Afer.in ekibi olarak her gün güncelleniyoruz ve her gün sizlere elimizden gelenin en iyisini yaparak yeni ve orijinal içerikler sunmaya çok dikkat ediyoruz.

Sizden gelen eleştiri ve tavsiyelerde, özellikle spor kategorisini daha sık güncellememiz gerektiğini bize hatırlatan ziyaretçilerimizin farkına vardık. Bu yüzden hem kendi kalitemizi arttırmak hem de sizlere daha dolu bir içerik sağlayabilmek için ekibimize spor kategorisinde aklıbaşında yazılar yazabilecek yeni arkadaşlar arıyoruz. Eğer siz de bu ekibin bir parçası olmak istiyorum, bilgime ve kalemime güveniyorum diyorsanız, sizi iletişim sayfamızdan ya da bilgi@afer.in‘den bizimle iletişime geçmeye davet ediyoruz.

Related posts:

1. Spor Yazarlarının B12 Vitamini Eksikliği

etohum

Özellikle internetle içli dışlı olanlar bilir etohum’un ne olduğunu. Kendi tabirleriyle girişimci – yatırımcı buluşması. 2 yıldır organize ediliyor ve belirli sayıda girişimi destekliyorlar. Hem 2009, hem 2010’da etohumun açıkladığı girişimlere burun kıvıranlar oldu. Açıklanan girişimleri beğenmeyenler oldu. Herkes bizden de bir facebook bir google çıksın bekliyor. Ben de bekliyorum, kim beklemez ki? Fakat gelin görün ki vaziyet biraz değişik. Sanırım hazır değiliz.

*Yukarıda bahsetmesem de Türkiye’den global girişimler de çıkmıyor değil. Bkz : grou.ps, marro.ws, put.io ve diğerleri…

Geçenlerde nedinliyor.com adı altında websitesi üzerinden müzik dinleyebileceğimiz bir servis açıldı.

nedinliyor.com

“Site üzerinden müzik dinleyebilir,

arkadaşlarının ne dinlediklerini takip edebilir

kimlerin müzik zevkinin seninkine benzediğini görebilir,

dinlediğin müzikleri internet sitende, blogunda ya da facebook’ta paylaşabilirsin.”

Herhalde nedinliyor.com’un hangi siteye ya da servise yakınsadığını tahmin ettiniz. Bilmeyenler için ben söyleyeyim.  Benzediği servis lastfm’dir.

nedinliyor.com ilk açıldığında öneri ve yorumlar için friendfeed’te şöyle bir başlık atmışlardı. Bir çok friendfeed kullanıcısı da o başlık altına yorum bırakmıştı. İsterseniz önce o yorumlara okuyun. Malesef o yorumların içerisinde yapıcı olanlar kadar kendi adıma okurken üzüldüğüm yorumlar da vardı.

lastfm

Evet bence de nedinliyor.com ile lastfm birbirine çok benziyor. Doğruyu söylemek gerekirse şuan nedinliyor’u değil lastfm’i kullanıyorum. nedinliyor.com’u yeterince de incelemedim. Lastfm’den farkı ya da daha iyi yönleri var mıdır bilmiyorum. Fakat tüm bunlara rağmen nedinliyor.com için çalmak kelimesini kullanmam. Her ne olursa olsun altındaki emeği yok saymam. Malesef friendfeed’te ki yorumlar “çalmaya” kadar gitmiş.

Böyle düşünen herkese saygı duyuyorum, onları yargılamıyorum. Fakat aklıma şunlar da gelmiyor değil.  Bugün google dünyadaki ilk arama motoru değil. Altavista’yı hala hatırlıyorum. Birileri bu başka arama motorlarını gördü ve daha iyisini yaptı. Facebook ilk sosyal network değil. Linkedin ilk business network değil, youtube’da ilk paylaşma sitesi değil.  Birileri gördü, değiştirdi  ya da daha iyisini yaptı. Sonuç olarak hem bu servisleri yapanlar kazandı hem de bize daha iyi hizmetler sunuldu. Derseniz nedinliyor, lastfm’den daha mı iyi diye; öyle bir iddam yok, ama biz öyle olması için destek verebiliriz.

Aslında yukarıdaki örneklerin duruma tam oturmadığını biliyorum. İnsanların tepkisi daha çok yurtdışında gördüğü örneğin Türkiye’ye aynen uygulanması. Evet, ben de isterim Türkiye’den çıkan tüm fikirlerin orijinal olmasını. Keşke daha fazla üretebiliyor, yaratabiliyor olsak. Fakat yurtdışındaki bir servisi Türkiye’ye uyarlandı diye onu yargılayamam. Öyle ha diyince googlelar, facebooklar çıkmıyor. Aslında bu bir geçiş süreci. İsterim ki böyle servislerin sayısı artsın, artsın ki zaman içerisinde biz de kendi orijinal servislerimizi üretip satabilelim. Ama zamanı var bunların. Tabii ki şuan bir google bir facebook çıkaramıyoruz. Fakat doğru yoldayız. Şuan geçirdiğimiz dönem tam da geçirmemiz gereken bir dönem. Yakın zamanda Türkiye’den de istediğimiz ürünler, istediğimiz servisler çıkacaktır. Bu bakış açısıyla bakarsak gerek nedinliyor.com’a gerek benzer tepkiler alan diğer servislere daha yapıcı bakabilir, destek verebiliriz. O yüzden kendi adıma nedinliyor ekibini takdir ediyor başarılarının devamını dinliyorum.

