Dies brumalis

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΕΙΣ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Sun, 31 May 2026 18:40:42 +0000

Εν όψει εκλογών, σε κάποιον από τους επόμενους 10 μήνες, στον πολιτικό χώρο έχουν αρχίσει οι ανακατατάξεις, ανασυντάξεις, μετατοπίσεις παντός είδους και βεληνεκούς, σε μια προσπάθεια να συγκρατηθεί ή και ν’ ανατραπεί η εξέλιξη κάποιων διαφαινόμενων κοινωνικών τάσεων και βαθύτερων πολιτικών ρευμάτων που με διευρυνόμενους ρυθμούς μοιάζει τα τελευταία χρόνια να έρχονται στην επιφάνεια. Για να συσκοτιστεί η ιστορική μνήμη, να παραπλανηθεί το ταξικό ένστικτο και να λοξοδρομήσουν οι πολιτικές προτιμήσεις των λαϊκών στρωμάτων στις προσφερόμενες επιλογές της κυρίαρχης εξουσίας.

Άρχισαν ήδη λοιπόν να στήνονται τα σκηνικά των νέων κομμάτων και αναμένονται και άλλων, για κατανάλωση οραμάτων, ιδεών, συμβόλων, προσδοκιών. Ένας καταιγισμός λέξεων, επιφωνημάτων, ομιλιών που θέλουν να διαμορφώνουν έναν κόσμο χωρίς μνήμη, μα με αναπολήσεις και υπαγορευμένες βεβαιότητες για το μέλλον.

Το ίδιο το πολιτικό σύστημα μοιάζει να ανακυκλώνεται και πάλι, μετά την προβληματική του ανάκαμψη από την οικονομική κρίση του 2010. Οι παραδοσιακές διαιρέσεις και συγκρούσεις που αναπαρήγαγε ο δικομματισμός, όπως συντήρηση και προοδευτισμός, οπισθοδρόμηση και μεταρρύθμιση, που βρήκαν την τελευταία τους έκφραση στο δίπολο Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να εκλείπουν, γιατί δεν ανταποκρίνονται στην υλική πραγματικότητα και δεν πείθουν παρά ελάχιστους. Σ΄ ένα ζοφερό μάλιστα περιβάλλον είναι πολύ αμφίβολο αν για δεύτερη φορά μπορεί αμελητέα ιστορικά πρόσωπα, όπως ο Κ. Μητσοτάκης και ο Α. Τσίπρας, με την αρωγή των μέσων ενημέρωσης, να συνεχίσουν να διαδραματίζουν κεντρικό πολιτικό ρόλο, όχι χάρη στην πολιτική τους, πολύ περισσότερο ούτε χάρη στις αρετές τους, αλλά χάρη στην …αρετή της κοινοτοπίας. Που σημαίνει, να συνεχίσουν να προωθούνται, επειδή στη συγκεκριμένη συγκυρία έχουν «κοινό τόπο», δηλ. εκφράζουν ένα σημείο ισορροπίας όπου συναρθρώνουν στο επίπεδο θεσμών αναγκαιότητες του συστήματος και υποσχέσεις στις λαϊκές μάζες, χωρίς να αποβάλλουν τις πολιτικές τους ετικέτες, συντηρώντας την ψευδαίσθηση της εναλλακτικής λύσης.

Τον τελευταίο καιρό φαίνεται η δυσφορία να πολλαπλασιάζεται για το κυβερνών κόμμα της Ν. Δημοκρατίας. Με το πλήθος και την έκταση των σκανδάλων του, που είναι πολύ δύσκολο να συγκαλυφθούν ή και να δικαιολογηθούν, παρόλη την επιστράτευση σ’ αυτό τον σκοπό όλων των αρμών εξουσίας, από δικαιοσύνη μέχρι τα μέσα ενημέρωσης, με την οικονομική διαχείριση να διαμορφώνει συνθήκες ευνοϊκές μόνο για το κεφάλαιο και ν’ αποτυχαίνει στην προσπάθεια παραπλάνησης των εργαζομένων με επιδόματα, η βεβαιότητα για τρίτη τετραετία δεν μοιάζει αυτονόητη. Γι’ αυτό το κυβερνών κόμμα, στο μικροπολιτικό του στόχο, το φοβίζει ο κίνδυνος της εγκατάλειψης του από ψηφοφόρους του που μπορεί να αναζητήσουν λύσεις για τα προβλήματά τους στα γειτονικά με τη Ν. Δημοκρατία κόμματα, των οποίων ο αριθμός φαίνεται ότι όσο οδεύουμε προς τις κάλπες θα αυξάνεται

Τελευταία, δυο νεοπαγή κόμματα εμφανίστηκαν στο προσκήνιο. Το ένα με τη Μ. Καρυστιανού μοιάζει να επενδύει σ’ έναν ηθικό λόγο με το πολιτικό του στίγμα να εγγράφεται στο χώρο της υπεσυντηρητικής, θρησκευτικής δεξιάς, το άλλο με τον Α. Τσίπρα, που, ακάθεκτος και με το νέο του κόμμα συνεχίζει να λεηλατεί και να διαστρέφει την ιστορία αγώνων της αριστεράς, θέλει να καλύψει τον άλλο πόλο του δικομματισμού, για ομαλή του λειτουργία. Γιατί για την αναπαραγωγή της ταξικής κυριαρχίας, πρέπει το εποικοδόμημά της να παρουσιάζει εναλλαγές.

Κόμματα και κομματίδια εμφανίζονται στο πολιτικό σκηνικό χωρίς σύνδεση με κοινωνικά στρώματα και τάξεις, τα περισσότερα στον πολιτικό χάρτη να στριμώχνονται προς τα δεξιά και ακροδεξιά. Άλλα επενδύουν σε μια συγκρουσιακή ρητορική για να επικρατήσουν, όπως το κόμμα της Ζ. Κωνσταντοπούλου, άλλα στην ηθική, όπως το κόμμα της Μ. Καρυστιανού, άλλα στον εθνικισμό όπως του Βελόπουλου. Στα αριστερά ο χώρος μοιάζει έρημος με τα υπολείμματα του ΣΥΡΙΖΑ να προσπαθούν ανεπιτυχώς να τον καλύψουν, για να μη μείνει κυρίαρχο το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ που παραμένει όρθιο, αγωνιστικό, που δεν πτοείται από ήττες αλλά επιμένει, πιστό στο όραμα για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας να εμπνέει και οργανώνει τους αγώνες των εργαζομένων. Και αυτό είναι το διακύβευμα σε κάθε αναδιάρθρωση του πολιτικού σκηνικού. Να περιέλθει στο περιθώριο το ΚΚΕ, να περισταλούν τα περιθώρια παρέμβασής του.

Και φαίνεται στο πολιτικό σύστημα να υπάρχει έλλειψη προσώπων που ν’ αναλάβουν το ίδιο αριστοτεχνικά, όπως ο Α. Τσίπρα πριν 10 χρόνια, ν’ αρθρώσουν ένα λόγο αρκούντως αυθάδη και πειστικό, για να χειραγωγήσει τα πλήθη. Η επανεμφάνιση του Α. Τσίπρα με ένα νέο κόμμα, κόπια του ΣΥΡΙΖΑ, που φρόντισε το αρκτικόλεξό του να παραπέμπει στο μεγαλείο της αντίστασης, στον ίδιο το λαϊκό στρατό, συνεχίζοντας τη λεηλασία της ιστορίας του αριστερού κινήματος και τα τσιμπολογήματα από οράματα και συνθήματα αγώνων για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, είναι μια ακόμα προσπάθεια να εκτονώσει την οργή, να καθησυχάσει αμφισβητήσεις. Βέβαια, είναι πολύ αμφίβολο αν για δεύτερη φορά μπορεί να πείσει ότι ενδιαφέρεται για τις αγωνίες του κόσμου, όταν η υπερπενταετής διακυβέρνησή του απέδειξε το αντίθετο. Αλλά ακόμα κι αν ενισχύσει την αποθάρρυνση για τη δυνατότητα αλλαγής της πολιτικής με την εναλλαγή των κομμάτων, το πολιτικό σύστημα δεν το βλάπτει η παραίτηση από διεκδικήσεις μεγάλου τμήματος των λαϊκών μαζών.

Αρκεί μόνο να μην υπάρχει μια πολιτική δύναμη ικανή να ερμηνεύσει τα πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα, να τα συνθέσει και να συγκρουστεί για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των εργαζομένων, τα δικαιώματα των πολιτών. Γι΄ αυτό στο νέο εγχείρημα του Α. Τσίπρα αυτή η εμμονή αναφοράς, με το όνομα του κόμματος, με την υποτιθέμενη κληρονομιά του νέου κόμματος, στο μεγαλειώδη αγώνα των κομμουνιστών στην κατοχή, έχει προφανή πια σκοπό την απαξίωση του φορέα που οργάνωσε και ενέπνευσε, του ΚΚΕ. Γιατί είναι τότε, στη ματωμένη δεκαετία του ’40, που σφυρηλατήθηκε η σχέση του ΚΚΕ με τις λαϊκές μάζες, είναι τότε που με τους αγώνες των κομμουνιστών η στρατιωτική ήττα τους μετατράπηκε σε ιδεολογική δικαίωση.

Σε μια εποχή λοιπόν που ο φιλελευθερισμός αγκαλιά με τη σοσιαλδημοκρατία εκβάλλουν στις στρεβλές ατραπούς της διαρκούς λιτότητας, της φτωχοποίησης, της οικονομίας πολέμου, της συμμαχίας με εγκληματικές κυβερνήσεις, που το αλαζονικό κυβερνητικό οικοδόμημα με τα παρακείμενα της αντιπολίτευσης κρύβουν την κουρελιασμένη τους αξιοπιστία με εικόνες που τους φιλοτεχνούν τα μέσα ενημέρωσης, η κομμουνιστική ιδεολογία συνεχίζει να σημαίνει κίνδυνο για το σύστημα.

Είναι που ο κομμουνισμός, μια θεωρία, ιδεολογία, συμπυκνώνει και εκφράζει την υπαρκτή στην καπιταλιστική ανάπτυξη ιστορική τάση, την τάση ανατροπής του καπιταλισμού. Όσο υπάρχουν οι κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής και το πολιτικό σύστημα που τις αντιστοιχεί, θα υπάρχει και το όραμα του κομμουνισμού, περισσότερο ή λιγότερο τονισμένο ή ενεργό, ανάλογα με την πορεία της ταξικής πάλης. Τίποτε δεν ξεπεράστηκε, όσο ο αγώνας συνεχίζεται.

ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Sun, 24 May 2026 20:54:11 +0000

Τρομοκρατημένοι μήπως η πραγματικότητά μας εξελιχτεί σε εφιάλτη και σε μας, απογυμνωμένοι από οράματα και ελπίδες νιώθουμε εγκαταλελειμένοι στη μοίρα μας. Η συντριπτική πλειοψηφία των λογής λογής ηγετών και ηγετίσκων που απαίτησαν αξιώματα στην πολιτική σκηνή, διεκδίκησαν τιμές στο πνευματικό πεδίο μοιάζει με υπεκφυγές, ωραιοποιήσεις και ψεύτικες ελπίδες ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων να το έχουν οδηγήσει στην παραίτηση από διεκδικήσεις. Πνευματικοί ταγοί, σ’ έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο δύσκολος με τα περιθώρια ελπίδας να στενεύουν, σιωπούν ή γίνονται φερέφωνα της κυρίαρχης εξουσίας. Κι επειδή οι ιδέες της δημοκρατίας, δικαιοσύνης, ελευθερίας κλπ. μετά από τόσους αγώνες έχουν γίνει μέρος της παγκόσμιας συνείδησης κανείς δεν καταφέρεται εναντίον τους. Αυτό που γίνεται είναι να νοθεύονται, πλαστογραφούνται, διαστρέφονται, την ίδια ώρα που οι πολιτικοί και πνευματικοί ηγέτες κραυγαλέα τις επικαλούνται και λεκτικά τις υπερασπίζονται. Εξισώνοντας τα πάντα και τους πάντες, συκοφαντώντας το όραμα σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, καλλιεργώντας τη λήθη εν ονόματι μιας συναίνεσης προωθούν κάθε είδους συμβιβασμό και παραίτηση, για να μην ενοχλείται η κυρίαρχη εξουσία.

Διανοούμενοι που φαίνεται να υποκλίνονται στην εξουσία, κολακευμένοι από τις θωπείες των καταπιεσμένων φιλοδοξιών τους για διακρίσεις και προβολές δεν κάνουν άλλο από το να την δικαιολογούν υπερασπιζόμενοι ακόμα και τις πασιφανείς απανθρωπιές της. Παραποιούν την μνήμη, νοθεύουν την ιστορία για να αγνοηθούν οι βασικές αιτίες που αναπαράγουν δικτατορίες, βία, πόλεμο. Έχουν αναλάβει να μας εξοικειώσουν με τις αυθαιρεσίες της εξουσίας του καπιταλιστικού κράτους, για να εξοντωθούμε ηθικά, να εξουδετερωθούμε πολιτικά.

Η ασυμφιλίωτη λοιπόν πολιτική αντίθεση, λαϊκό κίνημα και αντιδραστική εξουσία, έκφραση της κρυμμένης ταξικής σύγκρουσης, στην οποία ήταν υποταγμένη κάθε δράση και ενέργεια στην Ελλάδα από το τέλος του εμφυλίου μέχρι την πτώση της χούντας, όλα τα μεταπολιτευτικά χρόνια γίνεται προσπάθεια ν’ αμβλυνθεί θολώνοντας την εκδήλωσή της, ενώ στην πραγματικότητα δεν παύει να υπάρχει. Γι’ αυτό κι ενώ έχει περάσει πάνω μισός αιώνας από την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών καθηγητές πανεπιστημίου, αφού απαξίωσαν με πονήματά τους την αντίσταση ενάντια στους ναζιστές, επανέρχονται με καινούργιο πόνημα για να λειάνουν τη βία και την αυταρχικότητα της δικτατορίας των συνταγματαρχών, να ισοπεδώσουν τις αντιθέσεις.

Ο λόγος για το έργο του Στ. Καλύβα «Big Bang 1970–1973» που εξωραΐζει τη δικτατορία μ’ έναν ύπουλο και κρυφό τρόπο. Στο έργο επιμένει η ματιά να μετακινείται από τη βαναυσότητα και την καταστολή στη δημιουργία και στην παραγωγή, τη βαφτίζει μάλιστα άνθηση, σαν να ήταν η δικτατορία η γενεσιουργός αιτία τους. Την ανάγκη των καλλιτεχνών να εκφραστούν χρησιμοποιώντας όποιες χαραμάδες ελευθερίας άφηνε το καθεστώς, ο συγγραφέας του βιβλίου την εκλαμβάνει ως «άνθηση» πολιτιστική που συμβαίνει χάρη στο πολιτιστικό περιβάλλον που διαμορφώνει η χούντα. Δεν βλέπει τη σύγκρουση ανάμεσα σ’ αυτά που επιτρέπει η χούντα και στην προσπάθεια των καλλιτεχνών να ξεπεράσουν τις απαγορεύσεις της με μεταμφιέσεις των ιδεολογιών τους, με υπαινιγμούς στους λόγους τους. Δεν ανθίζει καμιά τέχνη εξαιτίας της δικτατορίας, αλλά παρά τη δικτατορία και τις απαγορεύσεις της. Το θέατρο, το τραγούδι μετατρέπονται στην ουσία σε πολιτικές δραστηριότητες, αυτές που έχουν απαγορευτεί από τη χούντα. Εξάλλου σε δικτατορίες που έχουν επιχειρήσει να περιορίσουν τους καλλιτέχνες, να καταστείλουν το έργο τους, ιδίως μέσω των απαγορεύσεων και της λογοκρισίας, οι ίδιες αυτές συνθήκες έχουν αποτελέσει κίνητρο για τη δημιουργία μιας αντί-εξουσίας μέσω της τέχνης. Ανατρέποντας, παίζοντας με τα όρια που επιβάλλονται από όλες τις μορφές αυταρχισμού, παρακάμπτοντας τα και συχνά αυτοσχεδιάζοντας μέσα από τα κενά των απαγορεύσεων και της λογοκρισίας, οι καλλιτέχνες καταφέρνουν να καινοτομήσουν αναδιαμορφώνοντας τη σχέση μεταξύ των ιδεολογικών και αισθητικών μοντέλων της τέχνης.

Και είναι αυτό το βιβλίο μια ακόμα απόπειρα για να παραποιηθεί η μνήμη, να καθαιρεθεί η πολιτιστική ηγεμονία της αριστεράς, όπως χλευαστικά υποστηρίζεται από την κυρίαρχη εξουσία της διανόησης και πολιτικής, ώστε στην τελική ακόμα κι αν δεν αθωωθεί, προς το παρόν, η χούντα, η ερμηνευτική αντιστροφή της καλλιτεχνικής έκφρασης της εποχής να προσφέρει δικαιολογίες για να γίνει ανεκτή ακόμα και η βία της. Για να απενοχοποιηθεί, ώστε όταν η παρακμιακή κοινοβουλευτική μας απολυταρχία δυσκολευθεί να ανταποκριθεί στους στόχους της η επιστροφή μιας δικτατορίας, με καινούργια βέβαια μορφή, να μην γεννά αντιδράσεις.

Επιπλέον, μ’ αυτό το βιβλίο εξαιτίας του λάθος για το θάνατο του Μ. Χάκκα και της, τουλάχιστον, επηρμένης αντίδρασης του συγγραφέα όταν του επισημάνθηκε με ανακοίνωση από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ, δόθηκε πάλι η ευκαιρία συσπείρωσης κάποιων ανθρώπων της διανόησης γύρω από τον Στ. Καλύβα και κατά συνέπεια γύρω από τις ιδέες που αυτός εκφράζει.

Τελευταία, όλο και πιο συχνά σε κάθε ευκαιρία, που είτε εκ των πραγμάτων αποκαλύπτεται η αναλγησία του καπιταλισμού είτε σκοπίμως συγκαλύπτεται, δεκάδες διανοούμενοι δίνουν το παρόν για να υπερασπιστούν το status quo. Χαρακτηριστική είναι η συσπείρωσή τους γύρω από την υπεράσπιση του Ισραήλ, επικαλούμενοι κάθε φορά αυθαίρετα τον αντισημιτισμό για κάθε καταγγελία των εγκλημάτων του. Φαίνεται όμως ότι σε ένα πλαίσιο όπου ο καπιταλισμός έχει γίνει ένας ορίζοντας που παρουσιάζεται ως αναπόφευκτος πολλοί λίγοι είναι οι διανοούμενοι που απομένουν να υπερασπίζονται μια ιδεολογία μετασχηματισμού της κοινωνίας και απελευθέρωσης του ανθρώπου. Κι αν μοιάζει ο διαχωρισμός σε δυο στρατόπεδα να μην είναι πάντα ευκρινής, όμως οι συσπειρώσεις με αφορμή ζητήματα ιδεολογικά είναι ενδεικτικές των αντιθέσεων που διαπερνούν την κοινωνία και κυρίως των προσπαθειών της κυρίαρχης εξουσίας να κερδίσει στη μάχη των ιδεών ακόμα και με λαθροχειρίες. Μάλιστα, όσο επικρατεί, σχεδόν χωρίς φτιασιδώματα, η πιο άγρια καπιταλιστική λογική, η συσπείρωση διανοούμενων γύρω από ζητήματα κυρίως αναθεώρησης της ιστορίας αρχίζει ν’ αποτελεί ένα διακριτό στρατόπεδο πια.

Δεν βρισκόμαστε βέβαια στο μεσοπόλεμο με τις εκφρασμένες έντονα ιδεολογικές αντιπαραθέσεις που διέτρεχαν και όλες τις εκφράσεις της τέχνης, με τη δημιουργία διακριτών δυο στρατοπέδων. Από τη μια αυτοί που πίστευαν στην πρόοδο του καπιταλισμού και την ελευθερία της αστικής τάξης, συμμαχώντας με την εξουσία και εδραιώνοντας την προπαγάνδα της και από την άλλη αυτοί που αγωνίζονταν με πάθος για τη διάδοση των μαρξιστικών ιδεών, πεπεισμένοι από την νίκη της επανάστασης στη Ρωσία για τη μετάδοσή της σε όλον τον κόσμο, αλλάζοντας τα πάντα, και μετατρέποντας την τέχνη τους σε όργανο εξέγερσης.

Τώρα, έναν αιώνα από τότε και βασικά οι ίδιες αντιθέσεις υπάρχουν, η ταξική σύγκρουση συνεχίζεται, μόνο που η πίστη στο όραμα μιας αταξικής κοινωνίας και η ελπίδα για νικηφόρα έκβαση των λαϊκών αγώνων έχουν τρωθεί και με την ευγενική συμβολή των διανοούμενων υπηρετών της κυρίαρχης εξουσίας.

«ΤΙ ΝΕΟΙ ΠΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕΝ ΕΔΩ»

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Fri, 15 May 2026 20:45:54 +0000

Το άλμα στο κενό δυο κοριτσιών από την ταράτσα μιας πολυκατοικίας στην Αθήνα, από τις αντιδράσεις σε κοινωνικά δίκτυα, ακόμα και από ανακοινώσεις φορέων, φαίνεται να συγκλόνισε. Και ίσως, εκτός από τον αβάσταχτο πόνο για το απονενοημένο διάβημα των κοριτσιών, το πιο συνταρακτικό είναι η απήχηση που φαίνεται να έχει στην ελληνική κοινωνία, η οποία σαν να ένιωσε ότι ήταν παραλήπτης του σημειώματος που φέρεται ότι άφησε η μια από τις κοπέλες. Γι’ αυτό και είδε στην πράξη τους μια σπαρακτική διαμαρτυρία απέναντι στον κόσμο των ενηλίκων, ακόμα κι αν για πολλούς συρρικνώθηκε στο σύστημα των πανελληνίων εξετάσεων που υποχρεώνει τους νέους να το υποστούν. Γιατί ίσως να είναι κάπως ευκολότερα διαχειρίσιμο να πάρει αυτή τη συγκεκριμένη μορφή, των εξοντωτικών πανελληνίων εξετάσεων, αυτός ο κόσμος ο σκληρός και απαιτητικός που δεν είναι για τους νέους ανθρώπους. Εξάλλου, τις τελευταίες δεκαετίες προωθείται η αποσπασματικότητα στην ερμηνεία κοινωνικών συνθηκών, για ν’ αποφεύγεται η εποπτική τους αντιμετώπιση που μπορεί να οδηγήσει σε συνολικές αμφισβητήσεις.

Φυσικά και δεν ξέρουμε τι συνέβη στις ψυχές των παιδιών αυτών γι’ αυτό το άλμα στο κενό. Αυτό μόνο που ξέρουμε είναι τι αναμοχλεύσεις προκάλεσε η πράξη τους στην κοινωνία μας. Από τον κυβερνητικό φορέα, την υπουργό παιδείας Σ. Ζαχαράκη που αισθάνθηκε υποχρεωμένη να βγάλει ανακοίνωση για να εκφράσει την συμπόνια της και να επαναλάβει υποσχέσεις για το χρέος της πολιτείας απέναντι στους νέους, μέχρι τους ανώνυμους ανθρώπους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που μαστιγώνουν ή αυτομαστιγώνονται, φαίνεται ν’ αναγνωρίζουν σ’ αυτό το θανατηφόρο άλμα στο κενό αυτό που δεν ομολογείται. Και είναι αυτό που τώρα αναδύθηκε στην επιφάνεια, δηλ. αυτός ο καλά κρυμμένος φόβος μήπως δεν είναι πια μόνο ατομική υπόθεση το καταθλιπτικό αίσθημα της χρεωκοπίας αξιών, της ψυχικής διάλυσης, της αισθηματικής νέκρωσης που μπορεί να γίνει θανατηφόρο όταν προστίθεται σε μια προσωπική εσωτερική κατάρρευση, σ’ έναν πολύ προσωπικό πόνο. Μια κοινωνία έντρομη είδε στην πράξη των δυο παιδιών αυτό που δεν ομολογεί, τη φθορά της.

Τα χρόνια μας είναι εξαιρετικά ταραγμένα και ρευστά. Όλες οι αξίες αναθεωρούνται για να υπηρετήσουν την αγορά, τον ανταγωνισμό και την ατομική απόδοση και η αξία της ζωής ταυτίζεται με παραγωγικότητα, επιτυχία και εισόδημα. Αυτή είναι η κυρίαρχη ιδεολογία που έχει εγκατασταθεί σε νέους και ενήλικες, οι οποίοι όταν δεν μπορούν ν’ ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας επιτυχίας νιώθουν παρείσακτοι και προβληματικοί.

Αν λοιπόν ο συγκλονισμός από αυτό το άλμα στο κενό των δυο παιδιών φαίνεται να άγγιξε ένα τόσο μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι περισσότερο γιατί είδε τον εαυτό της σ’ αυτό το άλμα. Γιατί όταν διαμορφώνεται μια κοινωνία που «όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει», τότε πραγματικά δεν υπάρχει θέση για τα παιδιά σ’ αυτή την κοινωνία.

Οι συνέπειες της αναταραχής της οικονομικής κρίσης και οι αναβρασμοί από τους πολέμους έχουν γίνει σ’ όλους αισθητές. Αλλά έχουν γίνει καθοριστικές για όσους αυτά τα χρόνια αρχίζουν να παίρνουν συνείδηση του εαυτού τους και του περιβάλλοντος, επειδή η διαμόρφωσή τους γίνεται στο συγκεκριμένο περιβάλλον, στο οποίο δεν αντίκρισαν παρά μια επιφανειακή ηρεμία που δεν ήταν ικανή να εδραιώσει το συναίσθημα της αυτοπεποίθησης που κάνει το νέο να πιστεύει πως βρίσκεται σε γνώριμο και φιλικό περιβάλλον. Η πρώτη λοιπόν άμεση συνάντηση με τη ζωή τους οδηγεί στο σκεπτικισμό για όσα ηχηρά διδάσκονται, αφού βλέπουν να διαψεύδονται καθημερινά. Κι αυτό τους σπρώχνει να πάρουν μια στάση άμυνας απέναντι στους φορείς αυτής της διδασκαλίας, δηλ. αδιάκριτα απέναντι του κοινωνικού συνόλου, που το βλέπουν σαν αντίπαλο. Η συνεχής πίεση να αποδεικνύουν την αξία τους, να τρέχουν σαν άλογα κούρσας για να αριστεύσουν, τους δίνει το αίσθημα της καταπίεσης. Σε μια κοινωνία που μοιάζει παραιτημένη, καλλιεργείται η αδυναμία να αντιδράσουν ενεργητικά και ν’ αντισταθούν σε ό,τι τους φαίνεται αδικαιολόγητο, που τους ενισχύει την ιδέα της μειονεκτικότητας. Στρέφονται λοιπόν συνολικά στην άρνηση του περιβάλλοντος. Σ’ ένα περιβάλλον όμως που επικρατεί ο κυνισμός και ο ατομικισμός, δεν προσφέρεται σαν δυνατότητα η μεταβολή της άρνησης σε πίστη, αφού κανένα δημιουργικό ιδεολογικά ρεύμα δεν υπάρχει ικανό να τους παρασύρει, για να δώσουν έτσι εξωτερική διέξοδο στο εσωτερικό τους δράμα. Κι έτσι στρέφονται κι αυτοί ολοκληρωτικά στο άτομό τους, θεωρώντας το σαν τη μόνη υπάρχουσα πραγματικότητα. Μόνο που ήδη μέσα τους τσακισμένοι όπως είναι δεν μπορούν να αντλήσουν δύναμη.

Κι αν αυτή η πράξη των δυο παιδιών έφερε στη επιφάνεια σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού φόβους και ενοχές για το είδος της κοινωνίας που ανέχτηκε να διαμορφωθεί, ο συγκλονισμός από το θάνατό τους δεν αρκεί να εκδηλωθεί μ’ ένα πένθος ή αυτομαστίγωμα. Αλλά με συμμετοχή σε αγώνες για αλλαγή αυτών των συνθηκών που ζούμε και που σε μεγάλο βαθμό συμβάλλουν στην επικράτηση αυτού του πνεύματος απελπισίας στο οποίο βυθίζονται πολλοί νέοι.

Ζώντας εν μέσω του απόηχου πολέμων, που φτάνουν στην Ευρώπη από τις οικονομικές επιπτώσεις και από τις εικόνες φρίκης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ενημέρωσης, εν μέσω σκανδάλων διαφθοράς που αποκαλύπτουν χρεοκοπία της υπεσχημένης δικαιοσύνης, εν μέσω βαρύγδουπης ρητορικής για ανάπτυξη που συγκαλύπτει την οικονομική ένδεια, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας βλέπει τον εαυτό του ολότελα μετέωρο, να συντρίβεται οικονομικά, να διαλύεται ιδεολογικά.

Όλες οι κοινωνικές ομάδες, η κάθε μια με το δικό της τρόπο και για το δικό της συμφέρον προσπαθούν να κάνουν μια αναπροσαρμογή και να δώσουν διέξοδο στη δημιουργημένη κατάσταση. Η κυρίαρχη τάξη με τις πολιτικές της επιλογές και τις οικονομικές επιταγές της προσπαθεί να εξασφαλίσει τα δικά της συμφέροντα αδιαφορώντας για τις ολέθριες συνέπειες σε εργαζόμενους και νέους, όσο μπορεί και ελέγχει τις αντιδράσεις τους. Μ’ ένα μικροαστικό στρώμα πανικοβλημένο που δεν ξέρει πού να στηριχθεί, μια εργατική τάξη με υποταγμένο ένα μεγάλο μέρος της, μια κυρίαρχη ιδεολογία που επαναλαμβάνει επίμονα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό, συκοφαντώντας αυτήν την εναλλακτική, τον κομμουνισμό, που ταυτίζει με το φασισμό, διαμορφώνεται η απαισιόδοξη ατμόσφαιρα της εποχής μας. Η κυρίαρχη ιδεολογία γενικεύοντας φόβους κι αδυναμίες της άρχουσας τάξης ενσπείρει ηττοπάθεια προωθώντας εκείνη την οπτική που βλέπει το σύνολο των κοινωνικών φαινομένων μέσα από το φακό των δικών της φόβων και φτάνει στο σημείο να χαρακτηρίσει κάθε αγώνα μάταιο, γιατί είναι ο αγώνας που προπαρασκευάζει τη δική της εξαφάνιση. Το τραγικό δίλημμα για το αύριο, η αστάθεια του σήμερα, χρόνο το χρόνο παίζουν αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας σχεδόν πεισιθανάτιας ψυχολογίας.

Κι όμως το δημιουργικό στοιχείο υπάρχει διάχυτο στην ατμόσφαιρα της αποσύνθεσης. Ένας ολόκληρος κόσμος γύρω μας αγωνίζεται, παλεύει για το μετασχηματισμό της κοινωνίας, με μικρά βήματα που δεν είναι θεαματικά, αλλά είναι βήματα διαφυγής σ’ έναν καλύτερο κόσμο. Ένα μεγάλο τμήμα της εργατικής τάξης ξαναμαθαίνει το αλφαβητάρι του αγώνα, και με τους αγώνες της εμπνέει εμπιστοσύνη στη ζωή και στον αγωνιζόμενο άνθρωπο και με τις δικές της δυνάμεις δημιουργεί στηρίγματα της ζωής. Και μόνο το γεγονός της πάλης κλείνει μέσα του τη δυνατότητα της νίκης και κρατά ζωντανή την ελπίδα για την πραγματοποίησή της, εμπλουτίζοντας τον άνθρωπο και ολοκληρώνοντάς τον. Η εποχή μας δεν χαρακτηρίζεται μόνο από τη φθορά των αξιών της ζωής, αλλά και από τον ποικιλότροπο αγώνα ενάντια σ’ αυτή τη φθορά.

