Can Hanhan

Separating Svchost-Hosted Services

2011-07-27T20:33:00.002+02:00

Today I had an issue with one of our file servers. One instance of svchost, which was hosting LanmanServer and couple more, was crashing. Windows uses svchost.exe for hosting DLL-based services. There are couple instances running and each instance hosts more than one service. Therefore neither event log entries or dump logs were helpful to me.

I have decided to separate the important services from failing instance. The way to do this is changing couple registry keys. Unfortunately I cannot guarantee that you will not get into much more trouble than you are already in, even Microsoft warns modifications to registry can cause serious issues.

First of all take a backup of each entry mentioned below. Grouping of services are handled in two locations:

HKLM\Software\Microsoft\Windows NT\Current Version\svchost\[parameter]
HKLM\System\CurrentControlSet\Services\[ServiceName]\ImagePath

My problem was with the "netsvcs" group.

I have created a duplicate key with same values and called it as "important".
I have created a reg_multi_sz value, named "important", at HKLM\Software\Microsoft\Windows NT\Current Version\svchost and moved important services from "netsvcs" to "important" value. (One service each line)
Checked services for dependencies and moved dependencies as well.
Restarted the services

I still cannot find the cause of the issue but it at least does not effect the operation anymore. That gives me a change to further and more carefully investigate it.

For && Foreach || Parallel.For && Parallel.ForEach

2010-12-19T04:04:00.002+01:00

Burak Selim Şenyurt, blogundaki eski bir yazısında bir okuyucusunun şu sorusunu cevaplamış: "Madem Parallel.For veya Parallel.ForEach ile herşey daha hızlı oluyor, niye normal for ve foreach döngülerini bu formasyona sokmuyorlarda ek bir şeyler ilave ediyorlar".

Burak Selim Şenyurt, konuyu performans açısından açıklamaya çalışmış. Ancak sorunun gerçek cevapları multi-threading ile ilgili.

Paralel olan ve olmayan for arasındaki fark performanstan ziyade; işlemlerin “paralel” olarak farklı threadler ile yapılması. TPL (Task Parallel Library), ThreadPool’u kullanarak döngü içerisindeki işlemlerin paralel olarak yürütülmesini sağlıyor. Dolayısıyla okurun sorduğu tarzda bir değişiklik yapmak “breaking change” olacaktır. Neler bozulacaktır?

1) Paralel olarak çalıştıralacak işlemlerin, yani döngü içerisindeki kodun, thread-safe olması gerekmektedir. Aksi taktirde beklenmedik bazı sorunlarla (Örn: Race conditions) karşılaşabilirsiniz. Örnek olarak Burak Selim Şenyurt’un kullandığı kodda Random.Next thread-safe değildir ve Microsoft’un belirttiği üzere muhtemelen her çalıştığında 0 dönecektir. Dolayısıyla her for döngüsünü değişiklik yapmadan parallel.for’a çeviremezsiniz.

2) Birden fazla işlemin paralel olarak çalıştırılması her zaman performans kazandırmaz. “Pure function” olmayan bir methodu, thread-safe yapabilmek için lock kullanmanız gerekir. Lock’un kendisi masraflı olmasa bile bir thread’in, başka bir thread tarafından kilitlenen kaynağın serbest kalmasını beklemesi paralel işlemlerin performansını düşürecektir. Burak Selim Şenyurt, thread yaratmanın masrafından bahsetmiş. Ancak paralel işlemlerde aksi belirtilmediği sürece processor sayısı kadar thread kullanılır. Bu threadler de Threadpool tarafından hazırda (idle) bekletilir. Threadpool oldukça optimize çalışır. İhtiyaç duyulduğunda ParallelOptions veya ThreadPool.SetMinThreads kullanılarak idle thread sayısı arttırılabilir ve thread oluşturmanın bedeli düşürülebilinir. Ancak paralel çalışmaya optimize edilmemiş bir kod, bazı senaryolarda performansın çok daha düşmesine sebep olabilir. Paralel çalıştırma, CPU’yu yoğun kullanan işlemler için tercih edilmelidir. İşlemler paralel olarak diğer processorlarda da çalışacağı için işlem süresi azalacaktır. Ancak “blocking” kodlar threadin beklemesine sebep olacak ve dolayısıyla performans kaybı yaşanacaktır. Bu tarz durumlarda async işlemler daha faydalı olacaktır.

3) Paralel olarak yapılan işlemlerde, işlem sırası değişebilir. Dolayısıyla 1, 2, 3, 4 olarak gelmesini beklediğiniz sonuçlar 1, 4, 3, 2 şeklinde sıralanabilir. Eğer işlemlerin sırası önemliyse bu da ekstra değişiklik yapmanıza sebep olacaktır.

Alternatif başka sebepler de olabilir. Ancak okuyucunun talep ettiği tarz bir değişiklik yapılması, varolan uygulamaların bozulmasına sebep olacaktır. Eğer uygulamanızda “bottleneck” yaratan bir kod varsa paralel veya async işlemleri deneyebilirsiniz. . Paralel çalışmaya gerçekten ihtiyaç duyulmadığında, kodu parallel çalıştırmaya çalışmak sadece acıya sebep olacaktır.

Threading ve Parallel Programming ile ilgili Joseph Albahari’nin materyalini okuyabilirsiniz.

Lorem Ipsum IT Solutions

2010-11-27T23:11:00.002+01:00

Almost all of the IT solutions offer the same two benefits: Reduce costs, improve efficiency. I strongly believe that the world, at least the one I live in, does not deny that the proper IT solutions (including virtualization, cloud services, software, etc.) will reduce costs and improve efficiency. The problem is finding ‘the proper solution’. Therefore there is no need to repeat the same statement again over and over.
I mostly want to see how better the solution against to their competitors when I am looking for a new solution. I do not compare e-mail to the local post office. Therefore I am not interested how e-mailing is better (faster, cheaper, reliable) than sending mail via post office.
The same applies to other products as well. If I am looking for a cloud bookkeeping solution, at least for me, it means that I am aware of the strengths and weaknesses of the cloud solutions. What I am looking for is if this solution is better than the other. Does it provide importing data from my current software? Does it provide mobile access? Does it support my single sign-on solution?
Please do not mention about reducing the costs, improving the efficiency. Since everybody says the same thing, It does not make any sense to me. All these statements does not look different than “Lorem Ipsum”.

Kime Göre? Neye Göre? (2)

2010-01-01T13:06:00.000+01:00

Bu yazıyı okumadan önce Kime Göre? Neye Göre? (1) başlıklı yazıyı okumanızı rica ederim.

(...)

Kore savaşında yakalanan Amerikan askerleri kendilerini Komünist Çinlilerin savaş esirleri kamplarında bulmuştur. Çinlilerin esirlere, itaat sağlamak için sert cezaları kullanan müttefikleri Kuzey Korelilerden daha farklı davrandıkları ortaya çıkmıştı. Vahşi yaklaşımlardan özellikle kaçınan Kızıl Çinliler "hoşgörü politikası" dedikleri bir yaklaşım sergiliyorlardı ancak gerçekte bu, esirlerine yaptıkları sofistike psikolojik saldırıydı. Savaştan sonra Amerikalı psikologlar, Çinlilerin programının rahatsız edici başarısı sebebiyle olan biteni anlamak için geri gelen esirleri sorgulamışlardı. Örneğin, Çinliler İkinci Dünya Savaşı'ndaki esirlerin aksine Amerikalıların birbirlerini ele vermelerini sağlamışlardı. bu sebeple kaçış planları çabucak ortaya çıkıyor ve başarısız oluyordu. Çinli kamplarındaki neredeyse her Amerikalı esirin düşmanla o veya bu şekilde işbirliği yaptığı söylenmektedir.

(...)