google

*Yukarıdaki yaklaşımımdan farklı olsa da işin bir de şu boyutu var. Şöyle anlatayım : Öncelikle, Türkiye’de ki internet kullanıcısı sayısını da, (her ne kadar 30 milyonu aşsada) yaklaşık 30 milyon olarak kabul edelim.  Lastfm, Türkiye’de her ne kadar bilinse de öyle sanıldığı kadar da yaygın değil. Hepimiz 24 saat lastfm servislerini kullanmıyoruz. Alexa.com verilerine göre lastfm Türkiye’de 326. sırada. Zaten lastfm ücretli olduğundan beri çoğumuz sadece istatistik servisleri için kullanıyor. Türkiye’de kaç kullanıcısı var bilmiyorum ama 1 -2 milyon kullanıcısı olduğunu varsaysak bile çok iyimser bir yaklaşım yapmış oluruz. O halde Türkiye’de en az 28 milyon lastfm kullanmayan ya da lastfm’den haberi bile olmayan internet kullanıcısı var. Kaldı ki lastfm kullanan bu 1 – 2 milyonluk kullanıcı (ingilizce tabirler için kusura bakmayın) “addicted” ya da “heavy user” denen kullanıcılardan oluşuyor. Bu profildeki kullanıcıların Tükiye’deki sosyo-ekonomik durumunu da göz ardı etmemek lazım (Elimdeki raporların kaynağını bulamadığım için burada yayınlamak istemedim).

Friendfeed’teki yorumlardan birinde, ilgili haftada nedinliyor.com’da en çok dinlenen 5 şarkıcının listesi yazılmıştı.

“top artists this week : 1- demet akalın 2-hande yener 3- serdar ortaç 4- serdar ortac 5- ismail YK”

Muhtemelen bu yorumu yazan arkadaş, nedinliyor.com’da en çok dinlenen şarkıcıların profillerini ya da belki kalitesine vurgu yapmak için bu yorumu yaptı fakat Türkiye’deki lastfm kullanıcılarının favori şarkıcılarının İsmail YK, Demet Akalın, Serdar Ortaç olmadığı aşikar. Türkiye’deki genel durum gösteriyor ki bu isimler en çok dinlenilen, en çok albümleri satın alınan şarkıcılar. O halde bu da gösteriyor ki bu 28 milyonluk kullanıcının çok büyük bir kısmı yukarıda yazdığım popüler şarkıcıların popüler şarkılarını dinliyor ve hali hazırdaki lastfm kullanan kullanıcılarla benzer  müzik zevkine sahip değiller.

Tüm bu bilgiler ışığında 28 milyon kullanıcıya hitap edebilecek bir servis hazırlamak çok mantıksız gelmedi.  Aynı şekilde blogger.com varken blogcu.com’un Türkiye’de tutması da bu olayla çok paralellik gösteriyor.

nedinliyor.com ile ilgili webrazzi‘de yayınlanmış yazı :

Arkadaşının Ne Dinlediğini Merak Edenlere NeDinliyor.com

Related posts:

1. Facebook Gruplarından Umut Bekleyen Nesil

Hayatın en sevdiğim yönlerinden birisi de,siz ne kadar kısa ya da uzun dönemli planlar yaparsanız yapın hayatın bunları takmadan spontane şekilde işlemesidir. Gerçi bu spontane işleyiş birçok kişi için pek sevimli bir durum olmasa gerek. Özellikle fazlasıyla kontrolcü olan kişiler için. Neyse ki ben onlardan değilim ve spontane yaşamayı sevenlerdenim. Hayat da bu konuda desteğini çoğu zaman benden esirgememiş, karşıma son derece eksantrik planlarla çıkmış ve ben de bu planların hakkını vermişimdir. Bu bahsettiğim sürpriz planlardan birine de yaklaşık bir ay önce aldığım bir e-mail vesile oldu.

Ani kararlar vermeyi seviyorum,ya siz ?

(Bir ay önce) Birkaç gün öncesinde elimde olmadan vazgeçmek zorunda kaldığım Makedonya ziyaretinin üzüntüsü henüz geçmemişken akşam saatlerinde aldığım bir e-mail ile keyfim yerine gelmişti. E-mail aralık ayında Türkiye’de organize edilen AIESEC kongresine eğitmen olarak gelen ve yakın bir arkadaşım olan Kylie’den gelmişti. Kylie Avustralyalı olmasına rağmen İran’da AIESEC Genel Merkezi’nin yetenek yönetim koordinatörü olma tercihini yapmış cesur bir arkadaşım :) Yolladığı e-mailde İran’da organize edecekleri ilk uluslararası kongreye başkanlık etmemi çok istediğini ve zamanın bana uyup uymadığını belirtti. Ama ben ilk cümleleri okuduktan sonra zaman uygunluğuna bile bakmadan zaten açtığım yeni sekmede kongrenin yapılacağı Kish adasına biletleri araştırmaya başlamıştım bile. Dediğim gibi ani kararlar vermeyi seven birisi olduğum için kongrenin ön hazırlık toplantısının 3 gün sonra olacağına bile aldırmadan davete olumlu cevap verdim.

İran’a gitmek için önümde 2 net gün vardı ve benim İran hakkında ya da İran’a ulaşım hakkında elle tutulur bir bilgim bile yoktu. Hemen araştırmaya başladım. Bu yazı serisini yazmamın en önemli nedenlerinden biri de benim yaptığım araştırmalarda gördüğüm güncellik sorununu ortadan kaldırmak. Çünkü araştırdığım sitelerde verilen bilgiler, paylaşımlar gayet geniş ve güzel olmasına rağmen güncel olmayan bilgilerdi. Eminim buradaki bilgiler İran’a yolunuz düşerse çok işinize yarayacak. Neyse konuya dönelim :) Yaptığım araştırmalarda İran’a daha önce  gitmiş herkesin İran’ı ne kadar beğendiğini ve ilk fırsatta bir daha gideceklerini görmüş olmam beni çok heyecanlandırdı. Derhal elime not defterimi alıp görmem gereken yerleri not etmeye başladım.