ΤΟ ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟ ΣΤΟ ΡΑΙΧΣΤΑΓΚ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Mon, 11 May 2026 16:56:00 +0000

Και η επέτειος της αντιφασιστικής νίκης της 9^ης Μαίου μετατράπηκε σε ημέρα εορτασμού της Ευρώπης. Της Ενωμένης Ευρώπης που θέλει να παρουσιάζεται σαν απάντηση στα «δεινά που υπέστησαν οι λαοί της Ευρώπης από δυο πολέμους και τη ναζιστική τυραννία που οδήγησε στο Ολοκαύτωμα, αλλά και στην επέκταση των ολοκληρωτικών και αντιδημοκρατικών κομμουνιστικών καθεστώτων». Που σε ψήφισμα του κοινοβουλίου της το 2019 εξισώνει τον κομμουνισμό με τον ναζισμό καταδικάζοντας εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν από ναζιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα. Κι έχει φτάσει πια σε σημείο η Ευρωπαϊκή μας Ένωση να μην κρύβει όχι απλώς τη δυσπιστία, αλλά σχεδόν την εχθρότητά της προς τη λαϊκή κυριαρχία και φροντίζει επανειλημμένως να διαλαλεί την εμπιστοσύνη της σε μια τεχνοκρατική και οικονομικά φιλελεύθερη αντίληψη της πολιτικής, σύμφωνα με την οποία ο καθαρός ανταγωνισμός ρυθμίζει όλα τα προβλήματα.

Η στροφή της βέβαια στην πολεμική οικονομία με δεκάδες προσχήματα και επίκληση κατασκευασμένων εχθρών, από τη Ρωσία μέχρι τους «απολίτιστους» ισλαμιστές, δεν εξυπηρετεί παρά μόνο το κεφάλαιο, αδιαφορώντας για τη ζωή των πολιτών της, που με εντεινόμενη προπαγάνδα προσπαθεί να παρασύρει σε πολέμους για να ξεπεραστούν οι καπιταλιστικές κρίσεις. Οι πολίτες της Ευρώπης αντιμετωπίζονται κυρίως ως καταναλωτές, υποταγμένοι σε αποφάσεις που δεν έχουν δικαίωμα να ελέγξουν, που τους επιτρέπεται να καταφεύγουν σε ανεξάρτητες αρχές κι επιτροπές για να υποβάλλουν παράπονα και αιτήματά σαν τους υπηκόους των παλαιών καθεστώτων προς τον ηγεμόνα τους, πριν καταλήξουν «κρέας για τα κανόνια της» σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους

Η 9^η Μαΐου όμως είναι επέτειος της συντριβής της ναζιστικής Γερμανίας το 1945 όταν η σοβιετική σημαία με το σφυροδρέπανο κυμάτισε στο Ράιχσταγκ. Και το γεγονός της νίκης των κομμουνιστών της ΕΣΣΔ στην τιτάνια σύγκρουσή τους με τους ναζιστές της Γερμανίας δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, παρόλη τη συστηματική προσπάθεια ν’ ξαναγραφτεί η ιστορία, συρρικνώνοντας, μέχρι εξαφανίσεως, τον καίριο ρόλο της ΕΣΣΔ στην άνευ όρων παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας. Η σύγχρονη αφήγηση στη Δύση θέλει να δίνει τα εύσημα για την νίκη κυρίως, και σε λίγα χρόνια ίσως και αποκλειστικά, στους δυτικούς συμμάχους. Με την αναθεώρηση της ιστορίας του β παγκοσμίου πολέμου την αποκόπτουν από τη συνεχιζόμενη ιστορία της ταξικής πάλης και όλα όσα ακολούθησαν ανά τον κόσμο, σχηματισμός ΝΑΤΟ, πόλεμος στην Κορέα, αντιαποικιακοί αγώνες, Βιετνάμ, διάλυση Γιουγκοσλαβίας θεωρούνται άσχετα με το επεισόδιο του β παγκοσμίου πολέμου. Κι όμως δεν υπάρχει τέλος σ’ αυτή τη σύγκρουση, που συνεχίστηκε και αμέσως μετά τον πόλεμο, όταν οι δυτικοί «σύμμαχοι» έκαναν ό,τι μπορούσαν για να φιλοξενήσουν και να στρατολογήσουν ναζί αξιωματούχους και εγκληματίες πολέμου.

Η αποναζιστικοποίηση έγινε επιφανειακά και αποδεικνύει ότι ο ναζισμός δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο εχθρικός κι ασύμβατος με την αστική δημοκρατία. Αντίθετα, είναι ο αντικομμουνιστικός αγώνας που παρέχει τις δικαιολογίες και προσφέρει τη δυνατότητα γρήγορης επαναχρησιμοποίησης πρώην εγκληματιών πολέμου, Ναζί ή φασιστών, που είχαν «τεχνογνωσία» στον αγώνα κατά του κομμουνισμού. Κι έτσι στην πραγματικότητα αναδεικνύεται ο κομμουνισμός ως κύριος, και όχι περιστασιακός, εχθρός των φασιστών. Αυτοί οι αμετανόητοι Ναζί ή φασίστες χρησιμοποιήθηκαν από τις μεγάλες δυτικές δημοκρατίες, γαλλικές, βρετανικές ή αμερικανικές, και επέτρεψαν στους ηττημένους, όπως η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η Ιαπωνία, να επιστρέψουν στον κύκλο των δημοκρατικών κρατών.

Κι ενώ καταδικάζεται λεκτικά η διάδοση του ναζισμού, της ξενοφοβίας και της σχετικής μισαλλοδοξίας, σε πολλές χώρες η προπαγάνδα των ναζιστικών αξιών και ιδεών δεν αποτρέπεται, αν δεν διεξάγεται ανοιχτά πολλές φορές, και οι φασίστες σηκώνουν κεφάλι και συχνά γίνονται οι κύριοι δράστες βανδαλισμού μνημείων του κόκκινου στρατού. Στο Βερολίνο η απαγόρευση για άλλη μια χρονιά της επίδειξης της σημαίας και άλλων συμβόλων της ΕΣΣΔ στις 8 και 9 Μαΐου, στην πραγματικότητα, πέρα από την επίκληση όποιων δικαιολογιών, εντάσσεται στην προσπάθεια διαστρέβλωσης και εξαφάνισης του ρόλου της ΕΣΣΔ στη νίκη του ναζισμού και φασισμού. Πάνω από 35 χρόνια από τη διάλυση της πρώτης προσπάθειας ίδρυσης εργατικού κράτους και ο φόβος της κυρίαρχης τάξης για επανάληψή του καθοδηγεί την προπαγάνδα της και τις δράσεις της.

Τα αποτελέσματα αυτής της εκστρατείας παραποίησης της ιστορίας της συγκεκριμένης περιόδου, οι κυνικές προσπάθειες ξεπλύματος των εγκληματιών πολέμου και των συνεργών τους, όπως γίνεται στην Ουκρανία, οι σχεδόν βλάσφημες προσπάθειες της κυρίαρχης τάξης σε διάφορες χώρες της Ευρώπης να καταστρέψουν την ιστορική μνήμη μοιάζει να υλοποιούνται, κυριολεκτικά, στην πολύπαθη Παλαιστίνη. Ο ναζισμός αναστήθηκε και οργανωμένα ξαναπόκτησε κρατική υπόσταση στο Ισραηλινό κράτος, με τη …φιλική συμμετοχή των ΗΠΑ και Ε.Ε, ακόμα κι αν δεν ομολογείται η ναζιστική ταυτότητά του. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι τα τελευταία χρόνια το Ισραήλ δεν έχει περιοριστεί στις διώξεις και φυλετικές διακρίσεις εις βάρος των Παλαιστινίων, αλλά εκτός από τη γενοκτονία στη Γάζα, σκοτώνει ανθρώπους και ισοπεδώνει περιοχές όπου το ίδιο επιλέγει, όπως στο Λίβανο, χωρίς καμία αιδώ, με τους στρατιώτες του να καμαρώνουν για τα εγκλήματά τους. Και η διεθνής κοινότητα, δηλ. ΗΠΑ και Ε.Ε δεν αρθρώνουν ούτε καν κάποιο λόγο καταγγελίας, εκτός από κάποια σποραδικά ψιθυρίσματα αντιρρησιών που δεν αγγίζουν το Ισραήλ, αφού πρωτίστως και πάντα ενεργούν υπό την ομπρέλα των ΗΠΑ.

Και η κυβέρνηση της χώρας μας, που σύμφωνα με τον πρωθυπουργό της Κ. Μητσοτάκη βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία, γι’ αυτό προσπαθεί να κρατήσει χαμηλούς τόνους για το ναυτικό ντρόουν της συμμάχου Ουκρανίας που εντοπίστηκε με εκρηκτικά στη Λευκάδα, συνεχίζει να αντιμετωπίζει το κράτος εγκληματία του Ισραήλ ως στρατηγικό σύμμαχο, όπως δηλώνει πάλι ο πρωθυπουργός, φροντίζοντας να μην διαταραχτούν οι σχέσεις της ούτε με ΗΠΑ ούτε με Ισραήλ. Επικαλείται κάθε φορά που πρέπει να δικαιολογήσει αμφισβητούμενες συμπεριφορές, όπως τον ρόλο του υπουργείου εξωτερικών και του λιμενικού σώματος στην ισραηλινή επιχείρηση στα ανοιχτά της Κρήτης εναντίον των σκαφών του διεθνούς στολίσκου «Global Sumud Flotilla», τον θεσμικό της ρόλο ως πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή σε αντιδιαστολή πάντα με την Τουρκία, για να χαϊδεύει αυτιά εθνικιστών. Συγχρόνως, προσπαθεί με γενικόλογες ανακοινώσεις των υπουργείων της να πείσει για την ευθυγράμμιση της με το διεθνές δίκαιο, κάνοντας αναφορές σε ανθρωπισμό και Δίκαιο, ενώ στην πραγματικότητα η μόνη έγνοιά της είναι να διευκολύνει, με μια δουλική πολιτική, συμφέροντα ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή.

Και είναι οι φασιστικές πολιτικές, συγκαλυμμένες προς το παρόν, που τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα τα εξυπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο. Γι’ αυτό και χρόνια τώρα οι φασιστικές ιδέες ενσταλάζονται στις κοινωνίες και με μικρά βήματα διαμορφώνουν θεσμούς και φτάνουν στο σημείο πολλά ευρωπαϊκά κράτη να εξυμνούν απροκάλυπτα τους συνεργάτες των Ναζί, με κραυγαλέο παράδειγμα την Ουκρανία.

Και στη χώρα μας η αρχική διστακτική, αποσπασματική προσπάθεια για αποκατάσταση των συνεργατών των Γερμανών, τα τελευταία χρόνια, με τους μεταγραμμένους στη Ν.Δ φασίστες του ΛΑΟΣ, μεταπήδησε στην κεντρική πολιτική σκηνή και με περίσσιο θράσος είχε την απαίτηση της διαγραφής των αγώνων των κομμουνιστών. Γι’ αυτό και η αποκάλυψη των φωτογραφιών από τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή ήρθε μ’ ένα πολύ υλικό και συγκεκριμένο τρόπο να υπενθυμίσει τον καταλυτικό ρόλο της κομμουνιστικής ιδεολογίας στην κοινωνία της χώρας μας που ενέπνευσε και εμπνέει αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

ΟΡΘΙΑ Η ΖΩΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Mon, 27 Apr 2026 17:05:00 +0000

Κάπου, χαμένη ανάμεσα σε πολλές πληροφορίες ήταν κι εκείνη για τον στρατηγό Γουίλιαμ Ουέστμορλαντ, διοικητή των αμερικανικών στρατευμάτων στο Βιετνάμ, ότι είπε πως οι Ασιάτες δεν εκτιμούν την ανθρώπινη ζωή όπως κάνουν οι Δυτικοί. Την ανάκληση αυτής της πληροφορίας προκάλεσε όλος αυτός ο εγκληματικός πόλεμος που Ισραήλ και ΗΠΑ, μετά τη γενοκτονία στη Γάζα, επέβαλαν και στο Ιράν και το Λίβανο.

Μ’ αυτή τη διαπίστωση ο Αμερικανός στρατηγός επιχειρούσε να εξηγήσει γιατί οι Βιετναμέζοι συνέχιζαν να πολεμούν παρά τις απώλειες, που αν συνέβαιναν σε δυτικά στρατεύματα θα είχαν υποχωρήσει. Ήταν μια εύκολη εξήγηση, για να μην αναγνωρίσει πόσο λίγο οι Αμερικανοί ήξεραν τον εχθρό με τον οποίο πολεμούσαν, για να μην παραδεχτεί ότι οι εχθροί του πολεμούσαν για κάτι που πίστευαν ότι άξιζε να πεθάνουν γι’ αυτό. Αποδίδοντας τη μέχρι εσχάτων αντίστασή τους στην αδυναμία τους να εκτιμήσουν τη ζωή εφευρίσκει μια θεωρία όπου ο αγώνας του εχθρού δεν είναι σημάδι δύναμης και γενναιότητας, αλλά σημάδι κάποιου ελλείμματος. Συνεχίζουν δηλ. οι Βιετναμέζοι να πολεμούν επειδή η ζωή είναι φθηνή γι’ αυτούς, όχι γιατί ο αγώνας τους είναι δίκαιος, όχι επειδή είναι θαρραλέοι και γενναίοι, αλλά γιατί είναι κατώτεροι από τους Αμερικανούς. Κι αυτή η υπεροπτικά περιφρονητική εξήγηση αντανακλά την πεποίθηση της κυρίαρχης τάξης των ΗΠΑ, και φυσικά του στρατηγού, στη δική της πολιτισμική υπεροχή, που δεν κατανοεί γιατί ένας λαός όπως ο Βιετναμέζικος αρνείται να δεχτεί αυτήν την προϋπόθεση. Η συλλογική θυσία του λαού του Βιετνάμ, η άρνησή του να σπάσει, παραμένει μια από τις πιο ξεκάθαρες απαντήσεις της ιστορίας στην εγκληματική επέκταση της ιμπεριαλιστικής Αμερικής.

Και πενήντα χρόνια μετά, το ίδιο πνεύμα ανθεκτικότητας που αντέχει κυρώσεις και πιέσεις απηχεί στη στάση του Ιράν σήμερα. Αντιμετωπίζοντας δεκαετίες οικονομικής απομόνωσης, στρατιωτικές απειλές και εξωτερικές επεμβάσεις, το Ιράν έχει βασιστεί στην εσωτερική αποφασιστικότητα, τις δυσανάλογες δυνατότητες και την πολιτιστική αντοχή, όπως έκανε το Βιετνάμ. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ υπολόγισαν λάθος την κοινωνία του Ιράν. Ακόμη και οι Ιρανοί που αντιτίθενται στην ισλαμική φύση του πολιτικού τους συστήματος μπορούν να συνδέσουν τις βασικές κουκίδες για ν’ απορρίψουν τη δόλια βοήθεια που σκοτώνοντας τους προσφέρεται, γιατί αντιλαμβάνονται ότι όπου παρεμβαίνουν για τα δικά τους συμφέροντα η Αμερική και το Ισραήλ, εκείνη η χώρα για το λαό της γίνεται χειρότερη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η φαντασίωση του αποκεφαλισμού της ηγεσίας και της σύγχρονης κατευθυνόμενης εξέγερσης προβάλλει κυρίως ιμπεριαλιστικούς ευσεβείς πόθους σε μια κοινωνία η οποία θα πρέπει να περιμένει από τους ιμπεριαλιστές την απελευθέρωσή της και μετά να γιορτάσει μαζί τους επειδή τη διέλυσαν.

Η δύναμη όμως οποιασδήποτε υπερδύναμης έχει όρια όταν έρχεται αντιμέτωπη με έναν λαό που αντιμετωπίζει το θάρρος, την αντοχή και τη θυσία ως τα μεγαλύτερα πλούτη του. Σε τέτοιους αγώνες συνήθως μένει όρθια εκείνη η πλευρά που είναι πρόθυμη να αποδεχτεί το πιο υψηλό τίμημα. Όπως στον πόλεμο του ’40, που σύσσωμος ο ελληνικός λαός πολέμησε, πέρα από τις προβλέψεις ενός δικτάτορα που τον καταπίεζε. Γιατί οι λαοί βέβαια δεν είναι ανίκανοι να διαβάζουν τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η συνθηκολόγηση δεν φέρνει ειρήνη, αλλά επισπεύδει την καταστροφή.

Παραλλαγές της εξήγησης για την αντίσταση του βιετναμέζικου λαού ειπώθηκαν τελευταία και στη χώρα μας, όταν ήρθαν στη δημοσιότητα οι φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στη Καισαριανή. Κι εδώ όλη η προσπάθεια επικεντρωνόταν με υπονοούμενα ή δήθεν αφελείς απορίες στην υποτίμηση της θυσίας τους. Είτε με ψυχολογικές αναλύσεις είτε με κατηγορίες ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα είτε με ιστορικές ανακρίβειες επιδιώκονταν να εξαφανιστεί η απτή μαρτυρία από το παρελθόν της αγέρωχης αντιμετώπισης του θανάτου πίσω από ένα νέφος αμφιβολιών και υποψιών, για να απαξιώνεται κάθε λαϊκή αντίσταση.

Και όλοι αυτοί οι γενναίοι, στη χώρα μας, στο Βιετνάμ, στην Παλαιστίνη, αγωνίστηκαν έως θανάτου για τη δική τους ελευθερία και αξιοπρέπεια κι αυτό τους κρατά όρθιους μέχρι τέλους. Όλοι αυτοί οι στρατιώτες των ΗΠΑ όμως που σκοτώνονται στο Ιράν, όπως προηγουμένως στο Ιράκ ή το Αφγανιστάν και σ’ όλες τις χώρες που έκαναν επεμβάσεις οι ΗΠΑ, όλοι αυτοί οι στρατιώτες του Ισραήλ δεν πεθαίνουν παρά για να προωθήσουν τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ιμπεριαλιστών που η προπαγάνδα τους κάνει να πιστέψουν ότι είναι και δικά τους. Δεν αγωνίζονται για κανένα ιδανικό παρά μόνο για χρήματα και εξουσία των άλλων, για πετρελαιοπηγές κι εμπορικούς δρόμους, σπαταλώντας τη ζωή τους και πεθαίνοντας για ανάξιους λόγους. Οι Ισραηλινοί δολοφονώντας αμάχους με την έπαρση και αλαζονεία του ισχυρού αδυνατούν να δουν το τέλος αυτού του δρόμου που θα είναι ίδιο μ’ εκείνο των Γερμανών που λάτρευαν τον Χίτλερ, μέχρι που η Γερμανία έγινε ένας σωρός από ερείπια.

Τα ιμπεριαλιστικά κράτη εγκαθιδρύουν την εξουσία τους μέσω της στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος τους, αδιαφορώντας για τις εκατόμβες νεκρών που μπορεί να προκαλέσουν στις επιχειρήσεις τους για τον έλεγχο του κεφαλαίου. Και η μικρομεγάλη Ελλάδα που η αστική της τάξη φαντασιώνεται μερτικά από τη λεηλασία των εμπόλεμων χωρών, για να δικαιολογήσει τη συμμετοχή της στους πολέμους της Ουκρανίας και της Μ. Ανατολής, εδώ και μήνες διαμορφώνει το ιδεολογικό κλίμα για θυσία και στρατιωτική κινητοποίηση με τον υπουργό Άμυνας Ν. Δένδια να πρωτοστατεί με τις ψευτοπατριωτικές φανφάρες του.

Τις τελευταίες μέρες με την επίσκεψη στην Αθήνα του Ε. Μακρόν για νέο γύρο συνεργασιών με την Ελλάδα για στρατιωτικές ανταλλαγές και αμυντικά συστήματα ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης βρήκε την ευκαιρία να θριαμβολογήσει για τον κατά την προσδοκία της αστικής μας τάξης αναβαθμισμένο ρόλο της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Η οποία Ελλάδα ήδη αφιερώνει ένα πολύ υψηλό μερίδιο των δημόσιων δαπανών της σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς, παρόλο το περιορισμένο δημοσιονομικό πλαίσιο που συνεχώς επικαλείται η κυβέρνηση, για να αρκούνται οι λαϊκές τάξεις στα αποφάγια που κατά διαστήματα μοιράζει εν είδει επιδομάτων, ενώ η κυρίαρχη τάξη της μοιράζεται παχυλές προμήθειες από τις στρατιωτικές συμφωνίες.

Όλη αυτή η έπαρση και η σιγουριά των ιμπεριαλιστών μεταφράζεται στο δόγμα ασφαλείας τους ότι μπορούν να βομβαρδίζουν και να ερημώνουν χώρες, όπως το Ισραήλ βομβάρδιζε, κι ακόμα βομβαρδίζει, τη Γάζα για δυο χρόνια, εισέβαλε στο Λίβανο, σκότωσε ηγέτες του Ιράν, όπως οι ΗΠΑ διέλυσαν παλιότερα το Ιράκ και τη Λιβύη και τώρα βομβαρδίζουν το Ιράν, όπως η Ε.Ε συμμετείχε στη διάλυση της Λιβύης. Και όλη αυτή η απάνθρωπη δράση τους στηρίζεται σε μια υπόθεση, ότι αυτοί έχουν την ισχύ να επιτίθενται, ενώ όλοι οι άλλοι είναι αδύναμοι και θα πρέπει να υποτάσσονται. Κι αυτή η υπόθεση εξατμίζεται όταν οι λαοί οργανώνονται, αντέχουν και είναι πρόθυμοι να πολεμήσουν για τη γη τους, την αξιοπρέπειά τους και την ελευθερία τους. Και τότε οι ιμπεριαλιστές αποκαλύπτονται τα μικροπρεπή, δειλά, φοβισμένα ανθρωπάκια που είναι.

ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΟΜΕΝΟΙ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Sun, 19 Apr 2026 20:30:00 +0000

Μέρες τώρα μοιάζει το κύριο πρόβλημα που απασχολεί τη χώρα να είναι το ανύπαρκτο πτυχίο ενός υφυπουργού, που στην εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αναδείχτηκε άξιος υπερασπιστής της πολιτικής γραμμής της κυβερνώσας παράταξης της Ν.Δ. Τόσο επιτυχημένα μάλιστα που στον πρώτο αναγκαστικό ανασχηματισμό, πάλι εξαιτίας το ΟΠΕΚΕΠΕ, να τον ανταμείψει με υπουργείο ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης. Και τόσο επιτυχημένη η αντιπολιτευτική αντίδραση που εξαναγκάστηκε σε παραίτηση ο Μ. Λαζαρίδης.

Ο προβληματισμός που ανακύπτει απ’ αυτό το ζήτημα δεν έχει να κάνει με τη συγκεκριμένη ενέργεια της αστικής αντιπολίτευσης, η οποία και φυσικά οφείλει να αναδεικνύει την αναξιοπιστία, όταν μάλιστα τα τεκμήρια είναι τόσο οφθαλμοφανή, ενός υπουργού που αντανακλά και την αναξιοπιστία της κυβέρνησης, το λιγότερο στο θέμα της διαφημιζόμενης αριστείας. Μόνο που η αντιπολίτευση για άλλη μια φορά κατανάλωσε όλη της την αντιπολιτευτική …ικανότητα στην περιπτωσιολογία και περιορίστηκε σ’ αυτήν. Η αστική αντιπολίτευση εμποδίζει με όσους τρόπους ξέρει τον ιδεολογικό μετασχηματισμό των λαϊκών μαζών, νεκρώνει τις ελπίδες διαψεύδοντάς τες συνεχώς, εκχυδαϊζει τις λαϊκές ευαισθησίες καθοδηγώντας τες σε κατασκευασμένες συγκυρίες, τις μετατρέπει σε ποσοστά και τις κινητοποιεί σε μια αντιμητσοτακική ρήξη που δεν αγγίζει καμιά δομή του συστήματος, που και η ίδια υπερασπίζεται.

Επτά χρόνια διακυβέρνησης της Ν. Δημοκρατίας που έχουν διαλύσει όσα εναπομείναντα εργασιακά δικαιώματα γλύτωσαν από τις μεταρρυθμίσεις των ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, που έχουν προσανατολίσει εξ ολοκλήρου την παραγωγική βάση της χώρας σε τομείς άμεσης κερδοφορίας για το κεφάλαιο, που έχουν εμπλέξει τη χώρα σε τυχοδιωκτικές επιλογές εξωτερικής πολιτικής προσδοκώμενης ωφέλειας για την κυρίαρχη τάξη. Και όλα αυτά τα χρόνια οι αντιπολιτευτικές κορώνες εστιάζουν στα ελάσσονα, χωρίς μάλιστα να τα συνδέουν με την ευρύτερη άσκηση της πολιτικής της κυβέρνησης. Είναι που όλη η αστική αντιπολίτευση ακολουθεί μια ενιαία πολιτική, ελάχιστα διαφοροποιημένη μόνο στο ύφος της άσκησής της, που φυσικά και δεν επιφέρουν ούτε καν κραδασμούς στο επίπεδο ανοχής και αντοχής των πολιτικών δομών. Και κάθε φορά μοιάζει μόνο να επιδιώκεται η αδρανοποίηση, με αντάλλαγμα ελάχιστες παραχωρήσεις, εκείνων των κοινωνικών κατηγοριών που περιλαμβάνονται στο κυβερνητικό αφήγημα των προσδοκιών, των οποίων η διάψευση ελευθερώνει συναισθήματα οργής και θυμού, απαιτώντας τότε από την αντιπολίτευση επιθετικούς τόνους σε λεκτικό επίπεδο που τους καθησυχάζουν, για να το παίζει αντισυστημική ακόμα και η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Κι ενώ με βάση την κοινωνική διαστρωμάτωση και τα συμφέροντα των διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων θα έπρεπε να υπάρχει σαφής αντιστοιχία μεταξύ ταξικών αντιθέσεων και πολιτικών επιλογών, παρατηρούμε ότι κοινωνικά στρώματα κάνουν πολιτικές επιλογές με κριτήρια που δεν μοιάζουν να συνδέονται με τα ταξικά τους συμφέροντα. Και αυτό ίσως συμβαίνει, γιατί ο τρόπος που αλληλοεπηρεάζονται οι οικονομικοί, πολιτικοί και ιδεολογικοί προσδιορισμοί στη διαμόρφωση της συνείδησης των κοινωνικών στρωμάτων δημιουργεί πολύπλοκες συναρμογές, που στο πολιτικό πεδίο καθορίζουν ισορροπίες και αντιφάσεις που δεν αντιστοιχούν πάντα στην αρχική ύλη των κοινωνικοοικονομικών προσδιορισμών. Και σ' αυτό βέβαια συμβάλλει και η μορφωτική, θεσμική και ιδεολογική κυριαρχία της άρχουσας τάξης, που με όλα τα μέσα που διαθέτει βρίσκει κάλλιστα το δρόμο να εγκατασταθεί στα κεφάλια των ανθρώπων κι έτσι να διαμορφώνει υπέρ της τον συσχετισμό δυνάμεων στην ταξική σύγκρουση.

Χρησιμοποιείται μια περίτεχνη ιδεολογική παραπλάνηση. Σε όλη την μεταπολίτευση στην πραγματικότητα είναι ένα αστικό κόμμα που παίζει το παιχνίδι της εναλλαγής με ένα άλλο κόμμα και διαχειρίζεται τον καπιταλισμό. Εκείνο όμως που γίνεται είναι να εμφανίζεται είτε με το προσωπείο του σοσιαλιστικού κόμματος παλιότερα, όταν έπρεπε να αντιμετωπιστούν τα σοσιαλιστικά κράτη με την ΕΣΣΔ, είτε του φιλελεύθερου και πραγματιστή στις μέρες μας, για να εγκλωβίζει ψηφοφόρους και να ευνουχίζει διεκδικητικούς αγώνες, με ισχυρισμούς για πολιτική αλλαγή που ποτέ δεν συμβαίνει.

Κι από κοντά ακολουθεί η συκοφάντηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, όχι μόνο με τα παλιά επιχειρήματα που ανασύρονται από την μετεμφυλιακή εποχή, αλλά με καινούργια που το απαξιώνουν σαν υποταγμένο στην αστική πολιτική. Το παράδοξο, να κατηγορείται το Κομμουνιστικό Κόμμα ως εγγεγραμμένο στα κατεστημένα θεσμικά πλαίσια ως προς την προπαγάνδα και τις αξίες που πρεσβεύει από όλους αυτούς που υποστηρίζουν τα αστικά κόμματα δείχνει την εκ του πονηρού αμφίσημη αντιμετώπιση των πολιτικών προσανατολισμών και της προοπτικής των λαϊκών κινητοποιήσεων. Σ’ ένα θεωρητικό επίπεδο πολλοί …προοδευτικοί αστοί υποκρίνονται τους αντικαπιταλιστές, αναγνωρίζοντας του αναλγησία και σκληρότητα, καθότι τρόποι ζωής, ανάγκες, κοινωνικές προσδοκίες κατασκευάζονται στη μήτρα των καπιταλιστικών σκέψεων και δυνάμεων παραγωγής που πρέπει βέβαια να γίνουν πιο ανθρώπινες. Αλλά φυσικά επί του πρακτέου δεν χρειάζεται γι’ αυτό οργάνωση των εργαζομένων για να αγωνίζονται και να διεκδικούν ούτε και δικό τους κόμμα. Αν όμως αναγνωρίσουμε ότι ο καπιταλισμός έχει αρνητικές επιπτώσεις, τι πρέπει να κάνουμε γι' αυτό; Όσο επικριτικοί κι αν είναι μερικές φορές απέναντι στον καπιταλισμό οι αντικομμουνιστές αντικαπιταλιστές, στην πραγματικότητα υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό και ότι τίποτα δεν μπορεί ή δεν πρέπει να γίνει εναντίον του.

Στη χώρα μας μοιάζει να είναι βασικό τους μέλημα να περιμένουν στη γωνία ν’ ανακαλύψουν κάποια αστοχία του κόμματος, να μετρούν σημεία στίξης και λέξεις στις ανακοινώσεις του αναζητώντας εναγωνίως λάθη διατύπωσης, να διϋλίζουν κάθε τοποθέτηση μελών του κόμματος ή βουλευτών σε τηλεοπτικά πάνελ, με προτιμώμενη πάντα τη Λιάνα Κανέλλη που υπήρξε παλιά μέλος της ΟΝΝΕΔ. Με άλλα λόγια, καλλιεργώντας μια εμφάνιση ριζοσπαστισμού οικειοποιούνται την ίδια τη δραστηριότητα της κριτικής μέσα σε μια φιλοδυτική, φιλελεύθερη και, όχι πάντα, διακριτικά αντικομμουνιστική ιδεολογία. Γιατί αν η αναγκαία κριτική οδηγεί στην αμφισβήτηση κάθε μορφής οργάνωσης του αγώνα καταλήγει τελικά να αναδεικνύει τον καπιταλισμό ανίκητο.

Η προσήλωση σε μια αντικομματική προσέγγιση μηδενίζει την αναγκαιότητα για τους εργαζομένους της οργάνωσης μιας δομής, του κόμματος, παραβλέποντας κατάφωρα ότι στο μέτρο που στην αντίπερα όχθη υπάρχουν δομές και οργανώσεις πανίσχυρες, η αδυναμία των εργαζομένων να είναι οργανωμένοι και να διαθέτουν το δικό τους κόμμα, για να απαντούν και να αντιτίθενται στην κρατική βία της αστικής τάξης τους μόνο ευάλωτους τους κάνει.

ΤΟ ΒΑΘΥ ΚΡΑΤΟΣ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Mon, 13 Apr 2026 15:34:00 +0000

Από τη μια η σταθεροποίηση του καπιταλισμού μετά τη λήξη του β’ παγκοσμίου πολέμου με τις σοσιαλδημοκρατικές παρεμβάσεις που ενίσχυσαν τις αυταπάτες για το ανθρώπινο πρόσωπο του καπιταλισμού και από την άλλη η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης που προπαγανδίστηκε δεόντως σαν η ταφόπλακα στην ανάγκη των κοινωνικών αγώνων και της κοινωνικής επανάστασης δημιούργησαν αυτά τα ωστικά κύματα που ως τις μέρες μας επηρεάζουν ακόμα τους λαούς της Δύσης. Παρόλο που οι πόλεμοι δεν σταμάτησαν ποτέ και οι ταξικές αντιθέσεις όλο και πολώνονται οι μεγάλες πλειοψηφίες στα δυτικά καπιταλιστικά κράτη επιμένουν να κλείνονται στο μικρόκοσμό τους. Ακόμα και τώρα με τον πόλεμο που μαίνεται στη Μ. Ανατολή και την αντίσταση του Ιράν, που χρησιμοποιώντας την ενέργεια σαν μέσο πίεσης κάνει αισθητές τις συνέπειες του πολέμου και στη Δύση, οι μεγάλες πλειοψηφίες φαίνεται να μη μπορούν να ξεφύγουν από εκείνη την αδράνεια που τις καθιστά ακίνδυνες.