Örneğin, esirlerden sık sık önemsiz görünen anti-Amerikan veya Komünizmden yana cümleler söylemeleri istenirdi ("Amerika mükemmel değildir" veya "Komünist bir ülkede işsizlik diye bir sorun yoktur" gibi). Küçük talepler yerine getirildikten sonra, esirlerden bu konularla ilgili ancak biraz daha büyük talepler yerine getirmeleri isteniyordu. Bir adamdan, kendini sorguya çeken Çinli ile Amerika Birleşik Devletleri'nin mükemmel olmadığında anlaştıktan sonra neden öyle düşündüğüne dair örnekler vermesi isteniyordu. Açıkladıktan sonra "Amerika'nın sorunları"nın listesini yapması ve altını imzalaması söyleniyordu. Daha sonra diğer mahkumlarla bir aradayken bu listeyi okuması isteniyordu. "Bunlar inandığın şeyler değil mi?" Daha sonra bu listedeki maddeleri daha detaylı açıkladığı bir komposizyon yazması isteniyordu.

Çinliler bu kompozisyonu ve yazanın ismini anti-Amerika radyodan sadece bütün kampa değil diğer mahkumların olduğu başka kamplara ve hatta Güney Kore2deki Amerikan kuvvetlerine yanınlıyorlardı. Bu kişi kendini birden düşmana yardım sağlayan "işbirlikçi" olarak buluyor. Bu kompozisyonu hiçbir tehdit ve zorlama olmadan yazdığının bilinciyle imajını işbirlikçi etiketi ile tutarlı olması için değiştiriyor ve bu da daha ileri seviyede iş birliği yapmasını sağlıyor. Schein'e göre "çok az sayıda kişi işbirliğine karşı koyabilmiş" olsa da "çoğu kişi kendilerine saçma gelen ancak Çinlilerin avantajlarına kullanabildiği şeyler yaparak işbirliği sağlamışlardır. Bu yöntem sorgulama sırasında özellikle itiraf, kişisel eleştiri ve bilgi almak için son derece etkili olmuştur."

Yukarıdaki bölüm Robert B. Cialdini'nin "İknanın Psikolojisi" isimli kitabından alınmıştır. İlginç bir hikaye ama konuyla ne alakası var? Öncelikle şahsi tecrübem, sorunlar henüz ciddi problemlere sebep olmadığında veya çevre baskısı izin vermediğinde kişisel bunlardan bahsetmek istemezler. Özellikle bir toplantı yapalım, birbirimizi değerlendirelim denildiğinde; Ayşe'nin, Mehmet çok konuşuyor. Deme ihtimali çok zayıftır.

Yaptığımız çalışmada 100 adet form değerlendirmemiz gerekti ("Toplam Form Sayısı = ((Personel Sayısı - 1) + 1) * Personel Sayısı). Bu kadar uğraşmamızın sebebi, kişilere "önemsiz" ve "anonim" kağıtlar üzerinde fikirlerini rahatça belirtme imkanı vermekti. Böylece daha sonra toplantıda: "Formlarda Mehmet güvenilmezdir demişsiniz. Şimdi neden güvenilmez diye sorduğumuzda, bir şey söylemiyorsunuz. Siz de Mehmet kadar güvenilmez misiniz?" diyerek serzenme imkanımız olacaktı.

Beklediğimiz gibi de oldu. Kişilere fikirlerini rahatça belirtme imkanı verdiğinizde, kişiler kalemim kılıç misali asıyor ve kesiyorlar. Ancak bunu tartışma vakti geldiğinde hissettikleri yoğun rahatsızlığa rağmen "tutarlı" olmak için içindekileri döküyorlar. Bu o kadar fazla avantaj sağlıyor ki; "Mehmet sen güvenilmez biriymişsin, kusura bakma seninle çalışamayız" demenin çok ötesinde

Kime Göre? Neye Göre? (1)

2010-01-01T13:05:00.000+01:00

İki-üç yıl kadar önce çalıştığım firmada, bir değerlendirme yapmaya karar verdik. Firma ve çalışma ortamı hakkında 15-20 soru içeren bir form ve personelin birlikte çalıştığı diğer personelleri değerlendirmeleri için anonim dolduracakları başka bir form daha hazırladık.

"İş Arkadaşı Değerlendirme Formu"'nda şu alanlarda birbirlerini değerlendirmelerini istedik;

İnisiyatif Sahibi Olma

İş Birliği ve Uyum İçinde Çalışma

Güvenilebilirlik

Sorumluluk Üstlenme

Müşteri ile İletişim

Yaratıcılık

Büro Malzemelerini Koruma

Sosyal İlişkiler

Bilgi ve Beceri Düzeyi

Gözetim Gereksinimi

İşe Devam – Mesai Saatlerine Uyumluluk

Birbiriyle paralel maddeler belirlememizin sebebi aynı zamanda doldurulan formun tutarlılığının da belirlenmesiydi. Bizler kendi değerlendirmemizi yaparken formun kendi içinde ne kadar tutarlı olduğunu da görmek istedik. Mesela bilgi ve beceri düzeyi yüksek olan, güvenilir, iş birliği içerisinde çalışan bir kişiyi sürekli gözetlemek gerekli midir?

Son olarak formları derledik, değerlendirme sonuçlarını oluşturduk. Bu formları hazırlamaktaki amacımız kişileri bu formlara göre değerlendirmek değildi. Asıl amacımız personel arasındaki mevcut ve olası huzursuzlukları ve bunların sebeplerini tespit etmekti. Bunu da şu şekilde yorumlayarak görüyorduk:

Mehmet ile iş birliği ve uyum içerisinde çalışamıyoruz, çünkü sorumluluk üstlenmiyor.

Mehmet ile iş birliği ve uyum içerisinde çalışamıyoruz, çünkü bilgi ve beceri düzeyi yeterli değil.

Mehmet ile iş birliği ve uyum içerisinde çalışamıyoruz, çünkü mesai saatlerine uyum göstermiyor.

Bir diğer yaptığımız şey ise sonuçlara hiç bakmadan, form tutarlılıklarının ortalamalarına ve standart sapmaya bakmak oldu. Standart sapma bize şunu verdi;

Bir personel, Mehmet'e ortalamadan çok daha düşük puanlar vermiş. Demek ki aralarında kişisel bir problem var. (Form kendi içerisinde tutarlı çünkü tüm puanlar düşük verilmiş.)

Bir personel Mehmet'e ortalamadan çok daha yüksek puanlar vermiş. Demek ki ya Mehmetle çok iyi anlaşıyor. (Form kendi içerisinde tutarlı çünkü tüm puanlar çok yüksek.)

Tüm personeli sonuçları değerlendirmek üzere topladık. Öncelikle firma ile ilgili güzel değerlendirmelerini görüştük. Maaşlara yapılabilecek / yapılamayacak zamlardan, kişisel gelişim imkanlarından bahsettik. Sonrasında ise iş arkadaşı değerlendirmelerine geldik.

Mehmet'in aldığı puanların madde madde bizim için bir değeri olmadığını belirttik. Bunların Mehmet için birer geri bildirim olduğu ve Mehmet'in bu konularda arkadaşlarının neler düşündüğünü görebileceğini söyledik. Böylece Mehmet doğru olduğunu düşündüğü konularda kendini geliştirmeye çalışabilecekti. Bizim için önemli olan ise, Mehmet'e yapılan genel değerlendirme ve genel tutarlılık. Hemen her personele ait en az bir marjinal form olduğu için tek tek tüm personel hakkında konuşmaya başladık.

Bu personelin beğendiğimiz yönleri nelerdir?

Bu personelin beğenmediğimiz yönleri nelerdir?

O gün pek çok sorun ortaya çıktı:

Mehmet mesaisine geç geliyor ama önemli değil, benim derdim Mehmet'in çok konuşması ve gün içerisinde bazı işlerimi yapmama engel olması.

Mehmet gün içerisinde tüm telefonları bana bırakıp, sigara içmeye çıkıyor ve aynı anda 2-3 telefonla boğuşuyorum. Oysa ki Mehmet 15 dakika boyunca dışarıda sigara içiyor.

Toplantı içerisinde bu ve benzeri problemlere çözümler üretmeye çalıştık. Pek çoğunda başarılı olduk. Hepimiz için güzel bir tecrübe oldu.

