a daily lifestyle Blogzin | Harun Reşid Demirbaş

BMW'nin yeni logosu görücüye çıktı

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 07 Mar 2020 16:51:00 +0000

BMW, 23 yıl sonra ilk defa logosunu yeniledi. 4 Mart’tan itibaren tüm iletişim ve tasarımlarında yeni logo kullanılmaya başlanmış. Kişisel fikrim; bu yenileme BMW’nin kro algısını baya yok etmiş. Baya iyi revize.

çinçin mahallesinin 3.92 gigapiksellik fotoğrafı

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 07 Mar 2020 07:32:00 +0000

hakan durgut tarafından çekilen fotoğraf. zoom yapınca çeşitli ilginç detaylar farketmek mümkün.

recep tayyip erdoğan'ın serveti

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 07 Mar 2020 07:29:00 +0000

tüm serveti olan "evlilik yüzüğü" ile başladığı siyaset yolculuğunda, 2014 senesinde, en zengin liderler sıralamasında 8. sıraya kadar yükseldi. serveti 2020 itibari ile 50 milyon $ olduğu söyleniyor.

sayı ile: 50.000.000$ yazı ile: elli milyon dolar. türk parası karşılığı, bugünün kuru ile: 304.500.000 tl
yazı ile: üçyüzdörtmülyönbeşyüzbintürklirası

bir de şunlar söyleniyor:

1994: "işte,bütün servetim bu yüzük."
1999: "eğer bir gün duyarsanız ki tayyip erdoğan çok zengin olmuş,bilin ki haram yemiştir!"
2017: "tayyip erdoğan ve ailesi,çalışıp kazanmakla elde edilemeyecek miktarda büyük bir servetin sahibidirler. "hayır,değil"diyebilecek kimse var mı?"

Videoların ve GIF'lerin arka planını temizleyen platform: Unscreen

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 06 Mar 2020 18:23:00 +0000

Unscreen, video ve GIF'lerin arka planlarını, herhangi bir ücret ya da üyelik talep etmeden şeffaf hale getiriyor.

Ülkemizde Pek Bilinmeyen Bir Bankacılık Sistemi: Özel Bankacılık

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 06 Mar 2020 16:55:00 +0000

Tüm dünyada da olduğu gibi ülkemizde de banka şubelerinin sadece çok zengin insanlara hizmet veren ofisleri ve özel bankacılık sistemi var.

Özel bankacılık, kendi içinde de çeşitli standartları olan ancak genellikle dışarıdan bu pek bilinmeyen, sadece çok zengin insanlara anormal bir şekilde lüks hizmet veren bankacılık türüdür. elbette burada en az 10 – 20 milyon civarı birikimi olanlara bu hizmetin gerçek olanı sunulur.. Düşünsenize adamın Türk lirası hesabında 5 milyon lirası,dolar hesabında 5 milyon doları, vadeli hesapta da 15 milyon lirası var.. ee bu adam senin benim gibi şubeye gidecek sıra numarası alacak sonra sırasının gelmesini bekleyecek değil ya.

Tüm bankaların “hatırlı”müşterilerine kıyak geçmesi durumu olarak da özetlenebilir bu olay “hatırlı” derken, bolca parayı o bankada tutan insanları kastediyoruz.. Nedir bu özel bankacılık kıyakları? kabaca açıklayayım.
Bu özel bankacılık olayı normal banka şubelerinde olmaz. yani bankaya gitmeniz gerekirse, normal banka şubelerine değil, özel bankacılık şubelerine gidersiniz ki buralar genelde ofis tarzı yerlerdir. dışarıda tabelası falan olmaz.. içeri girdiğinizde bir izzet, bir ikram, sorma gitsin. sıra zaten beklemezsiniz direk özel locaya geçerseniz.. Ne içersiniz diye illaki sorulur, viski isteseniz viski Türk kahvesi isterseniz Türk kahvesi getiririr.. Özel bankacılık sisteminde size özel bir güvenlik tahsis edilir, para çektiğinizde gideceğiniz yere kadar en az bazende 2 güvenlik size eşlik eder.. Hatta isterseniz banka size özel zırhlı para nakil aracı bile verir..

Ülkemizde Özel Bankacılık Sistemin Avantajları.

1. Türkiye’de özel bankacılık şubeleri Levent, Suadiye, Nişantaşı gibi üst gelir grubunun yoğun yaşadığı semtlerdeki şubelerin üst katlarında sokaktan sağdan soldan görünmeyecek şekilde tasarlanmış, özel ışıklandırmalı, tam teçhizatlı toplantı salonu olan, deri koltuklu, atraksiyonlu mekanlardır. içeri girince öyle bankonun gerisinde öfff pöff ederek oturan çalışan yoktur...

2. Özel bankacılık sistemi ile çalışan zenginler telefonla talimat vereceğiniz zaman da bizim gibi 444’lu hatları arayıp, 2 saat boyunca bekleyip sonra 1’e bas 3’e bas bilmemne yap’la uğraşmaz. Kendisine özel bankacısı vardır. direk onu telefonundan arar ve talimatı verir.

3. Her bankada olmamakla birlikte, klas bankalar paranızın değer kaybetmemesi için sizi hep korurlar. mesela 2 milyon euronuz bir hesapta duruyorsa ve euro büyük bir düşüşteyse, sizi arayıp ‘efendim euro büyük değer kaybediyor ve kaybetmeye de devam edecek gibi görünüyor, bu durum size zarar verecek, isterseniz başka bir para birimine geçiş yapıp bu zararın önüne geçebilirsiniz’ vb tarzında uyarılarda bulunurlar. Yani siz param değer kaybediyor mu dolar mı alsam acaba? altın mı alsam diye düşünmezsiniz.. Bunu sizin için özel banka halleder.. Yani sizin paranızı sizden çok korur.

4. Hizmette neredeyse hiç sınır yoktur. telefon edip, şu adrese elden nakit olarak 100.000 tl teslim edin derseniz hemen giderler ve söylediğiniz kişiye elden teslim ederler.. İşte aynı şehirde olun ister başka şehirde.

5. Özel bankacılık şubelerine gittiğinizde, işiniz bittiğinde sizi mutlaka kapıya kadar uğurlarlar.
Türkiye’de özel bankacılık sistemini kullanmak için banka hesabınızda minimum 2.5 milyon tl olması gerekiyor ve bunu bir süre aktif tutmaktan geçer.

ölümden sonra hayatın olmaması

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 06 Mar 2020 15:05:00 +0000

emin olduğum bu durum çok çarpıcı olsa da bazen birçok şey için motivasyon kaynağı olabiliyor. daha cesur yaşayabiliyorsun ve belki ölümü de daha cesur karşılıyorsun.

diğer yandan her fırsatta karaladığım güzide ülkemdeki yaşanan hayatlara bakıyorum önceden belli hayat planları, acılarla geçen ömürler, ezilmeler, aşağılanmalar,hep çok çalışmalar, sıkıntılar.. ne acı hayatlar yaşıyoruz. ah o emektar hor görülmüş kadınlar.. varlığını, mutluluğa ulaşma yollarını hiç sorgulayamadan ana baba çocuk eş iş para karmaşasının içinde bi şekilde avunmaya çalışan kadınlar. sonra ölüm geliyor ve insanın yaşadığı acılara bakıp üzülüyorsun. lan bunun için mi yaşadı yani diyorsun. ona sorsan vadesi dolmuştur kaderdir tamam da sen de yaşasaydınya keşke dünyayı dolaşmış, işini severek yapmış, dostlar edinmiş, eğlenmiş, hobiler edinmiş, çoluğum çocuğum aç işsiz kalır mı sıkıntısı yaşamamış, hor görülmemiş bi iskandinav gibi yaşasaydın da öyle ölseydinya keşke. o zaman en az üzücü olurdu ölüm. o zaman yaşadı denirdi gerçekten.

bu ülkede yaşlı ölümü de acı.

Erdoğan'ın ve AKP'nin 14 Yıllık Yaşam Tarzına Müdahaleleri

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 05 Jan 2017 21:35:00 +0000

Erdoğan "Kimsenin hayat tarzına müdahale sayılabilecek bir yola başvurmadım" derken 14 yıllık AKP iktidarında bakanlar, başbakanlar ve Erdoğan'ın yaşam tarzına yönelik açıklamalarını hatırlatıyoruz.

Erdoğan ve AKP'nin 14 yıllık iktidarında yetkili olan kişilerin yaşam tarzına yönelik açıklamalarını bianet.org derlemiş.

Türkiye'nin Son 25 Günü: Terör Saldırıları, Elçiye Suikast ve Yitip Giden Onlarca Can

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 05 Jan 2017 18:06:00 +0000

10 Aralık 2016 tarihinden bu yana ülkemizde maalesef dört terör saldırısı ve bir suikast gerçekleştirildi. Yılın ilk saatlerinde Reina'da gerçekleşen saldırının etkisi sürerken son kötü haber ise İzmir'den geldi. 25 günde gerçekleşen terör saldırılarında 100'ü aşkın canımız hayatını kaybetti.

10 Aralık'ta Vodafone Arena yakınındaki terör saldırısında 46 kişi hayatını kaybetti.

Son olarak saldırıda yaralanan polis memurlarından Ufuk Bozgeyik ve Muammer Nacakoğlu tedavi gördükleri hastanede tüm müdahalelere rağmen kurtarılmayarak şehit olmuş ve hayatını kaybedenlerin sayısı 46'ya yükselmişti.

Patlamanın şiddeti kilometrelerce uzaktan tesadüfen böyle görüntülenmişti.

17 Aralık'ta Kayseri'de çarşı iznine çıkan askerlere yapılan saldırıda 14 canımız aramızdan ayrıldı.

Çarşı iznine çıkan askerlere bombalı araçla düzenlenen terör saldırısında 14 kişi hayatını kaybetmiş 56 kişi ise yaralanmıştı.

Binali Yıldırım'ın saldırı sonrasında Kahramanmaraş'ta yaptığı konuşma tepki toplamıştı.

19 Aralık'ta Rus Büyükelçisi Andrey Karlov'a suikast.

Rusya'nın Ankara Büyükelçisi Andrey Karlov katıldığı sergide çevik kuvvet polisi Mevlüt Mert Altıntaş tarafından sırtından vuruldu. Elçi saldırı sonucu hayatını kaybederken, suikastçı da güvenlik güçleri tarafından öldürüldü.

Yeni yılın ilk saatlerinde Ortaköy'de katliam: 39 kişi hayatını kaybetti.

Türkiye acı bir şekilde yeni yıla da terör saldırısıyla girdi. Reina'da gerçekleşen terör saldırısında farklı milletlerden 39 kişi hayatını kaybetti. Saldırı gerçekleştiren terörist veya teröristler ise hala yakalanamadı.

Önceki terör saldırılarında olduğu gibi bu saldırı hakkında da sosyal medyada kaygı verici paylaşımlar yapıldı.

5 Ocak yani bugün İzmir Adliyesi önünde gerçekleşen ve iki canımızı daha bizden koparan terör saldırısı.

Bomba yüklü araçla gerçekleştirilen saldırıda iki kişi hayatını kaybetti.
Saldırı sırasında olay yerinde görevli bulunan Fethi Sekin facianın boyutunun büyümesini bedenini siper ederek engelledi. Sekin teröristlerle girdiği çatışmada şehit oldu.

Ülkemizin evlatları, kardeşlerimiz, eşlerimiz, arkadaşlarımız hain saldırılarda can verirken Meclisimizin ise gündemi ne yazık ki anayasa. Hafızayı diri tutup, bir daha bu saldırlara maruz kalmamak ve önüne geçebilmek ümidiyle.

Fifa 17'de Yılın Golleri

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 03 Jan 2017 19:25:00 +0000

Fifa 17, serinin sıkı hayranlarını fazlasıyla memnun etmeyi başarmıştı. Özellikle de oyun mekaniklerine getirilen yenilikler sayesinde karakter animasyonlarının ve gol varyasyonlarının artışı birbirinden klas pozisyonların yaşanmasına sebep oluyordu. Fifa 17'yi Playstation 4'te oynayanlar attıkları birbirinden şık golleri kaydettiler, Playstation resmi sayfasını takip eden oyun severler de 100 aday arasından en beğendiklerine oy verdiler. Seçilen golleri sıradan bir kolaj videoyla sunmak istemeyen EA yetkilileri ünlü spiker Ray Hudson'a atılan tüm gollerin anonslarını yaptırdı. İşte yıl boyu Fifa 17'de atılan en şık goller!

