Ten Piękny Świat - podróże przyroda fotografia | Ten Piękny Świat - podróże przyroda fotografia

Pogoda w górach i nad morzem

Jacek Krywult — Mon, 18 Aug 2014 18:03:56 +0000

Polska do małych krajów nie należy. Różnice w pogodzie na obu jej krańcach widać było doskonale w ostatnim czasie. Północ kraju cieszyła się z pięknej, gorącej, letniej pogody, a południe chodziło pod parasolem, o ile w ogóle w górach da się pod parasolem chodzić i sprawia to jakąś radość. No może poza Krupówkami i deptakami innych większych górskich miast.

Malownicza plaża w Ustce o zachodzie słońca

Pogoda dostarcza krajobrazom dużo koloru i przestrzeni.

Wydma Czołpińska, to taka nasza polska Sahara

Światło zachwyca nas swoją grą.

Wybrzeże Bałtyku nie jest nudne. Pojawiają się takie fajne rzeczy jak wybrzeże klifowe.

Oprócz walorów przyrodniczych, wybrzeże Bałtyku ma także znaczenie kulturowe, czego łatwo doświadczyć w skansenie w Klukach, w Muzeum Wsi Słowińskiej.

Na co dzień korzystam z serwisu pogodowego jako aplikacji na telefonie Samsung z systemem Android. Można również porównać i sprawdzić inne serwisy pogodowe np. http://www.meteovista.pl/Europa/Polska/Zakopane/4080761. Informacji o pogodzie nigdy nie za wiele. A zresztą, z doświadczenia wiem, że czy świeci słońce, czy pada deszcz to zawsze jest fajnie. Trzeba tylko zrobić ten pierwszy krok.

Zapłakany deszczem obiektyw, przemoczony aparat (na szczęście wodoodporny Olympus), na zdjęciu wyszły jakieś dziwne majaki zamiast obrazu, a jednak warto było. Bo za godzinę wyszło słońce, szlaki opustoszały i pozostały tylko góry i my.

Bajecznie kolorowe kobiety Gambii i Senegalu

Jacek Krywult — Tue, 17 Jun 2014 20:55:30 +0000

Jeżeli jest jeszcze ktoś, komu Afryka jawi się jako pusty, pustynny ląd, to się bardzo myli. Jest to kontynent rozległy i bajecznie kolorowy. Kolorowe są krajobrazy, lasy, pola, pustynie, zwierzęta, a przede wszystkim ludzie.

Przy afrykańskich kobietach, europejki wyglądają blado i szaro. Afrykańska moda charakteryzuje się feerią barw. Eksplozją barw. Barw tak intensywnych i różnorodnych, że przemysł mody całego świata długo jeszcze nie odważy się na tak odważny krok.

Nie tylko ubiór jest kolorowy. W połączeniu ze szlachetnym hebanowym odcieniem skóry, stanowi on iście doskonałą mieszankę.

Kobieta z kurą. Nie rozmawiałem z nią. Nie wiem po co jej ta kura była potrzebna, ani dlaczego trzymała ją na kolanach, pieszczotliwie głaskała i coś do niej mówiła. Nasze kultury aż tak się różnią, że trudno nam wyznać się w pewnie najprostszych sprawach.

Oj z tą dziewczyną spędziliśmy trochę czasu w oczekiwaniu na prom gdzieś niedaleko granicy Gambii i Senegalu. Sympatia, optymizm, uśmiech to główne charakteryzujące ją cechy.

No i ładna była.

Moda całkiem inna niż na polskich ulicach. Ale jaka różnorodna, barwna i piękna. Ubranie kobiet składa się z trzech części. Jednym kawałkiem kolorowego płótna Afrykanki owijają się jak spódnicą, drugim jak bluzką lub sukienką, a trzeci, obowiązkowy kawałek trafia na głowę. Jedna z kobiet przyznała się, że ma w domu nawet 20 takich kompletów.

Szczekanie sarny – odgłos kozła

Jacek Krywult — Sat, 15 Mar 2014 09:09:30 +0000

Spacerując po lesie czasami daje się słyszeć bardzo dziwny odgłos. Przypomina on szczekanie psa. Takie natarczywe, ale nie ciągłe.

