این سایت بزنید :

http://www.snapfiles.com/freeware/gmm/fwdigi.html

مطالب مرتبط

دو بخش جدید

فرشته جعفری — Sun, 05 Sep 2010 10:26:44 +0000

از امروز تصمیم دارم دو بخش جدید به وبلاگم اضافه کنم: ” نکته روز: عکاسی” و ” نغمه های ماشین تحریر: عکاسی”

البته اصلا نمی خواهم جا پای دوست خوبم ، جناب فانوس بگذارم، با انتخاب چنین عنوانی.

فعلا تا چند ساعت دیگر…..

مطالب مرتبط

مطلب مرتبطی وجود ندارد

فوکوس بر مردم

فرشته جعفری — Sun, 05 Sep 2010 09:01:10 +0000

Mark Thiessen

” همه عکاسان به یک پروژه شخصی نیاز دارند”. این جمله را مارک تیس، عکاس موفق نشنال جئوگرافیک می گوید. “عکاسی از مردم خارج از محیطی که تا به حال تجربه کرده اند به شما این اجازه را می دهد که بدون ترس از ناتوانی و عجز، آن را امتحان کنید.” تیسن پروژه شخصی طولانی را در به تصویر کشیدن سختی های ماموران آتش نشانی پشت سر گذاشته است.

برای ثبت زندگی یک آتش نشان، عکاس باید بیاموزد چگونه به دل خطر راه یابد و این مسئله مستلزم داشتن یک بیمه نامه اساسی برای اوست. مدرسه آتش نشانی این امکان را به عکاس می دهد تا ضمن فراگیری اصول اولیه ایمنی و احتراق و رویارویی با شرایط سخت، به این مهم دست یازد.

” هر اندازه که هرکس بتواند هرم آتش را بشکند، به معنای آن است که خطر کاهش یافته و تو می توانی با اطلاع از این قضیه بر موضوع فوکوس کرده و عکس ات را بگیری. شما باید تبحر کافی و وافی از سوژه تان بیاموزید.” تیسن این عکس را از آتش نشانی در منطقه Siberia از کالیفرنیا گرفته است. آتش نشان ها اینطور بارآمده اند که دور از هم باشند.” او می افزاید: ” من می خواستم داستانم را از درون و در هنگام اجرای عملیات اطفا حریق از آنان تعریف کنم. من فقط یکی از آن لحظات را ثبت کردم.”

عکاس حتی در گرماگرم و آشفتگی آتش نیز باید ترکیب بندی عکس اش را مدنظر داشته باشد. ” هرچه قدر در این شرایط ، شما آماده و صبور باشید باز هم مادر طبیعت دست به دست شما می دهد و شما را کمک می کند تا بتوانید عکسی را که می خواهید بگیرید.” او می گوید: ” شما تلاش می کنید تا جلوی آتش، باد، نورو دودی که مستقیما به سمت شما می وزد بایستید. آنها به یاری هم آمده اند، اما شما می دانید که ………. پس نفس عمیقی می کشید و عکس تان را می گیرید. “

مطالب مرتبط

فوکوس بر روی مکان ها

فرشته جعفری — Mon, 30 Aug 2010 16:20:19 +0000

Amy Toensing

امی توئنسینگ از وقتی ۲۰ ساله بود به کشورهای تایلند، مالزی، نپال و هند سفر کرد، دوربینش راه ورود به دنیا را به او نشان داده بود. ” من همیشه مشتاق بودم”. او توضیح می دهد: ” عکاسی به من این اجازه را داد که در میان مردم زندگی کنم و آنها را ببینم. من نقش خودم را در جهان پیدا کردم.”

توئسینگ خود را در میان مردم و مکانها غرق کرده است، او جامعه را در زندگی روزمره با مردم می بیند. او با مطالعه زندگی مستند مردم نیوجرسی و تونگای پادشاهی شباهت هایی را در رفتارهای خارجی مردم مشاهده کرد. ” من زندگی معمولی را در زندگی فوق معمولی دیدم.” او توضیح می دهد: ” من درباره تاثیر مکان بر روی انسان ها می اندیشیدم : هر مکانی رفتار و منش خاص خود را دارد و وظیفه هر عکاس این است که این ارتباط را پیدا کند.”