Jimmy Fallon’dan Yılbaşı Akapellası

noreply@blogger.com (marlboroinsanı) — Wed, 28 Dec 2016 00:11:00 +0000

Bu eğlenceli videoda kimler yok ki! Paul McCartney, Matthew McConaughey, Reese Witherspoon, Scarlett Johansson, Seth MacFarlane ve Tori Kelly!

2016'nın Teknoloji Fiyaskoları

noreply@blogger.com (marlboroinsanı) — Tue, 27 Dec 2016 23:59:00 +0000

2016 her ne kadar bilim ve teknoloji için verimli bir yıl olsa da oldukça büyük 'aksilik'ler de yaşanmadı değil. Massachusetts Teknoloji Enstitüsü (MIT), “MIT Technology Review” adlı dergisinde yılın en başarısız teknolojik gelişmelerini listelemiş.

Seveceğin Müzik Burada; NOOW

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 26 Dec 2016 03:11:00 +0000

noow ile yeni müzikleri keşfedip paylaşmaya başlayalı 10 yıl olmuş. İlk olarak R.E.M'den "Aftermath" ile başladık. R.E.M. bizim için çok önemli, çok severiz. Aradan geçen zaman da toplam 2500 şarkı/sanatçı ve 500'e yakın tam albüm paylaşmışız. En umut verici şarkı/sanatçı kategorisinde toplamda 100 şarkı paylaşmışız.

Blogger'da başladığımız bu serüveni halâ ve ısrarla Blogger üzerinden devam ettiriyoruz. Blogger da bizim için çok önemli, çok severiz...

Noow'da katalog tasarımına geçtik ve içeriği tamamen değiştirdik. Haftalık/Aylık listeler ve Keşfedilecek Şarkılar Playlistleri hazırlıyoruz. Bunun yanı sıra anakafa'ya kardeş olarak "drop" blogunu açtık, henüz deneme sürüşlerindeyiz. drop'da yukarıda bahsettiğim 'en umut verici' sanatçıları ve şarkıları paylaşmayı düşünüyoruz. Sade ve kullanışlı bir tasarım yaptık. Şarkıya kolay ve saniyeler için ulaşılması önemli. Play tuşu var, ama pause yok çünkü öylece hemen bırakmak istemiyoruz. Daha keşfedilecek çok parçalar var. Arama ekranından sanatçı, şarkı, etiket, müzik türü arayabilirsiniz.

H
Anakafalog tekrar aktif oldu. Anakafa Blog'da müzik haberleri ve noow yazarlarının ürettiği içerikler mevcut.

Şimdilik bu kadar...

Bize görüşlerinizi bu yazı altında veya mail olarak bildirin. Neler yapabiliriz, eksiklerimiz neler? Görüş ve önerileriniz için şimdiden teşekkürler.

Sağlıcakla...

Şarkı İsimleri ve Müzikal Göndermelerle Dolu Dünya Haritası

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 28 Nov 2016 14:37:00 +0000

Geçtiğimiz yıl paylaştıkları elektronik müzik ağacı haritası ile hatırladığımız İngiliz tasarım kolektifi Dorothy, şimdi de müzikal göndermeler ve şarkı isimlerinden oluşan dünya haritası ile karşımızda.

Krafwerk’ten Brian Eno’ya uzanan seçkisi ile elektronik müzik tarihine uzanan harika bir harita tasarlayan Londralı tasarım kolektifi Dorothy, geçtiğimiz aylarda ikinci tasarımları olan müzik ağacını 1976’da Sex Pistols ile başlatmış ve günümüze uzanan bir seçki ile bir araya getirmişti. Müzik tarihine bağlılıkları ile tanınan Dorothy kolektifi, şimdi de dünya haritasını şarkı isimleri ile donattıkları haritaları ile karşımızda. Tam 1200 şarkının ve 200’e yakın müzik referansının yer aldığı haritada, Japonya’da İngiltere’ye, Türkiye’den Kanada’ya kadar her ülke için düşünülmüş şarkılar ve referanslar yer alıyor.

Haritanın klasik görünümlü versiyonuna ulaşmak için buraya, vintage temalı olanına ulaşmak için buraya tıklamanız yeterli. Her ülke ve şehir için hazırlanmış olan şarkılara daha yakından buradan bakabilirsiniz.

70’lerin Arsız ve Kurgusal Porno Dergileri

noreply@blogger.com (tarantino) — Sun, 27 Nov 2016 18:33:00 +0000

Müzik tutkunlarına hitap eden Dangerous Minds’da komik başlıklar ve köşe yazılarıyla (Simon Holland ve Dave Williams tarafından yazılmış) bezenmiş edepsiz ve kurgusal dergi kapakları koleksiyonuna rast geldim. Sanatçı Rachel Laine söyle diyor:

“Benden yetmişli yıllarda yaptıkları müziklere ve elektronik orglarına aşık genç erkekleri hedef alan ve bu aşklarını cinsiyetçi dergi kapakları ile aldatan dergileri düşünmemi istediler!” Kapaklar Yatak Odası Kaset Ustaları projesinin bir parçası – “Yatak odalarında üretilmiş düşük kaliteli elektronik müzikler 1980-89 yıllarında dünyada yaygın olan bir trenddi.”

Modern Köleliğe Tanıklık Eden Fotoğraflar

noreply@blogger.com (tarantino) — Sat, 26 Nov 2016 13:41:00 +0000

Amerikalı fotoğraf sanatçısı Lisa Kristine, hayatının yirmi sekiz yılını, 70 ülke, 6 kıtada karşılaştığı insanları fotoğraflayarak geçirmiş. TedxMaui’de yaptığı konuşmada, modern dünyadaki köleliğe tanıklık etmek için çıktığı yolculuğu ve karşılaştıklarını anlatıyor. Bizleri de çektiği fotoğraflarla bu hikâyelere tanıklık etmeye çağırıyor. Kristine, hikâyesine Gana’da yasadışı bir madende yaşadıkları ile başlıyor:

Gana’da 45 metre aşağıda, yasadışı bir maden kuyusundayım. Hava aşırı sıcak ve tozlu, nefes almak çok zor. Karanlığın içinde yanımdan geçenlerin terini hissediyorum, fakat pek bir şey göremiyorum. Etrafta konuşmalar duyuyorum, ama etrafa daha çok öksüren insanların ve ilkel aletlerle kırılan taşın yarattığı gürültü hâkim. … O kuyudan dışarı çıkıp eve gidebildim, ama onlar belki de bunu hiçbir zaman yapamayacak, çünkü bir kere düşmüşler kölelik tuzağına.

Lisa Kristine o maden kuyusundan çıkıp yoluna devam ediyor. Geride bıraktıklar için yapabildiği tek şey de, insanlığın onları unutmaması için, bu çarpıcı fotoğrafları hafızalara kazımak oluyor. Lisa Kristine, bu projeye Vancouver Barış Zirvesi’nde tanıştığı Free the Slaves destekçisinin ağzından dökülen gerçeklere kayıtsız kalamayarak giriştiğini anlatıyor. Konuşma sırasında köleliği gerçekten öğrenmeye başladığını söylüyor ve ardından projesini gerçekleştirmek için gittiği Hindistan, Nepal, Gana, Himalayalar ve Katmandu’da tanıklık ettiği köleliğe dair gerçekleri sıralıyor.

İyimser bir tahminle, bugün dünyada 27 milyon insan köle olarak yaşıyor... Çoğu, iyi bir eğitim veya iyi bir iş gibi sahte vaatlerle kandırılmış ve daha sonra kaçamayacakları bir şiddet tehdidi altında, ücretsiz çalışmak zorunda bırakılmış. Bugün kölelik ticaret için yaptırılıyor, yani kölelerin ürettiği malların değeri var, ama kölelerin yok, onlar elden çıkarılabilir. Kölelik hem dünyanın her yerinde var, hem de dünyanın her yerinde yasak.

Hindistan ve Nepal’de tuğla fabrikalarına gittim. Bu alışılmadık ve korkunç manzarayı, eski Mısır’ın ya da Dante’nin cehennemine girmek gibi tarif edebilirim. 130 derece sıcaklığın içinde, kadın, erkek ve çocuklar, aslında bütün aile, bir toz bulutu içinde makine gibi hareket ederek tuğlaları kafalarının üstüne yerleştiriyor, tek seferde 18 kadar tuğlayı kavurucu fabrikanın içinden geçerek yüzlerce metre uzaklıktaki kamyonlara taşıyorlar. Monotonluktan ve yorgunluktan bitmiş bir şekilde, sessizce çalışıp aynı işi tekrar tekrar günde 16-17 saat boyunca yapıyorlar. Su molası yok, yemek molası yok...

Köle işgücü denilince akla gelen bir diğer başlık da tekstil endüstrisidir. Hindistan’da bütün bir ailenin ipek ticareti kölesi olduğu köyler ziyaret ettim. Bu bir aile portresi. Siyaha boyalı eller babanın, mavi ve kırmızı eller ise oğullarının. Bu büyük fıçılarda boyaları karıştırıyorlar ve ipeği dirseklerine kadar bu boyaya batırıyorlar, fakat bu boyalar zehirli.

Volta Gölü’nde 4.000’den fazla çocuğun köleleştirildiği tahmin ediliyor. Burası dünyanın en büyük suni gölü. İlk vardığımızda, hızlıca etrafa bir göz atmaya gittik. Bir aile, teknede balık tutuyormuş gibi düşündüm; iki büyük kardeş, birkaç küçük kardeş… Mantıklı değil mi? Değil. Onların hepsi köleydi. Çocuklar ailelerinden alınmış, satılmış ve ortadan kaybolmuşlardı, bu göldeki teknelerde bitmek bilmeyen saatler boyunca çalışmaya zorlanmışlardı, yüzme bilmedikleri halde.

Kendisini bildi bileli, bu gölde çalışmaya zorlanıyor. Efendisinden korktuğu için asla kaçmayacak. Hayatı boyunca kendisine zalimce davranıldığı için, idaresindeki genç kölelere de aynı şekilde davranıyor.

Sizi Kofi ile tanıştırmak istiyorum. Kofi böyle bir balıkçı köyünden kurtarıldı. Kölelere Özgürlük örgütünün, kölelik kurbanlarına yardım ettiği bir sığınma evinde karşılaştım onunla. Burada kuyu suyuyla banyo yaparken görüyorsunuz, başından aşağı büyük bir kovayla su dökerken. Güzel haber ise, bizler burada konuşurken, Kofi’nin ailesine tekrar kavuşmuş olması. Daha da iyisi, ailesine yaşamlarını sürdürebilmeleri ve çocuklarını güvende tutabilmeleri için araçlar tahsis edilmiş olması. Kofi olabilirliğin sembolü. Birisinin sorumluluk alıp, onun hayatında değişiklik yapması sayesinde, kim bilir nasıl birisi olacak?

İnsan hakları derneği Anti-Slavery, günümüzde köleliğin şu şekillerde yaşandığını belirtiyor :

Ruhsal ve fiziksel tehdit altında çalışmaya zorlama,
Ruhsal veya fiziksel tacizle ya da taciz tehditiyle bir “işveren” tarafından kontrol altında tutulma,
Meta gibi davranılma veya mal mülk gibi alınıp satılarak insalıktan çıkartılma,
Fiziksel olarak sınırlandırılma veya hareket özgürlüğüne kısıtlar getirilme.

Lisa Kristine’in fotoğraflarında ve anlattığı hikâyelerde bunların hepsine bir bir tanık oluyorsunuz. Yaş, cinsiyet ve ırk gözetmeyen köleliği daha net anlamaya başlıyorsunuz. Lisa Kristine, bu tanıklıkların bizleri harekete geçirebileceğine inanıyor. “Kölelik etrafımızda, sadece biz görmüyoruz” diyor. Daha çok kişiye gösterebilmek için çaba sarfediyor. Ne kadar çok kişi görürse, o kadar çok kişinin köleliğe karşı bir şeyler yapabileceğini düşünüyor.