Peki başlık niye "Kime Göre? Neye Göre?", o zaman bir personelimiz sürekli itiraz ediyordu. Bu formlar çok manasız diye. Biz de aynı fikirdeydik. Çünkü böyle formları doldururken karşınızdakini kime göre dolduracağınızı bilemezsiniz. Bu yüzden tek tek maddelerin üzerinde durmadık. Mehmet'in "Bilgi ve Beceri Düzeyi", 5 çıktığında, bu kimle karşılaştırıldığında beştir?

İngilizcem "Çok İyi", kime göre? Bir İngiliz vatandaşıyla karşılaştırınca mı çok iyi? Bir İngiliz dil bilimcisi miyim? Yoksa Mehmet'e ile karşılaştırınca mı? İki cümleyi arka arkaya koyabilmem mi? Eğer şanslıysanız(!) sizi değerlendirenler Mehmet'le karşılaştırırlar. Şanssızsanız İngiliz vatandaşıyla. Ortaya şu çıkar başka bir departmandan Ahmet, çok yüksek puanlar alır ve tebrik edilir. Çünkü Mehmet'le karşılaştırılarak değerlendirilmiştir. Ama siz İngiliz vatandaşıyla karşılaştırıldığınız için düşük puanlar alır ve ceremesini çekersiniz. Oysa ki belki değerlendilen alanlarda Ahmet'den çok daha başarılı olabilirsiniz.

Puanla yapılan değerlendirmeleri hep manasız bulmuşumdur. Çünkü kime ve neye göre değerlendirildiğimiz her zaman değişir. Dolayısıyla sıkıntıları olan kişilerin konuşmalarını sağlayıp, sorunları ortaya çıkartıp; değerlendirme formlarını çöpe atmak. Değerlendirme formlarına neden ihtiyaç var? Bir sonraki yazıda bu konuya değineceğim.

Biz Burada Girişimcileri Pek Sevmeyiz!

2009-07-12T13:42:00.000+02:00

Başarılı insanları hemen hemen herkes sever. Ancak pek çok kişi aynı insanları bir şeyleri başarmaya çalışırken (girişimci) sevmez. Statükoyu korumaya yönelik bu gayri ihtiyari tepki; bir işe girişen insanları engellememize neden olur. Aksi taktirde statüko değişir ve bilmeyen bir ortamda kalırız. Biz bilmediğimiz ya da yapmaya cesaret edemediğimiz şeyleri sevmeyiz. Bu nedenle etrafımızda hayatı boyunca yemediği bir yemeği sevmediğini söyleyebilen çok sayıda insan mevcuttur. Bu insanlar her zaman jandarırlar.

Seth Godin'in The Dip kitabında söylediği gibi; muhteşem şeyler başarılmadan önce bir dip noktasından geçeriz. Dibe vurduktan sonra boğulmadan geçebilirsek, 40 Haramiler’in mağarasının kapıları bizler için açılır ve içerideki altınlara kavuşabiliriz. Kendilerini korumak için bizi engellemeye çalışan insanları aşmak başarıya giden yoldaki en büyük engellerden biridir. Fatmanur Erdoğan’ın da söylediği gibi “Ne de olsa, her kazanç bir kaybı beraberinde getirmek durumunda”. Onlar düşmemek için bizi aşağıya çekecekler.

Başarmak için, yola çıkmaktan ziyade çıkmaz sokakları da bilmek gerekir. Bu sokaklar kişiyi bir yere götürmedikleri gibi, içerisinde sizi pataklamayı, üstünüzdeki başınızdaki her şeyi almayı planlayan insanlarla doludurlar. “Başarmak için yola çıkmak gerekir.” sözünü duyup gözleri kapalı yollara çıkanların bazıları bir belediye çukuruna düşmüşlerdir.

Her başarı aslında bir değişimdir. Ama insanlar değişmez istemez. Değişmek istemeyen insanlar sizi tehdit olarak görürler. Sizi engellemeye çalışırlar. Eğer başaramazlarsa, siz başarırsınız. Ancak siz başardıktan (değişim tamamlandıktan) sonra gerçekleşen değişimin onlar için yararlı olduğunu görebilirler. Değişim sürecinde size yardımcı olan insanlar ya çok zeki/mantıklı insanlardır, ya da size yardımcı olmaktan başka şansları yoktur.

Bazen insanlara yararlı bir şeyler yapabilmek için, öncelikle onlarla savaşmak gerekebilir. Çünkü çoğu zaman her değişimden zarar görüşmüşlerdir.

Değişim hakkında daha fazlası için İlkim Begüm Kaya’nın Seth Godin’in Tribes kitabına dair notlarını inceleyebilirsiniz.

Bu İş Rekabetle Olmaz!

2009-07-12T13:01:00.000+02:00

Robert B.Cialdini’nin İknanın Psikolojisi isimli kitabında değinilen deneylerden en çok ilgimi çeken; Muzaffer Şerif ve iş arkadaşlarının (Şerif, Harvey, White, Hood & Şerif) 1961 yılında yaptığı bir çalışma. Şerif ve arkadaşları, erkek çocukların gittiği bir yaz kampında gruplar arası çatışmaları incelemeye karar veriyorlar. Bunun için deneyin bir parçası olduklarını bilmeyen çocukların sosyal ortamı, Şerif ve arkadaşları tarafından manipüle ediliyor ve etkiler gözleniyor.

Araştırmacılar, kötü niyetin ortaya çıkması için çok fazla efor sarfetmiyorlar. Çocukları iki gruba bölüp, yaşadıkları yerleri ayırıp, bir de grup ismi belirtiyorlar. Böylece birbirlerine düşman oluyorlar. Gruplar birbirlerini aşağılamaya, dalga geçmeye başladıktan sonra gruplar arasında rekabete dayalı aktiviteler düzenleniyor ve sonucunda çatışmalar, küfürleşmeler yaşanıyor. Ardından gruplar diğerlerinin kaldıkları yerleri yağmalamaya; bayraklarını çalmaya, yakmaya; tehdit etmeye ve yemek sıralarında itişip kakışmalara başlıyorlar.

Deneye göre uyumsuzluğun formülü çok basit: "Katılımcıları gruplara ayrırın ve kendi yağlarında kavrulmalarına izin verin. Daha sonra, süregelen rekabeti biraz daha alevlendirin. Ve işte gruplar arası artan nefret.”

Peki uyumluluk için ne yapmışlar?

Gruplar arasındaki rekabetin herkese zarar vereceği durumlar yaratılmış. Motto: “Ortak fayda için iş birliği gerekli.”

Yolda otobüsün “kazara” bozulması sonucunda tüm kamp öğrencilerinin otobüsü itmek zorunda kalması, film almak için parası kalmayan kamp yönetiminin tüm kamp öğrencilerinden para toplaması ve sonucunda gece beraber eğlenmeleri, patlayan bir boru nedeniyle kamp deposunda su kalmaması ve tüm kamp öğrencilerinin birlikte çözüm üretmesi gibi olaylardan sonra; eskiden birbirine düşman olan gruplar dost olmuşlar hatta son kalan paralarını da birbirlerine milkshake ısmarlamak için kullanmışlardır.

Öyleyse uyumluluk için işbirliği ve birliktelik, uyumsuzluk için ise rekabet ve gruplaşma gerekli diyebiliriz.

