“ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน” เป็นความต้องการของทุกคริสตจักร องค์การ หรือแม้กระทั่งประเทศชาติ

ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน หมายความว่าอย่างไร?

–   การมีเป้าหมายอย่างเดียวกัน

–   การมีความเชื่ออย่างเดียวกัน

–   ความร่วมมือร่วมใจในการทำงานเพื่อให้เป้าหมายสำเร็จ

ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน เป็นสิ่งดีหรือไม่?

พระธรรมสดุดี 133:1 “ดูเถิด ซึ่งพี่น้องอาศัยอยู่ด้วนกัน เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ก็เป็นการดี และน่าชื่นใจมากสักเท่าใด”

ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน เป็นการดี และน่าชื่นใจ

ความไม่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน เป็นสิ่งที่ไม่ดี และไม่น่าชื่นใจ

สดุดี 133 นักวิชาการหลายท่านให้ความเห็นว่า กษัตริย์ดาวิดเป็นผู้ประพันธ์ กษัตริย์ดาวิดเป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตั้งแต่มีประเทศอิสราเอลมา ท่านเป็นเพียงเด็กเลี้ยงแกะกลางทุ่งนาที่พระเจ้าทรงเลือกและทรงเรียกให้เป็นกษัตริย์ของชนชาติอิสราเอล ท่านเป็นกษัตริย์นักรบ รบที่ไหนชนะหมด     มีอาณาเขตกว้างใหญ่   แต่น่าเสียใจที่ท่านล้มเหลวในการปกครองครอบครัว ครอบครัวแตกแยก   นั่นเป็นเพราะท่านได้กระทำความบาปต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ด้วยการทำผิดพระบัญญัติ ล่วงประเวณีผัวเมียเขา เอาภรรยาของเพื่อนบ้านมาเป็นภรรยาของตน อีกทั้งท่านมีภรรยาหลายคน ทั้งลูก และภรรยาเหล่านั้นก็ทะเลาะเบาะแว้งกัน ลูกที่เกิดกับภรรยาคนหนึ่งก็หลับนอนกับภรรยาอีกคนหนึ่ง    (2 ซามูเอล 16:20-22) พี่จะข่มขืนน้องสาวต่างมารดา พี่ฆ่าน้องต่างมารดา (2 ซามูเอล บทที่ 13-14) ลูกจะฆ่าพ่อคือกษัตริย์ดาวิด (2 ซามูเอล บทที่ 15-18)

กษัตริย์ดาวิดประพันธ์เพลงนี้ เมื่อยืนอยู่ระเบียบหน้าต่างพระราชวังมองออกไปเห็นชาวอิสราเอลเดินจูงมือถือแขนระหว่างพ่อแม่ไปยังพระวิหาร เพื่อนมัสการพระเจ้า เป็นภาพครอบครัวที่มีความรัก ความอบอุ่น เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันที่ชื่นใจเป็นอย่างยิ่ง  แต่ตรงกันข้ามกับครอบครัวของตนเอง มีแต่การทะเลาะเบาะแว้ง ชิงดี ชิงเด่น อยากเป็นใหญ่ เป็นโต คิดแล้วเศร้า น้ำตาไหล      ท่านจึงพูดว่า “ดูเถิด ซึ่งพี่น้องอาศัยอยู่ด้วยกัน เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ก็เป็นการดี และน่าชื่นใจมากสักเท่าใด”

ซาตานเป็นผู้ที่ขัดขวางพระเจ้า โดยเฉพาะการทำให้คนของพระเจ้าแตกแยก ซาตานทำงาน    24 ชั่วโมง และพยายามทุกวิถีทางที่จะสร้างความแตกแยกในทุกที่ที่มีความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

กษัตริย์ดาวิดได้เปรียบภาพความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันใน พระธรรมสดุดี 133:1-3 ไว้ 2 ภาพ

ภาพที่ 1 ข้อ 2 เป็นภาพการเจิมตั้งปุโรหิต คือ อาโรน ผู้เจิมตั้งคือโมเสส อาโรนเป็นพี่ชายของโมเสส แต่คุกเข่าให้น้องชายทำพิธีแต่งตั้ง ภาพที่ปรากฏจึงเป็นภาพของการยอมถ่อมตัวลงร่วมรับใช้ น้ำมันหอมที่ใช้ในการเจิมจึงไหลลงจากศีรษะ มาหนวด เครา และร่างกายจรดปลายเท้า ทำให้เกิดกลิ่นหอมฟุ้งกระจาย แต่ถ้าอาโรนซึ่งเป็นพี่ไม่ยอมน้อง ภาพนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น

ภาพนี้ ข้าพเจ้าเห็นว่าการเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน จะเกิดขึ้นได้ทุกคนในคริสตจักร / องค์การจะต้องยอม ถ่อมตัว ถ่อมใจ ร่วมกันรับใช้องค์พระผู้เป็นเจ้า แม้เราจะมีวัยวุฒิ / คุณวุฒิสูงกว่า พระเจ้าทรงให้     ทุกคนร่วมรับใช้ตามขนาดของประทานที่ได้รับ

ท่านเปาโล ได้อธิบายให้เห็นถึงความสำคัญของทุกคนที่ร่วมรับใช้ในพระวรกายของ     พระเยซูคริสต์ (1 โครินธ์ 12:12-27)

ภาพที่ 2 ข้อ 3 เป็นภาพน้ำค้างของภูเขาเฮอร์โมน ที่อยู่ตอนเหนือของประเทศอิสราเอล   ไหลมารวมกันบนภูเขาศิโยน เป็นที่มาของแม่น้ำจอร์แดน ซึ่งใช้หล่อเลี้ยงทั้งคน พืช สัตว์ ในประเทศที่แห้งแล้ง เช่นอิสราเอล

น้ำค้างหยดเล็กๆ หยดเดียวไม่มีค่า ไม่มีพลัง แต่น้ำค้างหยดเล็กๆ หลายหยดมาหลอมรวมกันก็กลายเป็นแม่น้ำสายใหญ่ที่มีคุณค่า มีพลัง เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น ทั้งมนุษย์ พืช และสัตว์ ทำให้แผ่นดินที่แห้งแล้ง เกิดความสดชื่น มีชีวิตชีวา  อย่างไรก็ตาม ปัจจัยสำคัญของการเป็นน้ำหนึ่ง       ใจเดียวกันคือ “คน”

พระเยซูคริสต์ทรงตระหนักถึงความสำคัญของการเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน พระองค์จึงทรงอธิษฐาน ทูลขอต่อองค์พระผู้เป็นเจ้า ในพระธรรมยอห์น 17:1-26

ยอห์น 17:1-5          อธิษฐานเพื่อพระองค์ จะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับพระบิดา

ยอห์น 17:6-19        อธิษฐานเพื่อโลก ให้มีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

ยอห์น 17:20-26      อธิษฐานเพื่อสาวก ให้มีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

มีคริสตจักรแห่งหนึ่ง มีความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในการรับใช้องค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างยิ่ง    วันหนึ่ง ผู้นำคริสตจักร 2 คน เกิดขัดแย้งกัน และผลการขัดแย้งได้ขยายไปสู่ครอบครัวของทั้งสอง และขยายไปสู่เพื่อนของทั้งสองคน และขยายผลไปทั่วทั้งคริสตจักร แรกๆ ก็เพียงแต่เกิดเหตุการณ์ว่า ถ้าผู้นำคนหนึ่งได้นำ หรือเทศนา หรือมีบทบาทในคริสตจักร อีกฝ่ายหนึ่งจะไม่เข้าร่วม ต่อมาก็กลายเป็นไม่มาคริสตจักรเลย

ความทุกข์ก็เกิดขึ้นกับศิษยาภิบาล จะทำอย่างไร เทศนาเรื่องความรักก็แล้ว เทศนาเรื่องความเป็นเอกภาพก็แล้ว จนไม่รู้จะหาเรื่องอะไรมาเทศนา สมาชิกก็ยังไม่ยอมกลับเข้ามาคริสตจักร จึงได้อธิษฐานทูลขอการช่วยเหลือจากองค์พระผู้เป็นเจ้า

ศิษยาภิบาลจึงเขียนจดหมายเชิญสมาชิกทุกคนให้มาร่วมนมัสการพระเจ้า เพื่อไว้อาลัยให้ “สมาชิกที่เรารัก” ซึ่งได้ล่วงหลับไป เมื่อสมาชิกทุกคนได้รับจดหมายก็สอบถามกันว่า “สมาชิกที่เรารัก” คือใครได้ล่วงหลับไป แต่ไม่มีผู้ใดสามารถให้คำตอบได้

พอถึงวันอาทิตย์ทุกคนก็ไปคริสตจักร แต่ไม่ยอมทักทายซึ่งกันและกัน ศิษยาภิบาลเทศนาก็ไม่ตั้งใจฟัง เมื่อเทศนาจบ ศิษยาภิบาลก็เชิญสมาชิกให้ออกมาคารวะที่โลงศพ ซึ่งตั้งไว้หน้าธรรมมาสทีละคน จนถึงคนสุดท้าย

