دانشگاه موتور پیشرفت كشور است و اگر ملت، عزت، استقلال، اقتدار و ثروت می خواهد باید دانشگاه را تقویت كند.
این، محور اصلی سخنان رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار عصردیروز صدها نفر از استادان دانشگاهها و مراكز آموزش عالی بود.
در ابتدای این دیدار 3 ساعته، 14 نفر از استادان، بیش از 2 ساعت دیدگاههای خود را درباره مسائل مختلف علمی – فرهنگی – اجتماعی – اقتصادی و سیاسی بیان كردند.
آقایان و خانمها:
-    دكتر محمدرضا شمس اردكانی – رئیس دانشكده طب سنتی – دانشگاه علوم پزشكی تهران
-    دكتر حسن سبحانی – استاد اقتصاد دانشگاه تهران
-    دكتر قاسم عمو عابدینی – عضو هیأت علمی بیوتكنولوژی دانشكده فنی دانشگاه تهران
-    دكتر حمیدرضا آیت اللهی – استاد فلسفه دانشگاه علامه طباطبایی – رئیس پژوهشگاه علوم انسانی
-    دكتر حسین پوراحمدی – دانشیار دانشگاه شهید بهشتی – رشته روابط بین الملل
-    دكتر فهمیه فرهمندپور – عضو هیأت علمی دانشگاه تهران – رشته فلسفه، الهیات و تاریخ
-    دكتر علیرضا زالی – استاد جراحی اعصاب دانشگاه علوم پزشكی شهید بهشتی
-    دكتر اكبریان – دانشیار گروه حكمت و فلسفه دانشگاه تربیت مدرس
-    دكتر محمدمهدی زاهدی وفا – رئیس دانشكده اقتصاد و معارف اسلامی دانشگاه
امام صادق (ع)
-    دكتر سجادی – عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشكی ایران
-    محمدحسن رامشت – فوق دكترا در رشته سازه
-    دكتر علی اصغر جعفری – دانشیار دانشكده مكانیك دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی
-    دكتر فیاض – دكترای فرهنگ و ارتباطات و عضو گروه مردم شناسی دانشگاه تهران
-    دكتر ماهروزاده – دانشیار گروه فلسفه تعلیم و تربیت دانشگاه الزهراء
در سخنان خود بر این محورها تأكید كردند:
-    توجه كامل به نقشه جامع علمی كشور به عنوان نقشه راه تبدیل ایران به مرجع علمی جهان
-    تقویت شركتهای دانش بنیان برای فاصله گرفتن از اقتصاد متكی بر نفت
-    آمادگی استادان و محققان برای همكاری در رفع هرگونه مشكل و نقیصه احتمالی بر اثر تحریم ها
-    تشكیل دانشگاههای حكمت بنیان به عنوان نسل جدید نوآور و پیشتاز مراكز علمی
-    احیای طب سنتی به عنوان انتقال منطقی تجارب نسلهای مختلف تاریخ ایران
-    توجه بیشتر به «علوم انسانی» به عنوان زیربنای رشد حقیقی كشور
-    بازنگری جدی در منابع و رشته های علوم انسانی برای ایجاد تحول و تغییر روزآمد در این رشته ها
-    توجه به اندیشمندان علوم انسانی در رده های مدیریتی و تصمیم گیری
-    پیشنهاد ایجاد وزارتخانه علوم انسانی یا معاونت علوم انسانی در وزارت علوم
-    برخورد هوشمندانه با مقوله جنگ نرم و ارائه نظریه های متكی بر منابع اسلامی – ایرانی به عنوان استراتژی اصلی مقابله با تهدید نرم
-    دورنگری و هوشمندی در مواجهه با تركیب جمعیت دانشجویی كشور
-    تلاش برای گسترش و تعمیم جنبش پررونق علمی كشور به بدنه جمعیت دانشجویی
-    رشد كاملاً چشمگیر كشور در عرصه های مختلف پزشكی – درمانی در مقایسه با استانداردهای جهانی
-    ضرورت ایجاد جنبش عقلی و فكری در دانشگاهها و مراكز آموزش عالی
-    ایجاد حلقه های بحث و گفتگو در میان اصحاب و سران فكر و تعقل و اندیشه
-    تلاش بیشتر برای تربیت نیروهای متخصص در زمینه علم اقتصاد اسلامی
-    نیاز به ساختارهای جدید و مدیریت یكپارچه در حوزه علم و فناوری
-    تسلط كمپانیهای سرمایه داری غربی بر فعالیتها و پیشرفتهای پزشكی جهان
-    ایجاد نهادی برای طراحی و معماری برنامه های بلند مدت استراتژیك در مقاطع چند ده ساله
-    كارآموزی دانشجویان فنی در صنایع كشور به عنوان روشی برای ارتباط بیشتر دانشگاهها و صنایع
پس از سخنان نمایندگان جامعه علمی – دانشگاهی، رهبر معظم انقلاب اسلامی با اشاره به اهمیت فراوان دانشگاه در عزت و اقتدار ایران، تأكید كردند: كشور نیازمند جهاد علمی در همه رشته ها و عرصه هاست و اینجانب با دقت و وسواس و دلواپسی این مسئله بسیار مهم را دنبال خواهم كرد.
ایشان با اشاره به موانع و معارضه های موجود برسر راه پیشرفت علمی كشور افزودند: در فرهنگ اسلامی، معنای جهاد در هر عرصه ای تلاش برای در هم شكستن موانع و معارضه هاست و از این نگاه اسلامی، كشور حقیقتاً نیازمند جهاد علمی است.
حضرت آیت الله خامنه ای، انحصارگرایی و خِسَّت كشورهای پیشرفته علمی را در عرضه دانش و امكانات علمی از جمله موانع موجود در راه شكوفایی علمی كشور دانستند و خاطرنشان كردند: باید با جوشش درونی بر این مانع غلبه كنیم.
رهبر انقلاب اسلامی برخورداری ملت ایران از پیشینه پرافتخار علمی – فرهنگی و هوش و استعداد ایرانیان را زمینه های مساعدی برای دستیابی به قله های رفیع علم و دانش برشمردند و افزودند: انقلاب اسلامی، احساس بیداری و توانایی را نیز به مجموعه عوامل تعیین كننده پیشرفت علمی كشور افزوده است.
ایشان، پیشرفتهای تحسین برانگیز كشور را در زمینه های مختلف علمی – فناوری، نشانه توانایی مردم ایران در برداشتن گامهای بلندتر خواندند و افزودند: همه پیشرفتهای 30 سال اخیر را قدمهای اول راه پرفروغ پیشرفت علمی كشور بدانیم و با نگاه راهبردی، به قدمهای بلندتر فكر كنیم.
حضرت آیت الله خامنه ای، سخنان استادان دانشگاهها در این دیدار را بسیار خرسندكننده، متنوع، پرنكته و حاوی پیشنهادهای اجرایی برشمردند و افزودند: ایده جدید دانشگاه
حكمت بنیان، پیشنهاد تشكیل رصدخانه پیشرفت نقشه جامع علمی كشور و تأكید بر اهمیت علوم انسانی از زوایای مختلف، از جمله نكات مهمی بود كه اندیشمندان محترم بیان كردند.
رهبر انقلاب اسلامی، انتقاد یكی از استادان درباره قدیمی بودن و تغییر نكردن سرفصلهای علوم انسانی را، ایرادی وارد دانستند و خاطرنشان كردند: این عیب، نشان دهنده نبود جرئت برای ورود به مناقشه فكری است كه باید با لیبرال دمكراسی غربی وجود داشته باشد.
ایشان بیان پاسخ های مستدل اسلامی را درباره مسائل مطرح در علوم انسانی، روش صحیح مناقشه با علوم انسانی غربی دانستند و افزودند: استادان حوزه و دانشگاهها باید با شجاعت در این میدان حضور یابند و مسئولیت سنگین خود را در تدوین پاسخهای رهگشای اسلام ایفا كنند.
رهبر انقلاب اسلامی همچنین با اشاره به پیشنهاد یكی از استادان زن درباره ضرورت ارتباط بیشتر رهبری با جامعه زنان افزودند: جامعه زنان نیمی از جمعیت كشور را تشكیل می دهد و طبعاً با یك سازمان یا مجموعه قابل مقایسه نیست اما اساس این پیشنهاد صحیح است و باید ساز و كاری برای اطلاع از دیدگاههای زنان دانشمند فرزانه و تحصیلكرده كشور پیش بینی شود.
حضرت آیت الله خامنه ای، سخنان یكی دیگر از استادان دانشگاهها را درباره پیشرفتهای افتخارآمیز ایران در عرصه های پزشكی مورد اشاره قرار دادند و افزودند: پیشرفت در عرصه ها و علوم دیگر نیز كاملاً چشمگیر است اما عده ای مدام در گوشه و كنار آیه یأس می خوانند و برای ناامید كردن مردم و دانشجویان و دانشگاهیان تلاش می كنند.
ایشان، اینگونه افراد را موریانه های مخرب و ویرانگر خواندند و خاطرنشان كردند: طبعاً حركت عظیم ملت ایران، مانند هر حركت اجتماعی تاریخی با چالشهایی روبروست اما نهال انقلاب اسلامی امروز به شجره طیبه ای تبدیل شده و ایران، با طراوت تمام در حال رشد و پیشرفت است.
حضرت آیت الله خامنه ای، تولید فكر را بسیار مهم و حتی دشوارتر از تولید علم دانستند و افزودند: ایران مهد فلسفه است و لازم است استادان حوزه ها و دانشگاهها، در زمینه تولید فكرِ منبعث از نگاه فلسفی تلاش كنند.
رهبر انقلاب اسلامی، با اشاره به مراحل نهایی تصویب نقشه جامع علمی كشور تأكید كردند: این نقشه، به برنامه اجرایی نیاز دارد و مسئولان دستگاههای ذیربط برای تحقق نقشه جامع علمی، برنامه ای دقیق تدوین كنند.
ایشان التزام همه مراكز علمی – تحقیقاتی به نقشه جامع علمی را ضروری خواندند و افزودند: نقشه جامع علمی، زنده و پویا و به روز باشد و بر اجرای دقیق آن نظارت شود.
رهبر انقلاب اسلامی همچنین توسعه غیرهدفمند آموزش عالی را موجب اتلاف بودجه و نیروی انسانی خواندند و افزودند: نیازهای اصلی كشور را در حوزه های مختلف علوم و فناوری، شناسایی كنید تا تعداد دانشگاهها و دانشجویان، رشته های لازم و سطوح این رشته ها براساس این نیازها مشخص شود و وزارت علوم و آموزش عالی نیز تنها براساس این اهداف، به توسعه آموزش عالی اقدام كند.
حضرت آیت الله خامنه ای در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به روزهای آخر ماه مبارك رمضان، تلاش برای بهره گیری بیشتر از فضای لطف، رحمت، نورانیت و صفای الهی در این روزهای پایانی را توصیه كردند و افزودند: طهارت و صفای نفس برای همه انسانها مفید است اما برای دانشمندان و استادان، لازم تر، مفیدتر و پرسودتر است زیرا منش و رفتار استاد در تكوین شخصیت جوان دانشجو بسیار تأثیرگذار است.
ایشان از دیگر فواید طهارت نفس و معنویت استاد را، تشخیص جهت درست حركت علمی دانستند.
در پایان این دیدار نماز مغرب و عشاء به امامت حضرت آیت الله خامنه ای اقامه شد و سپس حاضران روزه خود را به همراه رهبر انقلاب اسلامی افطار كردند.

به گزارش خبرنگار آيين‌وانديشه فارس، در دعاي روز بيست‌وپنجم ماه مبارك رمضان مي‌خوانيم:
«اللّهمّ اجْعَلْني فيهِ محبّاً لأوْليائِكَ ومُعادياً لأعْدائِكَ مُسْتَنّاً بِسُنّةِ خاتَمِ انْبيائِكَ يا عاصِمَ قُلوبِ النّبيين»
«خدايا قرار بده در اين روز دوست دوستانت ودشمن دشمنانت و پيرو راه و روش خاتم پيغمبرانت اى نگهدار دلهاي پيامبران.»

* شرح فرازهاي دعا

آيت‌الله مجتهدي تهراني در شرح فراز «اللّهمّ اجْعَلْني فيهِ محبّاً لأوْليائِكَ ومُعادياً لأعْدائِكَ» مي‌گويد: خدايا كاري كن تا در ماه رمضان، خوبان را دوست بدارم و دشمن دشمنانت باشم! در مورد خودم، عملي كه به من اميد مي‌دهد تا در قيامت جزو نجات‌يافتگان باشم، اين است كه خوبان و اشخاص با تقوا را دوست دارم و از بي‌تقوايان بي‌زاري مي‌جويم.
وي تأكيد مي‌كند: اگر پسرتان بي‌تقواست و نماز نمي‌خواند، نبايد او را دوست داشته باشيد. حديث است كه به حقيقت ايمان نمي‌رسيد مگر آنكه نزديك‌ترين خويشان خود را براي خدا دوست نداشته باشيد، چون متدين نسبت و دورترين افراد را براي اينكه متدين است، دوست داشته باشيد.
اين استاد اخلاق در ادامه با بيان حديتي ديگر اظهار مي‌كند: امام باقر (ع) به شخصي فرمودند؛ «اگر اراده كردي كه بفهمي بهشتي و يا جهنمي هستي، به قلبت مراجعه كن، اگر ديدي اهل طاعت را دوست داري، اهل بهشت و اگر اهل گناه را دوست داري، اهل جهنم هستي و انسان در قيامت با كسي كه او را دوست دارد، محشور مي‌شود.»
وي همچنين به حديث ديگري از معصوم (ع) اشاره مي‌كند و مي‌گويد: در دوره آخرالزمان قلب مؤمن آب مي‌شود؛ زيرا گناه را مي‌بيند و استطاعات تغيير وضع ندارد.
وي با انتقاد از وضع موجود جامعه مي‌گويد: الآن روزگاري شده است كه ما نمي‌توانيم امر به معروف و نهي از منكر كنيم.
آيت‌الله مجتهدي تهراني مي‌گويد: هر كس كه مؤمني را دوست دارد، حتي اگر منحرف باشد پس از مدتي رستگار خواهد شد.
وي در شرح فراز «مُسْتَنّاً بِسُنّةِ خاتَمِ انْبيائِكَ» اظهار مي‌كند: در اين بخش از خدا مي‌خواهيم تا ما را ياري رساند براي اينكه به طريقه پيغمبر در مستحبات، دعاها و دستورات اسلام عمل كنيم. از خدا مي‌خواهيم تا هر چه پيامبر (ص) به ما فرموده است، درباره مستحب و واجب عمل كنم و مكروهات را از خود دور و حرام را ترك كنيم.
اين استاد بزرگ اخلاق در شرح «يا عاصِمَ قُلوبِ النّبيين» مي‌گويد: پيغمبران معصوم هستند؛ زيرا خدا قلب آنها را حفظ كرده است و در فراز پاياني دعاي روز بيست‌وپنجم ماه مبارك رمضان مي‌گوييم، اي خداييكه قلب پيغمبران را حفظ كردي، به حق اين كاري كه براي پيغمبران انجام داده‌اي، اين دعا را در حق ما مستجاب كن!

8/12/1388

http://www.khatshekan.org/index.php?option=com_content&task=view&id=62&Itemid=46

بنياد شهيد اخيرا سه تن از آشوبگران را كه در جريان اغتشاشات براندازانه عليه نظام و در “جرم بزرگ” شركت داشتند و در كهريزك به حق يا ناحق كشته شدند، شهيد اعلام كرد!!! …

من در هيچ جايي نخوانده‌ام كه كسي كه در راه مخالفت با اسلام و در راه اعتلاي نفاق كشته شود شهيد ناميده مي‌شود. هر چه قياس گرفتم شهداي صدر اسلام تا امروز را با اين سه شهيد هيچ نقطه مشتركي نديدم. نه در نحوه زندگي و نه در نحوه شهادت.

آنچه در طرح مي‌بينيد آثار به جا مانده از شهداي دفاع مقدس است و آثار به جا مانده از اين سه به اصطلاح شهيد !!!!

قضاوت با شما …

******************************

به نام خدا

- روز گذشته بنياد شهيد بر بهت بسيار خيلي‌ها افزود و آه از نهاد خانواده‌هاي حقيقي شهدا درآورد! متهميني كه قرار بوده بروند به سبب اخلال در نظم عمومي در كهريزك بازجويي شوند، به سبب اهمال و بي‌قانوني چند مامور و مسئول متاسفانه جانشان را از دست مي‌دهند. اتفاقي تلخ كه واكنش بسياري را برانگيخت. حق هم بود. پيگيري هم شد. خيلي زودتر از بسياري از اتفاقات آن فتنه بزرگ! برخي تعليق شدند و برخي هنوز بر مسندند. اما نكته اينجاست كه بنياد شهيد ايران كه قرار است ماواي خانواده‌هاي حقيقي شهدا باشد، شده‌است محمل بسياري سياسي‌كاري‌هاي دردناك!

- شهيدي را مي‌شناختم از مجروحين همه جوره دفاع مقدس. هرنوع تركشي كه بگويي داشت. شيميايي بود. خلاصه سال‌ها از اين بيمارستان به آن بيمارستان درگير بود. اما نهايتا بر اثر شدت جراحات عود كرده شهيد شد. در مراسم تشييعش بسياري از بزرگان نظامي آن استان حضور داشتند. بنده‌خدا پيكرش كه براي كالبد شكافي رفته بود در آن اثر كمي ترياك پيدا كردند و اعلام كردند اين شهيد بزرگوار شهيد نيست!! خانواده شهيد كه هنوز غم از دست دادن اين اسوه صبر را بر دل داشتند تازه با اين حرف مواجه شده بودند كه اين همه سال تحمل به هيچ انگاشته شده است! دوستِ شهيد تعريف مي‌كرد «روزهاي آخر چنان درد او زيادشده بود كه تحمل از كفش رفته بود. ديگر بسياري از قرص‌ها اثر نمي‌كرد. براي رفع اين مشكل كمي به او ترياك مي‌خورانديم تا دردش كاهش يابد. آن هم به دستور پزشكي از دوستان او». با اين حال اين شهيد گرامي را ظاهرا از شهادت ساقطش كردند!!

- هنوز خبر ندارم چه اتفاقي براي آن خانواده افتاد و سرنوشت اين شهيد عزيز سلب عنوان شده چه شد!

- در و ديوار خيابان‌هاي تهران در يكي دوماه اخير پر بوده از پلاكاردهاي و بنرهاي بزرگي با نام «شهيد عليرضا افشار. اسطوره خبر و…». حتما و حتما بارها اين پلاكاردها را در نقاط محتلف تهران ديده‌ايد! شايد هم اين سوال را از خود پرسيده باشيد كه چرا از بين آن همه شهيد حقيقي تنها اين مرحوم را علم كرده‌اند! سوالي است به جا، با جوابي روشن …

- پدري دارد مرحوم عليرضا افشار پيرمرد. پيرمردي سالخورده كه هر روز نامه‌اي به دست مي‌گيرد و راه مي‌افتد در شهرداري مناطق و سازمان‌ها و با التماس خواهش مي‌كند كه نام خياباني مدرسه‌اي چيزي به نام فرزند مرحومش كنند! كافي است روزي در شهرداري منطقه 1 بنشينيد تا اين پيرمرد را نامه بدست ببينيد كه ازين پله‌ها بالا و پايين مي‌رود. داغ پسر سخت است، اما آيا مسئولين شهرداري يا هر نهاد مسئولي پاسخگو خواهند بود جوان مرحومي كه برحسب يك اتفاق(و نه اختيار) كه در همان زمان براي حدود 50 سردار سپاه و دهها خبرنگار ديگر نيز اتفاق افتاده است چرا فقط بايد به پدر مرحوم افشار چنين الطافي داشته باشند! خياباني بزرگ را در منطقه 1 به او اختصاص دهند. مدرسه‌اي به نامش كنند. جلسات متعدد به نامش بگيرند و …

- دوستي از مسئولين منطقه1 مي‌گفت: پدر اين بنده‌خدا تا جواب نه مي‌شنود فردايش از دفتر شهردار تهران تماس مي‌گيرند كه چرا به خانواده شهدا رسيدگي نمي‌كنيد؟! آخر ما براي خانواده شهدا تعريفي داريم كه…

- چه ميزان شهداي جنگ داريم كه اختياري براي جنگ رفتند و شهيد شدند. دقيقا مي‌دانستند ته اين تصميم شهادت است. با اين حال خيلي هاشان ناشناخته مانده‌اند و شايد حتي خانواده‌شان هم جز خانواده شهدا نباشد.

- بسياری از جانبازان بودند كه در جنگ حضور يافتند و اسمشان در هيچ ليستي نبود. هنوز هم از جيب پول درمان خود را مي‌دهند!

- هميشه سوالم اين بوده كه دقيقا بنياد شهيد چه وظيفه‌اي به دوش دارد؟! چون بيشتر از آنكه به خانواده‌هاي حقيقي شهدا و جانبازان خدمت كند كار خبري مي‌كند! يعني اينقدر كه حرف مي‌زند عمل نمي‌كند!

- اين هم از دستپخت جديد اين بنياد! حتما فردا روز بايد در بهشت زهرا قطعه شهداي كهريزك را نيز به چشم ببينيم!

- كسي از سرنوشت ده‌ها شهيد بسيجي كه در فتنه سال گذشته شهيد شدند خبر دارد؟ آيا به خانواده آنها هم كارت شهادت داده شد؟ اگر داده شد كسي ديده‌است خبرش را در بوق كنند؟!

منبع : http://www.khatshekan.org/index.php?option=com_content&task=view&id=59&Itemid=46

نمی دونم وصف شبکه تصویری آسمان رو شنیدید یا نه ، حالا من در یک جمله توضیح میدم :

با مراجعه به این سایت در آدرس http://www.aseman.tv می تونید به صورت آنلاین هم زیارت کنید (حرم امام علی ، امام حسین ، حضرت عباس و امام رضا علیهم السلام ) و هم در مناسبات مختلف مذهبی هیات محبان فاطمه الزهرا(سلام الله علیها) شرکت کنید. توصیه میکنم از اینترنت پر سرعت استفاده کنید.

پس بفرمایید زیارت ، بفرمایید هیات ، التماس دعا

* شرح فرازهاي دعا

آيت الله مجتهدي تهراني در شرح «اللّهمّ زَينّي فيهِ بالسّتْرِ والعَفافِ» مي‌گويد: خدايا روزي كن من را در ماه رمضان و به دو چيز زينت بده. ستر و عفاف. ستر يعني اينكه گناهان مردم را مخفي كنم. به ما چه ارتباطي دارد كه فلاني عيب دارد؟ خوش به حال بنده‌اي كه به عيب خودش مي‌پردازد و به عيب ديگران كاري ندارد. اگر رفيقت هم عيب دارد به كسي نگو. غيبت حرام است و عمل چهل روز را از بين مي‌برد و اعمال خوب غيبت كننده را در نامه اعمال شخص غيبت شونده مي‌نويسند.
وي مي‌افزايد: خوبي‌هاي مردم را بيان كنيد. مثلاً درباره انقلاب، خوبي‌هاي آن را بيان كنيد. مراجع تضعيف انقلاب را جايز نمي‌دانند. اگر كسي پشت انقلاب حرف بزند و انقلاب را تضعيف كند و آمريكا بيايد، وضع ما بد مي‌شود باز اگر خداي ناكرده انقلاب بد باشد آنها از بد، بدترند.
اين استاد اخلاق ادامه مي‌دهد: آن‌ها كه به عيب ديگران كاري ندارند، بهترين زينت را دارند. حديث داريم خوش به حال كسي كه به عيب خود پرداخته به عيب ديگران كاري ندارد.
وي در ادامه اظهار مي‌كند: در ادامه دعا عفاف آمده است. عفاف يعني اينكه گناه نكنيم و عفت نفس داشته باشيم كه گناه نكردن است. پس بيان نكردن گناه ديگران و داشتن عفاف اولين دعايي است كه در اين روز از خدا مي‌خواهيم.
اين استاد بزرگ حوزه علميه در ادامه در شرح فراز «واسْتُرني فيهِ بِلباسِ القُنوعِ والكَفافِ» مي‌گويد: خدايا من را به دو چيز مستور كن؛ يكي لباس قناعت و ديگري كفاف. كفاف يعني اينكه زندگي را بگذرانيم. اگر مال و ثروت زياد داشته باشيم گرفتار مي‌شويم و اگر دستمان پيش كسي دراز باشد ذليل مي‌شويم پس از خدا بخواهيم كه به اندازه كفاف زندگي به ما بدهد. قناعت هم به انسان عزت مي‌دهد و كسي كه قناعت دارد خدا او را عزيز مي‌كند.
آيت‌الله مجتهدي تهراني در ادامه در تشريح «واحْمِلني فيهِ على العَدْلِ والإنْصافِ وامِنّي فيهِ من كلِّ ما أخافُ» مي‌گويد: خدايا من را عادل كن و كاري كن انصاف داشته باشم و خدايا از هرچه كه من از آن مي‌ترسم من را امان ده. اگر كسي ما را تهديد مي‌كند به ما ايمني بده كه كسي نتواند به ما تعرض كند.
آيت‌الله مجتهدي تهراني در پايان سخنان خود مي‌گويد: در پايان دعا مي‌گويم «بِعِصْمَتِكَ يا عِصْمَةَ الخائِفين» يعني به عصمت و حفظ و نگهباني خودت اي كسي كه خائفين و ترسناكان را نگهداري مي‌كني، اي كسي كه هركه به تو متوسل مي‌شود از او نگهداري مي‌كني، خدايا درباره ما اين دعاها را مستجاب بفرما!

http://www.farsnews.net/newstext.php?nn=8905311409

پس از جدال لفظی خانم قتانانی با یک عابرکه بعدا خود را مددکار اجتماعی معرفی میکند، بیست مامور پلیس بهمراه چند مددکار احتماعی بدون احازه وارد منزل شده و چهار فرزند خانواده را در حالیکه لباس خواب بر تن داشتند، می ربایند.
آیا وقت انتشار این جنایات در صدا و سیما و روزنامه های ایران نرسیده است؟

فیروز اقدم – سوئد

امروز يك اثر صوتي ساخته خودم (مهدي شربي !)  و دو تا از رفقا ( سجاد و صالح خدابنده ) رو به شما تقديم مي كنم :

كليپ صوتي ” توبه كن ” به مناسبت ماه مبارك رمضان (كيفيت بالا)

كليپ صوتي ” توبه كن ” به مناسبت ماه مبارك رمضان ( كيفيت پايين)

(در دانلود مشكلي نيست ، راست كليك نموده و دانلود كنيد)

قابل ذكره كار موسيقي و همخواني و ميكس و.. كاملا توسط همين گروه يعني گروه همخواني فكرت انجام شده. (1387)

لطفا نظر فراموش نشه

يا علي – التماس دعا

من با خداى خود عهد كردم كه از بدىِ افرادى كه مكلف به اغماض آن نيستم، هرگز چشم‌پوشى نكنم. من با خداى خود پيمان بسته‌ام كه رضاى او را بر رضاى مردم و دوستان، مقدم دارم؛ اگر تمام جهان عليه من قيام كنند، دست از حق و حقيقت برنمى‌دارم‌…
من كار به تاريخ و آنچه اتفاق مى‌افتد ندارم؛ من تنها بايد به وظيفه‌ی شرعى خود عمل كنم…
من بعد از خدا، با مردمِ خوب و شريف و نجيب، پيمان بسته‌ام كه واقعيات را در موقع مناسبش با آنها در ميان گذارم. تاريخ اسلام، پُر است از خيانتِ بزرگانش به اسلام؛ سعى كنند تحت تأثيرِ دروغ‌هاى ديكته شده كه اين روزها راديوهاى بيگانه آن را با شوق و شور و شعف پخش مى‌كنند، نگردند. از خدا مى‌خواهم كه به پدر پيرِ مردمِ عزيز ايران صبر و تحمل عطا فرمايد، و او را بخشيده و از اين دنيا ببرد، تا طعم تلخِ خيانتِ دوستان را بيش از اين نچشد.
ما همه راضى هستيم به رضايتِ او؛ از خود كه چيزى نداريم، هر چه هست، اوست‌.

صحيفه‌ی امام، ج‌21، ص: 332

امير مومنان حضرت علي (عليه السلام) فرمودند :

ناسپاسی مردم، تو را از كار نیكو باز ندارد
زیرا هستند كسانی، بی‌آنكه از تو سودی برند، تو را می‌ستایند
چه بسا ستایش اندكِ آنان برای تو سودمندتر از ناسپاسیِ ناسپاسان باشد

حكمت 204 نهج‌البلاغه

در درجه‌ى اول، جوان دانشجو و دانش‌آموز بايد خودسازى كند. خودتان را با تربيت دينى بسازيد. امور تربيتى خوب است. معلم تربيتى خوب است. گوينده‌ى تربيتى خوب است، اما آن كسى كه از درون خود، موعظه كننده و تربيت كننده‌اى نداشته باشد، -واعظٌ مِنْ نَفْسِهِ- اين تربيت‌ها به كارش نمى‌آيد. خودتان را بسازيد، با نفس مبارزه كنيد، اجراى حكم الهى را در محدوده‌ى شخص خودتان بزرگ بشماريد و به نماز، به توجه به خدا، به دعا و به توكل اهميت بدهيد. اين شما را پولادين خواهد كرد.

