मायभूमी | Marathi Website | News in Marathi | online news | Marathi News Website | मराठी बातम्या

छत्रपति संभाजी महाराज

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Mon, 05 Dec 2011 18:27:00 +0000

मायभूमीच्‍या एका वाचकाने संकलित करून पाठविलेला संभाजी या कादंबरीतील हा उतारा. मायभूमीवर प्रेम करणा-या तमाम वाचकांसाठी....लेखन श्रेय मूळ लेखकाचेच....

गुढीपाडवा म्हणजेच छत्रपति संभाजी महाराज पुण्यतिथी.

पाडवा.. हिंदुं नववर्ष दिन. या दिवशी हिंदु घरोघरी गुढ्या उभारतात. त्याची 'याद'
मनात ठेऊन औरंगजेबाने आजची संध्याकाळ निवडली होती. की उद्या पहाटे या हिंदुंना
- काफरांना त्यांच्या प्राणाहून प्रिय असणार्‍या राजाच्या मस्तकाचीच गुढी -
भाल्यावर टांगवून मिरवून दाखवू.

बहादुरगडावर (मौजे पेडगाव, ता.श्रीगोंदा) संभाजी महाराजांची धिंड काढलेली होती.
एका बोडख्या घाणेरड्या उंटावर संभाजी महाराजांना व कवि कलशांना उलटे बसवले
होते. साखळदंडाने बांधलेले. त्या दोघांच्या अंगावर विदुशकासारखे झिरमिळ्यांचे
चट्ट्यापट्टयाचे कपडे चढवलेले होते. गळ्यातील शिवरायांनी चढवलेली कवड्याची माळ
उतरवून गुरांनाही सहन होणार नाही अशी काथ्याची पेंढी बांधलेली होती.
दोघांच्याही डोक्यावर एखाद्या अट्टल गुन्हेगारांना बांधाव्यात अशा, कुराणमध्ये
सांगितलेल्या आदेशानूसार इराणी लाकडी टोप्या बसवलेल्या होत्या. त्याच प्रमाणे
'तख्तेकुलाह' म्हणजे लाकडी फळ्यांचा खोडा मानेवर ठेऊन त्याला दोन्ही हात
बांधलेले होते. त्या खोड्याला घुंगरे बांधलेली होती अन् त्यावर छोटी छोटी
निशाणे चितारलेली होती.

अशी ती धिंड मोगली फौजेमधून काढलेली होती. मोगलांमध्ये ईदपेक्षाही उत्साहाचे
वातावरण होते. दुतर्फा फौजेतील सैनीक महाराजांवर व कवी कलशांवर दगडे भिरकावीत
होते. त्यांना भाल्याने टोचीत होते. त्यांचे नगारे वाजत होते, कर्णे थरारत
होते. बारा ईमामांचे झेंडे फडकत होते. रायगडचा राजा, महाराजांचा व जीजाआऊचा
शंभूबाळ आज रांडा पोरांच्या विटंबनेचा विषय झालेला होता.

पुढे औरंगजेबाने आपला मुक्काम तुळापूर येथे हालवला. इथे तुळापूरच्या संगमावर
त्याला "हिंदू राजास" हलाल करावयाचे होते. संभाजी महाराजांची तेजस्वी नेत्रकमले
काढण्यासाठी हशम सरसावले. रांजणातून रवी जशी फिरवावी, तशा त्या तप्त - लालजर्द
सळया शंभू राजांच्या डोळ्यातून फिरल्या. चर्र चर्र आवाज करीत चर्येवरील कातडी
होरपळून गेली. सारी छावणी थरारली पण संभाजी महाराजांच्या मुखातून आक्रोशाची
लकेरही उमटली नाही.. यामुळे औरंगजेबाचा पारा मात्र जास्तच चढला. कवि कलशाचेही
डोळे काढण्यात आले.

बलिष्ठ शरीर यष्टीचा एक पठाण कविराजांच्या छातीवर बसला. दोघांनी त्यांचे पाय
उसाचे कांडे पिळगटावे तसे मागे खेचले. दोघांनी आपल्या राकट हातांनी कविराजांची
मुंडी धरली. त्या पठाणाने कविराजांच्या जबड्यात हात घातला. कविराजांचे मुख
रक्ताने भरून गेले. त्या धटींगणाने कविराजांची जीभ हाताने बाहेर खसकन खेचली.
एकाने ती वीतभर लांब बाहेर आलेली जीभ कट्यारीने खचकन छाटली. कविराजांच्या
तोंडातून रक्ताचा डोंब उबळला. संभाजी महाराजांचीही जीव्हा अशीच छाटली गेली.
पहाणार्‍यांचेही डोळे पांढरे पडले. असूरी आनंदाने आवघी छावणी गर्जत होती.

कवी कलशांवर होणारे अत्याचार ही जणू संभाजी महाराजांवर होणार्‍या अत्याचारांची
रंगीत तालीमच असायची. संध्याकाळ झाली. शंभू महादेव खांबास घट्ट बांधून ठेवलेले
होते. स्वाभीमानाने तळपत झळकणार्‍या तेजस्वी योग्यासारखे. ज्यांच्या तेजाने
शेशही डळमळून जावा अशा तेजस्वी श्रीकृष्णासारखे. अविचल. अभेद्य ! आभाळात
अभिमानाने मस्तक उंचावून बाणेदारपणे उभे असलेल्या रायगडाच्या टकमक टोकासारखे.

दोन दैत्य पुढे सरसावले.
एकाने पाठीच्या वरच्या मणक्यापासून
आणि दुसर्‍याने समोरून गळ्यापासून

शंभूराजांच्या अंगात वाघनख्या घुसवल्या.

त्या राक्षसांना जोर चढावा

म्हणून कुराणातील आयते वाचले जात होते.

रण वाद्यांचा दणदणाट होत होता.

"दीन दीन" "अल्लाहो अकबर" च्या घोषात राजांची
त्वचा डाळिंबाच्या टरफला सारखी सोलली जात होती.

जास्वंदीसारखा लाल बुंद देह यातनांनी तळमळत होता.

रक्ता मासाच्या चिंध्या होत होत्या.

संपूर्ण देहाची चाळणी झाल्यावर

मग फरशा व खांडे पेलत दोन गाझी (धर्मेवीर) पुढे आले.

त्या दोघांचेही हात पाय असे अवयव

एक एक करून तोडून टाकले.

एकाने खांड्याचे धारधार पाते संभाजी राजांच्या मानेत घुसवले.

व हळू हळू कुराणातील आज्ञेप्रमाणे 'हलाल' करीत शिर चिरत धडावेगळे केले !!!

स्वातंत्र्य सुर्या आता तरी प्रसन्न हो. हिंदु धर्माच्या रक्षणार्थ एक तेजस्वी
राजा आज स्वातंत्र्य देवतेच्या वेदीवर आपली आहूती देत आहे. आता तरी प्रसन्न
हो......!!!

(संदर्भ:- संभाजी कादंबरीतून)

शंभूराजे आम्हाला माफ करा. ज्या धर्माच्या रक्षणार्थ तुम्ही स्वतःचे प्राण
वेचलेत त्याच धर्मातील अभागे आम्ही, तुमच्या स्मरणार्थ वढू तुळापूरास जात नाही.
तिथे तुमचे स्मरण करून साधी दोन फुलही वाहात नाही.

पण, मात्र त्या हलकट, नराधम "औरंगजेबाची" कबर आम्ही ईंमाने-इतबार जतन करतोय.
त्याच्या कबरेला कुण्या "हिंदू-द्रष्ट्यांने" कलंकित करू नये म्हणून खासे
आसणारे आमचे "पोलिस बळ" आम्ही तैनात करतो.

ज्या "स्वातंत्र्यवीर सावरकरांनी" या मातृभूमीसाठी सर्वस्व अर्पण केले,
त्यांचेच तैलचित्र आज आमच्याच सरकारी-कारभारी कचेर्‍यात लावण्यास मज्जाव होतो.

ज्या "हिंदूह्रुद्यसम्राट शिवाजी राजांनी" या औरंगजेबाचा अटकेपार बिमोड केला.
आज त्याच "शिवाजी राजांच्या" पराक्रमाची गाथा ईतिहासाच्या पुस्तकात आक्षेपहार्य
वाटू लागली आहे आमच्या शिक्षण श्रेष्ठींना.

इतकेच काय, भारतात संसदेवर हल्ला होतो, मुंबईत अमानुष बॉम्बस्फोट घडतात, अगदी
आमने-सामने चकमकी होतात. यात आमचे लाख-मोलाचे खंदे वीर आम्ही
गमावले....सर्वांचे पुरावे-आरावे मिळाले....लोकांनी आँखो-देखी कबुली दिली.

अफझल गुरूला फाशीची शिक्षा होऊन वर्षे उलटली, पण तो आजही साजूक तुपातली
बिर्यानी अगदी मख्खन मारके......पाची बोट चाटीत पुन्हा कारवायांची नांदी
खेळतोयच.....

कसाब जिवंत पकडला, त्याला अनेकांनी आँखो-देखे पाहिले. पत्रकारांनी
बातम्यांमध्ये, दूरदर्शनवर तमाम जनतेस त्याचे काळेकृत्य दाखवले...आम्ही मिटक्या
मारीत पाहिलेही ...तरी सूद्धा आम्ही कोर्टात दावेच चालवतोय.......,

आणि फार-फार तर काय आमच्या काही सच्च्या, निर्भिड, उज्वल वकिलांमार्फत फाशीची
शिक्षा झालीच तर हा सुद्धा आमच्या "हिजडया- राजकर्त्यांच्या" कुशीत बसून त्या
आदम अफझल गुरू सोबत बिर्यानीची लज्जत घेणार.....

आणि फाशीच्या शिक्षेनंतरही आमचीच जनता आमच्याच कायद्याला ताठ मानेन आव्हान
करतात..

यांसारखे अनेक धर्ममिंधे आज आमच्याच घरचे वासे मोजतायत्....आपल्याच
मातृभुमीच्या कलेजाची लक्तर तोडतायत्....

मी मुंबई बोलतेय...

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Sat, 26 Nov 2011 17:38:00 +0000

- विकास शिरपूरकर

”मी मुंबई. कधी कुणी मला बॉम्बे म्हणायचं तर कुणी बंबई. त्याही आधी तर कधी मुंबा, कधी मुंबापुरी, कधी Bombaim तर कधी बंबई आणि Bombay. गेल्‍या तीन-चारशे वर्षांत मी अनेक बदल पचवले आणि रूचवले सुध्‍दा. म्हणूनच मला कुणी काय संबोधावं ही तक्रार घेऊन मी आलेलीच नाहीये. ही नावे बदलतानाच मी इतकी बदलून गेले की माझी मीच मला ओळखू येत नाहीये. पण हो मी कितीही बदलले असले तरी माझ्या वृत्ती मात्र तशाच आहेत, माझ्या लेकरांमध्येही त्या वृत्तीच सामावल्या आहेत. त्यालाच तुमच्या इंग्रजी की काय भाषेत म्हणतात ना ‘मुंबई स्पिरीट’, तेचते हे….

वर्षे सरलीत. कॅलेंडरची पाने एकामागोमाग उलटत गेलीय, पण इतक्या वर्षांच्या माझ्या आयुष्यांत गेल्या वर्षीचा २६ नोव्हेंबरचा दिवस मात्र विसरू म्हणता विसरता येत नाही. जणू भूतकाळ

ठप्प होऊन स्तब्ध झालाय. धाड…धाड गोळ्यांचे आवाज… बॉम्बस्‍फोट आणि काळजाचा थरकाप उड‍वणार्‍या किंकाळ्या… सगळं कसं आजही मा

झ्या डोळ्यांसमोर टक्क दिसतंय. तो दिवस, ती रात्र… सगळं जणू अंगावर येतंय… चहुकडे जीवाच्‍या आकांतानं सैरावैरा धावत सुटलेले जीव… रक्ताच्‍या थारोळ्यात पडलेली माझी लेकरं….ग्रेनेड, बॉम्ब नि गोळीबाराचे आवाज… जळालेल्‍या मानवी मांसाचा दर्प…मृत्यूचे तांडव चाललं होतं नुसतं.

माझ्या अंगाखांद्यांवर अभिमानानं लेवून मिरवावं अशा माझ्या वैभवशाली इतिहासाच्‍या पाऊखुणांवरच त्या ‘नापाक’ मंडळींनी घाला घातला. छत्रपती शिवाजी टर्मिनस, हॉटेल ताज आणि ओबेरॉय इतकचं काय ज्यू धर्मियांचं नरीमन हाऊस… या इमारतींत घुसून या दुष्टांनी धाडधाड गोळीबार करत निष्‍पाप, निरपराध आणि निरागस जीवांना निर्दयपणे ठार केलं. नृशंस हत्याकांडाचीही परिसीमा म्हणावी असंच हे चाललं होतं. जोडीला ग्रेनेडने हल्‍ले सुरूच होते. माझ्या लाडक्या ताजला तर विद्रुप करण्याचा जणू चंगच बांधला होता. माणसांना तर मारलंच, पण नंतर या वास्तुला आग लाव, हातबॉम्ब फोड असले उद्योगही त्या दुष्टांनी केले. 60 तास मृत्युचं हे तांडव सुरू होतं….

आणि मी हतबल होऊन सगळं काही पाहत राहण्‍याशिवाय काहीही करू शकले नाही….

पण माझ्या नि माझ्या लेकरांच्‍या संरक्षणासाठी अगदीच तुटपुंज्या शस्‍त्रांसह धावून आलेले माझे ती वीरही आठवताहेत. निधड्या छातीनं दहशतवादाचा तो राक्षसी डाव उधळून लावण्‍यासाठी निघालेल्या त्या हेमत करकरे, विजय साळस्‍कर आणि अशोक कामटे नि त्यांना साथ देणारी त्यांच्या दलातली मंडळीही आठवतात. नि त्या नापाक धरतीचे इरादे जगापुढे उघड करणारा पुरावा आपल्या पोलादी हातांनी पकडून ठेवताना रक्त सांडलेले तुकाराम ओंबळेही आठवतात. माझ्या ताजची प्रतिष्ठा राखून तिथे लपलेल्या त्या भेकड दहशतवाद्यांवर तुटून पडलेला संदीप उन्नीकृष्णन नि कॅप्टन गजेंद्रसिंगही आठवतोय. नि या सगळ्यांच्या पराक्रमामुळेच मी वाचले. भर दरबारात द्रौपदीची अब्रू काढण्याचा प्रसंगच जणू होता. पण या वीरांनी आपले प्राण लावून माझी अब्रू वाचवली.