ศิษยาภิบาลจึงถามว่า ท่านได้คารวะผู้ที่เรารัก ซึ่งได้ล่วงหลับไปหรือยัง ปรากฏมีชายคนหนึ่งลุกขึ้นพูดด้วยเสียงดังว่า “ไม่เห็นมีใครในโลงศพ มีแต่หน้าของผมในนั้น” ศิษยาภิบาลจึงตอบว่า “คริสตจักรของเราคือท่านทั้งหลาย หากท่านแตกแยก และไม่มีใครมาโบสถ์ เราก็ควรปิดโบสถ์มิใช่หรือ” และขยายความต่อไปอีกพอสมควร

สมาชิกได้ฟังก็ร้องไห้ หันหน้าเข้าหากัน ให้อภัยซึ่งกันและกัน และคงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

วันอาทิตย์นี้ เป็นอาทิตย์แรกของเทศกาลพระบิดา ตลอดเทศกาลนี้เราจะตระหนักและระลึกถึงพระราชกิจอันมีพระคุณขององค์พระผู้เป็นเจ้า ที่พระองค์ดำรงเป็นพระบิดาผู้ทรงฤทธิ์ที่สุด ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์ และแผ่นดินโลก พระองค์ผู้ทรงสร้างสรรพสัตว์สรรพสิ่งทั้งหลาย

พระองค์เป็นแหล่งแห่งชีวิต ผู้ทรงสร้างมวลมนุษยชาติตามพระฉายาของพระองค์ ให้บรรดาผู้เชื่อเป็นครอบครัวเดียวกัน โดยพิธีมหาสนิทซึ่งเป็นเครื่องหมายแห่งความเป็นหนึ่งเดียว ผ่านทางพระโลหิตและพระกายของพระเยซูคริสต์พระบุตรองค์เดียวของพระองค์

ในเทศกาลพระบิดา เราจึงเปลี่ยนม่านในพระวิหารเป็นสีเขียว เล็งถึง “ชีวิตใหม่” ชีวิตที่ครบบริบูรณ์   ดังพระเยซูตรัสว่า “ขโมยนั้นย่อมมาเพื่อจะลักและฆ่าและทำลายเสีย เราได้มาเพื่อเขาทั้งหลายจะได้ชีวิต และจะได้อย่างครบบริบูรณ์” (ยอห์น 10:10)

สิ่งที่ใหญ่ในประวัติศาสตร์ของมวลมนุษยชาติ คือพระเจ้าพระบิดาได้สำแดงความรักอันมั่นคง ด้วยการกอบกู้มนุษยชาติ และชีวิตของเราทั้งหลายให้พ้นจากความผิดบาป ความตาย และรับชีวิตนิรันดร์ โดยทาง    พระเยซูคริสต์เจ้า ผู้ทรงเป็นองค์พระเมษโปดก ยอมรับเอาความบาปและความตายแทนมนุษย์ แทนท่านและข้าพเจ้า

พระคัมภีร์บันทึกว่า

“จงดูพระเมษโปดกของพระเจ้า

ผู้ทรงรับความผิดบาปของโลกไปเสีย…

เพราะว่าพระเจ้าทรงให้พระบุตรเข้ามาในโลก

มิใช่เพื่อพิพากษาลงโทษโลก

แต่เพื่อช่วยกู้โลกให้รอดโดยพระบุตรนั้น” (ยอห์น 1:29,3:17)

นี้คือข่าวดีที่มาถึงเราทั้งหลาย และยังมวลมนุษยชาติ ถ้าเช่นนั้นเราจะตอบสนองพระเดชพระคุณขององค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างไร?  วันนี้เราจะมาดูชีวิตของผู้รับใช้พระเจ้าท่านหนึ่งที่ได้ตอบสนองการทรงเรียก และตอบสนองพระคุณของพระเจ้า โดยการประกาศข่าวประเสริฐเรื่องความรอดที่มาจากพระเยซูคริสต์เจ้า ผู้รับใช้พระเจ้าคนนี้ชื่อฟีลิป

พระวจนะของพระเจ้าตอนที่เราได้อ่านร่วมกันนั้นได้ชี้ให้เราพบ…

1) การดำเนินชีวิตของฟีลิป คุณหมอลูกาได้บันทึกชีวิตของท่านไว้ในพระคัมภีร์กิจการ 6:3 ฟีลิปเป็นคนที่มีชื่อเสียงดี ประกอบด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์และมีสติปัญญา สิ่งเหล่านี้ก็ได้สะท้อนให้เราเห็นแล้วว่าชีวิตของ ฟีลิปเป็นที่ชอบพอต่อน้ำพระทัยของพระเจ้า เขาได้รับใช้พระเจ้าอย่างมีความกระตือรือร้น พึ่งพาองค์        พระวิญญาณบริสุทธิ์ ชีวิตของฟีลิปได้สำแดงถึงผลของพระวิญญาณ ดังอ.เปาโลกล่าวไว้ในพระคัมภีร์กาลาเทีย 5:22 ว่า “ฝ่ายผลของพระวิญญาณนั้นคือความรัก ความปลาบปลื้มใจ สันติสุข ความอดกลั้นใจ ความปรานี ความดี ความสัตย์ซื่อ” ไม่เพียงแต่เท่านั้น ฟีลิปยังเป็นผู้ที่ยำเกรงพระเจ้า เพราะการยำเกรงพระเจ้าเป็นบ่อเกิดแห่งสติปัญญาและความรอบรู้ มีการแยกสิ่งผิด สิ่งถูก และเลือกตัดสินใจดำเนินชีวิตในทางที่ถูกและชอบธรรม  ในสายพระเนตรของพระเจ้า

ดังนั้นพระคัมภีร์ตอนนี้และชีวิตของฟีลิปได้หนุนใจเราทั้งหลายให้ดำเนินชีวิต โดยอาศัยการทรงนำของพระวิญญาณบริสุทธิ์ มีความยำเกรงพระเจ้า กระทำสิ่งที่ดีงาม และเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงดี “ดังนั้น เจ้าจงหาความพอใจ และชื่อเสียงดีในสายพระเนตรพระเจ้า และในสายตามนุษย์” (สุภาษิต 3:4)

2) การทำพันธกิจของฟีลิป ซึ่งเวลานั้นคริสตจักรในกรุงเยรูซาเล็มเผชิญกับปัญหา ความไม่เข้าใจซึ่งกันและกัน อีกทั้งการดูแลสมาชิกคริสตจักรไม่ทั่วถึง มีบางกลุ่มได้รับการดูแลเป็นพิเศษ และบางกลุ่มไม่ได้รับการเอาใจใส่

เพื่อการดูแล และการอภิบาลคริสตจักรให้ทั่วถึง ครอบคลุมทุกๆ ด้าน ทั้งร่างกาย จิตใจ และจิตวิญญาณ พวกอัครทูตจึงแต่งตั้งสเทเฟน ฟีลิป และคนอื่นๆ รวม 7 คนในการช่วยกันดูแลคริสตจักร โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้มีชื่อเสียงดี ประกอบด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ และมีสติปัญญา

เราทั้งหลายผู้เชื่อวางใจในพระเยซูคริสต์ พระเจ้าได้แต่งตั้งเราทั้งหลายให้เป็นผู้ดูแลคริสตจักรและแบกภาระของกันและกันในคริสตจักรของพระเยซูคริสต์  พระวจนะของพระเจ้าได้หนุนใจเราทั้งหลายให้เราเอาใจใส่

ทั้งพระวจนะของพระเจ้าและการแจกทานอย่างทั่วถึงทุกคนทุกกลุ่ม เราจะละเลยสิ่งหนึ่งสิ่งใดก็ไม่ได้ การศึกษาพระวจนะของพระเจ้า การอธิษฐานและการทำพันธกิจต้องทำควบคู่กันไป

คริสตจักรที่หนึ่งเชียงใหม่ของเรามีสมาชิกไม่น้อยกว่าหนึ่งพันคน แน่นอนที่สุด ถ้าคนหนึ่งคนใดของคริสตจักร หรือแผนกหนึ่งแผนกใดในคริสตจักรจะดูแลสมาชิกทั้งหมดคงไม่ทั่วถึงอย่างแน่นอน

เหตุฉะนั้น การที่สมาชิกทุกคนหรือเราทั้งหลายจะตระหนักถึงการนำของประทาน ตะลันต์ วันเวลา และความสามารถจากพระเจ้ามารับใช้ร่วมกัน ดูแลเอาใจใส่ หนุนใจ แบกภาระงานพันธกิจร่วมกัน และเป็นแบบอย่างที่ดีให้แก่กันและกัน ก็เป็นสิ่งที่น่าชื่นใจ และเป็นสิ่งที่พระเจ้าทรงพอพระทัยอย่างแน่นอน เหมือนดังฟีลิปได้ดูแลคริสตจักรในเวลานั้น

3) การประกาศข่าวดีเรื่องพระคริสต์ของฟีลิป นอกจากฟีลิปจะรับใช้ดูแลในงานพันธกิจในด้านต่างๆ เช่น การแจกทานแก่ผู้ยากจน หญิงม่าย เด็กกำพร้าแล้ว สิ่งหนึ่งที่ฟีลิปได้กระทำคือ ท่านได้สัตย์ซื่อต่อพระมหาบัญชาของพระเยซู คือการทำพันธกิจนำคนพบกับความรักของพระเจ้าพระเยซูคริสต์