Stanne, D.W Honson & R.T Johnson der ki: “Pek çok grupta iş birliği sadece sevgi değil daha fazla grup başarısını da sağlamaktadır.” (1999)

Oysa Fatmanur Erdoğan; dostluk, bireycilik ve rekabet üzerine ne güzel tespitlerde bulunuyor:

“Şehir hayatımızda, profesyonel ve çok önemli iş ortamlarımızda takım ruhu oluşturmaya, birlik içerisinde birşeyleri gerçekleştirmeye çalışıyoruz. Eğitimler üzerine eğitimler alıyor, kurum kültürüne uygun insanlar olarak gelişiyoruz. Eğitim odalarından çıkınca her birimiz rekabetin kol gezdiği gerçek iş ortamlarına dönüyoruz. Şöyle bir gerçekle karşılaşıyoruz:

Bir adet açık pozisyon ve pozisyona talip 20 adet çalışan. Takım oyuncuları birden lobi faaliyetleri için kolları sıvamaya başlıyor, ne de olsa, her kazanç bir kaybı beraberinde getirmek durumunda. Her gün “bireysel gelişim” adına rakiplerimizden bir adım öne çıkacak şekilde kendimizi kuvvetlendiriyoruz. Elbette bunu “kendimiz” için yapıyoruz. Bizler sadece ve sadece “kendimizle yarışıyoruz.” Birimiz takım lideri oluyor, pozisyon atlıyor takım oyunculuğundan terfi ediyoruz. Ama elbette, her liderin iyi bir takım oyuncusu olması gerektiğini de çok iyi biliyoruz. Bu yüzden takım oyuncusu arkadaşlarımızla kucaklaşıyor, bir sonraki fırsatı kapmak ve elbette grubun başarısı için “kendimize odaklanmaya” ve pozisyonumuzu kuvvetlendirmeye devam ediyoruz.”

Başarıyı getirecek motivasyonun ve iş birliğinin rekabet ile yaratılabileceğine inanan yöneticiler; aynı zamanda birbiriyle rekabet halindeki çalışanlarının kolay yönetilebildiğini bilirler. Çünkü rakibinizi geçebilmek için onun gibi olmanız yeterli değildir. Ondan farklı olmanız gerekir. Bu ise iş hayatında şu manaya gelir: “Doğruyu söylüyor bile olsa karşı çık.”. Havadaki kötü kokuyu aldınız mı?

Hatalı hedeflerin oluşturduğu problemlerden bahsetmiştim. Bazı hedefler doğru olmalarına rağmen çok soyut göstergelere sahiptir. Bu göstergeler zamanla çarpıtılır ve hedef haline gelirler. Mesela 'iş hayatında başarılı olmak’ gibi soyut bir hedefi olan bir kişi için en kolay başarı göstergesi terfidir. Böylece kişi artık başarılı olmaya değil müdür olmaya odaklanır. Etrafımızdakilere iş hayatında başarılı olduğumuzu gösterebilmek için iki etkili göstergemiz vardır:

Maaş
Ünvan

Ancak ne yazık ki artık başarılı olduğumuz için maaş ya da ünvan kazanmıyoruz. Ünvan ya da maaşımızdan dolayı başarılı gibi görünüyoruz. Ünvana ya da maaşa odaklı olmak bizleri gerçek başarılardan, galibiyetlerden uzaklaştırıyor diye düşünüyorum. Ayrıca sadece bunlara odaklı olmak Uğur Özmen’in de belirttiği diğer bozuklukların da göstergesi.

Zihinden Problemler – Bir İşçi, İki İşçi, Bir Duvar ve Takım Olmak

2009-07-04T14:48:00.002+02:00

Matematik der ki; bir kişi bir işi 2 saatte yapıyorsa, iki kişi aynı işi 1 saatte bitirir. Oysa çoğu zaman ikisi birlikte aynı işi 5 saatte bile bitiremezler. Buna sinerji denir mi bilemem, ancak ekip olmak kesinlikle bu değil.
Bir grubun/ekibin/takımın/departmanın parçası olarak, ait olduğumuz örgütün başarısını pek umursamıyoruz. Örgütün içerisindeki rakiplerimizle olan yarışta nerede olduğumuz önemli.

“Altımda çalışan benden başarılı olmasın, üstüm beni beğensin, yanımda çalışanları ezeyim, Ahmet projesini bitirirse kesin şef olacak bir açığını yakalamam lazım… Şimdi bu projenin raporu müdüre sunulacak, o yüzden Ahmet’in adı geçmesin. Ahmet’i bir şekilde uzak tutmalıyım.”

Çoğu zaman insanların bizi ait olduğumuz gruplarla özdeşleştirdiğini unutuyoruz. Ait olduğumuz grubun başarısının, bizim başarımız olduğunu; birlikte başarmanın çok daha kolay olduğunu unutuyoruz.
Birbirimizi tanımalıyız. Nelerden hoşlanır, neleri sevmeyiz; nelerden korkarız, neler bizi heyecanlandırır? Neleri yapabiliriz, neleri öğrenebiliriz, neleri öğrenemeyiz, neleri yapamayız? Neleri dinlemekten hoşlanırız, ne duymak ister, nasıl konuşuruz? Birbirimizi nasıl tamamlarız? Birbirimizi nasıl geliştiririz? Birlikte daha iyi şeyleri nasıl başarabiliriz? Birlikte aynı işleri nasıl daha kısa sürede bitiririz?

Sadece pazarlama konusunda miyop değiliz; insan sevgisi ve insani ilişkilerde de miyopuz. Gözümüzün önündeki gerçekleri, güzellikleri çoğu zaman göremiyoruz. Birlikte çalışmanın ne kadar eğlenceli ve kolay olduğunu görmemiz lazım. Bunun için gözlere lens değil, kulaklara küpe lazım. Bir de İstanbul’un kireçli sıradanlık sularından bozulmuş kalplere kireç çözücü…

Anadolu Üniversitesi Kariyer Günleri 2009 Programı

2009-04-27T07:32:00.000+02:00

Anadolu Üniversitesi Kariyer Kulübü tarafından organize edilen Kariyer Günleri 2009'un programı şöyle:

28 Nisan 2009

10:30 - 11:00 : Açılış Konuşması (Prof.Dr.Ömer Zühtü ALTAN) (Salon Anadolu)
11:00 - 12:00 : Prof.Dr.Yılmaz BÜYÜKERŞEN Yılmaz Hocanın Defterinden Kariyer Notları (Salon Anadolu)

12:30 - 13:30 : Ford Otosan (İBF Mezunlarımız) (Salon Anadolu)
13:00 - 14:00 : AvivaSA (Kırmızı Salon)
13:00 - 14:00 : Garanti Bankası (Mavi Salon)

14:00 - 15:00 : Türkiye İş Kurumu (Salon Anadolu)
14:30 - 15:30 : Süremer (Kırmızı Salon)
14:30 - 15:30 : Yorktrade (Mavi Salon)

15:30 - 16:30 : Kariyer.net CEO'su Yusuf AZOZ (Salon Anadolu)

16:30 - 17:30 : Açılış Kokteyli

29 Nisan 2009

10:00 - 11:00 : Arçelik (Salon Anadolu)

11:30 - 12:30 : JCI (Salon Anadolu)
11:30 - 12:30 : ATV - Sabah Grubu (Kırmızı Salon)

13:00 - 14:00 : Finansbank (Salon Anadolu)
13:00 - 14:00 : Philip MorrisSA (Kırmızı Salon)
13:00 - 14:00 : Yapı Kredi Sigorta (Mavi Salon)

14:30 - 15:30 : Eczacıbaşı (Salon Anadolu)
14:30 - 15:30 : Odeon Turizm (Kırmızı Salon)
14:30 - 15:30 : Yapı Kredi Emeklilik (Mavi Salon)

16:00 - 17:00 : Endel Şirketler Grubu (Salon Anadolu)

Cansu ve Müzik

2009-04-23T11:11:00.000+02:00

Cansu bir otistik. Ama "açık" bir otistik. Gülen, güldüren, eğlendiren, sevimli...

En önemli meziyetlerinden biri şarkı söylemesi. Artık yarı-profesyonel bir solist oldu sayılır. Grubuyla birlikte; okul bahçesi törenlerinde, Kuruçeşme Arena'da, Kadıköy Halk Eğitim Merkezi'nde, Türkmax'da "konserler" verdi. Artık hem - piyano - çalıyor hem de söylüyor.

Cansu küçükken konuşmamdan rahatsız olurdu. Ben konuştuğumda huysuzlanır ve "Sus! Bibibi konuşma!" diye azarlardı. Sorunu çok ilginç bir şekilde çözdük. Artık düz konuşmak yerine şarkı söyler gibi söylüyordum ve Cansu hiç kızmıyordu.