Çukurova’da pamuk tarlalarında, Yenibosna’da tekstil atölyelerinde çalıştırılan çocuk işçileri, en tehlikeli koşullarda hiç bir önlem alınmadan üç kuruşa çalıştırılan maden işçilerini, çocuk gelinleri, ülkenin her köşesinde erkek baskısı altında bir hayat geçiren, hareket özgürlüğü kısıtlanan, taciz edilen, tecavüz edilen kadınların yaşam koşullarını düşündüğümüzde, Lisa Kristine’in gittiği ülkelerde tanık olduğu köleliğin, bize o kadar da uzak olmadığını net bir şekilde görüyoruz. Lisa Kristine’in Kölelik isimli kitabının önsözünde, Desmond Tutu’nun dile getirdiği üzere:

Trump’a Göre Dünya ve ABD'yi Bölmenin 12 Yolu

noreply@blogger.com (tarantino) — Sat, 26 Nov 2016 13:04:00 +0000

Stereotip Haritaları‘nın ve Önyargılar Atlası‘nın yaratıcısı Yanko Tsvetkov, tüm beklenti ve tahminlere karşın ABD başkanlık yarışını kazanan Donald Trump’un dünya görüşünü özetleyen bir harita da hazırlamış. Meksikalıları tecavüzcü, Müslümanları terörist, Kanadalıları yumuşak, Rusları (olumlu manada) katliamcı olarak kabul eden Trump artık sadece ABD’nin değil tüm dünyanın sorunu. Trump’ın gözünden Dünya, 2016’da işte böyle;

Tsvetkov’un ABD’yi Bölmenin 12 Yolu isimli çalışması da ülkeyi dini inançlara, ahlâki prensiplere ve yemek seçimlerine göre bölüyor:

Sonu Tahmin Edilemeyen Filmler

noreply@blogger.com (tarantino) — Sat, 26 Nov 2016 12:47:00 +0000

İzlediğim filmler arasında, sonunu tahmin edemediğim filmleri paylaşmak istedim. İzlemek isteyenler olabileceği için, bunların arasında en beğendiğim filmleri kısaca anlatmak istiyorum.

ORPHAN (EVDEKİ DÜŞMAN)

Film, şimdiye kadar izlediğim filmler arasında, sonuna en çok şaşırdığım filmdi. Filmi izlerken sonunun bu şekilde biteceğini tahmin etmek çok zor. Konusuna gelince; Kate (Vera Farmiga) ve John (Peter Sarsgaard), doğmamış çocuklarının ölümü nedeniyle sorunlar yaşamaktadır. Bu sorunları aşmak için bir çocuk evlat edinmeye karar verirler. Gittikleri yetimhanede Esther (Isabella Fhurman) adındaki küçük bir kız onları çok etkiler ve onu yanlarına almaya karar verirler. Ama filmin afişinde de yazdığı gibi Esther'de bir sorun vardır. Zamanla Kate, Esther'in sevimli maskesi'nin altındaki gerçeği görür. Eşine ve çevresindekilere onun gerçek yüzünü göstermeye çalışır. Eğer izlemediyseniz gerçekten tavsiye edeceğim bir film.

THE PRESTIGE (PRESTİJ)

"Dikkatli bakıyor musunuz? " ''Her sihirbazlık numarası üç bölüm ya da perdeden oluşur; birinci bölüme ' Vaat ' denir; sihirbaz size sıradan birşey gösterir. iskambil destesi, bir kuş ya da bir insan..." şeklinde başlıyor film. İzlediğim en iyi filmlerden bir tanesidir Prestij. Sonundaki mükemmel finalin dışında, Nicola Tesla gibi tarihin en önemli bilim adamını, film de bir karakter olarak işlemeleri çok güzeldi. Filmde; gösterişli sihirbaz Robert Angier (Hugh Jackman) tam bir şovmenken, arkadaşı Alfred Borden (Christian Bale) daha gelenekçi ve şov yeteneklerini gösteremeyen bir dahidir. Beraber yaptıkları son numarada işler ters gidince, aralarında çok büyük bir düşmanlık ve rekabet başlar. Aralarındaki rekabet her gösteriyle daha da büyür ve birbirlerini alt etme isteği herşeyin önüne geçer. Filmin yönetmeni Christopher Nolan (Memento ve Dark Knight'ın da yönetmeni). Viktorya devrinde geçen bu iki sihirbazın hikayesi, size tutkunun ve nefret duygusunun insanı nereye kadar götüreceğini mükemmel bir şekilde gösteriyor.

IDENTITY - KİMLİK

''Merdivenlerden çıkarken orada olmayan bir adam gördüm bugün de orada değildi...'' Filmdeki favori repliğim buydu. Baştan sona sürükleyici bir film. Psikolojik gerilim türünde çok başarılı bir film olmuş. Şiddetli bir fırtına yüzünden, birbirini tanımayan on kişi, ıssız bir otelde bir araya gelirler. Hepsi birbirinden farklı karakterlerdir. İçlerinde bir limuzin şoförü (John Cusack), bir katili nakleden bir polis (Ray Liotta), 80'li yılların bir televizyon yıldızı, bir hayat kadını, yeni evli bir çift ve kriz içinde olan bir aile vardır. Sığınacak bir yer bulmanın rahatlığı, yolcuların teker teker ölmeye başlamasıyla yerini korkuya bırakır. Eğer yaşamak istiyorlarsa, çok geçmeden kendilerini bir araya getiren sırrı çözmek zorundadırlar. Gerilim ve psikolojiyi seviyorsanız bu filmi size tavsiye ederim.

SHUTTER ISLAND (ZİNDAN ADASI)

Zindan Adası; sonunda izleyenlerin kafasında soru işareti bırakan bir film. Konusu ve kurgusu farklı ve izleyenleri hikayenin içine çekiyor. Yer yer geri dönüşlerle ve etkileyici müzikleriyle çok güzel bir film olmuş. Filmde; Massachussets sahili açıklarındaki Zindan Adasın'da, suç işlemiş akıl hastalarının tedavi edildiği hastanade, bir kadının esrarengiz bir şekilde kayboluşunu soruşturmakla görevli Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) ve Chuck Aule (Mark Ruffalo) adlı iki polisin baş döndürücü hikayesi konu ediliyor. Teddy bir yangında karısını kaybetmiş ve sürekli onunla ilgili hayaller görmektedir. Hastane'de yaptığı soruşturmalar ve doktor John Cawley (Sir Ben Kingsley) şüpheli tavırlarının yanında Teddy'nin şiddetli baş ağrıları ve gördüğü hayallerin artması onu içinden çıkılmaz bir duruma doğru sürüklemeye başlar. Martin Scorsese ve Leonardo DiCaprio'nun birlikte çalıştığı dördüncü film Zindan Adası. Diğer filmler de olduğu gibi bunda da çok iyi bir iş çıkarmışlar. Leonardo DiCaprio bu filmdeki oyunculuğu ile izleyenleri kendisine hayran bırakıyor. Zindan Adası psikolojik gerilim türünde iyi bir örnek. Ben filmi izlerken sonuyla ilgili tahminlerim sürekli değişmişti. Hala forum ve bloglarda; sonuyla ilgili farklı yorumlar okumak mümkün. Aklıma gelen filmler bunlardı arkadaşlar.

Bildiğiniz diğer filmleri yazarsanız sevinirim.

Yılın kelimesi “Post-Truth”

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 21 Nov 2016 17:46:00 +0000

Oxford Dictionaries, İngilizce’de 2016 yılının kelimesi olarak ‘post-truth’u seçti. ‘Post-truth’ bir sıfat olarak, ‘nesnel hakikatlerin belirli bir konu üzerinde kamuoyunu belirlemede duygulardan ve kişisel kanaatlerden daha az etkili olması durumu’ şeklinde tanımlanıyor. Türkçe’ye ‘gerçek-ötesi’, ‘gerçek-sonrası‘ ya da ‘post-olgusal’ şeklinde çevirmek mümkün.

Neden seçildi?
Post-truth bir kavram olarak son on yıldır ortalarda olsa da, kullanımın ilk olarak Brexit referandumu sırasında ciddi şekilde arttığı görülüyor. Asıl patlamayı ise, ABD başkanlık seçimleri sırasında ve sonuçlar açıklandıktan sonra yaşamış. En yoğun kullanılan hali ‘post-truth politics’ yani ‘post-olgusal siyaset’ şeklinde olmuş.

Post-Truth kelimesinin kullanım sıklığı (son bir yıl için)

2016 yılında ‘post-truth’ teknik bir terim, marjinal bir kelime olmaktan çıkarak, ana akım medyada açıklaması verilmeksizin doğal bir şekilde kullanılmaya başlanmış.

‘Post-truth’un kısa tarihçesi
‘Post-truth’ kelimesindeki post ön-eki, bu spesifik kullanımında, genel kullanımının aksine ‘bir olay ya da vak’adan sonra gerçekleşen’ anlamında değil, ‘önüne geldiği kavramın artık önemsiz ya da gereksiz kabul edildiği bir zaman ait’ manasında kullanılıyor. Yani, ‘post-truth politics’ dediğimizde, ‘doğruların, hakikatlerin, olguların önemini yitirdiği bir dönem’den bahsetmiş oluyoruz.

‘Post-truth’, bu güncel anlamında ilk kez 1992 yılında, Sırp asıllı Amerikalı Oyun Yazarı Steve Tesich’in The Nation dergisinde yayımlanan yazısında geçiyor. Post-truth kelimesinin bundan önceki kullanımları genelde ‘gerçek anlaşıldıktan, hakikat ortaya çıktıktan sonra’ anlamında olmuş.

Kelimenin yaygın şekilde dolaşıma girmesi ise, Ralph Keyes’in 2004’te basılan kitabı The Post-truth Era ile olmuş.

Hayatınıza Önemli Etkiler Yapabilecek Oldukça Basit 15 Tavsiye

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 20 Nov 2016 13:06:00 +0000

Yapıştırılmış bir zarfı buzlukta dondurarak zarar vermeden açabilirsiniz.

Bir atacı sık kullandığınız kabloların etrafına bu şekilde dolarsanız, onların çabuk eskimesini engellemiş olursunuz.

Birinin size bilerek yanlış numara verdiğini düşünüyorsanız, teyit amacıyla verdiği numarayı hatalı olarak okuyun. Sizi düzeltiyorsa verdiği numara doğrudur.

Yeni aldığınız değerli eşyaların kutularını evin dışına atmayın. Bu potansiyel hırsızların dikkatini çekecek ve sizi hedef haline getirecektir.

Eğer tez yazıyorsanız, her seferinde ifadeleri tamamlamak yerine cümlelerinizi yarım bırakın. Bu, sonrasında devam etmenizi kolaylaştıracaktır.

Duvara özel delikler açmanız gerekiyorsa, kılavuz olacak yüzeyin fotokopisini çekip onun üzerinden delin.

Gardırobunuzdaki giysileri türüne göre değil, giyme amaçlarınıza göre düzenleyin. Böylece onları seçerken vakitten kazanırsınız.

Eğer arkadaşlarınız yeni çocuk sahibi olduysa, gelemeyecek olsalar bile onları önceden çağırdığınız etkinliklere çağırmaya devam edin. Böylece yalnız hissetmeyip, sosyal yaşamlarının tehlikede olduklarını düşünmeyeceklerdir.

Mail yazarken, yazacaklarınızı bitirmeden alıcı kutusunu doldurmayın. Böylece yanlışlıkla gönderimlerin önüne geçmiş olursunuz.

Yediklerinize dikkat ederken, sağlıksız fakat çekici bir yiyecek size önerildiğinde, "Yemiyorum" demek yerine "Yiyemiyorum" diyin. Bu hem ikramı yapan, hem de sizin için daha ikna edici olacaktır.

Uyumadan önce herhangi bir ekrandan okuma yapmanız, uykuya geç dalmanıza sebep olacaktır. Sağlıklı bir uyku için bunun önüne geçmeye çalışın.

Ders çalışırken Pomodoro tekniği adı verilen tekniği uygulayın. "25 dakika çalışma, kısa bir ara. Bunu dört kez yaptıktan sonra uzun bir ara. Başa dönüş."