हे साठ तास मी कुढत होते, आतल्या आत. या साठ तासात माझी 173 लेकरं गेली. कित्येक जायबंदी झाली. कित्येकांचे संसार उध्वस्त झाले. कित्येक अनाथ झाले. नि कित्येक अपंग. कितिकांची कितीक दुःख. असं वाटत होतं जणू त्यांच्या या दुःखाला मीच तर जबाबदार नाही? या जगात माझं महत्त्वंच इतकं वाढलं की माझी ही प्रतिष्ठा धुळीला मिळवायसाठी हा कट रचला गेला. नि त्यात या निरपराधांना आपला जीव गमवावा लागला. हे थांबलं तरी माझ्या डोळ्यातली आसवे थांबत नव्हती. दहशतवाद्यांना मारले, पण मी कशी उभी राहू? पार खचूनच गेले होते मी. पुन्हा उभे रहाण्याची हिंमतच नव्हती माझ्यात. अगदीच असहाय झाले होते. पण मला धीर दिला, माझ्याच लेकरांनी. माझ्या मुंबईकरांनी.

माझ्यासाठी हा घाव मोठा होता, पण नवीन नव्हता. १९९३ मध्येही कुण्या दाऊदने बॉम्बस्फोट केले. त्याआधी दंगलही झाली. त्यानंतरही पुन्हा पुन्हा बॉम्बस्फोट होतच राहिले. दोन वर्षांपूर्वी २६ जुलैलाच महापूरही आला. संकटे मला नवीन नाहीत नि त्यांच्या मालिकाही. पण त्या प्रत्येकातून मी उभी राहिले. चालत राहिले. धावत राहिले. पण गेल्या वर्षीचा हल्ला माझ्या अगदी वर्मी लागला होता. पण तरीही दुसर्‍या दिवशी मी डोळे किलकिले केले नि त्याच छत्रपती टर्मिनसकडे पाहिलं, लोकल आली होती, लोक येत होते. लोकल येतच गेल्या नि लोकंही येत गेले. माझ्या दुःखी चेहर्‍यावर किंचित हसू पसरलं. पाण्याच्या काठावर माणसांचा समुद्र पुन्हा एकदा माझ्यात हेलकावू लागला.

माझं चैतन्य परत आलं. हसू पुन्हा फुललं. समाधान ओसंडून वाहू लागलं. दहशतवाद्यांना वाटलं एका हल्ल्यात मी संपून जाईन. धुळीत मिळून जाईल. जणू माझं वैराण वाळवंट होईल. पण तसं काहीच झालं नाही. तो हल्ला उरात ठेवूनही माणसं येतच राहिली. काम करतच राहिली. माणसांचा समुद्र पुन्हा एकदा काठोकाठ भरला. माझं ‘स्पिरिट’ लोकांमध्ये शिगोशिग भरलंय. एका हल्ल्याने ते विरून जाणार नाही, याची खात्री पटली.

कुणीतरी उगाच नाही म्हटलंय, ‘मुंबई नगरी बडी बाका। तिन्ही लोकी वाजे तिचा डंका’

शेवटी मी मुंबई आहे. मुंबई. कधीच न थांबणारी. अखंड वाहत रहाणारी…..

&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;ilayer src="http://www.s2d6.com/x/?x=i&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;z=i&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;v=2551526&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;r=[RANDOM]&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;k=[NETWORKID]" z-index="0" width="468" height="60"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://www.s2d6.com/x/?x=c&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;z=s&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;v=2551526&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;r=[RANDOM]&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;k=[NETWORKID]" target="_blank"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;img src="http://www.s2d6.com/x/?x=i&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;z=s&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;v=2551526&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;r=[RANDOM]&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;k=[NETWORKID]" border="0" alt="click here" /&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/ilayer&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;

Gaddafi killed as Libya's revolt claims hometown

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Thu, 20 Oct 2011 13:23:00 +0000

Sirte- Former Libyan leader Muammar Gaddafi died of wounds suffered on Thursday as fighters battling to complete an eight-month-old uprising against his rule overran his hometown Sirte, Libya's interim rulers said. His killing, which came swiftly after his capture near Sirte, is the most dramatic single development in the Arab Spring revolts that have unseated rulers in Egypt and Tunisia and threatened the grip on power of the leaders of Syria and Yemen. "He (Gaddafi) was also hit in his head," National Transitional Council official Abdel Majid Mlegta told Reuters. "There was a lot of firing against his group and he died."
Mlegta told Reuters earlier that Gaddafi, who was in his late 60s, was captured and wounded in both legs at dawn on Thursday as he tried to flee in a convoy which NATO warplanes attacked. He said he had been taken away by an ambulance. There was no independent confirmation of his remarks. An anti-Gaddafi fighter said Gaddafi had been found hiding in a hole in the ground and had said "Don't shoot, don't shoot" to the men who grabbed him. His capture followed within minutes of the fall of Sirte, a development that extinguished the last significant resistance by forces loyal to the deposed leader. The capture of Sirte and the death of Gaddafi means Libya's ruling NTC should now begin the task of forging a new democratic system which it had said it would get under way after the city, built as a showpiece for Gaddafi's rule, had fallen. Gaddafi, wanted by the International Criminal Court on charges of ordering the killing of civilians, was toppled by rebel forces on August 23 after 42 years of one-man rule over the oil-producing North African state. NTC fighters hoisted the red, black and green national flag above a large utilities building in the center of a newly-captured Sirte neighborhood and celebratory gunfire broke out among their ecstatic and relieved comrades. Hundreds of NTC troops had surrounded the Mediterranean coastal town for weeks in a chaotic struggle that killed and wounded scores of the besieging forces and an unknown number of defenders. NTC fighters said there were a large number of corpses inside the last redoubts of the Gaddafi troops. It was not immediately possible to verify that information.

'मूर्ती लहान, पण किर्ती महान'

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Sun, 02 Oct 2011 14:14:00 +0000

एक सहा वर्षांचा मुलगा आपल्या काही मित्रांसह एका बागेत शिरला. बागेतील रंगीबेरंगी फुले पाहुन मुले हरखून गेली आणि त्यांनी मोठ्या प्रमाणावर ते तोडण्यास सुरूवात केली. सर्वांनी भरभरून फुले तोडली, मात्र हा मुलगा सर्वांमध्ये लहान आणि ठेंगणा असल्याने तो मागे पडला. त्याने काही फुले तोडले तोच बागेतील माळी तिथे आल्याने सर्व मुले पळून गेली. हा सहा वर्षाचा मुलगा मात्र माळ्याच्या ताब्यात सापडला. माळ्याने सर्व मुलांचा राग या मुलावर काढून त्याला मारायला सुरूवात केली.
काकुळतीला येऊन मुलगा म्हणाला, मला वडील नाहीत म्हणून तुम्ही मला मारलंत ना? मुलाचे हे बोल ऐकून माळ्याचा राग मावळला. मात्र तो म्हणाला, बेटा जर तुझे वडील नसतील तर अशा स्थितीत तु अधिक जबाबदारीने वागायला हवं. माळ्याने मुलाला सोडून दिलं, पण माळ्याच्या या एका वाक्याने मुलाचे अवघे जीवनच बदलले. केवळ कौटुंबीक जबाबदारीच नव्हे तर राष्ट्राची जबाबदारी समर्थपणे पेलणारा आणि ज्याच्या कर्तृत्वावर देशाला अभिमान वाटावा असा तो घडला. ही व्यक्ती दुसरी-तिसरी कुणी नसून देशाचे दुसरे पंतप्रधान भारतरत्न लालबहादूर शास्त्री.

उत्तर प्रदेशातील मुगलसराय येथे २ ऑक्टोबर १९०४ या दिवशी लाल बहादूर श्रीवास्तव यांचा जन्म झाला. त्यांचे वडील शारदा प्रसाद हे एक गरीब शिक्षक होते. नंतरच्या काळात ते महसूल विभागात लिपिक म्हणून कार्यरत होते. शास्त्रीजी लहान असतानाच त्यांच्या वडीलांचे निधन झाले. अतिशय गरीबीच्या व हालाखीच्या दिवसांत दिवस काढून त्यांनी पदवीपर्यंतचे शिक्षण पूर्ण केले. हरिश्चंद्र विालय आणि काशी विापीठातून त्यांनी शिक्षण पूर्ण केले. त्यामुळेच त्यांना 'शास्त्री' ही उपाधी मिळाली. याच काळात ते भारत सेवक संघाशी जोडले गेले. गांधीवादी विचारांनी भारावून जाऊन त्यांनी आपले संपूर्ण जीवनच या विचारांमध्ये घालविले. या काळात स्वातंत्र्य लढ्याने चांगलीच गती घेतली होती. शास्त्रीजींनीही त्यात उडी घेतली. विशेषतः १९२१ चे असहकार आंदोलन आणि १९४१ चा सत्याग्रह यात त्यांची भूमिका महत्वाची होती. या आंदोलनात त्यांनी तुरुंगवासही झाला. याच काळात पुरुषोत्तमदास टंडन, गोविंद वल्लभपंत आणि पंडित जवाहरलाल नेहरू यांच्या मार्गदर्शनाखाली त्यांनी अनेक ठिकाणी सत्याग्रहांचे नेतृत्त्व केले.

१९२९ मध्ये अलाहाबाद येथे आल्यानंतर टंडन यांच्या आदेशानंतर त्यांनी भारत सेवक संघाचे काम अलाहाबादमध्ये वाढविण्यात महत्वाची भूमिका बजावली. याच काळात ते पंडित नेहरूंच्या अधिक जवळ गेले. स्वातंत्र्यप्राप्तीनंतर त्यांना उत्तरप्रदेशच्या संसद सचिवपदी नेमण्यात आले. तर गोविंद वल्लभपंत यांच्या नेतृत्वाखालील उत्तरप्रदेश सरकारचे ते पहिले वाहतूक मंत्री बनले. देशातील पहिल्या महिला वाहक (कंडक्टर) नेमण्याची कृती करणारेही ते पहिलेच. १९५१ मध्ये ते अखिल भारतीय काँग्रेस कमिटीचे महासचिव बनले. १९५२, १९५७ आणि ६२ या काळात काँग्रेस पक्षाला बहुमत मिळवून देण्यात त्यांचा वाटा मोठा होता.

पंडित नेहरूंच्या मंत्रिमंडळात ते गृहमंत्री म्हणूनही कार्यरत होते. १७ मे १९६४ या दिवशी तत्कालीन पंतप्रधान पं. नेहरू यांच्या निधनानंतर शास्त्रीजींनी ९ जून १९६४ या दिवशी पंतप्रधानपदाची जबाबदारी स्वीकारली. सीमेवर देशाच्या रक्षणासाठी लढणारा सैनिक आणि सीमेच्या आत देशातील जनतेची भूक भागविण्यासाठी घाम गाळून शेती करणारा शेतकरी यांना त्यांनी खर्‍या अर्थाने महत्व दिले.

त्यातूनच 'जय जवान - जय किसान' हा नारा उदयाला आला. त्यांच्या काळात भारताच्या पाक सोबतच्या युद्धात भारतीय सैन्याने मोठा विजय संपादन केला. मात्र तत्कालीन सोव्हीयत रशियातील ताश्कंद येथे झालेल्या शस्त्रसंधी करारा नंतर ते प्रचंड दुःखी झाले. ताश्कंद येथेच करारानंतर दुसर्‍या दिवशी हृदयविकाराचे दोन झटके आल्याने त्यांचा मृत्यू झाला असे समजले जाते. त्यांच्या मृत्यू संदर्भात अनेक वाद व मत प्रवाह आहेत. देशाबाहेर मृत्यू झालेले ते पहिलेच राष्ट्रप्रमुख असतील.

महात्मा गांधींनी घालून दिलेली तत्वे आणि शिकवण यावर ते आयुष्यभर ठाम राहिले. म्हणून पंतप्रधानपदावर असूनही त्यांच्याकडे स्वतःचे साधे घरही नव्हते, ही बाब आजच्या राजकीय स्थितीबाबत चिंतन करायला लावणारी आहे. त्यांना १९६६ मध्ये मरणोत्तर भारतरत्न प्रदान करण्यात आले. मात्र दुर्दैवाने भारतीय राजकर्त्यांना त्यांची विचारसरणी आणि कार्याचे लवकर विस्मरण झाले.

- विकास शिरपूरकर

महात्मा गांधी

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Sun, 02 Oct 2011 11:31:00 +0000

भारतीय स्वातंत्र्याचे शिल्पकार असे महात्मा गांधी यांना म्हणता येईल. म्हणूनच त्यांना राष्ट्रपिता असा दर्जा देण्यात आला आहे. आपल्या अहिंसात्मक आंदोलनाच्या माध्यमातून या देशाला स्वातंत्र्य मिळवून देणार्‍या महात्माजींची जन्म दोन ऑक्टोबर १८६९ रोजी गुजरातमधील पोरबंदर येथे झाला.
१८८८ मध्ये ते कायद्याचे शिक्षण घेण्यासाठी इंग्लंडला गेले. तेथे त्यांनी बॅरीस्टर ही पदवी मिळवली. १८९१ मध्ये भारतात परतल्यानंतर त्यांनी वकिलीला सुरवात केली. पण आयुष्यात एक वळण अचानक असे आले की ते दक्षिण आफ्रिकेत गेले. तेथे जाऊन वकिली करू लागले. तेथेही ते योगायोगानेच तेथील भारतीयांच्या अधिकाराच्या आंदोलनात ओढले गेले.

पुढे या आंदोलनाचे नेतृत्व करून त्यांनी अहिंसात्मक आंदोलनाद्वारे आपले हक्क मिळविण्याचा अभिनव प्रयोग यशस्वी करून दाखवला. सत्याग्रहाचा प्रयोगही त्यांनी तेथेच केला. तेथेच त्यांनी १९०३ मध्ये इंडियन ओपीनिय नावाचे वृत्तपत्र काढले. सत्याग्रह शिबिराची स्थापनाही त्यांनी तेथे केली. १९१४ मध्ये ते भारतात परतले.

१९१५ पासून ते महात्मा म्हणून विख्यात झाले. १९१७ मध्ये त्यांनी चंपारण येथील शेतकर्‍यांच्या हक्कांसाठी आंदोलन केले. पुढे १९२०-२२ मध्ये अहिंसक असहकार आंदोलन, १९३०-३२ दरम्यान दांडी येथील मीठाचा सत्याग्रह आणि सविनय कायदेभंग, १९४०-४२ दरम्यान व्यक्तिगत सत्याग्रह आणि १९४२ चे भारत छोडो आंदोलन या सार्‍यात महात्माजींचे नेतृत्व झळाळून उठले.

९ ऑगस्ट १९४२ ला त्यांनी मुंबईत करा किंवा मरा असे आवाहन जनतेला केले. त्यानंतर त्यांना अटक झाली. त्यांना पुण्यात आगाखान पॅलेस येथे ठेवण्यात आले. तेथे सहा मे १९४४ ला त्यांना सोडणअयात आले. त्यांनी अनेकदा उपोषणाचा मार्ग अवलंबून ब्रिटिश सरकारला जेरीला आणले. त्यांच्या प्रयत्नांना यश येऊन अखेर पंधरा ऑगस्ट १९४७ ला स्वातंत्र्य मिळाले. पण त्यावेळी हा महात्मा नोआखालीत सुरू असेलली जातीय दंगल विझवण्यासाठी काम करीत होता. लोकांसाठी आयुष्याचा होम करणार्‍या महात्मा गांधींना एका असंतुष्टाने तीस जानेवारी १९४८ मध्ये गोळी घातली. त्यातच त्यांचे निधन झाले.