Pek çok otistik çocuk gibi Cansu da küçükken sürekli Kral TV izlerdi. Kliplere bayılırdı. Demet Sağıroğlu'nun Arnavut Kaldırımı şarkısına neredeyse tapardı. O şarkı çalmaya başladığında sevinçten kendisinden geçerdi. O zamanlar Youtube olmadığı için istediğimiz zaman çalamazdık. Cansu mutlu olduğu için, bizler de bu şarkıyı çok sevdik.

Cansu çok iyi bir dinleyicidir ve çok iyi bir isim hafızası vardır. Televizyonda yer verilen hemen her şarkıyı bilir. Test etmek için sık sık "Bu kimin şarkısı?", "Bu şarkının adı ne?" sorularını sorarız. Nadir de olsa şarkıyı bilmediği durumlarda ya şarkının içinden bir kelime seçip; tahmin yürütür.

İlk hangi şarkıyı söylediğini hatırlamıyorum ama en çok Ayna'nın - Ölünce Sevemezsem Seni şarkısını söyledi. Yaklaşık 3-4 yıl boyunca sürekli bu şarkıyı dinletti bize. Sayesinde ailecek depresyona girdik.

Cansu'nun solistlik macerası, kaynaştırma için gittiği ilkokuldaki müzik öğretmenlerinin bir kaç çocuğun bu işe elverişli olduğu keşfetmesiyle başladı. Gitar haricindeki tüm entrumanların - bateri, piyano ve bir yığın sallamalı, vurmalı çalgılar - otistik çocuklar tarafından çalındığı bir orkestranın solisti oldu Cansu.

Bir çocuğa, yeteneğiyle ön plana çıkma şansı verilmesi çok güzel. Bir insanın yapabildiği bir şey için taktir edilmesi, sevilmesi çok güzel. Alkışlanmanın, sevilmenin Cansu'yu ne kadar mutlu ettiğini videolarında görebilirsiniz. Otistikler genellikle ciddi görünürler. Ama Cansu'nun ne kadar mutlu olduğunu görüp de etkilenmemek mümkün mü? Cansu ve grubu konser verirken sadece biz değil; hemen herkesin gözleri yaşarıyor.

Web Sitelerinde İletişim

2009-04-21T15:31:00.000+02:00

Çalıştığım firmalardan birinin web sitesi hazırlanmıştı. Site, patronun beğenisine sunuldu. Patron tasarımın güzel olduğuna ama bazı eksiklikleri olduğunu vurguladı. Sonra bu eksiklikleri kalem kalem belirtti:

Sitede iletişim bilgilerini ilk bakışta görebilmeliyim.

İletişim bilgilerininin nerede olduğunu aramak zorunda kalmamalıyım.

İletişim bilgilerini bulduktan sonra bunu nasıl kullanabileceğimi düşünmemeliyim.

Web sitesinin içerik yönünden zengin ya da fakir olması umrumda değil; müşteriye firmayı aratabilmeli.

Firmayı aramayı düşünmeyen bir müşteri bile; web sitesini gördüğünde mutlaka firmayı aramak istemeli derdi. Böylece her istediğine cevap verebilir, ikna edebilir, yönlendirebilirim.

Sonuç olarak:

Web sitesinin başlığına (title) firmanın telefon numarası,

Sayfanın en can alıcı kısmına "Numaranızı bırakın, sizi arayalım" formu,

Navigasyon özelliği bulunan her alana "Bize Ulaşın", "İletişim" linkleri konuldu.

Santral numarası, faks numaraları, direk hatlar, departman dahili numaraları ve e.posta adresleri iletişim sayfasına konuldu.

Firmanın adresi de iletişim sayfasına konuldu.

Pek çok yere telefon, santral kulaklığı ve benzeri iletişimi çağrıştıran bannerlar konuldu.

Tekrar incelediğimizde gözümüze şunlar çarptı:

İnsanlar sizi arayalım formunu doldurmaya çekiniyorlardı çünkü SMS ile spam yapmak ya da sürekli aramak istediğimizi düşünüyorlardı. Bunun için formdaki "İsim" alanına "Soyadınızı yazmanız gerekmemektedir.", "Telefon" alanına ise "Cep telefonu numaranızı vermenize gerek bulunmamaktadır." İnsanlara yakınlarındaki herhangi bir telefon olabileceğini, isimlerini sadece hitap edebilmek için aldığımızı ve asıl amacımızın iletişim olduğunu göstermeye çalıştık.

Firmanın adresi yeterince açık değildi. Bu nedenle çeşitli yönlerden tarifler ve Photoshop ile hazırlanmış bir kroki ile desteklendi. (O zamanlar GoogleMaps yoktu)

Spam olmasın diye resim olarak koyduğumuz adresler; e.posta göndermek isteyen kullanıcılar tarafından kopyalanamıyordu. Bu da e.posta gönderme isteklerini azaltıyordu. Bunu önlemek için resim yerine Javascript ile hazırlanmış ve kullanıcıyı rahatsız etmeyen bir anti-spam yöntemi uygulanmaya başlandı.

Sonuç olarak biz istediğimizi aldık. Daha çok aranan, görüşülen, ilgilenilen bir firma haline geldik. (Satışlara ya da kara ne kadar yansıdığı ile ilgili somut bir bilgim yok.)

Yakın zamanda okuduğum çok güzel bir yazıda şöyle diyordu: "Daha çok insan ile iletişim kurmak ve daha çok popüler olmak için kapıları açık bırakmak yetmez. Bir de içeri davet etmek gerekli" [1]

[1] Bu sözün kime ait olduğunu bulamadım bilen varsa ve bildirirse sevinirim.
[2] Görsel http://www.andrewchase.com sitesinden alınmıştır.

Anadolu Üniversitesi Kariyer Günleri 2009

2009-04-21T06:51:00.000+02:00

Kariyer Günleri bu sene Anadolu Üniversitesi Kariyer Kulübü tarafından organize edilecek. Etkinlik, tamamen (katılım, ikramlar,kokteyller) ücretsizdir. Bu seneki sloganları: "Gelecek, bugünden ona hazırlananlara aittir".

Katılmak isteyenleri 28-29 Nisan 2009 tarihlerinde, 10:00-18:00 saatlerinde Anadolu Üniversitesi Kongre Merkezi'ne bekliyoruz. Katılımcılara ayrıca sponsorlar tarafından çeşitli promosyonlar da verilecekmiş.

Katılımcılar:

1 - Ford Otosan
2 - Türkiye İş Kurumu (Ankara'dan Uzmanlar)
3 - www.kariyer.net 'in CEO su Yusuf AZOZ
4 - AvivaSA
5 - Süremer (KPSS hakkında...)
6 - Yorktrade (e-dış ticaret üzerine)
7 - Arçelik
8 - JCI ve Girişimcilik
9 - Finansbank
10 - Eczacıbaşı
11 - Endel Şirketler Grubu
12 - ATV - SABAH Grubu
13 - Philip MorrisSA
14 - Odeon Turizm
15 - Yapı Kredi Sigorta
16 - Yapı Kredi Emeklilik
17 - Garanti Bankası
18 - Secret CV
19 - Mediacat
20 - Wall Street

Turizm Lisesinde, Neden Üniversite?

2009-04-15T09:00:00.000+02:00

Pazartesi günü Eskişehir'de bir turizm meslek lisesinde; öğrencilere neden üniversiteye gitmeleri gerektiğine dair bir sunum yaptım. Okul çok güzeldi. Uygulama otellerine hayran kaldım. Ancak devlet okulu zihniyeti devam ediyordu. Öğretmenlerden hiç olumlu elektrik alamadım. Müdürün odasındaki nöbetçi zili çok hoşuma gitti. Aynı anda hem zile basıp; hem de "Nöbetcii!" diye bağırması da ilginç bir enstantaneydi.

Sunumun ilk parçası öğrencilerin aslında neden üniversiteye gittikleri ama bu nedenlerin ne kadar hatalı olduğu ile ilgiliydi. Peki neydi bu nedenler?