Taki odgłos wydaje zaniepokojony kozioł, samiec sarny.

Poniższe nagranie zrealizowałem w Jantarze, 2km od linii brzegowej, po zmroku, ale podobne szczekanie sarny słychać w całym kraju. Zwróćcie uwagę, że nie jest to jednorodny odgłos, ale intonacja zmienia się dla każdego szczeknięcia.

Szczekanie sarny – odgłos kozła. Barking Roe Deer

Jesioniki, Pradziad i narty biegowe

Jacek Krywult — Tue, 11 Mar 2014 21:18:46 +0000

Pradziad, to wysoka, samotna góra. Specyficzny mikroklimat sprawia, że podobnie jak Babia Góra jest matką niepogody. W zimie w Jesionikach przeważnie nie ma co szukać, bo wieje, widoki zasnuwają ciemne chmurzyska, a temperatura nie zachęca do wycieczek. Ale wczesną wiosną sytuacja całkiem się odmienia. Pradziad pozostaje jednym z ostatnich miejsc, gdzie zalega jeszcze śnieg, a błękitne niebo pełne słońca aż zachęca do narciarskich wycieczek.

Zima w tym roku jest taka, że nie wiadomo, czy to już jej koniec, czy dopiero sam środek, środka. Czy to był wyjazd na koniec sezonu, czy jeszcze tych narciarskich wycieczek będzie dużo? Kto wie?

Dobry narciarz biegowy sprosta każdym warunkom pogodowym :)

Kto jeszcze tego nie spróbował, niech mi uwierzy. Nie ma nic przyjemniejszego, niż posuwać na tych dwóch deseczkach, w kompletnej ciszy, w towarzystwie jedynie przyrody, śpiewu ptaków i pod błękitnym niebem.

Zakładanie narciarskiego śladu i jazda przed siebie, gdzie oczy poniosą i nasza fantazja. Tu nie ma przetartych dróg, nie ma ścieżek, jedziesz tam gdzie chcesz, wjeżdżasz w leśne ostępy, gdzie dawno nikt nie zaglądał, odczytujesz tropy zwierząt i podglądasz przyrodę.

Ale oczywiście w górach czekają na nas i inne przyjemności. Na przykład buchty z jagodami w schronisku Szwajcarka, w połowie drogi pomiędzy Czervonohorskim Siedlem, a Pradziadem.

Czeskie piwo także czeka, a jakie jest to każdy Polak wie. Legendarne.

A przy czerwonym szlaku ciekawe wychodnie skalne.

W górach, na nartach biegowych czas szybko mija. I znowu zastaje nas zachód słońca. Ta pora dnia wyciszenia, czerwieni kolorów i powrotów do domu. A jakże chce się zawsze tą chwilę przedłużyć. Jeszcze nie! Jeszcze nie! Jeszcze nie chce wracać do domu!

Ale słońce już zaszło, świeci jeszcze czerwoną łuną i poświatą i pojawiają się pierwsze gwiazdy. Nie ma już tu czego szukać. Jeszce tylko czosnkowa polewka i czas na powrót. Do następnego razu.

Pomurnik, ptak z serca Tatr

Jacek Krywult — Fri, 07 Mar 2014 18:34:22 +0000

Ile to razy chodząc po Tatrach rozglądałem się za tym rzadkim i wyglądającym jak jakiś egzotyczny gatunek ptakiem! Grał sobie ze mną w ciuciubabkę przez parę lat, aż w końcu mi się pokazał. Pomurnik, bo to o nim mowa wybiera sobie za siedlisko niedostępne i oddalone od człowieka skaliste szczyty i turnie. Tam go dosięgnąć nie jest łatwo. Ale na szczęście, na zimę przeprowadza się w doliny i tu już łatwiej o obserwacje.

Pomurnik jest skrajnie nielicznym w Polsce ptakiem lęgowym. W Tatrach żyje ponoć jedynie 14-18 par.