Το τελεσίγραφο του Τραμπ που είχε απειλήσει να εξοντώσει ολόκληρο τον πολιτισμό του Ιράν και οι εικόνες με τους Ιρανούς σε γέφυρες και διάφορες υποδομές ανακάλεσαν στη μνήμη την επίθεση του ΝΑΤΟ κατά της Σερβίας στα 1999, όταν η διεθνής έννομη τάξη στην Ευρώπη μεταπολεμικά καταστράφηκε. Το ζήτημα είναι ότι δεν μπορεί να προοιωνίζει τίποτε καλό για το μέλλον το γεγονός ότι ΗΠΑ και Ισραήλ δεν προσποιούνται καν ότι νοιάζονται για έννομη τάξη ή διεθνές δίκαιο. Η αυτοκρατορία των ΗΠΑ γίνεται όλο και πιο τολμηρή στο να εκθέσει την πραγματική τυραννική φύση της, νιώθοντας όλο και λιγότερη ανάγκη να κατασκευάσει συναίνεση πριν εμπλακεί σε μαζική στρατιωτική σφαγή

Και ο δικός μας πρωθυπουργός K. Μητσοτάκης στη συνέντευξή του στο CNN βρήκε τη λέξη «αντιπαραγωγική» (counter productive) ως την πιο κατάλληλη για να χαρακτηρίσει τη δολοφονική επίθεση του Ισραήλ στο Λίβανο εναντίον αμάχων, ουσιαστικά υιοθετώντας την οπτική γωνία του εγκληματικού κράτους, ότι δηλ. στρατιωτικά και στρατηγικά είναι αυτές οι δολοφονίες επιζήμιες για το Ισραήλ, επειδή θεωρεί ότι υπονομεύουν τους δικούς του στόχους. Είναι μια αποτυχημένη απόπειρα να ισορροπήσει ανάμεσα στη λεκτική έκφραση ανησυχίας για την παραβίαση της εκεχειρίας χωρίς όμως ούτε μια στιγμή να ξεχνά τη στρατηγική εταιρική σχέση της Ελλάδας με το Ισραήλ, την οποία διαφημίζει πάντα με ικανοποίηση σαν θωράκιση της χώρας απέναντι στην Τουρκία. Σε τέτοιες κρίσιμες καταστάσεις είναι που αποδεικνύεται με πολύ ξεκάθαρο τρόπο ότι οι πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης εξυπηρετούν κυρίως τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης και ότι όλα τα ηχηρά για εθνικά συμφέροντα, διεθνές δίκαιο και ανθρωπισμό λέγονται απλώς για παραπλάνηση.

Κανένας βέβαια από την ηγεσία σε μια αστική δημοκρατία δεν παραδέχεται ότι υπηρετεί άλλα συμφέροντα από τα λαϊκά. Και όταν η πραγματικότητα κάποιες φορές συγκρούεται με την εικόνα που οι λέξεις των κυβερνώντων προσπαθούν να κατασκευάσουν, τότε επιστρατεύονται επιχειρήματα, αρκεί να μοιάζουν λογικοφανή, για να δικαιολογήσουν αυτή τη διάσταση. Όπως συνέβη πριν μερικές εβδομάδες με τις μεγαλόστομες δηλώσεις, που τόνιζαν το αξιόμαχο των Ελλήνων, του υπουργού Άμυνας Ν. Δένδια για την κατάρριψη ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων από την ελληνική πυροβολαρχία Patriot στη Σαουδική Αραβία και αρνιόταν βέβαια την πραγματικότητα της εμπλοκής της Ελλάδας στον πόλεμο του Ιράν.

Όπως τις προηγούμενες μέρες σύσσωμη η κυβέρνηση, με προεξάρχοντα τον πρωθυπουργό, αρνιέται την πραγματικότητα του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ και δεν προσπαθεί μόνο να μειώσει την αποκάλυψη της έκτασής του, αλλά κατασκευάζοντας μια εικονική πραγματικότητα επιχειρεί να αποδώσει τις ευθύνες γι’ αυτό σε παράγοντες έξω από τις δικές της δράσεις.

Ο πρωθυπουργός μάλιστα σε τηλεοπτικό του μήνυμα για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, εν μέσω υποσχέσεων και δικαιολογιών, αποκάλυψε, για τη διασπάθιση των εκατομμυρίων με τη βοήθεια πρωτοκλασάτων στελεχών του κόμματος της Ν.Δ., και τον κύριο φταίχτη. Είναι το «βαθύ κράτος» και δήθεν η συγκυρία του ΟΠΕΚΕΠΕ γίνεται αφετηρία μάχης για την ήττα του.

Αυτή η καταγγελία για το βαθύ κράτος δεν είναι αποκλειστικότητα του Κ. Μητσοτάκη. Στις μέρες μας η χρήση του από τον Ντ. Τραμπ αποτέλεσε ρητορικά ένα αποτελεσματικό όπλο αντιπολιτικής ορθότητας που αναδείκνυε την αντίσταση των ηγεσιών της διοίκησης στις λαϊκές επιθυμίες που υποτίθεται υπηρετεί ο πρόεδρος.

Ο όρος «βαθύ κράτος» φέρει μαζί του την ιδέα ενός παράλληλου δικτύου λήψης αποφάσεων και, τελικά, την πίστη ότι η πραγματική εξουσία βρίσκεται σε ένα παράλληλο, και πάνω απ' όλα, κρυφό, νευραλγικό κέντρο, μια μορφή ανεπίσημης εξουσίας που είναι απίθανο να λογοδοτήσει. Εν ολίγοις, κάτι σαν χαστούκι στη δημοκρατία και τη διαφάνεια που απαιτείται από το κράτος δικαίου. Ένα βαθύ κράτος που δεν ήλεγχε, κι έτσι αθωωνόταν και ο ίδιος, υπονοούνταν με τη ρήση «επιτέλους ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο» που αποδιδόταν από φίλους και οπαδούς στον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον πρεσβύτερο μετά τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη, για να αποστασιοποιηθεί απ’ αυτήν. Μέχρι όμως πρόσφατα, αυτή η έκφραση σπάνια έμπαινε στη σφαίρα μιας πολιτικής συζήτησης ή στις νόμιμες σφαίρες εξουσίας. Συναντιόταν πολύ πιο συχνά στις πολιτικές συζητήσεις στην καθημερινή ζωή, στον περίπλοκο και συχνά αδιαφανή κόσμο των θεωριών συνωμοσίας παρά στα στόματα προσωπικοτήτων γνωστών για την πολιτική τους σκέψη ή τη χάραξη πολιτικής. Ο Κ. Μητσοτάκης όμως υιοθέτησε αυτόν τον αμφιλεγόμενο όρο σε μια προσπάθεια, όπως ο Ντ. Τραμπ, να παρουσιαστεί μαχητής για τα λαϊκά συμφέροντα.

Δεν είναι βέβαια σαφές τι ακριβώς ο δικός μας πρωθυπουργός εννοεί με τέτοιους ασαφείς όρους, που επιτρέπει όμως σε όποιον θέλει να φανταστεί το χειρότερο. Στο τελευταίο του μήνυμα μοιάζει από τα συμφραζόμενα ν’ αναφέρεται στη γραφειοκρατία και σε ομάδες ενσωματωμένες στον κρατικό μηχανισμό, σχεδόν από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, με τις οποίες ένα κόμμα εξουσίας όπως του Κ. Μητσοτάκη θέλει να παριστάνει ότι δεν έχει καμιά σχέση. Κι έτσι ανακινεί σκέψεις σχετικά με τη λαϊκή κυριαρχία, η οποία καταπατείται από τον καλολαδωμένο μηχανισμό αυτής της παράλληλης και κρυφής εξουσίας, που δεν προέρχεται από τον λαό, όπως ο πρωθυπουργός και οι βουλευτές του.

Περιγράφοντας μ’ αυτόν τον όρο ένα υποτιθέμενο μυστικό δίκτυο μη εκλεγμένων κυβερνητικών αξιωματούχων, πρακτόρων πληροφοριών, γραφειοκρατών που εργάζονται για να επηρεάσουν ή να ανατρέψουν την εκλεγμένη ηγεσία και τη δημόσια πολιτική δίνεται ένα αξιοσημείωτο άλλοθι στους κυβερνώντες και στις αντιλαϊκές πολιτικές τους, αναγνωρίζοντας συγχρόνως το κεντρικό ρόλο του κράτους στη δομή και ρύθμιση των κοινωνιών. Αρνούμενοι την ταξική διάσταση της αστικής μας δημοκρατίας και με αδυναμία δικαιολόγησης δράσεων και ενεργειών τους, που ξεκάθαρα στρέφονται ενάντια στα λαϊκά συμφέροντα, όταν αυτές προκαλούν λαϊκή δυσαρέσκεια, η επιστράτευση αυτού του ασαφούς όρου θέλει να συσπειρώσει κυβερνώντες και λαό ενάντια σ’ αυτούς που υποτίθεται ελέγχουν ή υπονομεύουν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, αποδυναμώνοντας κάθε λαϊκή αντίδραση. Στην αναζήτηση βέβαια του βαθέος κράτους, ποτέ δεν υπονοείται η κυρίαρχη τάξη που κατέχει τα μέσα παραγωγής. Χρησιμοποιώντας όμως μ’ αυτόν τον τρόπο ο πρωθυπουργός αυτόν τον όρο φιλοδοξεί να δείξει την πρόθεσή του για συνεννόηση, για να ξεσκεπάσει παράγοντες μη κατονομαζόμενους προκειμένου να διευκολυνθεί στη συνεργασία πέρα από κομματικές διαφορές.

Στην πραγματικότητα, το να θέλει να πείσει ένας πρωθυπουργός ότι το βαθύ κράτος είναι πραγματικό το κάνει για να αποδυναμώσει κάθε λαϊκή αντίδραση. Γιατί έτσι η πολυπλοκότητα του κόσμου εξαφανίζεται ακαριαία και ο ανορθολογισμός θριαμβεύει. Η ταξική πάλη, η ελευθερία, η αντίσταση, τα αντιτιθέμενα συμφέροντα, τίποτα από αυτά δεν έχει πια σημασία. Εφόσον ο κόσμος κυβερνάται από το βαθύ κράτος υπάρχει πάντα το αόρατο που δεν το βλέπει κανείς πίσω από το ορατό, που συνεχώς μεταμφιέζεται και δεν αναγνωρίζεται, δεν συγκρούεται αλλά καταβροχθίζει και αποστραγγίζει από κάθε ζωτικότητα ό,τι αντιστέκεται. Καθοδηγεί και ελέγχει τα πάντα, αποτρέπει κάθε αντίφαση και ακυρώνει κάθε εξέγερση, εκμηδενίζει κάθε απελευθέρωση, ενσταλάζει άγχος και φόβο για να τους κάνει όλους υπάκουους και πού ν’ αντισταθείς;

ΤΟ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ ΣΩΜΑ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Fri, 10 Apr 2026 20:30:00 +0000

Μέρες Μεγάλης Εβδομάδας και ο συμβολισμός του εσταυρωμένου Ιησού δεν είναι για να εμπνέει παρηγοριά ή ανακούφιση. Ο σταυρός ως πολιτικό σύμβολο ισοδυναμεί με την άρνηση της ουδετερότητας απέναντι στη καταπίεση, ισοδυναμεί με την ενσαρκωμένη αλληλεγγύη προς τους αποκλεισμένους, τους βασανισμένους, τους φιμωμένους, τους απόκληρους. Η πολιτική επανοικειοποίηση της σταύρωσης μετατρέπει τη θεολογική εικόνα του πάσχοντος Χριστού στο σταυρό σε σύμβολο αντίστασης και ταξικής καταπίεσης.

Όπως ήταν και οι έξι χιλιάδες σκλάβοι με τον Σπάρτακο που πολεμούσαν δυο χρόνια τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και μετά την ήττα τους σταυρώθηκαν κατά μήκος της Αππίας Οδού σε μήκος 200 χιλιομέτρων. Τα πτώματά τους καταξεσκισμένα, καταφαγωμένα, σαπισμένα παρέμειναν ένα μακάβριο θέαμα για χρόνια μετά τη μάχη, επειδή ο Ρωμαίος νικητής Κράσσος δεν διέταξε ποτέ την απομάκρυνσή τους. Γιατί η ιστορία αυτών των άθλιων της γης που ξεσηκώνονται με τα όπλα στο χέρι και προκαλούν τη μία ήττα μετά την άλλη στους στρατούς της μεγαλύτερης δύναμης του κόσμου είναι ένα από τα πιο εξαιρετικά και συγκινητικά γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία. Για τους Ρωμαίους η ιστορία αυτής της εξέγερσης των σκλάβων ήταν μια έντονη προειδοποίηση: σήμαινε ότι μια κοινωνία που χτίστηκε πάνω σε σκλάβους ή υποταγμένους πληθυσμούς θα μπορούσε να ανατραπεί από αυτούς

Η Αρχαία Ρώμη χρησιμοποίησε τη σταύρωση για να εξευτελίζει και να ταπεινώνει εκείνους τους ανθρώπους που δεν τους αναγνώριζε καν την ανθρώπινη υπόστασή τους. Ήταν ένας αργός θάνατος από ασφυξία και ντροπή που προορίζονταν για σκλάβους, αντάρτες και όποιον τολμούσε ν’ αμφισβητήσει την αυτοκρατορία, με τα πτώματα καρφωμένα στις πύλες της πόλης να υπενθυμίζουν στους περαστικούς για την κατάληξη όσων αντιστέκονταν. Δεν ήταν μόνο ο θάνατος, ήταν η ταπείνωση και εξευτελισμός. Γυμνά σώματα, πλήθη που χλευάζουν, ώρες ή ημέρες μεγάλου πόνου. Όμως αυτά τα σαπισμένα σώματα πάνω στο σταυρό των σκλάβων που εξεγέρθηκαν παραμένουν ακόμα και σήμερα σύμβολο της δύναμης των καταπιεσμένων μαζών ενάντια στους καταπιεστές τους. Και ο σταυρός, αυτό το αρχαίο εργαλείο βασανιστηρίων από όργανο του τρόμου έγινε λάβαρο μιας νέας πίστης που δεν έθαψε την ντροπή της, την διακήρυξε και επαναπροσδιόρισε τη σημασία αυτού του συμβόλου της καταπίεσης.

Μέσα στην αχανή αυτοκρατορία για τους φτωχούς και τους άθλιους της γης ο χριστιανικός ισχυρισμός ότι ένας σταυρωμένος άνθρωπος είναι ο κύριος του κόσμου γίνεται το σύμβολο της δικής τους επανάστασης. Αυτό που έμοιαζε με ήττα μετατράπηκε στην πραγματικότητα σε νίκη. Η εξουσία της Ρώμης αφαίρεσε την αξιοπρέπεια του Ιησού, του έσπασε το σώμα, την τελευταία λέξη όμως δεν την είπε η αυτοκρατορία και ο θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς και εκκολάφθηκε μια νέα θρησκεία, που βέβαια «δεν οφείλει την ύπαρξή της στον ουρανό αλλά στη γη» αφού «… κάθε θρησκεία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια φανταστική αντανάκλαση στα κεφάλια των ανθρώπων, εκείνων των εξωτερικών δυνάμεων που κυριαρχούν πάνω τους στην καθημερινή ζωή τους, αντανάκλαση στην οποία οι γήινες δυνάμεις παίρνουν τη μορφή υπεργήινων»

Και τέσσερις αιώνες μετά, ο θεός για τους ανθρώπους της αυτοκρατορίας κρεμόταν από τον λαιμό τους σ’ έναν σταυρό, που από όπλο τρόμου έγινε πηγή ελπίδας και επαναπροσδιόρισε τη δύναμη. Γιατί «Η θρησκεία είναι, πράγματι, η αυτοσυνείδηση και η αυτοεκτίμηση του ανθρώπου που είτε δεν έχει ακόμη κατακτήσει τον εαυτό του, είτε έχει ήδη χάσει τον εαυτό του ξανά. Αλλά ο άνθρωπος δεν είναι ένα αφηρημένο ον που βρίσκεται έξω από τον κόσμο. Ο άνθρωπος είναι ο κόσμος του ανθρώπου - κράτος, κοινωνία. Αυτό το κράτος και αυτή η κοινωνία παράγουν τη θρησκεία, η οποία είναι μια ανεστραμμένη συνείδηση του κόσμου, επειδή είναι ένας ανεστραμμένος κόσμος», όπως αναφέρεται σε απόσπασμα από την Εισαγωγή στην Κριτική της Φιλοσοφίας του Δικαίου του Χέγκελ τουΜαρξ το 1844. Και τι άλλο είναι το να μην εκφράζει ο Χριστός πάνω στο σταυρό πλέον πόνο και ταπείνωση αλλά δόξα, τι άλλο είναι η πίστη ότι κάθε άτομο έχει την ίδια σημασία ενώπιον ενός θεού που δεν περιφρόνησε τους πιο ταπεινούς, παρά « ο αναστεναγμός του καταπιεσμένου πλάσματος, η καρδιά ενός άκαρδου κόσμου και η ψυχή των άψυχων συνθηκών»;

ΣΑΠΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Mon, 30 Mar 2026 20:30:00 +0000

Χρόνια τώρα, ιδιαίτερα μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό όλων των αστικών κομμάτων, μαζί με κρατικά και ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης, με τμήμα των λεγόμενων διανοούμενων δημιούργησαν κυνικά μια αδιαπέραστη, για μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων, φούσκα και τους στρίμωξαν σε ένα σύμπαν παράλληλο με την πραγματικότητα, ενώ υπονόμευσαν προληπτικά οποιεσδήποτε αρνητικές ιστορίες για τους ίδιους και το σύστημα που εξυπηρετούν. Και όλοι αυτοί κατά διαστήματα μπορεί και να κονταροχτυπιούνται, για ήσσονα ζητήματα ή να προωθούν τον ψεύτικο λαϊκισμό τους στο κοινό, καταγγέλλοντας ό ένας τον άλλο για μια θέση, αλλά είναι όλοι στην ίδια ομάδα, υπηρετώντας το κεφάλαιο.

Και τώρα, με τον πόλεμο να μαίνεται δίπλα μας, με την κυβέρνησή μας να εμπλέκεται όλο και περισσότερο σ’ αυτόν, τα ίδια εκείνα κόμματα και οι κλώνοι τους, που στην οικονομική κρίση ενοχοποιούσαν τον λαό ή τον κορόιδευαν ασύστολα για τις μεσσιανικές δυνάμεις τους, εκείνες οι πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις που είναι αφομοιωμένες πλήρως από την άρχουσα τάξη συνεχίζουν να καλλιεργούν έναν εφησυχασμό, με τη σιγουριά της Δυτικής υπεροχής ότι οι πόλεμοι πάντα θα μένουν μακράν της. Οι ανησυχίες εξαντλούνται στην ενεργειακή κρίση, που πάντα θεωρείται παροδική, και οι σχεδιασμοί με τα επιδόματα και τις φορολογικές ελαφρύνσεις προσπαθούν να παρουσιάσουν ελεγχόμενη μια ανεξέλεγκτη κατάσταση.

Στην πολύπαθη Μ. Ανατολή το Ισραήλ, από κοινού και σε συνεργασία με τις ιμπεριαλιστικές ΗΠΑ έχουν ξεπεράσει ακόμα και τους Γερμανούς Ναζί σε αγριότητα, χυδαιότητα, θράσος, υποκρισία, απανθρωπιά και δολοφονική μανία. Και δεν κρύβεται πια η απανθρωποποίηση του μουσουλμανικού κόσμου, αφού οι πράξεις τους δείχνουν τη βαθιά περιφρόνηση και υποτίμηση των ντόπιων πληθυσμών.

Το Ισραήλ, με οργάνωση και μέθοδο, ειδικεύεται στη δολοφονία ανώτερων στελεχών των εχθρών του πιστεύοντας ότι θα τους διαλύσει. Μόνο που ούτε παλιότερα η δολοφονία του επικεφαλής της Χεζμπολάχ τη διέλυσε ούτε η δολοφονία του Α. Χαμενεί αποδυνάμωσε το Ιράν. Η δολοφονία του Νασράλα δεν διέλυσε την αντίσταση, την ανάγκασε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, να αναδιοργανωθεί και να συνεχίσει. Αντί να καταρρεύσει το Ιράν, η δολοφονία του Αγιοτολάχ πυροδότησε την ενότητα, ενίσχυσε την αποφασιστικότητα του. Η πραγματικότητα υπογραμμίζει ένα θεμελιώδες σημείο. Οι απώλειες ηγεσίας δεν μεταφράζονται πάντα σε στρατηγική κατάρρευση, ίσα ίσα παράγουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Γιατί αυτός ο αγώνας αφορά τους ίδιους τους λαούς, της Παλαιστίνης, του Ιράν, του Λιβάνου. Γι’ αυτό οι άνανδρες αυτές δολοφονίες δεν αλλάζουν την ισορροπία δυνάμεων, αλλά εδραιώνουν την εσωτερική συνοχή, εντείνουν την αποφασιστικότητα και μετατρέπουν τα άτομα σε σύμβολα που ξεπερνούν τους ρόλους τους. Κι ο πόλεμος αυτός δεν πρόκειται ν’ αποφασιστεί με την απομάκρυνση ατόμων, αλλά από την αντοχή, τη θέληση, τη δύναμη να συνεχιστεί ο αγώνας από λαούς συσπειρωμένους μέχρι την τελική νίκη. Δεν μπορείς να κερδίσεις έναν πόλεμο εναντίον ανθρώπων που είναι πρόθυμοι να πολεμούν για πάντα για τη γη τους. Δεν είναι ένας πόλεμος μια νοητική κατασκευή σε συνθήκες εργαστηρίου για να ελεγχθούν όλοι οι παράγοντές του. Και μια αυτοκρατορία πάντα τελικά χάνει όταν συναντά ανθρώπους που αρνούνται να δεχτούν αυτό που υποτίθεται ότι πρέπει να χάσουν.

Ο Ντ. Τραμπ δεν είναι η Αμερική που πρόδωσε τις δημοκρατικές της αξίες, όπως ο δικός μας πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης δεν κυβερνά μ’ αυτόν τον τρόπο γιατί είναι «κακόψυχος». Τηρουμένων των αναλογιών, και των μεγεθών των χωρών βεβαίως, αμφότεροι κυβερνούν προς όφελος των καπιταλιστών. Ο Τραμπ ή ο Μητσοτάκης δεν είναι το θέμα. Ο καθένας τους είναι αντιπροσωπευτικός μιας κοινωνίας παραιτημένης και ενός συστήματος ελέγχου που έχει πείσει τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι ζουν στο καλύτερο δυνατό σύστημα, μόνο που θέλει κάποιες βελτιώσεις. Κανένας τους δεν είναι μια εξαίρεση ή μια παρέκκλιση. Αντίθετα, είναι το λογικό τελικό σημείο μιας πορείας που έχει διαλύσει κάθε οργανωμένο σύστημα αντίστασης, που έχει απαξιώσει κάθε όραμα κοινωνικού μετασχηματισμού και δεν χρειάζεται πια να αμβλύνονται οι αντιθέσεις. Αρκεί να μπορεί η άρχουσα τάξη να βγάζει χρήματα. Και το πολιτικό προσωπικό που την υπηρετεί όταν νιώθει άτρωτο μπορεί να γίνεται κυνικό και να κοροϊδεύει την κοινωνία με θρασύτατο τρόπο. Όπως στα καθ’ ημάς, ο υπουργός Δικαιοσύνης Φλωρίδης που ξεδιάντροπα τις μεθοδεύσεις του για χειραγώγηση της διεξαγωγής της δίκης για το έγκλημα των Τεμπών τις δικαιολογεί με ψέματα που αφορούν ακόμα και στην επιλογή και διαμόρφωση της αίθουσας για τη διεξαγωγή της.

Μπορεί και ο Τραμπ να φαίνεται ότι είναι ο χειρότερος πρόεδρος όλων των εποχών, αλλά και οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός των ΗΠΑ πάλι τους ίδιους στόχους θα είχε, απλώς ντυμένους με πιο ωραία γλώσσα. Το σύστημα είναι στημένο. Όσοι δεν αμφισβητούν τον ίδιο τον καπιταλισμό θα ξεγελιούνται ξανά και ξανά. Όσοι αρνιούνται να αντιμετωπίσουν τις ρίζες του προβλήματος, την ταξική πάλη, τον ιμπεριαλισμό τότε μένουν ανυπεράσπιστοι απέναντι στη σκληρότητα κι αναλγησία ενός συστήματος που δεν λογαριάζει τις ανθρώπινες ζωές.

Μοιάζει ο Τραμπ, ο Νετανιάχου, η κυρίαρχη τάξη για την οποία εργάζονται σαν να σκοντάφτουν στα τυφλά στο χάος και την παγκόσμια εξαθλίωση. Μόνο που αυτό ίσως να είναι εντελώς σκόπιμο. Δεν είναι μόνο ότι το Ιράν είναι το κλειδί για τον απόλυτο έλεγχο της Μ. Ανατολής, αλλά και της εξάπλωσης της Κίνας. Είναι ότι επιβάλουν τη μέγιστη εξαθλίωση, το θάνατο και τον τρόμο στους λαούς που διεκδικούν και αντιστέκονται για μια θέση στη γη, για μια αξιοπρέπεια στη ζωή τους, να γίνει ένα μάθημα προς παραδειγματισμό για κάθε πράξη αντίστασης, να εκμηδενίσουν τις κοινωνίες που αντιστέκονται.

Όπως επιβάλλουν οι ΗΠΑ μια πολιορκία στο λαό της Κούβας επί 65 χρόνια τώρα. Που πολεμά κι αντιστέκεται στη δολοφονική πολιτική του πολέμου πείνας, ενώ τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και η πολιτική τάξη, που συνεχίζει να καμαρώνει για το πόσο σπουδαία και φοβερή είναι, μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα και κυριαρχία. Το έγκλημα της Κούβας είναι ότι ένα μικρό νησί μπόρεσε να εκδιώξει τις ΗΠΑ και παρόλο το μόνιμο εμπάργκο κατάφερε να γίνει μια χώρα με προσδόκιμο ζωής συγκρίσιμο με των πλούσιων χωρών, με τα χαμηλότερα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας, με τις υψηλότερες αναλογίες γιατρών ανά κάτοικο. Έτσι που καθένας ν’ αναρωτιέται, τι θα είχε πετύχει η Κούβα αν δεν είχε τη μπότα της Αμερικής στο λαιμό της;

Είναι λοιπόν η εξουσία του κεφαλαίου που είναι πάντα πρόθυμη να κάνει ό,τι χρειάζεται για να ελέγξει τον κόσμο, όσο βαθιά ολέθριο κι αν είναι. Πόλεμοι, γενοκτονίες, κυρώσεις για λιμό, ακροβατική πολιτική για πυρηνικά, ιμπεριαλιστική εξαγωγή, σκόπιμη δημιουργία αποτυχημένων κρατών και ανθρωπιστικών καταστροφών. Η καπιταλιστική Δύση των ΗΠΑ και της ΕΕ χτισμένες πάνω σε κλεμμένη γη και πόρους, σε καταναγκαστική εργασία, πολέμους και βιομηχανικούς μύθους μοιάζει να μη γερνούν σε σοφία, αλλά να σαπίζουν επιβάλλοντας στους λαούς τους έναν πόλεμο για πετρελαιοπηγές, ορυκτά, δρόμους και αγορές, για να καταλήξουν κάτω από τα ερείπια.

ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Sun, 22 Mar 2026 16:52:00 +0000

Κι ο πόλεμος για άλλη μια φορά κάνει την εμφάνισή του τόσο κοντά μας! Κι αυτή τη φορά πιο απειλητικά, τόσο που πια δεν μπορεί να είναι ούτε εικόνα ιχνογραφημένη κάτω από ωραία σκηνικά ή από ιδέες ούτε θέμα για συζήτηση ηθικής ή μεταφυσικής. Αλλά οι δικοί μας κυβερνώντες συνεχίζουν την μικρονοϊκή τους πολιτική που στηρίζεται σε επικοινωνιακά φληναφήματα, με όλη την έγνοια τους να εξαντλείται στον παροδικό εφησυχασμό μας, όσο για να γίνουν αποδεκτές οι πολιτικές που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης.

Γι’ αυτό και με διθυραμβικό τόνο, για το αξιόμαχο που επιδείχτηκε και την εμπειρία που αποκτήθηκε, ο υπουργός Άμυνας Ν. Δένδιας αναφέρθηκε στην κατάρριψη στη Σαουδική Αραβία ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων από την ελληνική συστοιχία Patriot, που βρίσκεται εκεί από το 2021. Αρνούμενη να παραδεχτεί την άμεση αυτή εμπλοκή της χώρας μας στο πόλεμο του Ιράν, η κυβέρνηση συνεχίζει κατάφωρα να παραπλανά και ν’ αρνείται ότι συμμετέχει, χαρακτηρίζοντας αυτήν τη ελληνική ενέργεια ως αμυντική κι επιστρατεύοντας δικαιολογίες για προστασία του επιπέδου ζωής των Ελλήνων και των Ευρωπαίων.

Οι κυβερνώντες μας σε κάθε ενέργειά τους που παρέχει πολιτική και στρατιωτική στήριξη στις πολεμικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και Ισραήλ, αφήνουν περιθώρια να υπονοηθεί ότι εμμέσως συμβάλλει στην αντιμετώπιση της Τουρκίας. Η αποστολή των F16 και της φρεγάτας στην Κύπρο ερμηνεύεται και σαν μήνυμα προς την Τουρκία της ισχυρής συμπαράστασης της Ελλάδα στη μεγαλόνησο. Ακόμα και την εμπλοκή στον πόλεμο με τους Patriot έσπευσε ο Ν. Δένδιας να την δημοσιοποίηση εστιάζοντας στην εμπειρία που αποκτάται, λες και βρίσκονται σε κάποια στρατιωτική άσκηση, και μαζί με τους παρατρεχάμενους του φρόντισε να κανακέψει εθνικιστικά αντανακλαστικά για την ετοιμότητα και ικανότητα του στρατού.

Κι εκεί στη Μ. Ανατολή τα φράγματα σπάνε το ένα μετά το άλλο. Ούτε κανόνες ούτε κόκκινες γραμμές. Οι ΗΠΑ χτύπησαν το Ιράν υπό το πρόσχημα της διπλωματίας, πιστεύοντας ότι ήλεγχαν την κατάσταση και θα μπορούσαν να επιστρέψουν στις διαπραγματεύσεις όποτε το έκριναν πρόσφορο για τα συμφέροντά τους. Μόνο που το Ιράν αποδεικνύεται πολύ πιο ισχυρό από ό,τι είχε προβλεφθεί και με μια ενότητα που φαίνεται πως δεν μπορεί να διαρραγεί. Ενώ το υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ με μια θρασύτητα που τροφοδοτείται από την ανοχή στα δικά του ατέλειωτα εγκλήματά του, σε δήλωσή του στο Χ αδιάντροπα χαρακτηρίζει τα αντίποινα του Ιραν στις πόλεις Αράντ και Ντιμόνα «ένα κατάφωρο έγκλημα πολέμου».

Φλέγεται η Μ. Ανατολή και τα προσχήματα της έναρξης του πολέμου για δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα ξεχάστηκαν κι απ’ αυτούς που τα χρησιμοποίησαν. Και αυτή τη φορά πάλι δεν επρόκειτο φυσικά ούτε για την ελευθερία και τη δημοκρατία σε έναν φτωχό καταπιεσμένο πληθυσμό, όπως 65 χρόνια τώρα οι ΗΠΑ ασύστολα επικαλούνται για τον αποκλεισμό της Κούβας που τώρα πια στην πράξη παίρνει διάσταση γενοκτονίας. Ούτε για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας ούτε για τα δικαιώματα των γυναικών, και βέβαια ούτε για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή με περιορισμό πυρηνικού προγράμματος. Αυτό που επιδιώκεται σ’ αυτόν τον πόλεμο με τον Ιράν είναι η αποδυνάμωση αυτής της χώρας, η εκμετάλλευση των πόρων αυτής της χώρας.

