Blog Włóczykijów

Ślęża i gorący mnich

2021-02-09T19:27:00.001+01:00

Wyprawa Włóczykijów na Ślężę 06.02.2021 r., przewidywała trasę dłuższą, dla wprawionych osobników i krótszą, dla tych, którym kondycja i stan zdrowia nie pozwalały na zimowe 15 kilometrów szlaku. Niniejsza relacja dotyczy wersji krótszej, od Sulistrowiczek na Ślężę, a potem najkrótszym szlakiem na Przełęcz Tąpadła i asfaltem przy ulicy z powrotem do Sulistrowiczek.

Zaczynamy wyprawę na czymś, co mapa określa jako miejski parking, w nas budzi jednak skojarzenia z zamarzniętym stawikiem. Na szczęście, po bliższym przyjrzeniu się i potupaniu, okazało się, że zaparkowaliśmy auto w bezpiecznym miejscu i możemy spokojnie ruszać w drogę.

Pogoda przyjemna, lekki chłód, nieco przyprószone śniegiem, pochmurno, ale z szansą na to, że coś tam po drodze będzie widać. Żyć, nie umierać, i wędrować na szczyt szlakiem czerwonym.

Nachylenie bardzo łagodne. Kondycyjnie lepsza część wyprawy szybko niknie na horyzoncie, a dwie Ślimaczki wędrują sobie spokojnie i leniwie. Ma to związek tyleż z gorszą kondycją, co z ilością babskich narad życiowych i entuzjastycznych zachwytów przyrodą dookoła. I cykaniem fotek, dużej ilości fotek, oczywiście.

Szlak tylko lekko przyprószony śniegiem, lecz w związku z niedawnym lekkim ociepleniem, nie brakuje kawałków pokrytych lodem. Iść się niby da, byle patrzeć pod nogi i uważnie stawiać stopy, ale my nie mamy ochoty być ostrożne. Zapada więc decyzja o założeniu raczków i możemy spokojnie kontynuować wyprawę bez większej troski o podłoże. Po drodze mijamy maratończyków i z podziwem patrzymy jak biegną sobie po tym śniegu i lodzie, a my tu zaczynamy już być lekko zasapane wspinaczką. Wersja krótsza maratonu – 24 kilometry. Dla nas osiągalne tylko w snach, nawet bez biegania. Wędrujemy więc sobie leniwie dalej.

Mamy sporo czasu, według mapy nasza trasa jest na jakieś 3 godziny, my mamy 5. Jest więc czas na odpoczynek po drodze, zdjęcia, drzewoterapię i oznakowanie terenu. Niech się wszyscy dowiedzą, że my tu byłyśmy :)

Nie jest jakoś wyjątkowo zimno, ale pomału zaczynamy marzyć o czymś ciepłym do picia. Mamy, co prawda termosy z herbatą, ale zgodnie zamarzyłyśmy o jakimś grzańcu. Wreszcie szczyt. I tłumy ludzi, psów, dzieci, quadów i dronów… Cóż, góra łatwo dostępna, weekend, pogoda sprzyjająca, nic dziwnego, że Ślęża jest oblężona. Widoczki panoramy, choć przymglone, i tak robią wrażenie.

Nacieszywszy się widoczkami pospieszyłyśmy stanąć w kolejce do okienka, w którym można było zakupić pożywienie i napoje. Po krótkim studiowaniu menu postanowiłyśmy zamówić grzane wino, które w nazwie miało słowo „mnich”. Za żadne skarby świata nie przypomnę sobie właściwej nazwy, bo dla nas błyskawicznie owo wino stało się gorącym mnichem i źródłem żartów, że nie ma to jak mnich na dodanie werwy i poprawę kondycji ;)

Nie zdecydowałyśmy się na szukanie wejścia na wieżę widokową. I tak nie byłoby więcej widać niż z dołu, a trzeba było wracać, by zdążyć dotrzeć do auta na umówioną godzinę. Najkrótszy szlak na dół, żółty, był niczym autostrada, tyle że dla ludzi, nie samochodów. Uzbrojone w raczki dziarsko zmierzałyśmy na dół, po drodze wyślizganej ludzkimi stopami i przez zjeżdżające na jabłuszkach i sankach dzieciaki. Chociaż przekonałyśmy się, że sanki nie są zarezerwowane tylko dla dzieci lub rodziców z dziećmi. spotkałyśmy na swojej drodze pana, lat 42, który wchodził na Ślężę sam, ciągnąc za sobą sanki i tłumaczył nam, że wejść, to wejdzie, ale na dół nie da rady i będzie zjeżdżał na sankach. Nie mam pojęcia jak on to zamierzał zrobić przy tylu wędrujących tędy ludziach, ale patent dobry, warty zapamiętania na przyszłość :) W drodze na dół nie za bardzo był czas robić fotki, bo większość byłaby z obcymi ludźmi w tle, parę jednak się udało.

W końcu dotarłyśmy do parkingu przy Przełęczy Tąpadła i odtąd musiałyśmy wędrować poboczem ulicy, mijane przez samochody pędzące czasem parę centymetrów od nas. Wyjątkowo mało przyjemne 3,5 kilometra, ale po drodze też była okazja podziwiać widoki.

Telefon od pozostałych Włóczykijów, że mają niewielkie opóźnienie, zdjął mi kamień z serca. W naszym babskim duecie to ja byłam przewodniczką, odpowiedzialną za pilnowanie drogi i czasu, a dla mnie godzina na która się z kimś gdzieś umawiam to godzina święta. Przerabiając nieco cytat z książki Terry'ego Pratchetta „Piekło pocztowe”, mogę podpisać się obiema rękami pod stwierdzeniem, że ni deszcz, ni śnieg, ni mrok nocy nie przeszkodzi mi w dotarciu na umówione miejsce na czas. Niestety, moja towarzyszka miała inne zdanie na ten temat i na wieść o tym, że mamy nieco więcej czasu na dotarcie do parkingu, mimo niesprzyjających okoliczności (spaliny, samochody, brak chodnika), zaczęła przejawiać intensywną radość życia, znacznie zwalniając tempo marszu, by móc śpiewać razem z muzyką puszczaną przez telefon. Szczerze zazdroszczę, bo dla mnie ten odcinek wyprawy zalicza się do kategorii: „dotrzeć i zapomnieć”. Ciekawostką i małą radością po drodze było natknięcie się na taka tabliczkę:

Bierzemy za słowo i oczekujemy długiego, szczęśliwego życia :D

Fajne było też jakieś wejście, do nie wiem czego, być może jakiegoś parku, ale wyglądało nader ozdobnie:

I wreszcie asfaltowa droga przywiodła nas z powrotem na parking miejski w Sulistrowiczkach. Około 5 i pół godziny ślimaczym tempem, z dłuższym postojem na szczycie, nie tak źle. Czy dałoby się szybciej? Zapewne, ale gdzie w tym zabawa :)

Podsumowując, kijki i raczki zimą to rzecz konieczna do zabrania, nawet jeśli górka jest mała. Nawet jeśli da się przejść bez nich, to jednak znacznie zmniejszają ryzyko jakiejś pechowej kontuzji i umożliwiają szybsze tempo, zwłaszcza na zejściu, zamiast mozolnego ślizgania się co parę kroków. Ślęża to świetne miejsce dla każdego, zwłaszcza dla „zielonych”, bo mnogość szlaków umożliwia modyfikacje wędrówki w zależności od samopoczucia, czy pogody. Można dowolnie skrócić, lub wydłużyć, a nawet jeśli po wydłużeniu stwierdzi się, że jednak to za dużo, łatwo można znaleźć szybkie i łatwe zejście. Minusem jest tylko spora ilość ludzi, zwłaszcza od i do parkingu przy Przełęczy Tąpadła, to chyba najbardziej popularny kawałek szlaku na całej Ślęży.

Nasza wyprawa była cudowna. Ośnieżony pejzaż, lekki chłód, wspaniałe towarzystwo, łatwy szlak – czegóż chcieć więcej, chyba tylko większej ilości takich wypraw :)

Mieszczuch na zimowym szlaku

2021-01-16T20:19:00.000+01:00

Lubię zimę, więc ilość śniegu, jaka ostatnio się pojawiła, napełniła mnie radością. Nie dawała mi jednak spokoju pewna myśl, skoro tak ładnie jest w mieście, to jak musi wyglądać w górach? Z przyczyn ode mnie niezależnych musiałam zrobić dłuższą przerwę od górskich wyjazdów i ku swojemu zdziwieniu, stwierdziłam, że owszem, wysypianie się w soboty jest fajne, ale jednak czegoś mi brakuje. Ale jak wrócić na szlak, gdy człowiek nie czuje się pewnie, wykańcza go miejski spacerek, a trasy, na które zamierzają wybrać się pozostali Włóczykije w najbliższym czasie wydają się równie osiągalne jak Mount Everest? Cóż, trzeba po prostu ruszyć głową, bo tęsknota za górami zaczęła przybierać na sile. Do tego ta piękna zima…

Opracowałam więc własną wersję górskiego spacerku, na trasie lekkiej, łatwej, i przede wszystkim krótkiej, bo nie miałam pojęcia jak wygląda chodzenie po szlaku przy takiej ilości śniegu. Do tego postanowiłam zapewnić sobie spory zapas czasu i ruszyć wcześnie rano. Trasa miała obejmować drogę od Lipnika, na Gaiki, a potem w zależności od mojego stanu, albo dalej na Hrobaczą Łąkę, lub powrót, czy to tą samą drogą, czy też na Straconkę. W najdłuższej wersji 11,4 km, i 3:47 h według mapy, a ja mogę wlec się nawet 7 godzin i jeszcze zdążę przed zmrokiem. Prognoza pogody nie była obiecująca, miało być pochmurno, ale trudno, chodziło mi bardziej o zimę, z brakiem widoczków się pogodzę.

Początek niezbyt obiecujący. Szaro, buro i ponuro, a do tego po krótkim czasie zrobiło się ciemnawo, a z chmur sypnęło śniegiem aż miło.

Nie do końca o to mi chodziło i miałam ochotę wrócić do domu. Ale skoro już wstałam o barbarzyńsko wczesnej porze, wsadziłam śpiące ciało do pociągu, a potem do autobusu i zmusiłam do przebierania nogami, to szkoda marnować takie poświęcenie już na początku szlaku. Idę więc dalej. Decyzja jak najbardziej słuszna, bo już wkrótce zaczęło się przejaśniać i z przyjemnością podziwiałam widoki.