1. گام اول
اولين و مهم‌ترين قدم خودسازى اين است كه انسان به خود و به اخلاق و رفتار خود با نظر انتقادى نگاه كند؛ عيوب خود را با روشنى و دقت ببيند و سعى در برطرف كردن آن‌ها داشته باشد. اين از عهده‌ى خود ما برمى‌آيد و اين تكليفى بر دوش ماست.
خطبه‌هاى نماز عيد سعيد فطر 25/9/1380

2. بين خود و خدا
يكى از ويژگی‌ها كه بسيار مهم است تا براى خودسازى به آن توجه كنيم و شايد جنبه‌ى تقدمى هم داشته باشد، «اخلاص» است. اخلاص عبارت است از كار را خالص انجام دادن و اين‌ كه كارى را مغشوش انجام ندهيم [...] خالص بودن عبادت و خالص بودن عمل، اين است كه براى خدا باشد. در بين مردم، متأسفانه خيلى رايج است كه كارهاى خوب خودشان را بر زبان بياورند و بگويند. كأنّه توجه ندارند كه نبايد كار نيك را به زبان آورد و گفت كه ما مى‌خواهيم اين كار را بكنيم يا ما اين كارها را مى‌كنيم. البته برخى جاها استثناست. در جاهايى، بعضى از كارها بايد در علن انجام گيرد. در روايات در باب صدقه آمده است كه «صدقه‌ى سِرّ» اين ثواب را دارد و «صدقه‌ى علانية» اين ثواب را. يا مثلاً عبادات گروهى، جلوى چشم مردم انجام مى‌گيرد و بايد انجام گيرد و اين از شعائر الهى است، اما بسيارى از عبادات يا اغلب عبادات، آن روابطى كه بين خود انسان و خداست -ذكر، توجه، دعا، نافله، شب‌زنده‌دارى، سحرخيزى، احسان و كارهاى نيك- بايد بين خود انسان و خدا بماند.
روز اول ماه مبارك رمضان 4/12/1371

3. طبيب خود باشيم
طبيب خودتان باشيد. بهترين كسى كه مى‌تواند بيمارى ما را تشخيص دهد، خودمان هستيم. بياوريد روى كاغذ. بنويسيد «حسد». بنويسيد «بخل». بنويسيد «بدخواهى براى ديگران؛ وقتى كسى به خيرى مى‌رسد، ما ناراحت مى‌شويم.» بنويسيد «تنبلى در كار». بنويسد «روح بدبينى به نيكان و صالحان». بنويسيد «بى‌اعتنايى به وظايف». بنويسيد «علاقه به خود؛ شديداً به خودمان علاقه داريم.» ماه رمضان فرصتى است كه يكى‌يكى اين بيماری‌ها را تا آن‌جايى كه بشود، برطرف كنيم.
روز اول ماه مبارك رمضان 4/12/1371

4. پولادين خواهيد شد اگر…
در درجه‌ى اول، جوان دانشجو و دانش‌آموز بايد خودسازى كند. خودتان را با تربيت دينى بسازيد. امور تربيتى خوب است. معلم تربيتى خوب است. گوينده‌ى تربيتى خوب است، اما آن كسى كه از درون خود، موعظه كننده و تربيت كننده‌اى نداشته باشد، -واعظٌ مِنْ نَفْسِهِ- اين تربيت‌ها به كارش نمى‌آيد. خودتان را بسازيد، با نفس مبارزه كنيد، اجراى حكم الهى را در محدوده‌ى شخص خودتان بزرگ بشماريد و به نماز، به توجه به خدا، به دعا و به توكل اهميت بدهيد. اين شما را پولادين خواهد كرد.
ديدار با گروهى از دانشجويان و دانش‌آموزان 15/8/1370

5. خاك‌ريزهاتان را محكم كنيد
مراقب باشيد. مواظب باشيد و خاك‌ريزهايتان را محكم كنيد تا دشمن نتواند در سنگرهاى شما نفوذ كند. با اين روحيه‌ى ايمانى و استوار است كه مى‌توانيد شاخ استعمار را بشكنيد و اسلحه را از دستش بگيريد تا ملتتان بتواند نفسى بكشد، تا بتوانيد كشور را بسازيد، تا بتوانيد سطح زندگى را بالا ببريد، تا بتوانيد مشكلات و گره‌هايى را كه ميراث سال‌های دوران استعمار و سلطه‌ی اجانب است، از بين ببريد.
در اجتماع مردم مشهد و زائران امام ‌رضا(ع) در روز عيد فطر 15/01/1371

6. شكستن آن بت
ما بايد سعى كنيم كه روح بندگی را در خودمان زنده نماييم. بندگی، يعنى تسليم در مقابل خدا، يعنى شكستن آن بتى كه در درون ماست. آن بت درونى ما -يعنى من- در خيلى جاها خودش را نشان مى‌دهد. وقتى كه منفعتت به خطر بيفتد، كسى حرفت را قبول نكند، چيزى مطابق ميل تو -ولو خلاف شرع- ظاهر بشود، يا سر دو راهى قرار بگيرى، -يك طرف منافع شخصى، يك طرف وظيفه و تكليف- در چنين تنگناها و بزن‌گاه‌هايى، آن منِِ درونى انسان سر بلند مى‌كند و خودش را نشان مى‌دهد.
اگر ما بتوانيم اين من درونى، اين هواى نفس، اين فرعون باطنى، اين شيطانى را كه در درون ماست، مهار كنيم، يا اقلاً قدرى مهار كنيم، همه‌ى امور اصلاح خواهد شد. قبل از هرچيز، خود ما آدم خواهيم شد و به فلاح خواهيم رسيد. ماه رمضان، مقدمه‌ى اين است. روزه، نماز باتوجه، انفاقات، حتّى جهاد فى‌سبيل‌اللَّه، براى رسيدن به چنين دنيايى است كه مردم بنده‌ى خدا باشند.
ديدار با اقشار مختلف مردم در آخرين روز ماه رمضان 26/2/1369

7. حتی بند كفش
چيزى را كه خدا مى‌دهد، قبلاً بايد از خدا بخواهيم. چرا بخواهيم؟ يكى از عللِ اين‌ كه گفته‌اند حاجات كوچك را هم از خدا بخواهيد، اين است كه به حوائج و عجز و حقارت و تهی‌دستى خودمان توجّه پيدا كنيم تا ببينيم كه چقدر تهی‌دستيم. اگر خداى متعال كمك نكند، امكان ندهد، نيرو ندهد، فكر ندهد، ابتكار ندهد و وسايل را جور نياورد، همان بندِ كفش هم به دست ما نخواهد رسيد. اگر شما به قصد خريدنِ بند كفش از خانه بيرون آمديد، در راه جيبتان را زدند يا پولتان گم شد و يا مغازه‌ى مورد نظر بسته بود و يا در بين راه، حادثه‌ى مهمّى پيش آمد كه مجبور شديد برگرديد، بند كفش گيرتان نيامده است. بنابراين، هر چيز را از خدا بخواهيد؛ حتّى بند كفش را، حتّى كوچك‌ترين اشياء را و حتّى قوت روزانه‌ى خود را. بگذاريد اين منِ دروغينِ عظمت‌يافته در سينه‌ى ما -كه مى‌گوييم «من» و خيال مى‌كنيم مجمع نيروها ما هستيم- بشكند. اين «من» انسان‌ها را بی‌چاره مى‌كند.
خطبه‌هاى نماز جمعه‌ى تهران 28/11/1373

8. موانع درونی
راه براى ما روشن است، موانع راه هم براى ملت ايران روشن است. بايد اين موانع را برداريد؛ هم موانع درونى و هم موانع بيرونى را. موانع درونى را بايد با تضرع به درگاه پروردگار، با دعا، با توجه، با تربيت و تهذيب نفس، با تقويت اخلاق، با عبادت و با توسل، از پيش پا برداريد. اگر دل ما سالم نباشد، نمى‌توانيم دنياى سالمى درست كنيم. اگر در درون خودمان معيوب باشيم، نمى‌توانيم عيب جامعه و جهان را برطرف كنيم. ملت ايران بار سنگينى بردوش دارد و بايد آن را به منزل برساند. بايد دنيايى بسازد كه هم براى خودش شيرين باشد و هم براى جوامع ديگر. شما مى‌توانيد چنين كارى بكنيد؛ اما شرطش اين است كه هر يك از ما، درصدد تهذيب نفس خودمان باشيم. نماز با توجه، انس با قرآن، دعا و توسل، تضرّع، روزه‌ى ماه رمضان و عبادات نيمه‌شب، مخصوصاً براى جوانان كه تأثيرپذيری‌شان زياد است، مى‌تواند مهذِّب نفس باشد.
روز عيد فطر در اجتماع مردم مشهد و زائران امام ‌رضا(ع) 15/01/1371

9. يك‌ساعت برای خودتان
دعا كنيد. نافله بخوانيد. توجه پيدا كنيد. متذكر باشيد. در شبانه‌روز يك ساعت را براى خودتان و خداى خودتان قرار بدهيد. از كارها و اشتغالات گوناگون خودتان را بيرون بكشيد. با خدا و با اولياى خدا و با ولى‌عصر عجل‌الله‌ تعالى‌ فرجه و ارواحنافداه، مأنوس بشويد. با قرآن مأنوس باشيد و در آن تدبر بكنيد.
ديدار با مسؤولان و كارگزاران نظام 23/5/1370

10. مسجد پايگاه
با امام جماعت مسجد، با عبادت‌كنندگان مسجد و با مؤمنينى كه در مسجدند، برادرانه صميمى باشيد و آن را حفظ و بيشتر كنيد. اول وقت، نماز را به جماعت، پشت سر پيش‌نماز هر مسجدى كه در آن هستيد، بخوانيد. در مراسم دينى مسجد و تبليغات آن شركت كنيد. در مراسم دعا و قرآن و مراسم مذهبى شركت كنيد. [...] براى مسجد، جاذبه درست كنيد.
ديدار فرماندهان بسيج سراسر كشور 27/8/1371

11. مثل آينه
من بارها گفته‌ام، باز هم مى‌گويم؛ ما تلاوت برجسته‌ى قرآن را در اين كشور دنبال مى‌كنيم، براى اين‌ كه اُنس با قرآن و تلاوت قرآن در بين مردم عموميت پيدا كند. عزيزان من! بايد با قرآن اُنس پيدا كنيد. زبان ما، زبان قرآن نيست. مى‌توانيم به ترجمه‌ى قرآن مراجعه كنيم، اما عمق‌يابى مضامين قرآنى فقط با مراجعه‌ى به ترجمه نمى‌شود؛ كما اين‌ كه با خواندن متن قرآن هم براى كسانى كه مى‌فهمند، هميشه به دست نمى‌آيد. با تدبّر به دست مى‌آيد. با عمق‌يابى به دست مى‌آيد. با قرآن بايد مثل آينه مواجه شد؛ پاكيزه، براق و بى‌زنگار، تا قرآن در دل ما منعكس شود. قرآن بايد در جان ما انعكاس پيدا كند.
ديدار قاريان قرآن كريم 14/07/1384

12. هر روز و هر روز
قرآن خواندن هر روز را فراموش نكنيد. هر روز حتماً قرآن بخوانيد. هر مقدارى مى‌توانيد. آن‌هايى كه ترجمه‌ى قرآن را مى‌فهمند، با تدبّر به ترجمه نگاه كنند. آن‌هايى كه ترجمه‌ى قرآن را نمى‌فهمند، يك قرآن مترجم خوب -كه الحمدلله زياد هم داريم- كنار دستشان بگذارند و به ترجمه‌ى آن نگاه كنند. ممكن است ده دقيقه صرف وقت كنيد و يك صفحه يا دو صفحه بخوانيد، اما هر روز بخوانيد. اين را يك سيره‌ى قطعى براى خودتان قرار دهيد. علامت بگذاريد، فردا از دنباله‌اش بخوانيد.
ديدار اعضاى هيأت دولت 8/6/1384

13. بگذاريد در ذهنتان حك شود
تلاوت قرآن يك فضيلت بزرگ و يك ثواب است، اما اين تلاوت وسيله‌اى براى رسيدن به معرفت است. اين قرآن يك اقيانوس عظيم است. هر چه بيشتر جلو برويد، تشنه‌تر مى‌شويد و علاقه‌مندتر مى‌شويد و دل شما روشن‌تر مى‌شود. در قرآن بايد تدبّر كرد. من باز هم از شما جوانان خواهش مى‌كنم كه با معانى قرآن انس پيدا كنيد و ترجمه‌ى قرآن را بفهميد. من بارها اين را از جوانان خواسته‌ام و بسيارى هم اقدام كرده‌اند. قرآن را كه هر روز تلاوت مى‌كنيد، هرچه تلاوت كرديد، ترجمه‌ى آن را هم نگاه كنيد. بگذاريد اين مفاهيم در ذهن جوان شما حك شود. در آن صورت فرصت تدبّر پيدا خواهيد كرد.
مراسم اختتاميه‌ى مسابقات حفظ و قرائت قرآن كريم 09/08/1379

14. هنوز فاصله داريم
قرآن كتاب نور، كتاب معرفت، كتاب نجات، كتاب سلامت، كتاب رشد و تعالى و كتاب قرب به خداست. ما اين خصوصيات را چه وقت از قرآن به دست مى‌آوريم برادران عزيز؟ همين كه قرآن را در جيبمان بگذاريم، كافى است؟ اين ‌كه در هنگام سفر، از زير قرآن رد شويم، كافى است؟ اين‌ك ه ما در جلسه‌ى تلاوت قرآن شركت كنيم، كافى است؟ اين ‌كه حتى قرآن را با صداى خوش تلاوت كنيم يا تلاوت خوش را بشنويم و از آن لذّت ببريم، كافى است؟ نه؛ چيز ديگرى لازم دارد. آن چيست؟ آن تدبّر در قرآن است. بايد در قرآن تدبّر كرد. خودِ قرآن در موارد متعدد از ما مى‌خواهد كه تدبّر كنيم. عزيزان من! اگر ما ياد گرفتيم كه با قرآن به ‌صورت تدبّر اُنس پيدا كنيم، همه‌ى خصوصياتى كه گفتيم، حاصل خواهد شد. ما هنوز خيلى فاصله داريم، پس بايد پيش برويم.
مراسم اختتاميه‌ى مسابقات قرائت قرآن 14/10/1373

15. حضور قرآن در ذهن
شما جوانان و نوجوانانى كه قرآن را فرامى‌گيريد، اين را بدانيد كه يك ذخيره‌ى مادام‌العمر براى انديشيدن و فكر كردن را براى خودتان فراهم مى‌كنيد. اين چيز بسيار باارزشى است. ممكن است در سنين جوانى، معانى و معارف عميقى را از آيات قرآن استنباط نكنيد و نتوانيد درست بفهميد -فقط چيزهاى سطحى و اندكى از معارف را بفهميد- اما به موازات بالا رفتنِ سطح معلومات و پيش‌رفت علمى، از آيات قرآن ‌كه در حافظه و ذهن شما قرار دارد، بيشتر استفاده مى‌كنيد. حضور قرآن در ذهن انسان، نعمت بسيار بزرگى است.
فرق است بين كسى كه براى مطلبى، بارها آيات قرآن و فهرست‌هاى قرآنى را جست‌وجو مى‌كند تا ببيند در اين‌باره آيه‌اى وجود دارد يا نه، با آن كسى كه آيات قرآن در ذهن و دل و جلوِ چشم اوست و نگاه مى‌كند و آن‌چه را كه در هر بخشى از معارف اسلامى به آن نياز دارد، از قرآن استنباط و استخراج مى‌كند و روى آن فكر و تأمّل مى‌كند و از آن استفاده مى‌برد. اُنس با قرآن در دوران كودكى و نوجوانى، تا دوران جوانى، يك نعمت بسيار بزرگ است.
ديدار جمعى از حافظان و قاريان قرآن نونهال و نوجوان كشور 28/06/1380

16. بدترين درد
برادران غفلت نكنيم. بزرگ‌ترين عذاب خدا بر يك ملت اين است كه آن ملت غافل بشوند. بدترين درد براى يك جامعه، غفلت آن جامعه است. از خدا غافل نشويم. در دل و جان ما و در يكايك تصميم‌گيری‌ها و حركات ما، كار ادارى، كار سياسى، كار نظامى، كار مديريت، وقت پول خرج‌كردن، وقت اعتبار تخصيص‌دادن، وقت قانون گذراندن، وقت قضاوت كردن، در تمام مراحل بايد خدا به ياد ما باشد. ما بايد براى خدا كار كنيم. اين‌طورى اين جامعه پيش خواهد رفت.
در ديدار اعضاى هيأت دولت 8/6/1384

17. پايان جوشش انقلابی
وقتى نماز جماعت مى‌خوانيد، نماز شما بايد هم‌راه با توجه به پروردگار و خشوع در مقابل او باشد. وقتى اعتكاف مى‌كنيد، وقتى روزه مى‌گيريد، وقتى اجتماعات مذهبى تشكيل مى‌دهيد، بايد هم‌راه با توجه به خداى متعال و هم‌راه با اخلاص باشد. كليد موفقيت اين‌هاست. اگر اين نباشد، همان چيزى بر سر انسان خواهد آمد كه ديديد بر سر عده‌اى آمد. عده‌اى در اول انقلاب خيلى تند و داغ و پُرشور بودند، اما متأسفانه فكر دينى آن‌ها عمق نداشت؛ با اولين باد سردى كه از طرف تبليغات دشمنان آمد، برگ و بار انقلابيشان ريخت و جوشش انقلابيشان تمام شد. بعضى‌ها صدوهشتاد درجه اين طرف غلتيدند. [...] اين به ‌خاطرِ نداشتن عمق است. به اين دليل است كه ريشه‌ى اعتقادى و فكرى وجود ندارد.
ديدار دانشجويان و استادان دانشگاه‌هاى استان كرمان 19/2/1384

18. همه می‌توانند
همه‌ى مردم و بالخصوص جوانان عزيز، اين ارتباطى را كه به بركت اين روزهاى مبارك و شب‌هاى نورانى با خداى متعال پيدا كرده‌اند، نگذارند قطع شود. اين رابطه‌ى با خدا را حفظ كنيد. وسيله‌ى حفظ اين رابطه هم در اختيار همه هست. اگر همين نماز پنج‌گانه، با توجه، با حضور قلب و با اين توجه كه در مقابل خدا ايستاده‌ايم، خوانده شود، بهترين رابطه است و روزبه‌روز دل شما را نورانى‌تر خواهد كرد. آن جوان‌هايى كه شب‌هاى قدر در مساجد، حسينيه‌ها و حرم‌هاى مطهر گرد هم آمدند، گريه كردند، دعا خواندند، قرآن سر گرفتند، احياء گرفتند و دل‌هايشان را با نور محبت الهى نورانى كردند، اين رابطه را حفظ كنند كه از آن بهره‌مند خواهند شد. إن‌شاءاللَّه در طول زمان، در سال‌هاى ديگر، روزبه‌روز اين رابطه بيشتر خواهد شد. انسان از اين راه هست كه به كمال مطلوب و غايت خلقت خود، دست خواهد يافت. موفقيت در همه‌ى ميدان‌هاى زندگى هم به همين وابسته است.
خطبه‌هاى نماز عيد سعيد فطر 2/8/1385

19. بالاترين خطر
اگر بخواهيم استغفار- اين نعمت الهى- را به دست بياوريم، دو خصلت را بايد از خودمان دور كنيم، يكى غفلت و ديگرى غرور. غفلت، يعنى انسان به‌كلّى متوجّه و متنبّه نباشد كه گناهى از او سر مى‌زند. مثل بعضى از مردم [...] بعضى از اين افراد غافل، اصلاً به ثواب و عِقاب عقيده‌اى ندارند. بعضى به ثواب و عقاب هم عقيده دارند، اما غرق در غفلتند و اصلاً ملتفت نيستند كه چه كار مى‌كنند. اگر اين را در زندگى روزمرّه‌ى خودمان قدرى ريز كنيم، خواهيم ديد كه بعضى از حالات زندگى ما شبيه حالات غافلان است. غفلت، دشمنى بسيار عجيب و خطر بزرگى است. شايد واقعاً براى انسان هيچ خطرى بالاتر و هيچ دشمنى بزرگ‌تر از غفلت نباشد. [...] در اصطلاحات قرآنى، آن چيزى كه نقطه‌ى مقابل اين غفلت است، تقواست. تقوا، يعنى به‌هوش بودن و دائم مراقب خود بودن.
خطبه‌هاى نماز جمعه‌ى تهران 28/10/1375

20. بازگشت به خدا
لازم نيست كه اگر انسان مى‌خواهد احساس گناه كند، حتماً بايستى سال‌هاى متمادى غرق در گناه شده باشد. نخير؛ يك گناه هم يك گناه است. نبايد گناه را كوچك دانست. در روايات باب «استحقار الذّنوب» داريم كه حقير شمردن گناهان را مذمّت كرده‌اند. علت اين ‌كه خداى متعال مى‌فرمايد «مى‌آمرزيم»، اين است كه بازگشت به خدا، خيلى مهم است؛ نه اين ‌كه گناه، كم و كوچك است. گناه، عمل بسيار خطرناكى است، منتها بازگشت و توجّه به خدا و ذكر او، اين قدر اهميت دارد كه اگر كسى اين را صادقانه و درست و حقيقى انجام دهد، آن وقت آن بيمارى صعب‌العلاج از بين مى‌رود.
خطبه‌هاى نماز جمعه‌ى تهران 28/10/1375

21. از خدا بخواهيد
همه‌جور حاجت را مى‌شود از خدا خواست و بايد خواست؛ حتّى حاجت‌هاى كوچك. اما اين درخواست خود را به اين حاجات كوچك منحصر نكنيد. حاجات بزرگ‌ترى هست؛ آن‌ها را از ياد نبريد. بزرگ‌ترين آن‌ها «مغفرت الهى» است. از خدا بخواهيد كه آثار به جامانده‌ى از تخلف و گناه را از دل و جان ما برطرف بفرمايد؛ از خدا بخواهيد كه راه توبه را براى شما هم‌وار كند. حاجت بزرگ ديگر «محبت الهى» است. مقام حُبّ الهى را از خداى متعال طلب كنيد. حاجت بزرگ ديگر «اصلاح امور امت اسلامى» است. از خدا بخواهيد خداى متعال امور همه‌ى مسلمان‌ها -نه فقط ملت ايران را- و همه‌ى كشورهاى اسلامى را اصلاح كند. بلكه از خداى متعال هدايت بشريت را به راه راست بخواهيد. اين دعاها اقبال استجابت زيادى دارد و همين دعاها اثر مى‌كند. راه‌ها را باز مى‌كند. وسائل را آسان مى‌كند و ما را در رسيدن به اين مطلوب‌هاى بزرگ كمك مى‌كند.
خطبه‌هاى نماز عيد سعيد فطر 2/8/1385

22. بركت‌های چندسويه
دعا انسان را به خدا نزديك مى‌كند. معارف را در دل انسان ماندگار و مؤثّر مى‌كند. ايمان را قوى مى‌كند، علاوه بر اين ‌كه مضمون دعا -كه خواستن از خداست- إن‌شاءاللَّه مستجاب مى‌شود و خواسته‌ى انسان برآورده مى‌گردد؛ يعنى دعا از چند سو داراى بركات بزرگ است. لذاست كه در قرآن كريم، بارها در باب دعا و دعايى كه بندگان صالح خدا كرده‌اند، سخن گفته شده است. همه اين‌ها براى آن است كه به ما درس داده شود.
خطبه‌هاى نماز جمعه‌ى تهران 04/10/1377

23. اگر اهل دعا باشيم
زمان را قدر بدانيد. حاجات بزرگ را، حاجات امّت اسلامى را، حاجات كشور اسلامى را، حاجات ملت خودتان را، حاجات شخصى خودتان را مورد توجّه قرار دهيد و آن‌ها را متضرّعانه و مجدّانه از خداى متعال بخواهيد. و هركس تعهّد كند اين دعايى كه مى‌كند، هر آن‌چه كه از عمل‌كرد او احتياج دارد، پاى آن بايستد و بگويد من حاضرم در راه خدا تلاش كنم. [...] فرصت دعا را مغتنم بشماريد. خداى متعال اين دعاها را مستجاب خواهد كرد و خواسته‌ها برآورده خواهد شد. جامعه‌ى ما اگر جامعه‌ى تقوا و دعا و معنويت باشد، بسيارى از مشكلات مادّى او هم قطعاً برطرف خواهد شد.
خطبه‌هاى نماز جمعه‌ى تهران 04/10/1377

24. علامت بد
نمى‌دانم روايت از معصوم عليه‌السّلام است يا عبارتى از غير معصوم؛ هرچه هست، عبارت حكمت‌آميزى است. مى‌گويد: «أنَا مِنْ أنْ أسْلُبَ الدُّعاءَ أخْوَفُ مِنْ أنْ أسْلُبَ الإجابَةَ؛ از اين‌كه دعا از من گرفته شود، بيشتر مى‌ترسم تا اين‌ كه اجابت از من گرفته شود.» گاهى حال دعا از انسان گرفته مى‌شود. اين علامتِ بدى است. اگر ديديم در وقت دعا، در وقت تضرّع و در وقت توجه و تقرّب، هيچ نشاط و حوصله‌ى دعا نداريم، علامتِ خوبى نيست. البته درستش هم مى‌شود كرد. انسان مى‌تواند با توجّه، با التماس و با خواستن، حال دعا را به طور جدّى از خدا بگيرد.
خطبه نماز جمعه 28/11/1373

25. هرچه می‌خواهد دل تنگت
در روايات دارد وقتى براى حاجاتى دعا مى‌كنيد، دعا و خواسته‌ى خود را زياد ندانيد. يعنى هرچه مايل هستيد و مى‌خواهيد، از خدا طلب كنيد. نگوييد اين زياد است؛ كمتر بخواهم تا بشود. ما از استكثار دعا منع شده‌ايم. يعنى دعا و مطلوب را در مقابل پروردگار زياد نشماريد. از خدا خواسته‌هاى بزرگ بخواهيد و خداى متعال برآورده مى‌كند. درِ اميد به دعا را به روى خودتان نبنديد و اين راه و وسيله‌اى را كه خداى متعال بين خود و بندگانش قرار داده است، بر روى خودتان مسدود نكنيد. البته باز در روايات دارد «النّهىُ مِنْ الإسْتِعْجالِ فِى الدّعاءِ»، يعنى در دعا عجله نكنيد. اگر چيزى را خواستيد و در زمانى كه شما خواستيد برآورده نشد، نگوييد كه خداى متعال دعاى مرا مستجاب نكرد، نه. «الأمُورُ مَرْهُونَةٌ بِأوْقاتِها.»
خطبه‌ نماز جمعه 7/12/1371

26. همت بلند دار!
در دعا همت بلند داشته باشيد. درخواست‌هاى بزرگ بكنيد. سعادت دنيا و آخرت را بخواهيد و نگوييد اين‌ها بزرگ است، اين‌ها زياد است؛ نه. براى خداى متعال اين‌ها چيزى نيست. عمده اين است كه شما به معناى حقيقى كلمه و با همين شرايط طلب كنيد. خداى متعال اين طلب را اجابت خواهد كرد. گاهى هم انسان نمى‌داند كارى كه انجام گرفت، اجابت دعاى او بوده. خود انسان غافل است.
خطبه نماز جمعه 29/7/84

27. نقدترين دستاورد
دعا مخصوص وقت گرفتارى نيست؛ هميشه بايد دعا كرد. بعضى خيال مى‌كنند وقتى گرفتارى و مصيبت و بلايى بود، بايد دعا كرد؛ نه. آن وقتى هم كه انسان در حال عادى زندگى مى‌كند، بايد دعا كند و رابطه را با خدا محفوظ نگه دارد. به تعبير يكى از روايات، صداى خود را براى فرشتگان در ملكوت اعلى آشنا كند. دعا هميشه لازم است. [...] بزرگ‌ترين فايده‌ى دعا، فايده‌ى نقد دعاست كه به خود شما دعاكننده مى‌رسد. يعنى ايجاد رابطه با خداى متعال و احساس محبت و شوق به تقرب به پروردگار عالم. اين، نقدترين دستاورد دعاست كه متعلق به خود شما دعاكننده است؛ بحث استجابت بحث ديگرى است.
خطبه نماز جمعه 29/7/1384

28. اقبال استجابت
لازم نيست دعا هميشه قوانين طبيعى را به هم بزند و برخلاف قوانين طبيعى عمل كند؛ نه. دعا در چارچوب قوانين طبيعى مستجاب مى‌شود و خواسته‌ى شما برآورده مى‌گردد. اين قدرت خداست كه قوانين را جور مى‌آورد، كنار هم مى‌گذارد و مقصود شما برآورده مى‌شود. [...] اگرچه در مواردى بلاشك دعا قوانين را هم خرق مى‌كند، اما اين‌طور نيست كه وقتى مى‌گوييم دعا مستجاب مى‌شود، يعنى دعاى شما اگر با قوانين ديگر الهى منافات داشته باشد و عملى هم‌راهش نباشد، و يا حتّى خود دعا از روى توجّه هم نباشد، باز مستجاب مى‌شود؛ نه. در دعا، طلب كردن و خواستن از خداى متعال و حقيقتاً مطالبه كردن لازم است. اين دعا مستجاب مى‌شود. اگر عمل و تلاش در راه اهداف بزرگ، هم‌راه اين دعا باشد، اقبال استجابت اين دعا واقعاً بيشتر است. آن وقتى كه دعا استمرار پيدا كند، حتماً اقبال استجابت در اين دعا بيشتر است. اگر ديده شد كه يك دعا چند بار تكرار گرديد و مستجاب نشد، نبايد مأيوس شد؛ به‌خصوص در مسائل بزرگ، به‌خصوص در مسائل مربوط به سرنوشت انسان و سرنوشت كشور و سرنوشت ملت‌ها. چون گاهى طبيعت كارهاى بزرگ چنين است كه تحقّقش زمان مى‌طلبد.
خطبه‌هاى نماز جمعه‌ى تهران 04/10/1377