Και οι δικοί μας κυβερνώντες, επειδή προωθούν και υπηρετούν σχέδια και στόχους ιμπεριαλιστών που δεν ωφελούν καθόλου τους απλούς καθημερινούς ανθρώπου που μοχθούν να επιβιώσουν, αφού ξεκίνησαν να παρουσιάζουν ψευδώς κι αυτόν τον πόλεμο ότι γίνεται για ένα δίκαιο σκοπό, και όχι σαν επιθετικό εναντίον ενός έθνους που κυριολεκτικά δεν αποτελούσε απειλή, όσο σκληραίνει ο πόλεμος αυτοί και οι παρατρεχάμενοί τους όλο και πιο σπάνια αναφέρονται σ’ αυτά τα προσχήματα. Αυτή όμως η εξαιρετικά καταστροφική προπαγανδιστική αφήγηση διευκόλυνε να γίνουν αποδεκτές ακόμα και πράξεις μαζικής στρατιωτικής σφαγής σε πραγματικούς ανθρώπους. Πάντα η χρήση προπαγανδιστικών αφηγήσεων διευκολύνει τις εγκληματικές δράσεις.

Έχοντας Ισραήλ και ΗΠΑ παραβιάσει κάθε κανόνα, κάθε κόκκινη γραμμή, προκάλεσαν τα αντίποινα του Ιράν, που έχει ήδη αρχίσει να πλήττει τις ενεργειακές υποδομές των συμμάχων των ΗΠΑ στην περιοχή. Το Ιράν δείχνει ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι η αμερικανο-ισραηλινή επιθετικότητα και η περιφερειακή τάξη που την επιτρέπει. Κι εφόσον οι μοναρχίες του Κόλπου φιλοξενούν βάσεις που χρησιμοποιούνται για να χτυπήσουν το Ιράν, αυτές οι βάσεις γίνονται μέρος του πεδίου μάχης και το Ιράν σηματοδοτεί με τις επιθέσεις του ότι θέλει να σπάσει οριστικά αυτό το μοντέλο.

Και η ελληνική κυβέρνηση, στρουθοκαμηλίζοντας, συνεχίζει δια του πρωθυπουργού της μάλιστα να ισχυρίζεται ότι «δεν θα συμμετέχει σε καμία επιχείρηση κοντά στο θέατρο των πολεμικών επιχειρήσεων», προσποιούμενη ότι αγνοεί το ρόλο των αμερικανικών βάσεων στο ελληνικό έδαφος στις επιθέσεις εναντίον του Ιράν, τη συμμετοχή στην επιχείρηση ΑΣΠΙΔΕΣ της Ε.Ε στην Ερυθρά θάλασσα, την ελληνική συστοιχία Patriot στη Σαουδική Αραβία.

Στην πραγματικότητα, στον πόλεμο εναντίον του Ιράν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, μ’ επικεφαλής τις ΗΠΑ και Ισραήλ συμμετέχει σχεδόν η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κρατών. Και η Ελλάδα με μια θρασύδειλη ηγεσία, από τη μια επαίρεται διαφημίζοντας την εμπλοκή της, από την άλλη την βαφτίζει «αμυντική ενέργεια αποτροπής», όπως οι καλόγεροι του μεσαίωνα που βάφτιζαν το κρέας ψάρι για να το φάνε, χωρίς να χαλάσουν τη νηστεία. Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης μάλιστα υποστήριξε ότι εάν είχε χτυπηθεί το διυλιστήριο της Saudi Aramco η τιμή του πετρελαίου θα ήταν πολύ υψηλότερη.

Κι αυτή η δικαιολόγηση μοιάζει πειστική σ’ ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού που του φαίνεται απόμακρος ο πόλεμος του Ιράν, όπως και η γενοκτονία της Γάζας, όσο δεν αγγίζει το περίφημο επίπεδο ζωής του. Μόνο που αυτός ο πόλεμος των ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν φαίνεται πως θα υποχρεώσει από τα αποτελέσματά του να του δοθεί πολύ μεγαλύτερη προσοχή. Οι μαζικές κλιμακώσεις του υποδηλώνουν μια επερχόμενη ενεργειακή κρίση που αναμένεται να επηρεάσει ολόκληρο τον κόσμο, ακόμα κι αν αποφευχθεί η επέκταση του πολέμου.

Καθώς λοιπόν οι τιμές των καυσίμων ήδη εκτοξεύονται, είναι φανερό πια ότι αυτός ο πόλεμος θα μπορούσε να επηρεάσει σχεδόν κάθε γωνιά του ανθρώπινου πολιτισμού με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Κι αν οι κάτοικοι στη Δύση σ’ ένα μεγάλο βαθμό αντιμετωπίζουν με απάθεια τις αμερικανικές πολεμικές εκστρατείες ανά τον κόσμο, όμως καθώς αυτές αρχίζουν να έχουν άμεσο αντίκτυπο στο δικό τους τρόπο ζωής θ’ αναγκαστούν τότε να ενδιαφερθούν περισσότερο.

Ενάντια λοιπόν σ’ αυτόν τον φρικτό πόλεμο, με ανεξιχνίαστες ακόμα τις συνέπειες, των ΗΠΑ και Ισραήλ ενάντια στο Ιράν που αγωνίζεται για την ίδια την ύπαρξή του ως κράτος, δεν θα πρέπει ν’ αρχίσουν μαζικές διαμαρτυρίες; Δεν θα πρέπει να μην είναι μόνο οι κομμουνιστές που κατά κανόνα διαμαρτύρονται και κινητοποιούνται; Πώς αλλιώς θα χαλιναγωγηθούν όλοι αυτοί που ξεκινούν πολέμους για τους οποίους δεν είναι πρόθυμοι να πεθάνουν, αλλά στέλνουν τα παιδιά άλλων ανθρώπων να σκοτώσουν τα παιδιά άλλων ανθρώπων σ’ ένα απρόκλητο πόλεμο συμφερόντων;

ΦΘΑΡΜΕΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Fri, 13 Mar 2026 16:39:00 +0000

Καθηγήτρια σε σχολείο της Θεσσαλονίκης πέθανε έπειτα από αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο. Οι καταγγελίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που συνέδεσαν το εγκεφαλικό με την έντονη επαγγελματική πίεση και εκφοβισμό με τραμπούκικη συμπεριφορά μαθητών μέσα στην τάξη αποκάλυψε μορφές βίας που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί σε καθημερινή βάση.

Η θυματοποίηση των εκπαιδευτικών είναι ένα πολύπλευρο φαινόμενο και αναφέρεται σε καταστάσεις όπου οι εκπαιδευτικοί βιώνουν διάφορες μορφές κακομεταχείρισης, παρενόχλησης ή επιθετικότητας στο χώρο εργασίας. Και ο χώρος εργασίας τους είναι το σχολείο, που από την ίδρυσή του θεωρούνταν ότι είναι ένα χώρος αφιερωμένος στη μάθηση, ένας χώρος όπου τα παιδιά εκπαιδεύονται, κοινωνικοποιούνται και αναπτύσσουν τα ταλέντα τους. Το σχολείο είναι μια κοινωνική ομάδα, με το διευθυντή, το σύλλογο καθηγητών, τους μαθητές και είναι ένας αποφασιστικός παράγοντας για την παιδεία και η ιδανικότερη ευκαιρία για να γίνει το παιδί κοινωνικό ον. Εκεί καθένας με το ρόλο του, διευθυντής, καθηγητές, μαθητές, προσφέρουν ισότιμα ό,τι όλη η προσωπικότητά τους επιτρέπει, για να ολοκληρώνεται το έργο που από τη φύση του έχει αυτός ο κοινωνικός θεσμός.

Στις σχολικές βαθμίδες είναι που τα παιδιά γνωρίζουν πιο συστηματικά τον έξω κόσμο Με τη βοήθεια των δασκάλων μοιράζονται εργασία και επαίνους, ευθύνες με τους συμμαθητές τους για να ξεφύγουν από το εγώ και να ενταχθούν σ’ ένα ευρύτερο σύνολο της μικρής κοινωνίας του σχολείου. Οι αξίες όμως που ρυθμίζουν τη συμπεριφορά όπως τη γνωρίζει το σχολικό περιβάλλον γίνονται αποδεκτές όταν επικρατούν ομαλές συνθήκες στη λειτουργία των σχολείων, όταν οι εκπαιδευτικοί ξέρουν τη δουλειά τους και ως πρότυπα κοινωνικής συμπεριφοράς, όταν η οικογένεια συνεργάζεται με το σχολείο, όταν και το κυρίαρχο σύστημα ενδιαφέρεται για την ευημερία τους. Ακόμα κι όταν στην εφηβεία ο άνθρωπος θέλει να αναλάβει το δικό του ανεξάρτητο ρόλο και αρχίζει από τον σκεπτικισμό για την ορθότητα των αξιών φτάνοντας στην αμφισβήτηση, το σχολείο με τον τρόπο λειτουργίας του μπορεί να βοηθήσει. Δεν είναι μόνο το χιλιοειπωμένο ότι πρέπει να καλλιεργεί άτομα με κριτική διάθεση απέναντι στα καθιερωμένα, αλλά είναι και οι συναισθηματικές σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα σε μαθητές, αλλά κυρίως σε καθηγητές και μαθητές που συμβάλλουν στη συναισθηματική τους ωρίμανση.

Όλοι επισημαίνουν ότι οι σχέσεις καθηγητών μαθητών πρέπει να είναι εγκάρδιες. Και αυτές οι σχέσεις ανταποκρίνονται στην κοινωνική ανάγκη των μαθητών να γίνονται παραδεκτοί από τους άλλους. Και αυτό δε σημαίνει απλώς να μη διαπληκτίζονται μαθητές και εκπαιδευτικοί ή οι εκπαιδευτικοί να μην επιβάλλονται με αυταρχισμό. Τις τελευταίες δεκαετίες τονίζεται το καθήκον των δασκάλων με το ιδιαίτερα προσωπικό ενδιαφέρον τους να πείσουν τους μαθητές για την ανάγκη που νιώθουν να τους βοηθήσουν να εξελίξουν το νοητικό τους δυναμικό και να καλλιεργήσουν το συναισθηματικό τους κόσμο. Κι έτσι το σχολείο να συμβάλλει στην κοινωνικοποίηση των ανθρώπων και να εκπληρώνονται οι διακηρυγμένοι στόχοι του που δεν είναι άλλοι από τη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών, την ανάπτυξη της δημιουργικότητάς τους, την ομαλή κοινωνική ένταξη. Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι.

Η κατάσταση της κοινωνίας αντικατοπτρίζεται βαθιά στο εκπαιδευτικό της σύστημα, στον τρόπο λειτουργίας των σχολείων, αντανακλώντας ως καθρέφτης πολιτιστικούς κανόνες, αξίες και κοινωνικοοικονομικές δομές. Το σχολείο επομένως δεν είναι ένας αποστειρωμένος χώρος, αλλά αντανακλά τη βία που βιώνεται, και πολλές φορές προβάλλεται επαναλαμβανόμενα και στην κοινωνία. Τα περιστατικά σχολικής βίας δεν μπορεί να αποφεύγεται να αντιμετωπίζονται ως κοινωνικά κατασκευασμένα φαινόμενα. Σε κάθε περιστατικό βίας είναι απαραίτητο να λαμβάνονται υπόψη όλα τα μέρη που εμπλέκονται σε μια γενικευμένη αλληλεπίδραση. Δεν υπάρχει μόνο η βία ανάμεσα στους μαθητές ούτε η αυταρχικότητα των εκπαιδευτικών προς τους μαθητές, αλλά και η επιθετικότητα μαθητών προς τους εκπαιδευτικούς.

Οι εκπαιδευτικοί μπορεί να αντιμετωπίζουν συγκρούσεις με τους γονείς, αλλά πολλές φορές και επιθετικότητα και εκφοβισμό σε ακραίο βαθμό και από μαθητές. Επιπλέον οι αλληλεπιδράσεις με συναδέλφους που αφορούν ανταγωνισμούς, με διάρρηξη συναδελφικών σχέσεων, και πιο συχνά υπονομευτική συμπεριφορά συμβάλουν στη θυματοποίηση των εκπαιδευτικών. Εν ολίγοις, η θυματοποίηση των εκπαιδευτικών μπορεί να λάβει τη μορφή εκφοβισμού στο χώρο εργασίας, η οποία περιλαμβάνει επανειλημμένη κακομεταχείριση, εξευτελισμό ή εκφοβισμό, που μπορεί να προέρχεται από συναδέλφους, διεύθυνση, μαθητές ή τους γονείς τους και έχει ευρύτερες ψυχολογικές επιπτώσεις. Καθώς λοιπόν το σχολείο είναι ένας θεσμός που φτιάχνουν, συμμετέχουν και αντέχουν οι μαθητές, οι δάσκαλοι, οι γονείς, σε κάθε σύγκρουση όλοι αυτοί είναι άμεσα εμπλεκόμενοι. Αν λοιπόν, ενώ περιστατικά λεκτικής και πολύ πιο σπάνια σωματικής επιθετικότητας ή ηθικής πίεσης παρατηρούνταν πάντα στα σχολεία, φαίνεται τα τελευταία χρόνια η έκταση και η ένταση τους να γίνεται ανησυχητική κι αυτό δεν οφείλεται σ’ έναν μόνο παράγοντα, αλλά προκύπτει από ένα σύστημα.

Η αντιμετώπιση από την πολιτεία των σχολείων ως εταιρειών που στο ισολογισμό τους θα πρέπει να παρουσιάζουν κέρδη, προωθεί ένα σχολικό μοντέλο που περιορίζεται στην ανεύρεση οικονομικών πόρων πέρα από την ενίσχυση της πολιτείας και σε ποσοτικοποιημένες μαθητικές επιτυχίες. Γι’ αυτό ενδιαφέρεται περισσότερο για το επικοινωνιακό αποτύπωμα των σχολείων με άπειρες εκδηλώσεις θεάματος και πιέζει γονείς, εκπαιδευτικούς, μαθητές για θετικά αποτελέσματα σε εξετάσεις. Κι έτσι και η διοίκηση, σε όλα τα επίπεδα, των σχολείων που με την πίεση του υπουργείου περιορίζει ολοένα τα οικονομικά κονδύλια για την εκπαίδευση, κοντεύει να ταυτιστεί με ρόλο μάνατζερ επιχειρήσεων, υποτιμώντας παιδαγωγικές και ψυχολογικές ανάγκες των μελών της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Η καχύποπτη έως εχθρική πολλές φορές αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών από μια πολιτεία που ενδιαφέρεται για έναν ανταγωνιστικό κόσμο, που προωθεί τον ατομικισμό και δεν διστάζει για όλα τα προβλήματα να επιβάλλει επέκταση της αστυνόμευσης, οδηγεί σε περιορισμό της επαγγελματικής τους αυτονομίας, στην αμφισβήτηση της ακαδημαϊκής τους κρίσης, στην ταπείνωση της προσωπικότητάς τους. Η έλλειψη υποστήριξης προς αυτούς επηρεάζει αρνητικά τα συναισθήματά τους, τις διαπροσωπικές προκλήσεις και σχολικά συστήματα και πολιτικές.

Γονείς οικονομικά ανασφαλείς ή με εργασία που τους εξουθενώνει, χωρίς χρόνο για τα παιδιά τους, κάποιες φορές αγνοούν την πραγματική τους κατάσταση κι άλλοτε το ενδιαφέρον τους περιορίζεται στην επένδυση στη σχολική σταδιοδρομία τους. Κι αυτού του είδους η αυξανόμενη παρέμβαση των γονέων των μαθητών που επενδύουν κυρίως, αν όχι μόνο, στις σχολικές επιδόσεις τους, για ένα καλύτερο μέλλον, επιτείνουν το αίσθημα αδυναμίας που αισθάνονται οι εκπαιδευτικοί, ιδιαίτερα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Η θεαματική αναπαράσταση της βίας σε πολλές μορφές κουλτούρας με αποσιώπηση των συνεπειών της, η διάβρωση κάθε έννοιας σεβασμού προς τους άλλους, οι δυσλειτουργικές οικογενειακές σχέσεις, η απαξίωση της πειθαρχίας και ταύτισής της με κατασταλτικά μέτρα αστυνόμευσης, η ευάλωτη ψυχική υγεία εξαιτίας στρεσογόνων καταστάσεων, η βίωση συστηματικής αδικίας εξαιτίας κοινωνικών παραγόντων είναι μερικές από τις αιτίες που συμβάλλουν στη συναισθηματική αστάθεια, την απογοήτευση, το θυμό και την επιθετικότητα των μαθητών.

Εν ολίγοις λοιπόν, σ’ ένα σύστημα που επιβραβεύει την επιτυχία της οικονομικής ανάδειξης, προωθεί έναν ανταγωνισμό που αντιμετωπίζει τον άλλο σαν αντίπαλο, κολακεύει το άτομο για να εκμεταλλευτεί τις ανάγκες του και να καταναλώνει χωρίς τέλος, το σχολείο δεν μπορεί να παραμείνει μια νησίδα με άλλες αξίες ή στόχους. Και αν η έκθεση στη βία ή η συναισθηματική εξάντληση που ακυρώνει κάθε εκπαιδευτικό στόχο, αντιμετωπίζεται από τη πολιτεία με κατασταλτικά και πειθαρχικά μέτρα τότε η καχύποπτή δυσπιστία από μεγάλο μέρος της εκπαιδευτικής κοινότητας για την κατεύθυνση που δίνει η πολιτεία στις ενέργειες για επαναπροσδιορισμό της λειτουργίας του σχολείου δεν είναι υπερβολική.

ΠΟΛΕΜΟΚΑΠΗΛΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Sun, 08 Mar 2026 19:23:00 +0000

Και τώρα που ο πόλεμος μαίνεται, τώρα που ο πόλεμος εξαπλώνεται τί απομένει και πρέπει να γραφεί;. Οι κυβερνήσεις των δημοκρατικών κρατών της Δύσης, και η δική μας, υποστηρίζουν γενοκτονίες, ξεκινούν και προωθούν πολέμους, εξαπολύουν εφιάλτες. Οι λαοί μοιάζει να περιμένουν παθητικά τις εξελίξεις, με τις διαμαρτυρίες, περιορισμένες και σχεδόν αποκλειστικά από τους κομμουνιστές, ενάντια στον πόλεμο να χάνονται μέσα σ’ έναν ωκεανό προπαγανδιστικών υπέρ του πολέμου πληροφοριών. Ο πόλεμος με τις συνέπειές του που εξαπλώνονται και στην ευημερούσα Δύση διαμορφώνει σταδιακά για πραγματικότητα την πιο εφιαλτική δυστοπία.

Και η δική μας αστική τάξη με το πολιτικό της προσωπικό σπεύδει να προσφέρει την υποστήριξή της στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, με πρόσχημα εθνικούς στόχους, ελπίζοντας να συμπεριληφθεί στη μοιρασιά της λείας. Επιτρέπει τη χρησιμοποίηση των βάσεων που έχει προσφέρει στις ΗΠΑ, αποστέλλει πλοία και αεροπλάνα στην Κύπρο υποκρινόμενη ότι προστατεύει το νησί, επεκτείνει την αποστολή τους και στη Β. Ελλάδα κομπάζοντας για την ισχύ της Ελλάδας. Από κοντά και η Κύπρος, που φαίνεται ότι η εξασφάλιση της ευμάρειας έχει αδυνατίσει τη μνήμη της προσφυγιάς πριν 50 χρόνια. Για άλλη μια φορά η κυρίαρχη τάξη στη χώρα μας και οι πολιτικοί που την εκπροσωπούν αποδεικνύονται πολεμοκάπηλοι που διαδίδουν ψέματα πουλώντας πατριωτισμό και προωθώντας γεωστρατηγικές ατζέντες ιμπεριαλιστών.

Η Δυτική προπαγάνδα με την αλαζονεία της υπεροχής, χρόνια τώρα, θέλει να πείσει ότι είναι κακή η κυβέρνηση του Ιράν και γι’ αυτό είναι καλό ν’ αναληφθεί στρατιωτική δράση για να ανατραπεί. Και βέβαια αυτή τη δράση αναλαμβάνουν πάντα οι ΗΠΑ, των οποίων ο παρεμβατισμός για αλλαγή καθεστώτος προκαλεί αποδεδειγμένα περισσότερους θανάτους και βάσανα από ό,τι ισχυρίζονται οι υποστηρικτές τους ότι προσπαθούν να σταματήσουν. Καμιά άλλη κυβέρνηση τις τελευταίες δεκαετίες δεν είναι υπεύθυνη για τόσες καταστροφικές στρατιωτικές ενέργειες που δικαιολογούνται με ανθρωπιστικά προσχήματα από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και το δίκτυο συμμάχων τους. Το μεγαλύτερο μέρος της βίας, του χάους και της αστάθειας που έχουμε δει στη Μέση Ανατολή τις τελευταίες δεκαετίες είναι οι συνέπειες δυτικού παρεμβατισμού υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών, που επάξια αντικατέστησαν τον μεγάλο αποικιοκράτη, τη Μ. Βρετανία.

Η εγκαθίδρυση ενός εβραϊκού κράτους με εκδίωξη προϋπαρχόντων πληθυσμών και οι μετέπειτα συνεχείς πολεμικές ενέργειές επέκτασης του, η δημιουργία στρατιωτικών βάσεων, η εισβολή στο Ιράκ, η υποστήριξη της σαουδαραβικής γενοκτονίας στην Υεμένη, η σκόπιμη υποκίνηση βίαιων εξεγέρσεων στη Λιβύη και τη Συρία και η ανατροπή των ηγετών τους και αμέτρητες άλλες παρεμβάσεις έχουν εμποδίσει τη Μέση Ανατολή να ζει σε κατάσταση σχετικής ειρήνης και σταθερότητας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι ΗΠΑ δεν ανατρέπουν κυβερνήσεις επειδή δεν είναι δημοκρατικές. Γι’ αυτό δεν λέγεται κουβέντα για τις μαζικές θηριωδίες της Σαουδικής Αραβίας, των Η.Α.Ε και άλλων τυραννικών μοναρχιών του Κόλπου, για παράδειγμα, επειδή ευθυγραμμίζονται με τα παγκόσμια συμφέροντα του ηγεμόνα των ΗΠΑ. Οι κυβερνήσεις που στοχοποιούνται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και στις οποίες επιτίθενται είναι εκείνες που αντιδρούν στις ενέργειές τους και δεν είναι πειθήνιες στα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια.

Οι συνεχείς όμως επαναλήψεις για τις ευεργετικές συνέπειες των αμερικανικών επεμβάσεων, η κυριαρχία πληροφοριών που δαιμονοποιούν ηγεσίες και πληθυσμούς, η παραμόρφωση αφηγήσεων χειραγωγούν το μυαλό μας και αποσπούν τη συναίνεσή μας. Χρόνια τώρα η ξέφρενη προπαγανδιστική εκστρατεία για το κακό θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των γυναικών, για τον πρωτογονισμό των μουσουλμάνων γινόταν επειδή οι ΗΠΑ δεν ήθελαν να αμφισβητηθεί ποιος είναι ο κακός στην επικείμενη σύγκρουση και τα ιμπεριαλιστικά μέσα ενημέρωσης έπρεπε να δημιουργήσουν συναίνεση για την επίθεση που ετοίμαζαν εναντίον του Ιράν.

Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για κανέναν στη Δύση να πιστεύει ότι ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ ενδιαφέρεται να φέρει τη δημοκρατία στο Ιράν ή να εξασφαλίσει τα δικαιώματα των γυναικών. Οι ΗΠΑ στηρίζουν συνεχώς δικτατορίες και μοναρχίες στη Μέση Ανατολή, ακριβώς επειδή δεν θέλουν ούτε στο ελάχιστο η βούληση των λαών, που είναι εχθρικοί προς το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, να καθορίζει τις ενέργειες και τις πολιτικές των κυβερνήσεων αυτών των εθνών.

Και ακόμα και τώρα που τα τύμπανα του πολέμου ηχούν δυνατά συνεχίζουν να υπάρχουν φωνές στο δυτικό πληθυσμό που φωνάζουν ότι το ιρανικό καθεστώς πρέπει να ανατραπεί κι αυτό είναι έργο της Δύσης και όχι του ιρανικού λαού, δείχνοντας έτσι και την περιφρόνησή τους σ’ αυτόν. Υπέρ της αλλαγής του καθεστώτος επιστρατεύονται επιχειρήματα από διαφορετικές οπτικές γωνίες, είτε δεξιά αντιισλαμική είτε φιλελεύθερη, ανθρωπιστική φιλοδημοκρατική είτε φεμινιστική, ξεχνώντας τελείως τους Ιρανούς και τις δικές τους επιλογές Κι αυτό, γιατί η εκδίωξη της ιρανικής κυβέρνησης αφορά τα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ και των συμμάχων τους και όσοι νομίζουν ότι πρόκειται για κάτι άλλο πλανώνται οικτρά. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ιμπεριαλιστική εξουσία των ΗΠΑ και για έλεγχο των ενεργειακών πηγών του Ιράν και όλες οι φανταστικές αντιλήψεις περί ελευθερίας και δημοκρατίας της προπαγάνδας υποτάσσονται σ’ αυτόν τον στόχο. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, θα επιδιωχθεί, ανάλογα με τις δυνατότητες επί του πεδίου, είτε να εγκατασταθεί ένα καθεστώς-μαριονέτα στην Τεχεράνη είτε να βαλκανοποιηθεί η χώρα χωρισμένη σε πολλά ανεξάρτητα κράτη που μπορούν εύκολα να ελεγχθούν είτε να βυθιστεί ολόκληρο το κράτος σε ένα ανεξέλεγκτο χάος όπως έγινε στη Λιβύη. Κανένα όμως από αυτά τα σχέδια δεν προωθεί τα συμφέροντα του ιρανικού λαού, αλλά στρέφονται εναντίον του.

Όλοι το γνωρίζουν ότι αυτός ο πόλεμος θα σκοτώσει πολλούς ανθρώπους, θα προκαλέσει απίστευτα βάσανα, τόσο άμεσα κατά τη διάρκεια των επιθέσεων όσο και έμμεσα με το χάος και την αστάθεια που θα ακολουθήσουν. Η ισχύς της στρατιωτικής υπεροπλίας των ΗΠΑ τους επιτρέπει να κάνουν ό,τι κακό θέλουν. Να προχωρούν με το Ισραήλ σε μια στρατιωτική επιχείρηση για την ανατροπή της κυβέρνησης της Τεχεράνης, αφού το βοήθησαν στη γενοκτονία των Παλαιστινίων και τη μετατροπή της Γάζας σ’ ένα σωρό από ερείπια, να σκοτώνουν ύπουλα σαν κοινοί και δειλοί δολοφόνοι ηγέτες, όπως τον Αλί Χαμεϊνί, να επιβάλλουν αποκλεισμό στην Κούβα έως ασφυξίας για τον πληθυσμό της, να απαγάγουν τον πρόεδρο ενός κυρίαρχου κράτους, της Βενεζουέλας.

Κι έχουμε και την κυβέρνησή μας, που σέρνει τη χώρα στα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ, και μάλιστα επικαλούμενη Διεθνές Δίκαιο και άλλα συναφή, όταν απροκάλυπτα κάθε κανόνας ρύθμισης των διεθνών σχέσεων έχει καταπατηθεί από Ισραήλ και ΗΠΑ. Υπερασπίζεται τη συμμαχία της με το κράτος τρομοκράτη της περιοχής, το Ισραήλ, υποκρινόμενη ότι θωρακίζει τη χώρα μ’ αυτήν τη συμμαχία απέναντι στις απειλές της Τουρκίας, που τις επικαλείται κατά το δοκούν, για να δικαιολογήσει επιλογές της ευνοϊκές των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών.

Και στη Δύση, ο πόλεμος, με τις εκτοξεύσεις πυραύλων ή μη επανδρωμένων αεροσκαφών προβάλλεται περισσότερο σαν να είναι βιντεοπαιχνίδι. Οι κάτοικοι της Μ. Ανατολής από την πλειοψηφία των δυτικών μέσων ενημέρωσης παρουσιάζονται άλλοτε πολιτιστικά καθυστερημένοι, άλλοτε άγριοι και υπάνθρωποι. Οι ουσιαστικές συνέπειες της δυτικής πολεμικής εκστρατείας αποκρύπτονται όσο το δυνατόν περισσότερο. Κι έτσι να εφησυχάζουν οι μεγάλες μάζες στη Δύση, που προκάλεσε αυτό τον πόλεμο, με την ανησυχία τους να περιορίζεται στην άνοδο των τιμών του πετρελαίου και πάντα με την ελπίδα ότι όλο αυτό το μακελειό θα τελειώσει γρήγορα.

Μήπως όμως το να εθελοτυφλούμε και να μην αντιδρούμε αφήνει ανοιχτό το δρόμο στις εγκληματικές κυβερνήσεις μας ανά τη Δύση να επεκτείνουν τον πόλεμο και τις θηριωδίες τους ανά τον κόσμο, και βέβαια και σε μας που θεωρούμε ότι ο μέγιστος κίνδυνος είναι η επιδείνωση της ποιότητας της ζωής μας;

ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Thu, 26 Feb 2026 16:57:00 +0000

Αν η επιδείνωση της συλλογικής τύχης στους πληθυσμούς της δύσης μοιάζει δραματική, είναι γιατί τη δημιουργεί ένα οικονομικοπολιτικό σύστημα που αν και υποσχέθηκε ελευθερία παρέχει ανασφάλεια σε μαζική κλίμακα, που αν και αισιοδοξούσε για αέναη ευημερία προσφέρει φτώχεια που αυξάνεται ολοένα. Οι ζωές μας μικραίνουν, η ευημερία μας μειώνεται, η ασφάλεια μας διαλύεται και αυτά είναι τα νοσηρά συμπτώματα της καπιταλιστικής οργάνωσης της παραγωγής που είναι πια παντού, σε όλη τη δύση, τη μητρόπολη του καπιταλισμού. Κι αν παρασυρόμαστε από την ψευδαίσθηση ότι η πρόοδος συνεχίζεται, που θα φέρει την υπεσχημένη ευημερία, είναι γιατί την τεχνολογική πρόοδο την μεταφράζουμε αυτόματα σε βελτιώσεις στην κοινωνική κατάσταση και στο βίο των ανθρώπων, αγνοώντας τους νόμους του καπιταλισμού. Κι αν στη χώρα μας, και όχι μόνο, η πολιτική έχει γίνει πιο θυμωμένη και πολωμένη, είναι γιατί η μακρά κρίση των καπιταλιστικών κοινωνιών απομακρύνει την αισιοδοξία από τις ευημερούσες κοινωνίες που προηγουμένως θεωρούσαν δεδομένη τη συνεχώς βελτιούμενη ποιότητα ζωής τους.

Δεν είναι κάποια ιδιοτελής πολιτική, κάποια ανέντιμα πρόσωπα, γενικά η ηθική παρακμή της Δύσης, που οι ΗΠΑ απειλούν με πόλεμο το Ιράν, που επιβάλλουν ασφυκτικό αποκλεισμό στην Κούβα, που τα αρχεία Επστάιν αποκαλύπτουν εκφυλισμό και διαφθορά, που το Ισραήλ εξακολουθεί, παρά την εκεχειρία, και σφαγιάζει αμάχους στη Γάζα, που στην Ουκρανία κάνουν τα παζάρια τους Ρώσοι, ΗΠΑ και Ε.Ε ενώ το αίμα ρέει. Που στη χώρα μας οι κυβερνώντες ασυστόλως ψεύδονται για υποψίες των εγκληματικών συνεπειών από ενέργειές τους, για τις οποίες φρόντισαν να μην υπάρχουν αποδείξεις, όπως στα Τέμπη, που εξαπατούν με την επιβολή μιας εικονικής πραγματικότητας, όπως της οικονομικής ανάπτυξης, που υποκρίνονται λαϊκό ενδιαφέρον με αντεργατικές νομοθεσίες. ¨Όπως δεν ήταν η ηθική παρακμή στον Πρώτο παγκόσμιο πόλεμο ή στον Δεύτερο η αιτία που προκάλεσε τις φρικαλεότητες. Αντίθετα, είναι ο τρόπος οργάνωσης της παραγωγής που διαμορφώνει τις συγκεκριμένες πολιτικές, που προβάλλει ανθρώπους μ’ αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Γιατί είναι η ίδια η λογική του καπιταλισμού με τους νόμους του, επιδίωξη κέρδους, ανταγωνισμός, αναγκαία ιμπεριαλιστική επέκτασή του, που δημιουργεί συνθήκες απελπισίας σε μεγάλες μάζες παντού όπου προωθεί τα συμφέροντά του και μέσα στα ίδια τα πλούσια καπιταλιστικά κράτη. Είναι η επιδίωξη του κέρδους που επιβάλλει στους εργαζόμενους μια ζωή φθαρμένη, στραγγισμένη, εξαντλημένη, με την ίδια την ελπίδα να έχει κι αυτή κουραστεί. Δεν υπάρχει ένας κακός καπιταλισμός, σ’ αντιπαράθεση μ’ έναν καλό καπιταλισμό με ηθικούς και έντιμους πολιτικούς, που τα προκαλεί. Απλά αιτία είναι ο καπιταλισμός, χωρίς κανένα χαρακτηριστικό επίθετο.