Şimdi sıra İran’a ulaşım konusunu çözmeye gelmişti.İran’a birçok ulaşım seçeneği mevcut. İstanbul Haydarpaşa’dan tren ile, yine İstanbul’dan otobüs ile ve tabii ki uçak ile Tahran’a ulaşım mümkün. Tahran’a en ucuz uçan havayolları İran Havayolları ve Pegasus havayolları. İran Havayolları ile  neredeyse her gün Tahran’a uçuş bulabilirken Pegasus havayollarından çok sık uçuş bulamayabilirsiniz maalesef. Dediğim gibi 2 gün öncesinden İran’a gitmeye karar verdiğimden dolayı uçak biletleri çok pahalı olduğu için hem ekonomik hem de nispeten daha unutulmaz ve keyifli bir yol olan sınırdan otobüsle geçmeye karar verdim. Ama bunu yapmak için iyi bir araştırma yapmam gerekiyordu. Malum kısıtlı zamanım olduğu için iyi bir şekilde planlanamayan bir yolculuk planı kongreye yetişememe neden olabilirdi. Şanslıydım. 2006 yılında İran’a gitmiş olan bir arkadaşımdan henüz haberdar olmuştum ve onu aradım. O da bana Van’da kendisine yardımcı olan Mehmet Amca’nın telefonunu verdi. İzmir’den sabah saatlerinde uçağa binerek öğle saatlerinde Van’a vardım ve Mehmet Amca sağ olsun çok yardımcı oldu.

Uçaktan Van gölü manzarası

Öğle saatinden sonra İran’a otobüs yoktu ve bir gece Van’da kalıp ertesi sabah İran’a gitmem gerekiyordu. Maceracı bir yapınız varsa bu yolu tercih etmenizi tavsiye ederim, eğer maceracı değilseniz hiç bu yolu tercih etmeyin (özellikle tek başınıza İran’a gitmeye karar verdiyseniz ). Çünkü dediğim gibi ani aksilikler canınızı sıkabilir. Ama benim gibi maceracı bir ruha sahipseniz bu aksilikleri pozitif bir şekilde görmeniz  mümkün. Zira yarın gitmek zorunda olmam benim çok hoşuma gitmişti. Çünkü daha önceden Van’a hiç gelmemiştim ve o an şehir merkezindeydim. Van’ı görme imkanını da elde etmiştim. Sırt çantamı otel odasına atar atmaz dışarı çıktım ve bilmediğim bir şehrin bilmediğim sokaklarında gezmeye karar verdim. Ama önce karnımı doyurmam gerekiyordu. Tesadüfen gördüğüm ilk börekçiye girdim. Çok şanslıydım çünkü ustanın yaptığı börek çok lezzetliydi. Keyfim bir kat daha arttı, bilmediğim bir şehri keşfediyorum ve televizyon programlarındaki gezgin gurmeler gibi o şehrin en iyi mekanlarından birinde tesadüfen yemek yiyorum. Van’a yolunuz düşerse şehir merkezindeki Yedisu börek salonuna mutlaka uğrayın. Aramızda kalsın İstanbul’daki böreği ünlü olan birçok mekandan daha iyi yapıyorlar bu işi :) Karnımı doyurduktan sonra şehir merkezinde tura başlıyorum.

Van genel görünüm

Çok büyük olmayan şehirlerdeki şehir merkezi ve çarşıların aktifliğini çok seviyorum. Akşam saatlerinde şehir sakinlerinin çoğunu çarşıda görüyorsunuz konsantre bir İstiklal Caddesi atmosferi yaşıyorsunuz. Otelde sohbet ettiğim resepsiyonistten öğrendiğim kadarıyla Van son yıllarda doğuda en çok göç alan şehirlerden birisiymiş. Zira bunun etkilerini çarşıdaki kalabalıktan anlamak mümkün. Etrafı meraklı gözlerle izlerken en çok dikkatimi çeken, Vanlıların telekomünikasyonla ve bu sektördeki gelişmelerle çok yakından ilgilendiği. Herkesin elinde amiyane tabiriyle fiyakalı telefonlar görmek mümkün. Bu talepten olsa gerek adım başı telefon satan dükkanlar var. Hatta o kadar fazla var ki, cidden bu kadarı gerekli mi diye düşünmeden edemedim. Bu değişikliği daha yeni fark etmiştim ki daha da garip bir manzarayla karşılaştım. Çok merkezi bir yerde olan büyük bir eczanenin vitrininin Viagra ile dolu olduğunu fark ettim. Öyle bir eczane hayal edin ki vitrininde Viagra dışında ne başka bir ilaç reklamı, ismi ya da cismi olsun. Gezmeye devam ederken sinema afişlerini gördüm ve sinema fanatiği birisi olarak hemen bu sinemanın içinde bulunduğu alışveriş merkezini aramaya başladım. Aramaya devam ederken girdiğim bir sokakta sağlı sollu en az 20 tezgahta kaçak sigara satıldığını gördüm. Madem yeni tecrübeler için buradayım neden bir sigara alıp yakmıyorum dedim kendi kendime. Tek satılan sigaralardan alıp alışveriş merkezini aramaya koyuldum. Alışveriş merkezini buldum ve ziyadesiyle şaşırdım çünkü büyük şehirlerdeki birçok alışveriş merkezinden büyük bir alışveriş merkeziydi. 8.kattaki sinemaya gidip hemen bir bilet aldım. Seansın başlamasına 45 dakika vardı ve alışveriş merkezinde benim için bu vaktin en güzel şekilde değerlendirileceği bölüm girişte gördüğüm oyun katıydı. Bu bölüm de beni çok şaşırtmıştı çünkü daha önce İstanbul ya da İzmir’de görmediğim birçok oyun konsolu Van’da mevcuttu. Bunların arasından en keyiflisi ise Tokyo’da otobüs şoförü olmanıza imkan veren oyun konsoluydu. Hatta oyun demeye bile dilim varmıyor, o kadar ayrıntılar düşünülmüş ki bu oyun konsolu otobüs simülatöründen farksızdı. Yani İran ve Van gezisi yetmiyormuş gibi bir de Tokyo caddelerini otobüs şöförü olarak gezme şansını da elde ettim.