महात्मा गांधी केवळ अट्टल राजकारणीच नव्हते तर जीवनाच्या विविध पैलूवर त्यांचा चांगलाच प्रभाव होता. ते चांगले समाज सुधारक, कुशल अर्थज्ज्ञ होतेच याबरोबरच त्यांचा उत्कृष्ट जनसंपर्क होता. ज्यावेळी मुद्रण माध्यम इंग्रजांच्या आधिपत्याखाली होते, अशा वेळी गांधीजींनी आपल्या विचारांची लाट गावागावात आणि शहराशहरात पोहचवली. त्यांच्या सरळ, साध्या व सोप्या भाषेचा प्रभाव लाखो लोकांवर पडत असे.

इंडियन ओपिनियन मध्ये गांधीजींनी लिहिले आहे... व्यक्तीचा प्रमुख संघर्ष आतून असतो. ती आतील शक्ती प्रेरणा देत असते. हे कार्य वर्तमानपत्र चांगल्या प्रकारे करू शकतात. एका पत्रकाराच्या रूपाने त्यांनी सामाजिक, आर्थिक व राजकीय विचार मांडले, त्यामुळे तत्कालीन बुद्धिमंत वर्गाने म्हणजे वकील, शिक्षक, विद्यार्थी, पत्रकार, ट्रेड युनियनचे नेते आदींनी गांधीजींना आपले प्रेरणास्थान मानले.

त्यांनी सुरू केलेल्या 'हरीजन' वृत्तपत्राचा उद्देशच ग्रामीण भागातील लोकांचे भले करणे आणि त्यांच्या जीवनामध्ये सुधारणा करणे होता. सामाजिक सुधारणा, शिक्षणपर लेखांच्या शिवाय गांधीजींच्या वर्तमानपत्रात आगामी राजकीय कार्यक्रम, रणनीती यांचेही विवरण असायचे.

प्रख्यात शास्त्रज्ञ आईनस्टाईनने गांधीजींच्या बाबतीत एकदा म्हटले होते, असा कुणी माणूस या धरतीवर निर्माण झाला होता. यावर येणारी पिढी खचितच विश्वास ठेवेल.

प्रेम

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Wed, 24 Aug 2011 16:36:00 +0000

शिकारीचा आजचा सातवा दिवस होता. संध्‍याकाळी टॉर्च आणि धनुष्‍यबाण घेऊन तो जंगलाकडे निघाला. शिकारीचा शोध सुरू झाला आणि अचानक त्‍याला आदिवासी वस्‍तीच्‍या जवळच्‍या झुडपाजवळ काही तरी दिसलं. तो थांबला. झाडाच्‍या कडेला हरण उभे होते. त्‍या हरणावर त्‍याने नेम धरला आणि बाण सोडणार तोच तो थबकला. त्‍याने पुन्‍हा त्‍या हरणाच्‍या डोळयात पाहिले आणि त्‍याच्‍या हातातला धनुष्‍यबाण निखळला...

गेले सहा दिवस तो सतत तिथं यायचा शिकारीला निघाला की ते हरण त्‍याला तिथंच उभं असलेलं दिसायचं. तो रोज त्‍या हरणावर लक्ष केंद्रीत करून नेम धरायचा आणि त्‍याच्‍या डोळ्यांतला करुण भाव पाहून त्‍याच्‍या हातातला धनुष्‍यबाण निखळायचा. हे असं का घडतयं या विचारानं त्‍याला अस्‍वस्‍थ केलं होतं.

त्‍यानं ठर‍वलं आणि त्‍या जंगलातल्‍या एका थोराड आदिवासी गृहस्‍थाला त्‍यानं विचारलं. त्‍याला सांगितलं की ते हरण रोज तिथं येत आणि तो त्‍याच्‍यावर नेम धरूनही बाण चालवू का शकत नाही.

तो वृध्‍द म्‍हणाला, खरं सांगू हे हरीण रोज आम्‍ही वाजत असलेला ढोल ऐकण्‍यासाठी इथं येतं. वा-याचा आवाज झाला तरीही घाबरून पळून जाणारे भित्रे हरीण ढोल ऐकायला येत हे काही त्‍याला पटलं नाही. त्‍यानं पुन्‍हा विचारलं. हे कसं शक्‍य आहे, हरणासारख्‍या भित्र्या प्राण्‍याने इतकं साहस करणं शक्‍यच नाही. त्‍याच्‍या डोळ्यात तो करूण भाव का असतो, की जो पाहताच शिका-याच्‍या हातातलं धनुष्‍यबाण खाली पडतो. त्‍याची गोंधळलेली अवस्‍था पाहताच तो वृध्‍द म्‍हणाला, ते हरीण इथं येतं आम्‍ही वाजवत असलेला ढोल पाहण्‍यासाठीच. त्‍याच्‍यातल्‍या त्‍या साहस आणि आणि डोळयातल्‍या कारुण्‍याचं कारण एकच आहे... या ढोलावरच कातडं आहे त्‍याच्‍या जीवनसाथीच....!

- संकलनः प्रिया कदम

(मायभूमीच्‍या एका वाचकाने पाठवलेले आणि थेट मनाला भिडणारे हे संकलीत लेखन खास 'मायभूमीकरांसाठी)

आपल्‍यालाही लिखाणाची आवड असेल तर आपले लिखाण आमच्‍याकडे पाठवा... आम्ही ते प्रसिद्ध करू....

लोकमान्‍यांची लोकमान्‍यता

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Sat, 20 Aug 2011 12:05:00 +0000

- विकास शिरपूरकर

ब्रिटीशांनी भारतावर 150 वर्षे राज्य केलं. इतकी वर्षे त्यांना आपल्याला गुलाम बनवून ठेवणे शक्य झालं कारण जातीपातीच्या धर्माधर्माच्या भिंतींमध्ये विभागला गेलेला भारतीय समाज. देशाला स्वातंत्र्य हवे असेल तर आधी या विखुरल्या गेलेल्या समाजाला एकत्र आणण्याची जातीजातीमधील तेढ कमी करण्याची आवश्यकता असल्याचे लोकमान्य टिळकांनी ओळखले.

महाराष्ट्रातील हिंदू धर्मीय बांधवांना संघटित करण्याच्या उद्देशाने त्यांनी गणेशोत्सव व शिवजयंती उत्सवाचे सार्वजनिक पातळीवर आयोजन करण्याचा निर्णय घेतला.

त्याकाळातल्या हिंदू समाजात धर्माबददल कमालीची उदासीनता होती. ब्रिटिशांच्या आधिपत्याखाली राहत असताना त्यांच्या बुद्धिमत्तेमुळे आणि संशोधनांमुळे हिंदू समाज दबला गेला होता. त्यामुळे अनेक शतके जुन्या आपल्या संस्कृतीचा आणि त्यातल्या परंपराचा भारतीय समाजाला विसर पडत चालल्याचे चित्र निर्माण झाले होते.
अशा परिस्थितीत भारत हा देश आहे आणि आपल्याला त्याच्या अस्मितेसाठी ब्रिटिशांकडून स्वातंत्र्य प्राप्त केलेच पाहिजे ही भावनाच निर्माण झालेली नव्हती. तत्कालीन गरिबी आणि अशिक्षितता हे देखील यास

कारणीभूत होते. स्वातंत्र्य लढायांच्या काळात भरकटलेल्या समाजाला एकत्र आणण्यात या उत्सवांच्या सार्वजनिक आयोजनाचा खूप उपयोग झाला. तत्कालीन महाराष्ट्राचा विचार केला तर या काळात महाराष्ट्रीयन हिंदू समाजाची रचना एखाद्या मंदिराच्या पाय-यांप्रमाणे होती. ज्या सोबत तर आहेत. मात्र एका पायरीपेक्षा दुसरी वरचढ आणि शेवटच्या पायरीचा आणि पहिल्या पायरीचा एकमेकांशी काहीही संबंध नाही.

म्हणूनच मराठ्यांचे स्वराज्य व्हावे यासाठी जीवाचे रान करणार्‍या छत्रपती शिवाजी महाराजांची जयंतीही प्रत्येक समाजात आणि घरांमध्ये वेगवेगळी साजरी केली जात होती. गणेशोत्सवाचीही परिस्थिती यापेक्षा वेगळी नव्हती. प्रत्येक घरात गाणा-याची स्थापना स्वतंत्ररीत्या केली जात असे.

लोकमान्यांनी या दोनही उत्सवांना ख-या अर्थाने लोकात्सव करण्याचा प्रयत्न केला. त्यांनी 1894 साली पहिल्यांदा सार्वजनिक गणेशोत्सवाची संकल्पना मांडून विंचूरकरांच्या वाड्यांत सार्वजनिक रित्या गणेशाची स्थापना केली. हिंदू समाजातील जाती-जातींमध्ये एकसंघता यावी. भारत हे एक राष्ट्र असून या राष्ट्राचे आपण नागरिक आहोत अशी राष्ट्रपेमाची भावना त्यांच्यात जागृत व्हावी, एकतेची जाणीव होऊन हिंदूची एक संघटित शक्ती पारतंत्र्याविरुद्ध उभी राहावी हा या उत्सवामागील प्रमुख उद्देश होता.

लोकमान्यांनी सुरू केलेल्या त्याकाळच्या उत्सवांमध्ये केवळ शिवछत्रपती व गणयाची पूजाअर्चा होऊ लागली असे नव्हे. तर मराठी मातीतील अनेक वर्षांची परंपरा असलेल्या भजन-कीर्तनाच्या परंपरेचे पुनरुज्जीवन झाले. सार्वजनिक कार्यक्रमांच्या माध्यमातून गावागावांमध्ये भजन, कीर्तन, पथनाट्य यांच्या माध्यमातून प्रबोधन केले जाऊ लागले. शाहिरांच्या पोवाड्यातून इथल्या जनतेच्या मनात राष्ट्रभावना जाग्रत होण्यासही मदत झाली. तरुणपिढीमध्ये आपल्या मातीबददल आणि संस्कृतीच्या श्रेष्ठत्वाबददल पुन्हा अभिमान निर्माण होऊ लागला. टिळक अशा उत्सवांमधून अनेकदा समाजप्रबोधन आणि लोकशिक्षणासाठी त्या-त्या क्षेत्रातील तज्ज्ञांची व्याख्याने आयोजित करीत असत. त्याचाही तरुणपिढीला चांगला उपयोग झाला.

त्यांनी या उत्सवांच्या आयोजनातून हिंदू जाती व समाजामध्ये बंधुत्वाची व एकत्वाची जाणवी निर्माण केली. त्यांच्यातील सुप्त सामर्थ्याची समाजाला जाणीव करून दिली. या उपक्रमांमुळे अनेक वर्षांपासून निद्रावस्थेत गेलेला समाज पुन्हा खळबळून जागा झाला. त्यांना आपल्या अस्तित्वाची आणि आत्मसन्मानाची जाणीव झाली. या सार्वजनिक उत्सवांमधून अनेक तरुणांनी संघटित होऊन स्वातंत्र्यसमरात भरीव योगदान दिले आहे.

शून्‍य मैलावरचे शहरः नागपूर

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Mon, 08 Aug 2011 15:33:00 +0000

-विकास शिरपूरकर

संत्र्यांसाठी प्रसिद्ध असलेल्या आणि राज्याच्या उपराजधानीचे केंद्र असलेल्या नागपूर जिल्ह्याचे पर्यटनाच्या दृष्टीनेही वेगळे महत्त्व आहे. सातपुड्याच्या पर्वतराजींमध्ये वसलेल्या नागपूरचे सौंदर्य नवेगाव बांध, सीताबर्डीचा किल्ला, दीक्षा भूमी, ड्रॅगन पॅलेस, अंबाझरी, महाराजबाग प्राणिसंग्रहालय यामुळे अधिकच खुलले आहे.

नाग नदीच्या तिरावर वसलेल्या आणि सुमारे 9 हजार 890 स्के. किलोमीटर परिसरात पसरलेल्या नागपूरची स्थापना 1702 मध्ये देवगडचा गौंड राजा बख्त बुलंद शहा याने केली. शहाच्या मृत्यूनंतर त्याचा मुलगा राजा चांद सुलतान याने १७०६ साली त्याची राजधानी नागपूरला हलविली. त्याच्या काळात नागपूरचा चांगलाच विस्तार झाला. पुढे मराठ्यांनी ती ताब्यात घेतली १७४२ मध्ये रघूजीराजे भोसले सत्तेवर आले. पुढे इंग्रज राजवटीच्या काळातही नागपूरची चांगलीच भरभराट झाली.

भौगोलिकदृष्ट्या देशाच्या नकाशावर पाहिल्यास भारताच्या मध्य भागातच शून्य मैलाचा दगड असल्याने त्यास शून्य मैलावरील शहर असेही संबोधले जाते. संत्र्याची मोठी बाजारपेठ असल्याने 'ऑरेंज सिटी' म्हणूनही नागपूरची ओळख आहे. मध्यंतरीच्या काळात भौगोलिक सुरक्षिततेच्या दृष्टीने नागपूरला देशाची राजधानी करण्याची मागणीही पुढे आली होती.

येथील वैशिष्ट्यपूर्ण नागपुरी संत्र्यामुळे या भागाची मोठी ओळख आहे. या संत्र्याने विदर्भाला ख-या अर्थाने वैभव प्राप्त करून दिले आहे. नागपुरी संत्र्यांचा इतिहासही तितकाच रोचक आहे. येथील तत्कालीन राज्यकर्ते रघूजी

राजे भोसले यांनी आपल्या घरगुती बागेत सहज म्हणून संत्र्याची लागवड केली. फळ उगवून आल्यानंतर ते नेहमीच्या फळापेक्षा अधिक रसाळ व आकारानेही मोठे होते. हे पाहून त्यांनी आपल्या बागांमध्ये मोठ्या प्रमाणावर संत्र्याची लागवड केली. तेथील हवामानामुळे येथे संत्रे उत्पादन चांगले यायला सुरुवात झाल्याने येथील शेतक-यांनी ते सुरू केले. आज नागपूरच्या संत्र्यांना जगभर मोठी मागणी आहे. त्यापासून जॅम, स्क्वॅश, ज्यूस आदींचे उत्पादन घेत इथल्‍या शेतक-यांनी आर्थिक स्‍वावलंबन साधले आहे.

पर्यटनाचे केंद्र

सातपुडा राणीने आपल्या दोन्ही हातांनी मुक्तपणे नागपूरवर निसर्ग सौंदर्याची उधळणं केली आहे. त्यामुळेच नागपूर शहरात नेहमीच पर्यटकांची मोठ्या प्रमाणावर गर्दी आढळून येते.

