Jako człowiek publikujący w sieci dla developerów mam do wyboru: sprawić, że krzykniecie: ej, zaraz, cholera, ten Wielgosik to ma rację! albo totalnie Was wkurwić. Pierwsze stanie się, jak napiszę, co checie usłyszeć, drugie, gdy powiem jak jest, ale przy tym ostro przesadzę, bo tak mam. A co, gdybym wybrał opcję po środku?
Myślałem na przykład, że skrytykuję sobie Reacta, bo wszyscy się jarają, choć wcześniej nie potrafili zrobić dobrej architektury komponentów-widoków. To, że nieco szybciej to śmiga, to tylko wypadkowa przy pracy, bo 90% osób nie będzie tego potrzebować. Ale mój rozsądny przyjaciel centrysta, niczym Emmanuel Macron, natychmiast się oburza i plecie coś, że przecież na tym polega rozwój, prawda? Dzięki VirtualDOM mamy szybsze serwisy, a więcej developerów jest zmuszonych myśleć komponentowo. Win! Po co więc rzucać gównem? To samo było w jQuery, jedni pisali tak, drudzy tak, z jednych się śmiano, z drugich nie.
Jedziemy dalej. Chciało mi się też powiedzieć, a dobra, po co Wam te babele, wprowadzacie tylko kolejną warstwę abstrakcji (wiele tysięcy linii, na których opiera się projekt, a których nie musimy koniecznie mieć, by zbudować coś, co działa) i jesteście uzależnieni od zewnętrznego toola, którego autorowi kto wie, co do bani uderzy (przecież to dopiero jakiś 20 latek, w tamtym wieku jarałem się jak głupi Barceloną, by stwierdzić potem, że to miasto nudne jak flaki z olejem, a jak relacja damsko-męska to tylko przez funkcję poke). Coś się sypnie i będzie pozamiatane, a tak w ogóle, czy warto ryzykować, skoro lada moment przeglądarki wszystko wprowadzą? No, ale zaraz odezwał się mój wewnętrzny grzeczny chłopiec i skontrował: postęp człowieku, postęp! Bądźmy już gotowi na ES7, po co czekać! Piszmy mniej, przecież zapieprzamy jak dzicy. No, niby ma rację, w końcu da się robić tak projekty, sam mam kilka.
Chciałem jednego razu napisać, że na konferencje najlepiej jeździ się napić i poznać nowych (albo starych) ludzi i miasto, a nie słuchać prelekcji, którę i tak będą nagrane, ale nie byłoby to grzeczne i po linii. Osoby mocno w ten biznes wkręcone mogłyby powiedzieć, że konferencje to jednak prestiż, to nie tylko picie. Że lepiej, że coś się dzieje w Polsce. PR kochany! A poza tym przecież są ludzie, którzy słuchają prelekcji z wypiekami na twarzy, a potem jadą do domu, by zerknąć jeszcze na swoim lapku, o czym ten Dahl mówił. To wszystko najświętsza prawda, choć najlepsze wspomnienia i deale mam znad (spod ich kompletnie nie ma…) kieliszka.
Miałem ochotę powiedzieć też, że wszyscy developerzy są znakomici, front-endowcy szczególnie. Tacy artyści, napiszą wszystko, rzetelnie, wcale nie zrobią sobie 3 godzin przerwy w pracy i nie wezmą dwóch kontraktów na boku. Pracownicy idealni! Zawsze odpowiedzialni, dotrzymują słowa. Śledzą nowinki, ciągle się rozwijają, nie mają czasu na odpoczynek, bo tak zapieprzają. Żyją tym. W pracy JS, w firmowej kuchni Eich, w domu Eloquent JS. Ale potem sobie mówię, że jednak zdarzają się ci, którzy z programowaniem nie mają nic wspólnego, a zarabiają o wiele za dużo. Że grupa to jak każda inna, jedni są tacy, drudzy tacy, nie dogodzisz. Centrowo tak.