Και μέσα σ’ αυτό το ζοφερό περιβάλλον ήρθαν από το πουθενά και αναμόχλευσαν μνήμες αυτές οι φωτογραφίες των ανδρών που μας κοιτάζουν από το παρελθόν με αυτό το αγέρωχο βλέμμα, καθώς βαδίζουν στο θάνατο τραγουδώντας. Που δείχνουν έναν άλλο δρόμο, όπου η ζωή δεν είναι βάρος και η ύπαρξη δεν έχει καταρρεύσει. Όπου η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα, η πεποίθηση για τη δημιουργία μιας άλλης κοινωνίας που καταξιώνει τον άνθρωπο εμπνέει θάρρος και αισιοδοξία, δύναμη στην αντιμετώπιση του θανάτου, τον οποίον υπερβαίνουν.

Κι αφού τις πρώτες μέρες που εμφανίστηκαν οι φωτογραφίες δεν τόλμησαν ν’ αρθρώσουν λέξη αμφισβήτησης οι απανταχού παρατρεχάμενοι της κυρίαρχης εξουσίας, μετά την πρώτη τουλάχιστον αμηχανία άρχισαν να εμφανίζονται οι λακέδες της εξουσίας με την ιστορική παραποίηση και τα χυδαία σχόλια εναντίον των κομμουνιστών, ενώ οι πιο …ντροπαλοί αντικομμουνιστές περιορίζονταν σε μια αυθαίρετη σύγκριση του τότε και τώρα για να χλευάζουν τους σύγχρονους κομμουνιστές αποκρύπτοντας τις ανιστορικές τους απόψεις. Κι από κοντά ακολούθησαν πένες της διανόησης, υπηρετικής της αστικής εξουσίας, που προβάλλοντας πνεύμα …ενωτικό απαιτούσαν την κοινοκτημοσύνη της γενναιότητας των κομμουνιστών με την αστική τάξη, που στην κατοχή το έβαλε στη μεγάλη της πλειοψηφία στα πόδια. Κι επειδή η ίδια η ιστορία δεν δικαιολογούσε αυτή την απαίτηση, με φιλοσοφικούς βερμπαλισμούς προχώρησαν στην απαξίωση αυτής της γενναιόφρονας στάσης, όπως ο Δ. Ψυχογιός στα ΝΕΑ, επαναλαμβάνοντας μάλιστα επιχειρήματα που έβγαλαν από το σεντούκι της ψυχροπολεμικής εποχής κι εξισώνοντας τον κομμουνισμό με τον ναζισμό, όπως ο Σ. Καλύβας στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Κι ύστερα επιδόθηκαν για μέρες όλα τα μέσα ενημέρωσης στην ανάλυση του σώου του Α Γεωργιάδη στο νοσοκομείο της Νίκαιας, για νάχουμε ν’ ασχολιόμαστε. Και όλα αυτά για να βυθιζόμαστε σ’ έναν πολιτικό βούρκο, για να σβήνουν οι ελπίδες ανάτασης και η παραίτηση από κάθε αγώνα να γίνει φυσικός νόμος, για να γίνεται αποδεκτή η διακυβέρνηση της κυρίαρχης τάξης για την αιωνιότητα.

Κι ανενόχλητα η διακυβέρνηση Μητσοτάκη σ’ εμάς, του Τραμπ στις ΗΠΑ, του Μερτς στη Γερμανία κλπ. να εφαρμόζουν μια πολιτική που αφήνει διαλυμένες ζωές όχι μόνο στις χώρες τους, αλλά και παντού όπου απαιτούν τα συμφέροντα του συστήματος που υπηρετούν. Αυτό το σύστημα που γεμίζει την πληροφόρηση με προπαγάνδα και εξαπάτηση, ώστε μπερδεμένοι άνθρωποι να μη συνδέουν με αιτιακή σχέση οικονομικό σύστημα και εξαθλίωσή τους, αλλά το πολύ πολύ να τη χρεώνουν στην έλλειψη ηθικής των κυβερνώντων. Οι οποίοι υπαγορεύουν τη διάκριση εχθρών και φίλων κατά τα δικά τους συμφέροντα, που παρουσιάζουν για κοινά.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά και κάθε αστική κυβέρνηση, δεμένη στο άρμα των ΗΠΑ και της Ε.Ε με την ελπίδα να εξασφαλίσει η εγχώρια αστική τάξη κάποιο μερίδιο από τα κέρδη δεν διστάζει για άλλη μια φορά να προσφέρει γην και ύδωρ σε όποιον ιμπεριαλιστή της εξασφαλίζει δύναμη και ισχύ. Κύπρος και Ελλάδα δηλώνουν παρούσες στα επιθετικά σχέδια των ΗΠΑ στο Ιράν, παρέχοντας τους διευκολύνσεις στις στρατιωτικές τους βάσεις. Χωρίς δεύτερες σκέψεις για τις επιπτώσεις της απόφασής τους συμμετέχουν, ως παρατηρητές βέβαια, βασιλικότεροι ακόμα και από τον βασικό κορμό της ΕΕ, στο Συμβούλιο Ειρήνης, σ’ αυτό το νεοαποικαικό διεθνές όργανο που ίδρυσε ο πρόεδρος Τραμπ, για απαλλοτρίωση της παλαιστινιακής γης, εποικισμό της Γάζας και μετατροπής της για τους Παλαιστίνιους σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Κι αν οι δυτικές κυβερνήσεις με τις αποφάσεις τους χαράζουν την πορεία προς την καταστροφή των λαών, οι οποίο τσακισμένοι από την απόλυτη κυριαρχία του καπιταλισμού και διαλυμένοι από την παραπλάνηση των Μέσων Ενημέρωσης μοιάζουν αδύναμοι ν΄ αναγνωρίσουν τον εχθρό για να οργανωθούν και να αντισταθούν στη φρίκη που τους ετοιμάζουν. Όμως στη χώρα μας οι φωτογραφίες των εκτελεσμένων στην Καισαριανή, με τις εντάσεις και αντιπαραθέσεις που πυροδότησαν 82 χρόνια μετά αιφνιδίως, απέδειξαν ότι είναι ζωντανή η ίδια ασυμφιλίωτη ταξική αντίθεση, από τα χρόνια της κατοχής και του εμφυλίου, που διαχωρίζει αντίπαλες δυνάμεις.

Γι’ αυτό κι επιστρατεύτηκαν τόσες πένες με εκχυδαϊστικό λόγο από την μια αντίπαλη δύναμη, αυτή της κυρίαρχης εξουσίας, περισσότερο για να εμποδίσουν την αφύπνιση της συλλογικής μνήμης της αντίστασης των φτωχών κι εξαθλιωμένων. Η φωτογραφία, μ’ αυτούς που πιστεύοντας στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας βάδιζαν άφοβα προς το θάνατο, μοιάζει για την κυρίαρχη εξουσία σαν υπενθύμιση της απειλής που με όλα τα μέσα πρέπει να αποτραπεί. Γι’ αυτό και καταβάλλεται τόση προσπάθεια να τις εντάξει στο κυρίαρχο αφήγημα είτε αποσιωπώντας την πολιτική ταυτότητα των αγωνιστών είτε απαξιώνοντάς την. Γιατί επιδιώκεται η επικράτηση της αστικής ιδεολογίας να είναι ολοκληρωτική και στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο να εκλείψουν οι παραμικρές ενστάσεις, με το ΚΚΕ είτε να βρίσκεται στην αφάνεια είτε απαξιωμένο να διαλύεται.

Η ρωγμή που προκάλεσε στην κυρίαρχη ιδεολογία αυτή η φωτογραφία έφερε στο προσκήνιο την κομμουνιστική ιδεολογία και μαζί φάνηκε να ξύπνησε και την ανησυχία της κυρίαρχης τάξης για τη δύναμη για αγώνες που αυτή μπορεί να δώσει σε όσους ο καπιταλισμός με θεσμούς και καταστάσεις κομμένες και ραμμένες στα μέτρα του εκμεταλλεύεται.

«ΦΩΣ ΠΟΥ ΠΑΤΕΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΤΟΝ ΑΔΗ»

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Tue, 17 Feb 2026 18:31:00 +0000

Και λίγες μέρες τώρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι φωτογραφίες που εικονίζουν κάποιους από τους εκτελεσμένους στην Καισαριανή, την Πρωτομαγιά του ‘44 λίγο πριν την εκτέλεση, σαν να άνοιξαν μια ρωγμή στο χρόνο. Παρελθόν, 82 χρόνια πριν, και παρόν αναμετρώνται απέναντι στην Ανάγκη, τον «σιδερένιο κλοιό» που σ’ ένα σταυροδρόμι, που παρουσιάζεται σαν αναπόφευκτο, επιβάλλει το δίλημμα, αποκλείοντας έναν τρίτο δρόμο που θα επέτρεπε τη διαφυγή από αυτόν τον «σιδερένιο κλοιό». Και αν τότε ήταν το φοβερό το δίλημμα, το έσχατο δίλημμα, θάνατος ή μια σκυφτή ζωή, στο τώρα το δίλημμα δεν είναι παρά αγωνιστικότητα και διεκδίκηση ή ταπεινωμένη ζωή.

Κι αν αυτές οι φωτογραφίες του τότε πραγματικά συγκλόνισαν, ήταν γιατί εικονίζουν ανθρώπους που κυριολεκτικά σωματοποιούν την αντίσταση, με την ετυμολογική της σημασία. Δηλ. αντί+ίσταμαι, στέκομαι απέναντι όρθιος, στέκονται όρθιοι. Εκείνη η φιγούρα του ανθρώπου που τεντώνεται καμαρωτά απέναντι στο απόσπασμα εικονογραφεί συγκλονιστικά τη σημασία της λέξης. Όλο τους το είναι δεν είναι παρά αυτό το κορμί που στη μια φωτογραφία, όπως μπαίνουν στο χώρο της εκτέλεσης, φαίνεται ότι μπορεί όχι μόνο να στέκεται όρθιο, ενώ πηγαίνει για να πεθάνει, αλλά αρθρώνει και λόγια, ένα τραγούδι μάλλον. Η αντίστασή τους που παίρνει ένταση βούλησης μέσα από τον εαυτό τους, από τη δική τους εσωτερική ανάγκη στέκεται αντίκρυ στην αντίρροπη δύναμη των Γερμανών που επιβάλλουν θάνατο ή χαμερπή ζωή.

Και αν υπάρχει και μια φωτογραφία από το τώρα που σε μεγάλο βαθμό να το εικονογραφεί είναι εκείνων των εργατών που χειροκροτούσαν τον εργοδότη της βιομηχανίας ΒΙΟΛΑΝΤΑ, μερικές ημέρες μετά το θάνατο των συναδέλφων τους, εξαιτίας δικών του εγκληματικών παραλείψεων και αδιαφορίας για τους εργαζόμενους και που δουλικά τον ευχαριστούν για την μισθοδοσία τους. Και είναι η σύγκριση ανάμεσα σ’ αυτές τις φωτογραφίες που εξηγεί τωρινούς σχολιασμούς και απόψεις για εκείνες τις συγκλονιστικές φωτογραφίες και αποκαλύπτει κριτήρια που έχουν επικρατήσει για την πορεία ζωής της πλειοψηφίας των σύγχρονων ανθρώπων.

Κι αν ψάχνουμε μέτρα και σταθμά που επικράτησαν να ζυγίζουν τη σύγχρονη ζωή η ανάρτηση της Α. Δαμιανίδη μας τα δίνει, αν και δεόντως μεταμφιεσμένα. Στην ανάρτησή της, κόντρα σ’ αυτό που ξεκάθαρα δείχνουν οι φωτογραφίες, σημειώνει ότι δεν βλέπει περηφάνια «στα βλέμματά τους, πιο πολύ παραίτηση, στέκονται και περιμένουν κάπως σκυφτοί και κουρασμένοι», επισημαίνοντας ότι «βλέπουμε απλούς ανθρώπους που πάνε για το θάνατο τους σα να βρίσκονται ήδη αλλού, ο καθένας στη ζωή που έχασε, εργάτες, αγρότες, φοιτητές, στα σπίτια τους, στις γειτονιές τους». Για να αναφωνήσει, σαν να έρχεται από άλλον πλανήτη, «Πόσο ξένος είναι ο θάνατος, πόσο άδικος, πόσο άσχημος και αμήχανος, πόσο άχρηστος και φρικτός» καταλήγοντας ότι «Δεν είναι οι άνθρωποι για τέτοια. Δεν γεννιούνται και δεν μεγαλώνουν για να πεθαίνουν έτσι».

Σ’ αυτήν την ανάρτηση, μια αστική πένα, από τις αμέτρητες που τις τελευταίες δεκαετίες ανά τον κόσμο έχουν ανακαλύψει και περιγράψει μέχρι κορεσμού λαβυρινθώδεις ψυχολογικές διαδρομές και προκλητικούς ιδεολογικούς προβληματισμούς μικροαστών μεταξύ γραφείου, κρεβατοκάμαρας και μπαρ, βουτά στην αποπολιτικοποιημένη, αταξική συναινετική μνήμη, για ν’ αφαιρέσει από το θάνατο των 200 της Καισαριανής κάθε αγωνιστική χροιά, κάθε ταξικό υπονοούμενο, κάθε επίρριψη ευθύνης για τον θάνατο. Γι’ αυτό δεν μπορεί ν’ αναγνωρίσει το αγέρωχο βλέμμα. Η καλυμμένη περιφρόνησή της για τους απλούς ανθρώπους, αγρότες, εργάτες, δεν μπορεί να παραδεχτεί τη γενναιότητα τους, που αποτυπώνεται στη φωτογραφία. Και το κυριότερο, δεν τολμά να κατονομάσει αυτόν που προκαλεί τον θάνατο αυτών των ανθρώπων, το ναζισμό, ο οποίος θάνατος την ενδιαφέρει ως μεταφυσικός στοχασμός μάλλον, αλλά και από αισθητικής πλευράς, είναι άσχημος, και τον χαρακτηρίζει και άχρηστο επιμένοντας στην αντιμετώπιση του ως φυσικό φαινόμενο. Κι έτσι εξαφανίζεται ο θάνατος ως έσχατη θυσία για να νικηθεί ο φασισμός.

Σε όλη την ανάρτηση αντανακλάται η κυρίαρχη ιδεολογία που διαθλάται μεθοδικά εδώ και δεκαετίες κάθετα σε όλη την κοινωνία. Που αναγνωρίζει την κυριαρχία του καπιταλισμού, συσκοτίζει τα ταξικά συμφέροντα, φλυαρεί για δικαιώματα και ηθική επιβάλλει τη συναίνεση, για πιο κερδοφόρα εκμετάλλευση της εργασίας, και εκμαυλίζει συνειδήσεις.

Κι ενώ λοιπόν ελέγχθηκαν πολλά γι’ αυτούς τους γενναίους, κανείς από το κυρίαρχο σύστημα, πέρα από λακέδες που κάνουν τη βρώμικη δουλειά του, δεν αμφισβήτησε ευθέως την γενναιότητά τους. Έγιναν όμως φιλότιμες προσπάθειες ή να την μειώσουν ή να την θεωρήσουν γενικά στοιχείο μιας αόριστης αντίστασης που περιλάμβανε τους πάντες στην Ελλάδα, αλλά τώρα είναι παράκαιρη. Η αντίσταση όμως δεν ήταν ποτέ θέμα συναίνεσης. Αρκεί να δούμε πώς αντιμετωπίζονται από την κυρίαρχη εξουσία όσοι κινητοποιούνται κατά της γενοκτονίας των Παλαιστινίων, πώς μεθοδεύεται ρητορικά η απαξίωση του ΚΚΕ, το κέντρο της εαμικής αντίστασης, και πώς πολλοί απ’ αυτούς που εκφράζουν το σεβασμό τους για μια αόριστη αντίσταση, στην πραγματικότητα υπερασπίζονται την ίδια λογική του αποκλεισμού και του μίσους με εκείνους που η Αντίσταση πολέμησε.

Η σχέση όμως των ανθρώπων με το θάνατο, και φυσικά με την ίδια τη ζωή τους, εξαρτάται από το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο βρίσκονται λόγω των τρόπων με τους οποίους μπορεί να εκτεθούν στο θάνατο, της αντίληψης που διαμορφώνεται γι’ αυτόν. Το πώς αντιμετωπίζει κανείς το θάνατο καθορίζει και το πώς ζει τη ζωή. Κατά συνέπεια και η σχέση με την αντίσταση σε ό,τι απειλεί μια ζωή που έχει μετατραπεί σε ατιμωτική και εξευτελιστική εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο βιώνεται ο ευτελισμός και η ταπείνωση. Οι πράξεις αντίστασης, κόντρα ακόμα και στο ένστικτο της επιβίωσης, τροφοδοτούνται από τις αξίες που τις παρακινούν, που ατσαλώνουν τη βούληση για αντίσταση, για αγέρωχη αντιμετώπιση.

Κι αυτές τις αξίες στη φωτογραφία εκείνος ο μελλοθάνατος που σηκώνει τη γροθιά του τις σωματοποιεί, κι αυτές τις αξίες τις ονομάζει η γερμανική διαταγή όταν καταδικάζει σε θάνατο συγκεκριμένα 200 κομμουνιστές για αντίποινα στις πράξεις αντίστασης των ανταρτών. Είναι λοιπόν οι κομμουνιστικές αξίες με το όραμα ενός καλύτερου κόσμου χωρίς εκμετάλλευση που έδωσαν αξιοπρέπεια στον εργάτη, στον κάθε ένα που ένιωθε αδύναμος κι αδικημένος, τη δύναμη να οργανωθεί και ν’ αγωνιστεί για την πραγματοποίηση αυτού του οράματος. Είναι αυτές που έκαναν εκείνους τους γενναίους ν’ αντιμετωπίσουν το θάνατο όχι με απελπισία, αλλά σαν απόλυτη πράξη μαχητικότητας, μετατρέποντας το θάνατό τους σε σύμβολο λαϊκής πάλης. Μαζί με χιλιάδες άλλους αγωνιστές, όπου γης, που δεν είχαν τίποτε να φοβηθούν από το θάνατο, που η πίστη τους για τη συνεισφορά τους σ’ ένα πιο φωτεινό μέλλον του ανθρώπου τους έκανε να μη διστάζουν να συμμετέχουν σε όλους τους αγώνες και τις μάχες για την πραγματοποίησή του.

Σ’ αυτές τις φωτογραφίες το ήθος των κομμουνιστών ξεχωρίζει. Αυτό το ήθος που ορίζεται από ένα σύνολο αξιών και συμπεριφορών που έχουν τις ρίζες τους στη μαρξιστική θεωρία για το μετασχηματισμό της κοινωνίας. Και γι’ αυτό η αντιμετώπιση του θανάτου απ’ αυτούς τους αγωνιστές άφησε «άλαλα» τα χείλη των εκμεταλλευτών που ευαγγελίζονται τη συναίνεση. Γιατί οι αγωνιστές τόλμησαν τη ρήξη με κίνδυνο της ζωής τους και δεν υποχρεώθηκαν να οδηγηθούν στο θάνατο από διαταγές και κυβερνητικές απειλές, αλλά επέλεξαν ν’ αγωνιστούν για τα ιδανικά τους, να είναι ο θάνατός τους μια οικειοθελής θυσία. Αποδέχτηκαν αυτό που τους επέβαλε ο εχθρός, ρίχτηκαν στην άβυσσο της απανθρωπιάς των Γερμανών και με την πράξη του μοναδικού τους θάρρους, να συναντήσουν αγέρωχα το θάνατο, πορεύτηκαν πέρα από τη βαρβαρότητά τους, διασώζοντας την ανθρωπιά τους, ελευθερωμένοι με το θάνατό τους, επειδή άνοιγε το δρόμο για την απελευθέρωση χιλιάδων άλλων.

« Η δύναμή σου πέλαγο κι η θέληση σου βράχος»

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Wed, 04 Feb 2026 21:01:00 +0000

Στις αποκαλύψεις για τα τεκταινόμενα στον νησί του Επστάιν, με τη δημοσιοποίηση από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ μιας σειράς, ατάκτως ερριμμένων, ομοσπονδιακών εγγράφων που τον αφορούν, εντυπωσιάζει το γεγονός ότι ο παιδόφιλος πλούσιος χρηματοδότης με διάφορους τρόπους συνδεόταν και συγκέντρωνε στο νησί του προσωπικότητες από τον κόσμο της πολιτικής, των μέσων ενημέρωσης, της ψυχαγωγίας, της βασιλικής οικογένειας ανεξάρτητα από τον κομματικό τους προσανατολισμό ή τη δημόσια ρητορική τους.

Κι αναρωτιέται κανείς γιατί σοκάρει τόσο η ηθική εξαχρείωση των ανδρών και των γυναικών στα αρχεία του σκανδάλου Επστάιν; Δεκαετίες τώρα παρακολουθούμε κυριολεκτικά με τις ενέργειες όλων αυτών της άρχουσας τάξης να σφαγιάζονται εκατομμύρια άνδρες, γυναίκες και παιδιά στην Παλαιστίνη, το Ιράκ και σε κάθε άλλο πόλεμο ή επέμβαση των δυτικών δυνάμεων, ενώ έχουμε ζήσει πρωτοφανείς κοινωνικές δολοφονίες μέσω πολιτικών λιτότητας που εφαρμόστηκαν σε διάφορες χώρες. Περιμέναμε τις αποκαλύψεις των αρχείων για να αναρωτηθούμε για την ηθική νομιμοποίηση να κυβερνούν εκατομμύρια ανθρώπων όλοι αυτοί οι ηγέτες των καπιταλιστικών χωρών; Είναι πολύ βολικό για το κυρίαρχο σύστημα ο απόλυτος, ξεδιάντροπος εκφυλισμός των ηγετών της καπιταλιστικής Δύσης να απορρέει και να σχετίζεται μόνο με πάρτι και σεξουαλικά όργια, για να παρουσιάζεται η διαφθορά και παρακμή σαν εξαίρεση ή λάθος.

Όμως η παραβίαση και κατάλυση κάθε ανθρωπιστικής αξίας δεν γίνεται μόνο σε εκδηλώσεις και συμπεριφορές ιδιωτικά, αλλά κεκαλυμμένα ή και απροκάλυπτα η εκμετάλλευση και η περιφρόνηση του ανθρώπου είναι στην πραγματικότητα ο βασικός άξονας ενός συστήματος που προκαλεί την εξαθλίωση των πολλών για χάρη των λίγων.

Ο θάνατος στα χωρικά μας ύδατα των 15 μεταναστών που προσπαθούσαν να φτάσουν στη χώρα μας με ένα φουσκωτό πόσες από τις αξίες της αλληλεγγύης, της συμπόνιας, του ανθρωπισμού έχει διασώσει; Δεν παραβιάζει κατάφωρα ο τρόπος που αντιμετωπίζονται από την Ε.Ε και βέβαια τη χώρα μας οι μεταναστευτικές ροές τις υποτιθέμενες αξίες μας του διαφωτισμού και ανθρωπισμού μας; Όταν οι επιζώντες καταγγέλλουν βίαιη επαναπροώθηση και φαίνεται πολύ πιο πιθανό το σκάφος του λιμενικού να διεμβόλισε τη βάρκα οι υποσχέσεις για έρευνα και η έκφραση της λύπης των κυβερνώντων για το θάνατο των μεταναστών δεν είναι προσπάθεια συγκάλυψης, ακόμα και εξωραϊσμού αυτού που συνέβη; Γιατί λοιπόν τόσο αποτροπιασμός για την εγκληματική συμπεριφορά ιδιωτικά και κρυφά της κυρίαρχης τάξης, όταν αυτή η εγκληματική συμπεριφορά συνεχίζεται με άλλους τρόπους και δημόσια να διαπερνά όλο το σύστημα; Κι επειδή είναι το ίδιο το σύστημα που επιτρέπει αυτές τις αποκαλύψεις η καχυποψία για τους λόγους που το κάνει δεν είναι αυτονόητη;

Επιρρίπτοντας την ευθύνη για όλα τα αρνητικά ενός συστήματος που συνθλίβει την πλειοψηφία των ανθρώπων σε ευτελείς κι εκφυλισμένους κυβερνώντες δίνεται σανίδα σωτηρίας στο ίδιο το σύστημα που δημιουργεί και αποδέχεται τέτοιους ανθρώπους, αλλά αυτό μένει στην αφάνεια. Μάλιστα αυτή η υπόθεση του Επστάιν συνδέεται συνεχώς με διάφορες θεωρίες συνωμοσίας που ξεδιπλώνουν κοσμοθεωρίες χαρακτηριστικές αυτών των θεωριών, με μια ρητορική που διακρίνει «αυτούς» σ’ αντίθεση με «εμάς», που ξεχωρίζει τον απειλητικό άλλο, που περιλαμβάνει από την ελίτ της εξουσίας μέχρι το μετανάστη αλλοδαπό, απέναντι στον καλό και ενάρετο λαό.

Σε όλη αυτή την ιστορία με τον Επστάιν όλα τα συστατικά της θεωρίας συνωμοσίας, σεξ, εξουσία, θάνατος, είναι παρόντα. Ο Epstein είναι μια νέα εκδοχή της κλασσικής συνωμοσίας που περιλαμβάνει ένα σατανικό δίκτυο και περιλαμβάνει μυστικές υπηρεσίες, Χόλλυγουντ, αριστερά κλπ. που στρέφεται ενάντια στην πραγματική Αμερική. Ο Ντ. Τραμπ θεωρήθηκε από τους οπαδούς του ως ο υποτιθέμενος πρωταθλητής της πραγματικής Αμερικής, και επανεξελέγη εν μέρει για τη ρητορική του που απέρριπτε το σύστημα των ελίτ των φουσκωμένων από αίσθημα ατιμωρησίας, που θα καθάριζε τον πολιτικό βούρκο. Κι ένα σημαντικό μέρος τη οικοδόμησης της λατρείας της προσωπικότητας του Τραμπ βασίστηκε στην αντίληψη ότι κάποιος θα αποκάλυπτε τα μυστικά της άρχουσας ελίτ. Αμφιβολίες όμως εγείρονται και για τον ίδιο, αν είναι μέρος αυτών των παρακμιακών ελίτ, που μπορούν να ενισχυθούν από τα χαοτικά αρχεία που δημοσιοποιήθηκαν και να παγιδευτεί και ο ίδιος χωρίς να μπορεί πια να ελέγξει μια αφήγηση που θα στρέφεται εναντίον του.

Η αντίληψη ότι υπάρχει ένα σύστημα δυο επιπέδων στο οποίο οι φτωχοί δεν θα λάβουν δικαιοσύνη, ενώ οι πολύ πλούσιοι μπορούν να διαφύγουν κι ένας σωτήρας μπορεί να το αποκαλύψει για να το πολεμήσει τροφοδοτεί θεωρίες συνωμοσίες. Κι αυτές οι θεωρίες πολλαπλασιάζονται σε ένα πλαίσιο αβεβαιότητας και άγχους, στην προσπάθεια αυτών που τα βιώνουν να εξηγήσουν την πολυπλοκότητα του κόσμου με απλοϊκό τρόπο που τους ανακουφίζει. Οι αποκαλύψεις των αρχείων βοηθούν να εδραιωθεί η απλοϊκή αυτή εξήγηση για να κατηγορήσουμε τις μαριονέτες και να μην βλέπουμε τα νήματα που τις κινούν, τις δομές και τους νόμους που διαμορφώνει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής που σαρώνει τα πάντα. Οι καπιταλιστές δεν συναντιούνται σε μυστικά δωμάτια, αλλά ακολουθούν τη λογική του που κρύβεται στην κανονικοποίησή του.

Σ’ έναν κόσμο με καπιταλιστική οργάνωση της παραγωγής που στηρίζεται στην εκμετάλλευση των εργαζομένων για την κερδοφορία των καπιταλιστών, οι θεωρίες συνωμοσίες επιδιώκουν να αποδείξουν ότι η αδικία, εξαθλίωση, αναλγησία προκύπτει από μια συνωμοσία μιας μειονότητας κακόβουλης και χωρίς ηθική. Και αναδεικνύονται μια σειρά από επιχειρήματα που ερμηνεύουν την ιστορία μέσω της συνωμοσίας κι έτσι δεν γίνεται δυνατή η κατανόηση των κοινωνικών φαινομένων, αφού η υλική πραγματικότητα παρακάμπτεται και συγχέεται η πραγματικότητα με τη μυθοπλασία. Όταν πιστεύεται ότι ένα μυστικό σχέδιο που καταρτίζεται από μια ομάδα επηρεάζει τα γεγονότα μέσω λίγο-πολύ της μυστικής της δράσης, τότε η ανθρώπινη δράση υποτιμάται, οι κοινωνικές συνθήκες δεν κατανοούνται, δεν αναγνωρίζονται συνέπειες που προκύπτουν από τον τρόπο οργάνωσης της παραγωγής. Κάθε ένα από τα άδικα γεγονότα ή φαινόμενα που καταγγέλλονται, πόλεμος, ανεργία, φτώχεια, δολοφονία προσωπικότητας, επίθεση, θεωρείται ότι έχει μια μοναδική αιτία, την εθελοντική δράση μια ομάδας που καταγγέλλεται ως ενσάρκωση του κακού. Κι αυτό που μπορεί να μας σώσει είναι ένας σωτήρας που πείθει για το ήθος και τη δύναμή του. Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι ο εύκολος κι ακίνδυνος τρόπος να καταλάβουμε ένα σύστημα που εμφανίζεται πολύπλοκο και αφηρημένο για να κατανοηθεί.

Κι έτσι ο καπιταλισμός κατασκευάζει θεωρίες συνωμοσίας για να εξασφαλίσει τη δική του επιβίωση, κρατώντας τους ανθρώπους ανίδεους και απομονωμένους αποτρέποντας συλλογικές αντιδράσεις, εξουδετερώνοντας συλλογικά οράματα.

ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΥΠΟ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Wed, 28 Jan 2026 18:16:00 +0000

Παρακολουθούμε σε απευθείας σύνδεση ανθρώπους στη Γάζα πάνω από δυο χρόνια τώρα να γίνονται κομμάτια από βόμβες Ισραηλινών με χορηγία των ΗΠΑ και της ΕΕ, παρακολουθούμε μετανάστες να κυνηγιούνται, να κρατούνται, να φυλακίζονται στις ΗΠΑ και διαδηλωτές να σκοτώνονται μπροστά στις κάμερες. Δεν είναι μόνο η βία, είναι ότι τη βλέπουμε. Σαν να εκπαιδευόμαστε να ανεχόμαστε το απαράδεκτο, να αντιμετωπίζουμε με ψυχραιμία το μαζικό θάνατο, να είναι ορατή η αλήθεια, αλλά συνεχώς απαλλαγμένη από συνέπειες.

Και πολλοί βγαίνουν στους δρόμους και διαμαρτύρονται, οργανώνονται και αγωνίζονται ενάντια στη βία μιας εξουσίας που υποκρίνεται τη δημοκρατική, όπως οι κάνουν οι χιλιάδες κάτοικοι στη Μινεάπολη των ΗΠΑ. Και μια μεγάλη πλειοψηφία κατακλυσμένη από τα ψέματα της κυρίαρχης εξουσίας πιστεύει ότι ζει σε μια δημοκρατία που οι ψήφοι της καθορίζουν τις ενέργειες της κυβέρνησης, ότι οι πλούσιοι άνθρωποι είναι πλούσιοι επειδή είναι πιο έξυπνοι και εργάζονται σκληρότερα από όλους τους άλλους, ότι η επιτυχία ταυτίζεται με την απόκτηση πολλών χρημάτων, ότι οι οικολογικές συνέπειες της ανάπτυξης και της καινοτομίας θα ξεπεραστούν από τεχνολογίες και βιομηχανίες που καθοδηγούνται από το κέρδος. Και όλα αυτά φαίνονται φυσιολογικά, σαν φυσικοί νόμοι που υπάρχουν αιώνια. Όλο αυτό το βάσανο, ο θάνατος, η καταστροφή, ο πόλεμος, το χάος, η εκμετάλλευση, η αδικία, η φτώχεια και η κακοποίηση φαντάζουν φυσιολογικά.