Aracınızı otoparka, valeye ya da tamire bırakmadan evvel fotoğrafını çekin. Sonrasında yaşanabilecek anlaşmazlıklar için kanıt niteliğinde olacaktır.

Eğer ayakkabılarınız kötü kokuyorsa, bir gece önceden içine çay poşedi atın.

Soyut düşünce ve yaratıcılık gerektiren bir konuda çalışacaksanız, yüksek tavanlı mekanları tercih etmeye çalışın.

Neden Daha Fazla Para Basarak Ülkenin Borçlarını Ödemiyoruz?

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 20 Nov 2016 13:06:00 +0000

Ülke ekonomilerini konuşurken, ülkenin varlıkları, parasının yabancı paralar karşısındaki değeri gibi konuların yanında, iç ve dış borçları da elbette önemlidir. Ve ekonomiye az çok ilgi duymuş herkesin, hayatında en az bir kez kendine ya da çevresine sorduğu bir soru olur; "Madem ki borcumuz var, o halde neden daha fazla para basıp bu borçları ödemiyoruz?"

İşte bu sorunun yanıtını Ekşi Sözlük ve Twitter yazarı systemfailed14'ün ilgili entry'sinden, paylaşıyoruz.

"Para" dediğimiz şey, her şeyden önce bir değişim aracıdır. Paranın olmadığı zamanlarda insanlar 10 kilo buğday verip 1 tavuk alıyordu. Lidyalılar'ın milattan önce 700 lü yillarda ticaretle uğraşırken takas yönteminden kurtulmak için buldukları çözüm yolu para, böylelikle bir başka değişim aracı olarak keşfedilmiş oldu. Para basmak (emisyon) işlemini ülkemizde Merkez Bankası kontrol eder ve parayı kafasına göre basamaz. Çünkü devletler, dolaşıma para sokabilmek için bir karşılık göstermek durumundadır. Yani para basabilmek için, elinizde (hazinenizde) altın rezervi olması gerekir. Öncelikle, tüm dünyadaki devletler ve şirketler kendi aralarındaki tüm ticarette dolar kullanarak alışveriş yapıyorlar. Uluslararası geçerliliği olan, tüm dünyanın tanıdığı tek şey dolar. Dış dünyadan aldığımız, getirdiğimiz ve sattığımız her şey dolar olarak tanımlanmış. Yani dışarıya olan dolar borcumuzu TL olarak ödeyemiyoruz.

İkinci olarak, para basmak piyasaya daha çok para enjekte etmek demektir. Piyasada para bol olduğundaysa, paranın değeri düşer. Para, piyasadaki bolluğu nedeniyle değerini kaybettiğinde, bir ürünün edinilebilmesi için o para biriminden daha fazla miktarda harcanması gerekir. Yani enflasyon ortaya çıkar. Basit bir örnek verelim: Diyelim ki ülkedeki iç piyasada x kadar TL, ve y kadar da dolar var. Biz bir x kadar daha TL basarak iç piyasadaki dolarları topladığımızda, dolaşımdaki TL miktarı 2 katına çıkacağından, TL'nin değeri 2 kat kadar düşer. Doların değeri ise 2 kat artar. Ya da 3000 TL maaş aldığımızı farz edelim. Paranın değeri düştüğünde, çoğunluğunu yurt dışından kullandığımız tüketim ürünlerini daha pahalıya almaya başlarız. Bir anda her şeye zam gelmeye başlar; enflasyon tavan yapar; ve 3000 TL pul olur. Bu konuda belki de en bilinen örnek, Birinci Dünya Savaşı sonrası Almanya örneğidir. Savaş giderlerini karşılayabilmek için durmaksızın para basan Almanya, bu dönemde hiperenflasyonla dengesini iyice kaybetmiş, fiyat artışlarına paralel seyretmesi gereken banknotları basamamaya başlamış, ve bir ekmeğin bir kasa para ile alınır hale geldiği bir döneme girmiştir. 1920'lerin Almanya'sında, ısınmak için para yaktıkları bilinir. Düşünün ki kömür almak için para harcamaktansa para yakmak daha mantıklıdır. Ayrıca gün içinde dükkan ve restoranlarda insanların ellerinde yeni fiyatları gösteren tabelalarla dolaştıkları bir dönemdir bu; para işlevselliğini tamamen kaybetmiştir.

Buradaki çözüm ne peki?

Çözüm elbette, iç piyasadaki doları daha da arttırmak. Peki arttırmak için ne lazım? Üretmek lazım. Sen üreteceksin ve dışarıya satarak ülkeye dolar sokacaksın. Ülkedeki dolar miktarı arttıkça TL değer kazanacak; ve ülke olarak dışarıya bağımlı olduğun ürünler daha ucuz gelecek. Ve 3000 TL maaşla daha fazla şey alabilmek mümkün olacak. Dünyada karşılıksız para basabilen tek ülke Amerika Birleşik Devletleri. 2008'deki krizden sonra parada genişleme politikasına giderek, deli gibi para basıp borç ödemişti. Sonuç ne oldu? Ülkeye dolar girmesiyle beraber 1 dolar = 1.2 TL' ye kadar düştü bundan bir kaç sene önce. Piyasada deli gibi dolar vardı. Aşırı olarak bastığı bu dolar yüzünden ABD, eskiden 100 dolara 1000 ton buğday alırken aynı 100 dolara 250 ton buğday almaya başlamış; eskiden 2000 dolara Türkiye'de deli gibi tatil yaparken, aynı tatil için 5000 dolar ödemek zorunda kalmaya başlamıştı. Ardından yatırımcılar, ellerindeki dolarlarla "gelişmekte olan ülkelere" yöneldiler. Yatırımcılar kendi ülkelerinde değersizleşen dolarla bir halt olmayınca, ellerindeki yüklü paralarla Türkiye gibi ülkelere gittiler. Buralarda yatırım veya finansal olarak bu sıcak parayı gömdüler. Amerika kendi ekonomisini düzeltmeye başladıkça ise, artık bu dışarıdaki doları kendi ülkesinde geri çekmeye başladı. FED'in faiz arttırımı da bunun bir sebebidir. Yani ABD, cebinde parası olan yatırımcılara bir nevi "gelin ben size daha yüksek faiz veriyorum", dedi.

Yani karşılıksız para basarak kendi ekonomisini düzelten ABD, yine dünyanın tanıdığı tek para olan doların değerini yükseltmiş oldu. Yani kısacası işin özü, ülkelerin ekonomilerini daha ihracat odaklı kurabilmelerinde. Tabii ihracatı yapılan ürünlerin katma değeri de olması gerekiyor.

İhracat sağlayacak kalemlerde ülkenin elini güçlendirecek atılımlar, ya da örneğin çok büyük bir ithalat kaleminden bizi kurtaracak, yenilenebilir enerji yatırımları gerek. Diğer türlü, işimiz zor.

Galileo’nun Ay Çizimi ve Ay’ın Gerçek Hali

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 19 Nov 2016 20:57:00 +0000

Görselin sol tarafındaki çizimler, Galileo Galilei tarafından Ay’ı ilk gözlemlediğinde yaptığı çizimlerdir. Görselin sağ tarafında ise Ay’ın gerçek görüntüsü bulunuyor. Yaklaşık 400 sene önce yapılan bir çizim olmasına rağmen iki görsel arasındaki bu benzerlik dikkat çekici.

Futbol Üzerine Çekilmiş 10 Film

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 19 Nov 2016 16:11:00 +0000

Benim de aralarında bulunduğum pek çok insan tarafından gösterilen ilgi abartılı bulunsa ve toplumların temel afyonlarından biri olarak kabul edilse de yadsınamaz şu gerçeği kabul etmek zorundayız: Futbol günümüzde bir spor dalı olmanın ötesinde popüler kültürün, gösteri endüstrisinin en önemli fenomenlerinden biri haline gelmiş politik, ekonomik ve toplumsal bir olgu; dünyevi ve hatta ilahi-uhrevi işlerin tümüne sızmış, yadsınamaz bir gerçeklik. O yüzden sevmeseniz de izlemeseniz de futbola kayıtsız kalmanız imkansız.

Ben aynı fikirde olmasam da futbol tarihinin gelmiş gelmiş futbolcusu olarak kabul edilen Edson Arantes do Nascimento’nun, bilinen adıyla Pele’nin, Sao Paolo’nun varoşlarından Brezilya’yı 17 yaşında Dünya Kupası Şampiyonluğu’na taşıyan yükselişini anlatan Pele: Birth of A Legend filmi gösterime girdi. Pele, bugün dünyanın en sevilen en popüler spor dalının simge isimlerinden biri, belki de birincisi.

Benim de aralarında bulunduğum pek çok insan tarafından gösterilen ilgi abartılı bulunsa ve toplumların temel afyonlarından biri olarak kabul edilse de yadsınamaz şu gerçeği kabul etmek zorundayız: Futbol günümüzde bir spor dalı olmanın ötesinde popüler kültürün, gösteri endüstrisinin en önemli fenomenlerinden biri haline gelmiş politik, ekonomik ve toplumsal bir olgu; dünyevi ve hatta ilahi-uhrevi işlerin tümüne sızmış, yadsınamaz bir gerçeklik. O yüzden sevmeseniz de izlemeseniz de futbola kayıtsız kalmanız imkansız. Uzaklara gitmeye gerek yok, Türkiye’yi düşünün: Futbol literatürünün en efsanevi yapıtı haline gelen İngiliz yazar Simon Kuper’in Football Against the Enemy kitabının Türkçe çevirisinin başlığı olan ama kısa zamanda futbol etrafında dönen tartışmaların en klişe cümlesi haline gelen Futbol Asla Futbol Değildir ifadesini haklı çıkartırcasına Türkiye’de uzun zamandır futbol gündemine yönelik tartışmalar, şikeden milli takımın başarısızlığına ve son gerçekleşen darbe girişimine kadar ülke gündemini günlerce meşgul eden yoğun politik ve toplumsal bir içeriğe sahip.

Serdar Akar’ın Türk Sineması’nda şu ana kadar çevrilmiş en kapsamlı ve ses getiren – ki sayıları çok değil – spor (futbol) filmi olan Dar Alanda Kısa Paslaşmalar’da şöyle denir: “Hayat futbola fena halde benzer.” ‘Futbol asla futbol değildir’ gibi, hatta ondan da daha iddialı bir söz. Futbol fanatiklerinin ölesiye bağlı oldukları sporu yüceltmek ve onu küçümseyenlere ‘bir topun peşinde koşan 22 adamdan ve onları seyreden milyonlardan’ ibaret bir spor olmadığını kanıtlamak için sık sık alıntıladıkları bu sözler aslında her spor dalı için geçerli. Evet, futbol sporlar içinde popülerliği, yaygınlığı ve ekonomisi yüzünden daha çok tartışılıyor ama özünde her spor dalı, curlingten eskrime, içinde bulundukları toplumun politik, ekonomik ve sosyal gerçeklerine dair unsurlar barındırır; içinde doğdukları veya popüler oldukları topluma dair olguları temsil ederler. Örneğin Avrupa ve Latin Amerika’da futbol toplumsal ve politik olguların bir sonucu olarak şiddete sahne olurken Pakistan’da, dünyada genel olarak ‘bir aristokrat sporu’ olarak kabul edilen ‘kriket’ büyük toplumsal şiddet olaylarına yol açar.

Sporun her bir dalı hayata dair pek çok öğe barındırır; çünkü sporcular da sporu seyredenler de insanlardır ve insanın olduğu her yerde hayata dair izler vardır. Dolayısıyla hayata dair olmak sadece futbolun değil her spor dalının bir özelliğidir. Ve bu yüzdendir ki hayata dair ne varsa konu edinen sinema, sporu da konuları arasına almıştır; ‘Spor filmleri’ başlığı altında farklı türlerin birleşiminden oluşan bir alt tür bulunmaktadır.