Siedząc na skale jest dosyć niepozorny, ale przy tym bardzo ruchliwy. Za to w locie, jak rozpościera swoje skrzydła staje się bajecznie kolorowy. Głęboka czerwień, purpura, jest bardzo intensywna i na obserwatorze robi wrażenie.

Niestety podczas mojego spotkania z pomurnikiem, widziałem go z dość daleka. Kiedy wspiąłem się w jego kierunku, aby uzyskać lepsze zdjęcie, zniknął.

Na szczęście miałem ze sobą teleobiektyw i pomimo dużej odległości i ciemnej, zimowej aury udało mi się choć wykonać pomurnikowi jakieś zdjęcia dokumentacyjne i całość zmontować w formie krótkiego filmiku.

Pierwsze wiosenne kwiaty – wawrzynek wilczełyko

Jacek Krywult — Mon, 24 Feb 2014 18:05:41 +0000

Nie łatwo go znaleźć w lesie. Przeważnie rośnie w niskich, pojedynczych krzaczkach. Uważny obserwator wypatrzy go jednak niczym kolorowe koraliki, na tle szaro-brązowej w pierwszych dniach wiosny przyrody. Wawrzynek wilczełyko, to jeden z tych całkiem pierwszych wiosennych kwiatów. Jeszcze nie wyjdą spod ziemi zawilce, lepiężniki i podbiały, a ten już pięknie kwitnie. I cudownie pachnie! Dla samego zapachu jego kwiatów warto pochylić się do ziemi. Jedyna i krótka okazja w przeciągu roku.

O spotkaniach z tą rośliną pisałem już wcześniej we wpisach: Wawrzynek i Wawrzynek wilczełyko.

Ogólny wygląd rośliny. Nie tak łatwo wypatrzeć ją w lesie.

Pierwszy śpiew ptaków na przedwiośniu

Jacek Krywult — Sun, 09 Feb 2014 17:53:31 +0000

Dziwna jest tegoroczna zima i dziwny jest luty 2014. Zero śniegu, temperatura osiągnęła 10 stopni, świeci słonce i zima nie chce nadejść. Przyroda wchodzi w kolejny, wiosenny cykl roku. Wybrałem się do lasu, aby przywitać to przedwiośnie i zarejestrować pierwszy w tym roku śpiew ptaków.

Nagrania pochodzą z rejonu Góry św. Anny, z Czarnocina. Jest to urocze miejsce na ziemi i kompletnie pozbawione turystów. Aktywne są sikory bogatki, modraszki i czarnogłowa, kowaliki, a zapamiętale bębni nasz najpospolitszy leśny bębniarz – dzięcioł duży.

A w Gorcach zima lubi dłużej trzymać

Jacek Krywult — Sun, 02 Feb 2014 09:45:06 +0000

Są miejsca gdzie zima przychodzi szybciej i pozostaje na dłużej. Takim centrum zimy w Polsce są na pewno Góry Izerskie, Tatry i Gorce. Bieszczady pewnie też, ale tam rzadko zaglądam więc się nie wypowiadam. Jedni uciekają przed zimą jak najdalej, zaszywając się w cieple swoich pokoi lub popijając drinki na egzotycznej plaży. Drudzy starają się wyjść jej naprzeciw, z każdej pory roku wybierając to, co najlepsze.

Tego dnia jadąc z Gliwic do Nowego Sącza nie spotkałem ani kawałka śniegu, wręcz przeciwnie, wszędzie świeciło słońce i panowała jesienna aura. Dopiero wysoko położone szczyty Beskidu Sądeckiego okazały się pobielone. Zawróciłem w stronę Gorców i wjeżdżając w Dolinę Ochotnicy z każdym kilometrem krajobraz stawał się coraz inny.

Pomimo białej zimy, udało mi się o zachodzie słońca, zrobić taką pełną kolorów fotografię. Niby to już zima, ale barwy przeważają jeszcze jesienne.

Jest kraj nieznanych cudów,
Gdzie z białych gór
Potoki srebrem płyną,
– Władysław Orkan

Biała, otoczona świerkami śródleśna polana. Kiedyś Gorce były pełne takich polan, na których masowo wypasano owce.