1. Diploma sahibi olmak, yüksek kazançlı bir meslek elde etmek için
2. Askerlikte rahat etmek için
3. Kültürlü bir kişilik kazanmak için
4. Ailemiz ve çevremiz öyle istediği için

Özellikle aile ve çevre baskısı hakkında söylediklerim, diploma konusundaki düşüncelerim öğrencileri biraz heyecanlandığı için sonraki kısmı anlatmak daha zevkli oldu. Bu kısımda neden üniversiteye gitmek istemeyenlerin sebeplerine değindim:

1. Üniversite okuyacağım parayla iş kurup o işi yaparım
2. Üniversite okuyacağım sürede bir yerde çalışıp daha çok tecrübe kazanabilirim
3. Teorik bilgi gereksiz, önemli olan pratik bilgidir
4. Üniversitede öğreneceklerimi evde kendim de öğrenebilirim

Son olarak da asıl amacımızın ne olduğu ve üniversitenin bu amaca bir araç olarak nasıl hizmet edebileceğini, üniversitenin uzmanlıkla, araştırmayla, geliştirmeyle, paylaşmayla ilgili bir kurum olduğunu; yeterlilikle alakasının olmadığını belirttim. Benzerliklerin değil de farklılıkların önemli olduğunu açıklamaya çalıştım. Şu örnek ilgilerini çekti:

"Herkes soru sormaya çekinirken; soru sorarsanız hocanız kanaatini yüksek kullanır. Herkesin konuştuğu bir sınıfta susarsanız, kanaat yüksek olur. Ama herkes kaçtı, sınıfta kimse kalmadı diye kaçarsanız; toplu olarak disipline gidersiniz." Hayat bazı sınırlar içerisinde farklılıkları ödüllendirir. Herkesin susması gereken bir durumsa konuşursanız cezasını çekersiniz. Bunu da iyi ayarlamanız gerekir. Elinizden geldiğince farklılaşmaya çalışın. Herkes İngilizce biliyor, o zaman Rusca, İspanyolca, Çince öğrenin. Siz öğrenene kadar Çince, turizm dili haline gelicek."

Özellikle sektörde çok fazla kalifiye olmayan eleman çalıştırıldığından bahsettiler. Haklı olduklarını ancak; hem kriz, hem küresel ısınma, hem de Avrupa Birliği sürecinde turizmin zorlu bir yoldan geçeceği. Bu esnada bazı insanları silkeyeceğini, az sayıda ve kalifiye eleman çalıştırmanın önem kazanacağını, kıyı bölgelerindeki turizm terörizminin azalacağını vurguladım.

En çok tekrarladığım cümle ise şuydu: "Bir şeyi yaparken, en iyi şekilde yapmaya çalışın. Ortaya çıkan şey en kötüsü de olsa önemli değil; bir dahaki sefer telafi edersiniz."

Sanırsam anadolu lisesi kazanamadıkları, düz liseye gitmek istemedikleri için meslek lisesini seçen ya da ailesi tarafından "madem kafan çalışmıyor o zaman git bir meslek lisesinde meslek öğren" diye gönderilen öğrencilere verilebilecek çok güzel öğütlerdi. Umarım bir gün hatırlarlar.

Takip Ettiğim Turizm & Seyahat Blogları

2009-04-06T06:30:00.000+02:00

E-Tourism is Here
Blog on travel: Decrypting the Online Travel Industry & Travel 2.0
Musings on travel ecommerce blog
Internet Strategy for Tourism and Travel Industry
The BOOT - The Business of Online Travel
thetravelprblog - all about travel, social media and public relationships
Tourism Internet Marketing 2.0
dottourism - blogging digital marketing in travel & tourism
Tourism Resources - Resources for tourism operators
Tourism Tide - Marketing innovations, interviews and new wave (2.0+) solutions within the Tourism and Travel
T4 Blog - Travel & Tourism Technology Trends
Travel Marketing in the Age of Web 2.0 & Beyond
Marketing on the Smart Web - Travel & Tourism Marketing in the Age of Web 2.0 & Beyond
Travel Rants Blog
Travolution - For the online travel industry
Turizm Bilgi Blogu
web 2.0 travel tools
YoLcuLoOk

Faili Meçhul Kıyak & Beyazshow

2009-03-28T06:14:00.000+01:00

Fazla söze ne hacet. Teşekkürler Tunç Kılınç.

Bilgisayar Dergileri ve PCnet

2009-03-27T13:19:00.000+01:00

Vakti zamanında ASP İndir olarak, PCnet ile bir iş birliği yapmıştık. İki sene boyunca her ay 5-10 adet popüler hazır uygulamanın kurulumunu ekran görüntüleri ve basit açıklamaları ile PCnet CD'sinde anlatmıştık. Ayrıca forumlarında ASP bölümünü idare etmeye çalışıyorduk. Az önce FriendFeed'de PCnet ile ilgili bir şeyler görünce bir daha aklımdan geçirdim PCnet'in diğer dergilerden ne kadar farklı olduğunu.

Suse'nin hatırlamadığım bir versiyonuna dair bir set (dvd, cd, kitaplar vs.) vermişlerdi vakti zamanında. Bu setin yanında özel bir linux dergisi yayımlamışlardı. Set de dergi de halen duruyor. Lisanslı Windows için bu kadar materyal verilmiyor.

Popüler olduğu için hack vs. konularına çok bulaştığı için biraz eleştiriliyor FriendFeed'de şuan. Ancak bir düşündüm de gerçekten özgün hareketlerin hemen hemen hepsini de PCnet atmış.

Biraz da fiyatları ucuzlasa şu bilgisayar dergilerinin...

Ne Kadarını Gördük? Zihniyet...

2009-03-23T09:27:00.000+01:00

Daha önce evinden hiç çıkmamış. Kimse ona dışarıdaki hayattan bahsetmemiş. Bütün evreni evinden ibaret sanıyor. Evrenin ve evinin kralı o. Kimse evreni ondan iyi bilemez değil mi?

Bir gün kapıyı keşfediyor. Kapıyı açıp apartmana çıktığında, karşı daireden başka birisi daha çıkıyor. Hemen kafasında sorgulamaya başlıyor. Öyleyse başkaları da yaşıyor, onların da kendi evleri var. Apartmanı baştan aşağı dolaşıp yeni sistemi öğrenmeye, anlamaya uğraşıyor.

Kafası halen allak-bullakken aşağıdan gelen ışığı farkedip; ışığa doğru yürüyor. Bir kapıyı daha farkediyor. Korkarak açıp bakıyor. İşte o zaman ilk defa görüyor bir ilkbahar sabahı sokağa düşen güneşin ışık oyunlarını; bu narin sokakta top oynayan çocukları, camdan sepetini indiren kadınları, balkonlara asılmış kıyafetleri görüyor. Şaşırıyor.

Sonrasında yürümeye, dolaşmaya başlıyor. Her gittiği yerde yeni bir şey öğreniyor. Mahalleler, ilçeler, köyler, kasabalar, şehirler, ülkeler, adalar, kıtalar, gezegenler, güneş sistemleri, evrenler... Artık şaşırmıyor, sadece merak ediyor.

---

Bugün web tasarımına başlayan biri 20 tane HTML tagını öğrenip, yaratıcılığıyla bunları birleştirip 3-5 güzel bir şey ortaya çıkarttığında kendini şahane bir web tasarımcısı zannedecektir.

Bugün biraz espiri yeteneği olan, biraz da yaratıcı biri 3-5 tane reklam sloganı üretip kendini en kaliteli reklamcı gibi hissedecektir.

Ancak ne zaman kendi evlerinden çıkıp, dışarıdaki gezegeni görürler; o zaman anlayacaklar ve susacaklar. Önce çok şaşıracaklar, sonra alışacak ve kavramaya başlayacaklar. Böylece öğrenmeye açılacaklar.