تو ئسینگ عکس بالا را از منطقه Murray-Darling Basin گرفته است. عکاسی از زمین خشک و بی حاصل زیر نور مستقیم و سوزان خورشید. او سیمون بوث مزرعه داری که بعد از سیل به مزرعه اش سرکشی کرده بود را دید. ” آنجا خیلی شبیه سطح ماه بود.” او توضیح می دهد: ” مردم در برابر مشکلات غم انگیزشان در سراسر جهان به سادگی پیروز می شوند. این عکس داستان زندگی Murray-Darling Basin و مردمی بود که جایشان را از دست داده بودند.”

مطالب مرتبط

فوکوس بر روی طبیعت

فرشته جعفری — Sun, 29 Aug 2010 07:45:30 +0000

درسی از Mike Yamashita استاد عکاسی از طبیعت

Mike Yamashita هنوز خودش را یک آماتور می پندارد. او می گوید: ” من در عکاسی آهسته قدم برمی دارم و موفقیتم را مرهون رویاهای حیات وحش می دانم. حرفه من رفتن به سوی حقیقت است.”

او بزرگ شده نیوجرسی و عاشق طبیعت و پیاده روی است. او بعد از اتمام تحصیلاتش در رشته تاریخ آسیا، عکاسی را به عنوان هنر انتخاب و از طبیعت شگفت انگیز ژاپن عکس های بسیاری گرفت. او برای پیشرفت در هنرش، سفرهای بسیاری به اقصی نقاط جهان داشته است: ” من می خواهم طبیعت را آنطور که هست نشان دهم، طبیعت آنگونه که بود و آنگونه که اینک هست و آنگونه که باید برای نسل های آینده باشد.”

یاماشیتا معتقد است تاریخ خودش او را راهنمایی می کند تا همانند مارکوپلو و جوزف راک و دوست ژاپنی اش پوئت باشو رفتار کند. دنباله روی از گذشتگان ویژگی اوست. به همین خاطر است که او به عکاسی همچون یک جستجوکننده حقیقت می نگرد. او می گوید: ” عکس های بزرگ باید حرکت داشته باشند”. ” با عکاسی، همچون یک شعر، شما می توانید احساس تان را در لحظه نشان دهید. شما ابتدا تصویر را در ذهن تان مرور می کنید، سپس از جا برمی خیزید، و در زیر نور خورشید به کار مشغول می شوید و به جستجوی حقیقت اطراف تان می پردازید”.

او اولین جستجویش را مرهون دوستش پوئت باشو میداند، در یک بعداز ظهر پاییزی در یک جنگل خشک. رویای این تصویر همچون یک شعر در پشت دیدگانش نقش بست. عکاس صبح روز بعد بازگشت و این هایکوی زیبا را به خوانندگانش در سراسر جهان ( تصویر بالا) تقدیم کرد: ” من گوشه ای ایستادم و در آن لحظه روحی بودم - ترکیبی شعرگونه از مهی در دور دستها، موضوع و ترکیب بندی.

مطالب مرتبط

۵ عادت بد نوعکاسان

فرشته جعفری — Sat, 28 Aug 2010 06:40:04 +0000

عکاسی یک سرگرمی مهیج و شاد و برای خیلی از ما یک شغل محسوب می شود. کسی که تنها به آن به دید یک سرگرمی نگاه می کند تصور می کند که باید برای آن هزینه زیادی پرداخت و در کلاس های مخصوص ثبت نام کرد. درست است که اسباب و ابزار این سرگرمی بعضی اوقات گران است اما وقتی اطلاعات کافی نباشد شما فقط شاهد سرازیر شدن محصولات صنایع عکاسی به بازار خواهد بود، این بدان معنی است که شما به یک مصرف کننده تبدیل می شوید بدون آنکه سطح اطلاعات تان ارتقا یافته باشد. در این پست قصد دارم شما را با ۵ عادت بد نوعکاسان آشنا سازم تا با پرهیز از این عادات عکاسی را به دید یک علاقه و عشق نگاه کنید.

عکاسی فرمت RAW به این معنی است که ما نیازی به نوردهی بی نقص و کامل نداریم. فرمت RAW ما را به یک عکاس تنبل و شلخته تبدیل نمی کند، ما خود باید تنظیمات دوربین را به دست گیریم و در شرایط مختلف، نوردهی را تجربه کنیم. به این ترتیب ما عکاسی را با هدف و نیت مان همساز خواهیم کرد. نه آنکه با اتکا به این فرمت عکسی ضعیف بگیریم و محتاج ویرایش های بسیار با نرم افزارهای خاص این رشته باشیم.