Szlak niebieski od Lipnik na Gaiki wije się i dłuższy czas dość łagodnie wchodzi się pod górę. Gdyby nie śnieg to nawet z moją słabą kondycją nie miałabym większych problemów. Teraz jednak, przy ilości śniegu od kostek, do pół łydki, szło się ciężko. Ktoś przede mną szedł tym szlakiem, widać było ślady, ale nieźle zasypane, więc na pewno nie było to niedawno. Niemniej nawet te zasypane ślady ułatwiały wędrówkę. A pogoda robiła się coraz lepsza. Cisza, spokój, cudowne, świeże, zimne powietrze, wspaniałe widoki. Wyskakująca kilkanaście metrów ode mnie sarna tak mnie zaskoczyła, że tylko patrzyłam jak wmurowana, gdy spokojnie oddalała się w swoją stronę i nawet nie przyszło mi do głowy, by sięgać po telefon i robić zdjęcie. Ale nic straconego, dla mieszczucha to był tak niezapomniany widok, że nie potrzebuję fotografii, by o tym pamiętać, każdą sekundę mogę odtworzyć w pamięci niczym film :)

W końcu jednak dotarłam do miejsca, gdzie albo poprzedni wędrowiec nie dotarł, albo rozumnie zrezygnował, bądź też spora ilość śniegu zasypała drogę. Problem w tym, że tu akurat było stromo pod górę. Spróbowałam wejść, a tu nie dość że śniegu do kolan, to jeszcze zjeżdżam równo, bo pod spodem oblodzone kamienie. Cóż, poddaje się tylko jeśli wyczerpię plany od „a” do „z”. Czas zatem na plan „b”. Od dwóch wypraw taszczę na wszelki wypadek w plecaku raczki, tania wersja, parę kolców na krzyż. Teraz czas je przetestować. Ale nakładanie raczków w domu, na ściągniętego buta, to nie to samo co nakładanie go na buta ośnieżonego, stojąc na górce, z plecakiem i kijkami w ręku. Dobrze, że nikt mnie nie widział, bo miałby ubaw po uszy :) Jakoś się udało i zaczęłam mozolna wspinaczkę. I to naprawdę mozolną, bo musiałam walczyć o każdy krok. Tu wyszedł minus samotnej wyprawy, gdyby mi się coś stało, to nie wiem kiedy doczekałabym się pomocy. Tak więc bardzo ostrożnie, upewnić się, że kijek ma dobre podparcie, upewnić się, że drugi tak samo, postawić jedną stopę, spróbować, czy się nie zsuwa, delikatnie się dźwignąć asekurując drugą stopą ii dopiero po upewnieniu się, że jest ok, dostawić drugą stopę. I tak przez jakieś dwie godziny… Tak, ten krótki fragment, naprawdę zajął mi tyle czasu, a wymęczył tak, że gdy stanęłam na górze, to tylko piękne widoki skłoniły mnie do dalszego przebierania nogami.

Dotarłam do Gaików umęczona jak dziki osioł, z mocnym postanowieniem, że zwijam się z powrotem na dół, czerwonym szlakiem na Bielsko-Biała Straconka. Dopiero teraz spotkałam innego wędrowca, do tej pory szlak był puściutki. Dodatkowo szlak był tu nieźle przetarty, szło się całkiem wygodnie. No, ale zmęczona byłam tak, że nawet chodzenie po płaskim mnie męczyło, a jeszcze trzeba dojść z powrotem. Ale te widoki...

Ruszyłam w drogę powrotną, ale pogoda zrobiła się jak marzenie i z zachwytu co chwilę przystawałam nie mogąc się napatrzeć i cykając kolejne fotki. Żal było schodzić, było w miarę wcześnie, dopiero koło południa. Zachwyt zwyciężył nad zmęczeniem i cofnęłam się, postanowiwszy dotrzeć jednak na Hrobaczą Łąkę. Droga nieco mi się przeciągnęła z powodu ilości robionych zdjęć, ale jak tu nie uwieczniać na pamiątkę takich cudownych widoków :)

Im bliżej Hrobaczej, tym więcej ludzi. Pewnie w sobotę nie idzie tu szpilki wetknąć, ale w piątkowe popołudnie mijało się po prostu dość regularnie małe grupki. Dotarłszy na Hrobaczą Łąkę, jak zwykle zignorowałam schronisko i zrobiłam krótki popas na trawie, folia bąbelkowa robiła za siedzisko, termos oferował wciąż gorącą herbatę, pięknie dookoła, nawet schronisko wygląda jak jakiś domek z bajki, żyć, nie umierać.

W końcu trzeba było się ruszyć. Podejście na Gaiki naprawdę dało mi w kość i nauczyło szacunku do szlaku zimą, chciałam więc zapewnić sobie sporo czasu na zejście. Zatem z powrotem do Przełęczy U Panienki, a stamtąd czarnym szlakiem do Bielsko-Biała Lipnik, Pętla. Zimą, po dużej ilości śniegu, fajnie schodzi się w dół, bo nie przeszkadzają kamienie, szu, szu, szu i człowiek już ileś metrów w dole, super sprawa, tak to ja mogę godzinami, a jeszcze znajdzie się czas, by robić kolejne fotki przy podziwianiu zimowej odsłony przyrody.

Dopóki szlak czarny i żółty biegły razem, szlak był przetarty. Wkrótce jednak się rozdzieliły, i oczywiście, ten czarny był mniej popularny i nieźle zasypany. Ale w dół to nie problem, tyle że spodnie miałam już białe, zamiast niebieskich, do kolan. Znów sama na szlaku, przez las, w dół. Całkiem przyjemnie.

Gdy czarny szlak zbliżył się już do ludzkich domostw, zaczęły się schody. Dwie zaspy śniegu po bokach, miejscami prawie do mojego pasa, i wąziutka ścieżeczka wyżłobiona przez wodę. Szło się tam bardzo ciężko, trudno było stawiać stopy, bardzo nierówny teren. Co się namęczyłam, to moje. Potem było już spokojnie, szlak wiódł asfaltem między domami, gdzieś z boku szumiał jakiś potoczek, obszczekało mnie ileś psów stróżujących, wyminęło kilka samochodów, przed którymi trzeba było uciekać na oblodzone pobocze, ale w końcu cała i zdrowa dotarłam do przystanku autobusowego. Autobus , jak na zamówienie, właśnie podjechał, godzina jeszcze młoda, dopiero 14:30, super, niedługo będę w domu. Taaak, niezmotoryzowany wędrowiec, który porusza się komunikacją miejską, musi liczyć się z tym, że powrót może się opóźnić. O 10 minut minęłam się z pociągiem powrotnym i musiałam ponad godzinę czekać na następny, a potem jeszcze na autobus. Do domu dotarłam po 18…

Podsumowując, zima na górskim szlaku jest zdradliwa. Szlak przetarty jest dla każdego, nieprzetarty wyzuje cię ze wszystkich sił i grozi wypadkiem. Raczki to element niezbędnego wyposażenia, nawet na przetartym szlaku szło mi się dzięki nim łatwiej. Szczerze doradzam nie powielanie mojej głupoty i jeśli okaże się, że wchodzenie jest trudniejsze niż się przewidywało, a nie ma się choć jednego kompana do towarzystwa, to lepiej zrezygnować. Moja wspinaczka znalazła szczęśliwe zakończenie, ale z perspektywy czasu oceniam ją jako piramidalną głupotę. Jeden błędny krok i złamana lub zwichnięta kończyna, a jeśli pechowo zsunęłabym się w dół po ostrej stromiźnie, to mogło skończyć się jeszcze gorzej. Zima w górach jest przepiękna, nawet mieszczuch, czy inny „zielony” osobnik nie musi rezygnować z wypraw na górskie szlaki, ale doradzam mocno, i sama zamierzam się do tego zastosować, szlaki bardziej popularne i przetarte.

Przy okazji, wiem już czemu bardziej doświadczeni wędrowcy w kółko piszą o stuptutach… A mianowicie dlatego, że, gdy do nieprzemakalnych butów nasypie ci się śnieg, to przy każdym kroku zaczyna być słychać takie urocze „chlup, chlup” :D

Wąwóz Homole i zimowy atak szczytowy na Wysoką

2021-01-10T22:23:00.003+01:00

Wąwóz Homole

Nowy Rok to dobry czas na zmiany. Blog Włóczykijów przenosi się na nową platformę - TravelFeed.io. Nowoczesny interfejs, lepiej pokazywane zdjęcia, nowe możliwości integracji.

Zapraszam do lektury artykułu na nowej platformie - Wysoka, najwyższy szczyt Pienin.

Blogspot będę utrzymywał - wszystkie dotychczasowe posty zostają, z czasem będą migrowane. Nowe posty publikowane tylko na TravelFeed, a tutaj przez jakiś czas będą linki

Błotnisty Spacer

2021-01-07T16:14:00.000+01:00

Klub Włóczykijów to nie tylko górskie wyprawy, nie brak też aktywności spacerowej, i to właśnie tę drugą opcję wybrało troje Włóczykijów 06.01.2021 roku. Spacer od Lasku Grodzieckiego, przez Wzgórze św. Doroty (całe 378m n.p.m.), zejście do Grodźca i kontynuacja spaceru przez Park Rozkówka w Czeladzi aż do rynku tego miasta, a stamtąd do Będzina. Taki spacer Włóczykije realizowali już w listopadzie 2019 roku (Będziński spacer), ale autorka niniejszego wpisu się na niego nie załapała, a pomysł uznała za godny samodzielnej realizacji. Impulsem było zaproszenie od Włóczykijki na wspólną wyprawę na "Dorotkę". Skoro i tak już idę na wzgórze, to czemu by przy okazji nie wydłużyć spaceru?

Zaczynamy nieco po godzinie 10 od Lasku Grodzieckiego. Pogoda taka sobie, chłodno, ale nie pada, choć nieco szaro dokoła. Ale towarzystwo w liczbie trzech sztuk, nie licząc psa, bawi się doskonale. Dwa osobniki spokojne, jeden pozytywnie zakręcony, wyprawa zaczyna się więc od dużej ilości śmiechu, bo powód do wesołości zawsze się znajdzie :) Przyroda prezentuje obraz jesieni, ścieżki pełne błota, ale to nic, prawdziwym Włóczykijom błoto niestraszne.