Spor filmleri arasında ilginçtir, dünya üzerindeki popülerliğine ters orantılı bir biçimde futbol filmlerinin sayısı oldukça azdır. Bunun en önemli nedeni de dünya sinemasının tartışmasız lideri ABD’de futbolun çok popüler bir spor dalı olmamasıdır. Bu yüzden de bir kaç istisna dışında Hollywood tarafından yapılmış, ses getirmiş ve sinema tarihine girmiş spor filmlerinin ezici bir çoğunluğu ‘Amerika’nın Sporları’ denilen ‘beyzbol’, ‘basketbol’ ve ‘amerikan futbolu’nu konu alır. Nitekim listedeki filmlerinin neredeyse tamamımın ABD dışında yapılması bu yüzden şaşırtıcı değil.

Listenin bu özelliği dışında bir başka ilgi çekici yanı da ‘futbol asla futbol’ değildir sözünü haklı çıkarırcasına futbol üzerinden politik, ekonomik ve toplumsal durumlara dair yoğun analizler yapan; bu alanlar hakkında sözler söyleyen filmlerden oluşması. Bu fimlerde futbol ya bir metafor olarak kullanılıyor ya da mevcut sosyo-politik ve sosyo-ekonomik durumun açıklanması-anlaşılması için kullanılan bir mikro alan, bir politik-ekonomik-toplumsal aygıt olarak konumlanıyor; futbola spor olmanın ötesinde anlamlar yükleniyor.

Her liste gibi öznel. O yüzden de örneğin pek çok kişinin bu listede yer alması gerektiğini iddia edeceği ki haksız da sayılmazlar ‘Goal’ Serisi benim listemde yer bulamadı. Bu listeyi hazırlamanın en büyük zorluğu futbol gibi herkesin fikir sahibi olduğu, en iyiyi bildiğini iddia ettiği bir konuda yazı yazmak, buradayım demek. Öte yandan yazı yazmak aslında ortalıkta soyunmaya benzer; bir şekilde o özgüveni kazanmayı ve gelecek tepkileri göze almayı gerektirir. Yazıyı yazıp yayınladığımızda artık geri dönüş olmayacağını bilirsiniz. Listeyi de bu düşünceyle hazırladım.

10. Offside (2006, Jafar Panahi)

İran İslam Devrimi’nden sonra stadyumlara girişi yasaklanan kadınların yeniden stadyumlara girme mücadelesini komedi unsurlarıyla ironik bir biçimde anlatan film, futbolu bir spor olmanın ötesinde her türlü zorluğu aşmaya değer bir tutku olarak ele alıp yüceltirken aynı zamanda onun politik bir araç olarak da kullanabileceğinin iyi bir örneğini sunar izleyiciye. Dolayısıyla futbol filmde hem bir tutkunun hem de politik-toplumsal bir mücadele alanı olarak ele alınır. Kadınların erkek kılığında stadyuma girme çabaları gibi klişe komedi öğeleri barındırsa da son döneme damgasını vuran İran Sineması’nın önemli yönetmenlerinden, Taxi Tahran filmi ile Altın Ayı ve FIPRESCI ödüllerini alan Jafar Panahi’nin ortalamanın üzerinde bir çalışması Offside. Filmin 2006 Berlin Film Festivali’nde Gümüş Ayı aldığını da hatırlatalım.

9. Hermano (2010, Marcel Rasquin)

Örneklerini pek göremediğimiz Venezuela sinemasından klişe konusuna rağmen seyre değer bir futbol ve kardeşlik filmi. Benzer örneklerinde olduğu gibi iki genç kardeş Caracas varoşlarından futboldaki yeteneklerini kullanarak kurtulmak isterler. Ancak kardeşlerden büyük olanı mahallede bir çete içindedir ve zamanla onun etrafını sarmalayan suç ve şiddet kardeşleri birbirlerinden uzaklaştırmaya başlar. Fakirlik, suç, şiddet ve bir Latin Amerika gerçeği olarak futbol aracılığıyla sınıf atlama olgusunu kardeşler arası ilişki aracılığıyla anlatan film Latin Amerika toplumsal gerçekçiliğinin dikkate değer bir örneği. Özellikle basit ama sağlam oyunculuklar ve kurduğu atmosfer filmin erdemleri arasında.

8. Band it Like Beckham (2002, Gurinder Chadha)

Manchester United’ın ve onun yıldızı David Beckham’ın popülerliklerinin en yüksek noktada olduğu bir dönemde çekilen film esprili ve sıcak bir üslupla genç bir kızın tutucu Sih ailesine futbol ile isyan etmesini anlatıyor. Feminizm, kadınların toplumsal normlara futbol aracılığıyla başkaldırışını ironik bir şekilde; romantik-komedi unsurları ile anlatması açısından Offside ile ciddi benzerlikler taşıyan ama ona göre çok daha ‘yumuşak’ bir gişe filmi kıvamında olan yapıtta ana karakter Jess’i canlandıran Parminder Nagra yanında Kiera Knightley ve Jonathan Rhys Meyers da yer alıyor. Ele aldığı konuları, feminizm, kadın-erkek ilişkileri ve futbol, çok derinlemesine incelememesine rağmen konusunun görece orijinalliği ve dönemin Beckham hayranlığına gönderme yapan ismi ile bayağı ses getirmişti. Biraz Bollywood bol futbol… Listede de bu şekilde kendine bir yer bulmayı başardı.

7. Football Factory (2004, Nick Love)

İngiltere’ye öğrenci olarak gittiğimde ülke ile ilgili beni hayal kırıklığına uğratan en önemli şey İngiliz İşçi Sınıfı olmuştu. Tamam futbol holiganizm üzerinden, belli oranda biliyordum ama açıkcası bu durumu yakından görmek beni üzmüştü. Film işte bu insanların lümpen kesimini; temel eğlence kaynakları şiddet, seks, alkol ve uyuşturucu olan Chelsea taraftarı Tommy Johnson üzerinden onun da ait olduğu bir grup sosyopatı anlatıyor. Bunu yaparken bir cemaate ait olmanın, o cemaatin kuralları ile birey olmanın çatışmasından doğan gerilimleri de belli bir başarı ile aktarıyor. Ayrıca kavga sahneleri ve genel dinamik üslup ile de adrenalini hep belli bir yükseklikte tutmayı başarıyor.

6. Fever Pitch (1997, David Evans)

br />br /> Bir futbol aşığı ve hayattaki tek tutkusu tuttuğu takım, Arsenal olan bir adamla nasıl ilişki yürütülür? Veya bu kadar ağır bir futbol tutkunu iken futbol hakkında hiçbir şey bilmeyen bir kadın ile nasıl ilişkide kalınır? Bir romantik komedi olan film bu soruların cevabını arıyor. Popüler İngiliz Edebiyatı’nın en önemli isimlerinden biri olan ve sinemanın çok sevdiği, bu yüzden de neredeyse tüm romanlarının sinemaya uyarladığı Nick Hornby’nin aynı adlı romanından uyarlanan film bu soruya cevap arayan ve kendince vermeye çalışan eğlencelik bir seyirlik. Özellikle futbol tutkunu erkeklerin bir ilişkiye başlamadan müstakbel sevgilileri ile seyretmesinde yarar var.

5. O Ano em Que Meus Pais Saíram de Férias // The Year My Parents Went On Vacation (2006, Cao Hamburger)

Futbolun adeta bir din olarak kabul edildiği Brezilya’dan neredeyse maç görüntüsü olmayan bir futbol filmi. Yıl 1970, tarihte futbolun en iyi oynandığı turnuva olarak tanımlanan Meksika’daki Dünya Kupası başlamak üzeredir. Brezilya’daki baskıcı askeri rejimden kaçmak zorunda kalan çift oğulları Mauro’yu dedesi Motel’e bırakırlar ve ona tatile gittiklerini yalanını söylerler. Babası Mauro’ya Dünya Kupası’nda Brezilya’nın ilk maçına kadar dönecekleri sözünü verir. Dedesinin öldüğü haberi üzerine Mauro Sao Paolo’da İtalyan ve Yahudi Göçmenler’in yaşadığı Bom Retiro mahallesinde dedesinin yakın arkadaşı Sholomo ile kalmaya başlar. Kısa sürede mahalle yaşamına alışır, Dünya Kupası’nda Brezilya’nın maçlarını seyreder ve aynı zamanda da sokaklarda askerleri ve askeri polisleri görür. Film yumuşak, incelikli anlatımı, çoğu amatör oyuncularının performansı ile bir askeri rejimi çocuk ve onun futbol sevgisi üzerinden başarıyla anlatan çok önemli bir yapıt. Yönetmeni Cao Hamburger’e bol ödül getiren film ergenliğe girmek üzere olan bir çocuğun çevresindeki yaşamı, ülkesi ve dünyayı anlama sürecini; bu süreçte futbolun bir toplumdaki birleştirici rolünü, hayata tutunması sağlayan özelliklerini de başarıyla aktarıyor. Görülmesi gereken, önemli bir film.

4. The Firm (1989, Alan Clarke) / (2009, Nick Love)

İngiliz televizyon tarihinin en önemli yapımcı-yönetmenlerinden biri olan Alan Clarke’ın 1990’da kanserden ölmeden önceki son filmi, aynı zamanda başyapıtı. Döneminde içerdiği şiddet, içeriği ve üslubu ile BBC’de gösterildiğinde büyük olay yaratmıştı. Sinema değil, televizyon için yapılmış olmasına rağmen muhtemelen tarihin holiganizm ve futbol şiddeti üzerine yapılmış en iyi filmlerden biridir. Film ayrıca holiganizmin nedenlerinden biri olarak görülen Thatcher İngilteresi’nin müthiş bir panoramasını çizer; holiganizmin bir topluluğa ait olma olgusu olduğunu kuvvetli bir şekilde vurgular. (Filmin sonunda Bex’in anısına yapılan toplantıya katılanlardan biri sürekli tekrarlar: it’s about belonging – bir yere ait olmakla ilgili bir şey) Futbol bu cemaatsel bağlılıkla özdeşleştirilen sosyopati için bir araçtır. (‘Futbolu durdurlarsa boks var, snooker var’ der biri. Nitekim Türkiye’de kadın voleybol maçlarından çıkan olaylar bunu kanıtlar. Sorun futbol değildir; sorun şiddete eğilimli sosyopatlardır.)

Gary Oldman sosyopat-psikopat rollerin usta ismi olma yolunda önemli adımlarından birini bu film ile atmıştır. Büyük aktörün en iyi performansları arasında kesinlikle yerini alır.

Film 2009’da Nick Love tarafından sinema için yeniden çevrildi. Bir tür yeni kuşaklar için 80ler ve Holiganizm olarak da tanımlanabilecek yeniden çevrimde başrol Bex’te sonradan Sherlock Holmes, The Seweeney, The Revenant ve Legend gibi filmlerle başarılı bir aktör olarak belirgin bir yer edinen Paul Anderson filmi yukarılara taşıyan bir oyunculuk ortaya koyar. Film özellikle müzikleri ve 80ler’in modasına yaptığı göndermeler ile ilgi çekicidir. Gösterime girdiğinde günlük hayatta 80ler’de olduğu gibi yeniden ‘eşofman takımların’ giyilmesine yol açabileceği bile tartışılmıştı. Love’un filmi ele aldığı konuyu fazla idealize mi ediyor sorusunu da akla getiriyor ama Love’un bu ‘stilize’ tarzı ele aldığı tüm konularda uygunladığı düşünülürse bu sadece bir sinematografik tercih olarak görülebilir. Love’un bu versiyonun özellikle efsanevi Clarke’ın ve orjinal filmin yeniden hatırlanmasına katkıda bulunması açısından önemli bir işlevi olduğunu da kabul etmemiz gerekir.