نه ، گرفتن عکس نیازمند آن است که چگونه تراز سفیدی را سفارشی کنیم. درست است که باید ما کاملا تمام تنظیمات مربوط به عکاسی را بیاموزیم اما این بدان معنا نیست که با استفاده از فرمت RAW از خیلی از این تدارکات خلاص می شویم و اشتباهی در عکاسی نخواهیم داشت. شما بایستی خیلی از موقعیت ها را خودتان خلق کنید، خیلی از قابلیت ها و توانایی ها را باید خودتان تجربه کنید و فراموش نکنید که دستگاهی که در دستان شماست فقط یک دوربین است نه مغز متفکر!

عکاسی بیش از حد دیجیتال بودن به این معناست که خیلی از قاب ها اساسا رایگان است. نه حلقه فیلمی هدر می شود و نه پول چاپی هزینه می شود. تنها می توانی بی نهایت عکس رایگان بگیری، این درست است؟ نه ابدا درست نیست. این طرز فکر درست نیست. اگر شما فکر می کنید که تا بی نهایت می توانید عکس بگیرید یعنی عکاسی هستید که بدون فکر و با شلختگی قاب بندی می کند و ترکیب بندی عکس هایش را بی توجه انجام می دهد. در صورتی که شما با خلق موقعیت های ویژه با کار و فکر متناسب می توانید عملیات ویرایش عکس تان را محدود کنید و فقط به نگهبان گنجینه ای بدل نشوید که نمی داند چطور از گنج خود استفاده کند. کار را با انگیزه و هدف و علاقه خود به عکاسی شروع کنید. ببینید دوست دارید با این عکس چه چیزی را به بیننده بگویید. سپس مکان و زمان عکاسی، نوردهی و دیگر تنظیمات را انجام دهید. به شما می گویم کمتر از یک ثانیه فکر کردن درباره عکسی که می گیرید باعث خواهد شد عکس تان آن چیزی باشد که دلخواه شماست.

حذف سریع عکس ها از دوربین. توصیه می شود هیچ کدام از عکس هایتان را از دوربین تان حذف نکنید مگر اینکه حافظه دوربین تان فاسد شود یا پر شود و یا احتمال می دهید بعضی از موقعیت های ناب عکاسی را از دست می دهید. کارت حافظه ارزان هستند. حجم های بالایی از آنها می توانند عکس های تان را ماندگار کنند.

مقصر دانستن لوازم و اسبابی که استفاده می کنید. عکاسی یک سرگرمی جالب است. خیلی از نوعکاسان می پندارند بایستی از بعضی هزینه های خود چشم بپوشند تا بتوانند با خرید دوربین های گرانقیمت یا تجهیزات مشابه به عکاسی قدر تبدیل شوند و عکس های خوبی بگیرند. خیلی از عکس های جذاب با “دوربین های بگیر و بنداز” گرفته شده اند. دوربین یک ابزار ساده است. شما باید طرز بهینه استفاده کردن از آن را بیاموزید.

پرهیز کردن از این ۵ عادت است که باعث می شود شما عکاسی را یک سرگرمی برای تمام عمرتان انتخاب کنید و به داشتن اش عشق بورزید. اگر یکی از این موارد در شما وجود دارد از هم اکنون با عکاسی خداحافظی کنید.

مطالب مرتبط

ساخت خانگی یک شتاب گیر

فرشته جعفری — Wed, 25 Aug 2010 15:44:27 +0000

پ.ن: تصمیم دارم از این به بعد یک سری آموزش قرار بدم در رابطه با ساخت ساده بعضی تجهیزات عکاسی که احتمالا در دسته “homemade” قرار گیرند.

مواد لازم:

مواد زیاد خاصی نمی خواد. یک مقوای کلفت مشکی یا یک برش از یک پارچه برزنتی مشکی یا فوم مشکی و چسب.

حتما می پرسید شتاب گیر برای چه؟ دقت کردین که شما قدرت فلاش را می تونین تنظیم کنین اما شتابش را نه. حالا این شتاب گیر به چه دردی می خوره. وقتی شتاب فلاش گرفته می شه یعنی نور از یک محیط تاریک می گذره،هم گرمای نور به وسیله محیط تاریک گرفته میشه و هم از قدرتش کاسته میشه. به این ترتیب عکسی که می گیرید لطیف تر و بی انعکاس تر از قبل خواهد بود.