Tempo wolne, telefony rozgrzewają się od ilości robionych nimi zdjęć. Mimo nie do końca sprzyjającej aury, cos godnego uwiecznienia zawsze się znajdzie, a i wspólne fotografie na pamiątkę też trzeba zrobić.

Zagadani w najlepsze wychodzimy na asfaltową drogę. Z jednym okiem na telefon, by śledzić trasę, z drugim na towarzyszy, idzie się miło i wesoło. Przy okazji dostrzegamy lokalne dzieło sztuki. Kto powiedział, że śmietnik nie może być arcydziełem?

Duża ilość śmiechu, rozmowy na tematy różne, te poważne i te mniej, i oczywiście poszliśmy za daleko nie w tę stronę, co trzeba. Na szczęście nasze tempo nie jest spektakularne, toteż nie trzeba się daleko wracać. Pod mostem , jeszcze kawałeczek i już stajemy przed tablicą informującą, że znajdujemy się na obszarze chronionego krajobrazu.

Dalsza droga daje złudzenie, że wędrujemy po jakimś wielkim lesie, zagubieni gdzieś między drzewami. Iluzja pryska po bliższym przyjrzeniu się okolicy, to widać drogę i samochody, to miejską zabudowę, ale i tak jest przyjemnie.

Nie brakuje też oczywiście bohatera tego wpisu - błota.

Mijamy kapliczkę ze źródełkiem, które ponoć ma uzdrawiające właściwości. Sanepid w nie nie wierzy, stąd ostrzeżenie, że pije się na własną odpowiedzialność. Postanowiliśmy nie testować cudownej mocy owej wody i ruszyliśmy dalej.

Wspinaczka "wzgórzysta" trwa w najlepsze. O ile konieczność posiadania dobrego, nieprzemakalnego obuwia jest rzeczą dość oczywistą, to ku, naszemu zdziwieniu, kijki trekkingowe były by bardzo przydatne na tej wyprawie. Ich brak skończył się tak:

Na szczęście efektem poznawania błota z bliskiej odległości była tylko tona śmiechu i ubrudzone ubranie, nic poważnego się nie stało.

Wreszcie dotarliśmy na szczyt. Kościółek, drzewa, na trawie nawet troszkę śniegu.

W sumie nic ciekawego, toteż po krótkiej chwili ruszamy w powrotna drogę i zejście w stronę Grodźca, po drodze podziwiając widoki i jesień. Gdyby nie kalendarz, to na podstawie tych zdjęć w życiu nie powiedziałabym, że jest styczeń.

Moi towarzysze maja już dość spaceru i decydują się wracać asfaltem w stronę miejsca zaparkowania samochodu. Mnie jeszcze mało, nie taki był mój cel wyprawy. Zmierzam do Parku Rozkówka w Czeladzi, potem na rynek, a dopiero potem do Będzina. Chodzenie po mieście, gdy jest zimno i szaro nie jest szczególnie przyjemne. Na dodatek nagle czuje czyjś wzrok. Zgroza! Czai się na mnie okrutny zwierz!

Na szczęście zwierz jest tylko ogródkową ozdobą :)

Docieram w końcu do Parku Rozkówka, a szlak wiedzie, oczywiście, w najbardziej błotnistą odnogę parku.

Trudno, i tak już ładnych parę dekagramów błota niosę na butach i spodniach, mogę ponieść jeszcze trochę więcej. Podejrzewam, że wiosna i latem jest to jeden z bardziej urokliwych kawałków szlaku, lecz w styczniowym wydaniu było to tylko obowiązkowe przedzieranie się w związku z zaplanowaną trasą spaceru. Na dodatek, po kilku minutach, trafiam już nie na błoto, a na regularne bagno i poważnie kusi mnie, by dać sobie spokój i wędrować dalej asfaltem, albo wręcz porzucić pomysł dalszego spaceru i wróci do domu autobusem.

No, ale uparty ze mnie człowiek, rzucam więc tej gigantycznej, udającej bagno, kałuży wyzwanie. A nie zatrzymasz mnie, zmoro jedna, figę z makiem! Boczkiem, po trawie, brodząc po kostki w błocie, jakoś udaje mi się przedrzeć przez najgorszy odcinek.

Teraz mogę odebrać nagrodę za wytrwałość, bo czeka mnie droga wiodąca koło drzew i pola. Do takich ścieżek mam wielki sentyment, związany z miłymi wspomnienia i z dzieciństwa, toteż moja radość z wyprawy odżywa i kiełkuje.

Po przyjemnej wędrówce trzeba skręcić w bok i szlak zaczyna prowadzić koło ogródków działkowych. Gdy kwitną rośliny zapewne jest czym cieszyć oko, teraz jednak, nie za bardzo.

Skoro nie ma co podziwiać, dziarsko pokonuję kolejne kilometry i wkrótce wychodzę na asfalt. Czeladź, miasto, jak miasto. Na dodatek zaczyna wychodzić na jaw skutek przymusowego odpoczynku od spacerów górskich i nie tylko. Ku mojemu niezadowoleniu moja kondycja zaczyna wysyłać sygnały alarmowe, że już za chwileczkę, już za momencik pożegna się ze mną na jakiś czas. Wobec powyższego pakuje dumne do kieszeni i zamiast pieszego powrotu z Czeladzi do Będzina, szukam przystanku i do domu wracam komunikacja miejską. Zgroza. Pokonało mnie 9 kilometrów z groszami, cóż, taka zachęta, by jeśli tylko zdrowie pozwala, nie robić dłuższych przerw w aktywności fizycznej :)

Podsumowując, trasa spacerowa jest super. Można ja modyfikować, skracać, wydłużać, w zależności od kondycji, samopoczucia, czy pogody. Wzgórze ś. Doroty, mimo że nie jest spektakularna górą, to oferuje przyjemne widoki na miejską panoramę. Dużo drzew, roślin, tak że o każdej porze roku jest na co popatrzeć i czym się cieszyć. Park Rozkówka ma świetnie poprowadzony szlak spacerowy. Obecnie jest tam nieco błotniście, miejscami nawet bardzo błotniście, ale to nie oznacza, że spacer tam nie jest przyjemny. Plusem jest choćby brak dużej ilości innych spacerowiczów :)

Jeśli chcecie wybrać się w tą, lub podobną trasę, nie zapomnijcie o dobrych, nieprzemakalnych butach, na "Dorotkę" warto też zabrać kijki do pomocy. Przede wszystkim jednak, nie zapomnijcie zabrać doskonałych kompanów do spaceru, z którymi można pośmiać się, porozmawiać i wspólnie podziwiać przyrodę, dzieląc się na bieżąco wrażeniami :)

Lackowa - Jesień i Zima obok siebie

2021-01-05T11:45:00.000+01:00

Nowy Rok to dobry czas na zmiany. Blog Włóczykijów przenosi się na nową platformę - TravelFeed.io. Nowoczesny interfejs, lepiej pokazywane zdjęcia, nowe możliwości integracji.

Blogspot będę utrzymywał - wszystkie dotychczasowe posty zostają, z czasem będą migrowane. Nowe posty publikowane tylko na TravelFeed, a tutaj przez jakiś czas będą linki

Zapraszam do lektury artykułu na nowej platformie - Lackowa, najwyższy szczyt Beskidu Niskiego.

Cztery Strony Giewontu

2021-01-05T11:42:00.001+01:00

Nowy Rok to dobry czas na zmiany. Blog Włóczykijów przenosi się na nową platformę - TravelFeed.io. Nowoczesny interfejs, lepiej pokazywane zdjęcia, nowe możliwości integracji.

Blogspot będę utrzymywał - wszystkie dotychczasowe posty zostają, z czasem będą migrowane. Nowe posty publikowane tylko na TravelFeed, a tutaj przez jakiś czas będą linki

Zapraszam do lektury noworocznego artykułu na nowej platformie - Cztery Strony Giewontu.

Rok 2020 na zdjęciach - Grudzień

2020-12-30T12:34:00.001+01:00

Rok 2020, pomimo, że inny niż wcześniejsze lata, był dla mnie wyjątkowy. Chyba jeszcze nigdy nie przeszedłem tylu kilometrów ile w tym roku. I oczywiście w rezultacie mam sporo zdjęć. Podjąłem próbę podsumowania roku zdjęciami - po jednym na miesiąc. Zdjęcia można podejrzeć na moim blogu na PeakD lub Publish0x. W obu 12 zdjęć i minimum komentarza (opisy w j.angielskim; przy okazji - ten drugi blog płaci za czytanie, warto się zarejestrować)

Tu postanowiłem wybrać po 3 zdjęcia na każdy miesiąc i trochę więcej o nich napisać. Posty będą publikowane przez ostatnich 12 dni roku.

Poprzednie miesiące:

Zdjęcie miesiąca

Większość zdjęć miesiąca przedstawia na góry. Na koniec cyklu mała odmiana - Sukiennice na Rynku Głównym w Krakowie. Zdjęcie zrobione w niedzielne mokre i zimne popołudnie. Pora - taka nieokreślona, tuż przed zachodem słońca, ale z powodu chmur było już ciemno. Oświetlenie Sukiennic dało jednak dobre warunki do zdjęcia.

Sukiennice, Kraków

Zdjęcia na podium

Na podium trafiają Tatry - a konkretnie widok z końca Doliny Kościeliskiej w poświąteczną niedzielę. Mróz, błękitne niebo i białe szczyty. Nad szczytem widać śnieżną kurzawę - to zbierający siły halny, który kilka godzin później diametralnie zmienił pogodę w Tatrach.

Tatry, widok z Hali Ornak

Drugie zdjęcie jest zrobione ze wzgórza św. Doroty, tuż po wschodzie słońca. Piękne barwy i dobra widoczność w chłodnym powietrzu.

Widok ze wzgórza św. Doroty

I to już koniec, nie ma już nic... żegnam dobry, wędrówkowy rok 2020 i czekam na 2021. Okazji do zdjęć nie zabraknie - jedną z nich będzie projekt "Korona Gór Polski".

Rok 2020 na zdjęciach - Listopad

2020-12-30T12:16:00.005+01:00

Tu postanowiłem wybrać po 3 zdjęcia na każdy miesiąc i trochę więcej o nich napisać. Posty będą publikowane przez ostatnich 12 dni roku.