Van kahvaltısı

Ertesi gün erken kalkarak İran’a gidecek otobüsün kalkış saatinden bir saat önce harıl harıl kahvaltı salonu aramaya başladım. Malum Van’a gelip meşhur Van kahvaltısı etmemek olmaz. Görüntüsü bile insanı doyuran bir kahvaltı ettikten sonra acenteye gittim.

Detaylı ve 15 gün süren İran yolcuğu için bir yazı yetmez o nedenle yazı dizisi yapacağım. Bir dahaki yazıda İran’a otobüs yolculuğumu, yolculuk boyunca yaşadığım tecrübeleri ve işinize yarayacağına emin olduğum paylaşımlarımı yapacağım. Görüşmek üzere…

Related posts:

1. Otobüste Daha Rahat Yolculuk Etmece
2. “Ana” Vatana Yolculuk

- Kocan eve uğramıyor mu? Git biraz kadınlık öğren, kocanı eve bağla.

- Çocuklarına söz geçiremiyor musun? Kadınlık öğrensen dinletirdin sözünü.

- Sevdiceğinle birinci ayınızı doldurmadan ayrıldınız mı? Bak kuzenine; kadınlık öğrendi, yüzüğü de taktı şimdi parmağına.

- Yirmi kez aramana rağmen sana geri dönmedi mi? Bence kadınlık öğrensen böyle olmazdı.

- Sonra konuşalım dedi ve bir daha hiç aramadı demek? Kadınlık öğren azcık, bak nasıl arıyorlar o zaman.

- Topuklu ayakkabı ayağını mı acıtıyor? Kadınlık öğrensen topuklu ayakkabıyla maraton bile koşardın bacım.

Yeri geldi kadınlık öğrenmemekle suçlandık, özel hayatımızdaki tüm başarısızlıklar buna bağlandı; yeri geldi kadınlığımızı bilip oturmamız istendi. Bize “baaayan” diyerek kibarlık gösterenler, bizi takdir ederken “erkek gibi” diyerek aslında kendini yüceltti. Kimi zaman da “erkek gibi” diyerek “kadınlık öğrenememe” durumuna vurgu yaptı. Etek, topuklu ayakkabı, oje üçlüsünün eda, işve ve naz üçlüsüyle perçinlendiği durumlarda “adeta bir kadın” olurken; toplumsal cinsiyet rolleri de “kadınlık öğrenmek” kalıbı içerisinde önümüze sunuldu.

Biraz olsun kadınlık bileydim, şu an ojeli tırnaklarım yıpranmasın diye klavyeye dokunmazdım; ancak kadınlığımla eve bağladığım “erkeğimin” kontör şifresini kazımak söz konusu ise bir an bile tereddüt etmezdim. Evdeki tamir işlerinde kontrolü “erkeğime” bıraktığım gibi, bilgisayarda denetim masasına  sadece “erkeğimin” girmesini sağlayacak bir şifre koyar; internet sitelerindeki şifrelerim üzerindeki tüm hakları da “erkeğime” devrederdim. Ayrıca haftada bir üye olduğum siteleri ve internet geçmişimi erkeğime power point sunumu hazırlayarak bildirir; tüm profil fotoğraflarıma da sevdiceğimle çektirdiğim fotoğrafları koyarak, çift başlı bir yaratık misali profil fotoğrafı kutucuğundan bakardım. Çünkü artık kadınlık öğrenmek bunları da gerektiriyor.

Kadınlar gününüz kutlu olsun.

Related posts:

1. Ah Aysel!

Whitesnake

Öyle ya da böyle rock ve metal müziğe ucunda kıyısından dokunabilmiş herkesin bir şekilde farkında olsa da olmasa da haberdar olduğu bir tür olan Hair Metal’den bahsedeceğim sizlere.

İlk önce Audiogalaxy’den serbest çeviri ancak oldukça doyurucu bir tanımla başlamak istiyorum:

Hair metal, 80’ler ortası ve 90’lar başında yoğunlaşmış bir fenomendir. Ekstrem imajlara sahip ve popsu, ticari hard rock/hafif metal çalan gruplar tarafından icra edilmiştir. Permalı saçlar, makyaj, likralı pantolonlar Def Leppard, Poison ve Bon Jovi gibi hair metal gruplar için varsayılan elementlerdi. Kız arkadaşınız bu *oku severdi, ve siz de arabada ona bu şarkılarla eşlik ederdiniz.

Peki sıradan pek çok insanın metal müzik dendiğinde burun kıvırdığı günümüzden farklı olan neydi o günlerde? Farklı olan, grupların vokalistlerinin boylu poslu yakışıklı adamlar olmaları, cinsel organlarını genelde belli edecek derecede dar pantolonlar giymeleri, sürekli olarak medyada özel hayatları ile gündem olmaları ve akılda kalır melodi ve sözler içeren parçalar yaratmalarıydı. Şarkıların sözleri genel olarak aşk, ayrılık acısı, maçoluk ya da havadan sudan şeylerdi. Kliplerde hem yakışıklı abiler, hem taş ablalar arz-ı endam eylerlerdi.

White Lion

Pek çok kişi şimdi dönüp de geriye baktığında kadınsı imajın dibine vuran bu grupların nasıl olup da her iki cins tarafından da bu kadar sevildiğine şaşırır. Bu imaja sahip grupların en büyük dayanakları, kadınsı giyinmenin maçoluğun en üst noktası olduğuydu. Dünyayı iplemez asi tavırları, toplumda alışılmışın dışına çıkan tarzları ile, cinsellik, aşk, isyan, ve kimlik bunalımı ile tanışma evresinde olan gençlerin temel ahlaki dayanaklarını kolay yoldan oluşturmalarına imkan vermişlerdi.