พระวจนะของพระเจ้าตอนที่เราได้อ่านไปแล้วนั้น เป็นตอนที่ฟีลิปได้แบ่งปันข่าวประเสริฐ ความรัก   ความรอดของพระเยซูคริสต์ ผู้ซึ่งเป็นพระเมษโปดก ผู้ยอมตายรับเอาความบาปผิดของมนุษย์ไป ฟีลิปได้อธิบายความจริง และประกาศความจริงนี้กับขันทีชาวเอธิโอเปีย ผู้ซึ่งมานมัสการพระเจ้าที่กรุงเยรูซาเล็ม

พระเจ้าทรงนำฟีลิปให้พบกับขันทีที่เมืองกาซา ในถนนเขตทะเลทราย ซึ่งกำลังเดินทางกลับเอธิโอเปีย (คำว่าเอธิโอเปีย ไม่ได้หมายถึงประเทศเอธิโอเปียในปัจจุบัน แต่เป็นเมืองที่อยู่ทางตอนใต้ประเทศอียิปต์)

การที่ขันทีท่านนี้มานมัสการพระเจ้าที่กรุงเยรูซาเล็ม เป็นข้อสังเกตที่น่าสนใจยิ่ง อาจเป็นเพราะว่าเขา  ไม่พบพระเจ้าที่แท้จริงในประเทศของเขา ดังจะเห็นได้จากพระราชินีแห่งเอธิโอเปียได้ถวายลูกตัวเองในฐานะ    ลูกแห่งพระอาทิตย์

อย่างไรก็ตาม ฟีลิปได้นำขันทีผู้นี้พบกับองค์พระเยซูคริสต์ พระเจ้าองค์พระผู้ช่วยให้รอด และขันทีก็ตัดสินใจรับบัพติสมาที่แม่น้ำ

พันธกิจด้านการนำคนมาพบกับความจริง ความรอด และความรักในพระเยซูคริสต์ เป็นพระประสงค์ของพระเจ้าที่พระองค์ทรงมีต่อชีวิตของเรา เพราะว่าพระองค์ไม่ต้องการให้ผู้หนึ่งผู้ใดต้องพบกับความพินาศ

แต่พระองค์มีน้ำพระทัยให้มนุษย์ทุกคนได้พบกับความชื่นชมยินดี ชีวิตนิรันดร์ และความรอด โดยทางพระเยซูคริสต์

ดังนั้นเอง พันธกิจหลักคริสเตียน นอกจากเราจะรับใช้พระเจ้าตามของประทาน ถวายทรัพย์         มานมัสการอย่างสม่ำเสมอ อธิษฐาน เฝ้าเดี่ยว อีกสิ่งหนึ่งที่เขาขาดเสียไม่ได้ คือการแบ่งความรักของพระคริสต์กับผู้ที่ท้อแท้ใจ ผู้ที่แสวงหาความจริงของชีวิต ผู้ที่ยังไม่รู้จักพระองค์

พ่อ แม่ พี่น้องที่เคารพรักทุกท่าน พระวจนะของพระเจ้าทรงชี้ให้เราเห็นชีวิตของผู้รับใช้พระเจ้าในอดีต ซึ่งมีชื่อเสียงดี ประกอบด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ และมีสติปัญญา ดำเนินชีวิตด้วยความถ่อมใจไปกับพระเจ้า อย่างเช่นฟีลิปและผู้รับใช้พระเจ้าคนอื่นๆ

พันธกิจสำคัญที่เราไม่สามารถมองข้ามหรือละเลยได้ คือ การอธิบายความจริง แบ่งปันความรักของ  พระเยซูคริสต์ให้กับคนรอบข้าง และนำคนมาพบพระคริสต์

แต่ถ้าเรารู้สึกว่ายังมีข้อจำกัดอยู่ในการพูดหรือแบ่งปันเรื่องของพระเจ้า พี่น้องทุกท่านสามารถเชิญชวนเพื่อน หรือนำเพื่อนเข้าสู่โครงการ “ยังมีหวัง” (My Hope) รายการนี้จะช่วยท่าน นำท่านและเพื่อนของท่านรู้จักกับองค์พระคริสต์อย่างแน่นอน

พระคัมภีร์ได้หนุนใจเราว่า

“แต่ผู้ที่ยังไม่เชื่อในพระองค์

จะทูลขอต่อพระองค์อย่างไรได้

และผู้ที่ยังไม่ได้ยินถึงพระองค์

จะเชื่อในพระองค์อย่างไรได้

และเมื่อไม่มีผู้ใดประกาศให้เขาฟัง

เขาจะได้ยินถึงพระองค์อย่างไรได้

ฉะนั้นความเชื่อเกิดขึ้นได้ ก็เพราะการได้ยิน

และการได้ยินเกิดขึ้นได้ก็เพราะการประกาศพระคริสต์” (โรม 10:14,17)

คริสตจักรของพระเยซูคริสต์ได้ก่อตั้งขึ้นที่กรุงเยรูซาเล็ม โดยที่เหล่าสาวก และสมาชิกของคริสตจักรเปี่ยมล้นด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์พร้อมกับดำเนินชีวิตตามพระวิญญาณ ทุกคนต่างขะมักเขม้นฟังคำสอนของ อัครทูต ในการอธิษฐาน ในการร่วมสามัคคีธรรมทุกวันๆ ทั้งที่พระวิหาร และตามบ้านด้วยใจชื่นชมยินดี สาวกและสมาชิกทุกคนร่วมชีวิต หลอมจิตรวมใจ และร่วมมือกันทำงานอย่างมีเอกภาพ ประสิทธิภาพ และสันติสุข ที่สำคัญนั้นคือ ทุกคนในคริสตจักรยำเกรง ยกย่อง และถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าด้วยความจริงใจ พร้อมกับยกพระเยซูคริสต์เป็นประมุขของคริสตจักรแต่เพียงผู้เดียว พระเจ้าได้เพิ่มพูนพระพรแก่คริสตจักรให้เจริญขึ้นทั้งปริมาณ และคุณภาพโดยโปรดให้คนทั้งหลายซึ่งกำลังจะรอดมาเข้าเป็นสาวกและเป็นสมาชิกคริสตจักรเพิ่มขึ้นทุกวันๆ  โดยการทรงนำของพระวิญญาณบริสุทธิ์ เหล่าอัครฑูตและสมาชิกคริสตจักรได้รักกัน เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน เข้มแข็ง และร้อนรนในการทำพันธกิจสามอย่างคือ

1. ประกาศพระวจนะของพระเจ้าอย่างกล้าหาญว่า “พระเยซูคริสต์ทรงเป็นขึ้นมาจากความตาย”    นี่เป็นสาระเดียวที่ทุกคนในคริสตจักรเชื่อวางใจ เป็นพยาน และบอกเล่าให้แก่คนทั้งหลายได้รู้ ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ หรือไปที่ไหน

2. ปกป้องพระกิตติคุณด้วยชีวิต สมาชิกคริสตจักรได้ยืนหยัดบนความเชื่อเดียวโดยคิด พูด และทำทุกอย่างที่แสดงออก และสะท้อนว่า “พระเยซูคริสต์ทรงเป็นขึ้นมาจากความตาย และทรงพระชนม์อยู่กับ  พวกเขาตลอดไป” ทุกคนต่างพร้อมและยินดีที่จะรับการข่มเหง ทนทุกข์ และตายเพื่อพระเยซูคริสต์อย่างกล้าหาญ

3.ปฏิบัติตามพระวจนะของพระเจ้าอย่างเคร่งครัด สมาชิกคริสตจักรได้เอาสิ่งที่ได้ศึกษาและเรียนรู้จากพระวจนะมาเป็นวิถีแห่งการดำเนินชีวิตประจำวันของเขา ทุกคนเชื่อและเข้าใจว่า พระวาทะของพระเยซูนั้นเป็นอาหารสำหรับชีวิตจิตวิญญาณ เป็นประทีปส่องทางชีวิต และเป็นบรรทัดฐานเดียวของชีวิตแห่งการเป็นสาวกของพระองค์ที่ต้องเชื่อฟัง และปฏิบัติตามอย่างเป็นชีวิตจิตใจ