Poprzednie miesiące:

Zdjęcie miesiąca

Mam w tegorocznej kolekcji sporo zdjęć Tatr - z Radziejowej, spod Lubania i Turbacza czy Klimczoka i Skrzycznego. Jest też perełka - wschód słońca z Tatrami widziany z Ochodzitej. Ale miejsce szczególne w tej kolekcji zajmuje widok z podejścia pod Halę Krupową. Szczególne, bo niespodziewane. Szliśmy przez las, mając Tatry za plecami. W pewnym momencie odwróciłem się by poczekać na towarzyszy wędrówki. I to był ten moment - na pierwszym planie jesienny jeszcze las, na drugim poranne mgły nad Podhalem a z nich wyłaniały się szczyty Tatr. Zimne, ostre powietrze dawało niesamowitą widoczność. Takie zdjęcia zwykle nie wychodzą dobrze z komórki, ale tym razem odległość nie miała znaczenia. Tatry jak na dłoni.

Tatry widziane z podejścia na Halę Krupową

Zdjęcia na podium

Na podium wybrałem zdjęcie skały o tajemniczym kształcie. Skała jest częścią Skamieniałego Miasta, pełnego stworów i obiektów zamienionych w skały. Drugie to pierwsze spotkanie z zimą. Błękitne niebo i fantastycznie oszronione drzewa na Mogielicy.

Jedna ze skał w Skamieniałym Mieście

Pod szczytem Mogielicy

Zapraszam jutro - w Sylwestra ostatnie zdjęcia serii!

Rok 2020 na zdjęciach - Październik

2020-12-28T22:00:00.000+01:00

Tu postanowiłem wybrać po 3 zdjęcia na każdy miesiąc i trochę więcej o nich napisać. Posty będą publikowane przez ostatnich 12 dni roku.

Poprzednie miesiące:

Zdjęcie miesiąca

W październiku zrealizowałem pomysł, który mi od dłuższego czasu świtał w głowie - wschód słońca na Babiej Górze. 2:30h jazdy w nocy, 2:00h wejścia (z Krowiarek) przed świtem i pomysł zrealizowany. 'Mały' problem - akurat wiał halny, na Babiej zwany 'Orawiakiem' i wrażenia ze wschodu słońca były z tych ekstremalnych. Wiatr nie tylko wyrywał przedmioty z ręki, ale na Gówniaku wręcz posadził mnie na cztery litery. Nie chodźcie w odsłonięte partie gór gdy wieje halny...

Wschód słońca na Babiej Górze

Zdjęcia na podium

Październik obfitował w górskie przygody. W połowie miesiąca wybrałem się na Czerwone Wierchy w poszukiwaniu legendarnych widoków. Wierchy były jednak w chmurze i widoki mogłem sobie jedynie wyobrazić. Ale napotkane stado kozic było jak najbardziej realne. Powoli zbliżałem się by zrobić zdjęcie. Kozice niespiesznie się oddalały. Oprócz jednej - a może raczej jednego, szefa stada. Pozostał na straży i pozwolił zrobić sobie zdjęcie z bliskiej odległości.

Kozica (kozic?) na Czerwonych Wierchach

Trzecie zdjęcie przedstawia Tatry wyłaniające się z morza porannych chmur. Zdjęcie zrobione w Gorcach, między szczytem Lubań a przełęczą Studzionki. Ta wyprawa to był jesienny logistyczny majstersztyk.

Tatry widziane z pasma Lubania

I'm dreaming of a white Christmas...

2020-12-28T18:35:00.003+01:00

Widok z Hali Ornak w kierunku południowym

... śpiewał Bing Crosby. Ja nie marzyłem, tylko zorganizowałem dwa wyjazdy w białe tatrzańskie doliny. W sobotę 26.12 20km pętla Dolina Chochołowska - Iwaniacka Przełęcz (1459m n.p.m.) - Dolina Kościeliska i powrót na parking w Chochołowskiej. W niedzielę 27.12 lekki spacer Doliną Kościeliską (ok. 13km). Nie zdecydowałem się jednak na ofertę zatrudnienia do odśnieżania parkingu i skorzystania z hotelu dla pracowników. W oba dni wczesna pobudka i jazda do Zakopanego, po południu powrót. W poście obie wycieczki połączę - zwróćcie uwagę na różnicę w zdjęciach. W sobotę padał śnieg i tylko na chwilę wyjrzało słońce. W niedzielę natomiast była piękna wyżowa, acz mroźna pogoda i bezchmurne niebo.

Trasa: Dolina Chochołowska, parking – Dolina Chochołowska, parking | mapa-turystyczna.pl

Sobotnia wyprawa była międzynarodowa - polsko-ukraińska. Ekipa dobra, więc trasę jak wyżej pokonaliśmy w 5:20, w tym przerwa w schronisku na Hali Ornak. Od rana padał śnieg, na szczęście niezbyt intensywny. Pierwsze kilometry wzdłuż Doliny Chochołowskiej pokonaliśmy dość szybko - widok jak niżej, a po ubitym śniegu dobrze się szło.

Dolina Chochołowska

Skręciliśmy w lewo na przełęcz Iwaniacką. Długi odcinek pokonywaliśmy jako pierwsi - wytyczając ślady w śniegu. Śnieg dobry do chodzenia - sypki, nie mokry, mniej więcej po kostki. Szlak nie wymagał nakładania raczków - były cały czas w plecakach.

Przełęcz Iwaniacka

Na przełęczy przestał padać śnieg, zaczęło się przejaśniać, a po wyjściu z schroniska na Ornaku nawet na chwilę widzieliśmy niebo. Ale widoków szczególnych nie było - te pogoda podarowała nam następnego dnia. Dla porównania dwa zdjęcia schroniska - pierwsze w sobotę, drugie w niedzielę.

Schronisko na Hali Ornak

W tym miejscu zakończę relację z sobotniej wędrówki - po przerwie w schronisku poszliśmy w dół Doliną Kościeliską a następnie na parking na Siwej Polanie.

Teraz przenosimy się do niedzielnej wędrówki. Zaprosiłem przyjaciół i trasa z założenia była spacerowa. Rano u wylotu Doliny Kościeliskiej powitał nas solidny mróz -12C i bezchmurne niebo. Doszliśmy do schroniska, potem jeszcze kawałek w stronę przełęczy Iwaniackiej i z powrotem. Zamiast opisywać spacer, pokażę zdjęcia. Piękna, mroźna, bezchmurna zima i Tatry. Było przepięknie!

Dolina Kościeliska (wszystkie zdjecia poniżej):

Pod koniec dnia temperatura wzrosła, dał się odczuć wiatr z południa a na sam koniec widzieliśmy wał chmur nadciągający od Słowacji. Bezchmurna pogoda trwała tylko jeden dzień - wstrzeliliśmy się idealnie!

Rok 2020 na zdjęciach - Wrzesień

2020-12-27T22:00:00.001+01:00

Tu postanowiłem wybrać po 3 zdjęcia na każdy miesiąc i trochę więcej o nich napisać. Posty będą publikowane przez ostatnich 12 dni roku.

Poprzednie miesiące:

Zdjęcie miesiąca

Wrześniowe zdjęcie miesiąca wybrałem bez zastanowienia. Kandydat jest tylko jeden. I to zdjęcie byłoby moim faworytem w głosowaniu na moje zdjęcie roku. Wielki Staw Polski, widziany z podejścia na Szpiglasową Przełęcz.

Urodzinowa wędrówka z Siostrą #2 (oj, przegoniła mnie po Tatrach...) i cudowny prezent - piękna pogoda i wspaniałe widoki. Zdjęcie pokazuje fantastyczne kolory skał i wody. A odbicie chmur w jeziorze jest obłędne. Pełny opis i więcej zdjęć w relacji z tej wyprawy.

Wielki Staw Polski widziany z podejścia pod Szpiglasową Przełęcz

Zdjęcia na podium

Na podium września trafiają również zdjęcia Tatr. Tym razem jednak wykonane z oddali. Pierwsze to Tatry widziane z Klimczoka w upalny dzień. Drugie to efekt pobudki grubo przed świtem i jazdy na Ochodzitą by podziwiać wschód słońca. Warto było!

Tatry, widok z Klimczoka

Tatry, widok o świcie z Ochodzitej

Rok 2020 na zdjęciach - Sierpień

2020-12-25T20:35:00.003+01:00

Tu postanowiłem wybrać po 3 zdjęcia na każdy miesiąc i trochę więcej o nich napisać. Posty będą publikowane przez ostatnich 12 dni roku.

Poprzednie miesiące:

Zdjęcie miesiąca

Sierpień to 11-dniowa wędrówka Głównym Szlakiem Beskidzkim. Dużo górskich widoków; dużo wrażeń, różna pogoda. I dużo zdjęć. Do podsumowania wybrałem 2 wschody i 1 zachód słońca. Zdjęciem miesiąca jest ostatni wschód słońca na moim szlaku - Stożek Wielki. Słońce wschodzi znad pasma Skrzycznego.

Wschód słońca spod schroniska na Stożku

Zdjęcie na podium

W zestawieniu nie może zabraknąć Babiej Góry - Królowej Beskidów i najwyższego szczytu całego szlaku. Zdjęcia nie pochodzą jednak z samej Babiej Góry - wybrałem takie na których ta góra się prezentuje. Pierwsze to Babia Góra oświetlona zachodzącym słońcem i widziana z przełęczy Brona. Na drugim słońce wschodzi nad Babią Górą, a zdjecie zostało zrobione na szczycie Pilska.

Babia Góra z przełęczy Brona

Babia Góra z Pilska

Rok 2020 na zdjęciach - Lipiec

2020-12-25T11:24:00.000+01:00

Tu postanowiłem wybrać po 3 zdjęcia na każdy miesiąc i trochę więcej o nich napisać. Posty będą publikowane przez ostatnich 12 dni roku.

Poprzednie miesiące:

Zdjęcie miesiąca

Lipiec upłynął mi na przedzieraniu się przez błota Beskidu Niskiego. Ale na zdjęcie miesiąca zabłocone buty to trochę kiepsko. Wybrałem więc salamandrę plamistą, pozującą do zdjęcia na zejściu z Koziego Żebra. Było tuż po ulewnym deszczu i salamandra wyglądała jak świeżo po prysznicu. Nie uciekała, choć byłem naprawdę blisko. Pewnie myślała, że jest niewidoczna.