29. باز بخواهيد و بخواهيد
يكى از شرايط استجابت دعا اين است كه آن را با توجه مطرح كنيم. گاهى لقلقه‌ى زبان، جملاتى چون «خدايا ما را بيامرز»، «خدايا به ما سعه‌ى رزق بده» و «خدايا قرض ما را ادا كن» است. ده سال انسان اين‌گونه دعا مى‌كند، اصلاً مستجاب نمى‌شود. بايد تضرع كنيد و جدى بخواهيد. بايد از خداى متعال با الحاح بخواهيد. باز بخواهيد و باز بخواهيد. در اين صورت البته خداى متعال دعاها را مستجاب خواهد كرد.
خطبه‌هاى نماز جمعه‌ى تهران 28/11/73

30. به ما هم ياد بدهيد!
توصيه‌ى من اين است كه در اين سه روزى كه شما در مسجد هستيد، تمرين مراقبت از خود بكنيد؛ حرف كه مى‌زنيد، غذا كه مى‌خوريد، معاشرت كه مى‌كنيد، كتاب كه مى‌خوانيد، فكر كه مى‌كنيد، نقشه كه براى آينده مى‌كشيد، در همه‌ى اين چيزها مراقب باشيد رضاى الهى و خواست الهى را بر هواى نفستان مقدم بداريد. تسليم هواى نفس نشويد. تمرين اين چيزها در اين سه روز مى‌تواند درسى باشد براى خود آن عزيزان و براى ماها كه اين‌جا نشسته‌ايم و با غبطه نگاه مى‌كنيم به حال جوانان عزيزمان كه در حال اعتكاف هستند. با عملِ خودتان به ما هم ياد بدهيد.
خطبه‌هاى نماز جمعه‌ى تهران 28/5/1384

31. اين شب را به خاطر بسپار
يكى از مهم‌ترين روزهاى سال، روز نيمه‌ى شعبان است كه هم مصادف با ولادت ذى‌جود و مسعود حضرت بقيةاللَّه ارواحنافداه شده است و هم شب و روز نيمه‌ى شعبان -با قطع نظر از ولادت اين بزرگوار در اين شب و روز- از ليالى و ايام متبرّك‌اند. شب نيمه‌ى شعبان، شب بسيار متبرّكى است؛ تالى‌ تلو ليالى قدر و وقت توجّه و تذكّر و توسّل به ذيل عنايات بارى‌تعالى و طلب و درخواست است. اعمال و ادعيه‌اى هم دارد كه اگر موفّق شده‌ايد و آن‌ها را انجام داده‌ايد، إن‌شاءاللَّه مشمول قبول پروردگار باشد. اگر كسانى هم غفلت كردند و توجّه نداشتند، به ياد نگهدارند كه همه‌سال، شب نيمه‌ى شعبان را مغتنم بشمارند.
ديدار اقشار مختلف مردم به مناسبت ميلاد حضرت مهدى (عج) 25/09/1376

32. منتظر حقيقی
بزرگ‌ترين وظيفه‌ى منتظران امام زمان اين است كه از لحاظ معنوى و اخلاقى و عملى و پيوندهاى دينى و اعتقادى و عاطفى با مؤمنين و هم‌چنين براى پنجه درافكندن با زورگويان، خود را آماده كنند. كسانى كه در دوران دفاع مقدّس، سر از پا نشناخته در صفوف دفاع مقدّس شركت مى‌كردند، منتظران حقيقى بودند. كسى كه وقتى كشور اسلامى مورد تهديد دشمن است، آماده‌ى دفاع از ارزش‌ها و ميهن اسلامى و پرچم برافراشته‌ى اسلام است، مى‌تواند ادّعا كند كه اگر امام زمان بيايد، پشت سر آن حضرت در ميدان‌هاى خطر قدم خواهد گذاشت. اما كسانى كه در مقابل خطر، انحراف و چرب و شيرين دنيا خود را مى‌بازند و زانوانشان سست مى‌شود؛ كسانى كه براى مطامع شخصى خود حاضر نيستند حركتى كه مطامع آن‌ها را به خطر مى‌اندازد، انجام دهند، اين‌ها چطور مى‌توانند منتظر امام زمان به حساب آيند؟ كسى كه در انتظار آن مُصلحِ بزرگ است، بايد در خود زمينه‌هاى صلاح را آماده سازد و كارى كند كه بتواند براى تحقّق صلاح بايستد.
ديدار با مردم به مناسبت نيمه شعبان در مصلای تهران 30/7/1381

33. مبارك خواهد شد
فرصت روزه و امساك و فضاى عبادت و معنويت را قدر بدانيم و قدرى خودمان را به خدا نزديك كنيم. از گناهان دورى كردن، به قُربات و اعمال عبادى هرچه نزديك‌تر شدن، اخلاق و رفتار و صفات و خصال انسانى را هرچه در خود زنده‌تر و فعّال‌تر كردن، امورى است كه در اين ماه مى‌تواند حقيقتاً براى هر كسى و براى هر مجموعه‌اى مايه‌ى بركت باشد. از قرآن درس بگيريم. از دعاها درس و حكمت بياموزيم. قدرى در هدف از خلقت خود، در آفرينش خود، در نعمت‌هاى بزرگ خداى خود و در وظايف عظيمى كه بر دوش ماست، تأمّل و تدبّر كنيم. در مرگ و حساب الهى و ارزش عبادات و اعمال -آن‌گاه كه هم‌راه با اخلاص باشد- تأمّل كنيم. آن وقت ماه رمضان حقيقتاً ماه مباركى خواهد شد.
خطبه‌هاى نماز جمعه‌ى تهران 04/10/1377

34. اميدوار باشيم
مردم ما، جوان‌هاى ما، زن و مرد ما با اين شب‌ها حقيقتاً قصد پالايش خود را دارند. دل‌ها نرم مى‌شود، چشم‌ها اشك‌بار مى‌شود، روح‌ها لطيف مى‌شود. روزه هم كمك كرده است. ما بايد اميدوار باشيم، دعا كنيم و بكوشيم از اين شب‌ها براى عروج معنوى خود استفاده كنيم. چون نماز معراج و وسيله‌ى عروج مؤمن است. دعا هم معراج مؤمن است. شب قدر هم معراج مؤمن است. كارى كنيم عروج كنيم و از مزبله‌ی مادى كه بسيارى از انسان‌ها در سراسر دنيا اسير و دچار آن هستند، هرچه مى‌توانيم، خود را دور كنيم. دلبستگى‌ها، بدخلقى‌ها -خلقيات غير انسانى، ضد انسانى- روحيات تجاوزگرانه، افزون‌خواهانه و فساد و فحشاء و ظلم، مزبله‌هاى روح انسانى است. اين شب‌ها بايد بتواند ما را هرچه بيشتر از اين‌ها دور و جدا كند.
خطبه‌هاى نماز جمعه‌ى تهران 15/08/1383

35. ما عزيزتر نيستيم
من و شما پيش خداى متعال عزيزتر نيستيم از كسانى كه قبل از ما بودند و از كسانى كه بعد از ما خواهند آمد؛ مگر اين‌ كه عملمان خوب باشد و تقوايمان بيشتر از آن‌ها باشد. اين را توجه داشته باشيد. اگر تقواى بيشترى به خرج داديم، از خودمان بيشتر مراقبت كرديم، بهتر كار كرديم، بهتر به وظايفمان عمل كرديم، به قانون بيشتر احترام گذاشتيم و در جهت اين اهداف، بيشتر پيش رفتيم، پيش خداى متعال عزيزتر خواهيم بود، اما بدون آن نه‌خير. بايد تلاشمان را در اين جهت متمركز كنيم. مواظب باشيم در دام‌هايى كه ديگران افتادند، ما نيفتيم. هركس در آن دام‌ها بيفتد، همان بلاها و همان عواقب برايش متصور است؛ فرقى بين ما و آن‌ها نيست.
ديدار با اعضاى هيأت دولت 17/07/1384

36. ما بيشتر…
علاوه بر اين‌ كه هر فرد مسلمانى احتياج دارد به اين‌ كه در اين ماه ذخيره‌ى تقوا و پرهيزگارى و تهذيب و تزكيه را براى خود فراهم كند، ما منسلكين در سلك روحانيت، بيشتر از ديگران به اين معنا احتياج داريم. به قول آن عارف معروف كه مى‌گويد: آب كه از بركات الهى است، همه‌ى پليدی‌ها و ناپاكی‌ها را از بين مى‌برد. هر جسمى كه با آب تماس مى‌گيرد، پاك مى‌شود، ولى خود آب تحت تأثير تماس با ناپاك‌ها و ناپاكی‌ها، به تصفيه احتياج پيدا مى‌كند و خداى متعال در يك گردش طبيعى، آب را به بخار تبديل مى‌كند؛ به آسمان مى‌برد، از بالا مجدّداً به صورت قطرات باران به زمين برمى‌گرداند، پليدی‌ها را از آن جدا مى‌كند، آن را تصفيه مى‌كند و باز به صورت ماء طهور در اختيار افراد انسان و ساير موجودات قرار مى‌دهد.
گوينده‌ى اين سخن حكمت‌آميز مى‌گويد: اين جان شما، معارف شما، نصايح شما، بلكه خود قلب و روح شما، همان ماء طهورى است كه ناپاكی‌ها را از انسان‌ها مى‌زدايد، اما خود اين ماء طهور به‌تدريج به تصفيه و تزكيه احتياج پيدا مى‌كند و تزكيه و تصفيه‌ى آن، جز با يك عروج معنوى، جز با يك گردش معنوى به سمت علويات -كه آن هم با ذكر و دعا حاصل خواهد شد- ممكن نمى‌شود.
با ذكر، با توجّه، با توسّل، با مناجات، با نافله، با تضرّع در مقابل خداوند، با تفكّر در آيات آفاقى و انفسى، اين ماء طهور باز همان طهارت خود را به دست مى‌آورد؛ آماده مى‌شود تا باز هم با پليدی‌ها مواجه گردد و آن‌ها را از جسم و جان بشر و عالم بزدايد. ماه رمضان فرصت اين عروج معنوى است.
ديدار با علما و روحانيون در آستانه‌ى ماه مبارك رمضان 03/10/1376

37. خسته‌ی روحی
در راه‌هاى طولانى گاهى انسان قوّه هم دارد، زانو و پاها اصلاً خسته نشده، اما آدم از حركت خسته‌ى روحى مى‌شود. اين خستگى روحى انسان را از رسيدن به اهداف باز مى‌دارد. براى اين‌ كه اين خستگى روحى پيش نيايد -كه از خستگى جسمى گاهى خطرش هم بيشتر است- استمداد از پروردگار، توكل به خدا و اميدوارى به كمك الهى لازم است؛ اين را از دست ندهيد و اين را داشته باشيد.
بيانات در ديدار اعضاى هيأت دولت 17/07/1384

38. فقط صورت‌سازی نباشد
در مراسم مذهبى به روح مراسم توجه كنيد. فقط صورت‌سازى نباشد؛ انسان شعرى بخواند، اشكى بگيرد يا بريزد. روح دعا و نماز عبارت است از ارتباط با خدا، آشنا شدن با خدا، بهره بردن از معنويت، پاكيزه كردن و پيراستن روح و پالايش كردن ذهن از وسوسه‌ها. نماز را با توجه و اول وقت بخوانيد. تحجر بد است. فكر نكردن در لايه‌هاى زيرين ظواهر، عيب بزرگى است. مواظب باشيد به اين عيب دچار نشويد.
در ديدار دانشجويان و اساتيد دانشگاه‌هاى استان كرمان 19/2/1384

39. هم‌پای دانايی
توصيه مى‌كنم كه به عمق‌ها توجه كنيد و آن را بطلبيد؛ از ظواهر هم دست نكشيد. اين خطاست كه كسى خيال يا توهم كند كه بايد باطن را درست كرد، ظاهر مهم نيست؛ نه‌خير، همين ظاهر انسان را به وادى‌هاى گوناگونى مى‌كشاند. ظاهر دينى، ظاهر اسلامى، پای‌بندى به تعبد دينى، همين مجالس دعا، همين مجالس توسل به ائمه عليهم‌السّلام لازم است، منتها همه‌ى اين‌ها را با دانايى هم‌راه كنيد.
ديدار با دانشجويان و اساتيد دانشگاه‌هاى استان كرمان 19/2/1384

40. قدر جوانی
مهم‌ترين مظهر قدردانى از جوانى همين است كه از اين صفا و نورانيت و از اين ناآلودگى و پيراستگى طبيعى انسان جوان استفاده كنيد و خود را در زمينه‌هاى تزكيه و اخلاق پيش ببريد. اين إن‌شاءالله ذخيره‌ى همه‌ى زندگى شما خواهد شد. راهش هم رعايت دو نكته است؛ ذكر و توبه.
ذكر يعنى ياد. ياد در مقابل غفلت است؛ غفلت از خدا، غفلت از وظيفه و مسئوليت، غفلت از هنگام حساس مواجهه با مأموران الهى در عالم ملكوت، عالم بعد از عبور از جسمانيت، و محاسبه‌ى بزرگ انسان در مقابل خدا در قيامت. اين يادها تعيين‌كننده است. [...]
نكته‌ى ديگر توبه است. ممكن است كسى بگويد ما كه جوانيم و هنوز عمرى از ما نگذشته كه مثل شما گناه زيادى كرده باشيم و محتاج توبه باشيم. نه، اين درست نيست؛ توبه وظيفه‌ى هميشگى انسان است. پاك‌ترين انسان‌ها هم بايد توبه كنند.
ديدار با دانشجويان دانشگاه شهيد بهشتى 22/2/1382

منبع:http://www.edalatkhahi.ir/007138.shtml

( صفايي فراهاني – عبدالله رمضان زاده )

فيلم تاجزاده در زندان اوين    (دانلود كنيد – استفاده از دانلود منيجر توصيه مي شود)

لينك پشتيبان براي دانلود فيلم تاجزاده در زندان اوين

متن سخنان تاجزاده : بنده كه تجربه انتخابات دارم مي دانم در انتخابات تقلب نشده ، ممكنه كه يك ميليون عقب جلو شده باشه ولي ما نتيجه انتخابات را باختيم!

حالا به جاي 25 ميليون  و 14 ميليون شايد 24 ميليون و 15 ميليون مثلاً ، انتخابات را باختيم !

دنبالك اين مطلب براي انتشار : http://fekrat.ir/?p=562

رژیمهای نژاد پرست اروپا عموماً وعوامل صهیونیستها در اروپای شمالی منجمله کشور سوئد خصوصاٌ برای متلاشی کردن خانواده های مسلمان از همه عوامل غیر اخلاقی وضد انسانی بهره گرقته با استناد به ظوابط عوام فریبانه باصطلاح دفاع از حقوق زنان و فرزندان، گرفتاری و از هم پاشیدگی هزاران خانواده را موجب شده اند.

با وجود سیستمهای پیشرفته برای شستشوی مغزی کودکان مسلمان در مهد کودک ها و مدارس در کشور سوئد رژیم حاکم بجهت عدم موفقیت درهمه موارد و پس از مشاهده تظاهرات با شکوه سرتاسری ضد اسرائیلی دهها هزار مسلمان بعد از جنایات ددمنشانه رژیم صهیونیستی در غزه به وحشت اقتاده و با استناد به قوانین باصطلاح حمایت از کودکان و نوجوانان اقدام به ربودن تعداد بیشماری از فرزندان مسلمانان نموده است.

ابتدا با روشهای تخریبی جوانان بویژه دختران را تحت شکنجۀ روحی قرار داده و سپس آنان را بر علیه والدین و دین و فرهنگشان تحریک مینمایند تا زمینۀ قانونی ربایش را فراهم نمایند سپس با تشکیل دادگاههای نمایشی سرپرستی نوجوانان را به

شهرداریها(کمون) میسپارند تا درآتیه در اختیار مردان و زنان هوسباز قرار گیرند و در موارد زیادی هم والدین را با اتهامات جعلی خشونتهای ناموسی روانۀ زندان نموده اند.

ربایش کودکان و حتی نوزادان از ابعاد دیگر این جنایات است که ناقض منشور سازمان ملل و کنواسیون اروپا و حقوق بشر بوده و متاسفانه مورد بی توجهی دولتها و رسانه های ممالک اسلامی قرار گرفته است. در شرایطی که مسئله اعدام یک مجرم در ایران بطور گسترده در کشور نه میلیونی سوئد منتشر میشود رسانه ها در ایران هیچ توجهی به هزاران کودک ربوده شده در سوئد ندارند.

به کدامین گناه مرا از آغوش گرم مادرم جدا کردید؟

نوزاد چهار ماهه ( آیتاب دیرانی) فرزند آقای مختار و خانم نفیسه دیرانی (خانوادۀ مسلمان شیعۀ تانزانیائی )

که بهمراه دو خواهرچهار و پنج ساله اش توسط عوامل رژیم ربوده شده است و برای سرپرستی و نگهداری به زن و مردی سپرده شده اند که بر اساس شواهدی این مرد بجهت بچه آزاری جنسی در بازداشت بوده است.

علت و بهانۀ ادارۀ امور اجتماعی گزارش مربی مهد کودک مبنی بر مشاهدۀ لکه های کبود در کمر دختر پنح ساله اعلام شده که این اتهام وسیلۀ دو پزشک بعد از معاینه رد شده است.

پس از اطلاع رسانی سریع کمیته حقوق بشر اسلامی سوئد و هماهنگی با مساجد و اتحادیه متعدد مسلمانان، موج اعتراضات، دادگاه تجدید نظر را مجبور به عقب نشینی نموده و حکم آزادی فوری فرزندان این خانواده را صادر کرد. پس از گذشت دو ماه اداره امور اجتماعی هنوز این سه کودک را به والدینشان بر نگردانیده و از اجرای حکم دادگاه سر باز میزند.

حکم دادگاه

عشق و علاقه مسلمانان و روشنفکران در سوئد نسبت به جمهوری اسلامی ایران  روز به روز در حال افزایش بوده امید است که در آینده نزدیک شاهد پذیرش پناهندگی مسلمانان تحت ستم اروپا در ایران باشیم.

بسم‌اللَّه‌الرّحمن‌الرّحيم‌

خيلى متشكرم و خيلى خوشوقتم از اينكه دوستان اين ديدار خوب را فراهم كردند. اين جمع در واقع نماد يك جمع مشخص كننده‌ى تركيب علم و ايمان است؛ اساتيد دانشگاه با صبغه‌ى خدائىِ بسيجى، مظهر تركيب علم و ايمانند. جلسه هم جلسه‌ى صميمى و خوبى بود. من بيانات دوستان را – كه اين دوستانى كه سخن گفتند، فرزانگان ما هستيد و هستند – با دقت گوش كردم؛ دوستان پيشنهادهاى خوبى هم مطرح كردند؛ البته بعضى از اين پيشنهادها به دولت مربوط است – وزراى محترم و مسئولان حضور دارند و دستگاه‌هاى دولتى بايد آنها را دنبال كنند – بعضى از پيشنهادها هم نه، كلى‌تر و فراتر از حيطه‌ى دستگاه‌هاى اجرائى است كه خب، بايد روى اينها فكر كنيم و ان‌شاءاللَّه از آنها استفاده كنيم و به كار ببنديم.

اين پيشنهادى هم كه درباره‌ى نامگذارى روز شهادت شهيد چمران به نام روز «بسيج اساتيد» و «اساتيد بسيجى» ذكر شد، به نظرم پيشنهاد معنى‌دار و پرمغزى است. مرحوم شهيد چمران حقاً يك نمونه و مظهرى بود از آن چيزى كه انسان دوست ميدارد تربيت جوانان ما و دانشگاهيان ما به آن سمت حركت بكند. بد نيست.

و حق اين شهيد عزيز هم ايجاب ميكند كه چند كلمه‌اى درباره‌ى شهيد چمران صحبت كنيم. اولاً اين شهيد يك دانشمند بود؛ يك فرد برجسته و بسيار خوش‌استعداد بود. خود ايشان براى من تعريف ميكرد كه در آن دانشگاهى كه در كشور ايالات متحده‌ى آمريكا مشغول درسهاى سطوح عالى بوده – آنطور كه به ذهنم هست ايشان يكى از دو نفرِ برترينِ آن دانشگاه و آن بخش و آن رشته محسوب ميشده – تعريف ميكرد برخورد اساتيد را با خودش و پيشرفتش در كارهاى علمى را. يك دانشمند تمام‌عيار بود. آن وقت سطح ايمان عاشقانه‌ى اين دانشمند آنچنان بود كه نام و نان و مقام و عنوان و آينده‌ى دنيائىِ به ظاهر عاقلانه را رها كرد و رفت در كنار جناب امام موساى صدر در لبنان و مشغول فعاليتهاى جهادى شد؛ آن هم در برهه‌اى كه لبنان يكى از تلخترين و خطرناكترين دورانهاى حيات خودش را ميگذرانيد. ما اينجا در سال 57 مى‌شنيديم خبرهاى لبنان را. خيابانهاى بيروت سنگربندى شده بود، تحريك صهيونيستها بود، يك عده هم از داخل لبنان كمك ميكردند، يك وضعيت عجيب و گريه‌آورى در آنجا حاكم بود، و صحنه هم بسيار شلوغ و مخلوط بود.

همان وقت يك نوارى از مرحوم چمران در مشهد دست ما رسيد كه اين اولين رابطه و واسطه‌ى آشنائى ما با مرحوم چمران بود. دو ساعت سخنرانى در اين نوار بود كه توضيح داده بود صحنه‌ى لبنان را كه لبنان چه خبر است. براى ما خيلى جالب بود؛ با بينش روشن، نگاه سياسىِ كاملاً شفاف و فهم عرصه – كه توى آن صحنه‌ى شلوغ چه خبر است، كى با كى طرف است، كى‌ها انگيزه دارند كه اين كشتار درونى در بيروت ادامه داشته باشد – اينها را در ظرف دو ساعت در يك نوارى ايشان پر كرده بود و فرستاده بود، كه دست ما هم رسيد. رفت آنجا و تفنگ دستش گرفت. بعد معلوم شد كه نگاه سياسى و فهم سياسى و آن چراغ مه‌شكنِ دوران فتنه را هم دارد. فتنه مثل يك مه غليظ، فضا را نامشخص ميكند؛ چراغ مه‌شكن لازم است كه همان بصيرت است. آنجا جنگيد؛ بعد كه انقلاب پيروز شد، خودش را رساند اينجا.

از اول انقلاب هم در عرصه‌هاى حساس حضور داشت. رفت كردستان و در جنگهايى كه در آنجا بود حضور فعال داشت؛ بعد آمد تهران و وزير دفاع شد؛ بعد كه جنگ شروع شد، وزارت و بقيه‌ى مناصب دولتى و مقامات را كنار گذاشت و آمد اهواز، جنگيد و ايستاد تا در 31 خرداد سال 60 به شهادت رسيد. يعنى براى او مقام ارزش نداشت، دنيا ارزش نداشت، جلوه‌هاى زندگى ارزش نداشت.

اينجور هم نبود كه يك آدم خشكى باشد كه لذات زندگى را نفهمد؛ بعكس، بسيار لطيف بود، خوش‌ذوق بود، عكاس درجه‌ى يك بود – خودش به من ميگفت من هزارها عكس گرفته‌ام، اما خودم توى اين عكسها نيستم؛ چون هميشه من عكاس بوده‌ام – هنرمند بود. دل باصفائى داشت؛ عرفان نظرى نخوانده بود؛ شايد در هيچ مسلك توحيدى و سلوك عملى هم پيش كسى آموزش نديده بود، اما دل، دل خداجو بود؛ دل باصفا، خداجو، اهل مناجات، اهل معنا.

انسان باانصافى بود. لابد قضيه‌ى پاوه را شماها ميدانيد كه در پاوه بر روى بلندى‌ها، بعد از چند روز جنگيدن، مرحوم چمران با چند نفرِ معدودِ همراهش، محاصره شده بودند؛ ضد انقلاب اينها را از اطراف محاصره كرده بود و نزديك بود به اينها برسند كه امام اينجا از قضيه مطلع شدند، و يك پيام راديوئى از امام پخش شد كه همه بروند طرف پاوه؛ دوى بعدازظهر اين پيام پخش شد؛ ساعت چهار بعدازظهر من توى اين خيابانهاى تهران شاهد بودم كه همين طور كاميون و وانت و اينها بودند كه از مردم عادى و نظامى و غير نظامى از تهران و همين طور از همه‌ى شهرستانهاى ديگر، راه افتادند بروند طرف پاوه. بعد از قضيه‌ى پاوه كه مرحوم شهيد چمران آمده بود تهران، توى جلسه‌اى كه ما بوديم به نخست‌وزيرِ وقت گزارش ميداد كه بين اينها هم از قديم يك رابطه‌ى عاطفى‌اى وجود داشت. مرحوم چمران توى آن جلسه اينجورى گفت: وقتى ساعت دو پيام امام پخش شد، به مجرد پخش پيام امام و قبل از آنى كه هنوز هيچ خبرى از حركت مردم به آنجا برسد، ما احساس كرديم كه كأنه محاصره باز شد. ميگفت: حضور امام و تصميم امام و پيام امام آنقدر مؤثر بود كه به صورت برق‌آسا و به مجرد اينكه پيام امام رسيد، كأنه براى ما همه‌ى آن فشارها به پايان رسيد؛ ضد انقلاب روحيه‌ى خودش را از دست داد و ما نشاط پيدا كرديم و حمله كرديم و حلقه‌ى محاصره را شكستيم و توانستيم بياييم بيرون. آنجا نخست‌وزير وقت خشمگين شد و به مرحوم چمران توپيد كه ما اين همه كار كرديم، اين همه تلاش كرديم، تو چرا همه‌ى اين را به امام مستند ميكنى؟! يعنى هيچ ملاحظه نميكرد؛ منصف بود. بااينكه ميدانست كه اين حرف گله‌مندى ايجاد خواهد كرد، اما گفت.

حضور براى او يك امر دائمى بود. ما از اينجا با هم رفتيم اهواز؛ اولِ رفتن ما به جبهه، به اتفاق رفتيم. توى تاريكى شب وارد اهواز شديم. همه جا خاموش بود. دشمن در حدود يازده دوازده كيلومترى شهر اهواز مستقر بود. ايشان شصت هفتاد نفر هم همراه داشت كه با خودش از تهران جمع كرده بود و آورده بود؛ اما من تنها بودم؛ همه با يك هواپيماى سى – 130 رفته بوديم آنجا. به مجردى كه رسيديم و يك گزارش نظامى كوتاهى به ما دادند، ايشان گفت كه همه آماده بشويد، لباس بپوشيد تا برويم جبهه. ساعت شايد حدود نه و ده شب بود. همان جا بدون فوت وقت، براى كسانى كه همراه ايشان بودند و لباس نظامى نداشتند، لباس سربازى آوردند و همان جا كوت كردند؛ همه پوشيدند و رفتند. البته من به ايشان گفتم كه من هم ميشود بيايم؟ چون فكر نميكردم بتوانم توى عرصه‌ى نبرد نظامى شركت كنم. ايشان تشويق كرد و گفت بله، بله، شما هم ميشود بيائيد. كه من هم همان جا لباسم را كندم و يك لباس نظامى پوشيدم و – البته كلاشينكف داشتم كه برداشتم – و با اينها رفتيم.

يعنى از همان ساعت اول شروع كرد؛ هيچ نميگذاشت وقت فوت بشود. ببينيد، حضور اين است. يكى از خصوصيات خصلت بسيجى و جريان بسيجى، حضور است؛ غايب نبودن در آنجايى كه بايد در آنجا حاضر باشيم. اين يكى از اوّلى‌ترين خصوصيات بسيجى است.

در روز فتح سوسنگرد – چون ميدانيد سوسنگرد اشغال شده بود؛ بار اول فتح شد، دوباره اشغال شد؛ باز دفعه‌ى دوم حركت شد و فتح شد – تلاش زيادى شد براى اينكه نيروهاى ما – نيروهاى ارتش، كه آن وقت در اختيار بعضى ديگر بودند – بيايند و اين حمله را سازماندهى كنند و قبول كنند كه وارد اين حمله بشوند. شبى كه قرار بود فرداى آن، اين حمله از اهواز به سمت سوسنگرد انجام بگيرد، ساعت حدود يك بعد از نصف شب بود كه خبر آوردند يكى از يگانهائى كه قرار بوده توى اين حمله سهيم باشد را خارج كرده‌اند. خب، اين معنايش اين بود كه حمله يا انجام نگيرد يا بكلى ناموفق بشود. بنده يك يادداشتى نوشتم به فرمانده‌ى لشكرى كه در اهواز بود و مرحوم چمران هم زيرش نوشت – كه اخيراً همان فرمانده‌ى محترم آمده بودند و عين آن نوشته‌ى ما را قاب كرده بودند و دادند به من؛ يادگار قريب سى ساله؛ الان آن كاغذ در اختيار ماست – و تا ساعت يك و خرده‌اى بعد از نصف شب ما با هم بوديم و تلاش ميشد كه اين حمله، فردا حتماً انجام بگيرد. بعد من رفتم خوابيدم و از هم جدا شديم.

صبح زود ما پا شديم. نيروهاى نظامى – نيروهاى ارتش – كه حركت كردند، ما هم با چند نفرى كه همراه من بودند، دنبال اينها حركت كرديم. وقتى به منطقه رسيديم، من پرسيدم چمران كجاست؟ گفتند: چمران صبح زود آمده و جلو است. يعنى قبل از آنى كه نيروهاى نظامىِ منظم و مدون – كه برنامه ريخته شده بود كه اينها در كجا قرار بگيرند و آرايش نظامى‌شان چگونه باشد – حركت بكنند و راه بيفتند، چمران جلوتر حركت كرده بود و با مجموعه‌ى خودش چندين كيلومتر جلو رفته بودند. بعد هم الحمدللَّه اين كار بزرگ انجام گرفت، و چمران هم مجروح شد. خدا اين شهيد عزيز را رحمت كند. اينجورى بود چمران. دنيا و مقام برايش مهم نبود؛ نان و نام برايش مهم نبود؛ به نام كى تمام بشود، برايش اهميتى نداشت. باانصاف بود، بى‌رودربايستى بود، شجاع بود، سرسخت بود. در عين لطافت و رقت و نازك‌مزاجى شاعرانه و عارفانه، در مقام جنگ يك سرباز سختكوش بود.