พระเจ้าชอบพระทัยพิธีกรรม พฤติกรรม และพันธกิจของอัครฑูตและสมาชิกคริสตจักร จึงได้เพิ่ม   สง่าราศี และพระพรมากมายแก่คริสตจักรเยรูซาเล็มให้เจริญขึ้นอย่างรวดเร็วทั้งปริมาณและคุณภาพ เมื่อไหร่พระเจ้าอวยพระพร เมื่อนั้นมารซาตานจะปฏิบัติการร้ายทันทีด้วยการต่อต้าน ใส่ร้าย และมุ่งทำลายผู้นำ     และสมาชิกคริสตจักรทั้งต่อหน้าและลับหลังอย่างเป็นกระบวนการ มารซาตานตั้งตัวเป็นศัตรูของพระเจ้าตั้งแต่เริ่มสร้างโลก โดยพยายามทำลายประชากร พระบุตร และงานของพระผู้สร้าง มารทดลองพระเยซูทุกอย่าง  แต่ไม่สำเร็จ มันจึงหันเป้ามาทำลายคริสตจักรซึ่งเป็นพระกายของพระองค์ มารซาตานใช้ผู้มีอำนาจทางศาสนาและการเมือง จ่ายเงินจ้างทหารปล่อยข่าวลือเรื่องการเป็นขึ้นจากตายของพระเยซูว่า “พวกสาวกของเขามาลักเอาพระศพไปในเวลากลางคืนเมื่อเรานอนหลับอยู่” (มัทธิว 28.13-14) พระเยซูทรงเป็นขึ้นมาจากความตาย ได้ปรากฏแก่เหล่าสาวก และบัญชาให้พวกเขาออกไปเป็นพยานฝ่ายพระองค์ในกรุงเยรูซาเล็ม ทั่วแคว้นยูเดีย แคว้นสะมาเรีย และจนถึงที่สุดปลายแผ่นดินโลก (กิจการ 1.8) ทุกแห่งที่มีการประกาศความจริงเรื่องพระเยซูเป็นขึ้นมาจากความตาย มีคนทิ้งความเชื่อเดิม และพระเจ้าได้นำคนประมาณห้าพันคนกลับใจมาเป็นสาวกของพระเยซูกัน เหตุการณ์นี้ได้สร้างความไม่พอใจ อิจฉา และโกรธแค้นแก่ผู้นำศาสนาเป็นอย่างที่สุด ดังนั้นพวกเขาจึงใช้สภาซันเฮดรินซึ่งเป็นสภาทางศาสนามาเป็นเครื่องมือเล่นงานพวกอัครฑูตและคริสตจักร โดยสั่งจับเปโตรและยอห์นขังคุก เมื่อหาความผิดไม่ได้จึงขู่เข็ญห้ามทำการใดๆ ในนามของพระเยซู แล้วปล่อยตัวไป

มารซาตานยังใช้คนต่างชาติ และผู้มีอำนาจทางการเมืองจัดการกับคริสตจักรในข้อหากบฏต่ออาณาจักรโรมันเพราะไม่เชื่อว่า “ซีซาร์เป็นพระเจ้า” แต่กลับเชื่อว่า “พระเยซูคริสต์เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า” ยิ่งศัตรูภายนอกข่มเหง กล่าวหา ทำร้าย ทำลายหนักมากเท่าใด คริสตจักรยิ่งเข้มแข็ง รักกัน และผนึกกำลังกันต่อสู้ด้วยการอธิษฐานอย่างร้อนรน  เมื่อศัตรูภายนอกทำอะไรคริสตจักรไม่ได้ มารซาตานจึงหันมาใช้คนในคริสตจักรเป็นศัตรู

ทำลายคริสตจักรเสียเอง ใช้เปโตรห้ามพระเยซูไม่ให้ทำตามพระทัย และปฏิเสธพระองค์สามครั้ง (มัทธิว 16.21-23, 26.69-75) ใช้ยูดาสอิสคาริโอททรยศขายพระองค์ในราคาสามสิบเหรียญเงิน(มัทธิว 26.14-16) ครั้งนี้มันได้ใช้สมาชิกในคริสตจักรสองคน คืออานาเนียกับภรรยาชื่อสัปฟีราสมรู้ร่วมคิด และร่วมใจกันมุสาต่อพระวิญญาณบริสุทธิ์ (กิจการ5.1-11) ผลลัพท์คือทั้งสองตายในทันทีทันใด

ปัจจุบันนี้มารซาตานยังคงปฏิบัติการร้ายอยู่ โดยใช้ทุกคนที่ยอมก้มหัวให้มันไม่ว่าจะเป็นสามัญชน    หรือคนที่มีอำนาจ อิทธิพล และชื่อเสียงทางศาสนา การเมือง เศรษฐกิจ สังคม และผู้มีความรู้ทางการศึกษาสูงซึ่งมีอยู่จำนวนมากที่อยู่ในและนอกคริสตจักรเป็นศัตรูทำร้าย และทำลายคริสตจักรของพระเยซูคริสต์เสียเอง  อัครฑูตเปโตรได้เตือนสติคริสตจักร และบรรดาผู้เชื่อวางใจในพระเจ้าทุกยุคทุกสมัยว่า “ท่านทั้งหลายจงสงบใจ จงระวังระไวให้ดี ด้วยว่าศัตรูของท่านคือมารวนเวียนอยู่รอบๆ ดุจสิงห์คำรามเที่ยวไปเสาะหาคนที่มันจะกัดกินได้ จงต่อสู้กับศัตรูนั้นด้วยใจมั่นคงในความเชื่อ” (1 เปโตร 5.8, 9ก)

ศัตรูของคริสตจักรจากภายนอกเรายังพอมีทางที่จะรู้ เห็น ป้องกัน และรับมือได้ แต่ที่แฝงตัวอยู่ในคริสตจักรนั้นยากที่เราจะรู้ หากเรามีความยำเกรงพระเจ้า พระองค์จะประทานพระปัญญาให้แก่เราที่สามารถหยั่งรู้ว่าใครคือศัตรูของคริสตจักร และถ้าเราดำเนินชีวิตตามพระวิญญาณบริสุทธิ์จริง พระองค์ก็จะช่วยเราให้รู้จักศัตรูที่อยู่ในคริสตจักรได้ โดยพวกเขาจะมีบุคลิก ลักษณะ และพฤติกรรมดังนี้

1. ใส่หน้ากากปกปิดความชั่วร้าย และความผิดบาปของตัวเองเสมอ โดยแสร้งคิด พูด และทำสิ่งดี ต่อหน้าแต่แฝงด้วยเจตนาร้าย หรือมีวาระซ่อนเร้น พระเยซูขนานนามพวกนี้ว่า “คนหน้าซื่อใจคด”  (มัทธิว 23.1-36) ซึ่งได้แก่ผู้นำทางศาสนานั่นเอง พระเยซูตรัสว่า “ท่านทั้งหลายจงระวังผู้เผยพระวจนะเท็จ ที่มาหาท่านนุ่งห่มดุจแกะ แต่ภายในเขาร้ายกาจดุจหมาป่า” (มัทธิว7.15) เราเรียกคนพวกนี้ว่าคนหน้าไหว้หลังหลอกนั่นเอง

2. ใส่เสื้อศพตลอดเวลา คือคนที่สวมวิสัยมนุษย์เก่าเมื่อครั้งยังเป็นคนบาปอยู่ทั้งๆ ที่กลับใจรับบัพติศมาแล้วแต่ชีวิตเต็มด้วยการล่วงประเวณี การโสโครก ราคะตัณหา ความปรารถนาชั่ว ความโลภ….ความโกรธ  ความขัดเคือง การคิดปองร้าย การพูดให้ร้าย คำพูดหยาบโลน และมุสา (โคโลสี 3.5-9)  ชีวิตประจำวันจะมีแต่การงานของเนื้อหนังมากกว่ามีผลของพระวิญญาณตามที่อัครฑูตเปาโลกล่าวแก่พี่น้องในคริสตจักรกาลาเทีย (5.16-23)

3. ใส่ใจสิ่งของที่อยู่แผ่นดินโลกนี้มากกว่าสิ่งที่อยู่เบื้องบน(สวรรค์) นั่นคือให้ความสำคัญ ยกย่อง เทิดทูน และโอ้อวดตัว ตลอดจนยกผู้ที่มีภูมิหลังดี มีปริญญาบัตรหลายใบ มีหน้าตา ชื่อเสียง เกียรติ บารมี ศักดิ์ศรี อำนาจ ยศถาบรรดาศักดิ์ ตำแหน่ง ทรัพย์สินเงินตรา มั่งคั่งทางเศรษฐกิจ ร่ำรวยด้านสังหาริมทรัพย์ และอสังหาริมทรัพย์ ฯลฯ ครั้งหนึ่งอัครฑูตเปาโล เคยลุ่มหลง บูชา เสาะแสวงหา และติดยึดสิ่งดังกล่าวอย่างถอนตัวไม่ขึ้น แต่เมื่อท่านได้รู้จักพระคริสต์แล้วจึงกลับใจใหม่ มีความคิดความเข้าใจ และสายตาใหม่ว่าพระเยซู  มีค่ายิ่งกว่าทุกสิ่งในโลกนี้ ท่านจึงพูดใหม่ว่า“สิ่งใดที่เคยเป็นคุณประโยชน์แก่ข้าพเจ้า  ข้าพเจ้าถือว่าสิ่งนั่นไร้ประโยชน์แล้วเพื่อเห็นแก่พระคริสต์ ที่จริงข้าพเจ้าถือว่าสิ่งสารพัดไร้ประโยชน์ เพราะเห็นแก่ความประเสริฐแห่งความรู้ถึงพระเยซูคริสต์ องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า เพราะเหตุพระองค์ ข้าพเจ้าจึงได้ยอมสละสิ่งสารพัด และถือว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นเหมือนหยากเยื่อ เพื่อข้าพเจ้าจะได้พระคริสต์” (ฟีลิปปี 2.7-8)