3. Looking for Eric (2009, Ken Loach)

Futbol tarihinde birçok farklı karaktere sahip aykırı futbolcular vardır ama hiçbiri Eric Cantona gibi olmamıştır, olamaz. Şair, kendi içinde filozof, sanat koleksiyoncusu, girişimci, saat tasarımcısı ve elbette aktör… Son yıllarda Cantona sinema ile de yakın ilişki içine girdi ve ciddi sayıda filmde oynadı. Looking for Eric hiç kuşkusuz bu filmler içinde önemli bir yere sahip. Hayatının zor bir döneminde olan, ailesi ve çevresi ile ilişkileri bozulmuş, yaşamının anlamını kaybetmiş bir postacının idolü olan Eric Cantona’dan yaşama dair tavsiyeler almasını ve bu sayede de işleri yoluna koymasını anlatan sıcak, samimi ama aynı zamanda derinlikli bir Ken Loach yapıtı. Film futbolun iyileştirici, birleştirici rolünü yücelten; bir bakıma The Firm veya Football Factory’nin anti-tezini sunan, futbolun küçük ama iyi insanların yaşamındaki etkisinin nasıl olumlu olacağını gösteren bir filmdir Looking for Eric. Her ne kadar Loach’un, Roger Ebert’in tabiri ile, yapacağı en beklenmedik türde film gibi gözükse de bir Ken Loach filmi olarak aynı zamanda bir İngiliz İşçi Sınıfı filmidir. Bir kaybeden küçük adamın en sevdiği spor idolü, kahramanı ile buluşması ve ondan yaşam hakkında dersler alması gibi Ebert’in yorumu ile olabildiğince fanteziye dönüşecek bir konuya sahipken Loach filmde kendi sosyal-gerçekçilik tarzı ile fantezi öğesini birleştirir. Her filminde olduğu gibi günlük işçi sınıfı pratikleri üzerinden gerçekçi bir tablo da sunar. Hatta bunu o kadar iyi yapar ki filmi seyrederken kesinlikle Manchester’da yaşamak istemezsiniz. Loach bu basıcı şehir atmosferini Cantona’nın hayali varlığı ile süsler ve sonuç olarak kendi sinematografisi içinde aykırı bir iş yaparak sadece onu sevenler dışında benim gibi sevmeyenlerin, hatta sinema ile ilişkisi büyük gişe filmleri ile sınırlı olan futbolseverlerin seyrinden zevk alacağı bir film ortaya koyar. Bu kez rahmetli ustamız-pirimiz Ebert’e bu kez katılmıyorum ve onun 2 yıldızı karşısında notum 3,5 yıldız.

2. Escape to ‘Victory’ (1981, John Huston)

Filmi ikinci sıraya koydum; çünkü tüm sinema tarihinin en bilinen ve popüler futbol filmidir Türkçe adıyla ‘Zafere Kaçış’. Film özünde çok büyük bir yönetmenin elinden çıkmış bol yıldızlı bol maceralı, ironiyle dolu görkemli savaş filmlerinden biridir. David Lean’in The Bridge on the River Kawai (1957), John Sturges’un The Great Escape (1963), farklı yönetmenler tarafından ortaklaşa yönetilen The Longest Day (1962), Richard Attenborough’un A Bridge Too Far (1977) gibi örneklerinin oluşturduğu bir türün ürünüdür. Özellikle ironik öğeleri, karakterleri ve özünde bir kaçış öyküsü olan senaryosuyla The Great Escape ile ciddi benzerlikler gösterir. Yalnız film farklı bir şekilde bu kaçış öyküsünü bir futbol maçı üzerinden kurgular.

Escape to Victory, müthiş bir başyapıt değildir. Huston sineması içinde de çok özellikli bir yere sahip olmadığı da rahatlıkla söylenebilir. The Prizzi’s Honour, The Man Who Would Be King, Chinatown, Kremlin Letter, The Unforgiven, The African Queen, Moby Dick, The Treasure of the Sierra Madre, Moulin Rouge, Asphalt Jungle ve The Maltese Falcon filmlerinin yönetmeni, 15 Oscar adaylığı ve 2 Oscar ödülü ile Hollywood tarihinin en büyük isimlerinden birinin kariyerinde büyük bir yere sahip olması da beklenemez elbette. Yine de Huston’un elinden çıkmasının getirdiği sinematografik kalitesi bir yana filmin en büyük başarısı, özellikle de futbol maçının kurgusu ile adeta gerçek bir maç atmosferi yaratıyor olmasıdır. O kadar ki filmi seyrederken Pele’nin son golünü atmasıyla birlikte ayağa fırlayıp sevinen insanlar gördüm. Michael Caine, Slyvester Stallone, Max von Sydow, Amidou gibi önemli oyuncuları barındırması yanında Pele ile birlikte İngiliz efsanesi Bobby Moore, Arjantili Osvaldo Ardiles ve ve Belçikalı Paul van Himst gibi futbol tarihine geçmiş gerçek futbolcuların de yer alması filmi başka bir boyuta taşıyor ve futbol sahnelerinin inandırıcılığını arttırıyor.

Filmin sonunda Bobby Moore’un ortasında Pele’nin rövaşata ile attığı gol ve bir Alman subayını, Binbaşı Von Steiner’i canladıran Max von Sydow’un ayağa kalkıp alkışlaması sinema tarihinin unutulmaz sahneleri arasındaki yerini alır. Ve finalde elbette ‘futbol asla futbol değildir’ gerçekleşir ve maçtan etkilenen işgal altındaki halk bariyerleri ve askerleri aşarak sahaya girer. Senaryosundan müziğine aslında bir klişeler geçidi olsa da sinemanın ruhuna, bir şenlik olduğu gerçeğine uygun bir klasiktir ‘Zafere Kaçış’. Özel olarak seyretmem ama bir şekilde yakalarsam seyretmekten de kendimi alamayacağım filmlerden biridir.

1. The Damned United (2009, Tom Hooper)

2011 yılında The King’s Speech ile en iyi yönetmen Oscar’ını alan Tom Hooper’ı sinemaseverler ile tanıştıran film çok farklı bir şey yapar: İngiliz futbol tarihinin en başarılı beş teknik direktöründen (menajer) biri olan, aykırı kişiliği, yönetim biçimi, futbola bakış açısı ve elde ettiği mucizevi başarılar ile çok özel bir kişi olan Brian Clough’un başarılarını değil futbol yaşamının en başarısız dönemini, o dönem İngiliz Futbolu’nun en iyi takımı olan Leeds United’taki 44 günlük menajerlik serüvenini anlatır.

Tom Hooper sinemada ‘İngiliz’ olmayı çok iyi anlatan bir yönetmendir. The King’s Speech farklı açıdan bu olguya yaklaşır ama The Damned United bu ‘İngilizlilik’ konusunda onu da aşar. Tipik bir Kuzeyli olan Brian Clough, Peter Taylor ile teklif aldıkları Brighton’a geldiklerinde oranın yumuşak, güneşli havasını görünce şöyle der: ‘Biz Kuzeyliyiz Peter; niçin Brighton’u umursayalım? Lanet Güneyliler… Bak neredeyiz! Neredeyse Fransa’da…’

Micheal Sheen, Brian Clough rolünde çok iyidir; hatta mevcut İngiliz yıldızlar içinde bu rol için en uygun isimdir belki de. Sheen İngiliz espri anlayışını; Clough’un sarkastik üslubunu, egosu yüksek, başarı odaklı karakterini müthiş aktarıyor kameraya. Özellikle yıllarca sert ve acımasız bir mücadele içinde olduğu Leeds United’ın başına geçtiğinde çıktığı ilk antremanda yaptığı veya Leeds United Yönetim Kurulu önünde Don Revie’ye yönelik yaptığı konuşmalarda oyunculuk açısından en üst noktaya çıkar. Sırf ilk antreman konuşması için bile film seyredilir.

Film adeta bir ‘Adalar’ oyuncu geçidir. Clough rolünde Sheen iyidir iyi olmasına ama özellikle yıllarca Clough’un sağ kolu olarak çalışmış efsane yardımcısı Peter Taylor rolünde büyük İngiliz aktör Timothy Spall ve muhtemelen İngiliz Futbol Tarihi’nin en antipatik menajeri Don Revie rolünde diğer bir büyük aktör İrlandalı Colm Meaney de çok iyidirler ve Sheen ile birlikte başrolü paylaşırlar. Bunlara bir de sonradan görme, küçük şehrin büyük zengini egosu şişik Derby Başkanı Sam Longson’de bir başka İngiliz efsanesi Oscarlı Jim Broadbent, Leeds United oyuncuları Billy Bremner ve Johnny Giles’da son dönemde birçok filmde gördüğümüz Stephen Graham ve Peter McDonald da eklenince ortaya oyuncularıyla da değer kazanan bir mükemmele yakın bir film çıkar

Film ile ilgili meraklısına bir not: Filme de kaynaklık eden David Peace’in 2006’da aynı adla yayınlanan romanında – ki film de kitaba sadık kalmıştır-Brian Clough’un ve özellikle de Leeds United’ın iki efsanevi oyuncusu Billy Bremner ve Johnny Giles’in olduklarından farklı ve kötü gösterildiği iddiası yapılmıştır. Özellikle Johnny Giles kitabın ‘çok kaba ve hakaretamiz olduğunu; kendisini hilekar, düzenbaz bir İrlandalı Cin, Clough’u da vahşi biri gibi gösterdiğini’ söyler. Giles, Clough ile geçinememesine rağmen onu çok zeki bulduğunu ifade eder. Giles ayrıca, ‘yazar Peace’in kitabın tamamen bazı gerçeklere dayanan kurgusal bir yapıt olduğunu söylemesine rağmen insanların bunu bir resmi tarih olarak algıladığını, böylelikle de romana dayanarak yapılan filmin de yanlış yorumlamanın bir yanlış yorumlaması olduğunu’ iddia eder. Nitekim Giles kitapta ismi geçen herkesin kendi dışında öldüğünü, dolayısıyla haklarını savunamayacaklarını gerekçe göstererek kitabın yazarını ve yayıncılarını mahkemeye verir ve davayı kazanır. 2008’de Yüksek Mahkeme’nin kararıyla yayıncı Faber&Faber kitabın gelecekteki baskılarında Giles ile ilgili zarar verici ve gerçek olmayan hususları çıkarmak zorunda bırakılmıştır.

Erkek ve Kadın Beyni Arasındaki Fark

noreply@blogger.com (tarantino) — Fri, 18 Nov 2016 12:22:00 +0000

Erkek ve kadın beyni arasındaki fark: Son yapılan bilimsel çalışmalar erkek ve kadın beyni hakkındaki uzun süreli şüpheleri giderir seviyede: aynı değiller! Peki bir kadının beyni bir erkeğin beyninden görünüm ve fonksiyon olarak nasıl farklılıklar gösterir?

Erkek ve Kadın Beyni Arasındaki Fark
Bilim adamları seks hormonlarının bebeğin gelişimi sırasında nüfuzlarını ve etkilerini başlattığını biliyor. Kadın ve erkek beyinlerini inceleyen İsrailli bilim adamlarının yaptığı yakın zamanlı bir araştırmada; gelişmekte olan bebekte gebeliğin 26. haftasında belirgin farklılıklar tespit edildi. Bu farklılıkla bir ultrason tarayıcı kullanılarak görülebiliyor. Korpus kallosum yani sağ ve sol beyni birbirine bağlayan sinir dokusu köprüsü dişi bebeklerde erkek bebeklere göre daha kalındır.

Yetişkinlerin beyinlerinde yapılan gözlemler bu alanın kadınlarda daha güçlü kaldığını gösteriyor. Bilim adamları kadınların beyinlerinin her iki tarafında dil fonksiyonunun olduğunu gösteriyor.

Bu yeni bulguları göz önünde bulundurun. Beyin görüntüleme teknolojisini kullanarak beynin “çalışan” tarafına kan akışını izleyen bilim adamları, kadın ve erkeklerin dili ve konuşmayı nasıl proses ettiklerini inceledi. Bütün deneklere bir roman dinletildi. Erkekler dinlerken beyinlerinin sadece sol tarafı aktif halde çalıştı. Kadınlarda ise beynin hem sol hem de sağ tarafının aktif şekilde çalıştığı gözlemlendi.

Beynin her iki tarafındaki bu etkinlik kadınlarda güçlü dil becerilerine neden olabilir. Araştırmacılar bir beceri için beyinde ne kadar çok alan kullanılırsa bu becerinin daha rafine olacağını söyler.