من خودم ميديدم شليك آر.پى.جى را كه نيروهاى ما بلد نبودند، به آنها تعليم ميداد؛ چون آر.پى.جى جزو سلاحهاى سازمانى ما نبود؛ نه داشتيم، نه بلد بوديم. او در لبنان ياد گرفته بود و به همان لهجه‌ى عربى آر.بى.جى هم ميگفت؛ ماها ميگفتيم آر.پى.جى، او ميگفت آر.بى.جى. او از آنجا بلد بود؛ يك مقدار هم از يك راه‌هائى گير آورده بود؛ تعليم ميداد كه اينجورى آر.پى.جى را بايستى شليك كنيد. يعنى در ميدان عمليات و در ميدان عمل يك مرد عملى به طور كامل. حالا ببينيد دانشمند فيزيك پلاسماىِ در درجه‌ى عالى، در كنار شخصيت يك گروهبانِ تعليم دهنده‌ى عمليات نظامى، آن هم با آن احساسات رقيق، آن هم با آن ايمان قوى و با آن سرسختى، چه تركيبى ميشود. دانشمند بسيجى اين است؛ استاد بسيجى يك چنين نمونه‌اى است. اين نمونه‌ى كاملش است كه ما از نزديك مشاهده كرديم. در وجود يك چنين آدمى، ديگر تضاد بين سنت و مدرنيته حرف مفت است؛ تضاد بين ايمان و علم خنده‌آور است. اين تضادهاى قلابى و تضادهاى دروغين – كه به عنوان نظريه مطرح ميشود و عده‌اى براى اينكه امتداد عملى آن برايشان مهم است دنبال ميكنند – اينها ديگر در وجود يك همچنين آدمى بى‌معنا است. هم علم هست، هم ايمان؛ هم سنت هست، هم تجدد؛ هم نظر هست، هم عمل؛ هم عشق هست، هم عقل. اينكه گفتند:

با عقل آب عشق به يك جو نمی‌رود
بيچاره من كه ساخته از آب و آتشم‌

نه، او آب و آتش را با هم داشت. آن عقل معنوىِ ايمانى، با عشق هيچ منافاتى ندارد؛ بلكه خود پشتيبان آن عشق مقدس و پاكيزه است.

خب، حالا توقعى كه ما داريم و اين توقع، توقع زيادى هم نيست، يعنى آن زمينه‌اى كه انسان مشاهده ميكند – اين روحيه هاى پرنشاط شما، اين دلهاى پاك و صاف، اين ذهنهاى روشن، اين جوّال بودن فكرهاى شما كه انسان در عرصه‌هاى مختلف از نزديك شاهد است – اين اميد را و اين توقع را به انسان ميبخشد، اين است كه فرآورده‌ى دانشگاه جمهورى اسلامى – نه به نحو استثنا بلكه به نحو قاعده – چمران‌ها باشند؛ نه اينكه چمران‌ها يك استثنا باشند. اين اميد، اميد بى‌جائى نيست.

اگر در سال 76 كه شماها اول يك عده در مشهد، يك عده در اصفهان و يك عده در دانشگاه علم و صنعت، به نام اساتيد بسيجى دور هم جمع شديد و جمع و جور كرديد، ميگفتند كه ده سال بعد يا دوازده سال بعد چند هزار استاد بسيجى با همين انگيزه‌ها، با همين عشقها و با همين جهتگيرى‌ها در سطح كشور وجود خواهد داشت، هيچ‌كس باور نميكرد؛ اما شد. نميخواهم مبالغه كنم؛ نميخواهم واقعيت را رنگين‌تر از آنچه كه هست براى خودم و براى شما نمايش بدهم و دل خودمان را به توهم خوش كنيم؛ نه، روشن است كه همه‌ى ما در يك سطح نيستيم – بعضى‌مان بالاترند و بعضى‌مان پائين‌تريم: ايمانهايمان، عشقهايمان، همتهايمان، انگيزه‌هايمان – لكن اين جريان، از صورت يك جريان باريك كه بعضى اميد نداشتند باقى بماند و بعضى همت گماشته بودند كه آن را از بين ببرند، به يك جريانى تبديل شده كه ديگر حالا جلوى آن را نميشود گرفت: جريان عظيم استادان انقلابى و مؤمن و بسيجى در سطح دانشگاه، در رشته‌هاى مختلف علمى و در رتبه‌هاى بالاى علمى.

پس اين توقع بى‌جا نيست؛ وقتى انسان اين حركت را مى‌بيند، اين رشد را مى‌بيند، اين توقع بيجا نيست كه ما بخواهيم دانشگاه جمهورى اسلامى، در آينده عناصرى مثل چمران را پرورش بدهد. آن وقت شما ببينيد چه خواهد شد! چه خواهد شد! نظامى با مطالبات بين‌المللىِ در سطح اعلا: در زمينه‌ى انسان، در زمينه‌ى حكومت، در زمينه‌ى زن، در زمينه‌ى اخلاق و در زمينه‌ى علم. مطالبات امروز ما مطالبات بين‌المللى است.

حالا بعضى‌ها – مطبوعاتى و غيرمطبوعاتى – تا اسم بين‌المللى مى‌آيد لبخند تمسخر ميزنند؛ اينها نميفهمند؛ درك نميكنند افق ديد وسيع يعنى چه. تا شما نظر به قله نداشته باشيد امكان ندارد تا دامنه هم بتوانيد حركت كنيد، چه برسد به اينكه اميدِ به قله رسيدن باشد؛ همت بلند. در روايات ما به مؤمن هم توصيه شده است كه همتْ بلند داشته باشد. بزرگان به سالك هم ميگويند: همتت عالى باشد. اين قدمهاى اول و فتوحات ابتداى كار، كسى را دلخوش نكند؛ همتهاى بلند بايد داشت. نگاه هم بايستى انسانى باشد. انسان يعنى آنچه كه در همه‌ى جهان گسترده است؛ «إمّا اخ لك فى الدّين او نظير لك فى الخلق»؛ يا با شما دينش يكى است يا اگر دينش هم يكى نيست، در خلقت و آفرينش مثل شماست؛ انسانيت. نگاه بايستى متوجه يك چنين گستره‌ى وسيعى باشد.

آرزوهائى كه امروز ما براى اين گستره‌ى وسيع داريم، آرزوهائى است كه هيچ ملت آگاهى، هيچ دانشمند فرزانه‌اى و هيچ سياسى منصفى، اينها را رد نميكند. ما داعيه‌ى محو نظام سلطه را داريم؛ يعنى رابطه‌ى سلطه‌گرى: سلطه‌گر و سلطه‌پذير؛ حتى انسانى هم كه در يك كشورى كه دولتش صددرصد سلطه‌گر است زندگى ميكند، اين را رد نميكند؛ يعنى در مناسبات جهانى، رابطه رابطه‌ى سلطه‌گر و سلطه‌پذير نباشد. همچنين عدالت و استفاده‌ى از علم براى آسايش بشر نه براى تهديد بشر. بخصوص در طول اين دوره‌هاى اخيرِ بعد از جنبش علمى دنيا – رنسانس – به اين طرف و بخصوص در اين يك قرن اخير، بسيارى از آنچه در زمينه‌ى علم انجام گرفته، به جاى اينكه براى آسايش بشر باشد در تهديد بشر بوده؛ يا تهديد جان، يا تهديد اخلاق، يا تهديد خانواده؛ و تشويق به مصرف‌گرائى و پركردن جيب چپاولگران بين‌المللى و صاحبان و پديدآورندگان تراستها و كارتلها. ما ميگوئيم علم، به جاى اينها در خدمت انسان قرار بگيرد؛ در خدمت آسايش انسان، در خدمت آرامش انسان و در خدمت روح و روان انسان. اينها حرفهائى است كه دنيا نميتواند رد كند.

ميدانيد وقتى نظامى با اين آرمانها و ملتى با اين خصوصيات – با به كارگيرى همتِ ايمانى براى پيشرفت در اين عرصه‌ها، با استفاده‌ى از وعده‌هاى قرآنى در زمينه‌ى نصرت مؤمنين، با نترسيدن از مرگ و مرگ را وصول به خدا و شهادت للَّه دانستن – به شخصيتهائى دانشمند و فرزانه از قبيل چمران مزين و مفتخر بشود، به كجا خواهد رسيد؟! اين آن توقعى است كه ما داريم.

يك جمله در باب بسيج عرض بكنيم. بسيج يك حركت عجيب و بى‌نظير بود كه در انقلاب اتفاق افتاد. اين هم برخاسته و سرچشمه گرفته‌ى از آن سرچشمه‌ى حكمت الهى‌اى بود كه خداى متعال در دل آن مرد بزرگ – آن امام بزرگوار – به وديعه گذاشته بود. امام حكيم بود؛ حكيم به معناى واقعى. ما گاهى تعبير حكيم را براى آدمهاى كوچك به كار ميبريم؛ لكن او به معناى واقعى كلمه حكيم بود. «و من يؤت الحكمة فقد اوتى خيرا كثيرا»؛ خداى متعال به او حكمت داده بود. از دل او يك حقايقى سرريز ميشد و سرازير ميشد؛ از جمله، همين مسئله‌ى بسيج بود؛ كه امام از روز اول پيروزى يا حتى قُبيل پيروزى با كشاندن مردم به عرصه، با گذاشتن بار حركت به دوش مردم، با اعتماد به مردم، پايه‌ى بسيج را گذاشت. به مردم اعتماد كرد؛ مردم هم به خودشان اعتماد پيدا كردند؛ اعتماد به نفس پيدا كردند؛ اگر امام به مردم اعتماد نميكرد، مردم هم به خودشان اعتماد نميكردند. پايه‌ى بسيج همان جا گذاشته شد. در واقع سپاه پاسداران از بسيج روئيد؛ جهادسازندگى از بسيج روئيد؛ ولو سازمان بسيج يك سازمان مدونى مثل سالهاى بعد نبود، اما فرهنگ بسيج، حركت بسيج و حقيقت بسيج، منشأ خيرات عظيمى در كشور، در جامعه‌ى ما و در نظام اسلامى شد. بسيج يك چنين حقيقتى است. بسيج در واقع يك ارتش بى‌رنگِ بى‌ادعاى همه‌گير در سطح كشور است؛ و اين ارتش براى مبارزه‌ى در همه‌ى عرصه‌هاست؛ نه فقط در عرصه‌ى نظامى. عرصه‌ى نظامى يك گوشه‌ى محدودِ گاه‌گاهى است. هميشه كه جنگ پيش نمى‌آيد.

عرصه‌ى حضور بسيج خيلى وسيعتر از عرصه‌ى نظامى است. اينى كه من بارها گفتم و تكرار ميكنم كه نبايد بسيج را يك نهاد نظامى به حساب آورد، تعارف نيست؛ بلكه حقيقت قضيه اين است. بسيج عرصه‌ى جهاد است، نه قتال. قتال يك گوشه‌اى از جهاد است. جهاد يعنى حضور در ميدان با مجاهدت، با تلاش، با هدف و با ايمان؛ اين ميشود جهاد. لذا «جاهدوا بأموالكم و أنفسكم فى سبيل اللَّه»؛ جهاد با نفس، جهاد با مال. جهاد با نفس كجاست؟ فقط به اين است كه توى ميدان جنگ برويم و جانمان را كف دست بگيريم؛ نه، يكى از انواع جهاد با نفس هم اين است كه شما شب تا صبح را روى يك پروژه‌ى تحقيقاتى صرف كنيد و گذر ساعات را نفهميد. جهاد با نفس اين است كه از تفريحتان بزنيد، از آسايش جسمانيتان بزنيد، از فلان كار پرپول و پردرآمد – به قول فرنگى‌ها پول‌ساز – بزنيد و تو اين محيط علمى و تحقيقى و پژوهشى صرف وقت كنيد تا يك حقيقت زنده‌ى علمى را به دست بياوريد و مثل دسته‌ى گل به جامعه‌تان تقديم كنيد؛ جهاد با نفس اين است. يك قسمت كوچكى هم جهاد با مال است.

پس عرصه‌ى بسيج يك عرصه‌ى عمومى است؛ نه مختص يك قشر است، نه مختص يك بخشى از بخشهاى جغرافيائى كشور است، نه مختص يك زمانى دونِ زمان ديگرى است؛ نه مختص يك عرصه‌ئى دون عرصه‌ى ديگرى است. در همه‌ى جاها، در همه‌ى مكانها، در همه‌ى زمانها، در همه‌ى عرصه‌ها و در همه‌ى قشرها، اين وجود دارد. اين معناى بسيج است.

حالا شما تو دانشگاه ميخواهيد بسيجى باشيد. معلوم است كه چه كار بايد كرد. دانشگاه به چى احتياج دارد؟ كشور به چى احتياج دارد؟ چند سالى است ما بحث علم را پيش كشيديم؛ شما نگاه كنيد امروز بسيارى از حسادتها و رقابتها و حسرتها و احساس عقب‌ماندگى‌هاى دشمنان بين‌المللى ما به خاطر پيشرفت علمى شماست. آنهائى كه امروز ملت ايران را تحسين ميكنند، به خاطر علمش او را تحسين ميكنند؛ آنهائى كه دشمنى ميورزند به خاطر علم اوست كه دشمنى ميورزند. پيشرفت علمى شما يك چنين اثرى دارد.

اين تازه در قدم اول است. ما هنوز كارى نكرديم. بله در نانوتكنولوژى، بيوتكنولوژى، بحثهاى هسته‌اى، بحثهاى هوا – فضا و رشته‌هاى گوناگون علمى پيشرفتهائى شده كه مهم و بزرگ است؛ اما اينها در مقياس و معيار حركت علمى يك كشور چيزى نيست. يكى از دوستان گفتند و بنده هم اين آمار را دارم، كه سرعت پيشرفت علمى و توليد علم در كشور ما يازده برابرِ متوسط دنياست. اين را يك مركز تحقيقاتى غربى – مستقر در كانادا – با جزئياتش ذكر كرده است. البته اين يازده، متوسطش است؛ در بعضى از قسمتها سى و پنج برابرِ سرعت رشد دنياست؛ در بعضى جاها هم كمتر است؛ متوسطش ميشود يازده برابر. يعنى سرعت پيشرفت علمى ما در طول اين ده سال پانزده سال اخير يازده برابرِ سرعتى است كه دنيا داشته؛ اين خيلى چيز مهمى است. لكن اين آن چيزى نيست كه ما توقع داريم و دنبالش هستيم؛ اين خيلى كمتر از آن است. اين سرعت بايستى با همين شدت ادامه داشته باشد تا ما به تراز مورد نظر برسيم؛ اين در دانشگاه لازم است.

در دانشگاه پرورش انسانِ در تراز شهيد چمران لازم است؛ اين را لازم داريم. خب پس استاد بسيجى ميداند در دانشگاه بايست چه كار كند؛ اين حضور دائم، اين حضور بجا و بهنگام، اين حضور مخلصانه و مجاهدانه براى استاد بسيجى به اين معناهاست كه گفته شد. و استاد خيلى نقش دارد. نقش استاد در محيطهاى آموزشى نقش بسيار برجسته و مهمى است. استاد فقط آموزنده‌ى دانش نيست؛ بلكه منش استاد و روش استاد ميتواند مربى باشد؛ استاد، تربيت كننده است. تأثير استاد روى شاگرد، على‌الظاهر از تأثير بقيه‌ى عوامل مؤثر در پيشرفت علمى و معنوى و مادى متعلم بيشتر است؛ از بعضى كه خيلى بيشتر است. گاهى استاد ميتواند يك كلاس را، يك مجموعه‌ى دانشجو يا دانش‌آموز را با يك جمله‌ى بجا تبديل كند به انسانهاى متدين. لازم هم نيست حتماً رشته‌ى علوم دينى يا معارف را تدريس كند؛ نه، شما گاهى يك جا در درس فيزيك، يا در درس رياضى، يا در هر درس ديگرى – علوم انسانى و غير انسانى – ميتوانيد يك كلمه بر زبانتان جارى كنيد، يا يك استفاده‌ى خوب از يك آيه‌ى قرآن بكنيد، يا يك انگشت اشاره به قدرت پروردگار و صنع الهى بكنيد كه در دل اين جوان ميماند و او را تبديل ميكند به يك انسان مؤمن. استاد اينجورى است.

عكسش هم البته هست. متأسفانه اساتيدى در دانشگاه‌هاى امروز ما هستند – اگرچه كمند – كه درست نقطه‌ى مقابل عمل ميكنند – حالا درسشان هرچى هم كه است؛ مربوط است يا نيست – و با يك كلمه، اين جوان را از آينده‌ى خودش نااميد ميكنند، از آينده‌ى كشورش نااميد ميكنند، از آينده‌ى حضورش در كشور نااميد ميكنند، او را به ميراث گذشته‌ى خودش بى‌اعتنا ميكنند، او را تشنه‌ى نوشيدن از سرچشمه‌هاى ناسالم و آلوده‌ى بيگانگان ميكنند و رها ميكنند. از اين قبيل هم داريم. استاد يك چنين نقشى دارد. بنابراين با معنائى كه براى بسيج ميكنيم، با معنائى كه براى استاد ميكنيم و با تلقى‌اى كه از استاد بسيجى داريم، معلوم ميشود كه نقش شماها در دانشگاه چقدر نقش حساسى است.

وجود اين مجموعه براى نظام اسلامى يك نعمت است؛ يك نعمت بزرگ. اين همه استاد مؤمن، در هيچ كشورى از كشورهاى اسلامى – به طريق اولى‌ غير اسلامى – وجود ندارد كه در كشور ما هست. استاد دانشگاه، دانشمند، متخصص، حرفه‌اى در رشته‌ى خود و مؤمن به خدا و مؤمن به جهاد و مؤمن به راه خدا و اهداف الهى؛ آن هم با اين تعداد كثير و اين كميت. اين ديگر در دنيا بى‌نظير است. اين هم از بركات امام بزرگوار است. اين را قدر بدانيد؛ اين را دودستى نگه داريد. اين را سامان بدهيد؛ اهدافش را مشخص كنيد؛ دقيق كنيد؛ فعاليتهائى را كه استاد بسيجى بايد انجام بدهد را شفاف كنيد و روشن كنيد؛ به معناى واقعى كلمه، فرماندهان اين عرصه‌ى عظيمِ جهاد فى‌سبيل‌اللَّه باشيد. كار بسيار مهمى است.

امروز كشور به اين چيزها احتياج دارد. بحث امروز هم نيست، هميشه احتياج دارد؛ منتها ما امروز در يك برهه‌ى حساس به سر ميبريم. اگر من بخواهم آن لبّ تلقى و برداشت خودم را به شما عرض بكنم – كه شايد در يك مجال كوتاه، برايش استدلال هم نشود ارائه كرد؛ البته مستدل است، منتها شايد در دو كلمه نشود استدلالى برايش بيان كرد – اين است كه مراكز استكبارى جهانى در مقابله‌ى با حركت اسلامى كه نماد واقعى‌اش جمهورى اسلامى است، دارند آخرين تلاشهاى خودشان را ميكنند. در بسيارى از عرصه‌ها تلاشهايشان و تدابيرشان به بن‌بست خورده و كار از دستشان در رفته است. اين كمربندى كه اينها بر دور مسائل جهانى كشيده بودند و حيطه‌بندى‌اى كه كرده بودند، در حساسترين نقاط روى زمين يعنى خاورميانه، اين كمربند پاره شده – يا سست شده، حداقلش اين است؛ ولى به نظر من پاره شده – و از دستشان در رفته است.

خدا مرحوم آ شيخ حسين لنكرانى، روحانى سياسىِ كهنه‌كار قديمى را رحمت كند. ايشان سالهاى 53 و 54 يا شايد هم زودتر – سالهاى اواخر دهه‌ى چهل – وضعيت رژيم طاغوت را تشبيه ميكرد به كسى كه روى يك گنبدى رفته و يك دستمال ابريشمى هم دستش است كه توى آن پر از گردوست؛ و گوشه‌ى اين دستمال وا شده، و گردوها همين طور دارد ميريزد؛ اين ميخواهد اين گردو را بگيرد، يك گردو از آن طرف مى‌افتد، يك گردوى ديگر، يك گردوى ديگر، خودش هم روى گنبد است! بالاخره آدم روى زمين صاف، باز ميتواند گردوها را هر جور هست جمع كند.

به نظر من امروز نظام سلطه در مواجهه‌ى با حركت اسلامى يك چنين حالتى دارد. جاپايش محكم نيست؛ زيرا بسيارى از شگردهاى تبليغاتىِ استواربنيانِ قديمىِ اينها براى مردم دنيا رو شده است. امروز در جامعه‌ى آمريكا، خشم عميق از حضور قدرتمند لابى صهيونيستى بتدريج دارد توسعه پيدا ميكند. اين نارضائى در بين مردم آمريكا – كه مركز تحرك صهيونيستها و قدرتمندان صهيونيستى و سرمايه‌داران صهيونيست است – بتدريج دارد به وجود مى‌آيد؛ البته رژيم حاكم در آمريكا بر مردم بسيار سخت ميگيرند – يك نوع خاص سختگيرى – و آنچنان اينها را مشغول زندگى و گرفتار زندگى ميكنند كه فرصت سر خاراندن ندارند؛ در عين حال اين حالت دارد به وجود مى‌آيد. اين اطلاعات موثق ماست. در كشورهاى اروپائى هم به يك نحو ديگر. كشورهاى اسلامى كه معلوم است. كشورهاى خاورميانه كه معلوم است. ملتها حالت نفرت – و بعضاً بغض – نسبت به رژيم ايالات متحده و مجموعه‌ى سلطه در دنيا دارند. اين را هم نميتوانند جمع كنند؛ هى تلاش ميكنند، اما نميتوانند جمع كنند.

اگر نظام جمهورى اسلامى در دنيا سر نكشيده بود و طلوع نكرده بود، مشكل آنها به اين زودى پيش نمى‌آمد و ممكن بود اين مشكل پنجاه سال ديگر براى آنها بُروز پيداكند؛ ممكن هم بود اين مشكل به اين زودى‌ها پيش نيايد. اما حضور جمهورى اسلامى و ظهور جمهورى اسلامى كار را بر اينها مشكل كرده؛ لذا بشدت دشمنند. دشمنى هم ميكنند؛ اما دشمنى دستپاچه و سراسيمه. دشمنى‌ها از اين قبيل است. حالا كارهائى كه ميكنند، تدابيرى كه ميكنند، جنجالهائى كه ميكنند، تبليغاتى كه دنبالش ميگذارند، يك قطعنامه در سازمان ملل، چند قلم تحريم، بعد هم بزرگنمائى تحريمها، بيش از آنچه كه واقعيت دارد اين تحريمها را اهميت دادن، بعد تهديد نظامى را هم به صورت احتياطاً نيم‌بند پشت سرش نگه داشتن، همه به خاطر اين است كه اينها در مواجهه‌ى با اين حركت عظيم و متين و بنيانى اسلامى در كليه‌ى جهان اسلام، دچار انفعالند. ملت ايران هم پيشرو اين حركتند.

البته زحماتى را ايجاد ميكنند؛ شكى نيست. در همه‌ى برخوردهاى اجتماعى زحمتهائى وجود دارد؛ اما انسان زحمتها را تحمل ميكند براى اينكه به منافع بزرگتر و به نقطه‌ى عالى‌ترى برسد. امروز اينجورى است. بنابراين، اين مقطع از اين نظر كه گفتم مقطع حساسى است و احتياج به كار هست، احتياج به تلاش هست.

پس در درجه‌ى اول توى دانشگاه‌ها كار علمى، كار پژوهشى و تحقيقى، كار معنوى و ايمانى، حاكم كردن روحيه‌ى مجاهدت و جهاد بر همه‌ى فعاليتها، قلمهاى اصلى‌اى است كه بايد وجود داشته باشد. و آنگاه سامان دادن به اين حركت. البته اعتقاد من اين است كه استاد متدينِ علاقه‌مند به كار براى كشور، در سطح كشور مختص به همين مجموعه‌اى كه در بسيج اساتيد حضور دارند، نيست؛ فراتر از اينهاست. بسيارى هستند كارت بسيج هم ندارند، جزو مجموعه‌ى بسيج اساتيد هم نيستند، اما در معنا بسيجى‌اند، در معنا متدين‌اند، در معنا آماده‌اند – البته سطح آمادگى‌ها هميشه يكسان نيست؛ سطح ايمانها يكسان نيست؛ هميشه همين جور بوده، بعد از اين هم همين جور خواهد بود – اما داخل در مجموعه‌اند. بايد ساماندهى كرد؛ بايد نگاه عاقلانه و مدبرانه داشت؛ برنامه‌ها را مشخص كرد؛ هدفها را مشخص كرد. كارى است كه بايد انجام بگيرد. اين بر مجموعه‌ى شماست.

آن وقت در عمل فردى، كار تعليم دانشجويان را، كار حضور در فضاى فكرى دانشجويان را بايد دنبال كنيد. اساتيد بسيجى ميتوانند در دل دانشجويان و در فضاى ذهن آنها يك حضور معنوى و هدايتگر و آرامش‌بخش داشته باشند. نقش مهمِ ايجاد بصيرت – هم در خود مجموعه، هم در مجموعه‌ى مخاطب شما كه دانشجويان هستند – يكى از كارهاى بسيار مهم است. و بصيرت خيلى نقش ايفاء ميكند. تمرين حضور. همانى كه درباره‌ى شهيد چمران گفتم؛ شب تا ساعت يك بعد از نصف شب و بيشتر دنبال كار است، صبح زود – تاريك، روشن – جلوتر از همه توى جبهه است و هرجا لازم هست، حضور دارد. اين حضور دائم و بهنگام در هر نقطه‌اى كه لازم است را بايد تمرين كنيم. همه‌ى ما بايد اين را ياد بگيريم.

اتحاد و يكپارچگى در درون و نيز تزريق اتحاد به مجموعه‌ى جامعه. برادران، خواهران، عزيزان! امروز كشور به اتحاد كلمه خيلى نيازمند است. بنده مخالفم با سخنى و حركتى و نوشتارى كه – حتى اگر با انگيزه‌ى درست و با انگيزه‌ى صادقانه است – موجب شقاق و شكاف ميشود؛ بنده موافق نيستم. اگر كسى نظر من را ميخواهد بداند، نظر من اين است كه عرض كردم. ما بايستى انسجام را ايجاد كنيم. ما بايستى تلائم را در مجموعه‌ى اين ظرفيت عظيم به وجود بياوريم. حالا مگر نميشود اين جمعى كه شما اينجا نشسته‌ايد به بهانه‌هاى گوناگون به ده تا جمع تقسيم كرد؟ راحت ميشود؛ كسانى كه رنگ لباسشان اين است، كسانى كه سنشان اين است، كسانى كه اهل فلان نقطه‌ى كشورند؛ ميشود جدا كرد؛ ميشود ديواركشى كرد. هنر انقلاب اين بود كه آمد ديوارها را از وسط برداشت. ما توى خانه‌هاى كوچك كوچك، با ديوارهاى بلند زندگى ميكرديم و از هم خبر نداشتيم؛ انقلاب آمد اين ديوارها را برداشت و اين خانه‌هاى كوچك را تبديل كرد به يك عرصه‌ى وسيع؛ عرصه‌ى ملت ايران؛ ملت انقلابى. دانشجومان با طلبه بد بود؛ طلبه‌مان با دانشجو بد بود؛ استادمان با بازارى بد بود؛ بازارى‌مان با كشاورز بد بود؛ بين خودمان ديواركشى كرده بوديم. انقلاب آمد اين ديوارها را برداشت. ما حالا باز دوباره بيائيم ديواركشى كنيم؟! آن هم ديوارهاى نادرست و ناحق. نه، مبانى روشن است؛ اصول روشن است؛ جهت روشن است. هر كى در اين جهت با اين مبانى دارد حركت ميكند، جزو مجموعه است. اين را توجه داشته باشيد.

من بارها گفته‌ام: ظلم نكنيم. اين هم يكى از آن اساسى‌ترين كارهاست. ظلم چيز بدى و چيز خطرناكى است. ظلم فقط اين نيست كه آدم توى خيابان به يكى كشيده بزند. گاهى يك كلمه‌ى نابجا عليه يك كسى كه مستحقش نيست، يك نوشته‌ى نابجا، يك حركت نابجا، ظلم محسوب ميشود. اين طهارت دل را و طهارت عمل را خيلى بايستى ملاحظه كرد.

من اين را به نظرم يك جائى گفتم. پيغمبر اكرم ايستاده بودند يك كسى را كه حد رجمِ زنا را بر او جارى ميكردند، ميديدند؛ بعضى‌ها هم ايستاده بودند؛ دو نفر با همديگر حرف ميزدند؛ يكى به يكى ديگر گفت كه مثل سگ تمام كرد و جان داد – يك همچين تعبيرى – بعد پيغمبر به سمت منزل يا مسجد راه افتادند و اين دو نفر هم همراه پيغمبر بودند. توى راه كه ميرفتند، رسيدند به يك جيفه‌ى مردارى – به يك مردارى، حالا جسد سگى بود، درازگوشى بود، هر چى بود – كه مرده بود و آنجا افتاده بود. پيغمبر به اين دو نفر رو كردند و گفتند: گاز بگيريد و يك مقدارى از اين ميل كنيد. گفتند: يا رسول‌اللَّه! ما را تعارف به مردار ميكنيد؟! فرمود: آن كارى كه با آن برادرتان كرديد، از اين گاز زدن به اين مردار بدتر بود. حالا آن برادر كى بوده؟ برادرى كه زناى محصنه كرده بوده و رجم شده و اينها درباره‌اش آن دو جمله را گفته‌اند و پيغمبر اينجور ملامتشان ميكند!