अभयारण्य विदर्भात वनांची काही कमी नाही. आणि जंगलात भटकंती करणे कुणाला आवडत नाही. मध्यप्रदेश व महाराष्ट्राच्या सीमेवरील सातपुड्याच्या पर्वत रांगामध्ये पंडित जवाहरलाल नेहरू राष्ट्रीय अभयारण्य म्हणजे वन्य जीवांना त्यांच्या नैसर्गिक निवासस्थानी जाऊन पाहण्याची इच्छा असणा-यांसाठी मेजवानीच. पर्यटकांसाठी रम्य परिसरात मोठ्या प्रमाणावर वन्य जीवांचे वास्तव्य असून पक्ष्यांच्या अनेक जाती येथे पाहावयास मिळतात. जंगलात भटकंती करताना या सर्वांची सोबत म्हणजे अवर्णनीय आनंद.

नवेगाव बांध (Navegaon)

नवेगाव बांध हे विदर्भातील सर्वात प्रसिद्ध अभयारण्य आणि साहसी पर्यटकांना साद घालणारे ठिकाण आहे. जंगलात प्रवेश केल्यानंतर काही अंतरावरच चित्ता, सांबर, हरीण, चितळ किंवा हूपहूप करीत येणा-या वानरांचे सहज दर्शन घडून आल्यास आश्चर्य वाटण्याची काही गरज नाही. जंगलात वन्यजीवांची दाट वस्ती आहे. जंगलाच्या मध्यभागी असलेल्या अनेक पाणवठ्यांमुळे येथे वन्यजीवांचे हमखास दर्शन घडते. त्यासाठी खास निरीक्षण मनोरेही उभारण्यात आले आहेत. जंगलात गेल्यानंतर येथील हरीण संवर्धन केंद्र आणि पक्षिमित्र डॉ. सलीम अली पक्षी अभयारण्य पाहायला विसरू नका. देशात आढळणा-या पक्ष्यांच्या 60 टक्के जाती येथे सहज पाहता येतील.

सीताबर्डीचा किल्ला

नागपूरला आला आणि सीताबर्डीचा किल्ला पाहिला नाही तर नागपूर पाहिलेच नाही असे सामान्यतः पर्यटकांमध्ये समजले जाते. दोन डोंगरांच्या मधोमध वसलेल्या या किल्ल्याचे बांधकाम 1857 मध्ये एका ब्रिटिश अधिका-याकडून केले गेले. पावसाळी पर्यटनासाठी हा 'हॉटस्पॉट' आहे. १८१७ साली ब्रिटिश व भोसले साम्राज्यात मोठे युद्ध झाले होते. या युद्धात ब्रिटिशांनी विजय मिळविला आणि त्यानंतर नागपूर त्यांच्या ताब्यात गेले.

दीक्षाभूमी

भारतरत्न डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांनी आपल्या शेकडो अनुयायांसह बौद्ध धर्माची दीक्षा घेतलेले ही पावन भूमी. या घटनेची आठवण म्हणून येथे दीक्षाभूमीवर एका स्मारकाची स्थापना करण्यात आली आहे. रामदास पेठजवळ असलेल्या या ठिकाणाला भेट देण्यासाठी दररोज जगभरातून शेकडो बौद्ध बांधव येत असतात. या ठिकाणी भिक्खू निवास, पदव्युत्तर महाविदयालय आणि जगातील सर्वात मोठा पोकळ स्तूप आहे. सुमारे 6 कोटी रुपये खर्च करून बांधण्यात आलेल्या या विहारांमध्ये बुद्धाच्या जीवनातील अनेक कथा मांडण्यात आल्या आहेत. एका विहारात 5000 भत्ते बसू शकतील एवढी त्याची भव्यता आहे. स्तूपाची उंची सुमारे 120 फूट आहे. स्तूपासाठी संगमरवर व ढोलपूरच्या दगडांचा वापर करण्यात आला असून त्याचे रात्रीचे सौंदर्य सहज डोळयात भरते.

जादू महल

शहरातील विश्वकर्मा नगरात असलेला जादू महाल ही जागाही नागपूरकरांसाठी अभिमानास्पद वास्तू आहे. नागपूरमधील रहिवासी असलेले प्रसिद्ध जादूगार स्व. सुनील भावसार यांनी या जादूच्या महालाची निर्मिती केली. कदाचित भारतातील जादू या विषयाला वाहिलेली ही एकमेव वास्तू असावी. या वास्तूमध्ये वेगवेगळ्या जादुई करामतींचा वापर केल्याने पर्यटकांना धमाल येते. पर्यटकांचा ओघ पाहून जादू महाल रविवारीही सुरू असतो.

शहरात अनेक हिंदू प्रार्थनास्थळे असून पोद्दारेश्वर राम मंदिर हे त्यापैकी सर्वाधिक जूने आणि प्रसिद्ध ठिकाण आहे. कोराडी येथील प्राचीन श्री महालक्ष्मी मंदिरात भक्तांची नेहमीच गर्दी असते. कॅथॉलिक सेमिनरी, बौद्ध ड्रॅगन प्लेसदेखील प्रसिद्ध आहेत. दिवसभराच्या भटकंतीनंतर आपोआपच पावले वळतात ती निसर्ग सौंदर्याने परिपूर्ण असलेल्या अंबाझरी तलावाकडे. अत्यंत सुंदर उद्यान हे पर्यटकांचा थकवा घालविणारे अत्यंत सुंदर ठिकाण आहे. संगीताच्या तालावर पदन्यास करणरे कारंजे आणि बोटींगची सुविधा असल्याने येथे बच्चे कंपनीही चांगलीच रमते. निसर्गाचा आनंद घेत तलावाच्या काठाकाठाने चालत जाण्यासाठी उद्यानातून छोटीशी पाऊलवाट आहे.

या शिवाय प्रभू श्रीरामांच्या वास्तव्याने पुनीत झालेले रामटेक, महाकवी कालिदासाला 'मेघदूत' सारख्या महाकाव्याची निर्मिती करण्यासाठी प्रेरित करणारीही हीच भूमी याच ठिकाणी सुमारे 600 वर्षे जुने श्रीरामाचे मंदिर आहे. तेलंगखेडी, गांधीसागर, गोरेवाडा व सोनेगाव हे तलावही पर्यटकांची अधिक आवडती ठिकाणे आहेत.

कसे जाल
रेल्वे (railway)

नागपूर हे रेल्वेचे सर्वांत मोठे जंक्शन असल्याने देशभरातून कुठूनही नागपूरला सहज पोचता येते. मुंबई, दिल्ली, चेन्नई व कोलकाता या महानगरांना जोडणाऱ्या गाड्याही येथूनच जातात.

रस्ते

भारतातील दोन महत्त्वाचे राष्ट्रीय महामार्ग (कन्याकुमारी-वाराणसी क्र. ७ kanyakumari - varanasi) व (हाजिरा- कोलकाता hajira - kolkata क्र. ६) हे नागपुरातून जातात. तर नागपूर-भोपाळ (nagpur - bhopal) हा महामार्ग येथूनच सुरू होतो. आशियाई महामार्ग क्र. ४७- आग्रा-मटारा agra - matara (श्रीलंका) व ४६ खरगपूर-धुळे येथून जातात.

विमान वाहतूक

देशांतर्गत व देशाबाहेरील अनेक विमानतळे नागपूरशी जोडली गेली आहेत.

संत गाडगेबाबा

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Mon, 08 Aug 2011 12:17:00 +0000

गाडगेबाबा जाऊन आता ४० वर्षे झाली. स्वच्छतेची, साफसफाईची बाबांना खूपच आवड होती. हातात झाडू घेऊन ते सतत साफसफाई करीत असत. गाडगेबाबा म्हणजे मूर्तिमंत कडकडीत वैराग्य ! जनसेवेसाठी सर्वार्थाने झोकून दिलेले आयुष्य, समाजाच्या सर्वांगीण विकासासाठी अहोरात्र कळवळणारी कनवाळू वृत्ती, हातात एक झाडू , झाडू नसेल तेव्हा काठी. झाडू घेऊन कुठेही घाण दिसली, कचरा दिसला की तो स्वत: दूर करावयाचा, स्वत: झाडलोट करावयाची, हा बाबांचा नियम. बाबा कोणाला नमस्कार करू देत नसत. त्यांच्या पायाला कोणी हात लावलेला त्यांना चालत नसे. त्यातही कोणी पुढे घुसून पायापर्यंत येण्याचा प्रयत्न केलाच तर त्याला हातातल्या काठीचा प्रसाद मिळे.

बाबांभोवती एक गूढतेचे वलय होते. आपल्याकडे कोणीही माणूस मोठा झाला की वेगवेगळ्या चमत्कारांच्या पताका त्याच्या नावाने उभारलेल्या जातात. तो चारचौघांसारखा नाही, हे सांगण्यासाठी त्याला दैवी अवतारांच्या पंक्तीत नेऊन बसविण्यासाठी अहमहमिका सुरू होते. गाडगेबाबा हातात फुटक्या मडक्याचा तळ घेऊन फिरत. त्यांच्या अंगावर फाटक्या चिंध्या शिवून तयार केलेला अंगरखा असे. श्रेष्ठ पुरुषांशी बाबांचे फार चांगले संबंध होते. लोकशिक्षणावर बाबा खूप भर देत. बाबांनी समाजसेवेचे फार मोठे काम केले. धर्मशाळा बांधल्या. लोकांच्या सोयीसाठी शाळा बांधल्या, रुग्णालये बांधली, नद्यांना घाट बांधले. बाबा जेथे असतील त्या गावात रात्री कीर्तन हा एक वेगळा अनुभव होतो. तो समाजसुधारणेचा एक पाठच असे.

लोकांनी जातिभेद पाळू नयेत, धार्मिक उत्सवासाठी वा नवसपूर्तीसाठी किंवा लग्नकार्यासारख्या समारंभासाठी अव्वाच्या सव्वा खर्च करू नये. ऋण काढून सण साजरे करू नयेत, या गोष्टींवर बाबांचा कटाक्ष होता आणि बाबा लोकांना सहज समजेल अशा भाषेत हे सुधारणेचे विचार जनसामान्यांपर्यंत पोहचवीत. सत्यनारायणाच्या कथेत साधुवाण्याची होडी सत्यनारायणाची पूजा केल्यावर पाण्यावर आली, या उल्लेखाची बाबा खिल्ली उडवीत. ते म्हणत, आपल्या सरकारला हे कसे माहीत नाही ? इतक्या बोटी बुडाल्या, सत्यनारायणाची पूजा घालून आणि देवाचा प्रसाद खाऊन त्या बोटी वर का नाही काढल्या ? देवासमोर कोंबडी, बकरी बळी देतात ते बाबांना मुळीच आवडत नसे. देवापुढे बकरे कापणार्‍यांना ते त्यांच्या तोंडावरच नावे ठेवीत. बकरीचे पिल्लू कापताना आनंद मानता मग स्वत:चे पोर गेल्यावर का रडता ? असा अगदी मर्मभेदी प्रश्न बाबा विचारीत.

हिन्दू, मुसलमान एकच आहेत, ते सांगताना बाबा अगदी लहान लहान प्रश्न विचारीत. तुमच्या रक्ताचा रंग कसा ? ' लाल '. देहत्याग केल्यावर या शरीराचे काय होते? 'माती'. जे हिन्दूंच्या शरीराचे होते तेच मुसलमानांच्या शरीराचे होते, मग हिन्दू आणि मुसलमान यात भेदाभेद कशाला? बाबांच्या अशा बोलण्याने लोक अंतर्मुख होत. त्या वेळेपुरता बाबांच्या शिकवणुकीचा जनसामान्यावर चांगला परिणाम होई, पण समाजाला शतकानुशतके पडलेले वळण चिरस्थायी बदल घडू देत नसे. समाजाचे पुन्हा ' ये रे माझ्या मागल्या ' चालूच असते.

संत एकनाथ - तुकारामापासून हे समाजसुधारणेचे व्रत आपल्या संतपरंपरेने सांभाळले आहे. आसमंतातील, परिसरातील घाणकचरा एकदा- दोनदा झाडून टाकला, तरी तो परत परत जमा होतोच. लोकांच्या मनातील कुविचारांचा कचरा आणि तण बाजूला केले, तरी परत तेथे उगवतेच. समाजमनामध्ये चांगले विचार रुजविण्याचे प्रयत्न सातत्याने चालू राहिले पाहिजेत. - असे प्रयत्न मनोभावे करणारे गाडगेबाबा वारंवार जन्म घेत नसतात हेच सत्‍य.

बॉलीवूडचा ठाकूरः संजीव कुमार

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Sun, 07 Aug 2011 12:11:00 +0000

-विकास शिरपूरकर

हिंदी चित्रसृष्टीतील सशक्त अभिनेत्यांच्या यादीत संजीव कुमार यांचे नाव नेहमीच वरच्या स्थानी राहील. या प्रतिभासंपन्न आणि सृजनशील अभिनेत्याने हिंदी सिनेमातील नायकाच्या पारंपरिक चौकटीला छेद देत स्वतःची वेगळी शैली चित्रसृष्टीत रूढ केली.

9 जुलै 1930 ला सूरतमधील एका गुजराती कुटुंबात जन्मलेला हरिहर जरीवाला आपल्या अभिनयाच्या बळावर जगाला संजीव कुमार म्हणून परिचित आहे. सुमारे 25 वर्षांच्या (1960-85) मोठ्या चित्रपट कारकीर्दीत त्यांनी 150 पेक्षाही जास्त चित्रपटांमध्ये भूमिका केल्या.

1971 मध्ये आलेल्या 'दस्तक’ आणि 1973 ची ‘कोशिश’या चित्रपटांनी त्यांना राष्ट्रीय पुरस्कारानेही सन्मानित करण्यात आले. या शिवाय 'शिखर'(1968) मध्ये सर्वश्रेष्ठ सहायक अभिनेता, ‘आँधी’ (1975) आणि ‘अर्जुन-पंडित’ (1976)साठी सर्वश्रेष्ठ अभिनेता म्हणूनही 3 फिल्मफेअर पुरस्कारांनीही संजीव कुमारला सन्मानित

करण्यात आले. त्यांनी 1960 साली आलेल्या ‘हम हिंदुस्तानी’या चित्रपटात केवळ दोन मिनिटांच्या भूमिकेतून आपल्या चित्रपट कारकिर्दीची सुरुवात केली. 1962 मध्ये राजश्री फिल्म्स कंपनीने ‘आरती’या चित्रपटात नायकाच्या भूमिकेसाठी त्यांची ऑडीशन घेतले मात्र त्यांची निवड करण्यात आली नाही.

सुरुवातीला त्यांनी काही बी 'ग्रेड'चित्रपटातूनही भूमिका केल्या. पण 1968 मध्ये 'संघर्ष'या चित्रपटातून अभिनय सम्राट दिलीप कुमारला टक्कर दिली आणि त्याक्षणी त्यांच्याकडे चित्रपटसृष्टीची नजर वळली.