و در نهایت تجربه شما با ساخت این شتاب گیر.

مطالب مرتبط

نامه نهم

فرشته جعفری — Wed, 25 Aug 2010 06:56:30 +0000

امیرپارسای عزیزم سلام.

هفته پیش نامه نهم را نوشتم. حتی دکمه انتشار را هم زدم اما در همان لحظه اینترنت قطع شد. به هر ترتیب این دیرکرد را ببخش.

نمی دونم با بابا تونستی فید برای وبلاگت درست کنی یا نه. تو این شب های بلند ماه رمضان حتما این کار را انجام بده. می دونی؟ خوبیه فید به اینه که در قالب ساده کل مطالب پست را می خونی. یعنی چی؟ یعنی اینکه حواست پرت نمیشه با این جینگیلی پینگیلی هایی که صاحبان وبلاگ برای خودشون درست کردن. خوندن یه نوشته یا پست در حالت فید مثل رفتن به اتاقیه که وسیله ای توش نیست. ساده اس و راحت. تو همه حواستو می دی به نوشته ای که می خونی. اگه بخواهیم همون مثال اتاق را پیش ببریم، انگار که تو بری سمت پنجره و بازش کنی و ببینی طبیعت بیرون را.

امروز می خوام یه سرویس خوب از گوگل را بهت معرفی کنم. تو قبلا با جی میل آشنا شدی. گوگل سرویسی داره به نام گوگل ریدر.

تو با اکانت جی میلت وارد این سرویس میشی و فید دوستانت را اضافه می کنی . هر وقت پشت کامپیوتر نشستی_ انگار که پشت میز غذا نشسته باشی_ اگر دوستانت مطلبی نوشته باشند برات باز میشه و می تونی بخونیشون، با دیگران به اشتراک بذاری، ستاره بهشون بدی، لایک بزنی به پستشون- یعنی نشون بدی که از این نوشته شون خوشت اومده- و کلی کار دیگه…..

در نامه بعدی بیشتر در این رابطه برات توضیح می دم.

مطالب مرتبط

مطلب مرتبطی وجود ندارد

خلق تصاویر جذاب از میوه برش داده شده

فرشته جعفری — Mon, 23 Aug 2010 07:03:28 +0000

شما در این پست مثل عکسی که در پایین قرار گرفته عکس های جالبی از میوه ها خواهید داشت.

اول: مواد اولیه را انتخاب کنید.

شما از هر میوه ای نمی تونین استفاده کنین. پس واقعا باید مواد اولیه را انتخاب کنین. شرطش اینه که میوه یا سبزی باشه که قابل برش دادن باشه و به قول من آب لمبو نشه. میوه های سخت در این زمینه بهتر جواب میدن. بعد از اینکه میوه ای را انتخاب کردین فکر کنین ببینین چه برشی به عکسی جذاب از این میوه بدل خواهد شد.

کارهای صورت گرفته برای عکس نهایی

ما نیاز داریم که نشون بدیم انگار قطعات برش داده شده میوه در هوا معلق هستن. یکی از چیزهایی که می تونه به ما در این زمینه کمک کنه خلال دندان هست. با خلال دندان میشه راحت فضایی ایجاد کرد که قطعات برش داده شده معلق جلوه بدن. یه نکته که این وسط می مونه این هست که خلال دندان ها را محکم فشار ندین و دیگه پشیمون نشین چون جا باز می کنه و دیگه نمیشه به عکاسی فکر کرد و در نهایت اینکه برای اینکه ظاهر میوه ها تازه به نظر بیاد قبل از شروع فرایند عکاسی با اسپری آب بر سطح میوه بپاشید.

نوردهی

برای نوردهی شما نیاز به چادر دارین. منابع نوری را در بیرون چادر قرار بدین تا بوسیله آن سطح نوری تابیده بر میوه خوب پخش بشه. سعی کنین که در محیطی عکس را بگیرید که هیچ سایه محیطی به وجود نیاد. شما می تونین یه کار دیگه هم انجام بدین. اگر برای داشت چادر مشکل دارین میتونین از کاغذ های سفید مخصوص شیرینی پزی استفاده کنین و یه جعبه کوچولو درست کنین.

ویرایش

بعد از گرفتن عکس که نیاز به سرعت عمل شما داره باید با کمک نرم افزارهای ویرایش تصویر مثل فتوشاپ خلال دندان ها را پاک کنید.