زيادتر نگوئيد از آنچه كه هست، از آنچه كه بايد و شايد. منصف باشيم؛ عادل باشيم. اينها آن وظائف ماست. اينجور نيست كه ما چون مجاهديم، چون مبارزيم، چون انقلابى هستيم، بنابراين هر كسى كه از ما يك ذره – به خيال ما و با تشخيص ما – كمتر است، حق داريم كه درباره‌اش هر چى كه ميتوانيم بگوئيم؛ نه، اينجورى نيست. بله، ايمانها يكسان نيست، حدود يكسان نيست و بعضى بالاتر از بعضى ديگر هستند. خدا هم اين را ميداند و ممكن است بندگان صالح خدا هم بدانند؛ لكن در مقام تعامل و در مقام زندگى جمعى، بايد اين اتحاد و اين انسجام حفظ بشود و اين تمايزها كم بشود.

آنچه كه مهم است فراموش نشود، اهداف و شاخصهاى اصلى است. اين را بارها گفته‌ايم و امروز هم يكى از اساتيد محترم، اينجا گفتند؛ استكبارستيزى؛ ايستادگى قاطع در مقابل حركت كفر و نفاق – نه فقط در كشور، بلكه در سطح جهان – مرزبندى شفاف با دشمنان انقلاب و دشمنان دين؛ اينها شاخص است. اگر كسى مرزبندى شفاف نميكند، قدرِ خودش را كاهش ميدهد؛ اگر گرايش پيدا ميكند، از دائره خارج ميشود. اينها آن مبانى و آن خطوط اصلى است. حركت انقلاب، حركت روشنى است، حركت رو به جلوئى است و اين حركت ان‌شاءاللَّه ادامه پيدا خواهد كرد.

خب ما هم خواستيم حالا مثل اين آقايان كه بسيجى عمل كردند و اين همه مطلب را در پنج دقيقه گفتند، در اين مدت طولانى كه در اختيار ماست، همه‌ى حرفهامان را بزنيم، لكن مى‌بينيم كه نه؛ همه را كه نشده بزنيم، اما آنچه كه لازم بود، به نظرم به عرض رسيده. من بيشتر از اين مزاحمتان نشوم.

اميدوارم كه خداى متعال همه‌ى شما را حفظ كند و موفق بدارد و روزبه‌روز بصيرت شما را بيشتر كند. و ان‌شاءاللَّه شما را هم در جهاد علمى، هم در جهاد عملى، هم در جهاد بصيرت‌پراكنى – در محيط علم و محيط دانشگاه و همچنين در محيط جامعه – روزبه‌روز موفق‌تر كند.

والسّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركاته‌

منبع:http://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=9640

اما جاي تعجب و سوال اين است كه با تمام سفارشاتي كه اين پيامبر رحمت در مورد عترت طاهرينش نموده بود چرا بلافاصله بعد از رحلتش، يگانه دختر معصوم او مورد بي مهري واقع شد و مورد ضرب و جرح قرار گرفت و به شهادت رسيد وغريبانه در دل شب تشييع شد و قبر او از امت، مخفي گرديد؟!

جواب اين سوال را بايد درآيات فراواني از قرآن جستجو كرد كه در اين آيات خداي سبحان عده اي را معرفي نموده كه در ظاهر خود را مسلمان جلوه مي دهند و در نماز مسلمين و ساير عبادات آنها حاضر مي شوند ولي در باطن، هيچ اعتقادي به خدا و دين و مسائل مذهبي ندارند و كفر خود را پنهان مي كنند. خداوند نام اين افراد را « منافق » گذاشته است.

در 8 سوره قرآن مانند: بقره، آل عمران، نساء، توبه، محمد و… ماهيت منافقين افشاء شده است و درنهايت سوره اي بنام منافقين نازل شد تا خطر اين جريان پنهان را بطور جدي به مسلمين هشدار دهد.

متاسفانه مسلمانان در آن زمان تنها به خواندن قرآن براي كسب ثواب مي پرداختند ولي از تدبر و تفكر در آيات زندگي ساز اين كتاب هدايت غافل بودند لذا خط نفاق در جامعه آنقدر قوي شد كه بلا فاصله پس از رحلت نبي اكرم (ص) سران نفاق جلسه اي تشكيل دادند و با ناديده گرفتن حديث غدير و دهها حديث نبوي، خليفه مورد نظر خود را به مسند نشاندند و با ابزار زر و زور از ساير صحابه بيعت گرفتند.

در اين شرايط بود كه حضرت زهرا(س) و ساير اهل بيت و بني هاشم نه تنها با اين خلافت ناحق بيعت نكردند بلكه به روشنگري و دفاع از حريم ولايت مولي علي(ع) قيام كردند و با يادآوري احاديث نبوي، درصدد بيداري امت برآمدند.

لازم به ذكر است كه حضرت زهرا(س) نيز همانند پدر گرانقدرشان در ميان امت اسلام از جايگاه ويژه اي برخوردار بودند چرا كه علاوه بر گفتار و رفتار پيامبر در مورد ايشان، سوره اي از قرآن بنام سوره كوثر نيز در شأن اين بانوي بزرگوارنازل شده بود و آيات فراواني از قرآن مانند آيه تطهير و مباهله و… برعصمت و نورانيت آن سرور زنان عالم دلالت مي كرد.

در چنين شرايطي بود كه خط نفاق مي ديد تا دختر پيامبر در ميان امت حضور دارد و با آنها بيعت نكرده، آنان نمي توانند كاري از پيش ببرند و روز به روز به آگاهي مردم افزوده مي شود لذا تصميم گرفتند به هر قيمتي كه شده از حضرت فاطمه(س) بيعت بگيرند تا آنرا بعنوان سندي برحقانيت خود در مقابل ديد امت قرار دهند.

اما حضرت زهرا(س) كه از عصمت الهي برخوردار بود و از سرچشمه حقانيت نبوي نوشيده بود هرگز راضي به بيعت نشد و آنان تصميم گرفتند با هجوم به بيت امامت، آن ريحانه نبوي كه همچون كوه، مانع رياكاري آنان مي شد را از سر راه بردارند كه در اين ماجرا حضرت محسن كه 6 ماهه بود نيز به شهادت رسيد.

البته اين منافقان پس از اين جنايت وقتي ديدند نزديك است با خشم امت اسلامي روبرو شوند با رياكاري به عيادت ايشان آمدند كه حضرت زهرا(س) با هوشياري تمام از آنان رو برگرداندند و تا آخر عمر از ايشان راضي نگشته و با خشم از آنان به شهادت رسيدند.و وصيت نمودند شبانه به خاك سپرده شوند تا منافقان از تشييع جنازه ايشان بهره برداري سياسي نكنند.

در پايان لازم است به حديث شريفي از پيامبراكرم(ص) اشاره كنيم كه در آن حضرت زهرا(س) را به عنوان محور خشم و رضايت پروردگار معرفي مي نمايند. حضرت مي فرمايند:« همانا خداوند با رضايت فاطمه (س) راضي مي شود وبا خشم او خشمگين مي شود» از اين حديث دو مطلب بدست مي آيد:

اول) اين حديث نشانه عصمت كامل آن حضرت از خطا و اشتباه مي باشد.

دوم) كسانيكه باعث خشم آن حضرت شدند، مورد خشم خداوند قادر خواهند بود.

حتما شما هم شنیدین که میگن الان عصر ارتباطاته ، عصر رسانه !

اما من فکر میکنم الان عصر ابزار شدن انسانه ، چرا ؟ چون جای ابزار و هدف  کلا عوض شده . یک عالم افراد شبانه روز تلاش میکنن تا شبکه های تلوزیونی پر از برنامه های مختلف باشه و مردم تمام وقتی که فرصت کارهای مختلفه (ورزش! تفریح ! صحبت کردن؟!  و…)  بذارن پای تلوزیون .

بودجه های سرسام آور برنامه سازی در جهان تایید کننده این مطلبه که سودهای کلانی پشت سر این برنامه ها خوابیده ، یک بخش سود مستقیم اقتصادیه که خوب معلومه چه راه هایی داره (تبلیغات و…) اما یک بخش دیگه سودهای کلان پشت پرده هست. سودهایی که با تغییر فرهنگ ، نوع زندگی و ارزش های ملت ها در رابطه هست.

مثلا این سریال های کذایی رو ببینید ، طی یک فرایند 90 یا 120 قسمته به طور ناحودآگاه یک سری پیام و آموزش رو به بیننده القا می کنه که میتونه شامل : نوع رفتار و تعامل بین افراد ، چطور زندگی کردن و رفتارهایی مثل مصرف گرایی رو منتقل کنه. چون با محاسبات عددی هم میشه به این نتیجه رسید تبلیغات تلوزیونی نمیتونه مخارج رو حتی در حد مختصر هم تامین کنه (نمونه صدا و سیمای خوذمون!)

پس باید اهداف در هم تنیده و پیچیده ای کاملا به صورت برنامه ریزی شده موجود باشه تا هم سرمایه بنیان گذاران این رسانه ها برگرده و هم سود چشمگیری حاصل بشه.

یه کاری که در حال حاضر در دستور کار این شبکه ها قرار داره اســــتــحــالـــه فــرهـنــگی یا تغیـــر در فــرهنگ ها و ارزش های جوامعه . چرا ؟ چون زندگی خرج داره ! نمیشه که شما کارتون های والت دیسنی رو 1000 تومان بخرید و با لذت و کیف تماشا کنید و هیچ سودی به آقایان سرمایه گذار نرسه! نه عقلانیه ، نه منطقی!!

نمیدونم چرا ما به این فکر نمی کنیم که چرا این محصولات تصویری که با این همه خرج و تلاش تهیه شده در عرض سریع ترین زمان ممکن به روش های مختلف (سی دی ، ماهواره و…) به صورت مجانی و یا خیلی ارزون به دست ما می رسه ! حتما از روی خیر خواهی!!؟

تغییر فرهنگی یعنی 3 نسل بعد از من و شما اون چیزایی که در طی 3 نسل توی فیلم و کارتون یاد گرفته شده می شه فرهنگش ، و ارزش های جامعه عوض میشه. ممکنه اون موقع دیگه دزدی هم کار بدی نباشه!!

بعد از ابن استحاله فرهنگی ضد ارزش ها میشن ارزش! دیگه کسی در مقابل ظلم و زور ایستادگی نمیکنه و دیگه 8 سال دفاع مقدسی بوجود نمیاد!

خیلی راحت مردم در مقابل خواست این استعمار گرا تسلیم میشن و این یک سود چندین برابره در مقابل فیلم هایی که به ما هدیه میدن!

این میشه فیلم در ازای کشور ! در ازای هویت!

متاسفانه صدا و سیمای ما هم دچار جنون شده و برای رقابت با اربابان رسانه داره در حد توان فیلم و سریال پخش می کنه بدون توجه به این که وقتی ذائقه جامعه  رو به سمت دادما تلوزیون دیدن سوق میدی ، این میشه یک عادت ، یک فرهنگ ، یک وظیفه!!

اینجاست که:            صدا و سیما < کل رسانه های خارجی   !!

و مردم به سمت رسانه های خارجی و ماهواره ها میرن و … آن شود که نباید !

بگذریم از اینکه تولیدات خارجی و داخلی هم که توسط صدا و سیما پخش میشه به اندازه کافی آسیب اجتماعی به همراه دارن ( البته نه همه ! اما کم نیستند).

بهتر نیست این یودجه ها در موارد بهتری صرف بشه ؟

اگر تفریحات سالم در فضای جامعه باشه آیا اکثریت مردم باز هم ترجیح میدن پای این فیلم ها بشینن؟؟!

به گزارش گروه “فضاي مجازي ” خبرگزاري فارس، رسا نوشت: آيت‌الله محمد تقي مصباح يزدي رئيس مؤسسه آموزشي پژوهشي امام خميني(ره)،در جمع فرماندهان و مسئولان نيروي زميني، بنياد تعاون، قرارگاه سازندگي خاتم‌الانبيا و هوافضاي سپاه، خط امام را خط واقعي اسلام برشمرد و گفت: بايد نسبت به مباني نظام و اصول خط امام كه خط واقعي اسلام است شناخت داشته باشيم و مواظب باشيم كه خط ايشان كه همان روح اسلام است لطمه نخورد.

آيت الله مصباح يزدي با اشاره به برخي اظهارنظرها افزود: كساني كه بي‎شرمانه مكتب ايران را به‌جاي مكتب اسلام معرفي مي كنند، خودي نبوده غيرخودي‌اند و بايد حواسمان جمع باشد.

وي خاطرنشان كرد: شما كه ادعاي خط امام مي كنيد، امام راحل در كدام سخنراني خود از اسلام ده بار سخن نگفت و از ايران نام برد؛ ما كه پيرو او هستيم بايد همان روش را ادامه دهيم.

عضو خبرگان رهبري با بيان اينكه آنچه به ما عزت بخشيده، اسلام است، تصريح كرد: ايران در زمان رژيم پهلوي هم بود، آنها طرفدار ناسيوناليسم و ملي‌گرايي مثبت بودند؛ حالا ما بايد همان شعارها را زنده كنيم؟ پس اسلام و انقلاب چه شد؟

رييس مؤسسه آموزشي پژوهشي امام خميني اظهار داشت: برخي‌ها مي‌گويند نسبت به احكام اسلام سست شويم اينها كه مهم نيست! سؤال اين‌ است كه پس چه چيزي مهم است! ملت براي اين‌ها جان داده‌اند.

وي ادامه داد: بايد حواسمان جمع شود چرا كه انحراف از اينجا شروع مي‌شود، اصول فراموش نشود، اصول يعني تابع رهبر و ولايت فقيه و در اين اصول شرايط زمان و تصميمات سياسي نمي‌تواند تغيير ايجاد كند و تا ظهور امام زمان اين اصول خواهد بود.

*نسبت به اصول اسلام با كسي شوخي نداريم

آيت‌الله مصباح يزدي تأكيد كرد: مردم ما بر سر عقايد و اصول خود صدها هزار شهيد داده‌اند ما بر سر اين عقايد معامله نمي‌كنيم.

عضو مجلس خبرگان رهبري گفت: ما اسلام را مي‌خواهيم و هر كس اسلام را بخواهد خدمتگزار او هستيم و در اين مسير با كسي عقد اخوت نبستيم، هركس از اسلام كج برود، ردش مي‌كنيم.

آيت‌الله مصباح يزدي در بخش ديگري از سخنان خود با اشاره به آيات قرآن و سرنوشت قوم بني اسرائيل و توصيه خداوند به پيامبر اسلام به استقامت و پايداري افزود: در طول تاريخ كم نبودند كساني كه دعوت انبيا را پذيرفته و حتي در راه خدا جهاد كرده‌اند، اما تا آخر نايستادند و در وسط راه ماندند و حتي به جبهه دشمن رفتند.

ايشان با بيان اينكه داستان‌هاي قرآن براي ما مسلمانان عبرت آموز است خاطرنشان كردند: در سر راه همه ما، امتحان هاي سختي وجود دارد، راه حق را بايد ادامه داد و استقامت داشت و به راه كج نرفت تا منحرف نشويم.

عضو خبرگان رهبري به نعمت انقلاب اسلامي اشاره كرد و بيان داشت: بيش از 30 سال است كه خدا نعمتي به ما داده كه در تاريخ نظير آن را جز در زمان وجود پيامبر سراغ نداريم.

وي با اشاره به وضعيت ملت ايران قبل از انقلاب با وضعيت قوم بني اسرائيل در زمان فرعون تصريح كرد: در همسايگي ما قيامي عليه استعمار آمريكا اتفاق افتاد كه شاه ايران از ارتش براي سركوبي آنان استفاده كرد و صد ها نفر را كشت، اما كسي از آن سؤال نكرد و اين ذلتي بود كه ملت ايران داشتند.

* آمريكا امروز خواستار كمك از ايران است

آيت‌الله مصباح يزدي به عزت و عظمت ايران بعد از انقلاب اشاره كرد و يادآور شد: امروز آمريكا براي حل بسياري از مشكلات رسماً از ايران كمك مي‌خواهد و از طرفي مي‌خواهد به ايران حمله كند و از سويي درخواست كمك براي نجات از باتلاق عراق و افغانستان را از ايران دارد.

وي ريشه انحرافات ايجاد شده در كشورها و ملت ها را كساني كه روزي پرچمدار آنها و يا مقامات عالي بودند دانستند و افزودند: فتنه جمل از امثال زبير كه پسر عمه حضرت علي بود اتفاق افتاد و اين به خاطر عدم استقامت در راه حق بود.

عضو مجلس خبرگان رهبري به فتنه بعد از انتخابات سال گذشته اشاره كرد و بيان داشت: بايد سالها بگذرد تا معلوم شود كه چه خطري براي اسلام و ايران بود و خداوند چگونه اين خطر را از سر اسلام و ملت ايران رفع كرد.

وي با بيان اينكه نبايد بگوييم فتنه تمام شده است اظهارداشتند: هنوز كساني در سايت هاي شان مي نويسند، كه حكومت امام ،حكومت ديكتاتوري بود و ما طرفدار پلوراليسم سياسي هستيم .

اين استاد حوزه علميه قم ادامه داد: صريحا مي گويند ما به جاي جمهوري اسلامي؛ جمهوري ايراني مي خواهيم.

آيت‌الله مصباح يزدي گفت: امروز آن فتنه تمام شده، فردا نوبت فتنه ديگر و آزمايشي جديد در كلاس‌هاي بالاتر است، نبايد خيال كنيم كسي كه چند روزي براي اسلام و كشور زحمت كشيد تضمين شده است، بايد تا آخر پشت سر رهبري باشيم تا منحرف نشويم.

*هدف مخالف نظام، مخالفت با ولي فقيه است

وي محور انقلاب اسلامي را ولايت فقيه دانست و افزود: همه دنيا حكومت ما را به‌عنوان ولايت فقيه مي‌شناسند و همه موفقيت‌ها به‌خاطر آن است، هركس با اين نظام مخالفت كند هدفش تضعيف ولايت‌فقيه است.

به گزارش حوزه نيوز، رييس مؤسسه آموزشي پژوهشي امام خميني با بيان اينكه يك بعد جريانات فتنه، نظري، فكري و عقيدتي است خاطرنشان كرد: ما اگر بخواهيم در مقابل فتنه‌هاي آينده آماده باشيم بايد افكار خود را قوي كنيم كه محور آن ولايت فقيه است.

آيت‌الله مصباح يزدي گفت: بايد مواظب باشيم كه نفوذ‌ها در نيروها اثر نكند تا زاويه‌اي درون نظام باز نشود.

با ارتحال‌ آيت‌ الله‌ العظمي‌ گلپايگاني‌ در آذرماه‌ 1372 جامعة‌ مدرسين‌ تصويب‌ كرد «كه‌ با انتشار اعلاميه‌اي‌ حضرت‌ آيت‌ الله‌ العظمي‌ اراكي‌ به‌ عنوان‌ مرجع‌ منحصر معرفي‌ شود».   در پي‌ اين‌ تصميم‌ اطلاعيه‌اي‌ به‌ شرح‌ زير صادر گرديد.
بسم‌ الله‌ الرحمن‌ الرحيم‌
با كمال‌ تأسف‌ و تأثر شديد از ضايعة‌ اسفناك‌ ارتحال‌ ملكوتي‌ حضرت‌ آيت‌ الله‌ العظمي‌ آقاي‌ حاج‌ سيد محمدرضا گلپايگاني‌ (رضوان‌ الله‌ تعالي‌ عليه‌) و با توجه‌ به‌ سؤالات‌ مكرري‌ كه‌ در رابطه‌ با مرجعيت‌ تقليد شيعيان‌ از اعضاء و دفتر جامعة‌ مدرسين‌ به‌ عمل‌ آمده‌، به‌ اطلاع‌ عموم‌ شيعيان‌ ايران‌ و جهان‌ مي‌رساند، پيرو اطلاعية‌ قبلي‌ جامعة‌ مدرسين‌ كه‌ پس‌ از ارتحال‌ حضرت‌ آيت‌ الله‌ العظمي‌ آقاي‌ خوئي‌ (قدس‌ سره‌) اعلام‌ گرديد كه‌ مرجعيت‌ تقليد از آيات‌ عظام‌ حضرات‌ آقايان‌ گلپايگاني‌ و اراكي‌ خارج‌ نيست‌.
اينك‌ در فقدان‌ حضرت‌ آيت‌ الله‌ العظمي‌ آقاي‌ گلپايگاني‌ (قدس‌ سره‌ الشريف‌) مرجعيت‌ در حضرت‌ آيت‌ الله‌ العظمي‌ آقاي‌ حاج‌ شيخ‌ محمدعلي‌ اراكي‌ (مدظله‌ العالي‌) متعين‌ است‌.
توفيق‌ معظم‌ له‌ را در ظل‌ عنايات‌ خاصه‌ بقية‌ الله‌ الاعظم‌ ارواحنا  فداه‌، در خدمت‌ به‌ نظام‌ پربركت‌ جمهوري‌ اسلامي‌، از حضرت‌ حق‌ متعال‌ خواستاريم.
با تعيّن‌ و انحصار مرجعيت‌ آيت‌ الله‌ العظمي‌ اراكي‌ موضوع‌ مرجعيت‌ پس‌ از ايشان‌ و نيز ارجاع‌ احتياطات‌ ايشان‌ در دستور كار جامعة‌ مدرسين‌ قرار گرفته‌ «در مورد كساني‌ كه‌ صلاحيت‌ ارجاع‌ احتياطات‌ آيت‌ الله‌ العظمي‌ اراكي‌ به‌ آنان‌ هست‌ رأي‌گيري‌ مخفي‌ به‌ عمل‌ آمد. بنابراين‌ بيست‌ و يك‌ ورقه‌ رأي‌ به‌ آقاي‌ اميني‌ داده‌ شد و ايشان‌ و آقاي‌ خرازي‌ آراء را بررسي‌ و اجمالاً اعلام‌ شد.
يك‌ نفر 11 رأي‌ و يك‌ نفر 9 رأي‌ و يك‌ نفر 7 رأي‌ و 4 نفر هر كدام‌ 5 رأي‌ آورده‌اند و بقيه‌ كمتر از 5 رأي‌ داشته‌اند. سپس‌ بناشد رأي‌ افرادي‌ كه‌ در جلسه‌ نبودند در خارج‌ گرفته‌ شود و به‌ آراء قبلي‌ ضميمه‌ گردد و در جلسه‌ بعد نتيجه‌ تعداد رأي‌ها اعلام‌ و نسبت‌ به‌ كيفيت‌ اعلام‌ اسامي‌ بعداً تصميم‌ گرفته‌ خواهد شد».
در جلسة‌ بعد رأي‌ افراد جمع‌ آوري‌ شده‌ و «تصويب‌ شد افراد يك‌ يكي‌ از بالاترين‌ رأي‌ ذكر شود اگر مخالف‌ نداشت‌ به‌ عنوان‌ جامعه‌ اعلام‌ شود و اگر مخالف‌ داشت‌ به‌ بحث‌ گذاشته‌ شود اگر جامعه‌ تصويب‌ كرد اعلام‌ شود».
بر اساس‌ اين‌ رأي‌گيري‌ افراد زير به‌ ترتيب‌ تعداد آراء واجد شرايط‌ مرجعيت‌ شناخته‌ شدند حضرات‌ آيات‌ آقايان‌:
1 – محمد فاضل‌ لنكراني‌.
2 – محمد تقي‌ بهجت‌.
3 – حسين‌ وحيد خراساني‌.
4 – شيخ‌ جواد تبريزي‌.
5 – سيد موسي‌’ شبيري‌ زنجاني‌.
6 – ناصر مكارم‌ شيرازي‌.
اما در مورد نحوة‌ معرفي‌ مرجع‌ يا مراجع‌ اعلم‌ مقرر گرديد موضوع‌ با مقام‌ معظم‌ رهبري‌ در ميان‌ گذاشته‌ شود، در پي‌ اين‌ تصميم‌ گزارش‌ گفتگوهاي‌ انجام‌ گرفته‌ خدمت‌ مقام‌ معظم‌ رهبري‌ مطرح‌ مي‌گردد، آيت‌ الله‌ مقتدايي‌ دربارة‌ اين‌ ديدار و رهنمودهاي‌ ايشان‌ در جلسة‌ جامعة‌ مدرسين‌ مي‌گويد: «ايشان‌  [ مقام‌ معظم‌ رهبري‌ ]  فرمودند: «نظر من‌ اين‌ است‌ كه‌ افرادي‌ را كه‌ معين‌ مي‌شود بطور تعيّن‌ ولاغير نباشد ممكن‌ است‌ ديگران‌ هم‌ افرادي‌ را معرفي‌ كنند، من‌ از اينكه‌ اعلام‌ شود منعي‌ ندارم‌ و نظر ديگر من‌ اين‌ است‌ كه‌ يك‌ نفر اعلام‌ نشود در هر صورت‌ به‌ صورت‌ تحميلي‌ نباشد».
البته‌ در آن‌ مقطع‌ زماني‌ نتيجة‌ مذاكرات‌ صورت‌ گرفته‌ مسكوت‌ گذاشته‌ مي‌شود.
با ارتحال‌ آيت‌ الله‌ العظمي‌ اراكي‌ موضوع‌ مجدداً در جامعة‌ مدرسين‌ مطرح‌ مي‌شود: «در اين‌ جلسه‌ پس‌ از بحث‌ و تبادل‌ نظر دربارة‌ مرجعيت‌ اين‌ پيشنهاد مطرح‌ شد كه‌ رهبر معظم‌ انقلاب‌ دامت‌ بركاته‌ علاوه‌ بر شش‌ نفري‌ كه‌ قبلاً در مورد آنها رأي‌گيري‌ شده‌ بود به‌ عنوان‌ يكي‌ از مراجع‌ معرفي‌ شوند و راجع‌ به‌ اين‌ پيشنهاد رأي‌گيري‌ شد و تصويب‌ گرديد و متني ‌تهيه ‌و به ‌امضاي ‌آقاي ‌فاضل‌ لنكراني‌رسيد.
اين‌ اطلاعيه‌ در 11 آذرماه‌ 1373 به‌ شرح‌ زير صادر گرديد:
بيانية‌ مهم‌ جامعة‌ مدرسين‌ حوزة‌ عملية‌ قم‌ دربارة‌ مرجعيت‌
بسم‌ الله‌ الرحمن‌ الرحيم‌
موضوع‌ مرجعيت‌ از اعظم‌ مسائلي‌ است‌ كه‌ نمي‌تواند از مصالح‌ مسلمين‌ و استقلال‌ و عظمت‌ آنان‌ جدا و منفك‌ باشد و يا بدون‌ توجه‌ به‌ دسيسه‌ها و توطئه‌هاي‌ كفر و استكبار بر ضد اسلام‌ مورد بررسي‌ و… نظر قرار گيرد.
لذا جامعة‌ مدرسين‌ حوزة‌ علمية‌ قم‌ در جلسات‌ متعدد اين‌ موضوع‌ را مورد بحث‌ و تبادل‌ نظر قرار داد تا اينكه‌ در جلسة‌ مورخ‌ جمعه‌ 11/9/1373 به‌ اين‌ نتيجه‌ رسيد كه‌ حضرات‌ آيات‌ آقاياني‌ كه‌ ذيلاً نامشان‌ ياد مي‌شود واجد شرايط‌ مرجعيت‌ مي‌باشند و تقليد از هر كدام‌ آنان‌ جايز است‌. والله‌ العالم‌.
1- حضرت‌ آيت‌ الله‌ حاج‌ شيخ‌ محمد فاضل‌ لنكراني‌.
2- حضرت‌ آيت‌ الله‌ حاج‌ شيخ‌ محمد تقي‌ بهجت‌.
3- حضرت‌ آيت‌ الله‌ حاج‌ سيد علي‌ خامنه‌اي‌ [مقام‌ معظم‌ رهبري‌).
4- حضرت‌ آيت‌ الله‌ حاج‌ شيخ‌ حسين‌ وحيد خراساني‌.
5- حضرت‌ آيت‌ الله‌ حاج‌ شيخ‌ جواد تبريزي‌.
6- حضرت‌ آيت‌ الله‌ حاج‌ سيد موسي‌ شبيري‌ زنجاني‌.
7- حضرت‌ آيت‌ الله‌ حاج‌ شيخ‌ ناصر مكارم‌ شيرازي‌. دامت‌ بركاتهم‌.
جامعة‌ مدرسين‌ حوزة‌ علمية‌ قم‌
اقدام‌ به‌ موقع‌ و راهگشاي‌ جامعة‌ مدرسين‌ كه‌ به‌ دنبال‌ جنجال‌ تبليغاتي‌ گسترده‌ رسانه‌هاي‌ بيگانه‌ عليه‌ مرجعيت‌ شيعه‌ صورت‌ گرفت‌ موجي‌ از حمايت‌هاي‌ گسترده‌ گروه‌هاي‌ مختلف‌ مردمي‌ و علما و شخصيت‌هاي‌ برجسته‌ حوزوي‌ را در پي‌ داشت. ‌   مقام‌ معظم‌ رهبري‌ كه‌ تا قبل‌ از اعلام‌ رسمي‌ جامعة‌ مدرسين‌ از اقدامات‌ صورت‌ گرفته‌ براي‌ طرح‌ مرجعيت‌ ايشان‌ در داخل‌ كشور بي‌اطلاع‌ بود، پس‌ از صدور اين‌ اطلاعيه‌ به‌ شدت‌ با آن‌ مخالفت‌ ورزيد اما تلاش‌هاي‌ صورت‌ گرفته‌ از سوي‌ ايشان‌ براي‌ منصرف‌ كردن‌ صدا و سيما و اعضاي‌ جامعة‌ مدرسين‌ از خواندن‌ نام‌ ايشان‌ نتيجه‌ نداد.
حتي‌ پس‌ از معرفي‌ جامعة‌ مدرسين‌ و به‌ رغم‌ درخواست‌ ميليون‌ها متقاضي‌ از پذيرش‌ اين‌ مسؤوليت‌ ديني‌ در ايران‌ اسلامي‌ سر باز زده‌، و تا به‌ امروز نيز حاضر به‌ دادن‌ رساله‌ نشده‌اند.
ايشان‌ در سخنراني‌ خود كه‌ چند روز پس‌ از اطلاعيه‌ جامعة‌ مدرسين‌ ايراد گرديد در اين‌ باره‌ فرمودند:  به‌ شما عرض‌ مي‌كنم‌ عزيزان‌ من‌، در امر مرجعيت‌ سختگير باشيد، مبادا احساسات‌، شما را به‌ سمتي‌ بكشاند. سختگير به‌ همان‌ طرق‌ شرعي‌ كه‌ وجود دارد، باشيد. شاهد عادل‌ بطلبيد، آن‌ هم‌ نه‌ يكي‌، آن‌ هم‌ هر شاهد عادلي‌، دو شاهد عادل‌ خبره‌ و اين‌ كاره‌، كه‌ بشناسند. آنها بايد شهادت‌ بدهند كه‌ فلان‌ كس‌ جائز التقليد و شايسته‌ است‌ تا بشود از او تقليد كرد… بايد از آقايان‌ قم‌ و تهران‌ هم‌ واقعاً تشكر كرد كه‌ فهرست‌ از كساني‌ درست‌ كردند كه‌ مردم‌ مي‌توانند از آنها تقليد كنند و آن‌ فهرست‌ را به‌ مردم‌ دادند. اين‌ آقايان‌، اين‌ جا به‌ وظيفة‌ خودشان‌ عمل‌ كردند، البته‌ نمي‌شود گفت‌ آنهايي‌ كه‌ اسمشان‌ در آن‌ فهرست‌ نيست‌، از كساني‌ كه‌ نامشان‌ در فهرست‌ ذكر شده‌ است‌، كم‌ ترند، عرض‌ كردم‌، اگر شما امروز به‌ قم‌ برويد، حداقل‌ صد نفر را مي‌توانيد پيدا كنيد كه‌ مي‌شود اسمشان‌ را  فهرست‌ كرد و گفت‌ اين‌ آقايان‌ جائز التقليدند. بر خلاف‌ گفته‌ دشمن‌ كه‌ وانمود كرد جنگ‌ قدرتي‌ بر سر مرجعيت‌ در ايران‌ است‌… نه‌ آقا، اشتباه‌ كرديد! هيچ‌ جنگ‌ قدرتي‌ نيست‌ هيچ‌ دعوايي‌ نيست‌. در باب‌ مرجعيت‌ كساني‌ هستند كه‌ با وجود شايستگي‌ يك‌ كلمه‌ از خودشان‌ اسم‌ نمي‌آورند تا سي‌، چهل‌ سال‌ مي‌گذرد. بعد از اين‌ مدت‌ به‌ فكر آنها مي‌افتند پيششان‌ مي‌روند و اصرار مي‌كنند بعد از اصرار رساله‌ مي‌دهند، ما  مثل‌ مرحوم‌ آيت‌ الله‌ العظمي‌ اراكي‌ زياد داريم‌. امروز در قم‌ كساني‌ از همين‌ عده‌ هستند كه‌ شايسته‌ مرجعيت‌اند. اما اگر هزاران‌ نفر بروند و بخواهند اينها را به‌ ميدان‌ بكشانند، مي‌گويند ما نمي‌آييم‌! بحمدالله‌ چنين‌ كساني‌ امروز هستند. كساني‌ هستند كه‌ خودشان‌ را اعلم‌ از همه‌ مي‌دانند، اما بر زبان‌ هم‌ جاري‌ نمي‌كنند.
عزيزانم‌! اگر واجب‌ عيني‌ باشد، من‌ از زير هيچ‌ باري‌ دوش‌ خودم‌ را خالي‌ نمي‌كنم‌. در قضية‌ مرجعيت‌، موضوع‌ اين‌ گونه‌ نيست‌. بار بر زمين‌ نمي‌ماند. اين‌ قضيه‌ متوقف‌ به‌ فرد نيست‌. آري‌، آقايان‌ فهرست‌ دادند و اسم‌ اين‌ حقير را هم‌ در آن‌ فهرست‌ آوردند. اما اگر از من‌ سؤال‌ مي‌كردند، مي‌گفتم‌ اين‌ كار را نكنيد. بدون‌ اطلاع‌ من‌ اين‌ كار را كردند. بعد از آن‌ كه‌ اعلاميه‌شان‌ صادر شده‌ بود، من‌ خبردار شدم‌، والا نمي‌گذاشتم‌. حتي‌ من‌ به‌ تلويزيون‌ اطلاع‌ دادم‌ و گفتم‌ اگر آقايان‌ ناراضي‌ نمي‌شوند، اعلاميه‌شان‌ صادر شده‌ بود، من‌ خبردار شدم‌، والا نمي‌گذاشتم‌. حتي‌ من‌ به‌ تلويزيون‌ اطلاع‌ دادم‌ و گفتم‌ اگر آقايان‌ ناراضي‌ نمي‌شوند. اعلاميه‌ آنها را كه‌ مي‌خوانيد اسم‌ مرا نخوانيد. بعد گفتند كه‌ نمي‌شود، تحريف‌ اعلاميه‌ است‌. آقايان‌ نشسته‌اند، چند ساعت‌ جلسه كرده‌اند نمي‌شود. من‌ اكنون‌ به‌ شما عرض‌ مي‌كنم‌، ملت‌ عزيز! عزيزان‌ من‌! آقايان‌ محترم‌ و بزرگاني‌ كه‌ از گوشه‌ و كنار گاهي‌ به‌ بنده‌ پيغام‌ مي‌دهيد كه‌ رساله‌ بدهم‌! بار فعلي‌ من‌ بسيار سنگين‌ است‌. بار رهبري‌ نظام‌ جمهوري‌ اسلامي‌ و مسؤوليت‌هاي‌ عظيم‌ دنيايي‌، مثل‌ بار چند مرجعيت‌ است‌. اين‌ را شما بدانيد، اگر چند مرجعيت‌ را روي‌ هم‌ بگذارند، ممكن‌ است‌ بارش‌ به‌ اين‌ سنگين‌ شود، ممكن‌ است‌. فعلاً ضرورتي‌ نيست‌. آري‌، اگر العياذبالله‌ وضع‌ به‌ جايي‌ مي‌رسيد كه‌ مي‌ديدم‌ چاره‌اي‌ نيست‌. مي‌گفتم‌ عيبي‌ ندارد، من‌ با همه‌ ضعف‌ و فقري‌ كه‌ دارم‌ به‌ فضل‌ پروردگار، آنجا كه‌ ناچار باشم‌ – يعني‌ ضروري‌ باشد – براي‌ برداشتن‌ ده‌ بار به‌ اين‌ سنگيني‌ هم‌ حرفي‌ ندارم‌ كه‌ بردارم‌ و روي‌ دوش‌ خود بگذارم‌. اما فعلاً آن‌ گونه‌ نيست‌. فعلاً نيازي‌ نيست‌. بحمدالله‌ اين‌ همه‌ مجتهدين‌ هستند. من‌ قم‌ را اسم‌ آوردم‌، غير قم‌ هم‌ هستند. مجتهديني‌ هستند، افراد شايسته‌اي‌ هستند، چه‌ لزومي‌ دارد حال‌ كه‌ اين‌ بار سنگين‌ را خداي‌ متعال‌ بر دوش‌ نحيف‌ اين‌ حقير ضعيف‌ گذشته‌ است‌، بار مرجعيت‌ را هم‌ رويش‌ بگذارند؟ احتياجي‌ به‌ اين‌ معنا نيست‌. پس‌ كساني‌ كه‌ اصرار مي‌كنند و مي‌گويند، آقا رساله‌ بدهيد، توجه‌ كنند كه‌ من‌ براي‌ خاطر اين‌ از قبول‌ بار مسؤوليت‌ مرجعيت‌ استنكاف‌ مي‌كنم‌. بحمدالله‌ آقايان‌ هستند و نيازي‌ به‌ اين‌ معنا نيست‌. البته‌ خارج‌ از ايران‌ حكم‌ ديگري‌ دارد. بار آنها را من‌ قبول‌ مي‌كنم‌. چرا؟ براي‌ خاطر اين‌ كه‌ آن‌ بار را اگر من‌ برندارم‌، ضايع‌ خواهد شد. آن‌ روزي‌ كه‌ احساس‌ كنم‌ آقاياني‌ كه‌ امروز بحمدالله‌ در اينجا هستند و به‌ عقيدة‌ من‌ كافي‌ هستند – و مي‌بينم‌ كفايت‌ لازم‌ و بلكه‌ فوق‌ اندازه‌ ضروري‌ براي‌ تحمل‌ بار مسؤولين‌ هم‌ امروز در قم‌ وجود دارد – مي‌توانند بار خارج‌ را هم‌ تحمل‌ كنند، آن‌ جا باز هم‌ كنار مي‌كشم‌، امروز من‌ درخواست‌ شيعيان‌ خارج‌ از ايران‌ را قبول‌ مي‌كنم‌، براي‌ خاطر اين‌ كه‌ چاره‌اي‌ نيست‌. مثل‌ همان‌ جاهاي‌ ديگر است‌ كه‌ ناگزير هستم‌. اما در داخل‌ ايران‌ هيچ‌ احتياجي‌ نيست‌.