วันนี้ให้เราสำรวจตรวจสอบชีวิต ความคิด คำพูด และการกระทำของเราแต่ละคนด้วยความจริงใจ และสัตย์ซื่อว่า บุคลิกและลักษณะแห่งการเป็นศัตรูของคริสตจักรดังกล่าวมีอยู่ในชีวิตของเราจริงหรือไม่ ถ้ามีจริง   ให้เราสารภาพผิดต่อพระเจ้าด้วยใจถ่อม สำนึกผิดและเสียใจอย่างแท้จริง แล้วกลับใจใหม่พร้อมกัน อธิษฐานขอพระองค์สวมวิสัยมนุษย์ใหม่คือสวมเสื้อแห่งพระคุณ แทนเสื้อศพ และนำเรากลับคืนดีกับพระองค์ กับพี่น้องร่วมความเชื่อในคริสตจักร แทนการเป็นศัตรูอย่างที่ผ่านไป

เพื่อเห็นแก่พระเยซูคริสต์พระผู้สร้าง พระประมุข และพระผู้ช่วยให้รอดของคริสตจักร ให้เรากลับมาเป็นสาวกที่จงรักภักดี และสัตย์ซื่อของพระองค์ พร้อมกับมอบกายถวายชีวิตและจิตวิญญาณของเราเป็นเครื่องมือของพระคริสต์ในการขยายคริสตจักรของพระองค์ให้กว้างไกล เพื่อพระองค์จะได้มีคริสตจักรที่มีสง่าราศี ไม่มีตำหนิริ้วรอย หรือมลทินใดๆ เลย แต่บริสุทธิ์ปราศจากตำหนิ (เอเฟซัส 5.27) อย่างที่ทรงประสงค์

ในชีวิตของเราทุกคนที่เชื่อวางใจในพระเยซูคริสต์เจ้านี้ เราทุกคนคงไม่ปฏิเสธว่าเราได้รับความเชื่อ ได้รับโอกาสให้ได้รู้จักกับพระเยซู ผ่านผู้คนมากมาย เราหลายๆ คนต้องขอบคุณพ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย หรือแม้แต่  ลุง ป้า น้า อา พี่ น้อง หลายคนต้องขอบคุณเพื่อน สามี หรือภรรยา แม้แต่ลูก หลายคนสนใจเรื่องราวของ  พระเยซูผ่านใบปลิวที่มีผู้จัดทำขึ้น ผ่านพระคัมภีร์ที่วางอยู่ตามสถานที่ต่างๆ หรือวรรณกรรมคริสเตียนที่นำเสนอหลักการเลี้ยงลูกแบบคริสเตียน และไม่ใช่แค่เพียงคริสเตียนไทยด้วยกัน พี่น้องคริสเตียนต่างชาติทั่วโลก ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งได้ส่งผ่านความเชื่อในพระเยซูให้กับเรา มันเป็นเรื่องที่เยี่ยมยอดมากเมื่อข้าพเจ้าคิด และขอบพระคุณพระเจ้าสำหรับผู้คนและเครื่องมือต่างๆ ที่เป็นสื่อในการประกาศพระนามพระองค์ ด้วยเหตุที่เราได้รับแผ่นดินของพระเจ้าเช่นนี้ เราจึงสามารถที่จะเข้าใจได้ว่าสิ่งสำคัญที่สุดที่เราสามารถทำให้กับแผ่นดินของพระเจ้าได้ก็คือ   การเปิดทาง การให้โอกาสผู้อื่นได้ต้อนรับพระเยซูคริสต์เจ้า เหมือนกับที่เราได้รับมาแล้ว ในปลายปีนี้เราจะมีโอกาสพิเศษที่จะเปิดทางเพื่อช่วยญาติพี่น้อง เพื่อนและเพื่อนบ้านของเราต้อนรับพระคริสต์ ผ่านโครงการ “ยังมีหวัง” โดยเราจะเรียนรู้จากชีวิตของมัทธิวที่ได้นำข่าวประเสริฐไปสู่เพื่อนของเขา

อุปสรรคในการประกาศข่าวประเสริฐ

ก่อนสิ่งอื่นใดให้เรามาสังเกตว่า แม้ว่าเราจะคิดว่าการประกาศหรือเปิดโอกาสให้คนได้รู้จักพระคริสต์เหมือนกับที่เราได้รับนั้นสำคัญ แต่มีความคิดที่เป็นอุปสรรค เช่น

• “บางคนบาปหนาเกินกว่าจะรับการอภัยจากพระเจ้า” หรือ
• “ผู้คนไม่สนใจข่าวประเสริฐและพวกเขาก็จะไม่ตอบสนองแน่” หรือ
• “ตัวเราเองไม่ได้ถูกฝึกมาเพื่อการประกาศ ไม่มีของประทานในการประกาศ มันยากเกินกว่าที่จะทำได้” หรือ
• “หากว่าพวกเขาไม่ตอบสนอง ไม่ต้อนรับพระเยซู ฉันจะต้องโดนวิจารณ์ อับอายขายหน้าแน่”

เรื่องราวของมัทธิวในเช้าวันนี้ ตอบปัญหาและแก้ไขความคิดที่เป็นอุปสรรคเหล่านี้

1. “บางคนบาปหนาเกินกว่าที่จะรับการอภัยจากพระเจ้า”

ก่อนที่มัทธิวจะตัดสินใจติดตามพระเยซูคริสต์ เขาเป็นคนเก็บภาษีมาก่อน อาชีพนี้ไม่น่าจะมีอะไรผิดปกติ   แต่สำหรับในสมัยนั้นการประกอบอาชีพนี้หมายความว่า เขาหลงไปจากความเชื่อของบรรพบุรุษ เขาทรยศพี่น้องด้วยการมาเป็นคนเก็บภาษีของรัฐบาลโรมที่กดขี่ข่มเหงคนยิว เขาทรยศเพื่อนร่วมชาติของเขาด้วยการเก็บภาษีเกินพิกัด เขาดำเนินชีวิตในความบาป สุงสิงอยู่กับพวกคนที่ถูกตราหน้าว่าเป็นคนบาป เขาสมควรจะเป็นคนที่คิดเกี่ยวกับตนเองว่า “บาปหนาเกินอภัย” และผู้คนก็ต้องคิดว่าเขา “บาปหนาเกินอภัย” แต่พระเยซูทรงสำแดงให้เห็นว่าพระองค์ห่วงใยเขา แม้ว่าเขาจะเลือกกระทำบาปและดำเนินชีวิตในความบาป พระองค์ทรงรักเขา ยอมรับเขา ไปบ้านเขา รับประทานอาหารกับเขา และเรียกเขาให้ติดตามพระองค์ เช่นเดียวกันพี่น้องที่รัก เมื่อเราคิดถึงตนเอง คิดถึงผู้คนรอบข้าง เราอาจคิดเช่นนั้น แต่พระเยซูทรงรักคนบาป พระองค์ไม่ประสงค์ให้ผู้หนึ่งผู้ใดพินาศไป    และพระองค์เองเสด็จมาในโลกเพื่อคนบาป

2. “ผู้คนไม่สนใจข่าวประเสริฐและพวกเขาก็จะไม่ตอบสนองแน่”

เมื่อมัทธิวต้อนรับพระเยซูเข้าชายคาบ้านเขา สิ่งที่มัทธิวทำหลังจากนั้นคือเชิญชวนเพื่อนคนบาปด้วยกันมาที่บ้านของเขา คนยากจน ทาส คนตาบอด คนที่ถูกเหยียดหยาม พวกเขารับประทานอาหารกับพระเยซู เมื่อเขาจัดโอกาส เปิดโอกาส พระเยซูทรงรู้ว่าจะสัมผัสกับจิตวิญญาณที่ปวดร้าวเหล่านั้นอย่างไร ในการประกาศ        เราเพียงแต่จัดเตรียมโอกาส เล่าข่าวประเสริฐ พระวิญญาณของพระเจ้าจะเคลื่อนไหวในจิตใจของคนเหล่านั้นเอง

3.  ตัวเราเองไม่ได้ถูกฝึกมาเพื่อการประกาศ ไม่มีของประทานในการประกาศ มันยากเกินกว่าที่จะทำได้”

มัทธิวใช้สิ่งที่เขามีเพื่อแนะนำพระเยซูคริสต์ให้แก่เพื่อนๆ ของเขา ไม่ว่าจะเป็นบ้านของเขา อาหารของเขา ความสัมพันธ์ที่เขามีกับเพื่อนๆ ทั้งหลายของเขา และความสัมพันธ์ที่เขามีกับพระเยซู มัทธิวแบ่งปันสิ่งที่เขาพบในพระเยซูกับผู้อื่น เขาสำแดงคำพยานเพื่อพระคริสต์อันเปี่ยมด้วยพลังเมื่อเขาเล่าให้คนอื่นฟังว่าเขาพบพระคริสต์ได้อย่างไร มัทธิวใช้สิ่งที่เขามี บอกสิ่งที่เขารู้ เล่าสิ่งที่เขาพบ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น พี่น้องเราไม่แบ่งปันในสิ่งที่เราไม่มี เราไม่บอกในสิ่งที่เราไม่รู้ และเราไม่เล่าในสิ่งที่เราไม่พบ เรามีพระเยซู เรารู้จักพระองค์ และเราได้พบพระองค์แล้ว

4.   “หากว่าพวกเขาไม่ตอบสนองต่อข่าวประเสริฐ ไม่ต้อนรับพระเยซู ฉันจะต้องโดนวิจารณ์ อับอายขายหน้าแน่”