Bizler az çok şanslıyız. Evimizin kapılarını kendimiz bulduk ya da birileri bize gösterdi. Ne zaman bir şeyden emin olsam, bir şeyi çok iyi bildiğimi düşünsem hemen etrafıma bakıp bir kapı ararım.

Çok güzel şeyler ortaya çıkartmış olabiliriz. Ama bizim hayal bile edemediklerimizi yapmayı beceren insanları göz önünde bulundurarak konuşmalıyız. Etrafımdaki 3-5 cahile göre iyi biliyor olabilirim. Ama etrafımdaki 4 milyar insan arasında neredeyim? Ne kadar daha öğrenebilirim? Hiç bir fikrimden emin olmadığım için her zaman ikileme düşerim. Ama biraz daha çok mantıklı olduğuna karar verdiğimi uygulamaya çalışırım.

Arada halen evinde oturup kendini kral zannedenleri görüyorum. Mümkün olduğunca yavaş, dikkat çekmeden uzaklaşmaya çalışıyorum. Çünkü asla inanmayacaklar dışarıda bir evren olduğuna.

Şunu da unutmamak lazım; kendi evinden başka ev görmeyen için dünyanın en güzel evi kendi evidir. Kendi şehrinden başka şehir görmeyen için dünyanın en güzel şehri kendi şehridir. Tavsiye alırken dikkat etmek, araştırmak, yargılamak, eleştirmek, saldırmak gerekir.

Ufku genişletmek çok önemli. Ufku genişletmek için düşünmek lazım. Düşünmek için de bazı değerleri, kuralları gözardı etmek gerekiyor.

Bir işi çok iyi yaptığını zanneden ama hiç anlamayan insanlara kızmayın. Eleştirmeye çalışın, anlatmaya çalışın. Eğer anlamıyor ya da eleştiri kabul etmiyorlarsa; yavaşça hissettirmeden uzaklaşın.

Eğer elli üç dakikanız olsaydı?

2009-03-21T18:35:00.000+01:00

Uğur Hoca'nın tavsiyesi üzerine Küçük Prens'i tekrar* okumaya başladım.

Aşağıdaki bölüm tüm bilişim, bilgisayar, teknoloji tanıtan, pazarlayan, satan insanların "daha çok işi, daha az zamanda ve daha hızlı yapabileceksiniz" mottosuna...

Teknoloji sayesinde kazandığınız sürede ne yapıyorsunuz?

“Günaydın” dedi küçük prens.

“Günaydın” dedi satıcı. İnsanların susuzluğunu gidermek üzere hazırlanmış tabletler satardı. Haftada bir kez bu tabletlerden aldınız mı, o hafta hiç susamazdınız.

“Peki bunları niçin satıyorsunuz?”
“Çünkü bu, insanlara çok vakit kazandırıyor. Uzmanlar bunun araştırmasını yaptılar. Haftada tam elli üç dakika kazanıyorsun.”
“Peki bu elli üç dakikada ne yapıyorlar?”
“Canları ne isterse.”
“Eğer elli üç dakikam olsaydı,” dedi küçük prens, “bir su pınarına doğru ağır ağır yürürdüm.”

İnternet Bir Zamanlar Özgürlüktü

2009-03-21T07:12:00.000+01:00

İnternet bir zamanlar özgürlüktü.

Herkes her istediğini söyleyebilir, yayımlayabilir, yapabilirdi. Gerçek kimlikler değil; sanal kimliklerle yaşadığımız için küfürden de gocunmazdık. Biri hacklendiğinde sadece üzülürdük. Bunu yasal bir suç olarak görmez; önlem almadığı için hacklenenin suçu olarak görürdük. Pornografik bir şey karşımıza çıktığında kapatırdık. Kontrolünü kendimiz yapardık. Bizler de istemci - sunucu mimarisinin bir parçasıydık. Birilerinin sunduğunu, istemiyorsak görmüyorduk.

Yaşadığımız ve istediğimiz şey gerçek anlamıyla anarşiydi. Kurumların ve firmaların pek olmadığı, devletin, zorlamaların az olduğu bir ortamda yaşıyorduk. Gerçekte yaratılamayan; sanal bir ütopyaydı.

İnternetin parçalarının hemen hepsi özerktir. Bu da devletlerin ya da bireylerin internetin kontrolünü ellerine almalarını engeller. Bugün Youtube, TTnet DNSlerinde banlanınca; başbakanın OpenDNS kullanarak girebilmesi bu sayede gerçekleşmektedir. Ayrıca alan adlarının sahipliği de bu şekilde sağlanmaktadır.

Ancak günümüzde internet, sanallıktan çıkıp; gerçekliğe yönelmiştir. Gerçek kimliklerimizi kullanıp; gerçek hayatta yaptığımız şeyleri internette yapıyoruz. İnterneti kullanma amacımız gerçek hayatımızın bir kısmını fiber-kablolar üzerinden yaşama isteği.

İçinde hayat geçen her şey devletin kontrolünde olduğuna göre; devletlerin interneti de kontrol etmesi gerekiyor. Bugün MI5'in yöneticisinin tüm VOIP görüşmelerini ve e.postaları kayıt altına almamız gerekli demesi; dev sansür ve filtre yapılarının oluşturulması, özel sansür kurulları kurulması, e-imzalar, e-kimlikler, e-dönüşümler tamamen bu ihtiyacın karşılanması için.

Bugün sanal dünya, hayatımızın bir parçası haline gelmiştir. Dolayısıyla kontrol gerekmektedir. Devletler de internette kontrolü sağlayabilecekleri her olanağı değerlendirmektedir.

TR uzantısının kontrolünün ODTÜ'den alınıp TK'ya verilmesi de kontrolün sağlanması operasyonunda güzel bir harekettir. Ancak bu değişikliğin asıl nedeninin sansür ya da kontrol altına alma isteği olduğunu sanmıyorum. Asıl neden bence bazı kişilerin bu işin kontrolünün neden ODTÜ'de olduğunu anlamaması; içinde Türkiye geçen herşeyin kontrolünün devlette olması gerektiğini düşünmesi ya da ODTÜ'nün yarın başlarına bela olabileceğine inanması olabilir.

Sonuç olarak ODTÜ çok güzel bir hizmet vermiyordu. Ancak yakında tamamen gerçek kimliğimizle özdeşleşecek internet için Türkiye'de; sanallıktan, gerçekliğe atılan bir adımdı. Artık bir adım daha gerçek olduk; bir adım daha devlet kontrolündeyiz.

Yakın zamanda sanal özgürlüğümüzü kaybedeceğiz. Sanal özgürlüğümüz için güçlü şifrelenmiş, sadece belirli bir guruha yayılmış gizli gruplar oluşturup; bir nevi kendi ağımızı yaratmak zorunda kalacağız. Çünkü devlet her şeyi kontrol etmek isteyecek, kontrol edemediği erişimlere izin vermeyecek.

Uğur Özmen'in dediği gibi çok şey kaybedeğiz. SiberKültür'ün dediği gibi saçma sapan uygulamalar da gerçekleşecek. Ama yapacak birşey ne yazık ki yok. Çünkü devletimiz yenilik, geliştirme, güzelleştirme arayışında değil. Kontrol arayışında.

Tahoe Developer Kit

2009-03-17T09:51:00.000+01:00

Elektronik ve yazılımı birleştiren çözümleri çok severim. X10 modülleri, akıllı ev çözümleri, robotikler...

Microsoft .Net Micro Framework'ü kullanabileceğiniz bir developer kit arıyorsanız; uzmanların belirttiği üzere en hoş çözümlerden biri Tahoe. Türkiye'de satan bir yer olmadığı için benim gibi fiyatından ya da gümrükte takılmasından çekinebilirsiniz.

Çeliker Bahçeci 15.03.2009 tarihi itibariyle DeviceSolution firmasının Türkiye distribütörü olmuş. Kendisi çok kısa bir sürede ürünü temin edebiliyor. Fiyatları ve detayları sitesinde duyurmuş. Sitesi şimdilik biraz kötü bir durumda ancak en kısa zamanda düzelteceğinden hiç şüphem yok.