चित्रपटसृष्टीत स्टारडम ही संकल्पना त्याकाळात नुकतीच रुजू झालेली होती. राजेश खन्ना हा बॉलीवूडचा पहिला सुपरस्टार समोर आला. तर‘एंग्री यंग मॅन’च्या रूपात अमिताभ बच्चनने सामान्य माणसांच्या समस्या आणि संघर्षाला वाचा फोडली. आणि त्यांच्याही आधी देव आनंद या पहिल्या स्टाइल गुरुचा बॉलीवूडमध्ये समावेश झाला होता. अशा संक्रमणाच्या काळात संजीव कुमार या सर्वांपेक्षा वेगळे ठरत, शांतपणे आपल्या मार्गाने जात आपल्या एका वेगळ्या स्थानी जाऊन पोचले. व्यावसायिक आणि ‘ऑफ बीट’ चित्रपटातील भेद मिटवून आपला वेगळा प्रेक्षक बनवित आपले स्थान पक्के करत होते. अभिनयाच्या बळावर त्यांनी आपला एक वेगळा चाहता वर्ग निर्माण केला जो नेहमीच त्यांच्या वेगळ्या भूमिकांतील चित्रपटाची प्रतीक्षा करणारा होता.

1972 च्या‘कोशिश’चित्रपटापासून त्यांची गुलजारशी जोडी जमली. या जोडीने अनेक चांगले चित्रपट दिले. ‘कोशिश’मध्ये त्यांनी एका मूक-बधिर व्यक्तीची केलेल्या भूमिकेमुळे त्यांना राष्ट्रीय पुरस्कार प्रदान करण्यात आला. आपल्या सशक्त अभिनयाने त्यांनी हे सिद्ध करून दाखविले की अभिनयासाठी संवादांची आवश्यकता नसते. केवळ डोळे आणि चेह-याच्या हावभावावरून त्यांनी जोरदार अभिनय करून दाखविला.

कोशिश, परिचय, मौसम, आँधी, नमकीन आणि अँगूर हे त्यांचे उत्कृष्ट चित्रपट आहेत. संजीव कुमार सोबत गुलजार ने मिर्झा ग़ालिब चित्रपटाची निर्मिती करण्याचा निर्णय घेतला होता मात्र संजीवच्या अकाली निधनाने ते शक्य होऊ शकले नाही.

कुठल्याही भूमिकेला त्यांनी कमी न लेखता त्यात प्राण ओतले. मग ती कोशिशमधली मुक-बधिराची भूमिका असो, 'अँगूर'मधला कॉमिक डबल रोल, 'शोले'चा लाचार ठाकुर असो किंवा 'आँधी'मधल्या महत्त्वाकांक्षी पत्नीचा लो प्रोफाइल पती. हिंदी चित्रपटात पहिल्यांदा संजीव कुमार यांनी 'नया दिन नई रात’एकाच चित्रपटात नऊ रसांची संकल्पना स्पष्ट करणा-या 9 भूमिका केल्या.

पडद्यावर आपली प्रत्येक भूमिका शब्दशः जगणा-या या कलाकाराचे व्यक्तीगत आयुष्य मात्र दुःखद होते. हेमा मालिनीने लग्नाचा प्रस्ताव नाकारल्याने संजीवकुमार नंतर एकाकीच राहिले.

आपण 50 वर्षांपेक्षा जास्त जगूच शकणार नाही या गोष्टीची त्यांना पूर्ण खात्री होती. कारण त्यांच्या अनेक पिढ्यांमध्ये कुणाही पुरुष 50 वर्षांपेक्षा जास्त जगू शकला नव्हता. खरोखरच त्यांचे वयाच्या 47 व्या वर्षी 6 नोव्हेंबर 1985 रोजी निधन झाले.

त्यांच्या अकाली जाण्याने आपण अनेक सशक्त भूमिकांना पारखे झालो आहोत, हे नक्की.

मोरगावचा श्री मोरेश्वर

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Sun, 07 Aug 2011 11:55:00 +0000

गणेशभक्तांची आवडती 'सुखकर्ता दुखहर्ता वार्ता विघ्नाची' ही आरती समर्थ रामदासांना जेथे सूचली ते म्हणजे मोरगावचा मोरेश्वर मंदिर येथे. अष्टविनायकातले प्रथम आणि प्रमुख देवस्थान म्हणून या मंदिराला ओळखले जाते. पुणे सोडल्यानंतर बारामती तालुक्यात मोरगाव ६४ कि.मी. अंतरावर आहे. भूस्वानंदभूवन या नावाने देखील या गावाची वेगळी ओळख आहे. हे गाव मोराच्या आकाराचे आणि भरपूर मोर असणारे म्हणून मोरगाव या नावाने ओळखले जाऊ लागले. रेल्वे आणि बसची सुविधा असल्याने मोरेश्वराच्या दर्शनाला सहज जाता येते.

क-हा नदीच्या विस्तीर्ण अशा काठावर उत्तराभिमुख असे मयुरेश्वर गणपतीचे मंदिर आहे. १४ व्या शतकात मोरया गोसावी यांनी या मंदिराची उभारणी केल्याची नोंद मिळते. विशेष म्हणजे या मंदिराची बांधणी मुसलमानी पद्धतीची आहे. मंदिराचे आवार बिदरच्या पातशाहीत जामदारखान्याचा अधिकारी असलेल्या गोळे या हिंदू अधिका-याने बांधले. मुसलमानी राजवटीत देखील मंदिराला राजाश्रय होता, हे विशेष होय. ५० फूट उंचीची तटबंदी आणि ४ कोप-यात उभे असणारे ४ खांब हे मिनाराप्रमाणे दिसतात. बिदरच्या महामूनी राजाच्या काळात बांधलेले आणि निजामशाहीत जिर्णोद्धार झाल्याचे दाखले मिळतात. घुमट आणि मनोरे यांच्यामुळे श्री मोरेश्वराचे मंदिर दुरुन एखाद्या दर्ग्यासारखी भासते.

मंदिराला असणार्‍या अनेक दगडी पायर्‍या भाविकांना पुरातनतेची साक्ष देतात. मंदिराच्या आवारात संगमरवर फरशीने मंदिराची भव्यता स्पष्ट जाणवते. दारात नगारखाना आणि मयुरेश्वराकडे तोंड केलेली एक भल्या मोठ्या उंदीराची मुर्ती भाविकांचे लक्ष वेधून घेते. उंदराने आपल्या पुढील दोन पायात लाडू घेतला आहे. सभामंडपात आल्यानंतर समोर देवाचा गाभारा दिसतो. गाभा-यात मयुरेश्वराची डाव्या सोंडेची बैठी मुर्ती आहे. मयुरेश्वराच्या सर्व अंगाला शेंदूर असून डोळ्यात आणि बेंबीत हिरे चमकतात. देवाच्या मस्तकावर नागराजाने फणा पसरलेला आहे. मुर्तीच्या शेजारी दोन्ही बाजूना रिद्धी-सिद्धी यांच्या पितळी मुर्ती दिसतात. पूजा केलेली दुर्वा वाहिलेली मयुरेश्वराची मुर्ती पाहिल्यानंतर भाविकांच्या मनात श्रद्धा निर्माण झाल्याशिवाय राहत नाही. परिसरातील प्रसन्न वातावरण आवारातील धार्मिकता यामुळे दूरुन दर्शनासाठी आलेल्या दर्शकाला क्षणभर का होईना सुखाचा एक क्षण अनुभवायला मिळतो. म्हणूनच की काय समर्थ रामदासांना गणेशभक्तांसाठी 'सुखकर्ता दुखहर्ता' सूचला असावा. अष्टविनायक यात्रेची सुरवात श्री मोरेश्वराच्या दर्शनाने करण्याची प्रथा आहे.

त्‍यांची वेडी मैत्री

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Sat, 06 Aug 2011 15:54:00 +0000

ती, अगदी नाकासमोर चालणारी. मुलांबददल मनात एक अनामिक भीती बाळगून असलेली. कुणा मुलाशी बोलायलाही न धजवणारी. एखाद्या मुलाशी आपली घट्ट मैत्री होऊ शकेल असा विचारही तिने कधी केलेला नाही. तर त्याची स्थिती मात्र त्याहून जरा वेगळी. नवख्यांसाठी काहीसा अबोल, तर त्याला ओळखणार्‍यांच्या दृष्टीने चालते-फिरते रेडिओ स्टेशन. थोडासा मुडी म्हणा हवं तर. स्वारी रंगात असली की भरभरून बोलणार, नाहीतर घुम्म. अनेक मित्र-मैत्रिणी असलेला. मात्र तरीही एकटाच. कसल्या तरी शोधात. कदाचित मित्र-मैत्रिणींच्या गराड्यातही एखाद्या हक्काच्या अगदी जवळच्या मित्राच्या शोधात.

हं... कदाचित त्याच शोधात असावा तो. एका अशा व्यक्तीच्या शोधात जिच्याशी त्याला भरभरून बोलता येईल. अगदी न थांबता. हातचं काहीही न राहू देता मनातलं साठलेलं, साचलेलं, हवहवंस, बोलावंसं वाटणारं मात्र कुणालाही न सांगितलेलं असं सगळं-सग्गळं भरभरून बोलून मोकळा होईल. अशा एका मैत्रीच्या शोधात.

कितीतरी दिवसांपासून त्याला अशा हक्काच्या व्यासपीठाचा शोध होता. आणि एक दिवस अचानक एखाद्या वावटळीसारखी ती त्याच्या जीवनात आली. त्याचं आख्खं विश्वच त्यादिवसाने पालटून गेलं. एका रॉंग नंबरमुळे दोघांचं पहिल्यांदा बोलणं झालं ते अवघ्या अर्ध्या मिनिटासाठी. आणि पुन्हा दुस-यांदा त्या दिवसाचा तो नंबर मिळाला की नाही हे विचारण्यासाठी त्याने स्वतःहूनच तिला केलेल्या फोनमुळे. सुरुवातीला तिनं त्याला काहीतरी सांगून टाळण्याचा प्रयत्न केला. मात्र त्याला तिच्या आवाजात काही तरी जादू असल्यासारखं वाटत राहिल्यानं त्यानं तिला अधून-मधून फोन करणं सुरूच ठेवलं.

एव्हाना पाच-सात वेळा फोनवर बोलणं झाल्यामुळे दोघांना एकमेकांचा प्राथमिक परिचय झालाच होता. तो खानदेशातला तर ती पार कोकणातली. दोघंही एकाच राज्यातली असली तरीही भौगोलिक परिस्थिती, रीतिरिवाज वेगवेगळे. त्यामुळे त्यांना बोलायला आता विषयच मिळाला. तो तिला कोकणातल्या पर्यटन स्थळांबददल तिथल्या लोकजीवनाबददल आणि खाण्या-पिण्याच्या पद्धतीबददल विचारायचा तर ती त्याला खानदेशातले लोक, त्‍यांच्‍या रीतिरिवाज, परंपरा याबददल विचारायची. दोघांची आता चांगलीच गट्टी जमली. तब्बल दीड-दोन महिने दोघही एकमेकांशी बोलत होते. मात्र ना त्याने तिला पाहिलेलं ना तिनं त्याला.

कोकण-खानदेशावरून आता मैत्री एकमेकांच्या घरापर्यंत, शिक्षणापर्यंत आणि करियरपर्यंत आली. दोघांचे विचार सहज जुळत असल्याने त्यांच्या गप्पा राजकारणापासून बॉलीवूडपर्यंत आणि स्वातंत्र्यलढ्यापासून विज्ञानतंत्रज्ञानापर्यंत भरपूर रंगू लागल्या. दोघांनाही एकमेकांच्या आवडी-निवडी मनं आणि मतंही आता चांगलीच ठाऊक झाली. असं असलं तरीही अजूनही दोघं एकमेकांसाठी अनोळखीच. एक दिवस त्यानंच तिला भेटणार का? म्हणून विचारलं. आणि इतके दिवस त्याच्याशी मनमोकळेपणानं बोलणारी ती गोंधळली. त्याला काय सांगावं हो की नाही हा गोंधळ बरेच दिवस चालला. अखेर एक दिवस भेटायचं ठरलं आणि चक्क दोघे भेटलेही. भरभरून बोलले एकमेकांशी.

आता तिची आणि त्याची मैत्री अधिकच घट्ट झाली आहे. त्यांच्यात मैत्रीचं इतकं निखळ नातं तयार झालंय की दोघं कुठल्याही विषयावर एकमेकांच्या सल्ल्याशिवाय निर्णय घेत नाहीत. एका हक्काच्या मैत्रीची त्याची गरज आता पूर्ण झाली आहे. तर तिलाही कुणीतरी आपलं हक्काचं मिळालं आहे. इतके दिवस कुणाही मुलाशी मैत्री नसलेल्या तिचा तो आता जीवाभावाचा सखा बनला आहे. दोघं एकमेकांशी खूप बोलतात... खूप भांडतात... आणि एकमेकांवर रागावतातही. एकंदरीतच दोघांचंही आता छान चाललंय.

अनादी मी, अनंत मी

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Sat, 06 Aug 2011 11:56:00 +0000

- कै. आचार्य बाळाराव सावरकर

आपल्या देशावर असलेले परकीय इंग्रजांचे राज्य नष्ट करण्यासाठी अनेक देशभक्तांनी प्रयत्न केले. या देशभक्तांत एक गट होता शस्त्रवादी क्रांतिकारकांचा. हा गट सांगे इंग्रजांचे राज्य नष्ट करण्यासाठी आपण येथील इंग्रज अधिकार्‍यांच्या मनात भीति उत्नन्न केली पाहिजे. त्यांना शस्त्राने ठार मारले पाहिजे. या गटात 1857 चे नेते नानाराव, झाशीची राणी लक्ष्मीबाई, सेनापती तात्या टोपे, वासुदेव बळवंत फडके, चाफेकर बंधू, भगतसिंग, नेताजी सुभाषचंद्र बोस प्रभृतिंची नावे प्रमुख आहेत.
असा सशस्त्र शक्तीचा पुरस्कार करण्यासाठी श्री. विनायक दामोदर तथा स्वातंत्र्यवीर सावरकरांनी तरुण वयात वीर बाजीप्रभू देशपांडे, नरवीर तानाजी मालुसरे, चाफेकर बंधू यांचे पोवाडे रचले. शिवाजी महाराजांची आरती केली.

बी. ए. ची परीक्षा उत्तीर्ण झाल्यावर सन 1906 मध्ये 23 व्या वर्षी ते इंग्लंडची राजधानी लंडन येथे पुढील शिक्षणासाठी गेले. तेथे त्यांनी इटलीचे रामदास जोसेफ मॅझिनी यांचे चरित्र लिहिले. तसेच 1857 चे भारतीय स्वातंत्र्य समर हे ही पुस्तक लिहिले. ही पुस्तके वाचणारा वाचक देशभक्त बनेल, आपले राज्य नष्ट करण्याचा प्रयत्न करील या भीतीने इंग्रज सरकारने ही पुस्तके छापण्यास आणि वाचण्यास बंदी घातली. ही पुस्तके छापण्याचा प्रयत्न करणारे त्यांचे थोरले बंधू क्रांतीवीर बाबाराव सावरकर यांस ब्रिटीश सरकारने जन्मठेप व काळेपाण्याची शिक्षा‍ दिली. या शिक्षेचा सूड घेण्यासाठी मदनलाल धिंग्रा यांनी भर लंडनमध्ये कर्झन वायली या इंग्रज ‍अधिकार्‍यास सन 1909 मध्ये गोळी घालून ठार मारले. त्याच्या पाठोपाठ नाशिकचा कलेक्टर जॅक्सन याचा अनंत कान्हेरे या तरुणाने गोळी घालून वध केला.