مطالب مرتبط

۱۰ نکته در رابطه با عکاسی استودیویی پرتره

فرشته جعفری — Sat, 21 Aug 2010 07:57:25 +0000

خیلی از کسانی که در استودیوهای عکاسی کار می کنن عکاسی استودیویی را نزدیک به عکاسی در موقعیت می دونن. اما از جوانبی که در زیر هم به آن اشاره میشه عکاسی استودیویی خیلی راحت تر از عکاسی در موقعیت هست. شاید یکی از دلایلش مدیریت راحت تر نور باشه. شما در استودیو منابع مختلف نور را در اختیار دارین در صورتی که در موقعیت فقط نور خورشید تنها منبع نوری شماست. تازه شما در استودیو تنها هستین. و این کمک زیادی بهتون می کنه تا بخواهید در جمع مردمی باشین که هر کدومشون خدای ایده پردازی هستن

اجازه بدین بریم سر همون ده نکته خودمون:

۱- فکر کنید عکس شما یک سالن بولینگ است:

این یعنی چی؟ دقت کردین ( من که خودم نرفتم اما بالاخره دیدم) تو سالن بولینگ، مهره ها چیده می شن. شما روبروشون می ایستین و توپ بولینگ را مستقیم به سمت مهره ها پرتاب می کنید و بر اثر افتادن مهره ها امتیاز می گیرین. خوب. همین جریان تو عکاسی هم هست. کاری نکنین که مدلتون روبروی شما مستقیم بشینه و شما روبروش قرار بگیرین و چیلیک، تمام. یه کم به مدلتون آزادی بدین تا زاویه ای به چپ یا به راست داشته باشه و یه حالت خودمونی تر نسبت به دوربین بگیره، بعد چیلیک.

۲- به ساعت نگاه کنید.

نه برای نگه داشتن زمان، نه. نه برای اینکه به مدل تون گوشزد کنین که چقدر زمان را از دست دادین. که آرامش دادن به مدل بهترین عکس را در کارنامه هنری شما ثبت می کنه. فقط برای اینکه از مدل خودتون سوال کنین که دوست داره حالت قرار گرفتن اش در جهت حرکت عقربه های ساعت باشه یا خلاف حرکت عقربه های ساعت.

۳- کی راست باشه؟

جهت حرکت عقربه های ساعت بودن یا نبودن چه کمکی می تونه به شما بکنه؟ کمی متمایل شدن به راست یا چپ مدل چقدر تاثیر گذار هست مگه که بخواهیم در این رابطه چیزی بنویسیم یا بخونیم؟ جواب شما خیلی هست. خیلی مهمه. چطور؟ الان می گم. شما باید بدونین که کی راست باشه؟ مغز انسان اینطور ساختاربندی شده که تفکرات مربوط به هوش را در ناحیه راست انجام میده و مسائل احساسی را به سمت چپ واگذار می کنه. پس کسی که سمت راست یا متمایل به سمت راست می ایسته و از شما می خواد که ازش در این حالت عکس بگیرید، در اصل می خواد با زبون بی زبونی بگه که می خواد منطقی و باهوش و ذکاوت جلوه کنه!

۴- آماده شلیک

ابر و باد و مه و خورشید و فلک آماده شدند تا شما بتونین عکس پرتره استودیویی خودتون را بگیرید. عکس را گرفتین اما نه. اون چیزی نبود که دلتون می خواست. چرا؟ چرا چنین شد؟ یادتون باشه که برای هر “چرایی ” یه “برای اینکه” هست. برای اینکه شما لنزتون را درست انتخاب نکردین. لنزی که بتونه یه عکس شفاف و زیبا و دلربا از مدلتون به شما بده. استاندارد لنزهای پرتره محدوده ۲۰۰ mm و ۸۰۰ mm هستن. البته باید حساب دوربین خودتون را هم بکنین که با چنین لنزهایی جواب می دن یا نه؟ به عنوان مثال لنزهای کانن ۸۵mm f/1.2 و ۱۳۵mm f/2 به لنزهای ۵۰mm f/1.2 و f/1.4 ترجیح داده میشن. و در رابطه با لنزهای نیکون میشه به لنز ۸۵mm f/1.4 اشاره کرد.

۵- در منتها درجه سمت راست بایستید.