Ayrıca bu grupların parçaları her ne kadar boş bir imaj, anlamsız şarkı sözleri üzerine kurulu olsa da pek çoğu beste ve müzikalite açısından diğer müzik türleri ile aşık atacak derecede kaliteliydiler. Özellikle şov için mükemmel bir araç olan elektro gitar ve davullar üst düzeydeydi. Hatta bir grup içerisinde 3 adet elektro gitarist bile bulunabiliyordu ki sanırım bunun en güzel örneğine “Here I Go Again” adlı Whitesnake şarkısının klibinde rastlayabiliriz.

Whitesnake dedik aklıma geldi. Peki tekrardan eski günlere bir dönüş yapmak istiyorsak neleri dinleyebiliriz bu müzik türünde?

Elbette bu kadar popüler olmuş bir türde varolan grup sayısı türün kısa süren hakimiyetine rağmen yüzlerle ifade edilecek sayıdadır. Bu yüzden kimseyi memnun etmek mümkün olmayacaktır, ancak ben kendi kişisel müzik listemden 3 adet grup sunacağım yeni başlayanlar için.

1 Numara: Whitesnake

Her ne kadar Whitesnake blues-rock ile müzik hayatına başlamış kaliteli bir grup olsa da, dönemin rüzgarına kapılarak 1987 adlı albümünde hair metal icra etmiştir.  Özellikle “Is This Love?” adlı şarkısıyla büyük sükse yapan grup tek bir albümde bu türü icra etmiş sayılsa da türe ilişkin verilebilecek en kaliteli albümü de bizlere sunmuştur.

2. Numara: White Lion

Whitesnake’in aksine, White Lion hair metal ile doğmuş ve yine hair metalin son bulması ile ölmüş bir grup olsa da, grubu diğerlerinden ayıran üst düzey müzikal kalitesi vardır. Belki de şanssızlığı sadece tek bir türde değişemeden kalması ve çağa ayak uyduramamasıydı. Az sayıda kişi tarafından bilinir ancak bilenler sadık birer dinleyicisidirler bu grubun. En popüler parçalarından bir tanesi “Broken Heart” olarak belirtilebilir.

Alice Cooper

3. Numara: Alice Cooper

Özellikle abartılı ve korkunç makyajı, çirkin ancak karizmatik siması ve sahne şovları ile ünlü Alice Cooper da esasında bir hair metal sanatçısı değildir. Lakin dönem rüzgarına kapılan Whitesnake gibi bir iki albümünde tür değiştirerek hair metal çalmıştır. En popüler hair metal parçaları, “Poison” ve “Spark in the Dark” olarak belirtilebilir diye düşünüyorum.

Metal ve rock dünyası keşfetmesi çok zaman alacak bir dünya, ancak bir alt tür olan ve sadece 10 yıl gibi kısa bir süre popüler olabilmiş hair metal gibi bir tür dahi sayılamayacak derecede kaliteli isimleri, müzisyenleri ve besteleri barındırıyor içerisinde.

Eğer ki eve gelince neşem yerine gelsin, dünyayı umursamaz bir halde sadece müzik ile birlikte varolayım diyorsanız, hair metal sizin için biçilmiş kaftan.

Okuyucularımız için siz de referanslar vermek istiyorsanız, yorumlar kısmı elbette sizler için de açık. Eminim ki benimle benzer ya da farklı düşünecek pek çok kişi vardır ve herkeste bulunan bu bilgi birikimini birbirimizle paylaşmak bu engin denizde yolumuzu bulmamızı kolaylaştıracaktır.

Sizler için bir adet de numunelik klip bırakmaya karar verdim son dakika, bütün hair metal dinleyenler ve dinleyecek olanlar için geliyor:

Related posts:

1. Türkiye’nin İlk Gotik Rock Grubu

Son birkaç gündür belki elli-yüz kere dinlediğim şarkı var “Beni Unutma” diye. Emre Aydın güzel yapmış Allah için, hakkını teslim etmek lazım. Şarkı çok düşündürdü beni, aklımdan çok şey geçti. Geçti ve gitti, ama bir soru kaldı sonrasında.

Niye “beni unutma”?
Biri tarafından unutulmamak neden bu kadar önemli? Başka biri tarafından alakasız bir günde hatırlanmak ve yine unutulmak ne kazandırır ki hatırlanan insana? Köprünün altından akıp gittiyse sular, yüzeyde çırılçıplak kalan taşlar kimin umurunda? Ego tatmininden fazlasını sağlamaz hatırlanmak insana, yollar ayrılmışsa.

Hiç kimse unutulmaz, bu bir gerçek. Her insan az ya da çok yer kaplamıştır hayatında. Unutmazsın. Görünce tanır, sesini duyunca bilir, kokusunu alınca anlarsın.

Ama o insanı unutmamakla o insanı yaşamak arasında fark var. Bir insanı nadiren hatırlamak, kısa süreliğine düşünüp hafızanın gerilerine tekrar itmekle; o insanı yaşamak, her anına katmak, her şeyde onu bulmak arasında fark var. Yıllar sonra sokakta gördüğün bir şeyde hatırlamakla her sokakta onu bulmak arasında dağlar kadar fark var.

Yaşanılanların çokluğu değilmiş unutturmayan, insan hatırlamak istedikçe hatırlarmış. Hayatın, dünyamızın her yerine mezarlar kazıp anılar gömmüşüz. O an için hayati önemi olan şeyler ölmüş gitmiş, sadece hafızayı zorlayınca çıkabilirmiş belki. O kadar eminiz ki oysa, kalıcı izler bıraktığımızdan… O anıların hep taze kalacağından, geleceğimize güzel referanslar olacağından, fotoğrafların solmayacağından… Dijital çağda bile solar fotoğraflar, bilir misiniz?