Salamandra plamista, Kozie Żebro, Beskid Niski

Zdjęcie na podium

Drugie zdjęcie jest bajkowe. Mglisty poranek pod Ropkami, pusty szlak i biały koń na pastwisku.

Krajobraz pod Ropkami, Beskid Niski

Trzecie zdjęcie nie przedstawia natury. Wybrałem dawną cerkiew (obecnie kościół rzymsko-katolicki) w Kotani, w otulinie Magurskiego Parku Narodowego.

Rok 2020 na zdjęciach - Czerwiec

2020-12-24T21:30:00.004+01:00

Tu postanowiłem wybrać po 3 zdjęcia na każdy miesiąc i trochę więcej o nich napisać. Posty będą publikowane przez ostatnich 12 dni roku.

Poprzednie miesiące:

Zdjęcie miesiąca

Czerwiec był bardzo aktywny. Początek realizacji przejścia Głównego Szlaku Beskidzkiego i spóźniona "majówka" w Bieszczadach. Zdjęć więc nie brakuje. Na zdjęcie miesiąca wybrałem jednak nie góry, a inne miejsce - Zalipie i domy malowane w kwietne wzory. Do Zalipia zajrzałem "po drodze" jadąc w Bieszczady. Warto to miejsce zobaczyć, tym bardziej, że tradycja malowania domów zanika. Wiele domów we wsi wygląda jak wszędzie indziej. Na zdjęciu dom pełniący rolę muzeum.

Zalipie

Zdjęcia na podium

W czerwcu po raz pierwszy w życiu zawitałem w Bieszczady. We wspomnieniach nie może więc zabraknąć połonin. Trafiliśmy pod koniec czerwca na słoneczną pogodę. A wcześniej mocno padało, więc Bieszczady były intensywnie zielone. I te odcienie zieleni to moje wspomnienie z Bieszczad. Na zdjęciach Tarnica widziana z okolic Halicza oraz połonina Caryńska.

Bieszczadzkie zielone połoniny

Klub Włóczykijów idzie po Koronę Gór Polski

2020-12-23T21:08:00.004+01:00

Łysica, Góry Świętokrzyskie

Listopadowa wyprawa Klubu Włóczykijów w Góry Świętokrzyskie uruchomiła pewien proces, najpierw myślowy, potem sprawczy. Na szczycie Łysicy jest informacja, że góra ta należy do Korony Gór Polski. Uświadomiłem sobie wtedy, że realizując w 2020 roku przejście Głównego Szlaku Beskidzkiego, zdobyłem przy okazji kilka szczytów będących w Koronie:

Tarnica, Bieszczady - 29.06.2020
Radziejowa, Beskid Sądecki - 2.08.2020
Turbacz, Gorce - 5.08.2020
Babia Góra, Beskid Żywiecki - 7.08.2020

Po Łysicy, kolejne wyjazdy Klubu celowo organizowałem z myślą o szczytach w Koronie:

Rok 2020

Mogielica, Beskid Wyspowy - 21.11.2020
Czupel, Beskid Mały - 28.11.2020
Lubomir, Beskid Makowski - 5.12.2020
Skrzyczne, Beskid Śląski - 12.12.2020
Biskupia Kopa, Góry Opawskie - 19.12.2020

Rok 2021

Lackowa, Beskid Niski - 02.01.2021
Wysoka, Pieniny - 06.01.2021

Mam więc 9 szczytów Korony w 2020. Plan na 2021 to Lackowa (Beskid Niski) i Wysoka (Pieniny) na początek, a potem trzeba będzie jeździć dalej - większość szczytów jest w Sudetach. Rysy zostawię sobie na koniec.

W poniższej tabelce pełne zestawienie. Kolorem czerwonym oznaczyłem szczyty zdobyte solo w czasie GSB, niebieskim - w ramach wypraw Klubu Włóczykijów, a fioletowym - wyprawy łączone, czyli GSB ale z towarzystwem klubowiczów.

Tabelka będzie na bieżąco aktualizowana. Stan na 23.12.2020:

nr	pasmo	nazwa	wysokość
1	Góry Świętokrzyskie	ŁYSICA	612
2	Masyw Ślęży (Przedgórze Sudeckie)	ŚLĘŻA	718
3	Góry Kaczawskie	SKOPIEC	724
4	Góry Bardzkie	KŁODZKA GÓRA	765
5	Góry Wałbrzyskie	CHEŁMIEC	869
6	Góry Opawskie	BISKUPIA KOPA	889
7	Beskid Makowski	LUBOMIR	912
8	Góry Stołowe	SZCZELINIEC WIELKI	919
9	Beskid Mały	CZUPEL	934
10	Góry Kamienne	WALIGÓRA	936
11	Rudawy Janowickie	SKALNIK	945
12	Góry Bystrzyckie	JAGODNA	977
13	Góry Złote	KOWADŁO	989
14	Beskid Niski	LACKOWA	997
15	Góry Sowie	WIELKA SOWA	1015
16	Pieniny	WYSOKA	1050
17	Góry Orlickie	ORLICA	1084
18	Góry Bialskie	RUDAWIEC	1112
19	Góry Izerskie	WYSOKA KOPA	1126
20	Beskid Wyspowy	MOGIELICA	1170
21	Beskid Śląski	SKRZYCZNE	1257
22	Beskid Sądecki	RADZIEJOWA	1262
23	Gorce	TURBACZ	1310
24	Bieszczady	TARNICA	1346
25	Masyw Śnieżnika	ŚNIEŻNIK	1425
26	Karkonosze	ŚNIEŻKA	1602
27	Beskid Żywiecki	BABIA GÓRA	1725
28	Tatry	RYSY	2499

Rok 2020 na zdjęciach - Maj

2020-12-23T20:06:00.000+01:00

Tu postanowiłem wybrać po 3 zdjęcia na każdy miesiąc i trochę więcej o nich napisać. Posty będą publikowane przez ostatnich 12 dni roku.

Poprzednie miesiące:

Zdjęcie miesiąca

Prawie cały kwiecień spędziłem zamknięty w mieszkaniu. To był czas, kiedy wyjście do lasu było nielegalne. Gdy więc w maju okazało się, że wirus wcale nie czai się na górskich szlakach, co sobotę organizowałem wypady w góry. I tak mi zostało do dzisiaj.

Pierwsza wyprawa to Beskid Żywiecki i Krawców Wierch. To mało znany szczyt z przepiękną polaną i wspaniałymi widokami. Zdjęcie miesiąca pochodzi z tej właśnie polany. Po tygodniach w zamknięciu, ta wyprawa smakowała podwójnie. W tym poście tylko jedno zdjęcie, więcej można zobaczyć w pełnej relacji.

Hala pod szczytem Krawców Wierch

Zdjęcia na podium

Druga i trzecia wyprawa po lockdown'ie to odpowiednio Gęsia Szyja w Tatrach i Gorce z Kudłoniem. Pierwsza obfitowała w widoki Wysokich Tatr, druga była w mgle i widoków nie było żadnych. Obie wędrówki miło wspominam i obie miały swój niepowtarzalny urok. Później w ciągu roku wracałem i w Tatry i w Gorce. Te drugie przeszedłem w zasadzie całe, a na najwyższym szczycie, Turbaczu, byłem 3 razy.

Widok na Tatry Wysokie z Rusinowej Polany

Gorce, gdzieś pod Kudłoniem

Rok 2020 na zdjęciach - Kwiecień

2020-12-22T21:06:00.001+01:00

Tu postanowiłem wybrać po 3 zdjęcia na każdy miesiąc i trochę więcej o nich napisać. Posty będą publikowane przez ostatnich 12 dni roku.

Poprzednie miesiące:

Zdjęcie miesiąca

Marzec był dla mnie bardzo intensywny i obfitował w wrażenia. Natomiast cały kwiecień spędziłem zamknięty w mieszkaniu. To był czas, kiedy wyjście do lasu było nielegalne. W komórce mam raptem trzy zdjęcia, wszystkie z jednego jedynego spaceru na górę św. Doroty.

Nic do dodania, zdjęcia całkiem ładne. W maju będą zdjęcia z pierwszych górskich wędrówek po lockdown'ie.

Wzgórze św. Doroty

Zdjęcia na podium

Rok 2020 na zdjęciach - Marzec

2020-12-21T20:00:00.001+01:00

Tu postanowiłem wybrać po 3 zdjęcia na każdy miesiąc i trochę więcej o nich napisać. Posty będą publikowane przez ostatnich 12 dni roku.

Poprzednie miesiące:

Styczeń
Luty

Zdjęcie miesiąca

Marzec był dla mnie bardzo intensywny i obfitował w wrażenia. Wyjazd służbowy do Australii, dużo pracy, ale też dwa weekendy do dyspozycji. Potem decyzja o zamknięciu granic i kłopoty z powrotem do kraju. Na koniec dwa tygodnie kwarantanny.

Zdjęciem miesiąca jest panorama z 'polskiej' góry - Mt Kosciuszko, najwyższego szczytu kontynentu australijskiego. Wyprawę na ten szczyt miałem już okazję na moim blogu opisać.

Widok z Góry Kościuszki

Zdjęcia na podium

Opera w Sydney

Pierwszy tydzień pobytu w Australii to szkolenia dla klientów w kolejno - Perth, Brisbane, Sydney i Canberra. Drugi tydzień był stacjonarny w Sydney. Miałem mnóstwo okazji do popołudniowych spacerów. Zdjęć mam sporo, będzie z tego osobny post. Do zdjęć miesiąca musi oczywiście trafić Opera w Sydney. Ujęcie od lądu - wcale nie wygląda tak imponująco jak od strony zatoki.

Góry Błękitne - Trzy Siostry

Jedną z wolnych sobót przeznaczyłem na Góry Błękitne. Całodniowa wycieczka (już opisana na blogu), zdjęcie jedno - najbardziej charakterystyczne miejsce - grupa skał "Trzy Siostry". Warto przeczytać mój post, z piękną legendą o tych skałach.

Rok 2020 na zdjęciach - Luty

2020-12-20T23:26:00.001+01:00

Tu postanowiłem wybrać po 3 zdjęcia na każdy miesiąc i trochę więcej o nich napisać. Posty będą publikowane przez ostatnich 12 dni roku.