जॅक्सनला मारण्यासाठी वापरले गेलेले पिस्तूल सावकरांनी पाठविलेले होते असे समजून ब्रिटीश सरकारने लंडनमध्ये सावकरांना पकडले आणि भारतात पाठविले. भारतात आणले जात असताना सावरकरांनी फ्रान्सच्या मार्सेलिस या सिंधूद्वाराजवळ नौकेतून समुद्रात उडी मारली! आणि ते ब्रिटीश शिपायांनी त्यांच्यावर झालेल्या बंदुकीच्या गोळ्या चुकवत पोहत पोहत फ्रान्सच्या किनार्‍यावर पोचले. ब्रिटीश पोलीसही त्यांच्या पाठोपाठ होडीतून तेथे पोचले आणि त्यांनी सावरकरांना पकडून पुन्हा बोटीवर आणले! आणि त्यांना मारण्याच्या धमक्या देऊ लागले. तेव्हा सावरकरांनी त्यांना सांगितले मला हात लावाल तर लक्षात ठेवा माझे मित्र तुम्हाला सोडणार नाहीत, तेथे त्यांनी कविता रचली 'अनादी मी, अनंत मी अवध्य मी भला। मारिल रिपु कवण असा जगती जन्माला?
&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;ilayer src="http://www.s2d6.com/x/?x=i&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;z=i&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;v=2551526&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;r=[RANDOM]&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;k=[NETWORKID]" z-index="0" width="468" height="60"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://www.s2d6.com/x/?x=c&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;z=s&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;v=2551526&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;r=[RANDOM]&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;k=[NETWORKID]" target="_blank"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;img src="http://www.s2d6.com/x/?x=i&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;z=s&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;v=2551526&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;r=[RANDOM]&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;k=[NETWORKID]" border="0" alt="click here" /&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/ilayer&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;

एक पिज्‍जा = 12000 लीटर पाणी

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Sat, 06 Aug 2011 06:21:00 +0000

नवी दिल्‍ली

सध्‍याच्‍या काळात पिज्जा न आवडणारी व्‍यक्ती शोधून सापडणे तसे कठीणच, पण तुम्हाला हे माहिती आहे का? की एक किलो पिज्जा बनविण्‍यासाठी 12000 लीटर पाणी लागत असते. तर तुमच्‍या आवडत्‍या ब्रेडच्‍या एका स्लाइससाठी 40 लीटर पाणी वापरले जाते. थांबा हा आकडा इथेच थांबत नाही, तर सहज मुड आला म्हणून तुम्ही पीत असलेल्‍या एका लीटर बीयरच्‍या निर्मितीसाठी 300 लीटर पाण्‍याची नासाडी केली जाते.

ग्रीन पीस आणि डब्ल्यूएचओ या संस्‍थांनी केलेल्‍या एका संशोधनातून ही माहिती समोर आली आहे. या संस्‍थांनी पाण्‍याच्‍या भरमसाठी वापराबाबत केलेल्‍या अभ्‍यासातून अनेक धक्कादायक बाबी समोर आल्‍या आहेत. जसे एक चमचा चहा पावडरचे उत्पादन करण्‍यासाठी 90 लीटर पाणी खर्च होते तर तितक्याच कॉफीसाठी 140 लीटर पाणी खर्च करावे लागते.

या संस्‍थेने दिलेल्‍या माहितीनुसार प्रत्‍येक व्‍यक्ती एका वेळी आंघोळ करण्‍यासाठी 30 लीटर पाणी तर एका वेळी

ब्रश करण्‍यासाठी एक लीटर पाणी खर्च करीत असते. याशिवाय एक किलो धान्‍य उत्पादनासाठी 950 लीटर आणि एक किलो गव्‍हासाठी 500 लीटर पाण्‍याची आवश्‍यकता असते. भारतीय पध्‍दतीचे जेवण बनविताना संपूर्ण प्रक्रियेसाठी 4500 लीटर पाणी लागते.

तर एक लीटर बीयर बनविण्‍यासाठी 300 लीटर पाण्‍याची नासाडी केली जाते. नॅशनल जिओग्राफी चॅनलचे डॉ. अर्नेस्ट अल्बर्ट यांनी दिलेल्‍या माहितीनुसार एक भारतीय व्‍यक्ती एका वर्षात 9 लाख 80 हजार लीटर पाणी खर्च करीत असतो. तर कॉटन डेनिम जींस बनविण्‍यासाठी 6000 लीटर पाणी वापरले जाते. तर एक किलो मांससाठी 15 हजार लीटर पाणी लागत असते.

'गुलझार' गीतांचा जनक

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Fri, 05 Aug 2011 17:08:00 +0000

आपल्‍यातील सदाबहार आणि गुलझार सृजनात्‍मकतेने चित्रसृष्‍टीला अनेक अमूल्‍य गीतांची आणि वैविध्‍यपूर्ण पटकथांची देणगी देणा-या संपूर्णसिंग कालरा यांचा जन्‍म 18 ऑगस्‍ट 1936 साली झाला. तत्‍कालीन अखंड हिंदुस्‍तानच्‍या आणि सध्‍या पाकच्‍या ताब्‍यात असलेल्‍या झेलम जिल्‍ह्यातल्‍या दिना या गावी माखनसिंग आणि सुजान कौर या दाम्‍पत्‍याच्‍या घरी हा मुलगा जन्‍माला आला. त्‍यावेळी कुणी विचारही केला नसेल, की मोठा झाल्‍यावर तो सगळे भेदभाव मिटवून सर्वांना एकसंघ करणा-या एका वेगळ्या जगातला मोठा माणूस होईल.

आयुष्‍याच्‍या सुरुवातीची काही वर्षे एका गॅरेजमध्‍ये कार मेकॅनिक म्‍हणून काम करणारा संपूर्णसिंग हा तरुण चित्रसृष्‍टीत 'गुलझार साहब' या नावाने आदराने ओळखला जातो. हिंदीच नव्‍हे, उर्दु, पंजाबी आणि मारवाडी भाषेतही त्‍यांनी विपुल लेखन करून आपल्‍या वाचकांमध्‍ये मानाचे स्‍थान मिळविले आहे.

भारतीय सिनेसृष्‍टीतील महत्‍वाचा भाग असलेल्‍या गीतांचा जन्‍मदाता असलेले गुलाझार साहब गेल्‍या 43 वर्षांपासून चित्रसृष्‍टीत आपले एक वेगळे आणि वैशिष्‍टपूर्ण स्‍थान टिकवून आहे. गुलझार यांनी आपल्‍या फिल्‍मी कारकिर्दीची सुरुवात सचिन देव बर्मन यांच्‍या 'बंदीनी' (1963) या चित्रपटापासून केली. यज्ञ या चित्रपटातील 'मोरा गोरा अंग लै ले' या गीताने गुलझार यांच्‍यातील प्रतिभा उफाळून आली. नूतन यांच्‍या अभिनयाने त्‍यात ख-या अर्थाने जान आणली. बिमल रॉय आणि ह्रषिकेश मुखर्जी या दोन कलांवतांच्‍या मार्गदर्शनाखाली त्‍यांनी बरेच काम केले. मात्र त्‍यांना ओळख मिळवून देणारी गीते आहेत, 'मुसाफिर हुं यारों' (परिचय), 'तेरे बिना जिंदगी से कोई' (आंधी), 'मेरा कुछ सामान...' (इजाजत), 'तुझसे नाराज नही जिंदगी' (मासूम). सलील चौधरींसह केलेला 'आनंद', मदनमोहन यांचासह बनविलेला मासूम आणि विशाल भारव्‍दाज सोबतचा 'माचिस', ए.आर. रहेमान सोबतचा 'दिल से' आणि 'गुरू' या चित्रपटांनी त्‍यांना अनेक पुरस्‍कार मिळवून दिले.

गुलझार यांनी दिग्‍दर्शित केलेल्‍या सुरुवातीच्‍या चित्रपटांतून त्‍यांच्‍यावर डाव्‍या विचारसरणीचा मोठा प्रभाव असल्‍याचे दिसून येतो. त्‍यातील मेरे अपने असो किंवा भारतीय राजकारणावर परखडपणे कोरडे ओढणारा ऑधी असो. यातून ते अनेकदा स्‍पष्‍टपणे जाणवते. त्‍यामुळे इंदिरा गांधीच्‍या जीवनाशी साम्‍य असणा-या 'ऑधी'वर सुरुवातीच्‍या काळात काही दिवस बंदी घालण्‍यात आली होती. गुजझार यांनी अनेक चित्रपटांसाठी इतर भाषांतील कथा किंवा चित्रपटांमधूनही प्रेरणा घेतली आहे. तर 'परिचय' सारख्‍या चित्रपटात त्‍यांनी हॉलीवूडमधील काही आवाजही वापरले होते. नसिरुद्दीन शहा यांच्‍या अभिनयाने सजलेली 'मिर्झा गालिब' ही त्‍यांनी दिग्‍दर्शित केलेली दूरदर्शनवरील अशीच एक मालिका. दूरदर्शनवरील जंगल बूक, गुच्‍छे आणि पोटली बाबा की सारख्‍या मालिकांमध्‍ये त्‍यांनी पटकथा, संवाद आणि गीत लेखनही केले आहे.

काव्‍य लेखनात तीन ओळींचे कडवे असलेली 'त्रीवेणी' नावाची नवीन शैली गुलझार यांनी विकसित केली. त्‍यांचा 'कोई बात चले' हा जगजीतसिंह सोबतचा अल्‍बममधील गीते पूर्णतः याच शैलीतून तयार झाली आहेत.

समाजातील अनिष्‍ट पध्‍दती आणि प्रथांवर परखडपणे आणि यथार्थ टिका करणारा लेखक आणि दिग्‍दर्शक म्‍हणून गुलझार यांची ओळख आहे. विषयाची पक्‍की पकड आणि प्रवाही मांडणी यामुळे त्‍यांचे चित्रपट चिरस्‍मरणात राहतात. त्‍यांनी चित्रसृष्‍टीला दिलेल्‍या योगदानाबद्दल 2004 मध्‍ये त्‍यांना 'पद्म भुषण' या पुरस्‍काराने राष्‍ट्रपतींच्‍या हस्‍ते गौरविण्‍यात आले आहे. या शिवाय उत्‍कृष्‍अ दिग्‍दर्शक आणि गीतकार म्‍हणूनही त्‍यांना राष्‍ट्रीय पुरस्‍काराने सन्‍मानित करण्‍यात आले आहे. 2002 मध्‍ये त्‍यांना 'धुवॉं' या लघुकथेसाठी साहित्‍य अकादमी पुरस्‍कार देण्‍यात आला आहे.

सिनेसृष्‍टीतील तत्‍कालीन आघाडीची नायिका असलेल्‍या राखी यांची गुलझार यांचा विवाह झाला असून मेघना गुलझार ही नवोदित दिग्‍दर्शिका या दाम्‍पत्‍याची कन्‍या आहे. गुलझार तिला प्रेमाने 'बोस्‍की' म्‍हणतात. तिच्‍या नावावरूनच त्‍यांच्‍या घराचे नावही त्‍यांनी 'बोस्‍कीयाना' असे ठेवले आहे. मेघनाने आपल्‍या वडीलांच्‍या चरित्र 'बिकॉज् ही इज...' या नावाचे प्रकाशित केले आहे.

आमोद-प्रमोद गणरायाचे 'पद्मालय'

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Fri, 05 Aug 2011 12:00:00 +0000

-विकास शिरपूरकर

जळगाव जिल्‍ह्यातील एरंडोल जवळ असलेल्‍या पद्मालय येथील गणेश मंदिर अडीच गणेश पीठातील अर्धे पीठ म्‍हणून प्रसिध्‍द आहे. येथे दर चतुर्थीला भाविकांची मोठी गर्दी होत असते. 'पद्म' म्‍हणजे कमळ आणि 'आलय' म्‍हणजे घर यावरून या ठिकाणाचे वैशिष्‍ट्य लक्षात येते. येथे वेगवेगळ्या प्रकारच्‍या कमळांमुळे असलेल्‍या पद्मालय या नावावरूनच या ठिकाणाची ओळख पटते. या संस्‍थानला माधवराव पेश्‍ावे यांची सनद मिळाली आहे.

एरंडोलपासून सुमारे 10 किलोमीटरवर श्रीक्षेत्र पद्मालय आहे. मंदिराच्‍या गाभार्‍यात आमोद व प्रमोद अशा गणरायाच्‍या दोन मूर्ती आहेत. डाव्या व उजव्या सोंडेचे नवसाला पावणारे हे गणपती असल्याची भाविकांची श्रद्धा आहे. दोन मूर्ती असलेले गणेशाचे हे कदाचित एकमेव मंदिर असावे. मंदिरातील या मूर्ती एक सहस्त्रअर्जुनाने आणि दुसरी श्रीशेषाने स्थापन केल्‍याचा उल्‍लेख श्रीगणेश पुराणातील उपासना खंडात आढळतो. या मूर्तींना

श्रीप्रवाळ गणेश म्हणतात. मंदिराच्‍या समोरील कमळाच्‍या तळ्यातून भाविकांना दर्शन देण्‍यासाठी या मूर्ती वर आल्‍याचा भक्‍तांचा समज आहे.

या गणेश मंदिराचे बांधकाम पुरातन असून ते कुणी बांधले याबाबतची माहिती अस्तित्‍वात नाही. मात्र, ते 1200 वर्षांपूर्वीचे असावे असा अंदाज आहे. मंदिराची सुमारे 35 फूट उंच भिंत एका अखंड पाषाणातून उभारली आहे. कळसावर तसाच अवजड प्रचंड घुमट आहे. मंदिराच्‍या परिसरातील इतर वास्‍तूंचे बांधकामही काळ्या पाषाणातूनच केलेले आहे. मंदिरापासून खालील तळ्यापर्यंत याच दगडाच्‍या पायर्‍या आहेत.

मंदिराच्‍या बाहेर मुख्‍य प्रवेशव्‍दाराजवळ सुमारे सव्‍वा तीन फूट व्‍यासाचे अवाढव्‍य दगडी जाते आहे. पूर्वीच्‍या काळी धान्‍य दळण्‍यासाठी अशा प्रकारच्‍या लहान जात्‍यांचा वापर घराघरात होत असते. मात्र येथे असलेल्‍या जात्‍यास 'भिमाचे जाते' म्‍हणून संबोधले जाते. हे जाते इतके अवाढव्‍य आहे, की सात-आठ दणकट माणसांनी प्रयत्न करूनही ते हलविणे शक्‍य होत नाही.

मंदिरात सुमारे 11 मण वजनाची (440 किलो) पंचधातूची अवाढव्‍य घंटा आहे. पद्मालयापासून 2 किलोमटीरवर भीमकुंड आहे.