قد شما باید فاصله بین شما و مدل تون را پوشش بده. بیشتر عکاسان پرتره ترجیح می دن که سطح دوربین همسطح با چشمان مدل باشه، اما شما نیاز دارین که در این راه یه خسارتی هم بدین. حتما می پرسین خسارت برای چی؟ وقتی شما سطح دوربین تون را هم تراز با سطح چشمان مدل خودتون می گیرین واکنش دفاعی مدل را که حدس نزدید. او به صورتی غیر عادی سرش را پایین تر و متمایل به چانه اش می گیره هر چقدر هم که شما سر مدل را جابجا کنین فایده ای نداره. چون حرکت سر در کسری از ثانیه رخ میده. پس خسارت اصلی را شما خواهید داشت. اما اگر سر مدل را در منتها الیه سمت راست کادربندی کنین هم دوربین با سطح چشمان مدل تراز خواهد بود و هم سر مدل به سمت چانه گرایش نخواهد داشت.

۶- ۱/۱۲۵ یک کلام!

تنظیمات دوربین های استودیو خیلی ساده است. جوری که انگار از قبل برنامه ریزی کردن و فقط کافیه مدل سر جاش بشینه و عکاسان محترم عکس شان را بگیرن. ( به خدا! مثل قدیم ها که می رفتیم برای مدرسه عکس می گرفتیم. طرف اصلا یه ذره نوآوری تو عکاسی اش نداشت. چقدر دلم می خواست خودم برم پشت دوربین و خودم را از اون پشت ببینم تا عکسم بهتر باشه. نشد که نشد). دوربین را در حالت تنظیمات دستی قرار دهید. ISO را روی ۱۰۰ تنظیم کنین و سرعت شاتر را روی ۱/۱۲۵٫ اما اگر منبع نوری ثانویه داشتید فرقی بین ۱/۱۰۰ و ۱/۱۲۵ و ۱/۱۶۰ و یا ۱/۲۰۰ ثانیه نیست. پس بهتره رو همون ۱/۱۲۵ سرعت شاتر را تنظیم کنین.

۷- از نورسنج استفاده کنید.

نورسنج دوربین ها خیلی عالیه اما در شرایط نوری چندگانه، کمک موثری نمی تونه به شما بکنه. برای همین اولین عکسی که بر پایه نورسنج دوربین می گیرین دارای موهایی روشن و پس زمینه ای با نور ملایم خواهد بود. اینکه شما بتونین از هیستوگرام عکس شرایط نوری را بخوانید مطمئنا به صحت نورسنجی که به صورت اکسترنال استفاده می کنین نخواهد بود. پس سعی کنید حتما یک نورسنج داشته باشید.

۸- فوکوس را روی چشم ها قرار بدهید.

چشمها داستان گویای مدل شما هستن. پس سعی کنید فوکوس را روی چشم ها قرار دهید تا عمق میدانی به وسعت یک جهان داشته باشید( اینجاست که قدرت خدا را می توانید به وضوح دریابید که جهانی را در چشمان هر انسانی می توان کوچک کرد).

۹- تراز سفیدی را روی “سفارشی” قرار دهید.

خوب. ما تراز سفیدی را در حالات متفاوتی می تونیم تنظیم کنیم اما در استودیویی که مجهز به انواع فلاش، چترهای نوری، سافت باکس ها و رقص نورهای خاص پس زمینه هست چطور باید تراز سفیدی را تنظیم کرد؟ راهش قرار دادن تراز سفیدی روی ” سفارشی” یا Custom هست.

۱۰- سعی کنید تنها یک منبع نوری داشته باشید.

اگر شما یه منبع نوری داشته باشید اون موقع حس هنری تون بروز و ظهور می کنه. چنان در زوایای تابش نور به مدل دقت می کنین که بهترین سایه ها را در عکس تان متبلور سازید. اما اگر دور خودتون را با انواع و اقسام تجهیزات نوری پر کنین یه عکس بالماسکه ای بیشتر نخواهید داشت.

عکاسان استودیویی در رابطه با عکاسی پرتره خیلی نکته ها دارند که شنیدنش یا خوندنش خالی از لطف نیست. از این دوستان معذرت می خوام که پا تو کفششان کردم. اما اگر دوست داشتین می تونین مثل جناب ” امیر یاری” که در کامنت دو پست قبلی تجربه خودشون را در اختیار خوانندگان وبلاگ قرار دادند اینجا را به قدوم خودتون مزین کنین.