มัทธิวเองมีความสุขมากที่ได้เป็นสาวกของพระเยซู เขาจึงจัดงานเลี้ยงขึ้นและชวนทุกคนมา เขาถูกวิพากษ์วิจารณ์แต่การกระทำของเขาเกิดผลยิ่งใหญ่ พระเยซูกลายเป็นศูนย์กลางของการสนทนาในงานเลี้ยง    คนบาปได้รับการอภัยและชีวิตนิรันดร์เพราะพวกเขายอมรับความบาปผิดของตนและเชื่อพระเยซู ผู้เชื่อใหม่พบปะกับสาวกคนอื่นๆ ของพระคริสต์และเติบโตขึ้นในความเชื่อ มัทธิวเองเติบโตขึ้น และท้ายที่สุดคนที่วิพากษ์วิจารณ์เงียบเสียงลง และพระกิตติคุณมัทธิวก็เกิดขึ้น

ชีวิตของมัทธิว ยืนยันว่าไม่ว่าเราจะมีความคิดใดเป็นอุปสรรค เราก็ยังสามารถทำเพื่อแผ่นดินของ   พระเจ้าได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นนักเทศน์ที่ยิ่งใหญ่หรืออาจารย์สอนพระคัมภีร์ และรายการ “ยังมีหวัง” ที่จะเกิดขึ้นในเดือนธันวาคมนี้ จะช่วยเรา เพียงแต่เชิญเพื่อนมาที่บ้านของเรา ต้อนรับพวกเขาในสิ่งที่เรามี และให้พวกเขาชมและฟังข่าวประเสริฐของพระเยซูจากรายการโทรทัศน์ และบอกกับพวกเขาว่า เราพบกับพระเยซูได้อย่างไร     พ่อแม่พี่น้องที่รัก โดยภาพรวมทั้งหมด เราจะมีแนวทางในการปฏิบัติต่อไปนี้

1. ให้เรามองไปรอบ ๆ ดูผู้คนรอบตัวเรา คนในครอบครัว เพื่อน เพื่อนบ้าน เพื่อนร่วมงานที่ยังไม่รู้จักกับพระเยซู ที่ต้องการพระองค์ เขียนชื่อพวกเขาไว้ในการ์ดคำอธิษฐาน
2. มองไปเบื้องบน เริ่มต้นอธิษฐานทุกวันเพื่อคนที่อยู่ในรายชื่อของเรา ทูลขอพระเจ้าที่จะประทานโอกาสแก่เราในการแบ่งปันความหวังที่เรามีในพระคริสต์ อธิษฐานขอพระเจ้าตรัสกับพวกเขาเพื่อพวกเขาจะรู้สึกหิวกระหายจะรู้จักกับพระเยซูและพระพรแห่งความรอดของพระองค์
3. มองหาโอกาส โอกาสที่จะสร้างมิตรภาพที่ดีกับคนเหล่านั้น แสดงให้พวกเขาเห็นว่าเราห่วงใย สนใจพวกเขาอย่างแท้จริง หาโอกาสแบ่งปัน หาโอกาสช่วยเหลือ
4. มองงานรับใช้ ในที่สุดเมื่อใกล้วันที่กำหนด เชิญคนที่มีรายชื่อมาที่บ้าน อาจเป็นการรับประทานอาหารหรือของว่างด้วยกัน และดูรายการ “ยังมีหวัง” ด้วยกัน ให้พวกเขารู้สึกเป็นกันเองที่บ้านของเรา สร้างบรรยากาศการดูรายการ “ยังมีหวัง” โดยปราศจากการหันเหความสนใจ และหลังจากจบรายการ   เราจะเป็นพยานสั้น ๆ เพื่อให้เพื่อน ๆ ที่รับเชิญมานั้นรู้ว่า เราต้อนรับพระคริสต์เข้ามาในชีวิตได้อย่างไร และนำพวกเขาอธิษฐานขอพระพรง่าย ๆ เพื่อต้อนรับพระเยซูคริสต์เข้ามาในชีวิต
5. มองตามใกล้ชิด หลังจากนั้น คอยติดตามเพื่อพัฒนาความเชื่อของผู้เชื่อใหม่เหล่านี้ สอนให้แต่ละคนอธิษฐาน อ่านพระคัมภีร์ ศึกษาพระคัมภีร์ เชิญมาร่วมนมัสการที่คริสตจักร เพื่อแต่ละคนจะเติบโตและมีชีวิตใหม่กับพระคริสต์

คริสตจักรของเราจะจัดโอกาสนี้ด้วยเช่นกัน เพื่อตอบสนองต่อพี่น้องที่ไม่สะดวกในการเปิดบ้าน ในการต้อนรับ หรืออื่นๆ รายละเอียดต่างๆ จะแจ้งให้ทราบเป็นระยะๆ ต่อไป ให้เรามาเป็นมัทธิว เอาชนะความคิดที่เป็นอุปสรรคต่างๆ และเตรียมตัวเป็นส่วนหนึ่งในการขยายแผ่นดินของพระเจ้าด้วยกัน

สภาคริสตจักรในประเทศไทยได้กำหนดในเดือนกันยายนของทุกปีเป็นเดือนระลึกพันธกิจอนุชน เพื่อที่คริสตจักรต่างๆ จะมีโอกาสได้คิดถึงพันธกิจอนุชนมากเป็นพิเศษ มีสถิติของวัยรุ่นไทยที่น่าเป็นห่วง 5 ประการ ซึ่งมาจากการสำรวจของโครงการติดตามสภาวการณ์เด็กและเยาวชน (หรือ Child Watch) เมื่อปีที่แล้ว (ปี พ.ศ. 2551)

1. มีเด็กหญิงที่อายุต่ำกว่า 19 ปี มาทำคลอดสูงขึ้น คือ ประมาณ 77,092 คน (เพิ่มขึ้นจากปี พ.ศ. 2550 ประมาณ   1 หมื่นคน) ซึ่งก็หมายความว่าวัยรุ่นในปัจจุบันมีเพศสัมพันธ์ก่อนการแต่งงานมากขึ้น
2. มีเด็กและวัยรุ่นถูกส่งเข้าสถานพินิจ จำนวน 42,102คน คือ ประมาณ 115 คนต่อวัน โดยมีคดีอันดับต้นๆ คือ      ลักทรัพย์ ยาเสพติด และการทำร้ายร่างกายและชีวิต
3. เด็กและวัยรุ่นใช้ชีวิตกับสื่อมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งการดูทีวี ใช้โทรศัพท์มือถือ และใช้อินเทอร์เน็ต ซึ่งปัญหาสำคัญที่ตามมา คือ วัยรุ่นตกเป็นทาสของสื่อที่เกี่ยวข้องกับความรุนแรงและเรื่องเพศ
4. เด็กและวัยรุ่นมีความเครียดมากขึ้น มีผู้ที่เครียดจนปวดท้อง หรือนอนไม่หลับเฉลี่ยถึง 30%
5. เด็กและวัยรุ่นไม่ชอบไปโรงเรียนและไม่ชอบอ่านหนังสือ มีเด็กเพียง 38% ที่บอกว่าชอบไปโรงเรียน และมีเพียง 27% ที่อ่านหนังสือเป็นงานอดิเรก

ปัญหาเหล่านี้เกิดจากหลายสาเหตุ แต่หนึ่งในเหตุผลที่สำคัญ คือ การที่เด็กและวัยรุ่นไทยในปัจจุบันมีชีวิตอยู่ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยการล่อลวง ในขณะที่หลายๆ ประเทศมีการลงทุนเรื่องพื้นที่ดีสำหรับเยาวชน เช่น ห้องสมุดสาธารณะ พิพิธภัณฑ์ สวนสาธารณะ และสนามกีฬา แต่เยาวชนไทยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีพื้นที่เสี่ยงมากกว่าพื้นที่ดีถึง 3 เท่า พวกเขาจึงใช้ชีวิตวนเวียนอยู่กับเกมคอมพิวเตอร์ อินเทอร์เน็ต หน้าจอโทรทัศน์ เดินเล่นตามห้างสรรพสินค้า และมั่วสุมกันตามผับ เธค บาร์

ท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้ คำถามที่เราจะต้องถาม คือ เราจะช่วยเหลือเยาวชนจากการล่อลวงเหล่านี้ได้อย่างไร?

และในฐานะที่เราเป็นคริสเตียน ในประเทศที่มีผู้เชื่อในพระเจ้าไม่ถึง 1% ของประชากรทั้งหมด เราเป็นเหมือนชนกลุ่มน้อย หรือ แกะดำ ที่ทำอะไรไม่เหมือนคนอื่น ไม่กราบไหว้รูปเคารพ ไม่เชื่อในโชคลาง ฤกษ์ยาม หรือดวงชะตาราศี แต่เราเชื่อไว้วางใจในพระเจ้าที่มองไม่เห็น ซึ่งหลายครั้ง เราถูกมองว่าเป็นตัวประหลาด หรือถูกเยาะเย้ยจากผู้คนรอบข้าง ในสถานการณ์เช่นนี้ คำถามที่เราจะต้องถามต่อไป คือ เราจะช่วยเหลือเยาวชนคริสเตียนจากการหลงไปจากทางของ พระเจ้าได้อย่างไร?