_________________________________________________________________

منبع :

http://www.rasael.ir/?task=show&nid=301

تحول اخلاقی لازمه عدالت اجتماعی
ما بدون يك تحوّل اخلاقى عميق و گسترده، نخواهيم توانست عدالت اجتماعى را آن‏طورى كه مورد نظر اسلام است، انجام دهيم. عدالت، عدّه‏اى را زخمدار و ناراضى مى‏كند. عدالت، كسانى را كه درصدد سوءاستفاده از اموال عمومى‏اند، به اعتراض وامى‏دارد. آن كسانى هم كه در اين مواقع اعتراضى مى‏كنند، كسانى نيستند كه دستشان به جايى نرسد. كسى كه امكانات و ثروت دارد، مى‏تواند مسأله درست كند. دشمنان خارجى هم به اين طور آدمها كمك مى‏كنند.(1/1/1376)
مسؤولان اسلامى نبايد در رفتار و عملِ خودشان مسرفانه و متجمّلانه زندگى كنند. بالاتر از آن، نبايد طورى زندگى كنند كه روش اسراف‏آميز و تجمّل‏آميز به يك فرهنگ تبديل شود.(25/9/1379)

هنر دینی این است
هنر دينى عدالت را در جامعه به صورت يك ارزش معرفى مى‏كند؛ ولو شما هيچ اسمى از دين و هيچ آيه‏اى از قرآن و هيچ حديثى در باب عدالت در خلال هنرتان نياوريد. مثلاً هيچ لزومى ندارد كه در محاورات سينمايى يا در تئاتر، نام و يا شكلى كه نماد دين است، وجود داشته باشد تا حتماً دينى باشد؛ نه. شما مى‏توانيد در باب عدالت، رساترين سخن را در هنرهاى نمايشى بياوريد. در اين صورت به هنر دينى توجّه كرده‏ايد… هنر دينى عبارت است از هنرى كه بتواند مجسّم كننده و ارائه كننده آرمانهاى دين اسلام – كه البته برترين آرمانهاى اديان الهى است – باشد. اين آرمانها همان چيزهايى است كه سعادت انسان، حقوق معنوى انسان، اعتلاى انسان، تقوا و پرهيزگارى انسان و عدالت جامعه انسانى را تأمين مى‏كند.(1/5/1380)

شرط پیوند حقیقی
پيوند حقيقی با مردم، مستلزم حضور در ميان آنان و دور نشدن از سطح متوسط زندگی آنان است . ساده زيستی و پرهيز از اسراف و پرهيز از هزينه كردن بيت المال در امور شخصی و غير ضروری ، شرط لازم برای حفظ اين پيوند است. ترويج فرهنگ اشرافيگری و تجمل و سفرهای پرهزينه و بيهوده ی خرجی از كيسه ی مردم ، دور از شأن نمايندگی و عامل گسيخته شدن پيوند نماينده بامردم است.(7/3/1383)

این زندگی باید تخریب شود
به فضاى همدردى با فقيران دامن بزنيد. خوشبختانه صدا و سيما در چند سال گذشته برنامه‏هاى بسيار خوبى در اين زمينه داشته، كه درخور تقدير است. دغدغه‏ى عدالت را در ذهنها و دلهاى مردم دامن بزنيد؛ اين كار بسيار خوب است. البته سعى شود به جماعت فقير و تهيدست اهانت نشود و كرامت انسانىِ آنها از بين نرود… زندگى تجملاتى نبايد به‏هيچ‏وجه ترويج شود؛ بلكه بايد تخريب شود و نقطه‏ى منفى به‏حساب بيايد.(1/1/9/1383)

نه چپ، نه راست
ما دنبال چه نوع توسعه‏يى هستيم؟…مدل توسعه در جمهورى اسلامى، به اقتضاى شرايط فرهنگى، تاريخى، مواريث و اعتقادات و ايمان اين مردم، يك مدل كاملاً بومى و مختص به خود ملت ايران است؛ از هيچ‏جا نبايد تقليد كرد؛ نه از بانك جهانى، نه از صندوق بين‏المللى پول، نه از فلان كشور چپ، نه از فلان كشور راست؛ هرجا اقتضايى دارد. فرق است بين استفاده كردن از تجربيات ديگران، با پيروى از مدلهاى تحميلى و القايى و غالباً هم منسوخ… از تجربه‏ها و دانشها بايد استفاده كرد، اما الگو و شيوه و مدل را بايد كاملاً بومى و خودى انتخاب كرد.(27/3/1383)
من هيچ اعتقادى به اين معنا ندارم كه جمهورى اسلامى از رسيدن به خواسته‏اش كه تشكيل يك جامعه بر اساس عدالت اجتماعى و رفاه عمومى است، ناتوان است. من به هيچ وجه به اين اعتقاد ندارم. به اين‏كه ما در اين قضيه نياز به تكيه به ديگران داريم هم اصلاً اعتقادى ندارم. البته مراوده با ديگران، استفاده از ديگران، همكارى با ديگران و داد و ستد با ديگران، هميشه خوب است؛ در همه سطوح خوب است. البته با حدود و ثغورى كه قانون و سياستهاى كشور و تدبير مديران بالا مشخّص مى‏كند. لكن تكيه نه! اتّكا و استناد و ناتوانى بدون آن؛ چنين چيزى را من اعتقاد ندارم.(3/6/1372

تهاجم مفسدین
بدانيد مبارزه با فساد، يك مبارزه جدّى و واقعى است. مفسدين تهاجم خواهند كرد و فشار خواهند آورد؛ لذا كار سختى است. براى مقابله با شيوع فساد اقتصادى و مالى، بايد لباس مبارزه به تن كرد.(11/5/1380)

جهاد بدون اغراض سیاسی
مبارزه با فساد، يك جهاد همه‏جانبه است. من از مسؤولان كشور خواهش مى‏كنم اين جهاد عظيم را به اغراض سياسى آلوده نكنند. اگر مسؤولان كشور آن خودآگاهىِ لازم را داشته باشند، آن‏گاه مى‏فهمند كه امروز مبارزه با فساد لازم است و يك جهاد است. نشناختن موقعيّت و خطر، همان ناخودآگاهى است كه اين خود خطر بسيار بزرگى است.(19/10/1380)

شروع از خود
در باب فساد اقتصادى خوب است همه از اطرافيان و منسوبان خويشاوندى و شخصيتى خود شروع كنند. فساد را فقط در اشخاص دور دست نبينند، بلكه در نزديكان خود و اشخاص ظاهراً مورد اعتماد خود هم آن را حس و با آن مبارزه كنند..(20/4/1381)

مبارزه بدون جنجال
مبارزه با فساد مالى و اقتصادى جدى‏ست و ادامه دارد. البته من به مسئولين قوه قضاييه و مجريه سفارش كردم كه جنجال به راه نيندازند؛ جنجال موجب گم شدن اصل مسئله مى‏شود. بايد با آن مبارزه كرد.(1/1/1382)

عدالت پیام انقلاب
پيام ديگر انقلاب، «عدالت» است. در دنيا هرجا كه نداى عدالتخواهى بلند شده است، اين انقلابْ آن‏جا را با خود و از خود و متناسب با خود يافته است و با حقجويان و عدالتخواهان عالم، همراهى كرده است. بسيارى از عدالتخواهان، آزاديخواهان و مبارزان با ظلم و تبعيض در شرق و غرب و قارّه‏هاى پنجگانه عالم، مى‏گويند «ما از انقلاب شما اين درس را آموختيم».(14/3/1374)

عدالتخواهی جهانی
ما معتقديم كه ملتهاى مسلمان، در هر نقطه از دنيا كه هستند، اگر تصميم بر ايستادگى براى اسلام و نصرت آن داشته باشند، پيروز خواهند شد. اساس قضيه اين است كه مسلمانان در هر نقطه از عالم كه هستند، بايد تصميم بگيرند از عدالت دفاع كنند، از عدالت بگويند، در مقابل ظلم بايستند و از اسلام – اسلامى كه طرفدار مظلومين و ضعفاست – دفاع كنند. قدرتمندان عالم كه بر همه جا مسلّطند، خودشان قدرتشان را افسانه‏اى جلوه داده‏اند. واقعيت قدرت آنها با آنچه كه دارند خيلى متفاوت است.(18/11/1371)

آرمانهای جمهوری اسلامی
آرمانهاى جمهورى اسلامى، تعالى انسان، پيشرفت انسان، رفاه انسان، اقتدار جامعه، پيشرفت در همه‏ى ميدانهاى معرفت انسانى، حمايت از عدل در سراسر جهان و مقابله با زورگويان و تجاوزگران و زياده‏طلبان است.(2/10/1383)
هدف جمهورى اسلامى، تأمين عدالت در جامعه است. مبادا كسانى در گوشه و كنار كشور پيدا شوند و تصوّر كنند كه هدف ما عبارت است از افزايش حجم ثروت مادّى! يعنى عدّه‏اى از انواع و اقسام راههاى توليدِ ثروت برخوردار شوند؛ ديگران هم هر طور زندگى كردند، كردند! (17/10/1371)

یک گفتمان اساسی
گفتمان عدالت، يك گفتمان اساسى است و … همه چيز ماست. منهاى آن، جمهورى اسلامى هيچ حرفى براى گفتن نخواهد داشت؛ بايد آن را داشته باشيم. اين گفتمان را بايد همه‏گير كنيد.(10/8/1383)

نه اشراف سنتی، نه اشراف جدید
ما نظام و كشورى مى‏خواهيم كه پيشرفته باشد… برخوردار از عدالت باشد؛ مبراى از فساد باشد؛ طبقه‏ى اشراف بر آن حاكميت نداشته باشد – چه اشراف سنتى، چه طبقه‏ى جديدى كه ممكن است اسمشان اشراف نباشد، اما در واقع اشراف باشند و به قول آقايان از رانت‏هاى گوناگون اقتصادى استفاده كنند.(19/2/1384)
همه‏ى كسانى كه نانشان در بى‏عدالتى است، با عدالت دشمن‏اند. همه‏ى كسانى كه با قلدرى و زورگويى – چه در صحنه‏ى ملى، چه در صحنه‏ى بين‏المللى – تغذيه مى‏شوند، با عدالت مخالفند. (12/5/1384)
دمكراسى همه چيز نيست و در آن، عدل – كه اساس حكومت صحيح است – وجود ندارد.(27/11/1379)

رفع فقر و محرومیت
نظام اسلامى معتقد به يك جامعه ثروتمند است، نه يك جامعه فقير و عقب‏مانده. معتقد به رشد اقتصادى است؛ ولى رشد اقتصادى براى عدالت اجتماعى و براى رفاه عمومى، مسأله اوّل نيست. آنچه در درجه اوّل است، اين است كه فقير در جامعه نباشد؛ محروم نباشد؛ تبعيض در استفاده از امكانات عمومى نباشد.(12/5/1372)

ثروتمندی بی‌فایده
چه فايده‏اى دارد كه كشورى ثروتمند باشد؛ اما در آن گرسنگان زيادى وجود داشته باشند. توليد بالا داشته باشد؛ اما تبعيض و تفاوت در جامعه وجود داشته باشد. عدّه‏اى باشند كه بتوانند با كمك آن ثروتى كه اين كشور دارد، بر جمع كثيرى از مردم ظلم كنند، زور بگويند و آنها را استثمار نمايند!(23/1/1378)
آن پيشرفت اقتصادى كه فاصله بين طبقات مردم را زياد كند، مورد نظر اسلام نيست.(12/3/1378)

همدرد مظلومان دنیا
ملتى كه نظام اسلامى را انتخاب مى‏كند از آنجا كه مؤمن به اسلام و عاشق عدالت، و پايبند به منطق و عقل و دين، و آزاد از تحميل و زورگويى است، بطور طبيعى همه‏ى قدرتهاى سلطه‏گر سياسى و اقتصادى و فرهنگى عالم را نفى مى‏كند و از همه‏ى زورگويان و چپاولگران و متجاوزان بين‏المللى روى برمى‏تابد و اگر از آنان تعرضى ببيند با همه‏ى توان در مقابل آنان مى‏ايستد و از استقلال و شرف و آزادگى خود دفاع مى‏كند، و از آنجا كه معتقد به برادرى همه‏ى مسلمانان و شرف همه‏ى انسانهاست در هر نقطه‏ى جهان كه ملتى را مقهور دست ظلم و استكبار ببيند با آنان احساس همدردى مى‏كند و اگر بر آزادى طلبى همت گمارند، دست كمك به آنان مى‏دهد.(21/11/1377)
ما بايد يك كشور نمونه بسازيم و نشان دهيم كه اسلام مى‏تواند با اجراى قوانين خود و با حاكميت خود، انسانها را از لحاظ نيازهاى مادى و معنوى اشباع كند؛ ما بايد عدالت را در واقعِ جامعه‏ى خودمان تجسم ببخشيم و روى دست بگيريم؛ به دنيا نشان بدهيم؛ اينها وظيفه‏ى ماست، كه اين كارها هنوز نشده است.(16/4/1383)

خبررسانی نه جنجال!
گفتم کار را بی ‌جنجال پیش ببرید. ما می‌ خواهیم حقیقتاً با فساد مبارزه شود؛ جنجال لازم نیست. بله، خبررسانی‌ به مردم خوب است. وقتی‌ کار تمام شده باشد، آن مقداری‌ که لازم باشد، خبر رسانی‌ شو د . کار هم صورت می‌ گیرد.(22/2/1382)

تکلیف ما
تکلیف ما این است که عدالت را در جامعه مستقر کنیم و این هم جز با مبارزه علیه فساد و افزون طلبی‌ انسانهای‌ مفتخوار و سوءاستفاده کن امکان پذیر نیست.(5/6/1382)

مبارزه با زیاده‌خواهان
گردآورندگان ثروتهای نامشروع، زیاده‌خواهان، زیاده‌خواران و مفسدان اقتصادی نباید عرصه را بر کسانی تنگ کنند که یا سرمایه‌گذاری می‌کنند، یا کار می‌کنند، یا زحمت می‌کشند، یا درس می‌خوانند، یا علم را گسترش می‌دهند و درآمدی بسیار کمتر از آنها دارند.(15/4/1383)

عدم فضاسازی کاذب
دنبالگيرى فساد با روش صحيحِ قانونى در جاى خود انجام گيرد؛ اين‏طور فضاسازيهاى كاذب هم نشود. اينها با هم منافاتى ندارند؛ لازم و ملزوم هم نيستند كه اگر ما خواستيم با فساد مبارزه كنيم، پس حتماً بايد فضايى نامطمئن و ناامن و همراه با سوءظن به همه به وجود آيد. بعكس، بنده معتقدم اگر ما با فساد و مفسدِ واقعى برخورد حقيقى و جدّى كنيم، اين كار بايد به مردم احساس آرامش بدهد. اين نبايد تعميم داده شود و بگويند پس همه اين‏طورند! در بيان هم نبايد چنين چيزى گفته شود.(15/6/1380)

مواظب جنجال باشید!
مواظب و مراقب باشيد؛ مبادا با ايجاد يك جنجال در گوشه‏اى، اين حركت عظيم را تحت‏الشّعاع قرار دهند و به دست فراموشى بسپارند. اينها هوشيارى ملت عزيز ما را مى‏طلبد.(3/11/1380)
در سالهاى گذشته، شعار مبارزه با فساد، مكرّر مطرح شد؛ در جلسات، به برخى مسؤولان تأكيد شد؛ در محافل عمومى، براى مردم بيان شد؛ اما با همين‏گونه جنجالها و مغلطه‏كاريها نگذاشتند پيش برود. (3/11/1380)

اول کار بعد اطلاع‌رسانی
در آن نامه‏اى كه به رؤساى محترم سه قوّه نوشتم، عرض كردم مراقب باشيد تخلّفات مديريّتى را كه غالباً به اشتباه بر مى‏گردد، با جرائمى كه كسى از روى عمد مرتكب مى‏شود، مخلوط نكنيد. مراقب باشيد اوّل، كار انجام گيرد و بعد مردم از كارى كه انجام گرفت، مطّلع شوند. جنجال تبليغاتى نسبت به كارى كه هنوز انجام نگرفته است، نه فقط مفيد فايده نيست، بلكه ضررهايى هم ايجاد مى‏كند. كار را بكنيم، بعد اطّلاع دهيم اين كار شد – مثلاً اين پرونده رسيدگى و مختومه شد، يا اين طور احقاق حق گرديد – نه اين‏كه قبل از آن كه كارى صورت گيرد، جنجال كنيم كه مى‏خواهيم اين كار را بكنيم؛ بعد هم نتوانيم، يا اشكالى پيش آيد، يا معلوم شود فلان گوشه‏اش را اشتباه كرده بوديم. بنده معتقد به خبررسانى و اطّلاع‏رسانى‏ام؛ مكرّر هم به رئيس محترم قوّه و دوستان ديگر در اين زمينه عرض كرده‏ام. بايد افكار عمومى را مطّلع كرد و اطّلاع رسانىِ صحيح و درست انجام داد؛ ليكن اطّلاع‏رسانىِ بهنگام، بجا و به شكل متين و صحيح)5/4/1381)

نیازهای مردم نه جنجالهای سیاسی
در زمينه مسائل داخلى، نيازهاى مردم اين موضوعات است و مردم آن را از مسؤولان مى‏خواهند. البته عدّه‏اى هم پيدا مى‏شوند كه شعارهاى سياسىِ جنجالىِ بى‏محتوا را جايگزين اين مسائل مى‏كنند.(21/7/1382)

رفع محرومیت، اهتمام اصلی دولت
اهتمام اصلى دولت در همه سياستهاى اجرايى و بخشى، بايد رفع محروميت به نفع ايجاد عدالت باشد. اين بايد اوّلين چيزى باشد كه مورد نظر قرار مى‏گيرد. با اين كار، چقدر ما رفع محروميت مى‏كنيم و چقدر كشور را به عدالت نزديك مى‏كنيم.(5/6/1380)

بنده موافق نیستم
يك وقت اين انتظار وجود دارد كه مرتّب اعلاميه داده شود و بگويند فلان كس را گرفتيم، پدر فلان كس را درآورديم، فلان كس اين فساد را كرده؛ اين درست نيست و برخلاف سياست اعلام شده ماست؛ ما گفتيم اصلاً نگوييد. در مواردى هم كه اعلام و جنجال شد، بنده با آن وضعيت موافق نبودم. اين تصميم را بر اساس محاسبه گرفتيم و اين محاسبه هم حكيمانه است و بر اين اساس نيست كه چيزى لاپوشى و پنهان نگه داشته شود؛ ابداً. بنده نمى‏خواهم ملاحظه كسى را بكنم؛ منتها فكر نمى‏كنم تا چيزى قطعى و اثبات نشده، بزرگ بودن و اهميتش ثابت نشده، محاكمه نشده و روى آن قضاوتى نيست، بايد سرِ زبانها بيفتد و مطرح شود. هر كس اين كار را بكند، بنده موافق نيستم؛ چه مطبوعاتيها، چه راديو و تلويزيون و چه ديگران؛ اما آمارِ كارشان را بيان كنند؛ آن هم در صورتى كه اسم افراد آورده نشود. اين را من به شما عرض كنم: يك نفر جرمى مى‏كند، آدمِ خيلى بدى هم هست، بايد هم مجازات شود؛ اما اگر ما اسم او را اعلام كرديم، با اين اعلان، چند نفر مجازات مى‏شوند؟ پسر و دختر او هم كه در مدرسه يا دانشگاه درس مى‏خوانند و در محلّه خود رفت و آمد دارند، مجازات مى‏شوند. اين كار چه لزومى دارد؟ بگذاريد مجرم زندان برود و فى‏الجمله گفته شود اين كار انجام گرفته؛ ديگر چه لزومى دارد ما بچه دبستانى، دبيرستانى و دانشگاهى‏اش را هم – كه هيچ گناهى ندارند – مجازات كنيم؟(22//1382)
[دستگاه های اجرایی کشو باید] مجوّزهايى را كه بعضى از دستگاهها دارند و منجر به همين گرانيها و افزايش قيمتها مى‏شود، بايد لغو كنند.(22/3/1382)