Wydusiłem tak cztery akapity i stwierdzam, że nudno jest być centrystą, czasem rozważnie, czasem mało wychowawczo. Chciałbyś powiedzieć głośno, że ludzie od Vue.js wynajdują koło na nowo, bo nie potrafią vanilla.js, ale zaraz włącza Ci się rozum i wiesz, że nawet w Vue.js projekt może być nieźle napisany i jednak trochę czasu to zaoszczędza. Bolą Cię 20 latkowie, promujący niedorzeczne rozwiązania i udający 40 latków, ale wiesz, że kiedyś sam taki byłeś. Że nie myślało się zbyt wiele o tym, co się mówi, bo i jak w tym wieku, a <textarea> nie pyta dwa razy. Czasem też chce się powiedzieć, że wszystko już było, bo przecież od lat front-end to typowe pobierz skądś dane, a potem je wyświetl, ale od razu widzisz w lustrze zrzędę.. I że chodzi o to, by pisać mało kodu, a wprowadzanie zmian powinno być łatwe jak słońce, góra dwa pliki, które musisz ruszyć, zamiast 6 godzin drapania się po głowie i szukania winowajcy. Bla, bla, bla.
Tak sobie myślę, że wszystkie te dyskusje są nieistotne. Bo można się uprzeć, że wszystkie projekty już były. To tylko bardziej lub mniej zaawansowany CRUDy. A my ciągle tylko kod to, kod tamto. Framework ten, siamten, konferencja taka i owaka. Wszędzie tylko taski, procesy i awantura o średniki. Tu nie masz racji, tu się umiarkowanie zgodzę, tutaj za Chiny się nie da, oj kolego, mylisz się niesamowicie. A poza tym ten centryzm zawsze Cię dopadnie.
Jest jednak coś, w czym wypada być jednak bardziej zdecydowanym. Po 13 latach komputerowej pustelni coraz bardziej doceniam (powiecie, banalne) spotkania z ludźmi, wyjście na dwór, na piłkę, pomoc w pracach w lesie, jakiś wyjazd. Naukę czegoś nowego, rzeczywisty kontakt z naturą, z dala od komputerów i tego poczucia, że wiem wszystko, bo mam Google’a, a tak naprawdę moja pamięć z każdym rokiem się kurczy i nie pamiętam już, choć kiedyś wiedziałem bardzo dobrze, jak powstała Unia Europejska czy kto z Polaków dostał Nobla. O numerach telefonów do bliskich nie wspomnę. Staliśmy się leniwi fizycznie i duchowo. Zaadoptował nas komputer.
Zanurzamy się mocno w wirtualnym świecie, jednak życia nie schowasz pod krzem i kiedyś Cię ono dopadnie. Prawdopodobnie o długość biurka od Ciebie siedzą jacyś ludzie, którzy mają o wiele większe problemy niż React czy Angular, jednak traf chciał, że los ich z nimi skojarzył. Mimo że powtarzają, że jest ok, że kupili nowego iPhone’a, że ktoś tam w Kalifornii coś zrobił, że zmieniają świat, to właśnie w ich sercu trwa największa debata. Komuś właśnie sypie się rodzina, ktoś nie może pozbierać się po utracie bliskiej osoby. Kiedy odsłonisz nieco ich maskę, wszystkich tych cool kolesi i wyluzowanych dziewczyn, zobaczysz problemy jak rozwód, samotność, alkoholizm, uzależnienia, wykorzystywanie i brak akceptacji w rodzinie. Być może właśnie ktoś obok Ciebie potrzebuje wsparcia, bo wątpi, czy następny dzień ma sens. Albo bardzo potrzebuje miłości, albo w ogóle się nie kocha, bo rodzina, której przecież nie znasz, a o której myślałeś, że są jak z reklamy Nutelli, wmawiały mu, że jest najgorszy na świecie. Bo nieprzypadkowo znaleźliśmy się obok komputerów (czy jakimkolwiek innym temacie zastępczym) 16 godzin na dobę, tracąc to, co ważne.
Dlatego myślę, że w pewnym momencie przychodzi czas na uwolnienie się od bitów i tasków. Na wszystko mamy taski! Najważniejszy nie leży w JIRZe, na grupie czy podczas panelu dyskusyjnego. Jest on w naszych sercach. One nigdy nie będą mieć downtime’u i nigdy nie będą takie same. Otwórzmy je mocno i skupmy się na tym, co najważniejsze, a innym dajmy pójść raz w prawo, raz w lewo, a raz zostać na środku.
]]>