Poprzednie miesiące:

Styczeń

Zdjęcie miesiąca

Luty był dla mnie miesiącem z dwoma sobotami w Dolinie Chochołowskiej. Zabrałem najpierw mamę, potem tatę (oboje mają kłopot z chodzeniem) na spacer doliną do schroniska i z powrotem. Oboje dali radę. Oba weekendy z fantastyczną zimową scenerią i przyjemną wyżową pogodą. Trudno wybrać najlepsze zdjęcie :-)

Dolina Chochołowska, Tatry

Zdjęcia na podium

Dolina Chochołowska, Tatry

Zagroda Żubrów w Pszczynie i... księżna Daisy na ławeczce

2020-12-20T22:03:00.003+01:00

Krótka wyprawa do Pszczyny, w trzeba przyznać paskudne niedzielne popołudnie. Zimno i wilgotno. Zobaczyliśmy żubry i zrobiliśmy szybką rundkę wokół pszczyńskiego Rynku.

Zagroda żubrów w Pszczynie

Zagroda w Pszczynie to najstarsza w Europie hodowla żubrów. Założona w 1865r przez pszczyńskiego księcia Jana Henryka XI Hochberg. Żubry pochodzą z Puszczy Białowieskiej. Wszystkie żubry z tutejszej hodowli mają imiona zaczynające się od "PL".

Zagroda żubrów w Pszczynie

W zagrodzie, oprócz żubrów, można zobaczyć muflony, jelenie, sarny a także ptaki - pawie, bażanty i gęsi. Zagroda nie jest duża, całość można zobaczyć w kilkanaście minut. Zimowy wstęp kosztuje 5zł i dostępny jest darmowy parking.

Na pszczyńskim Rynku wypatrzyliśmy anioły oraz księżną Daisy Hochberg von Pless na ławeczce. Za zimno by usiąść obok niej, więc siedzi samotna.

Pszczyński Rynek - ratusz, anioły i księżna Daisy

Rok 2020 na zdjęciach - Styczeń

2020-12-20T08:26:00.001+01:00

Tu postanowiłem wybrać po 3 zdjęcia na każdy miesiąc i trochę więcej o nich napisać. Posty będą publikowane przez ostatnich 12 dni roku.

Zdjęcie miesiąca

12 Apostołów, Australia

Na zdjęcie stycznia wybrałem "12 Apostołów" - grupę kilku (ośmiu a nie dwunastu!) skał wyrzeźbionych przez wiatr i wodę. Skały znajdują się u południowych wybrzeży Australii, w stanie Victoria. W erze przed Covidem dużo podróżowałem służbowo i w styczniu miałem delegację do Melbourne. Dwa tygodnie pracy, ale pomiędzy nimi weekend do dyspozycji. Wykorzystałem go maksymalnie. Zapraszam do lektury relacji z wycieczki wzdłuż Great Ocean Road.

Zdjęcia na podium

Styczeń zaczął się z wysokiego C. W sylwestrowe popołudnie 2019 poszedłem na piechotę do Siostry #2 (14km, 2:09h). Wypiliśmy po kieliszku wina, zjedliśmy lody i powstał pomysł, żeby Nowy Rok zacząć w górach. Generalnie muszę mieć wszystko zaplanowane, ale trochę spontanu nie zaszkodzi. Wróciłem do domu autobusem, poszedłem spać o 22:00 (!), w Nowy Rok wstałem o 4:00, pojechałem z powrotem po Siostrę #2 i pomknęliśmy pustymi drogami do Palenicy Białczańskiej. Na parkingu byliśmy o 8:00. Puściutko. Poszliśmy nad Morskie Oko - po drodze minęło nas może dwóch narciarzy. Bajka! A pogoda i sceneria - fantastyczne.

Zamarznięte Morskie Oko i Mięguszowieckie Szczyty

W styczniu miałem też okazję być służbowo w Barcelonie. I trzecie zdjęcie stycznia będzie stamtąd. Nocna panorama miasta ze wzgórza Tibidabo. Dobra pogoda zdjęciowa - chłodno - i fantastyczny widok na światła Barcelony i ciemną linię brzegową i pierwsze brzaski wschodzącego słońca.

Barcelona o świcie, widok z Tibidabo

Perć z drabinką, cesarska poczta i recykling słupków granicznych czyli ... Biskupska Kupa

2020-12-19T23:08:00.000+01:00

Gdzie poza Tatrami i Babią Górą jest szlak prowadzący percią? Gdzie jest wieża Kaisera Franza Josefa? Gdzie schroniska pilnują drewniane rzeźby? Gdzie jest Piekiełko i Złodziejska Droga? To wszystko w małych i niskich, ale atrakcyjnych Górach Opawskich, a konkretnie na szlaku na Biskupią Kopę, zwaną przez naszych sąsiadów z Czech Biskupską Kupą.

Wieża Franza Josefa na Biskupiej Kopie

Mapa wypraw organizowanych przez Klub Włóczykijów wykazuje koncentrację pinezek w Polsce południowo-wschodniej. Tym razem jednak wybraliśmy się na południowy zachód, na najwyższy szczyt Gór Opawskich, Biskupią Kopę, 890m n.p.m..

Widok spod Biskupiej Kopy

Powody miałem dwa. Po pierwsze, przez ostatnie trzy lata spędzałem święta Bożego Narodzenia w Pokrzywnej i świąteczne wejścia na Biskupią Kopę stały się moją świecką tradycją. Po drugie, ostatnie wycieczki to szczyty w Koronie Gór Polski (Turbacz, Łysica, Mogielica, Czupel, Lubomir, Skrzyczne) a Biskupia Kopa w tym spisie się znajduje.

Trasę ułożyłem krótką - zaledwie 13,5km, dzięki czemu na wyprawę w ostatnią grudniową sobotę przed świętami zdecydowało się aż 10 osób. W tym nasz przewodnik z Zakliczyna, 13-letni Piotruś.

Trasa przez: Biskupia Kopa | mapa-turystyczna.pl

Jechaliśmy w 3 auta, z 3 różnych miejsc, a na parking w Pokrzywnej (przy parku rozrywki Rosenau) dojechaliśmy prawie równocześnie. Mam gen punktualności i cenię tę cechę u innych.

Szlak na Gwarkową Perć

Pogoda była rewelacyjna - ok zera, ale czyste, błękitne niebo. Po 45min ściągaliśmy kurtki i już do końca dnia nie były potrzebne. Ruszyliśmy niebieskim szlakiem prowadzącym do Gwarkowej Perci. Tak, perci. Nie tylko Tatry i Babia Góra. Góry Opawskie, choć niskie, też mają swoją perć. Co prawda sztuczną (wyrobisko kamienia), ale też się liczy. W pokonaniu perci pomaga ok. 11m metalowa drabinka. Nic trudnego, ale dla osób z lękiem wysokości może to być wyzwanie.

Gwarkowa Perć

Po pokonaniu perci podeszliśmy do... Piekiełka. Taką nazwę nosi niewielkie zagłębienie w kamieniach. Od Piekiełka żółtym szlakiem doszliśmy do Górskiego Domu Turysty (nie schroniska!) pod Biskupią Kopą. Rozległe widoki i słoneczna pogoda zdecydowanie wpływały na humory grupy.

Rzeźby pod Domem Turysty pod Biskupią Kopą

Po krótkim popasie i sesji zdjęciowej z licznymi tam drewnianymi figurami, poszliśmy na Biskupią Kopę. Prowadził nas szlak czerwony, będący częścią Głównego Szlaku Sudeckiego. Rok temu ta informacja była dla mnie inspiracją do przejścia Głównego Szlaku Beskidzkiego. Znajdujemy też informacje o legendach Księstwa Nyskiego. Jedna z nich mówi o skrzacie Ludoszy, który najpierw pozwolił lokalnemu chłopakowi, Jaśkowi, znaleźć skarb na Kopie, a potem złośliwie zamienił go w głaz.

Biskupia Kopa jest na Głównym Szlaku Sudeckim oraz reklamuje legendy księstwa nyskiego

Na szczycie kopy znajduje się XIX-wieczna wieża strażnicza im. ... cesarza Franza Josefa. Wieża strzegła granicy austraicko-pruskiej. Wcześniej napotkaliśmy recyklingowany... słupek graniczny. Teraz oznaczający granicę polsko-czeską, ale pod literką P namalowaną czarną farbą wyraźnie widać i wygrawerowaną w granicie literkę D. D jak Deutschland - przed IIWŚ biegła tędy granica niemiecko-czechosłowacka.

Recyklingowany słupek graniczny pod Biskupią Kopą

Na szczycie niektórzy z nas skusili się na dobre i tanie czeskie piwo. Znajdująca się tam budka, oprócz sprzedaży piwa, służy jako placówka pocztowa - z cesarską historią. Przy zamawianiu piwa nie obyło się przy tym bez faux pas - Zlatý Bažant - nie jest czeski, tylko słowacki, a na dodatek należy do koncernu Heineken. Co pan w budce nie omieszkał nam wytknąć. Przy okazji, pan Mirek prowadzi wojnę z czeską gminą Zlate Hory o... możliwość postawienia schroniska. Informuje o tym duża tablica w j. czeskim i polskim.

Budka z piwem na Biskupiej Kopie ma cesarską historię

Jak pan Mirek schronisko na Biskupiej Kopie budował

Spod wieży szliśmy dalej szlakiem czerwonym, przy czym od przełęczy pod Kopą podzieliliśmy się na dwie grupy. Moja grupa poszła do końca czerwonym, tzw. Złodziejską Drogą przez Srebrną Kopę i Górę Zamkową (trzy dodatkowe podejścia i zejścia) a część wybrała szlak żółty, łagodnie trawersujący oba szczyty. Przy okazji warto wspomnieć, że Góry Opawskie mają dość gęstą sieć szlaków. Z okazji moich wcześniejszych świątecznych pobytów przeszedłem wszystkie.