مطلقا وارد نشوید!
آقايانِ وزرا و مسؤولان بالاى كشور بخصوص، اگر بخواهند از اين دغدغه‏هاى گوناگون، خودشان را خلاص كنند و اين خدمت بزرگ و خالص و خوبى را كه ارائه مى‏دهند، بى هيچ دغدغه و اشكال، در نامه عمل خودشان ثبت كنند و براى اين كشور، ان‏شاءاللَّه مستدام بدارند، راهش اين است كه در فعّاليتها و تلاشهاى اقتصادى شخصى و گروهى، مطلقاً وارد نشوند. (8/6/1375)

برنده‌ترین حربه دشمن
بدانيد كه دشمن شما، دشمن اين انقلاب، دشمن اين نظام، بُرنده‏ترين حربه‏اى كه در اختيار خواهد داشت، فقر و گرفتارى اقتصادى مردم است. روى اين مسأله بايد فكر كرد. گرفتاريهاى اقتصادى مردم، همين بيكارى‏اى است كه در كلمات شما تكرار مى‏شود و درست هم هست؛ همين كمبودها و همين مشكلات فراوان است. البته فسادهاى گوناگون، سوءاستفاده‏هاى گوناگون، تبعيضهاى گوناگون، مشكلات ادارى و مشكلات قضايى هم در كنارش هست. اولويّت اوّل براى شما اين است كه اميد مردم را حفظ كنيد. اولويّت اوّل اين است كه شكم مردم را سير كنيد. مى‏شود نشست و حرفهاى روشنفكرى زد: اگر فلان‏طور نشود، فلان‏طور نخواهد شد؛ اگر چنين نشود، چنان نخواهد شد؛ اما بايد ديد واقعيت چيست.(29/3/1379)

چفت اولویت‌ها با امکانات
از جمله مصاديق امانت، رعايت اولويّتها در هزينه كردن است. گاهى هزينه‏ها، هزينه‏هاى درستى است؛ اما اولويّت‏دار نيست. شما نگاه كنيد، اولويّتها را با امكانات تطبيق كنيد. امكانات ما محدود است؛ لذا اولويّتها را با امكانات چِفت كنيد. (5/6/1380)

ثروت بادآورده تولید نکنید!
[یکی از اصلهای مهم این] مردم بايستى در كارهاى دولت، سهيم، شريك، همكار و مباشر كار باشند؛ ليكن نكته اساسى كه در اين‏جا وجود دارد، اين است كه نوع دخالت مردم، نبايد منجر به اين شود كه بعضى از قشرهاى مردم يا بعضى از افراد زرنگ در ميان مردم، سودهاى كلان و بادآورده ببرند؛ در حالى كه عدّه ديگرى از مردم، در اوّليات زندگى در بمانند. يعنى همان مسأله اساسى عدالت اجتماعى و رسيدگى به همه قشرها در بخشهاى مختلف، بايد مورد توجّه قرار گيرد. الان در بخشهاى مختلف كشور، دولت در وزارتخانه‏هاى مختلف، يا طبق قانون، يا طبق سياستهايى كه در اين وزارتخانه خاص وجود دارد – كه خوب هم هست و ايرادى ندارد – هر كدام به نحوى مسائلشان را با مردم، هماهنگ و متوازن مى‏كنند؛ ليكن حتماً بايد توجّه كنيد كه از قِبَل امكانات و موجودى دولت – كه متعلق به همه مردم است – اين طور نشود كه ثروتهاى بادآورده‏اى به وجود آيد و در مقابل، همچنان كه لازمه وجود ثروت بادآورده در كشور است، عدّه‏اى محروم بمانند.(8/6/1375)

سرگرمی به فعالیت‌های سیاسی و حزبی، منشأ مشکل
بعضى از مشكلات ما ناشى از ضعف بعضى از مديريّتهاست كه به كارهاى جزئى و فعّاليتهاى سياسى و حزبى سرگرم و مشغول مى‏شوند. اين‏قدر كه من در اين خصوص تأكيد مى‏كنم، بعضى كسان مى‏گويند فلانى با حزب و تحزّب مخالف است؛ در صورتى كه پس از پيروزى انقلاب اسلامى، اوّلين حزب را ما درست كرديم.(12/8/1380)

تقسم ثروت ملی میان مردم
هدف جمهورى اسلامى فقط اين نيست كه با ارقام و اعداد، توليد ناخالص ملى را در مجموع رقم بالايى نشان دهد؛ اين كافى نيست. ما معتقديم در كشور بايد عدالت باشد و ثروت ملى ميان همه مردم تقسيم شود. اين آرزوى بزرگ ماست و براى آن تلاش و مبارزه مى‏كنيم.(25/9/1382)

مراقبت از حق طبقات ایثارگر
در همه مراحل، مواظب و مراقب باشيم و نگذاريم كه خداى نكرده، حقِّ طبقات ايثارگر كشور – مثل خانواده‏هاى شهدا، جانبازان، رزمندگان و كسانى كه در راه خدا واقعاً جهاد كردند و زحمت كشيدند – به بعضى از حرفها و نِقهايى كه گاهى گوشه و كنار زده مى‏شود؛ آن هم از سمت كسانى كه در جنگ، هيچ گونه دلسوزى‏اى نداشتند و براى اين انقلاب و براى جنگ و در ميدانهاى خطر، هيچ گونه تلاشى نكردند، ضايع شود.(8/6/1375)

پاسداری از طبقات مستضعف
به مسؤولان هم سفارش مى‏كنم كه پاس طبقات كارگر و محروم و مستضعف و اين مردم مؤمن را بدارند؛ آنها را در قوانين، در مراجعات ادارى و در ساير مراجعات گوناگونى كه با دستگاههاى دولتى دارند، مورد توجه قرار بدهند.(12/2/1369)

بهره‌های کلان قانونی، منشأ فقر
تا وقتى كسانى در كشور وجود دارند كه مى‏توانند از موجوديهاى كشور، سودها و بهره‏هاى بى‏حساب و كلان ببرند و ظاهرش اين است كه مثلاً در صورتهاى قانونى هم معامله و اجاره و مقاطعه‏كارى و واسطه‏گرى مى‏كنند – يعنى على‏الظّاهر شكل لباس قانونى دارد؛ اگر چه ممكن است باطنش هم بى‏قانونى باشد – بدون شك، فقر در كشور، ريشه‏كن نخواهد شد. چنين چيزى ممكن نيست. يعنى وجود امكانات بيش از حد در اختيار يك جمع معدود، نخواهد گذاشت كه توليدات و امكانات كشور، در دسترس بقيه مردم قرار گيرد. همين تورّمى هم كه هميشه از آن مى‏ناليد و همه مى‏نالند و حق هم هست؛ تا آخر ادامه پيدا خواهد كرد. بايستى در دستگاههاى مختلف دولت، توجّه دقيقى شود كه جلوِ استفاده‏هاى غير منطقى و غير صحيحِ منتهى و منجر به ثروتهاى كلان، گرفته شود. اگر احياناً قانونى هم وجود دارد كه اين قانون، از روى غفلت گذارده شده است، يا مقرّراتى در جايى وضع شده است كه اين نتيجه را مى‏بخشد، چون اين ضرر و عيب را دارد، بايد حتّى آن قانون علاج شود(8/6/1375)

سیاست کشور در جهت سود طبقات محروم
سياست اداره‏ى كشور، بايد در جهت سود طبقات محروم و رفع محروميت از آنها باشد؛ كمااين‏كه همين‏طور هم هست.(12/2/1369)

دفاع از قشر محروم، محور تحرکات اقتصادی
مسؤولان نظام، از نمايندگان محترم مجلس شوراى اسلامى، تا مسؤولان بخشهاى مختلف اجرايى، بخصوص رده‏هاى سياستگذارى و كارشناسى، و تا قضات و اجزاى دستگاه قضايى، بايد به جد و جهد و با همه‏ى اخلاص، درصدد اجراى عدالت در جامعه باشند. امروز در جامعه‏ى ما، برترين گام در راه استقرار عدل، رفع محروميت از طبقات محروم و تهيدست و كم‏درآمد است كه غالباً بيشترين بار نظام را در همه‏ى مراحل بردوش داشته‏اند و دارند و همواره با اخلاص و صميميت، از انقلاب و اسلام دفاع كرده‏اند. دفاع از قشرهاى محروم – كه صاحبان واقعى انقلابند – بايد در رأس همه‏ى برنامه‏ريزيهاى كشور و محور كليه‏ى تحركات اقتصادى در بخشهاى مختلف آن باشد و صحت هر سياست و برنامه‏ى اقتصادى، با چگونگى و اندازه‏ى پيشرفت در اين هدف، در كوتاه‏مدت يا بلندمدت، سنجيده شود.(13/3/1370)

میزان سنجش پیشرفت
مهمترين مسأله‏ى دستگاه ما و نظام جمهورى اسلامى – كه همه‏ى اينها در خدمت و در جهت آن است – همان چيزى است كه همه‏ى ما به آن معتقديم و بارها گفته‏ايم؛ يعنى كوشش براى رفع فقر و محروميت در جامعه، و حمايت و كمك به طبقات مستضعف و محروم. واقعاً بايد صحت برنامه‏ها را به اين سنجيد و دنبال اين قضيه رفت و كارهاى ديگر را در اولويتهاى بعد قرار داد(3/6/1370)

رسیدگی دلسوزانه‌تر
به درد و تظلم همه بايد رسيد؛ اما به آن كس كه در او، احتمال مظلوميت بيشتر است – قشرهاى مظلوم و پايين جامعه – دلسوزانه‏تر بايد رسيد.(4/4/1369)
نه اين‏كه نبايد براى طبقات مرفّه كار كرد؛ آنها هم از حقوق عمومى كشور بايد بهره‏مند شوند؛ اما به آن كسى كه محروميت دارد و دستش از حقوق خود خالى مانده است، بايد بيشترِ توجّه و همّت و تلاش را اختصاص داد(14/3/1380)

قشر بی‌بلندگو و تریبون
ما براى اجراى عدالت آمده‏ايم. قشر محروم مردم، بلندگو و تريبون ندارند؛ اما قشر مرفه و زرمند و زورمند، هم از تريبونها بناحق استفاده مى‏كنند؛ هم هرجا بخواهند، در بدنه‏ها اعمال نفوذ مى‏كنند و كارشان را پيش مى‏برند؛ ولى آن قشر محروم زمين مى‏مانند.(5/6/1380)
وقتى كه مردم خود را در رفع گرفتارىِ مستضعفان و ضعفا و مستمندان سهيم بدانند، كارها اصلاح مى‏شود.(29/4/1383)

بی‌تفاوتی به فقر نشانه تکذیب دین
«الّلهم اغن كلّ فقير. الّلهم اشبع كلّ جائع. الّلهم اكس كلّ عريان».(مفاتيح‏الجنان: دعاى يوميه ماه مبارك رمضان‏) اين دعا فقط براى خواندن نيست؛ براى اين است كه همه خود را براى مبارزه با فقر و مجاهدت در راه ستردن غبار محروميت از چهره محرومان و مستضعفان موظّف بدانند. اين مبارزه، يك وظيفه همگانى است. در آيات قرآن مى‏خوانيم: «أرايت الّذى يكذّب بالدّين. فذلك الّذى يدعّ اليتيم. و لايحضّ على طعام المسكين(ماعون: 1-3)». يكى از نشانه‏هاى تكذيبِ دين اين است كه انسان در مقابل فقر فقيران و محرومان بى‏تفاوت باشد و احساس مسؤوليت نكند.(15/9/1381)
نمى‏شود منتظر ماند تا برنامه‏هاى اجتماعى به ثمر برسد و شاهد محروميت محرومان و فقر گرسنگان در جامعه بود. اين وظيفه خودِ مردم و همه كسانى است كه مى‏توانند در اين راه تلاش كنند. همه بايد خود را موظّف به مواسات بدانند.(15/9/1381)

انتظارات مردم اینهاست
انتظارات مردم، رفع مشكلات اقتصادى، رفع مشكلات مربوط به جوانان – مسأله تحصيل و مسكن و ازدواج و بيكارى – رفع مسائل مربوط به گرانى و برطرف شدن مسائل مربوط به عمران شهرى و روستايى است.(25/9/1382)
اولویت‌ها، نه اقدام مفید
اين‏طور نباشد كه ما هر اقدامى كه مى‏خواهيم بكنيم كه مستلزم هزينه‏اى است، به اين اكتفا كنيم كه اين اقدام، اقدام مفيدى است. اين كافى نيست. صرف مفيد بودن اين كار، كافى نيست براى اين كه ما اين هزينه را بكنيم. در شرايط كنونىِ ما، بايد اولويّت داشته باشد. بدون اولويّت، هزينه كردن جايز نيست.(4/10/1378)
از جمله مصاديق امانت، رعايت اولويّتها در هزينه كردن است. گاهى هزينه‏ها، هزينه‏هاى درستى است؛ اما اولويّت‏دار نيست. شما نگاه كنيد، اولويّتها را با امكانات تطبيق كنيد. امكانات ما محدود است؛ لذا اولويّتها را با امكانات چِفت كنيد.(5/6/1380)

مخارج سنگین دولت
اندازه نگهداريد؛ دولت مخارجش زياد و سنگين است. مخارج سنگين دولت منجر به اين مى‏شود كه مثلاً در فلان بخش سوبسيد را بردارند. اين، سياست درست و متين و منطقى هم است؛ شكى در آن نيست، بايد هم انجام بگيرد، چاره‏يى هم نيست، روى مردم هم فشار مى‏آيد؛ اما اين مخارج را منصفانه قرار بدهيم و خودمان به دست خودمان بر مخارج چيزى اضافه نكنيم.(23/5/1370)

ریشه گرفتاری ‌ها دو چیز است…
ما در داخل كشورمان كم گرفتارى نداريم. ريشه گرفتاريها از دو چيز است: اوّل، از غفلتها و كوتاهيها و تنبليها و احياناً بدعمل كردنهاى خود ماست؛ در رابطه با اموال عمومى، در رابطه با تجمّل‏گرايى، در رابطه با پاسخگويى به مردم در دستگاههاى مختلف. ريشه دوم، دشمنانى هستند كه از همين مايه‏ها و زمينه‏ها سوءاستفاده مى‏كنند؛ بر اين مردم تنگ مى‏گيرند؛ تهديد مى‏كنند؛ ايجاد اختلاف مى‏كنند؛ دو دستگى مى‏اندازند؛ محاصره اقتصادى مى‏كنند.(11/12/1378)
در اين تبليغات، خرج و اسراف هم نشود. بنده گمان مى‏كنم اگر كسى براى خدا از اسراف در تبليغات و كارهاى ناباب اجتناب كرد، خداى متعال به او كمك خواهد كرد و او را در مقصودى كه دارد، موفّق خواهد گرداند.(24/11/1382)

گزندگی تبعیض بیش از فقر
شكاف اقتصادى و تبعيض در مسائل اقتصادى و برخورداريهاى ناروا در مقابل محروميتهاى سخت و سنگين. اين، مردم را آزار مى‏دهد. بيش از فقر، تبعيض براى مردم گزنده است. (7/3/1381)
يك نوع حالت مركزگريزى و دور از مركزگرايى در طبيعت جمهورى اسلامى هست.(12/10/1370)

اینها محیط اقتصادی را نا امن میکنند!
ناامنى اقتصادى، بخش ديگرى از ناامنى است. آن كسانى كه محيطهاى اقتصادى را ناامن مى‏كنند؛ اگر كسانى سرمايه‏هاى كوچكى دارند، اينها با كارهاى غيرقانونى، با زرنگى‏ها، اين سرمايه‏هاى كوچك و امكانات مردم را نابود مى‏كنند و به سود خودشان مصادره مى‏كنند. آنهايى كه بالاتر از اين، امكانات دولتى و عمومى را با زرنگيها، با تسلّط بر قوانين و مقررات و گريزگاههاى قانونى، به نفع خودشان مصادره مى‏كنند و هر جا كه بتوانند، از سوءاستفاده‏هاى شخصى نمى‏گذرند؛ اينها محيطهاى اقتصادى را ناامن مى‏كنند. شما ببينيد اگر در يك كشور وضع اقتصادى بيمار است، يكى از چند علت، وجود همين گريزگاههاى از قانون است كه كسانى مى‏توانند با استفاده از اينها سوءاستفاده كنند و جيبهاى خودشان را پر كنند و امكانات مردم و دولت را به نفع و سمت خودشان بكشانند.(6/1/1379)
مصرف بايد به اندازه باشد، نه به حدّ اسراف و زياده روى. اين اندازه در هر زمانى متفاوت است… اندازه عبارت است از اين‏كه انسان خودش را هر چه مى‏تواند به اين قشرها نزديك كند. مسؤولين عزيز كشور، اعم از دولتى و قضايى و سايرين، بخصوص بايد اين اصل را بيش از ديگران رعايت كنند.(1/1/1371)

اسراف لازمه اشرافیگری
صرفه‏جويى به معناى گدابازى نيست كه بعضى بگويند چرا نمى‏گذاريد مردم از نعمتهاى خدا استفاده كنند. نه؛ استفاده كنند، ولى اسراف و زياده‏روى نكنند. اسراف در جامعه، لازمه اشرافيگرى و تقسيم نابرابر ثروت و مايه تضييع اموال عمومى و نعمت الهى است. صرفه‏جويىِ صحيح – همان كه در اسلام به آن قناعت مى‏گويند – به معناى نخوردن نيست. به معناى زياده‏روى نكردن، مال خدا را حرام نكردن و نعمت الهى را ضايع نكردن است. اگر جامعه‏اى بخواهد قناعت و صرفه‏جويى را – كه يك دستور اسلامى است – عمل كند، بايد متوجّه باشد كه در شكل كلّى به عدالت اجتماعى و مسأله عدالت پرداخته شود.(1/1/1376)

بلای بزرگ مصرف‌ گرایی
مصرف‏گرايى براى جامعه بلاى بزرگى است. اسراف، روزبه‏روز شكافهاى طبقاتى و شكاف بين فقير و غنى را بيشتر و عميقتر مى‏كند. يكى از چيزهايى كه لازم است مردم براى خود وظيفه بدانند، اجتناب از اسراف است. دستگاههاى مسؤولِ بخشهاى مختلف دولتى، بخصوص دستگاههاى تبليغاتى و فرهنگى – به‏ويژه صدا و سيما – بايد وظيفه خود بدانند مردم را نه فقط به اسراف و مصرف‏گرايى و تجمّل‏گرايى سوق ندهند؛ بلكه در جهت عكس، مردم را به سمت قناعت، اكتفا و به اندازه‏ى لازم مصرف كردن و اجتناب از زياده‏روى و اسراف دعوت كنند و سوق دهند. مصرف‏گرايى، جامعه را از پاى درمى‏آورد. جامعه‏اى كه مصرف آن از توليدش بيشتر باشد، در ميدانهاى مختلف شكست خواهد خورد. ما بايد عادت كنيم مصرف خود را تعديل و كم كنيم و از زياديها بزنيم.(15/9/1381)

http://www.edalatkhahi.ir/007196.shtml

افرادي در مملكت خيلي زحمت مي‌كشند، خيلي خودكشي مي‌كنند، روزي شانزده ساعت، هفده ساعت، كمتر و بيشتر كار مي‌كنند. قطعاً اينها جهنّمي هستند. بعضي‌هايشان! من روزي شانزده ساعت كار كنم در جهنم بروم؟ بله قرآن گفته است. قرآن گفته اگر يك كاري بكنيد كه استاندارد نباشد، جهنم دارد. «عَامِلَةٌ نَّاصِبَةٌ» (غاشيه/3) «تَصْلىَ‏ نَارًا حَامِيَةً» (غاشيه/4) «عَامِلَةٌ» يعني عمل كرده، بيكار نبوده است. خيلي جان كنده است. «نَّاصِبَةٌ» نَصَبَ يعني خودش را به تَعَب انداخته است. «فَإِذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ» (شرح/7) «نَّاصِبَةٌ» خودش را به تَعَب انداخته است. هم كار كرده است، هم جان كنده است، اما نتيجه «تَصْلىَ‏ نَارًا حَامِيَةً» است. قيامت جهنم مي‌رود. چرا؟ براي اينكه كار او روي فرم نبوده است. مثل كسي كه ساختمان مي‌سازد، كلي پول كارگر و بنا را مي‌دهد، اما شهرداري مي‌آيد خراب مي‌كند. مي‌گويد: اينجا مسير سيل است. اينجا شما حق ساختمان نداري. اگر صدها ميليون هم خرج كني كه اين ساختمان استاندارد نباشد، شهرداري خراب مي‌كند. «عَامِلَةٌ نَّاصِبَةٌ تَصْلىَ‏ نَارًا حَامِيَةً» خيلي‌ها در قرآن كار مي‌كنند اما جاي آنها جهنّم است. براي اينكه دور از چشم اسلام‌شناس هستند. يك نمونه بگويم. به مناسبت بحث…

من وارد يك جايي شدم، ديدم جمعي دارند روي قرآن كار مي‌كنند. گفتم: شما اسلام شناس هم داريد. گفتند: نه ما دانشگاهي هستيم. فوق ليسانس ادبيات عرب! و نياز به آخوند نداريم. گفتم: خوب! طبق ادبيات عرب اين آيه را معنا كن. «لا يُسْرِف‏» (اسرا/33) يعني اسراف نكن. «فِي الْقَتْلِ» در قتل يعني در آدم‌كشي. اسراف نكنيد. اين آيه يعني چه؟ يعني يك نفر را مي‌شود كشت؟ چون نگفته كه نكش. گفته در كشتن اسراف نكن. افراط نكنيد. بحث ما افراط و تفريط است. طبق ادبيات عرب اين آيه يعني چه؟ يعني اسراف نكن. پس يكي را مي‌شود ترور كرد. مگر با ادبيات عرب مي‌شود قرآن تفسير كرد؟ اين آيه يك چيزي مي‌خواهد بگويد. قرآن مثل چشم است. شما چشمت را با چاقو در بياوري در نعلبكي بگذاري، نمي‌بيند. اين چشم وقتي اينجاست مي‌بيند. بايد مويرگ‌ها و رگ‌موها وصل باشد، تا ببينيم. چشم به تنهايي نمي‌بيند. اين آيه به تنهايي چه مي‌شود؟ گفتم: قصه اين است.

دو قبيله بودند، قبيله‌ي (الف) يك نفر از قبيله‌ي (ب) را كشت. آنها گفتند: حالا كه يكي از ما را كشتي، ما ده نفر از شما مي‌كشيم. يا ما چند نفر از شما را مي‌كشيم. آيه آمد يكي به يكي… اين يكي به يكي، يعني در قصاص اسراف نكن. يعني در كشتن قصاصي، نه كشتن همينطوري! فهم دين مهم است.

شما مفاتيح را باز مي‌كني، من اين را به نظرم گفتم. احتمال دارد تكراري باشد. احتمال هم دارد جاي ديگر گفتم. اين را يادم است گفتم. منتهي يادم نيست در تلويزيون گفتم يا در سخنراني‌هاي ديگر… شما اول مفاتيح را نگاه كنيد. نوشته دعاي ساعت اول روز، دعاي ساعت دوم، دعاي ساعت سوم، دعاي ساعت چهارم، دعاي ساعت پنجم، مي‌خندد. مي‌گويد: مردم به فضا رفتند، آخوندها نوشتند دائم بنشين دعا بخوان. اين دين است؟ اين دين است. مردم اف 16 ساختند، تكنولوژي همه‌ي دنيا را گرفت. شما آخوندها مي‌گوييد: دعاي ساعت اول، دعاي ساعت دوم! خوب ببين اين فهم مي‌خواهد. فهمش اين است اگر شما رفتي ترمينال، پايانه ديدي مثلاً نوشته تهران- اصفهان ساعت 7، تهران- اصفهان ساعت 8، تهران- اصفهان ساعت 9، معنايش چيست؟ يعني دائم برو اصفهان و برگرد؟ يا اينكه هر ساعتي خواستي بروي، ماشين هست؟ اگر نوشته داروخانه‌ي شبانه روزي، معنايش اين نيست كه شبانه روز دارو بخر. معنايش اين نيست كه شبانه‌روز دارو بخور. يعني هر ساعتي بيمار داشتي، دارو هست.

خوب فهم دين، «فَلا يُسْرِفْ فِي الْقَتْل‏» يعني چه؟ فهم مي‌خواهد. يك كسي در خيابان راه مي‌رفت، نگاهش به شكمش بود. گفتند: چرا چنين راه مي‌روي؟ گفت: دكتر گفته: مواظب شكمت باش. (خنده حضار) خوب اين مواظب شكمت باش، فهميدن مي‌خواهد. اين نفهميد يعني چه. حالا اگر اسلام‌شناس نبود، از فيلم‌هاي نوارها استفاده كنيم. از روي يك كتاب مفيد بخوانيم. بسياري از قصه‌ها دروغ است. بسياري از حديث‌ها جعلي است، دروغ است. بسياري از شعر شعراي درجه يك دروغ است. قرآن مي‌گويد: اگر يك خبري شنيديد، حق نداريد تا اين خبر را شنيديد، پخش كنيد. اين خبر را به خبرشناس بدهيد. «لَعَلِمَهُ الَّذينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ» (نسا/83) آنهايي كه اهل استنباط هستند. تحليل گر دقيق و اميني هستند، تحليل‌گران دقيق و امين تحليل كنند بعد به شما بگويند.

_______________________________________________________________________

منبع:

برنامه ی درس هایی از قرآن کریم حجت الاسلام قرائتی

تاريخ پخش : 31/04/89

افراط و تفريط! يك كسي را كه دوستش داريم، تا ولي‌ّ خدا پيشش مي‌بريم. از يك كسي كه بدمان مي‌آيد، لجن‌مالش مي‌كنيم. افراط و تفريط در حبّ و بغض! حتي در محبت به ما گفته‌اند: آرام باش! يك كسي به پيغمبر رسيد، گفت: سلام عليكم و رحمة الله و بركاته! پيغمبر گفت: شورش را درآوردي! شما بگو: سلام عليكم! من مي‌گويم: سلام عليكم و رحمة الله! شما مي‌گويي: سلام عليكم و رحمة الله! تا من بگويم: سلام عليكم و رحمة الله و بركاته! افراط و تفريط در محبت.
مجرمي را بنا بود شلاقش بزنند. حضرت امير(ع) شلاق را داد و گفت: به او بزن! اين فردي كه شلاق مي‌زد، عصباني شد و شروع كرد به زدن! حضرت فرمود: چند تا زدي؟ گفت: اين قدر! گفت: مگر نگفتم مثلاً اين مقدار بزن؟ گفت: چرا! بگذار آدمش كنم. گفت: اِ؟ به تو چه آدمش كني! آن كسي كه اين را ساخته است، مي‌داند آدم شدن اين با چند تا است. مثل اينكه ارتش مي‌گويد: دستت را اينجا بگذار! بگو: من مي‌خواهم خيلي احترام بگذارم، بگذار اينجا. خوب در گوشت مي‌زنند. همان طور كه گفته‌اند. مي‌گويند: سي و چهار متري گنج است. شما سي و پنج متري بكني، به گنج نمي‌رسي! سي و چهار الله اكبر! سي و سه تا الحمد لله! سي و سه تا سبحان الله! به ما چه! هر چه گفته‌اند.
قرآن مي‌گويد: جهنم نوزده مأمور دارد. «عَلَيْها تِسْعَةَ عَشَرَ» (مدثر/30) هر وقت اين آيه را مي‌خواني، مي‌گويي: آخر خدايا تو كه… قرآن مي‌گويد: «ما يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ» (مدثر/31) فرشته‌ها لشكر خدا هستند. ميلياردها خدا… ميلياردها ميليارد فرشته دارد. حالا به جهنم كه رسيد نوزده تا؟ حالا لااقل يكي ديگر بگذار كه بشود بيست! مي‌گويد: مخصوصاً گفتم نوزده تا ببينم فضول چه كسي است. «وَ ما جَعَلْنا عِدَّتَهُمْ إِلاَّ فِتْنَةً لِلَّذينَ كَفَرُوا…» (مدثر/31) است. مخصوصاً گفتم نوزده تا ببينم فضول چه كسي است. الان در اروپا اگر دو كروات روي هم ببندي، مي‌گويند: خل هستي! بالاخره حالا اين طور نيست كه مي‌گوييم: آزادي! آزادي است! شما با هر لباسي مي‌خواهي بيايي بيرون. شما با لباس شنا سر كلاس فيزيك برو، با اردنگي بيرونت مي‌كنند. بگو: آقا آزادي است. مي‌گويد: باسمه تعالي، غلط كردي! معناي آزادي اين نيست. چطور با لباس شنا… با اين لباس مي‌آيي در خيابان، چقدر ضربه‌ي اجتماعي مي‌زني، ضربه‌ي رواني مي‌زني!…

__________________________________________________________________
منبع :
برنامه ی درس هایی از قرآن کریم حجت الاسلام قرائتی – تاريخ پخش : 10/04/89

بزرگترين وظيفه‌ى منتظران امام زمان اين است كه از لحاظ معنوى و اخلاقى و عملى و پيوندهاى دينى و اعتقادى و عاطفى با مؤمنين و همچنين براى پنجه درافكندن با زورگويان، خود را آماده كنند. كسانى كه در دوران دفاع مقدس، سر از پا نشناخته در صفوف دفاع مقدس شركت مى‌كردند، منتظران حقيقى بودند. كسى كه وقتى كشور اسلامى مورد تهديد دشمن است، آماده‌ى دفاع از ارزشها و ميهن اسلامى و پرچم برافراشته‌ى اسلام است، مى‌تواند ادعا كند كه اگر امام زمان بيايد، پشت سر آن حضرت در ميدانهاى خطر قدم خواهد گذاشت. اما كسانى كه در مقابل خطر، انحراف و چرب و شيرين دنيا خود را مى‌بازند و زانوانشان سست مى‌شود؛ كسانى كه براى مطامع شخصى خود حاضر نيستند حركتى كه مطامع آنها را به خطر مى‌اندازد، انجام دهند؛ اينها چطور مى‌توانند منتظر امام زمان به حساب آيند؟ كسى كه در انتظار آن مصلح بزرگ است، بايد در خود زمينه‌هاى صلاح را آماده سازد و كارى كند كه بتواند براى تحقق صلاح بايستد.