Rzut oka na południe i jak na dłoni widać całą panoramę Tatr. W jednym z poprzednich wpisów na blogu zamieściłem podobną panoramę Tatr z Turbacza. Jeszcze jesienną. To chyba jedno z najbardziej popularnych miejsce na tego typu fotografie.

Zbliżenie na Tatry Bielskie (te ośnieżone góry bardziej z przodu) i postrzępione Tatry Wysokie.

Już ciemności nadchodzą, czas pakować narty do auta i zmykać do domu. Pod stopami skrzypi zmożony śnieg. W idealnej ciszy zalegającej góry, każdy krok rozlega się głośną salwą. Piękna to muzyka.

Świetna ławeczka w korzeniach drzew

Jacek Krywult — Fri, 03 Jan 2014 22:29:07 +0000

Tak, w pierwszej chwili też nie chciałem uwierzyć w to co widzę. W korzeniach przewróconego świerka stała sobie zwyczajna ławeczka. Nie wiem, kto i kiedy ją tam postawił, albo raczej przestawił, ale wygląda to komicznie. Ławeczka stoi tuż przy czerwonym szlaku na szczycie Malinowskiej Skały.

Wiatr halny i zniszczenia w Beskidach

Jacek Krywult — Fri, 27 Dec 2013 20:21:06 +0000

Takiej pogody na Święta Bożego Narodzenia nie spodziewaliśmy się. Szalejący wiatr halny z ogromnym szumem przewalał się przez beskidzkie lasy. Drzewa uginały się, trzeszczały i … nie wytrzymywały. Pękały z trzaskiem.

Dawno już nic takiego nie przeżyłem. Pędzący wiatr i niesamowity szum koron drzew. Przerażający, a zarazem wspaniały. Siła żywiołu jest w stanie czasami nas zaskoczyć.

Wiatrołomy zatarasowały drogi, zniszczyły trakcje energetyczne i druty telefoniczne. Szczególnie narażone były na zniszczenia drzewa wystawione na bezpośrednie działanie wiatru i te osłabione panującym w Beskidach kornikiem.

Zatarasowane przez wiatrołomy szlaki turystyczne w tym także popularna droga z Przełęczy Salmopol w stronę Baraniej Góry.

Ale nawet wiatrołomy i zniszczenia dokonane przez wiatr halny nie powstrzymały wędrujących w drugi dzień Świąt turystów i narciarzy biegowych. Było trochę wygibasów podczas przekraczania powalonych drzew, ale dla chcącego nic trudnego.

Wiosenne śpiewy ptaków w Mikoszewie

Jacek Krywult — Sat, 21 Dec 2013 19:48:56 +0000

Coś specjalnie dla tych wszystkich spragnionych odrobiny wiosny w okresie zimy. Nagranie głosów ptaków zrealizowane 29 kwietnia 2013 roku o godzinie 6:20 w Mikoszewie nad wybrzeżem Bałtyku.

Gdzieś tam, daleko w tle odzywa się spokojne tego dnia morze i słychać odgłosy samochodów dojeżdżających do przeprawy promowej na Wiśle.

A wiosenny las jak to wiosenny las. Pełen śpiewu ptaków i życia.

Odzywa się zięba, sójka, piecuszek, świstunka leśna, mewy, pierwiosnek, myszołów i pewnie coś tam jeszcze.

Zapraszam do wschłuchania się.

Jak nie kochać jesieni

Jacek Krywult — Tue, 17 Dec 2013 21:51:48 +0000

Niech za cały komentarz do tego wpisu posłuży tylko ten wiersz i fotografie.

Jak nie kochać jesieni…

Jak nie kochać jesieni, jej babiego lata,
Liści niesionych wiatrem, w rytm deszczu tańczących.
Ptaków, co przed podróżą na drzewach usiadły,
Czekając na swych braci, za morze lecących.

Złoty kolor drzew na stokach Cieńkowa. Beskid Śląski.

Jak nie kochać jesieni, jej barw purpurowych,
Szarych, żółtych, czerwonych, srebrnych, szczerozłotych.
Gdy białą mgłą otuli zachodzący księżyc,
Kojąc w twym słabym sercu, codzienne zgryzoty.