Bazen biri gelir, bakar gözlerinin içine, gözbebekleri titreyerek, “Beni hiç unutmayacaksın değil mi?”,”Biliyorum bir gün çıkacaksın hayatımdan. Hiçbir şeye dört elle sarılmadın, tıpkı bana olduğu gibi. Aklının dolandığı diyarlarda yokum. Ama bari beni unutma!” demektir bunun açıklaması. Hala hayatında olan birinden bunu duymak ne acı. “Beni unutmayacaksın değil mi, beni unutma, unutama, beni unutamayacaksın, beni unutamazsın!” diye şiddetlenir bazen bu talep. “Senin hayatında çok büyük yerim var benim! Görürsün, hiç unutmayacaksın işte! Hep beni hatırlayacaksın, her yerde, her şeyde!” olur. Anılar öldükçe eksildiğini düşünür ya insan, unutmak unutturmak istemez, eksilenlerin yerine yenileri gelince o kadar da aranmaz aslında eskileri. Acımasızlık en son noktaya gelir. Maalesef ve ne mutlu ki, hem iyi hem kötü.

Hayatımda kimseden unutulmamayı istemedim herhalde, ilkokulda anket defterlerine “Sepet sepet yumurta sakın beni unutma!” yazdıysam da ciddiye alınmasın, racondandır. Gereksiz bir zavallılık olduğunu düşündüm, hala da öyle düşünürüm. Başkalarının hafızalarında alan kaplamaya çalışmak yerine hayatına güzel anılar katmaya çalışmak daha iyidir bence.

Benzer yazı bulunamadı.

1915 olayları temsilciler meclisi tarafından 22 oya karşı 23 oyla bu gece kabul edildi, işin o boyutuyla ilgili çok fazla konuşmak istemiyorum ama bundan sonraki süreç hakkında biraz zihnimizi genişletme çabamdır bu yazıyı yazmak.

Hatırlatmakta fayda var; Temsilciler Meclisi’nden geçen tasarıyı kongrenin onaylaması gerekiyor, ancak öyle resmiyet kazanıyor.

Bu süreç daha önce 2007 yılında yaşanmıştı ama bugün gelinen nokta kuşkusuz 2007′den çok daha farklı. Ben bu farklı duruma Türkiye ve Amerika’yı değerlendirerek bakmak istiyorum.

Türkiye Kim?

Bugün Türkiye Dünya’nın en büyük 17. ekonomisi, en büyük 10 ordusundan birine sahip. Orta Doğu’daki en istikrarlı ülke, tek Müslüman demokrasi.

Orta Doğu basit anlamda neresi?

Yakın ve orta gelecekteki Dünya’ya yön verecek sıvının ana vatanı ” Petrol “. Bu bölge tarihinden gelen doğal bir auraya sahip.

Amerika Kim?

Dünya’daki politikalara yön vermeye çalışan “şuan” Dünya’nın en büyük süper gücü. Amerika bundan önce Almanların “Yahudi Soykırımı”, Japonların ” Çin Soykırımı”nı gündeme almış ve bir şekilde içinde olmaya çalışmış, sebeplerini anlamak hiç de zor değil biraz kafa yorunca.

Bizim yapmamız gereken ne?

• 7 milyar $ civarında şu an bizim gündemizde olan bir şipariş var direk Amerikan şirketlerine verilecek. Bu şirketler içinde Boeing’den tutun da, Raytheon, Lockheed Martin’a kadar şirketler var ki bunlar savunma şirketleri. Bu şiparişleri iptal etmeliyiz.

• Türkiye’nin NATO ile yaptığı antlaşmalar ile NATO’nun Türkiye’de üs kurma hakkı bulunuyor. Amerikalıların da bu üsleri NATO gücü olarak kullanmaya ilişkin bir antlaşması var, sanılanın aksine bizim ülkemizdeki üsler Amerikan üsleri değil, NATO üsleri. Bu anlaşma derhal iptal edilmeli.

• Afganistan’da bizim çıkarlarımızı koruyacak kadar asker kalmalı ve güçlerin büyük bölümü eve çağrılmalı. Afganistan’da halk ile iç içe girmiş ve onlar tarafından güven duyulan tek ordu Türk Ordusu’dur. Amerika, Afganistan’da bataklığa girmiştir ve Taliban güçlenmeye devam etmektedir. Bize ihtiyaçları var!

Demek istediğim, Amerikalılar eğer aptal değillerse bu bölgede Türkiye en büyük güçlerden biridir, başrol oyuncusudur. Ermenistan ise figüran bile olamaz.

Benim kişisel görüşüm, bu yasa tasarısı kabul edilsin ve her sene Türkiye’nin önüne mart ayında ısıtılıp  ısıtılıp sunulmasın. Bu tasarının yasal bir geçerliliği bizim açımızdan yok; tek olumsuz etkisi uluslararası alanda bunu takip eden zincirleme “kabuller” görmemiz ve bir baskı altında kalmamızdır ama biz çok baskılar atlattık.

Related posts:

1. Yeni Bir Dünya: Ermenistan

Ülkemizin bu konuda bir cennet olduğu gerçek. Bu cenneti kullanamadığımız, daha doğrusu kullanmadığımız da gerçek. Peki ne yapalım da bu cennetin imkanlarından en üst düzeyde yararlanabilelim?

Bugün en basitinden bir rüzgar gülü bile bir evin enerji ihtiyacını karşılayabiliyor. Rüzgar demişken hatırlatmalıyım ki Ege Bölgemiz bu enerji türünün eldesi için optimum koşulları sağlıyor.