Çok fazla uğraşacak zamanım, ayıracak param ve yapacak güzel bir projem olmadığına karar verdiğim için almaktan şimdilik vazgeçtim. Ancak sizlerin ilgilini çekebilir.

Çeliker Bahçeci'yi şahsen tanımadığım gibi, firması ya da güvenilirliği ile ilgili de bir fikrim bulunmamaktadır. Güvenilmez olduğunu kesinlikle düşünmemekle beraber, ne kadar güvenilir olduğuna dair yorum da yapamayacağım. Sitesini ve firmasına dair bilgileri düzenlerse ya da bir banka güvenli ödeme sayfası kullanırsa daha uygun olur gibi düşünüyorum.

One Minute! Semantik Web

2009-03-15T14:34:00.000+01:00

Başbakan'ın Davos'u terketmesi, moderatör gerginliği, İsrail'in öldürme bilgisi gibi konuları tartışmaktan Davos'un geri kalanını gözden kaçırdık.

Davos'da çok güzel bir semantik web sunumu yapılmış. Bilişim sektöründe olmayıp da semantik webi merak edenler için şahane bir sunum.

Kanada'ya Göç Et(me)mek

2009-03-09T18:13:00.000+01:00

'Göç Hareketleri' isimli ne manası olduğunu bir türlü çözemediğim bir ders için - yapmam gereken onca önemli ve gerekli şey dururken - Kanada ve Kanada'nın göç politikalarını ele alan bir sunum hazırlamaktayım. Göç öncesine dair sayfalarca yazı buldum; ancak yerleşmenin ardından neler olduğuna dair resmi / geçerli ve yeterli materyal bulamadım. Ta ki NotCanada sitesini bulana kadar.

Site, göç sonrasında yaşananları ve Kanada'daki iş bulma problemini gayet güzel şekilde anlatıyor. Aşağıdaki videolar ise kesinlikle izlenmeli.

Sözlükteki #3778478 nolu entry de oldukca ilgi çekici.

Google Chrome ve Türkçe Desteği

2009-02-27T12:06:00.000+01:00

Google Chrome'un 2.0.166.1 versiyonu ile birlikte Türkçe yazım kontrolüne de kavuşmuş bulunmaktayız. Uzun zamandır arzu ettiğim bir özellikti. Bir de bağlaç olan "de" ve "ki" ayrımı yapabilse ve bazı insanları uyarabilse çok şahane olacak. Açıkçası "Resim değil fotoğraf! Emin misiniz?" şeklinde bir diyalog çıkartsa çok mutlu olurum. Tabi bir de ayarlarına "Bağlaç olan 'de' ve 'ki' için beni uyarma" tarzı bir özellik eklenmesi gerekecek.

Bu update'i kullanabilmek için Dev sürümüne geçmeniz gerekiyor. Eğer Dev sürümünde iseniz ayarlardan gerekli değişiklikleri yapabilirsiniz.

Agile ve Anadolu Üniversitesi Kütüphanesi

2009-02-22T15:27:00.000+01:00

Bir süredir kendimi Agile ve Alt.Net konularına adadım. Agile yazılım geliştirme ile ilgili en önemli problem; genellikle bloglar üzerinden yayımlanan yazıların konseptin ufak bir kısmını anlatması ya da konsept ile ilgili problemlerden bahsetmesi. Henüz konseptin ne olduğunu tam olarak bilmiyorken; bunlarla karşılaşmak, insanın kafasını daha çok karıştırıyor.

Agile ile ilgili en güzel kaynakların kitaplar olduğuna karar verdim. Eğer İngizlice bilmiyorsanız bu konuda biraz hayal kırıklığına uğrayacaksınız. Nitekim bulabildiğim tek kitap; Extreme Programming (XP) ile ilgili. Agile'ın da içerisinde bulunan bu konsepte dair kitabı okumak elbette faydalı olacaktır ancak XP, Agile ülkesindeki bir şehir sadece.

Anadolu Üniversitesi Kütüphanesi'nde anlaşma yapılmış bazı kuruluşların yayımladıkları kitaplarda araştırma yapabilir ya da bu kitapları e.kitap olarak okuyabilirsiniz. İşin güzel kısmı burada başlıyor. Kitapları okumak için kütüphaneye gitmenize gerek yok. İnternete bağlanan ve proxy destekleyen her bilgisayar ile bu veritabanlarına ulaşabilirsiniz. Kütüphanenin sitesinde bulunan nasıl kullanacağınıza dair görüntülü anlatım yardımıyla evinizden de bu kütüphanelere bağlanıp e.kitapları okuyabilirsiniz.

Şimdilik Ebrary, Elsevier E-book Collection, Referex Engineering E-Books kolleksiyonları mevcut. Ebrary kesinlikle muhteşem. Bu kadar kaliteli kaynaklara ücret ödemeden ulaşabilmek; okulu uzatmaya değer.

Şimdilik şu kitapları okumaktayım: (Hepsi Anadolu Üniversitesi öğrencileri tarafından ücretsiz ulaşılabilir)

Re: Proje Yönetimi ve Bilişim Sektörü

2009-02-15T20:20:00.000+01:00

Mehmet Turaç'ın Proje Yönetimi ve Bilişim Sektörü başlıklı blogunu okudum bugün.

Yorum olarak cevaplamak için uzun bir yazı olduğu için blog olarak cevaplıyorum.

Büyük çaplı bilişim projelerinde (hadi yazılım projesi diyelim) bir deadline belirtmek mümkün değildir. Ancak "yaklaşık bitiş tarihi" belirtilebilir.

Projenin müşteri için yapıldığı göz önünde bulundurularak, proje müşteri ile birlikte hazırlanmalıdır. Bundan kastım müşterinin ofisinde çalışmak değil.

Projeler parçalar haline getirilmeli ve belirli periyodlarla (1 hafta, 2 hafta) müşteriye sunulmalıdır. Hazırlanan şey tasarım içerisinde olmayabilir, içinde buglar barındırabilir. Ancak önemli olan şey müşteriye sunulabilmesidir. Müşteriye; "Bu bölümü böyle yaptık, buraya bunu girince böyle oluyor. Sonra da bunu yapıyorsunuz ve böyle oluyor." denilebilmelidir.

Unutulmamalıdır ki müşteri, programcı değil. Programcılar da; müşterinin bulunduğu alanda uzman değil. Müşteri istediği şeyi anlatmayı başaramamış olabilir ya da programcı müşterinin alanındaki teknik yetersizliği nedeniyle bazı şeyleri hatalı yapmış olabilir. Dolayısıyla kısa süreli sunumlar, bu tarz çatışmaları engelleyecektir.

Bunların haricinde, müşteri ile yapılan görüşmelerin kayda alınması (ses ya da görüntü) çok faydalı olabilir. Not alan kişi kendi açısından önemli olduğunu düşündüklerini not alır. Notun yanı sıra bu kayıtların tekrar incelenmesi projenin tasarlanma aşamasında çok faydalı olabilir. Bir diğer faydası ise projenin her hangi bir aşamasında bu kayıtlar bazı şeylerin eksik olarak yapılmadığını, müşterinin iletmediğini kanıtlamak amacıyla kullanılabilir.

Yazılım için proje yönetimi konularında Agile, Scrum, Extreme Programming gibi teknikler mutlaka detaylı olarak araştırılmalıdır.

Şimdi yazının başına dönelim; dedik ki deadline olmalıdır, yaklaşık bitiş tarihi olmalıdır. Ancak ufak parçalardan oluşturulan bütün bir projede yaşanan aksaklıklar müşterinin gözünün önünde olacağı için nedenini de anlayacaktır. Kendisinin de içerisinde bulunduğu bir yazılım projesindeki gecikme müşteri için de hoşgörülebilir olacaktır.

Peki ya sözleşmeler? Sözleşmeler de tarih üzerine değil; aynı sunumun 2 defa ertelenmesi durumunda müşteriye projeyi iptal etme hakkı verilmesi gibi bir madde barındırılabilir.