Srebrna Kopa

Na parkingu pierwsza była grupa czerwona :-)

Klimczok i nieokreślona pora roku

2020-12-15T10:38:00.001+01:00

Marzyła mi się trasa lekka, łatwa i przyjemna, z możliwością mini biwaku w dowolnie wybranym miejscu na szczycie, dlatego pewnego sobotniego poranka, 12.12.2020 r. znalazłam się wraz z grupką Włóczykijów w Szczyrku. Moi towarzysze, wprawieni w boju, zaplanowali sobie swoją wędrówkę na ponad 20 kilometrów (wyszło im w sumie koło 28), a ja spokojnie, własnym, żółwim tempem wyprawiłam się na moją ukochaną górkę, czyli Klimczok, w dumnej samotności. A co, to już moja 9 wyprawa w góry, co to dla mnie wyprawa w pojedynkę od początku do końca :)

Moja trasa zaczęła się mało przyjemnie, chodnikiem obok ruchliwej ulicy. Cóż, wdychanie spalin posłużyło zamiast kawy na pobudzenie organizmu i zaczęłam po prostu szybciej przebierać nogami. Na szczęście wkrótce trasa zaczęła wieść pod górkę, między domami. Samochodów nie zanotowałam, za to mogłam zacząć ostrożnie podziwiać spektakl przyrody pod tytułem: czy to jesień, czy to zima:

Jedno oko wbite w telefon z włączoną mapą turystyczną, lepiej dmuchać na zimne i kij z tym, że trasa jest aktualnie prosta jak drut i nie ma możliwości zabłądzić. O nie, proszę państwa, nie ze mną takie numery ;) Drugie oko skierowane pod stopy, bo betonik z krateczką (nie mam zielonego pojęcia jak to się uczenie nazywa), nie jest najwygodniejszym terenem spacerowym, a do tego miejscami był śliski i trzeba było nieco uważać, gdzie stawia się stopy.

Tak więc pokonuję drogę nie zwracając większej uwagi na okolicę. Zbliżam się do punktu, w którym powinnam zmienić szlak z żółtego na czerwony, czas najwyższy rozejrzeć się po otoczeniu, zresztą jakoś tak nagle jasno się zrobiło… Podnoszę wzrok i z ekscytacji zapominam na chwilę jak się oddycha. O tak, takie widoki warte są pobudek bladym świtem i dyrdania pod górkę:

Skoro już tu jest tak pięknie, to wyżej może być tylko lepiej. Szukam czerwonego szlaku. O, jest znak na drzewie, czas w drogę. Przyroda nadal niezdecydowana co do pory roku. Jest i jesień:

I zima:

I jesienio-zima:

Z tego wszystkiego zapomniałam patrzeć na mapę i co się okazało? Ano, jakimś cudem zdołałam zejść ze szlaku. Na szczęście wystarczyło zejść parę kroków w dół i przejść sobie na biegnący równolegle właściwy szlak pomiędzy rzadziej rosnącymi drzewami. Słoneczko, ni to jesień, ni to zima, standardowa, kamienista, górska ścieżka.

Za to ciężko pokonywać wysokość skoro człowiek ciągle ogląda się do tyłu, no, ale jak nie podziwiać takich widoków:

W końcu jednak wyszłam na górę. To jeszcze nie szczyt, choć jest już blisko, ale tutaj trasa dłuższy czas wiedzie praktycznie płasko. Bardzo przyjemny dla oka i mało męczący dla nóg odcinek:

W końcu docieram na Klimczok. A właściwie pod Klimczok. Hmmm, do tej pory to ja po tym stoku schodziłam, a tu trzeba wspinać się do góry. Cóż, nie po to tu szłam, żeby biwakować pod szczytem. Idę. Mijam skalny ogródek, mimo że widziany już po raz trzeci, nadal cieszy. Tym razem postanowiłam odnaleźć kamyczki z trzech najwyższych szczytów na literę „M”. Oto wynik poszukiwań:

No i jest szczyt. Ludzi sporo, na szczęście robią obowiązkowe fotki i zmykają w stronę schroniska. Mnie schronisko do szczęścia nie potrzebne. Mam swoją ukochaną górę i kawał folii bąbelkowej do siedzenia, w termosie wciąż gorącą herbatę, zapas kanapek. Żyć, nie umierać.

Miałam sporo czasu, by delektować się widokami. Moja króciutka trasa, w porównaniu do wyprawy pozostałych Włóczykijów, pozwalała mi na spokojny relaks na lekko przysypanej śniegiem trawie. Swoją drogą, folia bąbelkowa to świetny wynalazek, mimo prawie dwugodzinnego siedzenia na śniegu nie czułam zimna. Ludzie, niczym fala, nadpływali i odpływali, czasem byłam jedną z tłumu, czasem miałam szczyt dla siebie. Fantastyczne uczucie, przestać się spieszyć, przestać pędzić od punktu „a” do punktu „b” i móc spokojnie usiąść i po prostu patrzeć na góry. Moją sielankę przerwało w końcu pojawienie się grupki panów, którzy rześkimi głosami wymieniali opinie na różne tematy, używając przy tym przekleństw niczym przecinków. Niestety, nie zanosiło się, że wkrótce sobie pójdą, wobec czego to ja zwinęłam manatki i wolnym krokiem ruszyłam w powrotną drogę, przystając co chwilę, by zrobić kolejne zdjęcia:

Tak łatwego szlaku powrotnego to jeszcze nie miałam. Szlak niebieski to dosłownie spacerek, i choć szłam tempem mega żółwim, gdyż ze szczytu zeszłam nieco wcześniej niż planowałam, to i tak pokonanie tej trasy nie zajęło mi dużo czasu. Część drogi super, w lesie, po bokach góry, przede mną góry. Potem już asfaltem między domami, ale też całkiem miło:

Niestety, później droga powrotna biegła poboczem mega zawijanej ulicy bez chodnika. Za to mogłam nadal podziwiać jesienno-zimowe drzewa i zerknąć na Sanktuarium "Na Górce", gdzie akurat dzwoniły dzwony:

Szczyrk. A jeszcze przynajmniej godzina do powrotu pozostałych Włóczykijów, a chwilę później na dodatek odczytałam wiadomość, że wydłużyli sobie trasę i będą nieco później niż początkowo planowali. Cóż, trudno, trzeba by coś z z sobą zrobić. Knajpki pozamykane, usiąść i poczekać się nie da, ale to w końcu miasto turystyczne, musi tu być coś jeszcze do zobaczenia. O, deptak nad Żylicą brzmi fajnie. Hmm, podobno to ładne miejsce, ale najwidoczniej nie o tej porze roku. Nie ma mowy, żebym tu została przez ponad godzinę:

Szukam dalej. Wyciąg, góra, jaskinia…Fajnie, tylko, że ja nie mam pół dnia a jakąś godzinę z groszami. O, jakiś wodospad niedaleko. Idę tam. Decyzja okazała się strzałem w dziesiątkę. Wodospad może niepozorny, ale całkiem urokliwy, a jeszcze stoi sobie koło niego ławeczka, jak na zamówienie. Folia bąbelkowa znów się przydała. Rozsiadłam się wygodnie, popijając resztki herbaty i przegryzając batonikiem. Ciekawy był kontrast między poprzednią ciszą w górach, niekiedy przerywaną tylko śpiewem ptaków, a hukiem spadającej wody, zagłuszającym prawie wszystko. I jedno i drugie miejsce pozwoliły mi na wyciszenie kłębiących się myśli, choć każde zrobiło to w odmienny sposób:

Czas upłynął mi błyskawicznie, nawet nie zauważyłam kiedy minęła godzina i trzeba było ruszać w stronę miejsca zbiórki. Włóczykije bardzo trafnie określili swój czas powrotu, spóźniając się w stosunku do podanego w wiadomości czasu zaledwie 2 minuty i można było oficjalnie zakończyć sobotnią wyprawę. Czekał nas już tylko powrót do domów i wspominanie i relacjonowanie innym swoich przeżyć. No i komponowanie wpisu na bloga, oczywiście :)

Podsumowując, trasa naprawdę okazała się lekka, łatwa i bardzo przyjemna. Jest do przejścia dla każdego, kto może się nieco powspinać pod górkę, nie stawia ona żadnego wyzwania nawet dla kondycji miejskiej, za to przy dobrej pogodzie praktycznie przez całą drogę można podziwiać widoki.

Ta pętelka oficjalnie ląduje na mojej top liście górskich tras spacerowych. Ciekawie będzie tu wracać o różnych porach roku i obserwować jak zmienia się otoczenie. Na szczęście mam dość blisko :)

A na koniec mała zachęta, by odwiedzać Klimczok:

Od Admina - dla porządku mapa trasy:

Trasa: Szczyrk – Szczyrk | mapa-turystyczna.pl

Skrzyczne, Błogosławieństwa i góralskie wesele

2020-12-12T21:34:00.004+01:00

Poprzednie dwa weekendy z Klubem Włóczyikijów były w górach "niskich" - zarówno Czupel jak i Lubomir mają poniżej 1000m. Na dzisiaj (12.12.2020) wybraliśmy Skrzyczne - 1257m n.p.m. Miało być 24km, wyszło 28, czas 7:30h. To efekt wędrówki z Traperem i Siostrą #2. Zrobiliśmy pętlę ze Szczyrku na Skrzyczne, przez Malinowska Skałę na Przełęcz Salmopolską, potem Kotarz i Karkoszczonka, a na koniec dorzuciliśmy Klimczok.

Nazwa 'Skrzyczne' pochodzi podobno od skrzeczenia żab, które miały siedlisko w obniżeniu między głównym szczytem a Małym Skrzycznem (źródło: Wikipedia).

Skrzyczne jest najwyższym szczytem Beskidu Śląskiego (1257m n.p.m.), a co za tym idzie, jest na liście Korony Gór Polski.

W poście będzie Babia Góra z drugiej strony, trochę zimy, trochę jesieni, 8 błogosławieństw oraz... ile czasu, wg góralskiej kapeli spod kościoła w Szczyrku, mija od wesela do chrzcin.

Trasa: Szczyrk – Szczyrk | mapa-turystyczna.pl

Jedziemy w 4 osoby, parkujemy w Szczyrku na ul. Myśliwskiej (władze miasta pomyślały o turystach i są przygotowane szerokie chodniki z miejscami do parkowania równoległego), dzielimy się na 2 grupki (3 osoby w jednej a druga 1-osobowa) i ruszamy. Jest 7:45

Siostra #2, Trapper i ja mamy do przejścia 24km. Ruszamy zielonym szlakiem pod Skrzyczne. Początkowo ulicą Leśną, wyłożoną płytami betonowymi, potem wchodzimy w las. Trasa bardzo przyjemna. Jest oczywiście mocno pod górkę - na 5km wejdziemy ponad 700m w górę. Szlak dwa razy przekracza nartostradę - śnieg na niej jest zmrożony, ale zaskakująco przyczepny. Na górze jesteśmy o 9:15 - w sam by zobaczyć pierwszego - i jedynego - narciarza, który wjechał na górę wyciągiem krzesełkowym.