Bu konuyla ilgili birçok teori duydum. Öyle şaşırdım ki anlatamam. Her işte olduğu gibi bu işte de bir otorite varmış ve bu otorite ülkemizde bu alanda gelişmeleri engelliyormuş. Neden mi? Cevabı çok basit. Çıkarlarını bozuyor da ondan. Yahu bari gelişmeleri engellemeyin!

Bu yazıyı yazmaktaki asıl sebebim Gökçeada. Gökçeada’nın enerjisi deniz altından gelen hat ile sağlanıyor. Büyük fırtınalarda hat zarar görüyor ve adaya birkaç gün hatta bazen birkaç hafta elektrik verilemiyor. Asıl komik olan bu değil. Gökçeada’nın diğer adı olan ‘İmroz’ rüzgar demek. Adından da anlaşılabileceği gibi ada rüzgar çiftlikleri için biçilmiş kaftan. Çanakkale’de bir çiftlik mevcut fakat ada da bu yönde bir çalışma dahi göremedim.

Peki tüm bu kaynakları nasıl değerlendirebiliriz?

Bunun cevabı da diğerlerininki gibi çok basit. Ülkemiz bir cennet dedim. Boşuna demedim. Yeraltı su kaynakları, rüzgar çiftlikleri, hidroelektrik santraller, deniz akıntıları ve termal kaynaklar bakımından bir cennet üzerinde yaşıyoruz. Ama bunlardan haberimiz yok. Enerjimizi satın alıyoruz,  büyük ihtimalle uzun bir zaman almaya da devam edeceğiz. Değerlendirme konusunda ise bu alanda yatırım yapmak isteyen başta yerli yatırımcılara çeşitli olanaklar ve krediler sağlanabilir, okullarımızda alternatif enerji dersleri verilerek halkımız bilinçlendirilebilir. Devlet destekli çiftlikler ve santraller kurulabilir. Boğazlarımıza deniz akıntısını kullanarak elektrik üreten sistemler kurulabilir.

Bu yazı ile sadece ilgili olduğum ve beni üzen bir konuya değinmek istedim. Eğer sizin farklı görüşleriniz varsa yorum yazın. Öğrenmek ve düşünmek isterim. Yazımı sonuna kadar sabırla okuduğunuz için teşekkür ederim. Kalın sağlıcakla…

Related posts:

1. Kadın Erkek Eşitliğine Alternatif Bir Bakış

Bir ara sinemacılar ayaklanıp Taksim’de yürümüşlerdi, “90 dakika dizi mi olur ulan?” diye. Ben de o sıra yazıp çizdiğim haftalık Şizofren dergisinde -bölüm başına dünyanın parasını alıyosunuz, isterseniz siz oturun biraz da ben yürüyeyim- ayağına bir yazı yazmıştım. Ama şimdi gerçekten onlardan özür diliyorum. Adamlar hakikaten haklılar. Yahu 90 dakika dizi mi olur arkadaş? Hadi oluyor diyelim. 90 dakika ona katlanan izleyici mi olur? Velev ki o da oluyor.

Bu en çok izlenen diziler arasında bir de Halit Ziya Uşaklıgil’in aynı adlı romanından günümüze uyarlanmasına bir sakınca görülmemiş dizisi var. Aşk-ı Memnu. Senaryosunu ise birçok tutmuş, topluma mal olmuş diziye imza atan Ece Yörenç ve Melek Gençoğlu yazıyorlar. Bu iki usta isme gerçekten lafım yok. Vatandaşın diline plesenk olmuş trükler buluyorlar ve işin sırrı da bu sanırım. İzledikçe bir bakıyoruz ki karakterler bizlerden biri oluyor. Ama bu 90 dakika konusundan onlar da olumsuz olarak nasibini alıyorlar ister istemez.  Aslında onlar yine ortalama 80 sayfalık bir senaryo yazıp teslim ediyorlardır ama iş yönetmende. Mesela Adnan Ziyagil Bihter’e, “sana haksızlık ettim galiba, özür dilerim” diyorsa senaryoda, görüntüde bakışmalar, kırıtmalar, adamın ense tıraşı detayları derken bir şekilde kotarıyor 90 dakikayı. Neyse bu konuda bilgisi olmayan arkadaşları bir nebze de olsa aydınlattığımı düşünerek asıl mesleye geliyorum.

Şimdi Sayın Yörenç ile Gençoğlu hanımefendilerin ve merhum üstad sayın Uşaklıgil’in affına sığınarak, Aşk-ı Menu’nun çok beklenen finalini kaleme alıyorum. Buyrun efendim..

Bölüm : bilmemkaç.. bir önceki bölümün özetinin ardından dizi başlar. Adnan artık herşeyi çakozlamıştır. Bihter ile Behlül kaçmaya yeltenmişler ancak “Kaçarsak suçlu durumuna düşeriz” diyerek evde kalmışlar ve salonda yere bağdaş kurarark oturmuş cips yiyip, lego oynamaktadırlar. Adnan bir hışımla salona girer. Birden masumca lego  oynayan karısı ve yeğenini görünce. “Hadi canım sen de” der ve odasına çıkmak için asansöre yönelir.  Bu arada ekranın altında “kalbimiz değerlidir” sloganıyla Becel margarin reklamı belirir. Adnan da “Ulan yaş kemale erdi kıçımızın kılları ağardı. Kalp desen o da var. Merdiven çıkayım da spor olsun, sıçmiim şimdi asansöre” diyip merdivenleri tırmanır. Bu arada yan odadan gülüşmeler duyar. Zaten Behlül ve Bihter’in durumundan gerim gerim gerilen Adnan Bey kapıya bir omuz atıp içeri dalar. Yatakta Beşir ve Cemile’yi çıplak görünce de “Nooluyo lan burda? Beşir oğlum hani sen Nihal’e aşıktın lan zırto” der. Beşir de “Beyim 100 bölüm oldu bişey olacağı yok bari fırsatı değerlendirelim malum final bölümü” der. Adnan da “ehheh hadi bakalım” diyerek odasına yönelir. Bu sırada diğer sahneye geçeriz. Mutfakta Madam kucağına Bülent’i oturtmuş burnunu silmektedir. Nesrin, balıkçı sevgilisiyle oynaşmaktadır. Katya ise yüzü kızarmış bi köşeye sinmiştir. Süleyman Efendi  homurdanarak Şaheste hanım ile birşeyler konuşur. Madam Deniz Hanım, Bülent’i kucağından indirir. Katya’ya bakarak Süleyman efendiye yönelir. “Süleyman Efendi bunların ayıbı bitmek bilmiyor. Katya utanmazı kendini Bülent’e biraz elletmiş. Bülent’i banyoya götürün de bi gusül abdesti aldırın” der.  Süleyman Efendi yine homurdanarak  “Geçmişini yandığımın evi cenabet doldu zati” diyerek, Bülent’i alır ve gider. Sahne değişir. Bu kez Nihal’i yatağında uzanmış elinde cep telefonuyla Behlül’ e mesaj atarken görürüz. Tekrar sahne değişir Behlül ve Bihter’e döneriz. Behlül’ün telefonuna Nihal’den mesaj gelir. Bihter de çılgına döner “Kim o?” “Cevap ver kim” diyerek Behlül’e ayar verir.