Bir bütün olarak, kızlar ergenliğe girinceye kadar dil ve motor becerilerde erkeklerden daha iyi bir performans gösterir. Erkekler kızlardan daha sık öğrenme güçlüğü çeker. Kliniklerde disleksi (okuma güçlüğü) olan erkek çocukların kızlara göre daha çok sayıda olduğu gözlemlenmiş. Benzer şekilde ADHD (dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu) da erkeklerde daha çok görülür. Erkek ve kızlarda görülen ADHD’nın (dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu) semptomları da farklılıklar gösterir. ADHD’li kızlar genelde dikkatsizlik gösterirken, ADHD’li erkekler ise daha çok dürtü kontrol eksikliği gösterir.

Ama tüm farklılıklar elbette kızların lehine değil.

Erkekler genellikle beynin matematik ve geometri ile ilgili bölgelerinde kadınlara üstünlük gösterirler. Beynin bu bölümleri erkeklerde kadınlara göre yaklaşık 4 yıl önce olgunlaşır. Araştırmacılar matematik noktasında 12 yaşındaki bir kız çocuğunun beyninin 8 yaşındaki bir erkek çocuğunun beynine eşdeğer olduğu sonucuna varmıştır.

Tersine, beynin dil ve motor becerilerini (el yazısı) içeren bölgelerinin kızlarda erkeklerden yaklaşık 6 yıl önce olgunlaştığı sonucuna vardılar.

Peki bu farklılıklar zamanla eşitleniyor mu?

Dişiler ve erkekler yaşamları boyunca benzersiz beyin özellikleri gösterir. Erkek beyni, örneğin, kadın beynine göre yaklaşık %10 daha büyüktür. Ama daha büyük beyin ille daha akıllı anlamına gelmez.

Beyindeki bazı maddelerinin dağıtım şekli farklılıkları açıklamada yardımcı olabilir. Erkek beyninde kadın beyninden yaklaşık 6.5 kat daha fazla gri madde (düşünme maddesi olarak da adlandırılır) bulunur. Kadın beyninde ise erkek beynine göre yaklaşık 9.5 kat daha fazla beyaz madde (beynin farklı bölgelerini birleştiren madde) bulunur. Hepsi bu kadar değil. Korteksin ön ve temporal bölgesi kadınlarda daha organize ve hacim olarak daha büyüktür. Farklılık anlamında kadının erkek üzerindeki en büyük kalıcı fonksiyonel avantajı olarak şu gösterilebilir: baskın dil becerileri.

Erkekler ve Kadınlar Zihinsel Becerilerini Nasıl Kullanır?

Kadınların dil becerilerinde daha iyi olduğunu belirttik. Araştırmacılar kadınların dil becerilerini erkekler üzerinde bir avantaj olarak kullandıklarını söyler. “Kadınlar rekabet halinde dil becerilerini kullanır. Dedikodu yapar, bilgiyi maniple ederler.” diyor araştırmacı Geary. Geary ilişkisel saldırganlık olarak adlandırdığı bu davranışın kadınlara uzun zaman önce hayatta kalma yeteneği verdiğini söyler.

İlişkileri organize etmek için dili kullanmak evrimsel tarih boyunca faydalı olduysa ve kadınlar tarafından daha çok kullanıldıysa, dil becerileri noktasında farklılıkların olmasını bekleyebilir miyiz. “Kadınlar ilişki kurmak için dil becerilerini daha çok kullanırlar. Konuşurken daha çok ara verirler, dururlar, diğerinin konuşmasına izin verirler” der araştırmacılar.

Yön navigasyonu gibi mekansal beceri gerektiren aktivitelerde erkekler genelde daha iyidirler. Bu da erkek ve kadın beyni arasındaki fark için bir örnek olabilir. Kadınlar yön becerisi gerektiren sorunların çözümü için serebral korteks kullanırlar.

Erkekler tamamen farklı bir beyin bölgesi kullanır, genelde beynin sol tarafında derinlerde bulunan ve kadınlarda navigasyon görevlerinde aktif olmayan bir çekirdek kullanır. Hipokampüs uzayda nerede olduğunuzu otomatik olarak belirler. Sonuç olarak, Geary şöyle der: “kadınlar daha çok mekanlardaki simgeleri kullanır. Örneğin kadınlar yön tarif ederken düz git, ilerideki okuldan sola dön derken, erkekler daha çok doğu yönünde ilerle vb” der.

Beyin düşünmemizi sağlar, duygularımızı yönlendirir. Duyguları tanımlama ve kontrol etme yeteneği cinsiyetler arasında farklılıklar gösterir.

Araştırmacılar kadınların duyguları tanımlamada erkeklerden daha doğru ve hızlı olduğunu söylüyor. Yine araştırmalar kadınların karşılarındaki kişinin yüz ifadelerini ve ses tonlarındaki farklılıkları erkeklerden daha iyi çözümlediğini gösteriyor.

Kadınlar genel olarak duygularını kontrol etmede de erkeklerden daha iyi olabilir. Yakın zamanlarda yapılan bir araştırma beynin saldırganlık ve öfkeyi kontrol eden bölgesinin kadınlarda erkeklerden daha büyük olduğu gözlemlenmiş.

Erkek ve kadın beyni arasındaki fark bu şekilde. Sizin de yorumlarınız var ise lütfen ekleyin.

Obama'nın 8 Yıllık Karnesi

noreply@blogger.com (tarantino) — Fri, 18 Nov 2016 12:22:00 +0000

Uluslararası hukuk profesörü Richard Falk, ABD Başkanı Obama'nın görevdeki 8 yılını köşesinde paylaşmış;

Görevdeki sekiz yılının ardından Obama'nın bir takım somut katkılar sağladığını, ancak Ortadoğu'da farklı bir yaklaşım izlemek ya da dünyayı nükleer silahlardan kurtaracak bir süreç başlatmak gibi daha büyük çaplı hedeflerin hayata geçirilmesi konusunda pek başarılı olamadığını söylemek akla uygun olacaktır.

Barack Obama, sekiz yıldır sürdürdüğü Amerika Birleşik Devletleri Başkanlığı görevinin sonuna yaklaşırken, geride bıraktığı mirasın bir ön değerlendirmesini yapmanın tam zamanı. Şu anda Obama'nın onay puanları yüksek. Bunu da kısmen başkanlığa potansiyel halefleri Hillary Clinton ve Donald Trump'tan çok daha hâkim görünmesine borçlu.

2009'da, başkanlık koltuğundaki ilk yılında Nobel Barış Ödülü'nü kazanan Obama'nın, George W. Bush'un Irak fiyaskosu ile zirveye ulaşan felaket başkanlık döneminin ardından, Amerika'nın dünyadaki rolünü iyi yönde değiştirerek, diplomasiye vurgu yapacağı ve askeri çözümlerden mümkün mertebe kaçınacağı yönündeki uluslararası umutlar büyüktü. Obama'nın Ortadoğu'ya ilişkin yeni bir yaklaşımın sözünü verdiği ve nükleer silahsız bir dünya yaratma vaadinde bulunduğu eski, öngörülü konuşmaları da bu umutları pekiştirdi.

Görevdeki sekiz yılının ardından Obama'nın bir takım somut katkılar sağladığını, ancak Ortadoğu'da farklı bir yaklaşım izlemek ya da dünyayı nükleer silahlardan kurtaracak bir süreç başlatmak gibi daha büyük çaplı hedeflerin hayata geçirilmesi konusunda pek başarılı olamadığını söylemek akla uygun olacaktır. Bu karma değerlendirmeyi doğrulamak için Obama'nın karnesine daha detaylı bakmak gerek.

Dünyanın Obama'yı uluslararası liberalizmin en iyi özelliklerini taşıyan Amerikalı bir lider ve Bush yıllarının anlamsız militarizminden sonra memnuniyet verici bir değişiklik olarak karşıladığına şüphe yok. Ancak birçoklarının beklentisinin aksine, bazı açılardan eskinin bir devamı yaşandı.

En büyük küresel hamle: Asya’ya dönüş
Dünyanın Obama'yı uluslararası liberalizmin en iyi özelliklerini taşıyan Amerikalı bir lider ve Bush yıllarının anlamsız militarizminden sonra memnuniyet verici bir değişiklik olarak karşıladığına şüphe yok. Ancak birçoklarının beklentisinin aksine, bazı açılardan eskinin bir devamı yaşandı.

Önceki agresif söylemi yumuşatmış olsa da, 'terörle savaş'a devam eden Obama, Usame Bin Ladin'in Pakistan'da saklandığı yerde öldürülmesini en büyük başarısı olarak nitelendiriyordu. Obama'nın başkanlığı döneminde, El Kaide karşısında büyük bir zafer kazandı. 2001'de yaklaşık 3 bin kişinin ölümüne neden olan, ABD'nin sahip olduğu askeri gücüne rağmen terör şiddetine karşı savunmasız olduğunu ortaya çıkaran 11 Eylül saldırılarının intikamının alınmasını isteyen çoğu Amerikalı için bu, son derece memnun edici bir gelişmeydi. Ancak IŞİD'in ortaya çıkışı – ki bunda kısmen ABD'nin Irak işgalini düzgün yönetememesinin payı var –El Kaide'nin zayıflamasının etkisini bir ölçüde geride bıraktı.

Obama'nın başkanlığındaki en büyük küresel hamle ise 'Asya'ya dönüş' adı altında gerçekleşti. Söz konusu hamle, Bush'un dümeni Avrupa'dan Ortadoğu'ya kırmasının, Amerika ve dünyanın Asya'daki çıkarlarının ihmal edilmesine yol açtığını gösterme amacı taşıyordu.

Obama'nın Çin'in zengin balık yatakları ve açık deniz enerji rezervlerine sahip Güney Çin ve Doğu Asya denizlerine yönelik emellerini frenleme konusundaki kararlılığının bir yansımasıydı. Bu dönüş, Amerika'nın Çin'in yayılmacı baskılarından kaygı duyan bazı Asyalı müttefiklerince memnuniyetle karşılandı. Uygulamada bu, Amerika'nın bölge genelinde askeri üslerini ve donanma varlığını güçlendirerek Çin'e mesaj vermek ve Çin'in diğer Asyalı güçlerin de hak iddia ettiği adalarla ilgili emellerini dayatmasına karşı çıkılacağı yönünde diplomatik bir kararlılık göstermek şeklinde ifade buldu.

ABD, tartışmalı bir şekilde, Çin hariç 12 Asya ülkesi için imtiyazlı bir ticaret bölgesi oluşturan Trans Pasifik Ortaklık Anlaşması'nın (TPP) müzakerelerine öncülük etti. Şu anda her iki başkanlık adayı da anlaşmayı eleştirerek, anlaşma hükümlerinin Amerikan sermayesi ve üretiminin daha fazla Asya'ya kaymasına ve ülkede işsizliğe yol açacağını öne sürüyor. TPP, uluslararası mülkiyet haklarına yönelik koruma tedbirlerinin arttırılması yüzünden ilaç maliyetlerini yükselttiği gerekçesiyle Asya genelinde de eleştirilerin hedefinde. Görünen o ki, ABD ve Avrupa'da sağ kesimden gelen popülist tepkiler, liderlerin artık serbest ticaret savunucusu olarak görülmesini siyaseten tehlikeli kılıyor. Trump'ın Amerikalı seçmenler nezdinde en büyük başarısını kazandığı konu da bu. Obama'nın dezavantajlı ticaret anlaşmalarına olan düşkünlüğü yüzünden insanların işsiz kalmasına neden olduğunu iddia eden Trump, başkan seçildiği takdirde bu anlaşmaları bozma vaadinde bulunuyor. Söz konusu anlaşmalar, daha önce sol görüşlü aday Bernie Sanders'ın da Clinton'a karşı çıktığı popüler konular arasında yer almış; önceleri TPP ve diğer ticaret anlaşmalarını onaylayan Clinton, daha sonra bir şekilde bu görüşten uzaklaştı.

Nükleer silahlarla ilgili vizyonu Washington'daki nükleer silah yanlısı çevreler tarafından engellenen Obama, bu konudaki ilk tutumunu da fiilen terk etti. Esasen sivil toplum içerisindeki nükleer karşıtı güçler, şu anda Obama'nın, mevcut nükleer silah cephanesinin 2030'a kadar modernize edilmesini öngören 30 trilyon dolarlık programa destek vermesinin açık bir geri adım olduğuna işaret ediyor. Bu modernizasyon programı, nükleer savaş başlıklarını ebat ve ağırlık açısından küçülterek muharebe durumlarında kullanılmalarını daha cazip hale getirecek olması sebebiyle özellikle tedirgin edici.