Και μοιάζει τέτοιες σκηνές, τέτοιες αντιλήψεις, τέτοιες αντιδράσεις να επαναλαμβάνονται παντού όπου ο καπιταλισμός ελέγχει ζωές κι απαιτεί κερδοφορία από κάθε πτυχή τους. Σε μας, αυτές τις μέρες, δίπλα μας εργαζόμενοι χάνουν τη ζωή τους πάνω στη δουλειά τους. Δεν είναι οι πρώτοι, αλλά για να μην καταρρεύσει αυτό το εύθραυστο οικοδόμημα πίστης για το σύστημα που χτίστηκε πάνω στα ψέματα θα πρέπει να επινοηθούν νέα ψέματα, που μοιάζουν με τα παλιά, για να μη είναι δυνατή η κατανόηση αυτού του κόσμου με καθαρά μάτια.

Πέντε εργάτριες στη μπισκοτοβιομηχανία «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» πριν δυο μέρες δεν επέστρεψαν από τη νυχτερινή τους βάρδια στο εργοστάσιο και κάηκαν ζωντανές. Και όσες δικαιολογίες για κακή στιγμή η τυχαίο ατύχημα και να έχουν λεχθεί, στην πραγματικότητα για τους εργάτες αυτοί οι θάνατοι στην εργασία έκαναν για άλλη μια φορά ορατή τη σιδερένια γροθιά του καπιταλισμού. Η οποία χτυπά την εργατική τάξη με την επιλογή στο δίλημμα, επικίνδυνη εργασία ή εξαθλίωση.

Νόμοι ενισχύουν την ανισορροπία δυνάμεων στους χώρους εργασίας που ευνοεί τους εργοδότες και τους επιτρέπει να προωθούν τα συμφέροντά τους εις βάρος των συμφερόντων των εργαζομένων. Μηχανισμοί ωφελούν τους εργοδότες, από τον μύθο του απρόσεκτου εργαζόμενου έως την ασφάλεια που βασίζεται στη συμπεριφορά και επιτρέπουν το χάσμα μεταξύ των κανονιστικών πλαισίων και των πρακτικών αποτελεσμάτων, ειδικά για τους χαμηλόμισθους και υψηλού κινδύνου εργαζόμενους. Οι καπιταλιστικές επιταγές διαμορφώνουν την ασφάλεια στον χώρο εργασίας δίνοντας προτεραιότητα στα συμφέροντα των εργοδοτών, επαγγελματοποιώντας και αποπολιτικοποιώντας τις λειτουργίες ασφάλειας, περιθωριοποιώντας τη φωνή των εργαζομένων και εμπορευματοποιώντας τα αποτελέσματα υγείας και ασφάλειας.

Το αίτημα για ασφάλεια στους χώρους εργασίας προέκυψε δεκαετίες πριν, μέσα από αγώνες, πολλούς παράνομους, των εργαζομένων, τη συνδικαλιστική δράση, που τόσο έχει απαξιωθεί στον προπαγανδιστικό λόγο της κυρίαρχης εξουσίας, που οργάνωνε τους εργαζόμενους στο χώρο εργασίας και ανάγκασαν εργοδότες και τις κυβερνήσεις να αντιμετωπίσουν τα ζητήματα υγείας ασφάλειας. Κι ενώ είναι τα εργατικά συνδικάτα που αγωνίστηκαν για βασικές προστασίες με τις συγκρουσιακές τους δράσεις η επικράτηση ενός κυβερνητικού συνδικαλισμού, όρα ΓΣΣΕ, κατάφερε να διοχετευτεί η απαίτηση για ασφάλεια σε γραφειοκρατικές διαδικασίες. Οι εργοδότες υιοθέτησαν ολοένα και περισσότερο επαγγελματικές, τεχνικές προσεγγίσεις στην ασφάλεια, με τρόπους που να ευθυγραμμίζονται με τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Π.χ. Οι τεχνικοί ασφάλειας ως εξωτερικοί συνεργάτες αλλάζουν συχνά για να μην αναγκαστούν να αναλάβουν τις ευθύνες σε περίπτωση που συμβεί κάποιο ατύχημα, καθώς σχεδόν ποτέ η εργοδοσία δεν συμμορφώνεται σε υποδείξεις τους. Κι έτσι η ασφάλεια παρουσιάζεται ως μια ουδέτερη, τεχνική δράση, αποκομμένη από τις καπιταλιστικές σχέσεις που διαμορφώνουν την εργασία, κάτι που γίνεται για τους εργαζόμενους και όχι κάτι που διαπραγματεύεται η εργοδοσία μαζί τους. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, όταν οι εργαζόμενοι μέσω του συνδικαλιστικού τους φορέα εγείρουν ανησυχίες ή υποβάλλουν καταγγελίες, αυτό θεωρείται διατάραξη των λειτουργιών και δεν αντιμετωπίζονται σαν να είναι ο ενδιαφερόμενος φορέας για την ασφάλεια στο χώρο εργασίας.

Υπό τον καπιταλισμό, οι εργοδότες πρέπει να εξισορροπήσουν το κόστος της ασφάλειας με την επιδίωξη του κέρδους. Παρόλο που η πρόληψη των τραυματισμών μπορεί να θεωρείται ηθική και αποτελεσματική, συχνά η ανάλυση κόστους-οφέλους, και όχι βέβαια η ανθρώπινη ευημερία, είναι αυτή που καθορίζει το επίπεδο προστασίας που λαμβάνεται για τους εργαζόμενους. Και βέβαια και η ασφάλεια αντιμετωπίζεται ως οικονομικό στοιχείο, πολύτιμο μόνο στο βαθμό που μειώνει το κόστος και αυξάνει την παραγωγή. Ιδιαίτερα σε χώρους εργασίας χωρίς συνδικάτα, οι εργαζόμενοι δεν έχουν σχεδόν καμιά δυνατότητα συμμετοχής στις αποφάσεις για την ασφάλεια, που πρωτίστως τους αφορούν. Γι’ αυτό και στην συγκεκριμένη επιχείρηση ΒΙΟΛΑΝΤΑ υπάρχουν καταγγελίες ότι δεν άφηνε ο εργοδότης το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων να έχει συνδικαλιστική επαφή με τους εργαζόμενους, που όπως αποκαλύφτηκε δεν είχαν καν συνδικάτο. Η απουσία όμως συνδικάτου μπορεί να προκαλέσει ανατριχιαστικά αποτελέσματα, γιατί οι εργαζόμενοι αποθαρρύνονται από το να μιλήσουν από φόβο αντιποίνων ή κατηγοριών ως μη συνεργάσιμων. Γι’ αυτό ο παραγκωνισμός των συνδικάτων είναι κάτι περισσότερο από ένα θεωρητικό πρόβλημα εργασιακών σχέσεων. Γιατί είναι η ύπαρξη συνδικάτων, που απαιτούν, ελέγχουν, διεκδικούν, που κάνουν τους χώρους εργασίας ασφαλέστερους. Εξάλλου, και οι συνδικαλισμένοι εργαζόμενοι αποκτούν την αυτοπεποίθηση της συντροφικής αλληλεγγύης που ενισχύει την αγωνιστική διάθεση και γνωρίζουν ότι η ανάληψη κινδύνων δεν αποτελεί μέρος της εργασίας τους, κάτι που συμβάλλει σε ασφαλέστερες εργασιακές πρακτικές.

Η λογική των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, που βασίζεται στο κέρδος, δίνει κίνητρα να μην δαπανώνται κεφάλαια για τις συνθήκες ασφάλειας και υγείας στον χώρο εργασίας, εκτός και αν αυτές επιδεινωθούν σε σημείο που να απειλούν τα κέρδη. Οι εργοδότες χρησιμοποιούν το κεφάλαιο για να αποφέρουν κέρδη και αυτός είναι ο κύριος στόχος και η προτεραιότητά τους. Από κοντά και οι κυβερνητικοί κανονισμοί με εντατικοποίηση εργασίας, ευελιξία ωραρίων, παράταση εργάσιμου χρόνου κλπ. θυσιάζουν την ασφάλεια και την υγεία της πλειοψηφίας των εργαζομένων, για να ενισχύσουν τα κέρδη της μειοψηφίας των εργοδοτών.

Στα καπιταλιστικά κράτη λοιπόν δεν είναι στόχοι η ασφάλεια και η υγεία στον χώρο εργασίας αλλά, ακόμα χειρότερα, θεωρούνται εμπόδια στη μεγιστοποίηση των κερδών. Γιατί το κεφάλαιο δεν λαμβάνει υπόψη την υγεία και τη διάρκεια και ποιότητα ζωής του εργάτη, εκτός αν η ίδια η εργατική τάξη το αναγκάσει να το κάνει. Γι΄ αυτό είναι η δράση των ταξικών συνδικάτων που μπορεί να αποτρέψει το σακάτεμα και την εξόντωση των εργατών απανταχού στον καπιταλιστικό κόσμο.

ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΕΝΑ ΓΥΑΛΙΣΤΕΡΟ ΕΠΙΧΡΙΣΜΑ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Sun, 18 Jan 2026 17:38:00 +0000

Κι επειδή «Είναι ευκολότερο να φανταστούμε το τέλος του κόσμου παρά το τέλος του καπιταλισμού», το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού καταπιεσμένο από την εκμετάλλευση και προσβλέποντας σε βελτίωσή του τρέχει πίσω από σωτήρες, εντοπίζει, όπου υποδεικνύεται, ανθρώπινα δικαιώματα, κινητοποιείται σε καθοδηγούμενα πεδία. Η κυρίαρχη τάξη εφαρμόζει παντού κανόνες μάρκετινγκ κι αυτό που δεκαετίες τώρα έχει καταφέρει είναι όχι μόνο να κερδίζει κοινό για εμπορεύματα ψυχαγωγίας, αλλά και να τα μετατρέπει όλα σε εμπορεύματα ψυχαγωγίας. Η κυρίαρχη ιδεολογία δεν παρουσιάζεται σαν προπαγάνδα, έχει καταλήξει εσωτερικευμένη πραγματικότητα. Ακόμα κι αν είναι αποκομμένη από τη βιωμένη πραγματικότητα, εμφανίζεται έτσι που με κάποιο τρόπο να σαγηνεύει και να παρασύρει. Γι΄ αυτό και τις περισσότερες φορές, όταν αντιδράσεις και κινητοποιήσεις δεν εντάσσονται στη γενικότερη σύγκρουση ενάντια στην κυρίαρχη τάξη που εκμεταλλεύεται κόπο και εργασία, ενάντια σ’ ένα σύστημα που καταληστεύει για το κέρδος, τότε ο κίνδυνος να εκμεταλλευτεί η άρχουσα τάξη προς όφελός της κι αυτές τις δράσεις είναι ορατός.

Το σύστημα δεν κουράζεται να χρησιμοποιεί μια γλώσσα δελεαστική που ο όρος δημοκρατία και τα παράγωγά της κυριαρχούν. Την απολυμαίνει όμως κι αυτή, προσφέροντας μια ακίνδυνη εκδοχή που δεν θα απειλεί καθόλου το καπιταλιστικό σύστημα. Δηλ. το δικαίωμα του καπιταλιστή να εκμεταλλεύεται θα πρέπει να μένει ανέγγιχτο. Καταφέρνει όμως με την επίκληση στη δημοκρατία να κρατά τους πληθυσμούς μέσα στα καπιταλιστικά κιγκλιδώματα, χωρίς να τον αμφισβητούν, το πολύ να ζητούν κάποιες βελτιώσεις. Χωρίς ν’ αναρωτιούνται για ποιον είναι η δημοκρατία υπό τον καπιταλισμό, τη στιγμή που οι νόμοι και οι θεσμοί της υπηρετούν την άρχουσα τάξη και προστατεύουν την εκμετάλλευση των εργαζομένων, προς όφελος των καπιταλιστών.

Και βέβαια οι άνθρωποι δελεάζονται από την αντίστοιχη ρητορική, ανθρώπινα δικαιώματα, απόδοση δικαιοσύνης, ανακατανομή πλούτου κλπ. που θεωρούν ότι εξασφαλίζει η αστική δημοκρατία. Ακόμα κι όταν διαπιστώνεται ότι μέσα από τις εκλογικές διαδικασίες, και στη χώρα μας και στη Δύση γενικότερα, η δυτική πολιτική, δηλ. οι δυτικοί καπιταλιστές, έχουν μετατοπιστεί προς αυταρχικότερες μορφές διακυβέρνησης, η αίγλη της δημοκρατίας δεν χάνεται. Η ύπαρξή της υποστηρίζεται για την αιωνιότητα με τις ελπίδες για εξάλειψη των παθογενειών της να ανανεώνονται συνεχώς και ποικιλοτρόπως.

Κι όταν για τους καθημερινούς ανθρώπους της εργασίας το σύστημα γίνεται τόσο απειλητικό που υπάρχει φόβος να αντιδράσουν, αναζητούνται ακαταμάχητα μηνύματα δημοσίων σχέσεων που θα το ωραιοποιήσουν, άφθαρτα πρόσωπα που θα τα εκφράσουν, εκλογικές διαδικασίες που θα παρασύρουν. Όλες οι ελπίδες εστιάζονται σε πρόσωπα, όλες οι αιτίες κρύβονται στην ηθική παρακμή για να μένει ακλόνητο το οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού. Και όταν τα νοσηρά συμπτώματα μιας κρίσης απελπίζουν, επιστρατεύονται αδοκίμαστοι στην πολιτική, αλλά με ωραιοποιημένο λόγο, για να επιβεβαιωθεί η δύναμη και διάρκεια της αστικής μας δημοκρατίας. Γιατί ένα πλήθος γαντζώνεται σ’ αυτούς, οι οποίοι χαιρετίζονται ως φάροι ελπίδας, ξανά και ξανά αγγίζοντας τα όρια του παραλόγου. Κι επαναλαμβάνεται συνέχεια, οι σημερινές ζητωκραυγές για έναν υποψήφιο που αναλαμβάνει το ρόλο του σωτήρα να μετατρέπονται σε απογοήτευση, όταν οι υψηλές υποσχέσεις συγκρούονται με τη σκληρή πραγματικότητα.

Και δεν είναι τώρα μόνο με το εκκολαπτόμενο κόμμα της Μ. Καρυστιανού, που αναπτερώνονται ελπίδες, είναι και πριν από κανένα χρόνο με τον νέο αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ τον Σ. Κασσελάκη, πιο πριν με τον Α. Τσίπρα και πολλά άλλα κομματίδια, ΔΗΜΑΡ. ΑΝΕΛ, ΠΟΤΑΜΙ κλπ που εμφανίστηκαν από τότε που κατέρρευσε ο δικομματισμός και αυτός κλωνοποιήθηκε και μάλιστα σε μια κατεύθυνση όλο και πιο συντηρητική και αυταρχική. Ποικίλα κομματίδια τροφοδότησαν ενθουσιασμό μόνο και μόνο για να αποδειχθούν σε λίγο πόσο έχουν απορροφηθεί από την καπιταλιστική μηχανή. Κι αν παραπλάνησαν, συνήθως σκοπίμως, ήταν γιατί επικέντρωσαν το ενδιαφέρον σε κάποια λαϊκά αιτήματα αποσπασματικά και αποσυνδεδεμένα από τις εξουσιαστικές σχέσεις και τη μορφή της οικονομικής οργάνωσης της παραγωγής, διατηρώντας την εμπιστοσύνη στο ίδιο το σύστημα. Όπως συμβαίνει και τώρα με το πολυαναμενόμενο κόμμα της Μ. Καρυστιανού, που η αφετηρία του για την ίδρυσή του υπήρξε το αίτημα για δικαιοσύνη, μετά το έγκλημα στα Τέμπη και τις απροκάλυπτες ενέργειες συγκάλυψης των κυβερνητικών ευθυνών. Η αγανάκτηση και οργή που απαιτεί να τιμωρηθούν οι αίτιοι και να αποδοθούν οι ευθύνες εναποθέτει, τελείως εξωπραγματικά, στη δύναμη της βούλησης ενός ατόμου, στην προκειμένη περίπτωση στη Μ. Καρυστιανού, αυτό το έργο.

Μόνο που είναι οι αγώνες των εργαζομένων που επιβάλλουν το δίκαιο τους, όχι οι σωτήρες, που δεν ξεφεύγουν από τα συγκεκριμένα πλαίσια ενός καπιταλιστικού συστήματος και τις νομικές διαδικασίες της αστικής δημοκρατίας. Οι οποίοι σωτήρες, ακόμα κι αν είναι καλών προθέσεων, με την αφέλεια που στοχεύει μόνο σε πρόσωπα και τα αποσυνδέει από την υλική πραγματικότητα της παραγωγής και της οργάνωσής της, ακυρώνουν εκ προοιμίου το εγχείρημα.

Αυτό που βλέπουμε με την εμφάνιση νέων πολιτικών ή κομμάτων, που ούτε στο ελάχιστο δεν κάνουν κριτική στο αστικό κράτος και καπιταλιστικό τρόπο οργάνωσης της παραγωγής, δεν είναι παρά ακόμα μια εξομάλυνση, ένα λεπτό γυαλιστερό επίχρισμα που κρύβει ένα σύστημα που εκμεταλλεύεται και ληστεύει το μόχθο των εργαζομένων. Κι αυτή είναι η κυνική ιδιοφυία του καπιταλισμού. Επιβάλλει συμβολικές μεταρρυθμίσεις για να κατευνάσει τις μάζες, διαφυλάσσοντας παράλληλα τα θεμέλιά του. Παρουσιάζει την αλλαγή στο πλαίσιό του ως δήθεν επαναστατική, ενώ παράλληλα προστατεύεται από πραγματικές αναταραχές. Γιατί η πραγματική απάντηση δεν βρίσκεται μέσα στο σύστημα, αλλά εντελώς πέρα από αυτό. Στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Η λειτουργία ομιλίας περιορίζεται σε 200 χαρακτήρες

Επιλογές : Ιστορία : Σχόλια : DonateΚλείνω

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΕΣ ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Thu, 15 Jan 2026 21:25:00 +0000

Ο τρόπος με τον οποίο η εξουσία επικοινωνεί αποτελεί δείκτη του τρόπου με τον οποίο κυβερνά. Η άρρηκτη σύνδεση του τρόπου άσκησης εξουσίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τα επικοινωνιακά τεχνάσματα δείχνει ότι το ενδιαφέρον της περιορίζεται να αποσπάσει, έστω και προσωρινά, τη συναίνεση του πληθυσμού, ώστε απρόσκοπτα να προχωρά σε μεταρρυθμίσεις προς όφελος των συμφερόντων που υπηρετεί. Γιατί η ανισορροπία της δύναμης μεταξύ αυτών που ασκούν εξουσία και των απλών εργαζομένων κάνει δυνατή την επιβολή σ’ αυτούς τρόπων περιγραφής και σκέψης για την κοινωνία, που είτε χειραγωγούν είτε αγνοούν τις πραγματικότητες που βιώνει ο κάθε εργαζόμενος.

Στο ζήτημα των αγροτών και τη μεθόδευση για τη συνάντηση αγροτών πρωθυπουργού, αποκαλύφτηκε για άλλη μια φορά η πολιτική επικοινωνία ως μια αποφασιστική μορφή άσκησης εξουσίας. Η κυβέρνηση αναπαρήγαγε τις σχέσεις κυριαρχίας υπέρ του κράτους και των εκπροσώπων της, ορίζοντας στην ουσία η ίδια την επιτροπή που θα συναντούσε ο πρωθυπουργός. Με τους παρατρεχάμενους της μάλιστα, βουλευτές και δημοσιογράφους, που με αμφισβητούμενα επιχειρήματα και αντιφατικό λόγο προσπαθούσαν να κάνουν αόρατο το πρότυπο της κοινωνικής και πολιτικής τάξης που για άλλη μια φορά εφαρμοζόταν.Αυτό το πρότυπο που υποβιβάζει σε αφωνία όσους δεν διαθέτουν κοινωνικό ή οικονομικό κεφάλαιο, που τους καταδικάζει σε ρόλο παρατηρητή από ένα θέαμα που διαχειρίζεται η κυβέρνηση.

Κι αν στην περίπτωση των αγροτών δεν τα κατάφερε, παρόλο που κυβέρνηση και παρατρεχάμενοι προσπάθησαν να χειραγωγήσουν πληροφορίες για να διασφαλίσουν ότι έχουν δίκιο, καταφεύγοντας στις ίδιες χοντροκομμένες τακτικές για να πείσουν, ήταν γιατί οι αγρότες ενωμένοι επέμεναν στον αγώνα τους. Η υποχώρηση της κυβέρνησης να συναντήσει και τους εκπροσώπους των μπλόκων μπορεί να είναι ένας επικοινωνιακός ελιγμός, αλλά ακόμα κι έτσι δείχνει ότι ο οργανωμένος και ανυποχώρητος αγώνας έχει αποτελέσματα.

Τα τελευταία χρόνια, ομολογουμένως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει διακριθεί για τις επικοινωνιακές της δεξιότητες. Η ικανότητα χειραγώγησης της πραγματικότητας, η εύρεση μέσων έκφρασης με τρόπο που να αποκρύπτει κάτι ή να διευκολύνει τα ψέματα αποτελούν πια, και φαίνεται με μεγαλύτερη επιτυχία από προηγούμενες κυβερνήσεις, μέρος της άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής. Η οποία στηριζόμενη στην επικοινωνιακή ικανότητα της να χειραγωγεί την πραγματικότητα, στο τέλος φαίνεται να την κατασκευάζει κατά το δοκούν. Κι αυτό γίνεται άμεσα αισθητό στην καθημερινότητά μας, γιατί η κατασκευασμένη πραγματικότητα δεν περιλαμβάνει ακρίβεια ή φτώχεια, κατάρρευση υγείας ή διάλυση του πρωτογενούς τομέα. Και καθώς μετά θεωρείται η κατασκευασμένη πραγματικότητα δεδομένο, στη συνέχεια παράγει αποτελέσματα. Ο επικοινωνιακός βομβαρδισμός πείθει ότι τα ψίχουλα αύξησης βελτιώνουν το επίπεδο ζωής, τα βαψίματα στα νοσοκομεία αναβαθμίζουν τις παροχές υγείας, η παραίτηση του διοικητή της ΥΠΑ λύνει το πρόβλημα παλαιότητας των συστημάτων αεροναυτιλίας, οι πληρωμές χρεωστούμενων παρελθόντων ετών στους αγρότες ενισχύουν τον πρωτογενή τομέα. Είναι που η κυβέρνηση μπορεί να θέσει σε κίνηση μια ολόκληρη μηχανή που υπαγορεύει τα γεγονότα και τα διακυβεύματα και μπορεί να πείθει δια της επαναλήψεως.

Κι αν θεωρητικά έχουμε την επιλογή να απορρίψουμε ή να αμφισβητήσουμε αυτήν την κατασκευή της πραγματικότητας, που βέβαια συνοδεύεται από κυβερνητικές αποφάσεις που επιβάλλονται, η εσωτερίκευση του λόγου της εξουσίας το κάνει δύσκολο. Μαζί λοιπόν με την πραγματικότητα, μ’ αυτόν τον τρόπο χειραγωγούνται και οι αντιδράσεις. Οι οποίες όμως μπορεί να μην ελέγχονται όταν αυτή η κατασκευασμένη πραγματικότητα έρχεται σε βαθιά αντίθεση με την πραγματικότητα που βιώνεται, η οποία δεν είναι άμεσα ελέγξιμη. Και είναι αυτή η άγρια πραγματικότητα που έβγαλε τους αγρότες πενήντα μέρες τώρα στους δρόμους και κανένα επικοινωνιακό τέχνασμα της κυβέρνησης δεν μπορεί να την εξωραΐσει, για να τους πείσει να γυρίσουν στα σπίτια τους, εκτός αν τους κάμψει η κούραση και η απογοήτευση.

Ο κυρίαρχος λόγος κατασκευάζει και περιγράφει με έναν συγκεκριμένο τρόπο τον κόσμο, χρησιμοποιώντας γενικές κατηγορίες, καταφεύγοντας σε στατιστικά στοιχεία, αγνοώντας τις υλικές πτυχές της πραγματικής ζωής, ισοπεδώνοντας τα πάντα με αφηρημένο και γενικευτικό λόγο. Στις ασύνδετες περιγραφές του, που κρύβονται τα βάσανα κάτω από το χαλί, φαίνεται η άγνοια της βιωμένης εμπειρίας. Οι ζωές εξαφανίζονται στην αφαίρεση ή τη γενίκευση, όλα περιορίζονται σε μια απλοϊκή και γραφειοκρατική κατηγορία. Το βλέπουμε στην κτηνοτροφία όπου η αμφισβητούμενη θανάτωση των ζώων λόγω ευλογιάς είναι απλώς ένα νούμερο και τα παζάρια για την αποζημίωση δεν λαμβάνουν υπόψη τη διάλυση που προκάλεσε στους κτηνοτρόφους. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός ακόμα και τις λέξεις που χρησιμοποιεί τις απογυμνώνει από όλες τις αξίες τους και ο πολιτικός του λόγος απέχει τόσο πολύ από ΄την πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί να αναγνωρίσει σ’ αυτόν τον εαυτό του. Αυτή η απώλεια νοήματος επιδεινώνεται από την αποσύνδεση αυτού που λέγεται από αυτό που γίνεται. Έτσι π.χ. δηλώνεται το αμέριστο ενδιαφέρον της κυβέρνησης για τους αγρότες, αλλά με την υπερψήφιση της συμφωνίας Mercosur αποδυναμώνει έως εξαφάνισης την ελληνική παραγωγή.

Και δεν είναι μόνο στο αγροτικό ζήτημα που η κυβέρνηση προσπαθεί να παρακάμψει τα προβλήματα που της παρουσιάζονται με επικοινωνιακά τεχνάσματα. Κοντά επτά χρόνια στην εξουσία η κυβέρνηση Μητσοτάκη, περισσότερο από κάθε άλλη κυβέρνηση, έχει δείξει ότι γι’ αυτήν η επαναλαμβανομένη χρήση της επικοινωνίας σαν να ήταν αυτοσκοπός είναι μέρος της στρατηγικής της που προσδίδει συνοχή στην πρακτική που εφαρμόζει. Πρωταρχικός της στόχος είναι η παραγωγή του επιθυμητού αποτελέσματος, είτε πρόκειται για την εξουδετέρωση της διαφωνίας με ευθυγράμμιση με την κυβερνητική απόφαση είτε τη διαχείριση αιτημάτων είτε τη βελτίωση της εικόνας της κυρίαρχης εξουσίας.

Και το χάσμα μεταξύ της πραγματικότητας που κατασκευάζεται μέσω της πολιτικής επικοινωνίας και της πραγματικότητας που βιώνει ο λαός, παραμένει. Και είναι οι αγώνες των εργαζομένων που μπορεί να εξαναγκάσουν τους κυβερνώντες να συνδεθούν με την πραγματικότητα και αναγκαστικά να πάρουν θέση, πέρα από την κενή ρητορική. Γι’ αυτό και η συνάντηση του πρωθυπουργού με την αντιπροσωπεία των αγροτών από τα μπλόκα δεν μπορεί, όπως έγινε με την προηγούμενη συνάντηση με τους «ημέτερους» αντιπροσώπους, να περιοριστεί στη κενή ρητορική χωρίς ουσία, όταν τα τρακτέρ στους δρόμους υπενθυμίζουν την σκληρή πραγματικότητα του πρωτογενούς τομέα.

ΝΕΚΡΟ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Mon, 05 Jan 2026 20:57:00 +0000

Καθώς λοιπόν η βαρβαρότητα του μονοπωλιακού καπιταλισμού που βιώνουμε επιβεβαιώνεται σε κάθε βήμα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο δαιμονοποιούνται. Εγκληματίες πολέμου σαν τον Νετανιάχου γίνονται με περηφάνεια από την κυβέρνησή μας, σε συμπράξεις αμφισβητούμενες, σύμμαχοι με αναξιόπιστο πρόσημο, λαοί με την κατάλληλη προπαγάνδα σύρονται από κυβερνώντες, υποχείρια ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, που αδιαφορούν γι’ αυτούς, σε πόλεμο, και το αποκορύφωμα, ο πρόεδρος του ισχυρότερου ιμπεριαλιστικού κράτους, των ΗΠΑ, ανακοινώνει με περηφάνεια την απαγωγή ενός εν ενεργεία προέδρου, θεωρώντας το απόλυτα φυσιολογική ενέργεια. Η αυτοκρατορία των ΗΠΑ φαίνεται να νιώθει αήττητη μετά τη γενοκτονία που διέπραξε μαζί με τον Μπ. Νετανιάχου, αφού κανένας δεν τους σταμάτησε και έχουν πια τη βεβαιότητα ότι η απόλυτη δύναμη των ΗΠΑ όλα μπορεί να τα ελέγξει.

Κι από κοντά ηγετίσκοι, όπως ο Κ. Μητσοτάκης, που μπερδεύουν το μπόι τους με τη σκιά τους, παρατρεχάμενοι των ισχυρών, εγκαταλείπουν κι επισήμως τη διεθνή νομιμότητα δηλώνοντας ότι «δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε την νομιμότητα της αμερικανικής εισβολής». Γιατί φαντάζονται ότι η πρόσδεση τους στο άρμα των ισχυρών, σπρώχνοντας και τους λαούς τους, χωρίς απαιτήσεις και αντιρρήσεις, εξασφαλίζει στους ίδιους εξουσία και χρήμα, παρασυρμένοι από την αλαζονεία τους ότι ελέγχουν κάθε λαϊκή αντίδραση.

Με την επέμβαση στη Βενεζουέλα, στην πράξη, οι ΗΠΑ καταπάτησαν κάθε έννοια κυριαρχίας. Μόνο που η κυριαρχία δεν είναι προαιρετική, είναι η ύψιστη προτεραιότητα κάθε χώρας, ανεξάρτητα από ποιους κυβερνάται, είτε ιδιοφυΐες είτε κλόουν. Είναι θέμα του λαού κάθε χώρας να αλλάξει την ηγεσία της, γιατί είναι ο λαός η πιο ισχυρή δύναμη γι’ αυτό και όχι οι ξένες επεμβάσεις. Όπου ξένες δυνάμεις έπεσαν σε μια χώρα με αλεξίπτωτα με τον ισχυρισμό της σωτηρίας της αυτό που ακολούθησε ήταν μόνο χάος και καμιά ελευθερία. Η απαγωγή προέδρων δεν δημιουργεί δημοκρατία ούτε οι βόμβες χτίζουν θεσμούς και φυσικά καμιά κυριαρχία δεν επιβιώνει από εισβολές …ανθρωπιστικής φύσης.

Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για την τρομοκρατική δράση των ΗΠΑ ενάντια σε ένα κράτος, εκτός αν θεωρηθούν οι ιμπεριαλιστικοί στόχοι ότι παράγουν δίκαιο. Όλος ο κόσμος παρακολούθησε την κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, το οποίο τέθηκε, και για την προστασία μικρών κρατών όπως το δικό μας, μετά το αιματοκύλισμα του 2^ου παγκοσμίου πολέμου. Και όμως από τον δικό μας πρωθυπουργό μέχρι τους περισσότερους ηγέτες της Ε.Ε, αν και με κάποια αμηχανία, στις ανακοινώσεις τους μόνο που δεν συγχάρηκαν τον Τραμπ που απελευθέρωσε το λαό της Βενεζουέλας.