Yaklaşık 12 dakika bakıştıktan sonra, Behlül tam “ulan 20 dakikalık bi Amerikan sitkomunda oynamak vardı şimdi, bu ne böyle .mnakoyim” diye düşünürken  Bihter bi anda elinden telefonun kapıp mesajı okur. Mesaj şöyledir. “Behlülcüm bu mesajdan sonra 1 kontörüm kaldı. Bana 50 kontör yollar mısın? Yoksa bedava mesaj hakkım biticek”. Bunun üzerine Bihter, ”Şu hale bak faturalı hattı olmayan bir kızla evleniyorsun” diye çığlık atar. Çığlığı duyunca, bütün dizi karakterleri salonun ortasında toplanır. Artık düğüm çözülecektir. Çok çarpıcı bir final izleyiciyi beklemektedir ki tam o esnada reklam girer. Reklamlar bitince, görüntüler tekrar Nihal’in mesaj atma sahnesinden başlar. Velhasıl herkes salonda toplanmıştır. Adnan Behlül’e “Oğlum bak seni çok pis döverim, sarı pipi çamaşır ipi” der. Behlül’de “Yeter artık” diye haykırır. Herkes hayrete kapılıp, aynı anda kafayı Behlül’e çeviririr. Behlül konuşmasını sürdürür ”Yeter.. evet amca sana ihanet ettim. Bihter’le yattım. Ama sor bakalım bi niye tattım? Çünkü ben de sevdim”, Adnan elini arka cebine atıp silahına davranır gibi yapar ama cebinden tarak çıkarıp, bıyığını taramaya başlar. Behlül kameraya dönerek izleyiciye ”Hey sen ekran başındaki. Bunun ayıplanacak bir tarafı yok. Dizinin adı aşk-ı memnu. Yani yasak aşk. Beklentin neydi ki hayrete düşüyosun. Sigara içmek de yasak neticede ama içiyorsun. Görüyorsun işte, yasak sevmez bir toplumuz. O zaman bunun ayıplanacak bir yönü yok ve ben meslek olarak oyunculuğu seçtim” der. Adnan da “Tamam o zaman. Bihterin anası Firdevs hanım bana çok sırnaşıyodu onu ve Deniz Hanımı ben alıyorum. Nihal’e Bihter’i de sen al” der. Behlül “Ohoo amca, siz böyle güçlü olmadınız mı? Bari birini daha alayım” dese de sonradan ikna olur. Bir imam gelir ve imam nikahı kıyar. Bir ara İmam “Ulan ne biçim ev, herkes grandtualet giyinmiş. Biri akıl etse de pazardan penye alsalar bari” diye iç geçirir. Artık herkes çok eşli ve mutlu mesuttur. Ancak Adnan hala “Acaba yanlış mı yapıyorum?” diye kıllanarak içki şişesinden kendine küçük bi bardak viski doldurup, pencerenin karşısına geçer. İç cebinden çıkarıp, bir küba purosu yakar. Sahneyi purosu bitene kadar izleriz. Bu sırada dışarda polis arabaları görürüz. Yandaki köşke bir baskın olur ve orada yaşayan emekli komutanlar gözaltına alınır. Fonda tema müziği çalmaya başlar.

Son

Yazar: Uğur Günel

Benzer yazı bulunamadı.

Şimdi ise Türkcell reklamlarında en son ”cellocanlar” odak noktası alınarak çekilen reklamların ardından, Sarp Apaklı ve daha sonra Şahan Gökbakarlı ”recebin tavuğu” esprisiyle çekilen ve sanırım pek de sevilmeyen Recep İvedikli reklamlarına Tosun ve Yabancı Damat olarak kampanyalarına devam ederken şimdilerde reklam kampanyası kadrolarına Var mısın Yok musun Mevlüt ve Annesi’ni alarak halka yakınlığını göstermeye çalışan ve ayrıca ”Gençken yapılacak 100 şey” diyerek aslında başarısı ve doğruluğu tartışılan gençlere yönelik çalışmalara yöneldiler.

Bol miktarda sms saçan öğrencilerin kalbinde yatan operatör Avea ise Melis

Birkan ve Ozan Güven’in rollerinin paylaştığı ”Aslı ve Emre” karakterlerinin sevimli bir görüntü çizerken ”konuşturan tarifesiyle” göz dolduran Avea ise Vodafone kadar etkin olmasa da reklam açısından, tarifelerinin daha uygun olmasından dolayı bence başarısıyla diğerlerine göre ön sırada yer alıyor.

Benzer yazı bulunamadı.