Son olarak, her ne kadar Rusya'ya karşı Hillary Clinton kadar agresif olmasa da, Obama da asker konuşlandırmak ve Ukrayna'yı NATO'ya katılmaya ikna etmeye çalışmak suretiyle Moskova'nın pek de hoşuna gitmeyen bir takım provokatif adımlar attı. Bu da şüphesiz Kremlin'in Trump'a meyletmesinde etkili oldu. Obama, Putin ile daha pozitif bir çalışma ilişkisi geliştirmek için çaba göstermedi ve Soğuk Savaş gerilimlerinin yeniden canlanmasına izin verdi. Clinton'ın Rusya'ya karşı daha hasmane bir yaklaşım sergileme ihtimalini hesaba katarsak, bu iki önemli ülke arasındaki gerilimin tırmanmaya devam etmesi halinde tehlikeli neticelerin ortaya çıkabileceğine dair uyarılar artıyor. Eski SSCB Cumhurbaşkanı Mihail Gorbaçov da bir süre önce bu yöndeki endişelerini dile getirerek sıcak savaş bile çıkabileceğini ifade etti.

Ortadoğu: Başarılar, yenilgiler, hayal kırıklıkları
Obama, Ortadoğu sahasında dış politika bakımından önemli başarılar elde ederken, en ciddi yenilgilerini de yine burada aldı. Irak Savaşı'na karşı bir isim olarak, ABD'nin savaşa katılımına son vermeye kararlı olan Obama, Amerikan güçlerinin sayısını azalttı. Obama, bu geri çekilişle birlikte IŞİD tarafından doldurulacak bir iktidar boşluğuna yol açmakla eleştirilse de, işin doğrusu, Irak yönetimi, Amerika'nın buradaki askeri varlığının uzamasını istemiyordu. Obama'nın politikaları, Amerika'nın katılımını ve kayıplarını önemli ölçüde azalttı, ama Irak'ın 2003'te Saddam Hüseyin'in devrilmesinden bu yana yaşadığı kaos ve çatışmayı sonlandırmadı.

Dış siyasi aktörlerin hiçbirinin etkin ya da takdire şayan hareket etmediği Suriye sahasında ise Obama'nın karnesi genel olarak gördüğünden daha fazla itibarı hak ediyor. Obama, her ne kadar Beşşar Esed'in koltuğundan inmesi konusundaki ısrarından vazgeçmese de, süreç boyunca diplomatik bir çözümü teşvik etmeye çalıştı.

Öte yandan, ülkeye yönelik bombardımanın şiddeti tırmandırması muhtemel şekilde yoğunlaştırılması yerine Şam ile kimyasal silahların bertaraf edilmesi yönünde anlaşmaya varılsaydı daha iyi olurdu. Suriye'deki korkunç ve trajik felaket manzarası gözler önüne serilirken, ateşkes ve kalıcı barış için hâlâ bir yol yok gibi görünüyor.

Şüphesiz, Obama'nın bölgedeki en büyük başarısı, İran'a nükleer programıyla ilgili ciddi sınırlamaları kabul ettiren anlaşma oldu. Muhtemelen bölgede büyük çaplı bir savaşın patlak vermesini önleyen bu diplomatik zafer, İsrail'in sert muhalefetine rağmen elde edildi. Kimi çevrelerde hâlâ tartışma konusu olan anlaşma, bir sonraki Amerikan başkanı tarafından baltalanabilir.

Obama'nın İsrail/Filistin konusundaki karnesi ise büyük bir hayal kırıklığı. Başta daha dengeli bir yaklaşım benimseneceği yönündeki umutları arttıran Obama yönetimi, kısa süre içinde eskisi gibi İsrail'e koşulsuz destek tutumuna geri döndü. BM'de İsrail'e yönelik eleştirilere kalkan olunması, uluslararası arenada İsrail'in Gazze'yi hedef alan üç büyük saldırısına diplomatik destek verilmesi ve hatta dokuz Türk vatandaşının ölümüne neden olan Mavi Marmara olayının görmezden gelinmesi, bu desteğin bir ifadesiydi. Netanyahu, İsrail'in Filistinlilerle bir uzlaşmaya varma niyetinde olmadığını belli ettiği halde, Obama uzun süre barış müzakereleri çağrısında bulunmayı sürdürdü. Bu arada Filistin halkı her gün işgalin zalimliğini ve onlarca yıldır tüm bunların son bulacağına dair bir umut ışığı olmaksızın mülteci kamplarına hapsolmanın acısını yaşamaya devam ediyor. Barış, Obama'nın Oval Ofis'e ilk geldiği zamana kıyasla daha da geri plana düşmüş durumda ve buna rağmen, Clinton, başkan seçildiği takdirde daha da İsrail yanlısı bir dış politika izleyeceğinin sözünü veriyor.

Türkiye: Derin sıkıntılar
Obama, başkanlık koltuğuna oturduktan kısa bir süre sonra yaptığı Türkiye ziyaretinin de gösterdiği üzere, en başından beri Ankara ile pozitif bir ilişki geliştirmeye büyük önem verdi, fakat bu önem, Türkiye'nin tıpkı Soğuk Savaş döneminde olduğu gibi Amerika'nın jeopolitik önceliklerine riayet etmeyi sürdürmesi şartına dayanıyordu. 2010 yılında Türkiye'nin, Washington'dan onay almadan, Brezilya ile birlikte İran nükleer programı meselesini çözme girişiminde bulunmasıyla birlikte ciddi bir gerilim yaşandı. Mavi Marmara olayının Türkiye-İsrail ilişkilerinde sert bir bozulma yaratmasının ardından gerilim daha da arttı. Öte yandan, Obama, 2013'teki İsrail ziyareti sırasında bu iki Amerikan müttefikiyle ilişkilerin normalleştirilmesi için girişimde bulundu. 15 Temmuz'daki başarısız darbe girişimini takip eden süreçte, Obama'nın Türkiye'nin seçilmiş hükümetine desteğini sunma konusunda açık bir biçimde tereddüt göstermesi, ilişkilerde yeniden sorunlu bir döneme girilmesine neden oldu. Şu anda iki ülke arasındaki gerilim odak noktasında ABD'nin Ankara'nın talep ettiği şekilde Fethullah Gülen'i iade edip etmeyeceği sorusu var. ABD, bu talebin karşılanması konusunda yasal engellerle karşı karşıya. Buna ek olarak, dile getirilmeyen bazı siyasi engeller de olabilir.

Türk hükümetini muhtemelen daha da fazla rahatsız eden bir diğer mesele de ABD'nin, Türkiye'nin güvenlik ve esenliği karşısında önemli bir terör tehdidi olarak gördüğü PKK'nın Suriye uzantısı olarak kabul edilen YPG'ye askeri yardım sağlama politikası. Burada, Esed karşıtı ortak politikaya dair önceliklerin farklı olmasından ileri gelen bir gerilime tanık oluyoruz. Türkiye, işin daha çok Kürt boyutuyla ilgili kaygılar taşırken, ABD, Şam rejimini devirme gayretine öncelik veriyor.

Obama, başkanlık koltuğuna oturduktan kısa bir süre sonra yaptığı Türkiye ziyaretinin de gösterdiği üzere, en başından beri Ankara ile pozitif bir ilişki geliştirmeye büyük önem verdi, fakat bu önem, Türkiye'nin tıpkı Soğuk Savaş döneminde olduğu gibi Amerika'nın jeopolitik önceliklerine riayet etmeyi sürdürmesi şartına dayanıyordu.

Amerika tarafında, Kremlin'in Ukrayna'daki faaliyetlerinin Washington tarafından provokatif ve tehlikeli görüldüğü bir dönemde, Türkiye'nin Rusya ile işbirliği içine giriyor olabileceği endişesi var. ABD'nin Rusya'ya karşı durma gayretlerini ciddi şekilde yoğunlaştırması gerektiğini net bir şekilde ifade eden Hillary Clinton'ın başkan seçilmesi halinde bu sürtüşmenin de tırmanması muhtemel.

Sonuç olarak, Türkiye, son derece önemli bir NATO üyesi ve stratejik intikal noktası olarak halen ABD ile güçlü bir ittifak içinde, ancak gerçekten egemen olan devletlerin politika sahasında birbirinden farklı öncelikleri vardır ve zaman zaman temeldeki dostluğu bozmadan karşı tarafa zıt yollar izleyebilirler. Soğuk Savaş sonrası dönemde Türkiye-ABD ilişkileri açısından uygun olan da bu olabilir. Şayet bu mümkün olursa, her iki ülke için de hayati önem taşıyan bu ilişkide yeni bir olgunluk göstergesi olacaktır. Eğer gerçekleşmezse, bunun tek anlamı, Türk tarafının sıkıntılarının Amerikan tarafına göre daha derin olduğudur.

İç siyaset: Ekonomik durgunluktan çıkış, Sağlık Sistemi ve Kongre engeli
Obama, ABD'yi Büyük Buhran'dan bu yana yaşanan en derin ekonomik durgunluktan çıkarmayı başardı. Bunu da ülkeyi tehlikeli bir bunalıma sokmuş bir takım büyük banka ve yatırım şirketlerini ödüllendiriyor gibi görünen bir teşvik paketine bel bağlayarak yaptı. İşsizlik geriledi, borsa yükseldi. O nedenle tarafsız gözlemciler Obama'yı çokça takdir ediyor.

Obama'nın ülkesindeki en büyük önceliği, Amerika'ya o çok ihtiyaç duyduğu düzgün bir sağlık sistemi kazandırmaktı. Ciddi bir menfaatler savaşı neticesinde geliştirilen Obamacare programı ihtiyacı tam olarak karşılamasa da eski sisteme göre bir ilerleme sayılır. Programın en büyük başarısı, sağlık hizmeti kapsamını daha önceden sigortalı olmayanları ve sigorta şirketlerinin kapsam dışı bıraktığı varolan sağlık durumlarını da içine alacak şekilde genişletmiş olması.

Adil olmak gerekirse, eğer Kongre'nin kontrolü Demokratların elinde olsaydı Obama çok daha fazlasını başarabilirdi. Cumhuriyetçilerin 2012'de Kongre'nin kontrolünü ele aldıktan sonra uyguladıkları engelleme taktikleri, bir şeyler yapmayı imkansız kıldı. Obama, bazı devlet dairelerini açık tutmak için bile kahramanca bir çaba göstermek zorunda kaldı.

Obama sonrası ABD yönetimine dair ihtimaller şu anda pek iç açıcı görünmüyor. Clinton kazanırsa, dış politikada muhtemelen şahin bir tutum içinde olacak; ülke içindeki girişimleri ise Cumhuriyetçilerin kontrolündeki Kongre tarafından engellenecek. Kamuoyu araştırma şirketleri yanılır da Trump kazanırsa, Kongre'de Cumhuriyetçilerin ağırlıkta olmasının avantajını yaşayacak. Ancak Kongre içerisinde birçok politika meselesinde yaşanan görüş ayrılıkları göz önüne alındığında, öyle görünüyor ki, Trump ya çok fazla şey yapacak ya da kendisini neredeyse en az Clinton kadar engellenmiş bir halde bulacak.

Richard Falk, ABD'nin Princeton Üniversitesi Uluslararası Hukuk Fakültesi'nde Albert G. Milbank Emeritus Profesörü. Aynı zamanda California Üniversitesi Uluslararası Çalışmalar Bölümü Araştırma Danışmanı. Birçok kitap ve makaleye imza atan Falk, 2008-2014 yıllarında Birleşmiş Milletler Filistin İnsan Hakları Raportörü olarak görev yaptı.

Bilinçaltımızda Yatan Tuhaf Korkuların Karikatürize Edilmiş Halleri

noreply@blogger.com (tarantino) — Thu, 17 Nov 2016 11:38:00 +0000

Fran Krause adında bir karikatürist, çocukluğumuzdan yetişkinliğimize kadar derinlerde hissettiğimiz karanlık korkuları resmetmiş. Karikatürlere bakarken kendinizden bir şeyler bulacağınıza eminiz.