Κι έτσι η απαγωγή ενός αρχηγού κράτους μιας χώρας μέλους του ΟΗΕ είναι ουσιαστικά το τέλος της δυτικής αφήγησης περί κράτους δικαίου. Και λέξεις για διεθνές δίκαιο, νομιμότητα και δικαιώματα κατάντησαν κενές περιεχομένου και γι’ αυτό πιο επικίνδυνες. Η χρήση τους γίνεται από τους ισχυρούς μόνο για να παραπλανούν και να ενσταλάζουν φόβο στους λαούς του κόσμου. Για να μη γίνεται λόγος για ιμπεριαλισμό, για μονοπώλια, στα οποία περνά η πραγματική εξουσία, που μοιράζονται αγορές και σφαίρες επιρροής σε παγκόσμιο επίπεδο και οδηγούν αναπόφευκτα σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Και βέβαια, οι ΗΠΑ επαίρονται για την ηγεμονική θέση τους στο κόσμο, η οποία όμως δεν θέλουν να συγχέεται με τον ιμπεριαλισμό. Γιατί ο τελευταίος υποδηλώνει εκμετάλλευση που πολλές φορές απαιτεί και εδαφικό έλεγχο, παραπέμπει σε αποικιοκρατία, που η Δύση στη ρητορική της έχει απαρνηθεί, αν και δυσκολεύεται πολύ να διασώσει με την πολιτική της ακόμα και τα ιδεολογικά προσχήματα που περηφανεύεται ότι τη διαφοροποιούν πολιτιστικά. Σ’ αυτά τα πλαίσιο και οι ΗΠΑ επιμένουν πάντα ότι η πολιτική τους καθοδηγείται από καλές προθέσεις, σε διάφορες παραλλαγές.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση της Βενεζουέλας για μήνες φλυαρούσε η κυβέρνηση Τραμπ για τη διακίνηση φαιντανύλης και για τη ναρκοτρομοκρατία του Ν. Μαδούρο, για επιβολή ελευθερίας και δημοκρατίας σαν αιτίες της επέμβασής τους. Και επέμενε να τον χαρακτηρίζει κομμουνιστή, ενώ ήταν φανερά αντικομμουνιστής, χρησιμοποιώντας φυσικά τον χαρακτηρισμό αρνητικά, για να καταδικάσει τις πολιτικές του ως κομμουνιστικές, ταυτισμένες με τη διαφθορά και τον αυταρχισμό. Μετά όμως την ολοκλήρωση της επιχείρησης απαγωγής του Μαδούρο στη συνέντευξη τύπου ο Ντ. Τραμπ παραδέχτηκε ότι η παρέμβαση του δεν είχε άλλο στόχο από την αρπαγή του πετρελαίου της χώρας. Ο Ντ. Τραμπ, σίγουρος κι αυτός μέσα στην αλαζονεία για τη δύναμη της χώρας του, ξεκαθαρίζει την αλήθεια για το τι επιδιώκει με τις ενέργειές του, αδιαφορώντας για τα προσχήματα και ανατρέποντας επιχειρήματα και δικαιολογίες της πρώτης γραμμής της προπαγάνδα του. Π.χ. παραδέχτηκε ότι η αρχηγός της αντιπολίτευσης Ματσάδο, βραβευμένη μάλιστα με το βραβείο Νόμπελ, που η Δύση έχει εργαλειοποιήσει, δεν έχει καμιά υποστήριξη στη χώρα της, ενώ όλο τον προηγούμενο καιρό σύσσωμη η Δύση επαναλάμβανε ότι ο Μαδούρο έκλεψε τις εκλογές το 2024 από την αρχηγό της αντιπολίτευσης Μαρία Κορίνα Ματσάδο και τον προεδρικό υποψήφιο της Εντμούοντο Γκοντζάλες.

Κι όμως μετά και απ’ αυτές τις κυνικές παραδοχές ότι ουσιαστικά επρόκειτο για μια επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος με στόχο τον έλεγχο των πόρων της χώρας για την αντιμετώπιση των παγκόσμιων ανταγωνισμών και αποδέκτες χώρες που δεν συγχρονίζουν το βηματισμό τους με τις ΗΠΑ, πολλές χώρες, και η ΕΕ, συνεχίζει μόνο να προβληματίζεται και να εξετάζει τη νομιμότητα της ενέργειας. Γιατί φυσικά δεν μοιάζει ξεκάθαρο ότι η απαγωγή ενός αρχηγού κράτους, ανεξάρτητα από το είδος διακυβέρνησής του ή το χαρακτήρα του ίδιου, είναι μια κολοσσιαία επίθεση στο διεθνές δίκαιο, τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, τη Σύμβαση της Βιέννης για τις Διπλωματικές Σχέσεις, είναι μια οπισθοδρόμηση στο δίκαιο της ζούγκλας.

Βέβαια, η ηθική χρεοκοπία της Δύσης, δηλ. ΗΠΑ και Ε.Ε, δεν έγινε εμφανής μόνο τώρα, στην γκαγκστερική δράση του κράτους των ΗΠΑ. Το αποκορύφωμα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής της ενάντια σε κάθε ανθρωπισμό και σύστημα δικαίου είναι η σύμπραξή της με το Ισραήλ. ΗΠΑ και Ε.Ε έδωσαν στρατιωτική, οικονομική, πολιτική, διπλωματική και προπαγανδιστική υποστήριξη στο γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ και στη μαζική δολοφονία των Παλαιστινίων. Είναι λοιπόν η συνήθης πολιτική τους να επιτρέπουν παράνομες στρατιωτικές επεμβάσεις κρατών σε άλλα κυρίαρχα κράτη ακυρώνοντας την ύπαρξη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, που δημιουργήθηκε για να αποτρέπει τέτοιες παράνομες ενέργειες. Κι έτσι κανονικοποιείται η χρήση βίας και ελέγχου από τις ΗΠΑ και όλη τη Δύση ως κανονική λειτουργία στις διεθνείς σχέσεις.

Και όλος ο πλανήτης πια θα υπόκειται στις διαθέσεις του ιμπεριαλιστικού κράτους των ΗΠΑ που ανατρέπει κυβερνήσεις, διεξάγει πολέμους, χρηματοδοτεί γενοκτονίες, στοχεύει αμάχους με κυρώσεις λιμοκτονίας, υποστηρίζει συγκρούσεις δι' αντιπροσώπων, ρίχνει βόμβες, κάνει πλύση εγκεφάλου σε ολόκληρα έθνη με προπαγάνδα, χρησιμοποιεί τη στρατιωτική και οικονομική του δύναμη για να εκφοβίσει και να καλοπιάσει τα κράτη να υποκύψουν στις επιταγές του και σπέρνει τον πόνο. Καταστροφή και θάνατος σε όλο τον κόσμο κάθε στιγμή της κάθε μέρας. Και είναι αυτοί οι άνθρωποι που υπηρετούν τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα που θέλουν να καθορίζουν την πορεία της ανθρωπότητας στο μέλλον. Αποδεικνύεται λοιπόν καθημερινά ότι η υπέρβαση του καπιταλισμού παραμένει αναγκαιότητα. Οι συνθήκες, οι μέθοδοι και το χρονοδιάγραμμα για αυτή την ανατροπή του καπιταλισμού μπορεί να μην έχουν ακόμη καθοριστεί, όμως σίγουρα μόνο οι λαοί μπορούν να το κάνουν. Το έκαναν μια φορά στη σύγχρονη ιστορία της Δύσης, μπορούν να το ξανακάνουν.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Mon, 29 Dec 2025 15:18:00 +0000

Τα μπλόκα των αγροτών στους δρόμους κοντεύουν ένα μήνα και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα των κυβερνώντων βάζουν στο στόχαστρο τους αγρότες, την ίδια στιγμή που δηλώνουν ανερυθριάστως ότι κατανοούν τα δίκαια αιτήματά τους. Η κυβέρνηση με την αρωγή της αστυνομίας πασχίζει να ενεργοποιήσει, εις μάτην μέχρι στιγμής, τον κοινωνικό αυτοματισμό, δυσκολεύοντας την διέλευση των αυτοκινήτων μέσα από τα μπλόκα. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, με εφηβικούς εξυπναδικισμούς συνθηματολογικού τύπου, όπως το «ναι στο διάλογο όχι στο παράλογο», απορρίπτει «τις ακραίες μορφές διαμαρτυρίας» που «δυσκολεύουν την καθημερινότητα όλων» και υπενθυμίζει ότι οι «οικονομικές επιπτώσεις από τα μπλόκα στην υπόλοιπη κοινωνία είναι ήδη εμφανείς. Η διεκδίκηση αιτημάτων οφείλει να γίνεται πάντα με σεβασμό στο κοινωνικό σύνολο». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης σπεύδει να χαρακτηρίσει «ενθαρρυντική εξέλιξη» μια ανυπόγραφη αρκετά ασαφή ανακοίνωση από 18 μπλόκα φαντάσματα που πρότεινε ουσιαστικό διάλογο με την κυβέρνηση, δηλ. την προσπάθεια ρωγμής στην ενότητα των αγροτικών κινητοποιήσεων. Και πρόθυμοι δημοσιογράφοι αναζητούν παράγοντες του τουρισμού που χρεώνουν στα μπλόκα ακυρώσεις και μειώσεις κρατήσεων σε τουριστικούς περιορισμ Συνοπτικά, η ρητορική και γενικά ο τρόπος που οι κυβερνώντες αντιμετωπίζουν τις κινητοποιήσεις των αγροτών είναι ενδεικτικοί, αν όχι αντιπροσωπευτικοί, της πολιτικής που ακολουθείται γενικά στη Δύση σχετικά με κινητοποιήσεις και απεργίες εργαζομένων. Δηλ. κινητοποιήσεις και απεργίες θεωρούνται επί της ουσίας απαράδεκτα μέσα αναστάτωσης που πρέπει οπωσδήποτε να ρυθμιστούν, ακόμα και να περιοριστούν. Καθώς όμως αυτό που καθιστά μια απεργία ή κινητοποίηση δυνητικά επιτυχημένη είναι η ικανότητά της να διαταράσσει το οικονομικό σύστημα, οι δυτικές κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες έχουν θεσπίσει νομοθεσίες που στόχο έχουν να διασφαλίσουν ότι μια απεργία μπορεί να προκαλέσει όσο το δυνατόν λιγότερες αναστατώσεις. Κι έτσι είναι σαν να απορρίπτεται το δικαίωμα ύπαρξης της, ουσιαστικά επειδή το μεν νομικό γράμμα επιτρέπει την ύπαρξη της απεργίας, αλλά τείνει να την σκοτώνει στο πνεύμα της, στην εφαρμογή της.

Μόνο που από τη στιγμή που ο νόμος περιορίζει το δικαίωμα στην απεργία και σχεδόν το εμποδίζει, τότε υπάρχει ο φόβος η εργατική σύγκρουση να ξεσπάσει σκόπιμα, χωρίς καμιά επιθυμία υποταγής στην ισχύουσα νομοθεσία. Και η ειρωνεία αυτής της κατάστασης είναι ότι μπορεί να μας γυρίζει πίσω στις αρχές του 19ου αιώνα, μια εποχή που οι απεργίες απαγορεύονταν και οι διαμαρτυρίες ήταν πολύ πιο βίαιες και επίσης πολύ πιο βίαια καταστέλλονταν. Και η καταφυγή των κυβερνώντων σε αυτή την πρακτική σήμερα μάλλον βασίζεται στην αισιοδοξία τους για αδυναμία αντίδρασης του εργατικού κινήματος, ενώ υπονοεί μια επιλογή που δεν επιδιώκει επίλυση κοινωνικών ζητημάτων, αλλά περισσότερο τρόπους απόκρυψής τους. Με τη σιγουριά λοιπόν της ισχύος τους υπάρχει μια μορφή ανοχής από την πλευρά των δομών εξουσίας στις κοινωνικές συγκρούσεις, απέναντι στις οποίες πολλές φορές δεν υπάρχει πλέον ανάγκη για καταστολή, αλλά αναμονή οι κινητοποιήσεις να ολοκληρώσουν την πορεία τους. Εξάλλου, υπολογίζοντας στην κούραση τους υπάρχει και η ελπίδα ότι μπορεί και να μη χρειαστούν ούτε καν διαπραγματεύσεις. Φαίνεται μάλιστα ότι σήμερα η εξουσία είναι πολύ λιγότερο διατεθειμένη να αναζητήσει συμβιβασμούς, γι’ αυτό γίνεται λόγος περισσότερο για διάλογο, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, παρά για διαπραγμάτευση.

Όσο λοιπόν οι αντιθέσεις οξύνονται, οι συνθήκες επιδεινώνονται και το εργατικό κίνημα παραμένει αδύναμο, οι αντιδράσεις και κινητοποιήσεις του γίνεται προσπάθεια από την κυρίαρχη εξουσία να εξουδετερωθούν, για να μην χρησιμοποιηθούν για να καταστεί η διαπραγμάτευση αποτελεσματική. Μάλιστα η κυβέρνηση μπορεί να προβλέψει τις επιπτώσεις των λαϊκών κινητοποιήσεων και παρά τις αναπόφευκτες απώλειες να τις αξιολογήσει διαχειρίσιμες και να γυρίσει την πλάτη της, για ν’ αφήσει την καταιγίδα να περάσει. Γι’ αυτό απαιτείται ταξική αλληλεγγύη, εάν τα κοινωνικά κινήματα πρόκειται να έχουν επιτυχία στους αγώνες τους ενάντια σε ισχυρούς αντιπάλους. Η ενδοταξική αλληλεγγύη είναι απαραίτητη για την επιτυχία κάθε ταξικού αγώνα, για να μη βρίσκει πρόσφορο έδαφος το μήνυμα από κυβερνώντες και εργοδότες, που γίνεται όλο και πιο ελκυστικό για την ηγεσία, για ακύρωση απεργιών και κινητοποιήσεων, ώστε να γίνει έναρξη διαλόγου, για παραχωρήσεις που οι ίδιοι κρίνουν.

Είναι που ο καπιταλισμός μοιάζει να θριαμβεύει μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και δεν χρειάζεται πια τη μεταπολεμική συναίνεση και ούτε είναι πια απαραίτητο ένα προστατευτικό κράτος πρόνοιας για να κρατήσει την εργατική τάξη, που διεκδικεί, στο πλευρό της κυρίαρχης τάξης. Με τον καινούργιο αιώνα και το οικονομικό κραχ του 2008, και στα καθ’ ημάς με την εφαρμογή των μνημονίων, η αποδόμηση του προστατευτικού κράτους, έστω και του δικού μας του λειψού, πήρε τεράστια ώθηση από την αλαζονεία του νικητή χωρίς αντίπαλο.

Σ’ αυτόν τον άγριο καπιταλισμό το αστικό κράτος με τις κυβερνήσεις του έχει έτσι διαμορφωθεί και μετασχηματιστεί από την εξουσία των επιχειρήσεων, ώστε να εξυπηρετεί πλήρως τις ανάγκες τους. Και στη γεωργία, η μείωση του αριθμού των οικογενειακών αγροκτημάτων, η εμφάνιση μεγάλων εκμεταλλεύσεων, η αύξηση της μισθωτής απασχόλησης, η επιδίωξη για πολλαπλασιασμό επιχειρηματικών μορφών στον αγροτικό τομέα, η εισβολή κεφαλαίων εκτός της αγροτικής οικογένειας δεν είναι όλες αυτές οι μεταμορφώσεις που συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας φορείς εξαφάνισης της αγροτιάς και μετατροπή της σε επιχείρηση; Και το επιδιωκόμενο δεν είναι η πλήρης απορρόφηση της γεωργίας από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής για να μην ξεφύγει από τους νόμους συσσώρευσης κεφαλαίου και κερδοφορίας; Οι αγρότες λοιπόν βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο και γι’ αυτό είναι τόσο αποφασιστικοί και αγωνιστικοί.

Από την άλλη όμως όταν οι κυβερνώντες φαίνονται ανυποχώρητοι και αντιμετωπίζουν διαδηλώσεις και απεργίες είτε με αδιαφορία είτε με σκληρότητα, ίσως αυτή η σκληρότητά τους να κρύβει τον τρόμο που νιώθουν ότι τυχόν υποχωρήσεις σε εργατικά αιτήματα μπορεί να αρχίσουν να αντιστρέφουν τις κυρίαρχες πολιτικές και να τροφοδοτήσουν την προθυμία των εργαζομένων να αγωνιστούν για περισσότερα.

Μπορεί λοιπόν η εργατική τάξη να φαίνεται ότι δεν απαιτεί επανάσταση, αλλά ότι περιορίζεται σε μια αλλαγή μέσω της κοινοβουλευτικής μεταρρύθμισης. Όμως για εταιρείες, επιχειρήσεις, υπουργούς κυβερνήσεων που διεξάγουν πόλεμο εδώ και δεκαετίες στα συνδικάτα, ακόμα και μια θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων που δίνεται στα εργατικά συνδικάτα, ακόμα και το δικαίωμα που κατέκτησαν να επικρίνουν το προνόμιο των αφεντικών να διοικούν, για όλους αυτούς, όλα αυτά τα δικαιώματα να μυρίζουν επανάσταση, που πάντα πρέπει να αποτρέπεται πριν οργανωθεί. Και το πρώτο βήμα γι’ αυτό είναι η απομόνωση αυτών που αγωνίζονται και διεκδικούν, για να μην απειλούν στο ελάχιστο την καπιταλιστική τάξη πραγμάτων. Αν λοιπόν υπάρχει ένα οργανωμένο και αποφασιστικό κίνημα εργαζομένων, ρωμαλέο και πρόθυμο να απευθύνει έκκληση για ουσιαστική αλληλεγγύη και να εισακουστεί από μεγάλο μέρος των εργαζομένων οι κινητοποιήσεις μπορούν να κερδίσουν. Οι αγρότες μας δίνουν την ευκαιρία.

ΙΔΕΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ;

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Thu, 18 Dec 2025 21:57:00 +0000

Με τους αγρότες στους δρόμους, η κυβέρνηση, υποκρινόμενη ενδιαφέρον για τα προβλήματά τους, επιστρατεύει χωρίς επιτυχία τον κοινωνικό αυτοματισμό, ενώ συνεχίζει τις μεγαλοστομίες για την επιτυχημένη πολιτική που ασκεί σε όλους τους τομείς. Αφού θριαμβολόγησε για την εκλογή του υπουργού Οικονομικών Κ. Πιερρακάκη επικεφαλής του Γιούρογκρουπ προσπάθησε να μετριάσει τις αμφισβητήσεις με μέτρα για στήριξη των αγροτών που δεν ανταποκρίθηκαν στα αιτήματά τους και μέτρα για τη στεγαστική κρίση που δεν πείθουν για την αποτελεσματικότητά τους.

Εξίμιση χρόνια κυβέρνηση και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα της έχουν εξαντληθεί, όταν η πραγματικότητα αδυσώπητη τσακίζει μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Η πολιτική ηγεσία της χώρας τον μικρόκοσμο της Ελλάδας, θέλοντας να αποσπάσει εύνοια των ισχυρών για κατοχύρωση της δικής της ισχύος, προσδένει στο άρμα του πολέμου και των στρατιωτικών εξοπλισμών, αδιαφορώντας επί της ουσίας για την ευημερία του πληθυσμού της.

Και ο αντίλογος από τα κόμματα της ακροδεξιάς αντιπολίτευσης και της σοσιαλδημοκρατίας σ’ αυτήν την πολιτική, που διαλύει τις ζωές των εργαζομένων και τον κοινωνικό ιστό, αδυνατεί να εντοπίσει την αιτία αυτών των προβλημάτων, που είναι ο τρόπος λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος, γιατί καθόλου δεν τον αμφισβητεί. Γι’ αυτό και δεν παράγει ούτε καν ένα ερμηνευτικό πλαίσιο για κατανόηση της λειτουργίας του αστικού κράτος, της καπιταλιστικής οικονομίας, της αστικής δικαιοσύνης κλπ. αλλά περιορίζεται να παράγει το πολύ λόγους ηθικής αγανάκτησης που η πειστικότητά τους εξαντλείται στο μέγεθος της έντασής τους. Το αποτέλεσμα είναι να διαμορφώνεται ένα συναισθηματικό περιβάλλον, όπου, επειδή δεν κατανοείται το πώς ασκείται η εξουσία και ποιοι είναι οι μηχανισμοί της το θέαμα και οι κραυγές επικρατούν για να παρασύρουν. Κι έτσι να γίνεται πιστευτό ότι όλος αυτός ο θόρυβος και τα σώου συνιστούν ρήξη με μια κυβερνητική εξουσία που βιώνεται σαν ανάλγητη και παρακμιακή και να μην εντοπίζεται καν το πεδίο σύγκρουσης, αλλά να παραμένει η όποια αντίθεση καθαρά συναισθηματική, περιορισμένη να εξαντληθεί στην ηθική κραυγή. Και γι' αυτό κάθε φορά έρχονται στο προσκήνιο προσωπικότητες που προωθούνται ως σωτήρες ή τιμωροί που τελικά διαχειρίζονται την αγανάκτηση ή τις ελπίδες του κόσμου, περιορίζοντας τη δράση τους σε μια ηθική κριτική, αφήνοντας στο απυρόβλητο την πολύ υλική πραγματικότητα, τον τρόπο οργάνωσης της παραγωγής.

Γιατί, χειραγωγημένοι να πιστεύουμε ότι τα κοινωνικά προβλήματα είναι αποτέλεσμα ατομικών επιλογών και ότι ο κάθε άνθρωπος αντλεί από τον εγκέφαλό του μια έτοιμη ιδέα, π.χ της δικαιοσύνης, χρεώνουμε κοινωνικά προβλήματα σε συγκεκριμένα άτομα και αποσυνδέουμε επικρατούσες αντιλήψεις και πεποιθήσεις από την υλική πραγματικότητα. Για να μην γίνεται κριτική στην κυρίαρχη ιδεολογία που δικαιολογεί την καθεστηκυία τάξη. Μόνο που η ηθική, η ιδεολογία διαμορφώνεται από τον κοινωνικό ανταγωνισμό, την αντίθεση της καπιταλιστικής τάξης στην προλεταριακή. Η ρίζα των πολιτικών μορφών είναι οι ταξικοί αγώνες και οι υλικές συνθήκες της κοινωνίας. Και είναι οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων για την παραγωγή των μέσων ύπαρξής τους που καθορίζουν την έκφραση αυτών των σχέσεων σε ιδέες, νόμους και πολιτειακά συντάγματα, και όχι το αντίστροφο.

Κι αν στις τελευταίες δεκαετίες φαίνεται να επικρατεί η επιστροφή ιδεαλιστικών προσεγγίσεων στην ερμηνεία της πραγματικότητας, ιδιαίτερα εκείνων που ενσωματώνουν ανάλυση των αντιλήψεων και πεποιθήσεων, είναι γιατί τονίζουν τη σημασία υποκειμενικών παραγόντων για να παραμερίζεται η υλική πραγματικότητα. Μόνο που η εξέλιξη της ιστορίας γίνεται μέσα από συγκεκριμένες υλικές συνθήκες που επηρεάζουν την ανθρώπινη ζωή και αυτά είναι τα μέσα διαβίωσης και παραγωγής και η σχέση των ανθρώπων με την ιδιοκτησία αυτών των μέσων. Για να κατανοηθεί λοιπόν η ανθρώπινη ιστορία πρέπει να ξεκινήσει με την πρακτική δραστηριότητα μέσω της οποίας οι άνθρωποι παράγουν τις υλικές τους συνθήκες ύπαρξης και έτσι παράγουν την ίδια τους τη ζωή. Όταν ανάγεται η ιστορία σε απαρίθμηση πράξεων μεγάλων προσωπικοτήτων δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια επιστημονική εκδοχή των περιοδικών κουτσομπολιού για διασημότητες.

Η κατανόηση του πώς οι πράξεις των ατόμων είναι συνυφασμένες με αυτές τις κοινωνικές και υλικές συνθήκες ύπαρξης, αυτό είναι πραγματικά το νόημα της ιστορίας. Ακόμη και οι τρόποι του συναισθήματος και της σκέψης καθορίζονται στον άνθρωπο από την ουσιαστική μορφή των οικονομικών σχέσεων της κοινωνίας στην οποία ζει. Ανάλογα με τον τρόπο που οι άνθρωποι συνδέονται μεταξύ τους μέσω αυτής ή εκείνης της μορφής οικονομίας η κοινωνία έχει αυτόν ή εκείνο τον χαρακτήρα ή αντίληψη ζωής ή ηθική. Οι άνθρωποι δηλ. δεν κινούνται σύμφωνα με μια αφηρημένη ιδέα π.χ. δικαιοσύνης ούτε κυριαρχεί στην κοινωνία μια αφηρημένη ιδέα δικαίου, αλλά καθορίζεται από τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων για την παραγωγή των μέσων ύπαρξής τους.

Η κυρίαρχη λοιπόν τάξη της Δύσης επιδιώκοντας τη συναίνεση των υποτελών τάξεων, επειδή τη συμφέρει περισσότερο για την κερδοφορία της, χειραγωγεί τον τρόπο που σκέφτονται, ελέγχοντας με τα μέσα ενημέρωσης τις αφηγήσεις για την πραγματικότητα και συγχρόνως δίνει το δικό της νόημα σε έννοιες και υποβάλλει πρότυπα ζωής. Η επικρατούσα έννοια του δικαίου π.χ. θα πρέπει να δικαιώνει επιλογές της άρχουσας τάξης.

Παράδειγμα για το πώς η υλική πραγματικότητα των συμφερόντων της άρχουσας τάξης αντικατοπτρίζεται στις έννοιες και τη σκέψη μας είναι η τρομοκρατική ενέργεια στην Αυστραλία. Όλα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης επαναλάμβαναν το συγκλονισμό τους από την επίθεση δυο ενόπλων στον εορτασμό της εβραϊκής Χανουκά στην Αυστραλία σκοτώνοντας δεκαπέντε ανθρώπους και τραυματίζοντας δεκάδες άλλους. Την ίδια στιγμή ελάχιστοι φαίνεται να συγκλονίζονται από τις επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα παρά την εκεχειρία και τη συνεχιζόμενη δολοφονία αμάχων, και κυρίως παιδιών. Από τις πρώτες στιγμές μετά από αυτήν την επίθεση, οι απολογητές του Ισραήλ, που βρίσκονται στην κυρίαρχη τάξη της Δύσης, θεώρησαν δεδομένο ότι επρόκειτο για τρομοκρατική ενέργεια σε απάντηση στις γενοκτονικές θηριωδίες του Ισραήλ στη Γάζα, και στη συνέχεια παρουσίασαν ως πρόβλημα τους ανθρώπους που διαμαρτύρονταν ειρηνικά για αυτές τις θηριωδίες. Κατηγορούν λοιπόν για τη βία αυτούς που κρατούν πλακάτα και λένε ότι δεν πρέπει να συμβαίνουν βίαιες σφαγές. Και όλοι αυτοί που διέπραξαν και υποστήριξαν τη γενοκτονία προσπαθούν τώρα να ισχυριστούν ότι επειδή συνέβη το χτύπημα στην Αυστραλία όλοι πρέπει να σταματήσουν να διαμαρτύρονται για τις θηριωδίες του Ισραήλ. Και είναι αυτό μια κυνική χειραγώγηση που έχει σχεδιαστεί για να προστατεύσει ένα γενοκτονικό κράτος απαρτχάιντ από την κριτική.

Όλα όμως είναι σε κίνηση, τίποτε δεν είναι οριστικό, αιώνιο ή ιερό. Η παρούσα κατάσταση είναι αυτή που είναι, περιέχει τα απομεινάρια του παρελθόντος που εξαφανίζονται αλλά και τις πρώτες εξελίξεις που υπάρχουν ήδη σε σχέση με αυτό που εμφανίζεται. Γι’ αυτό δεν πρέπει να κρίνουμε τα πράγματα μεμονωμένα, αλλά να τα τοποθετούμε σε μια διαδικασία, κατά την οποία αλλάζουμε τα πράγματα κι αλλάζουμε και οι ίδιοι. Κι έτσι δεν θα περιμένουμε ούτε σωτήρες, αλλά θα συνειδητοποιούμε γιατί κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος.

ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΣΜΟ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Sat, 13 Dec 2025 21:55:00 +0000

Κι αν σε περιόδους οικονομικής σταθερότητας είναι πιο εύκολο για την αστική τάξη να διαθέτει τρόπους για να ενσωματώνει στρώματα εργαζομένων στο σύστημα, σε περιόδους όμως οικονομικής κρίσης ή εμφάνισης μιας έκτακτης κατάστασης αποκαλυπτικής των καπιταλιστικών στόχων είναι που πολλαπλασιάζονται οι αφορμές για τις τάξεις και τα κοινωνικά στρώματα να παράγουν κινήσεις και να ενστερνιστούν αντιλήψεις ταξικού σχίσματος. Γιατί πάντα η αντικειμενική πραγματικότητα ασκεί πίεση και δημιουργεί κλίμα που επηρεάζει προς την κατεύθυνση διαμόρφωσης απόψεων ρήξης. Και φαίνεται αυτό στα μπλόκα των γεωργών, που αν και κατά παράδοση συντηρητικοί αντιμετωπίζουν πια με καχυποψία την κυβέρνηση και τα επικοινωνιακά παιχνίδια της, μη θεωρώντας αξιόπιστο ούτε τον πρωθυπουργό που τους καλεί σε συνάντηση, έτσι για …τσάι και συμπάθεια.

Η καθημερινή ζωή γεμίζει φόβο και ανησυχία ακόμα και πολλούς παραδοσιακούς μικροαστούς, οι κατ’ ευφημισμό μικρομεσαίοι, που απειλούνται με αφανισμό. Οι πάλαι ποτέ προοδευτικές δυνάμεις, σοσιαλιστικές, σοσιαλδημοκρατικές ή αριστερές, έχουν μείνει χωρίς πολιτική, και, αφού ούτε να εξισορροπήσουν κάπως τις συνέπειες της καπιταλιστικής επίθεσης δεν προσπαθούν, έχουν περιορίσει την πολιτική τους στο αίτημα της αντικειμενικής και αξιοκρατικής διαχείρισης των εξουσιαστικών μηχανισμών. Η αποτυχία τους να αναιρεθεί έστω και κατ’ ελάχιστο η αντεργατική πολιτική έχει σαν συνέπεια να έρχεται στο προσκήνιο εκείνη η δύναμη που μιλά για ανατροπή του καπιταλισμού, δηλ. η κομμουνιστική. Δεν είναι σύμπτωση ή τυχαίες επιλογές η ανάδειξη των ταξικών δυνάμεων που πρόσκεινται στο ΚΚΕ σε πρώτη δύναμη σε σωματεία, όπως στην Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας- Πειραιά ή ακόμα και στη τριτοβάθμια συνδικαλισιτκή οργάνωση της ΑΔΕΔΥ.

Η αποτυχία και οι αλλεπάλληλες διαψεύσεις των σοσιαλδημοκρατικών υποσχέσεων ότι μπορεί να υπάρξει ισορροπία ανάμεσα σε μια καπιταλιστική οικονομία και σε ένα κράτος που προσπαθεί να αναιρέσει ορισμένες από τις κοινωνικές ανεπιθύμητες συνέπειές της επανεπιβεβαιώνει το συμπέρασμα ότι η επιβολή εργατικών συμφερόντων στην οικονομία συνεπάγεται την κατάργηση του καπιταλισμού.

Καθώς βλέπουμε τον καπιταλισμό να αναδιοργανώνει την παραγωγή ακόμα και στον τομέα της γεωργίας, όπου συνεχίζουν να διατηρούνται τα οικογενειακά αγροκτήματα, μετατρέπει και θέλει να μετατρέψει τους πάντες σε μισθωτούς εργάτες. Κι αυτή η κακόμοιρη μικροαστική τάξη, που κολακεύεται να πιστεύει, λόγω της ιδιωτικής της ιδιοκτησίας, ότι μοιάζει με την καπιταλιστική τάξη που κατέχει τα μέσα παραγωγής, ενώ μοιάζει και με την εργατική τάξη, αφού επιβιώνει κυρίως από τη δική της εργασία, δεν μπορεί να ξεφύγει από την αστική τάξη ως προς τις σχέσεις και την κοσμοθεωρία της, πάντα με τα όνειρα της κοινωνικής ανέλιξης.

Αυτή η ενδιάμεση και συμπιεσμένη κοινωνική θέση των μικροαστών αποτελεί τη βάση για τις αμφίθυμες και αντιφατικές συμπεριφορές τους, που θαυμάζουν εξεγερσιακά θεαματικά ξεσπάσματα όταν τους συνθλίβει η καπιταλιστική πραγματικότητα, αλλά δεν διακινδυνεύουν οργάνωση και αντίσταση στην καθημερινότητα της καπιταλιστικής παραγωγής. Είναι αυτοί που τούτες τις ημέρες ευφραίνονται με τα σώου της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, αυτοί που αναρωτιούνται διαρκώς γιατί ο κόσμος δεν εξεγείρεται και απαιτούν απεργίες διαρκείας για τους …άλλους, αυτοί που θέλουν «εδώ και τώρα» χωρίς κόστος ν’ ανατραπούν προς όφελός τους τα πάντα, αυτοί που δεν σταματούν να θαυμάζουν την Εσπερία με τη νέα της μορφή, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βρίσκοντας παρηγοριά στη δυνατότητα καταφυγής σ’ αυτήν, αυτοί που περιορίζουν τις περιβαλλοντικές τους ανησυχίες στη χρήση των πλαστικών καλαμακιών ή στην εκπομπές αερίων από τις αγελάδες. Πνιγμένοι από τη μέτρια πολυτέλειά τους και την αίσθηση ότι τα κατάφεραν, απεγνωσμένα ψάχνουν να βρουν το λάθος στον τρόπο διακυβέρνησης, αναζητώντας αενάως τον έντιμο πολιτικό που θα κάνει το καπιταλισμό να δουλέψει με τον σωστό τρόπο.