Jak nie kochać jesieni, smutnej, zatroskanej,
Pełnej tęsknoty za tym, co już nie powróci.
Chryzantemy pobieli, dla tych, których nie ma.
Szronem łąki maluje, ukoi, zasmuci.

Bajecznie kolorowa droga z Salmopolu do Wisły Malinką jesienią

Jak nie kochać jesieni, siostry listopada,
Tego, co królowanie blaskiem świec rozpocznie.
I w swoim majestacie uczy nas pokory.
Bez słowa na cmentarze wzywa nas corocznie.
- Tadeusz Wywrocki

Lubię przebywać w górach za dnia i nocą też

Jacek Krywult — Sat, 14 Dec 2013 18:17:10 +0000

Lubię fotografować o każdej porze dnia i nocy. Wiadomo, że fotografia, to malowanie światłem, ale skoro w nocy dajemy sobie poza domem radę prawie po ciemku, to i matryca cyfrowego aparatu trochę tego światła dla siebie znajdzie.

Oczywiście mam na myśli zdjęcia ze statywu, na długich czasach naświetlania. Wykorzystanie ulicznych lamp, łuny bijącej nad miastem, albo tylko światła gwiazd i Księżyca.

Droga prowadząca gdzieś na górskie łąki. Drzewa mocno odcinają się na tle spowitego chmurami nieba podświetlonego Księżycem w pełni.

Aby uzyskać zdjęcia takie jak te potrzebny jest:

statyw – bez tego ani rusz
czas naświetlania od 15 do 90 sekund – w zależności od jasności sceny, warto zrobić kilka zdjęć z różnymi czasami naświetlania
wężyk spustowy lub samowyzwalacz, aby zdjęcia wyszły nie poruszone
jak najmniejszy zoom, aby maksymalnie wykorzystać jasność obiektywu
szeroko otwarta przesłona, wpuszczająca maksymalną ilość światła
odpowiednio ustawiona czułość ISO, w zależności od możliwości aparatu
czasem ostrość trzeba ustawiać manualnie, jak nocą zawiedzie autofocus

Do poniższych zdjęć wykorzystałem dodatkowo światło latarki (czołówki). Malując promieniem światła po drzewach, drodze i polu wydobyłem z ciemności ukryte w nocy kształty.

Biegnąca przez mroczny las cienka, asfaltowa droga. Niedźwiedzi na szczęście mamy mało, więc i bać się nie ma czego. O górskich, nocnych wędrówkach pisałem już we wpisie Czyż nie pięknie jest wędrować nocą w górach.

W świetle Księżyca odległe pasmo Cieńkowa widać wyraźnie jak na dłoni.

Wisła Malinka i Cieńków nocą widok z ławeczki

Nagrany nocą w lesie odgłos zwierzęcia do identyfikacji

Jacek Krywult — Wed, 11 Dec 2013 21:11:01 +0000

Zagadkowy głos zwierzęcia (posłuchaj tutaj) nagrany o zmroku w lesie nie został do tej pory w 100% zidentyfikowany.

Niniejsze nocne nagranie pochodzi z tego samego lasu i odgłos przypomina tamto zwierze, ale jest już bardziej „normalne”. Nawet można się w nim doszukać szczekania sarny.

Czyż nie pięknie jest wędrować nocą w górach?

Jacek Krywult — Sun, 08 Dec 2013 16:29:47 +0000

Beskidy należą do tych gór, gdzie nie ma przepaści, a szlaki turystyczne są liczne, równe i dobrze oznaczone. Czasem bardzo łatwo jest mi zapędzić się w wędrówkach i raptem okazuje się, że zachód słońca jest już tuż, tuż.

Gorce

Góry zalewa wtedy czerwona łuna bijąca z nisko zawieszonej nad horyzontem tarczy słonecznej. Pojawiają się niesamowite kolory.

Szlak na Turbacz tuż przez zachodem słońca

Kolory zmieniają się w zależności od pogody w czerwone, krwistoczerwone, w pomarańczowe, a nawet w różowe. Istny raj dla fotografa!