ديدار اقشار مختلف مردم به مناسبت نيمه‌ى شعبان در مصلاى تهران 30/07/1381

برای دریافت روی تصویر کلیک کنید.
همچنین برای دریافت سایز بزرگ برای چاپ بنر اینجا کلیک کنید {35 مگابایت}

بیشتر بخند جوان !

به بهانه ی میلاد حضرت علی اكبر علیه السلام ، این روز را “جوان” نامیده اند . حضرت علی اكبر (ع) را شبیه ترین فرد به رسول الله (ص) می دانند . در روایات آمده است كه پیامبر (ص) ، همیشه و همیشه ، متبسم بوده اند ، صورتی خندان و بانشاط داشته اند ، با اینكه رسالتی عظیم داشتند و سختی های راهشان بیشمار و طاقت فرسا بود .

یعنی سختی های زندگی ، دلیل عبوسی و گرفتگی نیست . یعنی هرچه هستیم و هرچه گفته اند و هر چه حالمان خراب است و غیره ، دلیل كافی برای نخندیدن و شاد زندگی نكردن و آرام نبودن نیست .

«مؤمن» به لحاظ ایمان و باورهایش، از نشاط خاصی برخوردار است. در همین باب امام علی علیه السلام می فرمایند : «مؤمن، نشاط دایمی دارد».(1)

“خنده” ، هدف نیست ، وسیله است . زندگی نمی كنیم تا بخندیم ، می خندیم تا بهتر زندگی كنیم .

جوان عزیز !

باید بزرگ بود و وسیع . باید خندید و خنداند . باید آرام بود و آرامش داد . باید گذاشت و گذشت ، اگر می خواهید بهتر از اینها زندگی كنید ، اگر می خواهید با ذهنی آسوده به خواسته هایتان برسید ، اگر همه چیز می خواهید و طالب زندگی بهتری هستید.

“خنده” ، هدف نیست ، وسیله است . زندگی نمی كنیم تا بخندیم ، می خندیم تا بهتر زندگی كنیم .

“خنده” ، راه ها را هموارتر می كند . خنده ، آرامش می آورد . آرامش ، اجازه ی درست فكر كردن و بهتر اندیشیدن را به انسان می دهد .

برای رسیدن به اهداف عالی ، باید تنی سالم و روحی سالم تر داشت . “خنده” ، جسم و روانی سالم به انسان هدیه می كند :

– نورمن کارنیز در کتاب ” تشریح یک بیماری ” اشاره می کند که چگونه برای از سرگیری یک زندگی طبیعی و سالم با بیماری فلج مبارزه کرده است. وی معتقد است که خنده، داروی اصلی او بوده است.

- «جان راجر» نویسنده کتاب «تفکر منفی» می گوید: «شخصی به نام کوزینس که از شدت درد، خواب به چشمانش راه نمی یافت، به تجربه دریافت که با چند دقیقه خنده می تواند ساعاتی چند درد خود را تسکین دهد و به راحتی بخوابد و او با این راه توانست سلامتی اش را بازیابد».(2)

- خنده ، در ایجاد ارتباط سریع و مناسب بسیار مؤثر است .

- خنده ، یخهای کینه و کدورت را آب می كند و روابط انسانی را تعادل می بخشد.

- برای آنكه همیشه شاد باشید و غم گذشته و هراس آینده كمتر به سراغتان آید ،‌ با افراد آرام و بانشاط نشست و برخاست کنید.همنشین خوب ، یكی از بهترین دعاهایی است كه باید از خداوند بزرگ طلب نمود .

آیکون خنده، خنده، شادی

جوانان عزیز !

زندگی را ساده بگیرید ، تا فشار روانی کمتری بر شما وارد شود. فكر نكنید خنده و شادی مخصوص پولدارهاست و غصه ، سهم یه لا قباها . می شود فقط یك لا قبا داشت ، ولی شاد زندگی كرد و از زندگی بهره برد . این یك حقیقت ثابت شده است كه پول و ثروت ، شاید خوب و كارراه انداز باشد ، ولی تضمین کننده شادی نیست. به گفته ی محققان، بسیاری از افراد ثروتمند ، بسیار افسرده و غمگین هستند .

ورزش و تفریح ، از عوامل بسیار مهم در ایجاد “زندگی با نشاط ” است . یکی از اقتضائات زندگی بشر در دنیای مادی ، بازی و سرگرمی است که البته این نیاز با توجه به مشغله های زندگی مدرن به نحو خاص تری احساس می شود. پرداختن ساعات بسیاری از روز به کار، ترافیک شهری، مشغله های اداری، دردسرهای زندگی، قیمت های بالا و بسیاری از گرفتاریهایی که ذهن و تن انسانها را خسته می کند ، همگی موجب به تنگ آمدن آدمی در زندگی می شوند که با وجود سرگرمی ، می توان قسمتی از این گرفتاری ها را تسلی داد.

ورزش كنید و زیاد بدوید كه دویدن ، از بهترین راههای غلبه بر فشار روانی است.

تفریح در زندگی مومن جای دارد، همانطور که در روایات ، روز یک مومن به چهار قسمت تقسیم شده :

1 ـ کار و تأمین معاش «ساعة لامر المعاش»

2 ـ عبادت «ساعة لمناجات الله»

3 ـ معاشرت «و ساعة لمعاشرة الاخوان»

4 ـ استراحت ، تفریح و پرداختن به لذات حلال «و ساعة تخلون فیها للذاتکم فی غیر محرم» (3)

یكی دیگر از عوامل نشاط ، سیر و سیاحت است. خداوند در قرآن كریم، انسان‌ها را دعوت می‌كند كه در زمین به سیر و سفر بپردازند ، تا هم از سرنوشت و سرگذشت پیشینیان عبرت بگیرند ؛ و هم از زیبایی‌های آفرینش بهره ببرند. سفر و دیدن مناظر زیبا، در نشاط روحی ، سلامت جسمانی و از بین رفتن كسالت به‌شدت مؤثر است.

رسول گرامی اسلام می‌فرماید: «مسافرت كنید تا سالم بمانید.» (4)

حضور در مجالس شادی و جشن نیز موجب خرسندی و نشاط انسان می‌شود. به همین‌لحاظ بر برپایی مجالس شادی در مناسبت‌های مختلف مانند اعیاد بزرگ مذهبی و سالروز ولادت پیشوایان دین تأكید شده است.به خصوص الان كه در ماه شعبان به سر می بریم و اعیاد شعبانیه ، بهترین بهانه جهت شادی و سرور است .البته حضور در مجالس شادی، مشروط به این است كه توأم با فسق و فجور نباشد. اسلام ، شادی آمیخته با فساد و ظلم را تجویز نمی‌كند و برای مسلمانان، سبك‌سری و بیهودگی را روا ‌نمی‌دارد.

از جمله راه‌های به‌دست آوردن شادی و پایدار شدن آن در انسان، توجه به رهنمودهای دین در كم كردن وابستگی به دنیاست. دل بستن به دنیا و غرق شدن در مادیات و زیورهای دنیوی، انسان را بیشتر حریص و غافل می‌كند.

از جمله راه‌های به‌دست آوردن شادی و پایدار شدن آن در انسان، توجه به رهنمودهای دین در كم كردن وابستگی به دنیاست. دل بستن به دنیا و غرق شدن در مادیات و زیورهای دنیوی، انسان را بیشتر حریص و غافل می‌كند.

انسان حریص هرچه بیشتر تلاش كند، كمتر راضی و خشنود می‌شود و همین موجب افزایش غم و اندوه در وی می‌شود. به این ترتیب، كسی كه از وابستگی خود به ظواهر دنیا بكاهد و افق دید او بلندتر باشد، با مشكلات كوچك، به زانو درنمی‌آید و در مواجهه با سختی‌ها، از روحیه ی بهتری برخوردار می گردد.

در این راستا، نیایش و دعا، به انسان نشاط درونی می‌بخشد و روح را باطراوت و نیرومند می‌سازد. خواندن شعر یا سرود، جشن ازدواج، هدیه‌دادن، پوشیدن لباس‌های روشن، استفاده از بوی خوش، زینت كردن، دیدار با دوستان و صله رحم و از همه مهم‌تر كار و تلاش، از دیگر حوزه‌های شادی‌آفرین از نظر اسلام محسوب می‌شوند.

همیشه شاد باشید و صورتی متبسم داشته باشید ! همیشه بانشاط باشید و غم بی مورد نخورید . اما در كنار تمام اینها ، یك چیز را همیشه به یاد داشته باشید :

- در شادی ها ، خدا را فراموش نکنید و بدانید که همه نعمتها و غمها و شادی ها از آن اوست. قرآن کریم می فرماید:

(وَ ما بِکُم مِن نِعمَةٍ فَمِنَ اللهِ…)

«آنچه از نعمتها دارید، همه از ناحیه خداست». (5)

پی نوشت ها :

1- بحارالانوار، ج 67، ص 367.

2- جان راجر، تفکر منفی، ص 162، ترجم? مهدی قراچه داغی (چاپ نشر شباهنگ – تهران).

3- بحار الانوار، ج 78، ص .346

4- وسائل‌الشیعه، ص 60

5- نحل / 53.

گروه خانواده و زندگی تبیان – نویسنده : سرور حاجی سعید

تنظیم :ندا داودی

در همين راستا «تيري جنز» کشيش اين کليسا که در ايالت فلوريداي آمريکا قرار دارد، ضمن اينکه از هواداران و اطرافيان خود خواست با آنچه که آن را “شر اسلام” ناميد، مقابله کنند، در اظهاراتي وقيحانه ادعا کرد: قرآن مردم را به جهنم هدايت مي کند! از همين رو ما بايد آن را در جاي اصليش يعني آتش قرار دهيم! بنابراين بايد آن را به آتش بکشيم!

اين کليسا همچنين صفحه اي براي خود در پايگاه اينترنتي face book تحت عنوان «روز جهاني آتش زدن قرآن» ايجاد کرده و در آن براي تثبت اين روز به شدت تلاش مي کند. اين اولين بار نيست که اين کليسا رفتار و اقدامي ضداسلامي مرتکب مي شود بلکه در گذشته نيز بارها و بارها مسئولان اين کليسا جملات و عباراتي ضداسلامي بر روي ديوار آن نوشته و موجب اعتراض و خشم شديد مسلمانان شده اند.

ناگفته نماند اين درخواست مقامات اين کليسا و نيز اظهارات ضداسلامي و ضدقرآني اين کشيش، با واکنش و اعتراض شديد مسلمانان و حتي بسياري از مسيحيان شد. در پي اين اظهارات، مسلمانان با هدف مقابله با اين کار اعلام کردند که در ماه مبارک رمضان طرح توزيع هرچه بيشتر قرآن کريم را در دستور کار خود قرار خواهند داد و به تبليغ دين مبين اسلام خواهند پرداخت.

در همين راستا «شوراي روابط اسلام و آمريکا» با صدور بيانيه اي رسمي از مسلمانان آمرکيا خواست که با شرکت قدرتمندانه در طرح توزيع قرآن کريم که قرار است در ماه رمضان برگزار شود، پاسخ توهين هاي ضداسلامي اين کليسا را بدهند.

موسسه تنظیم ونشر آثار امام خمینی (ره) بخش های زیر را که هشدارهای امام هستند در سایت منتشر نکرده است:

1. پاسخ قاطع امام (ره) به آقای منتظری پیرامون تحلیل های غلط درباره جنگ تحمیلی:
آقای منتظری در دهمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی در 22 بهمن ماه 67 که با مراجعه به روزنامه کیهان 23 بهمن ماه 67 (تحت مدیریت محمد خاتمی) قابل رویت است و مشخص نیست چرا در خاطرات خود آقای منتظری ثبت نشده است، می گوید: «دشمنان ما که این جنگ را تحمیل کردند، آنها پیروز از کار آمدند! چقدر نیرو از ایران و از دست ما رفت و چقدر جوانهای را از دست دادیم… ببینیم اگر اشتباهی کرده ایم، اینها توبه دارد و اقلا متنبه شویم که بعدا تکرار نکنیم… باید بفهمیم اشتباه کرده ایم و بعد بگوییم: خدایا و ای ملت ایران! ما اینجا اشتباه کرده ایم… چقدر در این مدت شعارهایی دادیم که غلط بود و خیلی از آنها ما را در دنیا منزوی کرد و مردم دنیا را به ما بدبین کرد.»
اما دقیقا 11 روز بعد از ایراد این سخنان از سوی قائم مقام رهبری که موجی از یاس و اندوه را در میان رزمندگان در جبهه ها و خانواده های شهدا پدید آورد، امام خمینی(ره) در پیام جاوادنه خود خطاب به روحانیون و طلاب که امروز از آن به عنوان منشور روحانیت یاد می شود، می فرمایند:
«جنگ ما جنگ حق و باطل بود و تمام شدنى نیست، جنگ ما جنگ فقر و غنا بود، جنگ ما جنگ ایمان و رذالت بود و این جنگ از آدم تا ختم زندگى وجود دارد. چه کوته‏نظرند آنهایى که خیال مى‏کنند چون ما در جبهه به آرمان نهایى نرسیده‏ایم، پس شهادت و رشادت و ایثار و از خودگذشتگى و صلابت بی فایده است! در حالى که صداى اسلامخواهى افریقا از جنگ هشت ساله‌ی ماست، علاقه به اسلام‏شناسى مردم در امریکا و اروپا و آسیا و افریقا یعنى در کل جهان از جنگ هشت ساله‌ی ماست.
من در اینجا از مادران و پدران و خواهران و برادران و همسران و فرزندان شهدا و جانبازان به خاطر تحلیلهاى غلط این روزها رسماً معذرت مى‏خواهم و از خداوند مى‏خواهم مرا در کنار شهداى جنگ تحمیلى بپذیرد. ما در جنگ براى یک لحظه هم نادم و پشیمان از عملکرد خود نیستیم. راستى مگر فراموش کرده‏ایم که ما براى اداى تکلیف جنگیده‏ایم و نتیجه فرع آن بوده است؟ ملت ما تا آن روز که احساس کرد که توان و تکلیف جنگ دارد به وظیفه‌ی خود عمل نمود. و خوشا به حال آنان که تا لحظه‌ی آخر هم تردید ننمودند، آن ساعتى هم که مصلحت بقاى انقلاب را در قبول قطعنامه دید و گردن نهاد، باز به وظیفه‌ی خود عمل کرده است، آیا از اینکه به وظیفه‌ی خود عمل کرده است نگران باشد؟ نباید براى رضایت چند لیبرال خود فروخته در اظهارنظرها و ابراز عقیده‏ها به گونه‏اى غلط عمل کنیم که حزب اللّه‏ عزیز احساس کند جمهورى اسلامى دارد از مواضع اصولى‏اش عدول مى‏کند. تحلیل این مطلب که جمهورى اسلامى ایران چیزى به دست نیاورده و یا ناموفق بوده است، آیا جز به سستى نظام و سلب اعتماد مردم منجر نمى‏شود؟! تأخیر در رسیدن به همه‌ی اهداف دلیل نمى‏شود که ما از اصول خود عدول کنیم. همه‌ی ما مأمور به اداى تکلیف و وظیفه‏ایم نه مأمور به نتیجه. اگر همه‌ی انبیا و معصومین ـ علیهم السلام ـ در زمان و مکان خود مکلف به نتیجه بودند، هرگز نمى‏بایست از فضاى بیشتر از توانایى عمل خود فراتر بروند و سخن بگویند و از اهداف کلى و بلند مدتى که هرگز در حیات ظاهرى آنان جامه‌ی عمل نپوشیده است ذکرى به میان آورند. در حالى که به لطف خداوند بزرگ، ملت ما توانسته است در اکثر زمینه‏هایى که شعار داده است به موفقیت نایل شود. ما شعار سرنگونى رژیم شاه را در عمل نظاره کرده‏ایم، ما شعار آزادى و استقلال را به عمل خود زینت بخشیده‏ایم، ما شعار «مرگ بر امریکا» را در عمل جوانان پرشور و قهرمان و مسلمان در تسخیر لانه‌ی فساد و جاسوسى امریکا تماشا کرده‏ایم، ما همه‌ی شعارهایمان را با عمل محک زده‏ایم. البته معترفیم که در مسیر عمل، موانع زیادى به وجود آمده است که مجبور شده‏ایم روشها و تاکتیک‌ها را عوض نماییم. ما چرا خودمان و ملت و مسئولین کشورمان را دست کم بگیریم و همه‌ی عقل و تدبیر امور را در تفکر دیگران خلاصه کنیم؟»

2. هشدار به خطر القائات روحانى نماها و تجربه‌ی تلخ روى کار آمدن انقلابى‌نماها:
یکی دیگر از قسمت های مورد حذف پیام منشور روحانیت امام(ره) توسط سایت موسسه تنظیم و نشر آثار امام(ره)، هشدارهای امام خمینی(ره) نسبت به القائات روحانی نماها، مدقس مآبان، و تجربه‌ی تلخ روى کار آمدن انقلابى نماها و به ظاهر عقلاى قوم است. امام(ره) در این باره می فرمایند:
«من به طلاب عزیز هشدار مى‏دهم که علاوه بر اینکه باید مواظب القائات روحانى نماها و مقدس‏مآب‌ها باشند، از تجربه‌ی تلخ روى کار آمدن انقلابى نماها و به ظاهر عقلاى قوم که هرگز با اصول و اهداف روحانیت آشتى نکرده‏اند عبرت بگیرند که مبادا گذشته‌ی تفکر و خیانت آنان فراموش و دلسوزی‌هاى بی‌مورد و ساده‏اندیشیها سبب مراجعت آنان به پستهاى کلیدى و سرنوشت‏ساز نظام شود.»

3. تاکید بر اشتباه بودن سپردن پستها در ابتدای انقلاب به افرادی که عقیده به اسلام ناب نداشته‏اند:
امام(ره) در این باره در پیام منشور روحانیت می نویسند:
«من امروز بعد از ده سال از پیروزى انقلاب اسلامى همچون گذشته اعتراف مى‏کنم که بعضی تصمیمات اول انقلاب در سپردن پست‌ها و امور مهمه‌ی کشور به گروهى که عقیده‌ی خالص و واقعى به اسلام ناب محمدى نداشته‏اند، اشتباهى بوده است که تلخى آثار آن به راحتى از میان نمى‏رود، گر چه در آن موقع هم من شخصاً مایل به روى کار آمدن آنان نبودم ولى با صلاحدید و تأیید دوستان قبول نمودم و الآن هم سخت معتقدم که آنان به چیزى کمتر از انحراف انقلاب از تمامى اصولش و هر حرکت به سوى امریکاى جهانخوار قناعت نمى‏کنند، در حالى که در کارهاى دیگر نیز جز حرف و ادعا هنرى ندارند. امروز هیچ تأسفى نمى‏خوریم که آنان در کنار ما نیستند چرا که از اول هم نبوده‏اند.»

4. تاکید بر عدم بدهکاری انقلاب به احزاب و خطر همیشگی لیبرال‌ها:
اما شاید یکی دیگر از مهم ترین قسمت های پیام تاریخی منشور روحانیت امام (ره) که به مذاق مدیران سایت موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(ره) خوش نیامده است، هشدارها و انذارهای رهبر کبیر انقلاب نسبت به جریانات انحرافی به خصوص لیبرال‌ها است. امام (ره) در این باره در منشور روحانیت می‌نویسند:
«انقلاب به هیچ گروهى بدهکارى ندارد و ما هنوز هم چوب اعتمادهاى فراوان خود را به گروهها و لیبرالها مى‏خوریم، آغوش کشور و انقلاب همیشه براى پذیرفتن همه‌ی کسانى که قصد خدمت و آهنگ مراجعت داشته و دارند گشوده است ولى نه به قیمت طلبکارى آنان از همه‌ی اصول، که چرا مرگ بر امریکا گفتید! چرا جنگ کردید! چرا نسبت به منافقین و ضدانقلابیون حکم خدا را جارى مى‏کنید؟ چرا شعار نه شرقى و نه غربى داده‏اید؟ چرا لانه‌ی جاسوسى را اشغال کرده‏ایم و صدها چراى دیگر. و نکته‌ی مهم در این رابطه اینکه نباید تحت تأثیر ترحمهاى بیجا و بیمورد نسبت به دشمنان خدا و مخالفین و متخلفین نظام، به گونه‏اى تبلیغ کنیم که احکام خدا و حدود الهى زیر سئوال بروند. من بعض از این موارد را نه تنها به سود کشور نمى‏دانم که معتقدم دشمنان از آن بهره مى‏برند، من به آنهایى که دستشان به رادیو ـ تلویزیون و مطبوعات مى‏رسد و چه بسا حرف‏هاى دیگران را مى‏زنند صریحاً اعلام مى‏کنم: تا من هستم نخواهم گذاشت حکومت به دست لیبرالها بیفتد، تا من هستم نخواهم گذاشت منافقین اسلام این مردم بى‏پناه را از بین ببرند، تا من هستم از اصول نه شرقى و نه غربى عدول نخواهم کرد، تا من هستم دست ایادى امریکا و شوروى را در تمام زمینه‏ها کوتاه مى‏کنم و اطمینان کامل دارم که تمامى مردم در اصول همچون گذشته پشتیبان نظام و انقلاب اسلامى خود هستند که علاوه بر دهها و صدها صحنه‌ی اعلام حضور و آمادگى خود امسال نیز در راهپیمایى 22 بهمن حقیقت آمادگى کامل خویش را به جهانیان نشان دادند و واقعاً دشمنان انقلاب را شگفت زده کردند که تا کجا حاضر به فداکارى‏اند. من در اینجا خود را شرمنده و کوچکتر از آن مى‏دانم که زبان به وصف و تقدیر از آنان بگشایم. خداوند پاداش عظیم اینهمه اخلاص و رشد و بندگى را خواهد داد ولى به آنان که ناآگاهانه مردم شریف و عزیز ما را متهم به رویگردانى از اصول و انقلاب و روحانیت مى‏کنند سفارش و نصیحت مى‏کنم که در گفتار و کلمات و نوشته‏ها با دقت و مطالعه عمل کنند و برداشتها و تصورات نابجاى خود را به حساب انقلاب و مردم نگذارند.»

5. هشدار نسبت به روحانی نماهایی که استکبار آنان را تا حد مرجعیت تقویت می کند:
از دیگر قسمت های حذف شده از منشور روحانیت امام (ره) توسط سایت مورد اشاره، هشدار امام نسبت به پدیده مرجع تقلید سازی توسط دشمنان اسلام و انقلاب است. نکته ای که می توان به نیکی دریافت چرا سایت مذکور ترجیح داده آن را از کلام امام (ره) حذف نماید. امام (ره) در این باره در منشور روحانیت می نویسند:
«آیا ایادى استکبار، روحانى نماهایى را که تا حد مرجعیت تقویت نموده است، فرد دیگرى را بر حوزه‏ها حاکم نمى‏کنند؟ و یا آنها که در توفان پانزده سال مبارزه قبل از انقلاب و ده سال حوادث کمرشکن بعد از انقلاب نه غصه‌ی مبارزه و نه غم جنگ و اداره کشور را خورده‏اند و نه از شهادت عزیزان متأثر شده‏اند و با خیالى راحت و آسوده به درس و مباحثه سرگرم بوده‏اند مى‏توانند در آینده پشتوانه‌ی انقلاب اسلامى باشند؟»

6. تاکید بر فقه سنتی و اجتهاد جواهری:
امام(ره) در این باره می فرمایند:
«اینجانب معتقد به فقه سنتى و اجتهاد جواهرى هستم و تخلف از آن را جایز نمى‏دانم. اجتهاد به همان سبک صحیح است ولى این بدان معنا نیست که فقه اسلام پویا نیست، زمان و مکان دو عنصر تعیین کننده در اجتهادند.»

7. هشدار نسبت به تحلیل های غلط در آینده نسبت به اقدامات صحیح انقلابی:
بنیانگذار کبیر انقلاب در بخش دیگری از منشور روحانیت تاکید می کنند:
« ترس من این است که تحلیلگران امروز، ده سال دیگر بر کرسى قضاوت بنشینند و بگویند که باید دید فتواى اسلامى و حکم اعدام سلمان رشدى مطابق اصول و قوانین دیپلماسى بوده است یا خیر؟ و نتیجه‏گیرى کنند که چون بیان حکم خدا آثار و تبعاتى داشته است و بازار مشترک و کشورهاى غربى علیه ما موضع گرفته‏اند، پس باید خامى نکنیم و از کنار اهانت کنندگان به مقام مقدس پیامبر و اسلام و مکتب بگذریم! خلاصه‌ی کلام اینکه ما باید بدون توجه به غرب حیله‏گر و شرق متجاوز و فارغ از دیپلماسى حاکم بر جهان در صدد تحقق فقه عملى اسلام برآییم و الاّ مادامى که فقه در کتابها و سینه‌ی علما مستور بماند، ضررى متوجه جهانخواران نیست و روحانیت تا در همه‌ی مسائل و مشکلات حضور فعال نداشته باشد، نمى‏تواند درک کند که اجتهاد مصطلح براى اداره‌ی جامعه کافى نیست.»

به گزارش مشرق به نقل از «جوان آنلاین»، این عضو فرقه پس از آنکه در عقاید این گروه دچار تشکیک شده و از ادامه فعالیت در حلقه سر باز زده بود ،توسط عوامل بنیانگذاراین فرقه ترور شده است . تروری که البته با نجات جان این فرد، ناکام ماند.
این تشکیلات که در رده عرفان های نوظهور طبقه بندی می شود، مدتهاست با استفاده از ناآگاهی برخی از لایه های جامعه به فعالیت و عضو گیری پرداخته که با برخورد نهادهای ذیربط نیزمواجه شده است. ازسوی دیگر بنیانگذار این فرقه بارها توسط نهادهای مسئول دستگیر شده و به جرم خود مبنی بر شیادی و کلاهبرداری اعتراف کرده است. گفتنی است از سوابق برخی اعضای این فرقه این طور استنباط می شود که بعضی از آنان در ارتباط تشکیلاتی با برخی سرویس های جاسوسی غربی می باشند و راه اندازی تشکیلات اینچنینی تحت عنوان حلقه شعور کیهانی به سفارش این سرویسها و در هماهنگی کامل با فرقه ضاله بهائیت بوده است چه اینکه نهایت آموزشهای این حلقه به فرقه ضاله بهائیت ختم می شود.

به گزارش مشرق، پايگاه خبري “خانه شفاف سازي اطلاعات” نوشت: يکي از سخت‌افزارهايي که اخيرا توسط ارتش اسرائيل توليد شده است “گوارديوم” است که ربات بدون سرنشيني است که مي‌تواند در هر ساعت 80 کيلومتر گشت‌زني کرده، در داخل شهرها حرکت کرده، به مخفي‌گاه‌ها حمله کرده و به اهداف تيراندازي کند.
اين ربات هم اکنون در حال گشت‌زني در مرزهاي غزه و لبنان است.
اسرائيل معتقد است که گوارديوم اولين ربات سرباز است. اين ربات نسل اول ربات مسلحي است که اخيرا در فيلم پر طرفدار و علمي تخيلي “آواتار” به نمايش گذاشته شد.
همچنين شرکت تسليحاتي رافائل اسرائيل، اولين قايق گشت‌زني بدون سرنشين را با نام “پروتکتور” توليد کرده است. اين قايق تا کنون به سنگاپور فروخته شده است و در حال بازاريابي در آمريکا است.

تبديل کشتار فلسطينيان به بازي رايانه اي
اين پايگاه خبري مي افزايد: يکي از جنجال‌آميزترين سلاحي که توسط اسرائيل توليد و در مرز با غزه به کار برده شده است، سلاحي است که از راه دور کنترل مي‌شود و پس از هدف‌گيري و تنها با فشار يک دکمه به هدف شليک مي‌کند: “‌نشانه‌ بگير و شليک کن!”
بازيکن در برابر يک صفحه نمايشگر نشسته است و مي‌تواند بازي “پلي‌استيشن” را با دسته فرمان آن کنترل کند اما اهداف اين بازي رايانه‌اي اندکي متفاوت است. اهداف اين بازي رايانه‌اي که زنان ارتش اسرائيل با آن کار مي‌کنند، فلسطينياني هستند که به ديوار امنيتي نزديک مي‌شوند.
بازي “نشانه‌بگير و شليک کن!” که توسط ارتش اسرائيل به کار گرفته مي‌شود، بسيار شبيه يک بازي رايانه‌اي است اما اهدافي که در صفحه نمايشگر پديدار مي‌شوند، انسان‌هاي واقعي- يعني فلسطينيان ساکن غزه- هستند که مي‌توانند با فشار دکمه‌اي بر روي دسته فرمان کشته شوند.
نظاميان زن، در اتاقي دور از ميدان نبرد، مسؤول کنترل و هدف‌گيري با ماشين جنگي هستند که بر روي برج‌هاي ديده‌باني و در فاصله هر چند صد متر در طول ديوار الکترونيکي که غزه را محاصره کرده، نصب شده است.
اين سامانه، يکي از آخرين سلاح جنگي کنترل از راه دور است که توسط شرکت تسليحات سازي رافائل ساخته شده است.
انتظار مي‌رود طي چند سال آينده، دست کم يک سوم از تجهيزات نظامي که توسط ارتش اسرائيل براي کنترل زمين، هوا و دريا استفاده مي‌شود، بدون سرنشين باشد.
ارتش اسرائيل ادعا مي‌کند که اين فناوري يک انقلاب به شمار مي‌آيد و بازار گسترده‌اي در آينده خواهد داشت.