Είναι που η αστική τάξη, κατέχοντας τα μέσα υλικής παραγωγής κυριαρχεί και στα μέσα πνευματικής παραγωγής και διαβρώνει κάθε αντίληψη και σκέψη, ελέγχει κάθε αφήγηση. Όταν λοιπόν δεν υπάρχει χώρος για ελευθερία και ανεξαρτησία σκέψης για την εργατική τάξη, αυτό σημαίνει ότι οι ιδέες των εργατικών μαζών εξαρτώνται από την άρχουσα τάξη. Ακόμα λοιπόν και η συνεργασία και αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων σε διάφορους τομείς βρίσκονται κάτω από το ζυγό του κεφαλαίου. Η αστική ιδεολογία μάλιστα παρουσιάζει την εξατομίκευση ως ένα μαγικό κλειδί που θα ανοίξει τις πόρτες του παραδείσου της ελευθερίας, χρησιμοποιώντας κενά λόγια για την ελευθερία, για να κρυφτεί η σκληρή πραγματικότητα της αστικής κυριαρχίας.

Μοιάζει ο εργαζόμενος, με την αυτοπεποίθηση και την υπερηφάνεια της τάξης του, σε μεγάλο ποσοστό να έχει αντικατασταθεί από έναν μικροαστό, που φοβισμένος μήπως προλεταριοποιηθεί, ονειρεύεται επιτυχημένες επαναστάσεις στις οποίες η συμμετοχή του είναι χωρίς κόστος και χωρίς καμιά διακινδύνευση, γιατί δεν μπορεί να απαλλαγεί από τη διαστρεβλωμένη άποψή του για την ελευθερία και του φαίνεται ακόμα και η αγωνιστική συμμετοχή ενός ατόμου σε μια συλλογικότητα ως απώλεια της προσωπικής ελευθερίας. Κι όμως ένας αγωνιστής εργαζόμενος νιώθει περήφανος που συμμετέχει σε συλλογική οργάνωση, το σωματείο του, και έχει κοινές ιδέες και στόχους με τους συναγωνιστές του.

Στην πραγματικότητα, το να αγωνίζεσαι για έναν σκοπό πρόθυμα, να έχεις έναν δίκαιο και σωστό στόχο, να κάνεις θυσίες για αυτόν τον στόχο ενάντια σε όλες τις δυσκολίες, όλα αυτά αποκαθάρουν το άτομο από τη ρυπαρότητα του καπιταλισμού, σώζουν τον εγκέφαλο από τη νάρκωση και διευρύνουν την καρδιά του. Το να φτάσουμε σε τέτοιο σημείο δεν σημαίνει απώλεια ελευθερίας, όπως υποτίθεται από τη μικροαστική προσέγγιση, αλλά συνειδητοποίηση ταξική. Μ’ αυτόν τον τρόπο η νωθρότητα και ο εφησυχασμός ξεπερνιούνται, το απελπισμένο συναίσθημα της αδυναμίας για αντίσταση στην καπιταλιστική επίθεση διαλύεται και οι εργαζόμενοι, αναπτύσσοντας τη ταξική συνείδηση και βιώνοντας την αλληλεγγύη ξαναποκτούν τη χαμένη αξιοπρέπεια και περηφάνεια της τάξης τους.

Η εργατική τάξη μοιάζει να αποκτά και πάλι τη συνείδησή της, μέσα από τα σωματεία και κάθε είδους αγωνιστικές κινητοποιήσεις, τις περιφρονημένες 24ωρες απεργίες, τις διαμαρτυρίες.

Η λειτουργία ομιλίας περιορίζεται σε 200 χαρακτήρες

Επιλογές : Ιστορία : Σχόλια : DonateΚλείνω

ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΙ ΕΜΠΑΙΓΜΟΙ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Sun, 30 Nov 2025 14:44:00 +0000

Με τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη και όλους τους παρατρεχάμενους του να αναφέρονται στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ σαν να μην αφορά την κυβέρνηση, με διαβεβαιώσεις τους για επίλυσή των προβλημάτων που παρουσιάστηκαν, γιατί ήταν ανεπαρκές το κράτος, γιατί ήταν χρόνια η παθογένεια, με την εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου πολλές από τις στιχομυθίες μαρτύρων εμπλεκομένων στις επιδοτήσεις και βουλευτών να μην έχουν τίποτε να ζηλέψουν από επιθεωρησιακά κείμενα, δίνεται γενικότερα η εντύπωση εμπαιγμού του αγροτικού κόσμου και όχι μόνο.

Οι αγρότες με τα μπλόκα στους δρόμους κάνουν ξανά τη φωνή τους να ακουστεί με τις διαμαρτυρίες τους για ένα άδικο και διεφθαρμένο σύστημα που στην ουσία ευρωπαϊκές και εθνικές επιδοτήσεις συγκεντρώνονται σε χέρια λίγων. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι αγρότες χρειάζονται δίκαιες τιμές για τα προϊόντα τους, πολιτικές που να εξασφαλίζουν το μέλλον τους, ασφαλείς δεσμεύσεις χρηματοδότησης τους, αλλά επί του πρακτέου ελάχιστα γίνονται.

Ο αγρότης πάντα εξασφάλιζε μια ιδιαίτερη θέση στην κοινωνία, αφού αυτός παράγει τα βασικά αγαθά για την ανθρώπινη διαβίωση. Τα οικογενειακά αγροκτήματα πάντα ήταν κάτι περισσότερο από μια ευκαιρία για να κερδίσει κανείς χρήματα. Η προστιθέμενη αξία ήταν η προσκόλληση σε παραδοσιακές αξίες, το δέσιμο με τη γη, η διατήρηση των χωραφιών στην οικογένεια για γενιές, η συμμετοχή όλης της οικογένειας στην καλλιέργειά τους. Με τη μηχανοποίηση η απασχόληση στη γεωργία μειώθηκε, το μέσο μέγεθος των εκμεταλλεύσεων αυξήθηκε, οι παραδοσιακές δομές άλλαξαν. Και φαίνεται ότι έχει ξεκινήσει η διαδικασία ολοκληρωτικής υπαγωγής της γεωργίας στο κεφάλαιο. Η έλευση της ψηφιακής γεωργίας, η δυναμική των φυτικών γονιδιωμάτων κ.λ.π., είναι οι προάγγελοι της γεωργίας υψηλής έντασης κεφαλαίου. Η καπιταλιστική γεωργία βασισμένη στη συγκέντρωση της εκμετάλλευσης στα χέρια των καπιταλιστών επιχειρηματιών θα μετατρέψει τους μικροκαλλιεργητές σε υπαλλήλους. Και ο γεωργικός τομέας θα λειτουργεί με τις αρχές του ανταγωνισμού για μεγιστοποίηση του κέρδους.

Αν λοιπόν η γεωργία προωθήθηκε και επιδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την Ε.Ε, με συνέπεια πολλοί οικογενειακοί αγρότες να διαφύγουν από τη φτώχεια, αλλά και μεγάλοι γαιοκτήμονες να μετατραπούν σε παγκόσμιους κολοσσούς τροφίμων, όμως τα τελευταία χρόνια για τους μικρούς και οικογενειακούς αγρότες τίποτε δεν ανταποκρίνεται στις ελπίδες που δόθηκαν παλιότερα, με πάρα πολλούς να αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες ή και τα χειρότερα, την εγκατάλειψη της αγροτικής καλλιέργειας. Η Ε.Ε θεωρείται, και είναι πλέον για πολλούς, εχθρός, καθώς αδιάφορη επιβάλλει γραφειοκρατικούς κανόνες στους μικρούς αγρότες, ενώ οι ηγέτες της φαίνονται να χαλαρώνουν μια χαρά τους περιορισμούς στις εισαγωγές για τις παγκόσμιες γεωργικές δυνάμεις.

Είναι που το όραμα της γεωργίας της Ε.Ε από νωρίς ήταν η οικονομία κλίμακας, μεγαλύτερες αγροτικές ιδιοκτησίες, μεγαλύτερες εκμεταλλεύσεις, καθορισμός τυποποιημένων κανόνων πέρα από σύνορα. Και όσο οι επιδοτήσεις ήταν άφθονες, τα παράπονα περιορίζονταν. Αντί για πείνα, υπήρχε σπατάλη με τη δημιουργία «βουνών από βούτυρο» ή, όπως το ζήσαμε κι εμείς, απόσυρση πλεονάζουσας παραγωγής, επειδή τα γεωργικά προϊόντα πληρώνονταν ανεξάρτητα από τη ζήτηση των πελατών.

Γρήγορα όμως δημιουργήθηκε ένα ρεύμα ανησυχίας μεταξύ των αγροτών, που ζούσαν με την αστάθεια των εποχών και του κλίματος, και των αξιωματούχων της Ε.Ε που νομοθετούσαν στα γραφεία τους. Κάθε αναθεώρηση της λεγόμενης Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της Ε.Ε προκαλούσε γκρίνιες, καθώς οι μικροκαλλιεργητές ένιωθαν όλο και πιο αποξενωμένοι από τις νέες πολιτικές, αλλά αναγκάζονταν να προσαρμοστούν αν ήθελαν να επιβιώσουν. Με επίκληση κάθε φορά της σωτηρίας του περιβάλλοντος περισσότεροι κανόνες, που συνεπάγονταν μεγαλύτερο κόστος, επιβλήθηκαν στους αγρότες και διεύρυναν περαιτέρω το χάσμα μεταξύ των αγροτικών καλλιεργειών και των πολιτικών γραφείων. Κι αν όμως αυτοί έρχονται αντιμέτωποι με κάθε είδους αυστηρούς κανόνες, οι εισαγωγείς δεν είναι απαραίτητο να συμμορφώνονται με τους ίδιους κανονισμούς και διευκολύνουν προς όφελός τους τον ανταγωνισμό με τις χαμηλότερες τιμές.

Στη χώρα μας τα προβλήματα έχουν φτάσει σε κρίσιμο σημείο για τους αγρότες και γενικά με όσους ασχολούνται με τον πρωτογενή τομέα, που η θέση τους επιδεινώθηκε και από την κακοκαιρία Ντάνιελ και από την κυβερνητική ολιγωρία στην εξάπλωση της ευλογιάς στα αιγοπρόβατα, ενώ και με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ γίνεται φανερή η αδιαφορία των κυβερνώντων, σε βαθμό προσβλητικό, για το μέλλον του πρωτογενούς τομέα στη χώρα μας. Η διαφθορά βέβαια που αποκαλύπτεται με αυτό το σκάνδαλο δεν είναι η μόνη και κύρια αιτία της κακοδαιμονίας της γεωργίας.

Εξάλλου η έννοια της πολιτικής διαφθοράς είναι ένα από τα νήματα στο εννοιολογικό οικοδόμημα στις αστικές μας δημοκρατίες, που ξετυλίγονται για να δικαιολογηθούν ανισότητες και ανάλγητες πολιτικές. Και αν στο ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ η κινητοποίηση για αποκάλυψή του έχει αφετηρία την Ε.Ε δεν γίνεται για άλλους λόγους παρά ακριβώς για μεγιστοποίηση της κινητικότητας των κεφαλαίων με όρους και κανόνες που έχουν επιβληθεί απ’ αυτήν και πρέπει να ακολουθηθούν. Και μ’ αυτόν τον τρόπο, όπως και στην αναζήτηση δικαιοσύνης στο έγκλημα των Τεμπών, η Ε.Ε των ισχυρών πολυεθνικών συμφερόντων παρουσιάζει την πολιτική της ως καθολικό αγαθό, κάτι που γίνεται προς όφελος και των πιο αδύναμων, παρά ως μέρος της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Κι ενισχύεται έτσι και εγχωρίως ότι μια πιο διαφανής και ηθική κυβέρνηση μπορεί να ωθήσει και σε μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη και άμβλυνση των ανισοτήτων.

Επειδή όμως ο πυρήνας της αστικής πολιτικής είναι οι συγκρούσεις ιδιωτικών συμφερόντων, η επιμονή στη διαφάνεια δεν έχει ως αποτέλεσμα μια κυβέρνηση πιο ανοιχτή στα συμφέροντα και τις απαιτήσεις των αδύναμων, αλλά μάλλον βοηθά στην απόκρυψη του τρόπου λειτουργίας και στόχων των καπιταλιστικών κρατών. Καθώς χρέος, φτώχεια, υπανάπτυξη στις καπιταλιστικές κοινωνίες παρουσιάζονται ως προϊόντα διαφθοράς, ενώ είναι εγγενή του καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης της παραγωγής, η αναζήτηση έντιμων και ηθικών πολιτικών γίνεται το αέναο, χωρίς αποτέλεσμα, διακύβευμα των εκλογών.

Βέβαια, όσο ο φόβος και η ανασφάλεια των εργαζομένων αποθρασύνει τους κυβερνώντες, όσο το μαζικό λαϊκό κίνημα είναι αποδυναμωμένο, κυβερνήσεις όπως του Κ. Μητσοτάκη δεν θα διστάζουν με έπαρση και αλαζονεία να εμπαίζουν τους εργαζομένους με ελεημοσύνες επιδομάτων και φρούδες υποσχέσεις. Όπως τώρα που αποκαλύπτεται η διαπλοκή της βιωσιμότητας του πρωτογενούς τομέα και των μικροπολιτικών συμφερόντων και η κυβέρνηση παριστάνει την έκπληκτη και ανίδεη. Για να φτάνει σε τέτοιο σημείο η ανημποριά μας που να αρκούμαστε ακόμα και μόνο στην αποπομπή όλου αυτού του κυβερνητικού συρφετού με παρατρεχάμενους πολιτικάντηδες ή προπαγανδιστές δημοσιογράφους, πιστεύοντας ότι θα βελτιωθεί η κοινωνική μας πραγματικότητα. Μέχρι να ξαναέλθει η διάψευση.

«ΔΕΝ ΜΕ ΠΕΙΡΑΖΕΙ»

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Sun, 23 Nov 2025 21:30:00 +0000

O ιμπεριαλισμός και ο καπιταλισμός εισέρχονται σε μια βαθιά κρίση νομιμότητας, η οποία ακολουθεί μια χρόνια κρίση υπερπαραγωγής, παραγωγικότητας και κερδοφορίας, ενώ οι ζωές των ανθρώπων χειροτερεύουν. Η άρχουσα τάξη δεν σταματά να ψάχνει και να βρίσκει λύσεις που τη βγάζουν από αδιέξοδα. Η πιο …κλασική και συχνά η πιο αποτελεσματική για την προώθηση των συμφερόντων της είναι η προώθηση λύσεων που να μοιάζουν για τους καταπιεσμένους ριζοσπαστικές, έως και επαναστατικές, όπως ήταν στα καθ’ ημάς η προώθηση της εκλογής του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αντικατοπτρίζεται ακόμα και στις ΗΠΑ στην επιλογή για δημάρχου της Νέας Υόρκης του Ζ. Μαμντάνι. Η νίκη του χαρακτηρίστηκε νίκη προοδευτικών δυνάμεων ενώ ο πρόεδρος Τραμπ δεν δίστασε να τον χαρακτηρίσει και κομμουνιστή.

Μόνο που αποφεύγεται η υπενθύμιση ότι πίσω από τη νίκη του βρίσκονται εκατομμυριούχοι χρηματοδότες και προβάλλονται στο προσκήνιο οι ωραίες του ομιλίες, χωρίς και πάλι να επισημαίνεται ότι οι πράξεις υπερισχύουν των λέξεων και ότι αμέτρητες φορές στο παρελθόν τα όμορφα λόγια τα μεγάλα δεν λύνανε προβλήματα, μόνο ξεγελούσαν όσους τα είχαν. Κι αναρωτιέται κανείς πόσες φορές ο εργαζόμενοι πρέπει να εξαπατηθούν από την ελπίδα για την αλλαγή των συνθηκών διαβίωσης τους, πριν συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι η αλλαγή των ανθρώπων στην εξουσία που θα το καταφέρει, αλλά η πίεση των μαζικών κινημάτων, γιατί είναι το καπιταλιστικό σύστημα και όχι απλώς κάποιοι άνθρωποι ανάλγητοι που υποχρεώνει την πλειοψηφία των εργαζομένων ανά τον κόσμο να περιμένει κάτω από το τραπέζι για τα αποφάγια της άρχουσας τάξης.

Οι εκλογές ξεκάθαρα δεν έχουν αρκετή σημασία για να μετακινήσουν τη βελόνα έτσι που να επηρεάζει, αλλά αντίθετα το status quo συνεχίζει μετά από κάθε εκλογική διαδικασία σαν να μην συνέβη τίποτα στην κάλπη, εκτός από ένα θέατρο. Οι συμβολικές εκλογές έχουν σχεδιαστεί και ελέγχονται για να δώσουν στους ψηφοφόρους την ψευδαίσθηση της ελπίδας και της προόδου.

Ειδικά, πρέπει να γίνεται κατανοητό γιατί οι δισεκατομμυριούχοι χρηματοδοτούν όλα τα κόμματα που εμφανίζονται σε πολιτικές κοκορομαχίες, αλλά δεν αμφισβητούν, ίσα ίσα που υποστηρίζουν, τον πυρήνα της αστικής πολιτικής. Για να έχουν τα αποτελέσματα που θέλουν και με τη συναίνεση της μεγάλης πλειοψηφίας.

Αυτό λοιπόν που έκανε τον Ζ. Μαμντάνι να εκλεγεί στην Ν. Υόρκη δεν ήταν μόνο οι υποσχέσεις του. Ήταν ο θυμός του κόσμου. Είναι μια ένδειξη ότι η γενοκτονία στη Γάζα και η παλαιστινιακή αντίσταση, μαζί με τις δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης έχουν αλλάξει μεγάλο μέρος του κόσμου, με τις δυτικές κυβερνήσεις να ψάχνουν τρόπους να τιθασεύσουν αυτήν την οργή και θυμό. Παρόμοια με αυτό που οδήγησε στα καθ’ ημάς στην εκλογή Μητσοτάκη, από θυμό για την «προδοσία» Τσίπρα και προηγουμένως, η αγανάκτηση για τα μνημόνια, στην εκλογή ΣΥΡΙΖΑ. Η πλειοψηφία θέλει την αλλαγή, μόνο που αυτή δεν συμβαίνει ποτέ, όταν δεν οργανώνεται κανένα μαζικό κίνημα ενάντια στον καπιταλισμό, τον πόλεμο, τις συνθήκες διαβίωσης. Κι απλώς παρασυρμένο ένα πλήθος ανθρώπων από τις υποσχέσεις αρχηγών που προβάλλονται ως εναλλακτικοί οδηγούνται ξανά να υπερασπίζονται ό,τι καταστρέφει τη ζωή τους.

Κι αφού κατάκατσε η σκόνη με την εκλογή του Μαμντάνι, αποδεικνύεται ότι μάλλον περισσότερο βοηθά παρά πληγώνει το σύστημα, γιατί το προμηθεύει με σημαντικά πολιτικά πυρομαχικά με ελάχιστο έως μηδενικό κόστος, συμβάλλοντας στη διαιώνισή του. Και φαίνεται αυτό από τον ιδεολογικό του αντίπαλο, τον Ντ. Τραμπ που βρήκε εύκολο πεδίο αντιπαράθεσης και κυριαρχίας του, καθώς αυθαίρετα τον αποκαλεί κομμουνιστή, κι έτσι εξασφαλίζει εύκολα απεριόριστα σημεία συζήτησης σ’ ένα εικονικό περιβάλλον αντιπαλότητας.

Τελικά η σχέση αυτών των δυο πόλων αποτυπώνεται στην εικόνα του Μαμντάνι που χαμογελά με τον πρόεδρο Τραμπ στη συνάντηση μαζί του, ιδιαίτερα τη στιγμή που ο Τραμπ άνετα επιτρέπει να τον αποκαλούν φασίστα σε ζωντανή μάλιστα μετάδοση. Κι αυτή η χαλαρότητα δεν είναι απλώς ένα προειδοποιητικό σημάδι, είναι η συμπύκνωση του είδους την πολιτικής που προωθείται και από τους εναλλακτικούς υποψήφιους. Σε ερώτηση δημοσιογράφων στον Μαμντάνι αν επιβεβαιώνει ότι πιστεύει πως ο Τραμπ είναι φασίστας, ο ίδιος ο πρόεδρος, πατρονάροντάς του, τον προέτρεψε να το παραδεχτεί. Κι ενώ ο Μαμντάνι προσπάθησε να προχωρήσει σε μια μακροσκελή, αμήχανη και ήπια εξήγηση των δηλώσεών του ο Τραμπ τον γλίτωσε …ευγενικά από την αμηχανία και του επέτρεψε να πει απλώς «ναι», αφού «Είναι πιο εύκολο από το να εξηγήσεις. Δεν με πειράζει» Κι έτσι έκανε το δήμαρχο σαν μαθητούδι να φαίνεται γελοίος.

Μόνο που τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά. Η ιστορία έχει δείξει ότι όταν η αυθαιρεσία γίνεται αστείο, όταν ο αυταρχισμός γίνεται φυσιολογικός, όταν η λογοδοσία γίνεται προαιρετική τότε ακόμα και η αστική δημοκρατία δεν έχει πολλά περιθώρια να κρατήσει έστω και τα προσχήματα. Δεν είναι μια απλή ατάκα η προτροπή του Τραμπ, αλλά αποκαλύπτει πόσο άνετη έχει γίνει η εξουσία με το δικό της σκοτάδι που δεν τη νοιάζει πια να το κρύβει. Και φαίνεται για άλλη μια φορά με την εκλογή του Μαμντάνι ότι η όποια γοητεία ή σαγήνη των πολιτικών δεν λειτουργεί στον πραγματικό κόσμο της πολιτικής που έχει να κάνει με την καθαρή εξουσία, παρά μόνο στο βαθμό που θα πρέπει να παραπλανήσει τα πλήθη.

Στον πραγματικό κόσμο όλη η Δύση υποκρίνεται ότι στη Γάζα υπάρχει κατάπαυση πυρός, ενώ η καταστροφή και βία της εθνοκάθαρσης συνεχίζονται, με το Ισραήλ ανεξέλεγκτα σε ρόλο τρομοκράτη. Οι ΗΠΑ με την σιγουριά της υπερδυναμίας τους παρακάμπτοντας τους Ευρωπαίους προωθούν σχέδιο ειρήνευσης, που ευνοεί τη Ρωσία, στην Ουκρανία, 28 σημείων πιέζοντας την τελευταία να το αποδεχτεί. Αρχηγοί κρατών και λοιποί αξιωματούχοι ανά την Ευρώπη με δηλώσεις τους συμμετέχουν σε μια ιδεολογική προθέρμανση για πιθανή πολεμική σύγκρουση, ενώ αυξάνονται οι στρατιωτικές δαπάνες και μεθοδεύεται η προπαγάνδα που θα παρασύρει τα μεγάλα πλήθη. Και οι σαγηνευτικοί πολιτικοί που δεν θίγουν καν τους καπιταλιστικούς ανταγωνισμούς για ζώνες επιρροής, νέες αγορές δεν είναι παρά μέρος αυτής της προπαγάνδας που εφησυχάζει και πραγματικά «δεν πειράζουν».

ΚΟΜΒΟΣ …Η ΘΥΜΑΡΙΑ

noreply@blogger.com (Προλύτης) — Sun, 16 Nov 2025 21:38:00 +0000

Οι θριαμβολογίες την προηγούμενη εβδομάδα της κυβέρνησης για τις συμφωνίες για γεωτρήσεις ορυκτών καυσίμων στη Μεσόγειο Θάλασσα, με τη βοήθεια των ΗΠΑ, συνεχίστηκαν, την παραμονή της επετείου του Πολυτεχνείου, με τη συμφωνία που υπογράφηκε με τον Β. Ζελένσκι για μεταφορά αμερικανικού υγροποιημένοι φυσικού αερίου από την Ελλάδα στην Ουκρανία.

Παραπάνω από μισό αιώνα μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τα συνθήματα στην πόρτα του, έξω το ΝΑΤΟ, έξω οι ΗΠΑ, που ήταν και βασικά αιτήματα του λαϊκού κινήματος ιδιαίτερα των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης φαίνεται να ξαναποκτούν στις μέρες μας την βαρύνουσα σημασία τους. Κι αν πενήντα χρόνια τώρα κανείς από τη πολιτική μας ηγεσία δεν αναθεώρησε τους πάγιους προσδιορισμούς της χώρας στο διεθνές πεδίο, με την τελευταία όμως κυβέρνηση Μητσοτάκη όχι απλώς συρρικνώνονται, αλλά ακυρώνονται a priori όλες οι δυνατότητες και του ελάχιστου αναπροσανατολισμού.

Δεμένοι στο άρμα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, με την αστική μας τάξη να επιδιώκει πάση θυσία συμμετοχή στα κέρδη από πολέμους και αποκλεισμούς από τους οποίους δεν λείπει η χώρα μας, η πολιτική μας ηγεσία για το μόνο που ενδιαφέρεται είναι να κάμψει εσωτερικές αντιστάσεις, ακόμα και την ελάχιστη κριτική, καθώς μας προετοιμάζει για έναν μελλοντικό

Κι ενώ για να γεμίσουν βουνά και λαγκάδια με ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά δεν σταματούσε η προπαγάνδα για την πράσινη ενέργεια και σε κάθε αδυναμία αντιμετώπισης των συνεπειών ενός φυσικού φαινομένου η επίκληση στην κλιματική αλλαγή αθώωνε την ολιγωρία των αρμοδίων, όλα αυτά ξεχάστηκαν όταν απαιτήθηκε από τη μεγάλη μας προστάτρια.

Την ίδια ημέρα λοιπόν που οι παγκόσμιοι ηγέτες έφτασαν στη σύνοδο κορυφής COP30 στη Βραζιλία για να πιέσουν για περισσότερη δράση για την κλιματική αλλαγή, η Ελλάδα ανακοίνωσε ότι θα ξεκινήσει γεωτρήσεις για ορυκτά καύσιμα στη Μεσόγειο Θάλασσα, με τη βοήθεια των ΗΠΑ. Σύμφωνα με τη συμφωνία, η μεγαλύτερη πετρελαϊκή εταιρεία της Αμερικής, η ExxonMobil, που θα κατέχει το 60% του έργου μαζί με τον μεγαλύτερο ενεργειακό όμιλο στην Ελλάδα, την HelleniQ Energy που θα κατέχει το 10% και την ανεξάρτητης διεθνή εταιρεία Energean θα κάνουν γεώτρηση για εξερεύνηση φυσικού αερίου στο Block 2 στο Ιόνιο Πέλαγος.

Η Ελλάδα ήταν πριν τον πόλεμο στην Ουκρανία, στο τέλος ενός συστήματος ενεργειακού εφοδιασμού που κυριαρχούσε η Ρωσία. Σήμερα γίνεται η πύλη προς την Ευρώπη για το αμερικανικό ενεργειακό εμπόριο και η άρχουσα τάξη της θριαμβολογεί γι’ αυτό, χωρίς προβληματισμό για την αντικατάσταση της μιας εξάρτησης από την άλλη, αφού εξάλλου το μόνο ενδιαφέρον της είναι η κερδοφορία. Φυσικά και για τον πρόεδρο Τραμπ είναι μια νίκη για να ενισχύσει την παγκόσμια κυριαρχία της αμερικανικής βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων. Η άρχουσα τάξη της χώρας μας συντονίζει το βηματισμό της με την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Και αποδεικνύεται πια όλο το ενδιαφέρον περί πράσινης μετάβασης ένα προπέτασμα καπνού για να κρύβονται οι επιδιώξεις ισχύος και οι κερδοφορίες επιχειρήσεων με φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες. Τώρα, που τα συμφέροντα άλλα επιτάσσουν, δεν σταματούν οι θριαμβολογίες για τις γεωτρήσεις φυσικού αερίου, ένα ορυκτό καύσιμο που συμβάλλει σημαντικά στην υπερθέρμανση του πλανήτη, όμως αποτελεί και κινητήρια δύναμη οικονομικής ανάπτυξης και στρατηγικός μοχλός.

Μόνο που η εξόρυξη και εκμετάλλευση του φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου συνοδεύεται από σημαντικές γεωπολιτικές εντάσεις. Οι επικαλυπτόμενες αποκλειστικές οικονομικές ζώνες (ΑΟΖ) μεταξύ παράκτιων κρατών, οι διαφωνίες σχετικά με την αναγνώριση τους ορισμένων κυβερνήσεων και οι ιστορικές αντιπαλότητες μεταξύ Τουρκίας, Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, Λιβάνου και Αιγύπτου περιπλέκουν την εκμετάλλευση και την εμπορία αυτών των πόρων. Γι’ αυτό αυτοί οι πόροι φυσικού αερίου, δεν είναι απλώς ένα οικονομικό ζήτημα, αλλά βρίσκονται στη διασταύρωση ενεργειακών στρατηγικών, διεθνών σχέσεων και γεωπολιτικών συγκρούσεων, μετατρέποντας την Ανατολική Μεσόγειο σε έναν χώρο όπου, επειδή είναι ταυτόχρονα πολλά υποσχόμενος και ασταθής, η ενέργεια γίνεται μέσο ισχύος και διπλωματίας. Και στη μέση οι λαοί που πάλι θα υποστούν τις συνέπειες των ανταγωνισμών μέχρις εσχάτων.

Στην πραγματικότητα ο πόλεμος στη Ουκρανία, που με τα χρήματα των φορολογουμένων της ΕΕ επιδοτείται τρεισήμισι χρόνια τώρα, έχει εδραιώσει τα ενεργειακά συμφέροντα των ΗΠΑ στην Ευρώπη μέσω των αυξημένων εξαγωγών υγροποιημένου φυσικού αερίου, με την Ελλάδα να παρέχει τις αποθήκες για τη διαμετακόμισή του. Τρεισήμισι χρόνια μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, εκατομμύρια Ουκρανοί συνεχίζουν να ζουν με φόβο και οικογένειες σε όλη την Ευρώπη βαδίζουν σε τεντωμένο σχοινί λόγω των υψηλών λογαριασμών ρεύματος. Αντίθετα, οι μεγαλύτερες εταιρείες ορυκτών καυσίμων στον κόσμο έχουν αποκομίσει τεράστια κέρδη από όλη αυτή τη δυστυχία, συσσωρεύοντας πλούτο που δεν θα μπορούσαν να ονειρευτούν πριν ο Πούτιν εισβάλει στη Ρωσία.

Πενήντα χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, που οι εξεγερμένοι φοιτητές με το λαό απαιτούσαν την απεμπλοκή της χώρας από νατοϊκούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, και πια όλο το αστικό πολιτικό σύστημα συναινεί στην άσκηση μιας εξωτερικής πολιτικής που εξυπηρετεί τις επιλογές των ΗΠΑ ή της ΕΕ, ακόμα κι αν θα πρέπει να δικαιολογηθούν τα εγκλήματα του Ισραήλ ή οι υπέρογκες αυξήσεις της ενέργειας. Κι αν ο φόβος και η αχνή ελπίδα μικροαστικών κοινωνικών στρωμάτων για διατήρηση και ίσως βελτίωση της κοινωνικής τους κατάστασης τα οδηγεί να υποστηρίζουν τις διάφορες κυβερνήσεις που ασκούν την ίδια εξωτερική πολιτική, στην εφαρμογή της όμως στην ταξική πραγματικότητα αυτή η πολιτική αποκαλύπτει τα αντιλαϊκά, ακόμα κι αντιδραστικά χαρακτηριστικά της, που τίποτε καλό δεν προμηνύουν για τους καθημερινούς ανθρώπους.

Πόσο βαθιά οι κυβερνήσεις μας εμπλέκουν στους ανταγωνισμούς της περιοχής γίνεται πασιφανές από τις δηλώσεις της Γκίλφοϊλ για τη μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό κόμβο και την επιθυμία για αμερικανικές υποδομές στην Ελλάδα σαν αντιστάθμισμα στην κινέζικη επιρροή με το λιμάνι του Πειραιά.

Κι ύστερα αναρωτιόμαστε αν η εξέγερση εκείνου του Νοέμβρη δικαιώθηκε και αν το μήνυμα εκείνου του αγώνα φοιτητών και εργαζομένων είναι ακόμα επίκαιρο.