Nasze ulubione miejsca i widoki nabierają całkiem nowego wyglądu.

Zachód słońca w Gorcach z widokiem na Babią Górę

A potem zamiast słońca wschodzi jego nocny brat Księżyc, pokrywa świat srebrnym światłem i dalej można wędrować poprzez puste i ciche hale i knieje. Tylko my i góry. Wokół nas.

Panorama Tatr z Turbacza

Jacek Krywult — Thu, 05 Dec 2013 17:46:39 +0000

Jeden z najbardziej rozpoznawalnych widoków w polskich górach, to panorama Tatr widziana z Turbacza, a dokładniej z tarasu schroniska pod Turbaczem.

Tuż po świcie, czerwono-różowe światło wypełnia Kotlinę Nowotarską, przedzierając się przez rozlane w dole mgły i smagając górujące nad nimi skaliste szczyty Tatr. Kto rano wstaje, ten ma czym nacieszyć swoje oczy.

Panorama Tatr z Turbacza. Kotlina Nowotarska.

Naprzeciw Tatr, między doliną nowotarską, a wężowatą kotliną Raby, wspięło się gniazdo dzikich Gorców. Od romantycznych Pienin rozdzielał je wartki kamienicki potok, a od spiskiej krainy odgraniczył je bystry Dunajec. Samotnie stoją nad wzgórzami. A wyżej jeszcze nosi głowę ojciec ich rodu, zasępiony Turbacz.- Władysław Orkan, W roztokach

Godzinę lub dwie po wschodzie słońca, kolory zmieniają się, nie są już tak ciepłe i czerwonawe, stają się bardziej kontrastowe i błękitne. Wraz z nadejściem dnia przejrzystość powietrza zmniejsza się i obraz blaknie. Ale czy staje się przez to mniej piękny?

Widok na Tatry z Turbacza.

Zatopić się w gorczańską puszczę

Jacek Krywult — Fri, 01 Nov 2013 18:30:46 +0000

Któż nie uwielbia przemierzać starych, malowniczych lasów. Spoglądać w górę na niebosiężne drzewa, zagłębiać się w pełne tajemnic zakamarki i wykroty.

Las w Gorcach

Ekspansywna cywilizacja zepchnęła stare, odwieczne puszcze wysoko w góry i w niedostępne doliny, a następnie i tam je doścignęła. Apetyt ludzki na nową przestrzeń życiową, budulec, opał dla siebie i dla przemysłu był tak wielki, że z czasem pochłonął wszystko, pozostawiając po sobie monokulturowe lasy, niezbyt ciekawe i podatne na wszelkie choróbska.

Dziś o nieprzebytych puszczach możemy jedynie pomarzyć, przeczytać w książkach, obejrzeć je na starych obrazach lub bardzo pożółkłych zdjęciach. W Gorcach, w 1927 roku powstał pierwszy, leśny rezerwat przyrody w Polsce mający chronić ostatnie kawałki w miarę naturalnego jeszcze wtedy lasu. Prywatny rezerwat „Turbacz” imienia Władysława Orkana. Niestety trochę za późno, ale cieszmy się i tym co jest.

„Drzewiej Gorce daleko czerniały lasem i długo grube drzewa nie widziały siekier.
Gazdowały tu kolejno niedźwiedzie i wilki i chowały się nieprzeliczone stada saren…” – Władysław Orkan, W roztokach.

Gorczańska puszcza.

Tajemniczy nastrój gorczańskich lasów.

Puszcza oto śniła swe dzieje. (…) i echa burz, i skony drzew, i napaści wichrowe i głuche spady wód, i mruk niedźwiedzi, i skowyt lękliwy zwierza, a zarazem żal setki wieków, jęk beznadziei i ukój ponad wszystkim – wiedza początku i końca. – Władysław Orkan, Drzewiej

1 stycznia 1987 roku powstał Gorczański Park Narodowy. Chroni on te sympatyczne pasmo Beskidów przed dalszą wyniszczającą penetracją przez człowieka, pragnąć zachować je dla naszych dzieci i wnuków.