Po drodze na Skrzyczne mieliśmy okazję kilka razy zerknąć w lewo, widać Babią Górę, Pilsko i Tatry. Te ostatnie kiepsko, chmury zasłaniają. Ale generalnie dzień, jak na grudzień, całkiem, całkiem. Temperatura około 0, chmury są, ale wysokie, na koniec słońce przebije się.

Jej Wysokość Babia Góra, widok z podejścia na Skrzyczne zielonym szlakiem

Widok z podejścia na Skrzyczne zielonym szlakiem z Szczyrku

Na Skrzycznem krótki posiłek z własnych zapasów (mufinki z mąki kasztanowej!). Na szczęście można wejść do przedsionka schroniska. Zdjęcie ze szczytu i idziemy dalej.

Tatry widziane spod Skrzycznego

Skrzyczne, 1257m n.p.m.

Dalej bardzo przyjemna część trasy - pasmem grzbietowym na Malinowską Skałę i Malinów by zejść na Przełęcz Salmopolską (Biały Krzyż), łączącą Szczyrk z Wisłą.

Pasmo grzbietowe Skrzyczne - Malinowska Skała

Za Malinowską skałą zamieniamy szlak zielony na czerwony - jest to szlak im. Stanisława Huli i będzię nam towarzyszył aż na Klimczok.

Malinowska Skała

Przełęcz Salmopolska - Biały Krzyż

Po drugiej stronie Przełęczy Salmopolskiej zmienia się klimat. Do tej pory było zimowo, choć śniegu mało - poza sztucznie naśnieżonymi nartostradami. A teraz z każdym krokiem robi się coraz bardziej jesienne. Widoki w stronę Brennej nie mają ani trochę białego. No poza białym smogiem unoszącym się nad miejscowością...

Widok na Brenną, szlak czerwony między Kotarzem a Przełęczą Karkoszczonka

Wcześniej jednak moje wprawne oko "krajoznawcy" dostrzega tabliczki z błogosławieństwami z tzw. Kazania na Górze (Ewangelia wg Mateusza, rozdział 5). Powinno ich być 8, na szlaku zauważyłem tylko 4. Może jednak moje oko nie jest tak wprawne jak mi się wydaje...

Tabliczka z cytatem z Ew. wg. Mateusza

Poniżej komplet błogosławieństw:

Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem ich jest Królestwo Niebios.

Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.
Błogosławieni cisi, albowiem oni posiądą ziemię.
Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.
Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.
Błogosławieni pokój czyniący, albowiem oni synami Bożymi będą nazwani.
Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie z powodu sprawiedliwości, albowiem ich jest Królestwo Niebios.

Ewangelia wg. Mateusza, 5:3-10

"Ołtarz Europy" pod szczytem Kotarz

Na końcu "szlaku błogosławieństw", pod szczytem Kotarz, znajduje się "Ołtarz Europy". Z tabliczki informacyjnej dowiadujemy się, że został zbudowany z kamieni przywiezionych z każdego państwa Europy, plus kamień z Jerozolimy oraz dwa kamienie "nie z tego świata" - kawałki meteorytów.

Tablica informacyjna "Ołtarz Europy" pod szczytem Kotarz

Dochodzimy do Przełęczy Karkoszczonka. Jest 13:15. Wg planu mieliśmy stąd zejść do Szczyrku, ale pada propozycja być dodać sobie Klimczok. Rzut oka na zegarek, szybka kalkulacja (wchodziłem tędy na Klimczok latem tego roku) i idziemy. Jeszcze tylko SMS do czwartej uczestniczki naszej wyprawy - początkowo umawialiśmy się 14:30-45 przy aucie, dodanie Klimczoka przesuwa czas zbiórki na 1515 (zejdziemy na 15:17!)

Widok na Babią Górę i Tatry spod Klimczoka

Widok na Skrzyczne spod Klimczoka

Schodząc z Klimczoka szlakiem niebieskim do Szczyrku przechodzimy obok kościoła "na górce", gdzie akurat odbywa się ślub. Przed kościołem przygyrwa góralska kapela, która śpiewa tak (pisownia oddaje mniej więcej miejscową gwarę):

Wesele, wesele - jutro poprawiny

A za 9 misincy przyjdymy na chrzciny

9 misncy to teraz niemodne

Tu chrzciny bydom za cztyry tygodnie

:-)

Gratulujemy Państwu Młodym i życzymy długich lat razem!

Lubomir - góra księcia

2020-12-05T22:01:00.000+01:00

Obserwatorium Astronomiczne na Lubomirze

Niewiele jest gór w Polsce, które noszą czyjeś nazwisko. Jedną jest Cieślar w Wiśle. Zdecydowanie bardziej znany jest Lubomir, najwyższy szczyt Beskidu Makowskiego (wg. spisu szczytów "Korona Gór Polski"). Szczyt został tak nazwany w 1932 na cześć księcia Kazimierza Lubomirskiego, który w 1922 r. ofiarował domek myśliwski i 10 ha lasu na szczycie zwanym wówczas Łysiną pod budowę obserwatorium astronomicznego (źródło: Wikipedia).

Na Lubomir wybraliśmy się z Klubem Włóczykijów w grudniową sobotę (05.12.2020). Dzień, po mroźnym tygodniu, był zaskakująco ciepły. Sporą część trasy przeszliśmy bez kurtek i czapek. Wybraliśmy w 10 osób, z różnych miejsc południowej Polski - Będzin, Kędzierzyn-Koźle, Skawina i Zakliczyn. Zbiórka była ustalona na parkingu pod kościołem w miejscowości Poręba k Myślenic. Wszyscy byli punktualnie na 8:30. Trasę zaplanowałem "lekką, łatwą i przyjemną" - taką na krótki grudniowy dzień.

Trasa: Poręba – Poręba | mapa-turystyczna.pl

Ruszyliśmy zielonym szlakiem, w stronę góry Kamiennik. Kamienniki są dwa - Północny i Południowy. Ten pierwszy gdzieś się skrył, pod drugim zrobiliśmy krótką przerwę.

Kamiennik Południowy

Z Kamiennika zeszliśmy na Przełęcz Suchą, gdzie nasza grupa podzieliła się na dwie - 7 osób zdecydowało iść zgodnie z planem żółtym szlakiem na Łysinę i potem czerwonym na Lubomir, 3 postanowiła skorzystać ze skrótu do schroniska na Kudłaczach jaki oferował szlak zielony.

Przełęcz Sucha

Stali czytelnicy mojego bloga wiedzą, że mam zwyczaj dokumentowania wszelakich tablic informacyjnych na szlakach. Tej na Przełęczy (Polanie) Suchej nie mogłem odpuścić. Polana Sucha była w 1944 obozem oddziału AK liczącego ok. 400 żołnierzy! Na polanie znajdowały się drewniane baraki, makieta terenu, posterunki wartownicze a wszystko połączone siecią kabli komunikacyjnych. Bardzo interesujące informacje pokazujące skalę działalności AK w terenie.

W czasie IIWŚ na Suchej Polanie był obóz AK

Z przełęczy weszliśmy krótkim, ale intensywnym podejściem na Łysinę, która jest w paśmie Lubomira. Stąd już była tylko zapowiedziana na wstępnie "lekka, łatwa i przyjemna" wędrówka - płasko lub lekko w górę/w dół.

Widok w kier. płn-wsch w okolicach Trzech Kopców

Pasmo Lubomira, pomimo obecności szczytu Łysina, jest zalesione. Tylko w jednym miejscu, w okolicach szczytu Trzy Kopce, otwiera się panoramiczny widok w kierunku północno-wschodnim. I dopiero w czasie wędrówki prawie płaskim pasmem pomiędzy Łysiną a Lubomirem zaczęliśmy spotykać grupki turystów. Wcześniej było pusto. Wzmożony ruch na tym paśmie to efekt pobliskiego schroniska PTTK na Kudłaczach, pod które dość wysoko można podjechać samochodem.

Lubomir, 904m n.p.m.

Na Lubomirze znajduje się obserwatorium astronomiczne, zbudowane w 1922r. Obserwatorium ucierpiało w czasie działań wojennych w 1944r. Zostało odbudowane dopiero w 2007r. W dużej mierze ze środków gminy Wiśniowa. Gmina ta ma w swoim herbie dwie komety - to na pamiątek obiektów odkrytych właśnie w tym obserwatorium (kometa Orkisz w 1925r oraz kometa Kaho-Kozik-Lis z 1936r).

Tablica informacyjna na Lubomirze - Obserwatorium Astronomiczne

Po fotkach na Lubomirze, wróciliśmy czerwonym szlakiem na Łysinę, skąd zeszliśmy do schroniska PTTK na Kudłaczach. Schronisko zamknięte, ale w okienku można było zamówić danie na wynos. Zdecydowałem się na krem z czosnku niedźwiedziego - takiego jeszcze w schroniskach nie jadłem. Krem pyszny, aczkolwiek trzeba go było zjeść szybko, żeby nie ochłódł w grudniowej temperaturze.

Schronisko PTTK na Kudłaczach

Po krótkim postoju ruszyliśmy w dół. Tuż za schroniskiem mieliśmy okazję podziwiać najpiękniejszy dzisiaj widok - dzień nie był słoneczny, ale chyba specjalnie dla nas słońce, już chylące się ku zachodowi, pokazało się nad Babią Górą i Policą.

Widok na Babią Górę i Policę spod schroniska na Kudłaczach

Za szczytem Dziadek zostawiliśmy szlak czerwony (nota bene, część Małego Szlaku Beskidzkiego) i skręciliśmy w prawo na zielony, prowadzący w dół do Poręby.

Widok z zielonego szlaku z szczytu Dziadek do Poręby

Na koniec fotka prezentu - Zimowego Włóczykija, otrzymanego od i własnoręcznie wykonanego przez Piotrka, naszego 13-letniego przewodnika w czasie spaceru w Święto Niepodległości w Zakliczynie. Dziękuję!