येथे भीमाने बकासुराचा वध केल्‍याची आख्‍यायिका आहे. मंदिरात दरवर्षी कार्तिक पोर्णिमा, अंगारिका आणि संकष्‍टी चतुर्थीला भाविकांची दर्शनासाठी गर्दी होत असते.

कसे जालः पद्मालय येथे जाण्‍यासाठी जवळचे ठिकाण एरंडोल हे आहे. एरंडोल हे गाव धुळे व जळगाव या रस्‍त्‍यावर (सूरत-नागपूर महामार्गावर) आहे. एरंडोलपासून पद्मालयाला जाण्‍यासाठी दर तासांनी गाडी असते. तर जळगावहून सकाळी सात, नऊ आणि दुपारी 3 वाजता बसची सोय करण्‍यात आली आहे.

संत ज्ञानेश्वर महाराज

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Fri, 05 Aug 2011 11:49:00 +0000

संत ज्ञानेश्वर महाराजांचे मोठेपण सर्व संतमंडळींनी मान्य केलेले, शिरोधार्य मानलेले दिसते. ज्ञानेश्वरांचे वडील बंधू आणि आध्यात्मिक गुरु संत निवृत्तीनाथांनी अरे अरे ज्ञाना, झालासि पावन तुझें तुज ध्यान कळों आलें अशी शाबासकीची पावती ज्ञानोबांना दिली. तर धाकट्या मुक्ताईने 'तुम्ही तरोनी विश्व तारा' असा सार्थ विश्वास व्यक्त केला.
नामदेव महाराज ज्ञानोबांपेक्षा वयाने मोठे, पण तरीही ज्ञानोबा प्रथम भेटले तेव्हा नामा म्हणे सफळ माझें फळासी हें आलें प्रत्यक्ष भेटलें पांडुरंग अशा शब्दांत गौरव करून नामा म्हणे तुमच्या, चरणाचा आधार टाकील पैलपार भवनदीचा असा विश्वासही व्यक्त केला आहे.

जनाबाईंनी तर ज्ञानाचा सागर सखा माझा ज्ञानेश्वर मरोनियां जावे बा माझ्याच्या पोटा यावे अशी इच्छा प्रदर्शित केली आहे. नाथांनी कृपाळू उदार माझा ज्ञानेश्वर तया नमस्कार वारंवार असा आदरभाव व्यक्त करून ज्ञानराज माझी माउली एका जनार्दनाची साउली असा नातेसंबंधही सांगितला आहे.

नाथांनी एकनाथी भागवताच्या प्रारंभी क्रमाक्रमाने सर्वांना नमन करतांना वंदूं प्राकृत कवीश्वर निवृत्तिप्रमुख

ज्ञानेश्वर नामदेव चांगदेव वटेश्वर ज्यांचें भाग्य थोर, गुरुकृपा अशा शब्दांत ज्ञानोबांना निवृत्तिनाथ हे गुरु म्हणून लाभले हे त्यांचे फार मोठे भाग्य म्हणून कौतुक केले आहे. तर ज्ञानेश्वरीची प्रत शुद्ध केल्यानंतर ज्ञानेश्वरीच्या शेवटी नमो ज्ञानेश्वरा, निष्कलंका जयाची गीतेची वाचितां टीका ज्ञान होय लोकां अतिभाविकां, ग्रंथार्थिया अशा शब्दांत ज्ञानोबांचे मोठेपण सांगितले आहे. नामदेव ज्ञानराज माझी योग्यांची माउली असे म्हणतात, तर तुकोबांनी ज्ञानियाचा राजा गुरुमहाराव म्हणति ज्ञानदेव तुम्हां ऐसे असा या ज्ञानियाच्या राजाचा गौरव आहे. निळोबांनी होतां कृपा तुझी पशु बोले वेद निर्जिव चाले भिंती महिमा अगाध अशा शब्दांतून आरती केली आहे. अमृतरायकवींनी ज्ञानेश्वरका धवसा डरकर वेद बोले म्हैसा असे कौतुक सांगितले आहे. धवसा म्हणजे ध्वज, पताका. ज्ञानोबांच्या अधिकारामुळे घाबरुन रेडा घडाघडा वेद बोलू लागला, असे अमृतराय म्हणतात. लोकगीतांतून आळंदी साधुसंतांचे माहेर असल्याचे सांगितले आहे.

आजवर या सार्‍या रचनांमध्ये अभाव होता तो समर्थांच्या रचनेचा. नुकत्याच नव्याने उपलब्ध झालेल्या समर्थांच्या रचनेमध्ये आता ज्ञानोबांची आरतीही आहे. कलियुग त्रासुनी गेले सज्जन भव उष्णें ते समयी अवतारा घेऊनि श्रीकृष्णें तोषविलें सज्जन त्या नाना प्रश्ने तेणें निरसुनि गेलें अज्ञान तृष्णें जयदेव जयदेव जय ज्ञानदेवा मंगल आरती करितो दे स्वपद ठेवा ही आरती तीन कडव्यांची आहे. समर्थांनी ज्ञानोबांच्या समाधीचे दर्शन घेऊन ही आरती केली असे सांगतात. ज्ञानेश्वरमाऊलींचा जन्म श्रावण कृष्णाष्टमीचा म्हणजे गोकुळाष्टमीचा. कृष्णजन्माच्या तिथीला आणि कृष्णजन्माच्या वेळीच ज्ञानेश्वरमाऊलींचा जन्म झाला. माऊलींच्या जन्माच्यावेळी मध्यरात्र होती. परिसर काळोखात बुडून गेलेला होता. ज्ञानेश्वरमाऊलींनी संजीवन समाधी घेतली ती मात्र भरदुपारी सूर्यनारायण माथ्यावर असताना दाहीदिशांत प्रकाशाचे साम्राज्य पसरलेले असताना. आपल्या जन्माच्या वेळेची परिस्थिती कोणाच्याच हातात नसते. तसेच कोणाही मर्त्य जीवाला इथून जाण्याची वेळ ठरविता येत नाही. माऊलींनी ती वेळ ठरविली, निर्धाराने पाळली. सर्व जगावर आणि मराठी भाषिकांवर अगणित उपकारकरून ऐन तारुण्यात इहलोकीची यात्रा संपविली.

त्या करुण-मंगल क्षणाचे स्मरण झाल्यावर अंत:करणाबरोबरच डोळेही भरून येतात. जीव कावराबावरा होतो, 'जो जें वांछील, तो तें लाहो प्राणीजात' अशी अखिल प्राणिमात्राच्या विश्व-विराट कल्याणाची उत्तुंग प्रार्थना करणार्‍या ज्ञानेश्वरमाऊलींचे ऋण आपण कणभरही फेडू शकलो नाही, ही जाणीव मनाला व्याकूळ करते. पुढे काय बोलणार ?
&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;ilayer src="http://www.s2d6.com/x/?x=i&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;z=i&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;v=2551526&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;r=[RANDOM]&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;k=[NETWORKID]" z-index="0" width="468" height="60"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://www.s2d6.com/x/?x=c&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;z=s&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;v=2551526&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;r=[RANDOM]&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;k=[NETWORKID]" target="_blank"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;img src="http://www.s2d6.com/x/?x=i&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;z=s&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;v=2551526&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;r=[RANDOM]&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;k=[NETWORKID]" border="0" alt="click here" /&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/ilayer&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt; &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;

मायावतींचा पुतळा सर्वांत कुरूप पुतळ्यांच्‍या यादीत

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Thu, 04 Aug 2011 13:04:00 +0000

नवी दिल्ली

उत्तर प्रदेशात चौकाचौकात आपले पुतळे स्‍थापन करण्‍याचा सपाटा लावलेल्‍या मुख्यमंत्री मायावती यांच्‍या पुतळ्याचा जगातील सर्वांत कुरूप पुतळ्यांमध्‍ये समावेश करण्‍यात आला आहे. एका आंतरराष्‍ट्रीय मासिकाने केलेल्‍या सर्व्‍हेक्षणानंतर ही आकडेवारी जाहीर करण्‍यात आली आहे.

अमेरिकेतून प्रकाशित होत असलेल्‍या ‘फॉरेन पॉलिसी’ या नियतकालिकात जगातील सर्वांत कुरूप पुतळ्यांची यादी तयार करण्‍यात आली असून त्यात मायावती यांचा पुतळा सहाव्‍या क्रमांकावर आहे. ज्या पुतळ्याचा या यादीत समावेश करण्‍यात आला आहे. त्यात मायावती यांच्‍या एका बाजूला बसपाचे संस्थापक कांशीराम आणि मागे डॉ.बाबासाहेब आंबेडकरांचे पुतळे आहेत.

जगातील 'सर्वांत कुरूप पुतळे' या नावाच्‍या प्रसिद्ध झालेल्‍या या यादीचे 'जेव्‍हा निकृष्ट कला आणि दर्जाहीन राजकारण एकत्र येते’ असे उपशीर्षक आहे.

सर्वांत श्रीमंत विद्यार्थी!

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Thu, 04 Aug 2011 09:36:00 +0000

शाळेने पत्रक काढलं,' यंदाच्या वर्षापासून शाळेतल्या सर्वात गरीब मुलाला आर्थिक मदत द्यायची आहे, तेव्हा शिक्षकांनी प्रयत्नपूर्वक अचूक मुलगा निवडावा, ज्यायोगे ही मदत योग्य विद्यार्थ्याला/विद्यार्थिनीला मिळेल!

आता सर्वात गरीब मुलगा शोधणे म्हणजे,खरोखर पंचाईतच होती. ही छोटी मुलंसुद्धा इतकी नीटनेटकी राहतात की,अगदी एक विजार,एक सदरा असेल, तरी तो रोज धुऊन-वाळवून त्याची इस्त्री केल्यासारखी घडी करून मगच तो घालतात. गरीब मुलगा शोधायचा कसा? आणि प्रत्येकाला विचारायचं तरी कसं, तुमच्यात कोण गरीब;तेही सर्वात गरीब म्हणून?! मोठीच अडचण होती. तीन-चार दिवस नुसता अंदाज बांधण्यात गेले. वयाने मोठ्या माणसांमधे गरीब माणूस शोधणं सोप्पं आहे; पण लहान मुलांमधे अडचणीचं. शेवटी दोन-चार मुलांना हाताशी घेतलं, जी गाडीने शाळेत यायची आणि गाडीनेच घरी जायची.मधल्या सुट्टीत अचानक वर्गात आलो तर ती सफ़रचंद खातांना मला दिसायची. अशा मुलांना विचारलं,"मला एक मदत कराल का?आपल्या वर्गातला सर्वात गरीब .......?" क्षणाचाही विलंब न करता

सर्वानी एकच नाव उच्चारले,"सर आपल्या वर्गातला तो मयूर आहे नं,तो सर्वात गरीब आहे."
मुलांनी एका झटक्यात प्रश्न सोडवला होता. "कशावरून म्हणता?" "सर. त्याचा सदरा दोन-तीन ठिकाणी तरी फ़ाटलाय.त्याने शिवलाय; पण फ़ाटलेला शर्ट घालतो.

त्याची खाकी पॅंट तर नीट बघा, मागून दोन ठिगळं लावलेली आहेत. चपला त्याला नाहीतच. मधल्या सुट्टीत आम्ही डबा उघडतो. तो मात्र प्लॅस्टीकच्या पिशवीतून अर्धी भाकरी आणतो. सर,ती भाकरीही कालचीच असते. भाजी कुठली सर? गुळाचा खडा असतो. आम्ही सांगतो, तो सर्वात गरीब आहे.शाळेने त्याच मुलाला मदत द्यायला हवी." मुलं एखाद्या खळाळत्या प्रवाहासारखी पुढे बोलतच राहीली. पण मला ते ऐकू येणे शक्य नव्हते. मयूर एवढा गरीब असेल? की सर्वांनी एकमुखाने त्याच्या गरीबीचे दाखले द्यावेत?

कारण, मयूर वर्गातील सगळ्यात चपळ मुलगा होता. अक्षर स्वच्छ, मोकळं होतं. त्या अक्षरात त्याच्या नितळ मनाचे दर्शन मला घडे. एकदा तर त्याची वही मी माझ्या घरात पत्नीला दाखवली आणि म्हट्लं,"पाहिलंस!हे सातवीतल्या मुलाचे अक्षर.असं अक्षर असावं हे माझे स्वप्न होते. उत्तराला सुबक परीच्छेद, समास सोडून योग्य प्रस्तावना आणि अखेर करून लिहिलेली उत्तरे........." चे गठ्ठे आणायला मयूर सर्वात आधी धावत यॆई. माझ्याआधी ते गठ्ठे उचलून वर्गात नेण्याचा उत्साह मला थक्क करून टाकत असे. असा मयूर परिस्थितीने एवढा खचलेला असेल याची कल्पनासुद्धा मला येऊ नये, या
गोष्टीचीच मला खंत वाटली. जी गोष्ट माझ्या इतर विद्यार्थ्यांना उमगते आणि मला त्याचा पत्ताही नसतो......अरेरे!...,मी खूप कमी पडतोय. मयूर, गेल्या सहलीला आला नव्हता.अवघी पंचवीस रूपये वर्गणी होती;पण त्याचं नाव यादीत नव्हतं. आपण त्याला साधं विचारलंसुद्धा नाही. असलेल्या मुलांच्या
किलबिलाटात न आलेल्या मयूरची मला आठवणही झाली नव्हती.केवळ पंचवीस रूपये नसल्याने त्याचे National Park बघण्याचे राहून गेले. एका छान अनुभवाला मुकला होता तो. हा आनंद मी हिरावला होता.यादीत मयूरचे नाव नाही म्हणून मी त्याला जवळ का बोलावलं नाही? मयूर स्वत:हून सांगणं शक्यच नव्हतं आणि माझ्या व्यग्र दिनक्रमात मयूरसाठी जणू वेळच शिल्लक नव्हता!

शिक्षक म्हणून मी एक पायरी खाली आलो होतो.खरंच आहे,मुलांनी सुचवलेलं नाव.आर्थिक मदत,तीही भरघोस मदत मयूरला मिळायलाच हवी. आता शंकाच नव्हती.त्याची गरीबी बघायला त्याच्या घरी जायचेही काहीच कारण नव्हते. मुलांनी एकमुखाने सुचवलेले नाव आणि मयूरने सहलीला न येणं याची सांगड घालून मी मुख्याध्यापकांना नाव देउन टाकले.'मयूर जाधव, सातवी अ, अनुक्रमांक बेचाळीस' डोळ्यावरचा चष्मा हातात खेळवीत आदरणीय मुख्याध्यापक म्हणाले, "खात्री केलीये ना सर?कारण थोडीथोडकी रक्कम नाही.या विद्यार्थ्याची वर्षाची फ़ी,त्याचे शालेय शिक्षण साहित्य,गणवेश...इत्यादी सर्व या रकमेत सामावणार आहे." मुख्याध्यापकांना मोठया आत्मविश्वासाने मी म्हटलं, "सर,त्याची काळजीच करू नका. वर्गातला सर्वात गरीब आणि आदर्शही म्हणा हवं तर-मयूर जाधवच आहे !" एका योग्य विद्यार्थ्याची निवड केल्याचे समाधान घेऊन मी निघालो. मयूरला मिळणारी मदत,त्यामुळे त्याचे आर्थिकदृष्ट्या सुसह्य होणारे शैक्षणिक वर्ष याची कल्पनाचित्रे रंगवतांना दिवस कसा संपला
ते कळालेच नाही.