-Jakież martwe te cisze…
-Martwe? kto wie…
Wsłuchaj się tylko dobrze… jak się stroszą,
Jak się niewidne z drzewa na drzewo przenoszą.
Cisza ma sowi wzrok i skrzydła sowie…

Jest coś w przelocie jej, co niepokoi-
Choć lata cicho, jak sen, bez szelestu.
Nie czujesz lotu jej, a myślisz: Jest tu…
Jak niespokojna myśl przy tobie stoi.

-Lękam się…
-Czego?duszo…
-Siebie…
-Zapomnij. Spójrz, ile gwiazd na niebie…
Cóż ziemskie zwidy, straszydła-
Chodźmy na mleczną drogę–
-Podściel mi skrzydła… – Władysław Orkan

Samotny buk w Gorcach

Opony, którym możesz ufać

Jacek Krywult — Fri, 25 Oct 2013 19:48:48 +0000

Kolejna akcja reklamowa, w której bierze udział mój blog, to kampania „Jesteśmy wszędzie”. Aby w weekend wyjechać gdzieś na wycieczkę przydatny jest samochód, a samochód potrzebuje opon. Na przykład firmy Bridgestone, która przygotowała całą akcję. Kampania multimedialna Bridgestone koncentruje się wokół historii jednego bohatera, który porzuca wszystko na rzecz podróżowania po świecie. Film inspiruje chęć do poznawania nowych miejsc i zdobywania nowych doświadczeń. Pokazuje, że warto wyjść ze swojej strefy komfortu i udać się na poszukiwanie czegoś nowego. Całość wzbogaca ścieżka dźwiękowa oparta na klasycznym przeboju „Byłem wszędzie człowieku ” Johnny’ego Casha.

Stary amerykański samochód pasujący idealnie do filmu drogi. Pochodzi z Gran Sabana w Wenezueli z miasteczka San Isidro, znanego bardziej jako „88 km”

1906 – W japońskim mieście Kurume, 17-letni Shojiro Ishibashi przejmuje rodzinną firmę odzieżową, która produkuje również gumowe podeszwy. Zafascynowany motoryzacją Shojiro decyduje się na ambitny plan wytwarzania opon na potrzeby transportu – branży, która wtedy w Japonii praktycznie jeszcze nie istniała.
9 kwietnia 1930 roku Shojiro Ishibashi produkuje swoją pierwszą oponę.

“Tym, co najpiękniejsze w tej kampanii, jest zaoferowana internautom odwiedzającym stronę główną możliwość działania przy pomocy dowolnego rozwiązania. Pozwalając ludziom kreować ich własne wersje wycieczki przy użyciu zdjęć ze swojej bazy na Facebook-u, Bridgestone umieszcza fanów za kierownicą i wysyła w ich własną podróż, pozwalając im kreować własne przeżycia. Dzięki takiemu wbudowanemu, interaktywnemu edytorowi filmów kierowca uzyskuje 100% panowanie nad sytuacją, zupełnie jak w przypadku zasiadania za kierownicą auta wyposażonego w opony Bridgestone gwarantujące pełne bezpieczeństwo i kontrolę.” – Jake Rønsholt, Bridgestone Europe

W kampanii można wygrać atrakcyjne nagrody, począwszy od wycieczek po spotkanie z samym Valentino Rossi, wielokrotnym mistrzem MotoGP. Jeżeli więc jesteś już gotowy, wsiadaj za kierownicę i podróż zacznij tutaj: www.beeneverywhere.eu

Dalej śmiało!

Ruszaj w podróż!

El Dorado – legendarna kraina złota

I na koniec krótka porada przed weekendem: niedopompowane opony zwiększają zużycie paliwa. Pompujesz, mniej płacisz za dojazd w swoje ulubione miejsca! :)

A w Beskidzie rozzłocony buk

Jacek Krywult — Fri, 18 Oct 2013 17:49:37 +0000

Jesień w Beskidach jest wprost nieprawdopodobna! Żółto-brązowo-złociste kolory liści buku w błękitny i słoneczny dzień po prostu otwierają nam usta z podziwu i wrażenia.