ข้าพเจ้าอยากจะเสนอว่า เราจะสามารถช่วยเหลือเยาวชนคริสเตียนจากการหลงไปจากทางของพระเจ้า และจากการ  ล้มลงในความบาปได้ก็ต่อเมื่อเรามี “สายใยรัก” ให้กับพวกเขา ดังที่เราเห็นแบบอย่างจากสิ่งที่เปาโลได้กระทำในชีวิตของชายหนุ่มที่ชื่อว่า “ทิโมธี”

ทิโมธีเป็นใคร? ชื่อของเขาปรากฏในพระคัมภีร์ครั้งแรกในกิจการฯ บทที่ 16 เขาเป็นชาวลิสตรา มารดาเป็นชาวยิวที่เชื่อในพระเยซูคริสต์ แต่บิดาเป็นชาวกรีก ทิโมธีคงรับเชื่อเมื่อเปาโลเดินทางไปประกาศเรื่องพระเยซูครั้งแรก ดูเหมือนว่าคนที่เชื่อเป็นคนแรกจะเป็นคุณยายของทิโมธี คือ โลอิส จากนั้นก็เป็นคุณแม่ คือ ยูนีส แล้วจึงเป็นทิโมธี

เปาโลได้พบกับทิโมธีเมื่อท่านเดินทางไปประกาศข่าวประเสริฐที่เมืองลิสตราเป็นครั้งที่สอง หลังจากนั้นทิโมธีก็ได้ติดตามเปาโลไปในหลายเมือง และรับใช้พระเจ้าเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่าน จนในที่สุดทิโมธีหยุดอยู่ที่เมืองเอเฟซัสเพื่อดูแล  ผู้เชื่อที่นั่น ดังนั้นจึงถือได้ว่าทิโมธีเป็นผู้รับใช้หนุ่มที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่งเลยทีเดียว

เนื่องจากทิโมธีมีชีวิตอยู่เมื่อประมาณ 2,000 ปีมาแล้ว เราอาจคิดว่าสังคมที่เขาอยู่นั้นคงจะดีมาก เขาจึงสามารถก้าวผ่านวัยรุ่นไปเป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้ แต่หากเราศึกษาสถานการณ์ในเวลานั้น เราจะพบว่าทิโมธีก็ต้องเผชิญกับการล่อลวงมากมายเช่นกัน

• เขาอยู่ในสังคมที่คนส่วนใหญ่ไม่เชื่อพระเจ้า ในฐานะชาวเมืองลิสตราซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรโรมัน ทิโมธีเติบโตขึ้นมาท่ามกลางผู้คนส่วนใหญ่ที่นับถือเทพเจ้าของชาวกรีก ซึ่งพ่อของเขาก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย ดังนั้นการที่จะประกาศตัวว่าเชื่อในพระเยซูคริสต์จึงไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาได้เห็นเปาโลถูกหินขว้างในเมืองของเขาอย่างรุนแรง จนคนอื่นๆ คิดว่าเปาโลตายแล้ว
• ทิโมธีอยู่ในสังคมที่เต็มไปด้วยการประพฤติผิดทางเพศด้วย เพราะบ่อยครั้งที่การนมัสการเทพเจ้าของชาวโรมันนั้นจะเกี่ยวข้องกับการล่วงประเวณี ซึ่งผู้คนในสังคมทำกันเป็นปกติจนดูเหมือนไม่ได้เป็นสิ่งที่ผิด
• มากกว่านั้น ตลอดชีวิตของทิโมธีต้องพบปะกับผู้คนมากมายที่จะดึงเขาไปในทางที่ผิด ที่เมืองโครินธ์เขาต้องอยู่กับผู้เชื่อที่ยังยุ่งเกี่ยวกับการล่วงประเวณีและการดื่มสุรา ที่เมืองเอเฟซัสเขาต้องอยู่ท่ามกลางคนที่ใช้เวทมนตร์คาถาและชอบทะเลาะเบาะแว้งกัน

ท่ามกลางสถานการณ์เช่นนั้น อะไรเป็นสิ่งที่ช่วยให้ทิโมธีสามารถก้าวผ่านเวลาของวัยรุ่นที่เต็มไปด้วยการล่อลวง  ไปสู่การเป็นผู้ใหญ่ที่มีความเชื่อมั่นคงในพระเจ้าและดำเนินชีวิตในทางที่ถูกต้องได้?  สิ่งนั้น คือ สายใยรักที่ทิโมธีได้รับจากเปาโล

จาก 2 ทิโมธี 1:1-7 เราพบว่าสายใยรักที่ เปาโล มีให้กับ ทิโมธี มีองค์ประกอบสำคัญอย่างน้อย 5 ประการ คือ       (1) ความรัก (2) คำอธิษฐาน (3) ความใกล้ชิด (4) คำหนุนใจ และ (5) คำตักเตือน

องค์ประกอบแรกของสายใยรัก คือ ความรัก 1 และ 2 ทิโมธี  เป็นจดหมายที่เปาโลเขียนขึ้นในช่วงท้ายชีวิตของท่านเพื่อหนุนใจทิโมธี ซึ่งกำลังรับใช้พระเจ้าอยู่ในเมืองเอเฟซัส ในจดหมายทั้งสองฉบับนี้ เปาโลกล่าวถึงทิโมธีว่าเป็น “บุตร” ของท่าน แน่นอนที่ทิโมธีไม่ได้เป็นลูกของเปาโลในฝ่ายร่างกาย แต่เขาเป็นลูกของท่านในฝ่ายวิญญาณ ซึ่งนี่เป็นความจริงประการสำคัญที่   คริสเตียนจะต้องเข้าใจว่า เมื่อเราแต่ละคนได้มาเชื่อวางใจในพระเจ้า เราได้มาอยู่ในครอบครัวฝ่ายวิญญาณเดียวกัน ดังนั้นเมื่อเราคิดถึงการเลี้ยงดูผู้ที่เป็นวัยรุ่น เราจึงต้องคิดถึงทั้งลูกหลานในครอบครัวของเรา และอนุชนคนอื่นๆ ในคริสตจักรด้วย

นอกจากเปาโลจะช่วยให้เราเข้าใจเกี่ยวกับครอบครัวในฝ่ายวิญญาณแล้ว ท่านยังช่วยให้เราเข้าใจด้วยว่าสิ่งที่วัยรุ่นต้องการจากผู้ใหญ่ทั้งในครอบครัวฝ่ายร่างกายและฝ่ายวิญญาณ คือ ความรักที่ไม่มีเงื่อนไข ใน 2 ทิโมธี 1:2 เปาโลเรียกทิโมธีว่า “บุตรที่รักของเรา” หรือ “ลูกที่รักของข้าพเจ้า” คำที่เปาโลใช้ในการเรียก ทิโมธีว่า “ลูก” ในภาษากรีก เป็นคำที่เน้นถึงความห่วงใยและความรัก นอกจากนั้นเปาโลยังบอกว่าทิโมธีเป็นลูก “ที่รัก” ของเขาด้วย ดังนั้นเราจึงสามารถกล่าวได้ว่า ในที่นี้ เปาโล กำลังเรียกทิโมธีว่า “ลูกสุดที่รักของข้าพเจ้า”

นี่คือสิ่งที่วัยรุ่นทุกคนต้องการจะได้ยินและได้สัมผัส พ่อแม่ ผู้ปกครอง และใครก็ตามที่ใกล้ชิดกับวัยรุ่นจำเป็นต้องช่วยให้พวกเขารู้ว่าพวกเขาเป็น “ลูกสุดที่รักของเรา” ทั้งทางคำพูดและการกระทำของเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่านที่เป็นคุณพ่อ เพราะคุณพ่อชาวไทยไม่น้อยเข้าใจผิดว่าการทุ่มเทหาเลี้ยงครอบครัว คือ การแสดงความรักต่อลูกแล้ว  แท้จริงแล้ว ลูกๆ ของท่านต้องการได้ยินคำบอกรักจากท่านด้วย และเช่นเดียวกัน อนุชนในคริสตจักรก็อยากได้ยินคำบอกรักจากผู้ใหญ่ในคริสตจักรด้วย

องค์ประกอบที่ 2 ของสายใยรัก คือ คำอธิษฐาน ในข้อที่ 3 เปาโลกล่าวว่าเขาอธิษฐานเผื่อทิโมธี “อยู่เสมอ” ในภาษากรีกใช้คำว่า “อธิษฐานทั้งวันทั้งคืน” ซึ่งเป็นการเน้นว่า เปาโลอธิษฐานเผื่อทิโมธีอย่างต่อเนื่องไม่เคยขาด เปาโลรู้ดีว่าทิโมธีต้องเผชิญกับการล่อลวงมากมาย ตัวท่านเองไม่สามารถอยู่กับทิโมธีตลอดเวลา และไม่สามารถมีส่วนกับการตัดสินใจของเขาได้ ด้วยเหตุนี้ ท่านจึงได้มอบทิโมธีไว้กับพระเจ้าที่ยิ่งใหญ่สูงสุดผู้ซึ่งอยู่กับทิโมธีตลอดเวลา และจะทรงนำเขาในทุกการตัดสินใจ