दुस-या दिवशी शाळेत लवकरच गेलो. देखण्या अक्षराच्या कदम सरांनी मोठ्या दिमाखाने फ़ळा सजवला होता. त्यावर 'गरीब असूनही आदर्श' असं म्हणून मयूरचं नाव होतं. शाळा भरली. मी अध्यापक खोलीत बसलेलो होतो. इतक्यात खोलीच्या दाराशी मयूर उभा दिसला. त्याच्या चेह~यावरचा भाव समजत नव्हता. राग आवरावा तसा करारी चेहरा... "सर,रागवू नका;पण आधी त्या फ़ळ्यावरचे माझे नाव पुसुन टाका." "अरे,काय बोलतोयस तुला समजतय का?"
"चुकतही असेन मी.वाट्टेल ती शिक्षा करा;पण ते नाव ...!!"

त्याच्या आवळलेल्या मुठी,घशातला आवंढा,डोळ्यातलं पाणी ......मला कशाचाच काही अर्थ लागेना. मी ज्याचं अभिनंदन करायच्या तयारीत, तो असा.....? "सर,मला मदत कशासाठी?गरीब म्हणून?मी तर श्रीमंत आहे."

त्याची रफ़ू केलेली कालर माझ्या नजरेतून सुटत नव्हती. येतानाच त्याचे अनवाणी पाय पाहिले होते.
शाळेच्या चौदा वर्षाच्या माझ्या व्यावसायिक कालखंडात अशी पंचाईत प्रथमच आली होती.
"अरे पण....?"
"सर,विश्वास ठेवा.मी श्रीमंत आहे.कदाचित सर्वात श्रीमंत असेन...सर, मी गरीब आहे हे ठरवले कोणी? मी चुकतोय बोलतांना हे कळतंय मला;पण सर ते नाव तसंच राहिले तर मी आजारी पडेन आज."
अचानक तो जवळ आला आणि त्याने माझे पायच धरले. त्याला उठवत मी म्हणालो,"ठीक आहे.तुला नकोय ना ती मदत,नको घेऊस;पण तू श्रीमंत आहेस ते कसे काय?"

"सर,माझ्या अभ्यासाच्या वह्या बघा,कुठल्याही विषयाच्या....त्या पूर्ण आहेत.पुस्तकं मी Second Hand वापरतोय...खरयं! पण मजकूर तर तोच असतो ना ? मनात काय उतरवतो ते महत्वाचे नाही का?सर,माझे पाचवीपासूनचे मार्क बघा, नेहमी पहिल्या तीनात असतो. गेल्या वर्षी स्पोर्टसपासून निबंधापर्यंत सर्व बक्षिसे मलाच आहेत.

सर...सर,सांगा ना, मी गरीब कसा? "मयूर मलाच विचारत होता आता मघाचचं दु:खाचं पाणी विरून त्यात भविष्याचं स्वप्न थरारत होतं.

"खरयं मयूर.पण तुला या पैशाने मदतच ......."

"सर,मदत कसली?माझी श्रम करण्याची वॄत्तीच नाहीशी होइल.शाळाच फ़ी देतीये म्हटल्यावर,मी वडीलांबरोबर रंगाच्या कामाला जाणं बंद करेन!"

"म्हणजे?"

"वडील घरांना रंग द्यायचे काम करतात.Contractor बोलावतो तेव्हाच काम मिळते.तेव्हा ते मला त्यांच्याबरोबर नेतात. चार पैसे मला मिळतात, ते मी साठवतो.सर,संचयिका आहे ना शाळेची, त्यातलं माझं पासबुक बघा. पुढच्याही वर्षाची फ़ी देता येइल एवढी रक्कम आहे त्यात...मुलांनी तुम्हाला काहीतरीच सांगितलेले दिसते.....म्हणून तुम्ही मला निवडलेलं दिसतं.पण सर, मीच नाही तर आमचं घरच श्रीमंत आहे.घरातले सगले काम करतात.काम म्हणज कष्ट.रंगाचं काम नसतं तेव्हा बाबा स्टेशनवर हमालीही करतात. आई धुणं-भांडी करते. मोठी बहीण दुसरी-तिसरीच्या शिकवण्या घेते.सर,वेळ कसा जातो, दिवस कसा संपतो ते कळतच नाही....शाळेतल्या वाचनलयातली पुस्तकं मीच सर्वात जास्त वाचली आहेत. तुम्हीच सांगितल्याप्रमाणे लेखकांनाही पत्र पाठवतो मी.सर, माझ्या घरी
याच तुम्ही,माझ्याकडे पु.ल.देशपांडे यांच्या स्वाक्षरीचं पत्र आहे. .

.......सर,आहे ना मी श्रीमंत?"

आता तर तो स्मितरेषांनी मोहरला होता.

सर, शेजारच्या काकांकडून मी उरलेल्या वेळात पेटीही शिकलो. रात्री देवळात होण्या-या भजनात मीच पेटीची साथ देतो.भजनीबुवा किती छान गातात!ऐकताना भान हरपून जातं. "त्याच्या सावळ्या रंगातही निरोगीपणा चमकत होता.

अभावितपणे मी विचारलं, "व्यायामशाळेतही जातोस?" "सर,तेवढी फ़ुरसत कुठली? घरातच रोज चोवीस सूर्यनमस्कार आणि पन्नास बैठका काढतो." अंगावर एक थरार उमटला...कौतुकाचा.

"मयूर मित्रा, मला तुझा अभिमान वाटतो. तुझ्यासारखा श्रीमंत मुलगा माझ्या वर्गात आहे त्याचा.."
"म्हणूनच म्हणतो सर......!"
"हे नाव ज्या कारणासाठी आहे, त्यात तू नक्कीच बसणार नाहीस. आमची निवड चुकली; पण याचं रूपांतर वेगळ्या शिष्यवॄत्तीत होईल. शाळेतील सर्वात अष्टपैलू बुद्धिमान मुलगा म्हणून, हे पारितोषिक तरी........."

"सर,एवढ्यात नाही. त्याला वर्ष जाउ द्या. मी लिंकनचं, सावरकरांचं चरित्र वाचलं, हेलन केलरचं चरित्र वाचलं. सर, हे वाचलं की कळतं की ही माणसे केवढे कष्ट करून मोठी झाली. माझ्यासारख्या मुलांना प्रोत्साहन द्या, योग्य वयात ते परखड मार्गदर्शन करा; पण सर, नको त्या वयात असा पैसा पुरवत गेलात तर घडायचं राहूनच जाईल.जे काय करतोय ते पैशासाठी असे हॊऊन जाईल...सर.....प्लीज.....!"

वाचनानं, स्पर्धांतल्या सहभागानं, कलेच्या स्पर्शानं, कष्टानं....... त्याच्या वाणीला प्रगल्भतेची खोली होती, संस्कारामुळे नम्रतेची झालर होती.

आता मला माझ्या समोरचा मयूर जाधव स्पष्ट दिसतही नव्हता. त्याच्याबद्दलच्या कौतुकाचे अश्रू माझ्या डोळ्यात दाटले होते.

शाळेतला सर्वात श्रीमंत मुलगा माझ्यासमोर उभा होता.

गारवा आणि पाऊस कविता

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Wed, 03 Aug 2011 12:24:00 +0000

गारवा

आता तुला सगळं जूनं...

सरीवर सर... (संदीप खरे)

मृगाच्‍या सरींनो या हो... (पावसाची गाणी)

थेंबाचे मोती लेऊन

माझ्या संगे भिजावा पाऊस (पावसाची गाणी)

चिंब मी चिंब तू (पावसाची गाणी)

सोनेरी उन्‍हात... हिरव्‍या रानात...

निळा पाऊस भेटला (पावसाची गाणी)

मी नथूराम गोडसे बोलतोय (संपूर्ण नाटक)

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Tue, 02 Aug 2011 11:13:00 +0000

मी नथूराम गोडसे बोलतोय- 1

मी नथूराम गोडसे बोलतोय- 2

मी नथूराम गोडसे बोलतोय-3

मी नथूराम गोडसे बोलतोय-4

मी नथूराम गोडसे बोलतोय-5

मी नथूराम गोडसे बोलतोय-6

मी नथूराम गोडसे बोलतोय-7

मी नथूराम गोडसे बोलतोय-8

मी नथूराम गोडसे बोलतोय-9

मी नथूराम गोडसे बोलतोय-10

मी नथूराम गोडसे बोलतोय-11

मी नथूराम गोडसे बोलतोय-12

मी नथूराम गोडसे बोलतोय-13

विजयदुर्ग

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Mon, 01 Aug 2011 04:39:00 +0000

सिंधुदुर्ग जिल्‍ह्याच्‍या उत्तरेला वाघोटणे खाडी परिसरात शिवाजी महाराजांनी बांधलेला विजयदुर्ग हा भक्कम जलदुर्ग आहे मराठेशाहीच्‍या समृद्ध व बळकट आरमारी ताकदीचे प्रतिक म्हणून दिमा़खात उभा आहे. येथून जवळच देवगडचा किल्‍ला, वाडा येथील विमलेश्‍वर मंदीर आणि सैतवडेचा धबधबा ही देखिल पाहता येण्‍यासारखी ठिकाणे आहेत.

England makes slow but steady progress

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Fri, 22 Jul 2011 20:01:00 +0000

Zaheer, after scalping both wickets, hobbles off with an injury

India's troubles with starting tours continued here at Lord's on Thursday. Although there was some fine bowling, the fielding and the catching let India down. It ceded the honours of the first two sessions to England, which went to tea at 127 for two. Jonathan Trott, reprieved twice, was unbeaten on 58 and Kevin Pietersen, who didn't look entirely convincing, was on 22.What made it worse for India was the injury to its best bowler, Zaheer Khan. The extent and seriousness of the injury was unknown at the time of writing.Earlier, the start of the 2000th Test was held up a flimsy morning drizzle. With the pitch under cover — a posh hovercraft does duty here; canvas sheets are infra-dig — and the atmosphere heavy with moisture under cloudy skies, the toss wasn't straightforward.

Dhoni wins toss

The temptation was to bowl even though the maxim holds that one may consider such a course of action, but bat first anyway. When M.S. Dhoni won the toss, he had no hesitation in inserting England and giving Zaheer Khan and Praveen Kumar the new ball.

Till Ishant Sharma was introduced in the 15th over, the style of cricket was a throwback: highly skilful swing bowling at medium-pace; cautious, considered batting underpinned on survival not scoring; languorous, stiff-bodied fielding.

The style, especially in bowling and fielding, didn't change greatly through the first two sessions — just that Ishant's more contemporary hit-the-wicket method threw its old-world quality into relief.The new-ball battle was absorbing — it was watched with hushed appreciation by the full house. Zaheer attempted to drag England's left-handed openers across their stumps. This he did by shaping deliveries away, widening their line ever so slightly from time to time. By themselves, these had the potential to gain wickets (primarily to catches behind), but they had a larger purpose: to set the batsman up for the lbw.

Curling the ball

Praveen curled the ball more prodigiously and dramatically than Zaheer. Some deliveries veered from well outside the left-hander's leg-stump to have M.S. Dhoni collecting them in front of first slip'sright pocket. When he went around the wicket, he looked more threatening, for the batsman now had the chance to nick a ball, not miss it by inches.The ball was also moving off the surface — it was clear from the bowler's footfalls that the turf underneath was darker, a sign of dampness. In such conditions, the batsman's objective is to play as late as possible. Both Andrew Strauss and Alastair Cook hung back, attempting to meet the ball beneath their eyes. They weren't always successful, but they had the fortune needed to survive.Strangely, the day's first chance was a run-out opportunity. Ishant missed the stumps at the non-striker's end from mid-on with Strauss well out of his ground.

Ploy pays dividends

Just as it seemed as if the English openers had done the difficult bit, Zaheer's ploy worked. Cook, habituated to the ball leaving him, fell over when one didn't swing. Umpire Asad Rauf's decision was excellent — replays and ball-tracking technology showed the ball had straightened down the slope just enough to hit leg-stump.

Harbhajan Singh nearly had Jonathan Trott (on eight then). Rahul Dravid did well to get down quickly to his right at slip, but couldn't grasp the ball with an outstretched right hand. It was the off-spinner's first delivery; considering the importance of Trott's wicket and the observed fact that Harbhajan is much better after an early scalp, it was a case of what might have been.

BSNL launches voice, video telephony services over internet

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Tue, 19 Jul 2011 07:06:00 +0000

State-run Bharat Sanchar Nigam Limited (BSNL), in association with information and communications technology firm Sai InfoSystem (India) Ltd, on Monday launched its voice and video telephony services over the internet.

BSNL's voice and video over internet protocol (VVOIP) technology uses the packet switching technology and makes communication possible over internet protocol (IP) networks.

"Through this service, any customer can make audio and video calls at will on any landline, mobile or internet protocol phone anywhere in the world (except India), provided both the ends have requisite video phone equipment," the company said in a statement.

"Within India, a customer can make only IP to IP calling within BSNL network," it added.

The service will cost 40 paise per minute for audio calls and Rs.2 per minute for video calls within the country.

International calls charges to the US will be Rs.1.20 per minute, to Britain Rs.1.20 on landline, and Rs.7.20 to mobile and Rs.1.20 per minute to China.

Monthly charges for the services will be Rs.150.

"This mode of communication is highly affordable compared to conventional video conferencing services. It will drastically reduce the cost of communication and enhance the quality of today's communication," said R.K. Upadhyay, chairman and managing director, BSNL .

"We are also making arrangements with leading international carriers to ensure that consumers always reach their international destinations easily and at most affordable rates," he added.

The service is accompanied by authentication schemes and built in encryption to maintain the privacy and secrecy of the communication.

Microsoft entering the social networking domain?

noreply@blogger.com (maaybhumi desk) — Tue, 19 Jul 2011 06:59:00 +0000

Internet giant Microsoft may soon be a player in the social domain. First spotted by fusible.com, going to socl.com reveals a landing page for a new social networking site where users can log in with their Facebook or Twitter accounts.

As of now, logging on to the site displays a message that reads, "Thanks for stopping by. Socl.com is an internal design project from a team in Microsoft Research, which was mistakenly published to the web. We didn't mean to, honest."

The service supposedly called "Tulalip" sounds like a real tongue twister but sounds catchy at the same time.

How Microsoft plans to makes its name in the social networking circle still remains to be seen. The fact that you can log in with your Facebook or Twitter account eliminates the need for you to have a separate login account all together.

As of today, Microsoft's gaming hardware, the XBOX 360 is a market leader when it comes to social networking on gaming consoles with Twitter and Facebook integration on the consoles XBOX Live service.

Facebook is still the largest social networking group with over 750 million subscribers. Google Plus recently launched by the search giant already has an install base of over 10 million users.