Fotografie powstały pewnego niedzielnego, słonecznego dnia. Pogoda dopisała na medal i to był właśnie TEN dzień jesieni, kiedy w górach jest wszystko najpiękniejsze. Najbardziej kolorowe.

Buki mają to do siebie, że w październiku, przy pięknej pogodzie wydają się płonąć jak pochodnie.

Słynna beskidzka buczyna. Proste i wysokie kolumny drzew zdają się sięgać nieba, a na górze żółcą się i złocą nie opadłe jeszcze liście. Tydzień minie i już będzie po tym przyrodniczym spektaklu.

Słońce + liście + jesień = takie niesamowite kolory!

Buki mają to do siebie, że w październiku, przy pięknej pogodzie aż płona jak pochodnie.

Aż się chce coś zaśpiewać! Prawda!?

A w Beskidzie rozzłocony buk
A w Beskidzie rozzłocony buk
Będę chodził Bukowiną
Z dłutem w ręku
By w dziewczęcych twarzach
Uśmiech rzeźbić
Niech nie płaczą już
Niech się cieszą po kapliczkach
Moich dróg.

Beskidzie, malowany cerkiewny dach
Beskidzie, zapach miodu w bukowych pniach
Tutaj wracam, gdy ruda jesień
Na przełęcze swój tobół niesie
Słucham bicia dzwonów
W przedwieczorny czas

Beskidzie, malowany wiatrami dom
Beskidzie, tutaj słowa inaczej brzmią
Kiedy krzyczę w jesienną ciszę
Kiedy wiatrem szeleszczą liście
Kiedy wolnoąć się tuli w ciepło moich rąk
Gdy jak źrebak się tuli do mych rąk.

A w Beskidzie zamyślony czas
A w Beskidzie zamyślony czas
Będę chodził gór poddaszem
By zerwanych marzeń struny
Przywiązywać niespokojnym dłoniom drzew
Niech mi grają na rozstajach
Moich dróg.

Beskidzie, malowany cerkiewny dach - Wolna Grupa Bukowina

Fotografuję grzyby przeważnie trujące

Jacek Krywult — Tue, 15 Oct 2013 20:27:58 +0000

Grzybiarz ze mnie marny. Może dlatego, że jeszcze nie czuję w sobie tego ducha grzybiarstwa, zaglądania pod każde drzewko, wyszukiwania, zbierania, przyrządzania i zjadania. Na pewno kiedyś zacznę zbierać grzyby, ale na razie poprzestaję na ich fotografowaniu. A ponieważ, te smaczne i jadalne są już dawno przez innych odnalezione i zebrane, więc pozostaje mi jedynie nachylić obiektyw aparatu nad tymi wzgardzonymi, niesmacznymi, niejadalnymi lub wręcz trującymi.

Czy uroda grzyba idzie w parze z jego smakiem? Na pewno nie! Znamy tysiące przepięknych grzybów, których za nic w świecie nie chcielibyśmy skosztować.

Taki na przykład żółciak siarkowy. Już sama nazwa odstrasza, ale wygląd ma ciekawy, rozmiary pokaźne i łatwo go wszędzie dojrzeć.

A to już klasyk sam w sobie, w klasycznym ujęciu na tle zielonych mchów i wrzosów muchomor czerwony. Piękny i podziwiany, a tutaj taki trochę zagubiony w tej zieleni i lesie.

Każdy grzyb ma swojego amatora, bo muchomory czerwone często spotyka się wyjedzone lub nadgryzione. Jak widać co jednemu szkodzi, dla drugiego stworzenia może być przysmakiem. Ciekaw jestem, kto jest amatorem muchomorków?

A te grzyby wyglądają jak jajka sadzone na patelni :)

Nasze grzybki – jejeczka sadzone z profilu.Jeszcze jeden przystojniaczek przebity strzałą.
Czernidłak nazwę mają może niezbyt dumną, ale ich ogromne kolonie są dosyć malownicze.

Zdjęcia zrobione gdzieś na Podlasiu.