ในสังคมที่เต็มไปด้วยความบาปที่น่าเย้ายวน อนุชนต้องการคำอธิษฐานเผื่อจากพ่อแม่ และผู้ใหญ่ในคริสตจักร คำอธิษฐานของท่านและการช่วยเหลือของพระเจ้าจะปกป้องพวกเขาจากการหันไปจากทางของพระเจ้า และจะช่วยคนที่หลงไปให้กลับคืนมาสู่ทางของพระองค์ แม้ว่าเราจะจำกัด แต่พระเจ้าของเราไม่จำกัด

สถานการณ์ในชีวิตของวัยรุ่นบางคนอาจดูเหมือนหมดหวัง แต่ขอให้เราเป็นเหมือนกับผู้หญิงที่ชื่อว่า โมนิก้า ผู้ซึ่งไม่เคยหยุดอธิษฐานเผื่อลูกชายของเธอ ตั้งแต่ลูกชายของเธอยังเล็ก เธออธิษฐานขอให้เขาเป็นพระพรสำหรับแผ่นดินของพระเจ้า แม้ว่าเมื่อลูกชายโตขึ้นแล้วปฎิเสธพระเจ้า ดำเนินชีวิตอย่างเสเพล เธอยังคงอธิษฐานเผื่อลูกชายของเธอต่อไป จนในที่สุดพระเจ้าทรงตอบคำอธิษฐานของเธอ ลูกชายของเธอได้กลับใจเชื่อพระเจ้า และได้กลายเป็นนักศาสนศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่ง เขาคือ เซนต์ออกัสติน

องค์ประกอบที่ 3 ของสายใยรัก คือ ความใกล้ชิด ในข้อที่ 4 เปาโลกล่าวว่า “ขณะเมื่อระลึกถึงน้ำตาของท่าน ข้าพเจ้าก็ปรารถนาทั้งวันทั้งคืนที่จะได้พบท่าน ซึ่งจะทำให้ข้าพเจ้ายินดีอย่างยิ่ง” สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นว่า เปาโลให้คุณค่ากับการได้อยู่ใกล้ชิดกับทิโมธี เขารู้ดีว่าการหนุนใจทางจดหมายและการอธิษฐานเผื่อนั้นยังไม่พอ เขาจำเป็นจะต้องใช้เวลาที่มีคุณค่ากับทิโมธีด้วย

เป็นความจริงที่วัยรุ่นได้รับอิทธิพลจากสื่อต่างๆ รวมทั้งเพื่อนที่ชักจูงพวกเขาไปในทางที่ไม่ถูกต้อง แต่ข้าพเจ้าขอย้ำอีกครั้งหนึ่งว่า ไม่มีสิ่งใดจะมีอิทธิพลกับเด็กและวัยรุ่นได้มากไปกว่าพ่อแม่ของพวกเขา แต่เนื่องจากวัยรุ่นในปัจจุบัน  ห่างเหินจากพ่อแม่จึงไม่ได้รับอิทธิพลจากพ่อแม่ จึงตกอยู่ใต้อิทธิพลของเพื่อนหรือสิ่งอื่นๆ จากผลของแบบสอบถามที่ทำโดย ศจ.ปรินดา มะโนวงศ์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของวิทยานิพนธ์ของท่าน ที่ได้สอบถามเด็กยุวชน อายุ12-15ปี ในคริสตจักรของเรา ในคำถามที่ว่า เมื่อท่านมีปัญหาหรือต้องตัดสินใจเรื่องสำคัญมีความเป็นไปได้ว่าจะปรึกษาใคร เด็ก 24 คนจาก 31 คน ตอบว่า “ปรึกษาพ่อแม่หรือผู้ปกครอง” ดังนั้นหากเราปรารถนาจะปกป้องลูกหลานของเราจากการตกเป็นทาสของสิ่งต่างๆ เราจำเป็นจะต้องพัฒนาความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับลูกหลานของเรา ซึ่งสิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเรา “ให้เวลา” กับพวกเขา

• เวลาที่จะนั่งคุยกับเขาแล้วฟังว่า…การเรียนของเขาเป็นอย่างไร เขามีปัญหาอะไรกับเพื่อนหรือครูที่โรงเรียนหรือไม่ เขามีทัศนคติอย่างไรกับเรื่องต่างๆ เช่น เรื่องเพศ การดื่มสุรา หรือ การเที่ยวกลางคืน
• เวลาที่จะมีส่วนในกิจกรรมต่างๆ ของเขาแล้วรับรู้ว่าโลกของวัยรุ่นนั้นเป็นอย่างไร และเขาสนใจอะไรอยู่ เช่น  เราจะรู้ว่า Hi-5 หรือ Facebook คืออะไร วัยรุ่นชอบฟังเพลงประเภทไหน หรือมีงานอดิเรกอะไร
• เวลาที่อยู่ข้างๆ เขาแล้วคอยสังเกตว่าเขากำลังต้องการความช่วยเหลือจากเราหรือไม่

สิ่งเหล่านี้จะนำไปสู่องค์ประกอบที่ 4 และ 5 ของสายใยรัก ซึ่งควรจะมาคู่กัน คือ คำหนุนใจ และคำตักเตือน

เมื่อผู้ใหญ่ได้ใกล้ชิดกับวัยรุ่นแล้ว  ย่อมเห็นหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตของวัยรุ่นที่จำเป็นต้องได้รับการแก้ไข  แต่ปัญหาก็คือ เมื่อผู้ใหญ่เตือนวัยรุ่น วัยรุ่นจะเรียกว่า “บ่น” และเมื่อผู้ใหญ่เตือนอย่างสม่ำเสมอ วัยรุ่นจะเรียกว่า “พูดมาก” ซึ่งผลที่ตามมา คือ การโต้เถียง ทะเลาะเบาะแว้ง และไม่อยากพูดหรือใช้เวลาด้วยกัน

ดังนั้นเพื่อป้องกันปัญหานี้ เราจำเป็นจะต้องเข้าใจว่าวัยรุ่นต้องการได้ยินคำหนุนใจก่อนที่จะได้ยินคำตักเตือนจากผู้ใหญ่ นี่คือสิ่งที่เราเห็นในช่วงท้ายของพระคัมภีร์ตอนนี้ ในข้อที่ 5-7 เปาโลได้กล่าวชื่นชมในความเชื่อของทิโมธีก่อน แล้วจึงเตือนสติทิโมธีในตอนท้ายให้ใช้ของประทานที่พระเจ้าประทานให้อย่างกล้าหาญ เพราะพระเจ้าไม่ได้ประทานจิตใจที่ขลาดกลัวให้เขา แต่ให้มีจิตใจที่เต็มไปด้วยฤทธิ์เดช ความรัก และการบังคับตน เปาโลรู้ดีว่าจุดอ่อนของทิโมธีคืออะไร แต่ท่านไม่ได้เริ่มต้นจดหมายด้วยคำตักเตือน ท่านกล่าวชื่นชมทิโมธีก่อนแล้วจึงแก้ไขข้อบกพร่องภายหลัง และนอกจากนั้นท่านก็กล่าวตักเตือนด้วยถ้อยคำที่อ่อนสุภาพและสร้างความหวังให้กับทิโมธีด้วย

ง่ายเหลือเกินที่ผู้ใหญ่ซึ่งอาบน้ำร้อนมาก่อนจะเห็นข้อบกพร่องในชีวิตของวัยรุ่น แต่ขอให้แบบอย่างของเปาโลนำเราไปสู่การสร้างสายใยรักที่วัยรุ่นต้องการในการเผชิญกับความกดดันมากมายในโลกนี้ ให้เราเริ่มต้นด้วยการมองดูสิ่งที่ดีในชีวิตของวัยรุ่น และหนุนน้ำใจพวกเขาด้วยความชื่นชม  แต่อย่างไรก็ตามเราจะไม่มองข้ามสิ่งที่พวกเขาจำเป็นต้องแก้ไข  แต่เมื่อต้องตักเตือน เราจะตักเตือนด้วยถ้อยคำที่อ่อนสุภาพและสร้างความหวังให้กับพวกเขา

สิ่งเหล่านี้คือองค์ประกอบอย่างน้อย 5 ประการของสายใยรักที่ เปาโล มีให้กับ ทิโมธี แต่อย่างไรก็ตาม สายใยรักจากเปาโลไม่ได้เป็นเพียงสายใยเดียวที่ทิโมธีได้รับ แท้จริงแล้วเขาได้รับสายใยรักนี้จากคุณยายและคุณแม่ของเขาด้วย ดังที่เปาโลได้กล่าวไว้ในข้อที่ 5 ว่าความเชื่อของทิโมธีได้รับการส่งต่อมาจากคุณยายและคุณแม่ของเขา และนอกจากนั้น ข้าพเจ้าเชื่อว่าทิโมธีได้รับสายใยรักจากผู้เชื่อคนอื่นๆ ในคริสตจักรด้วย สิ่งนี้เองทำให้ทิโมธีสามารถดำเนินชีวิตท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยการล่อลวง และเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่ยังคงติดตามพระเยซูคริสต์อย่างสัตย์ซื่อได้

ในสังคมทุกวันนี้ที่เต็มไปด้วยการล่อลวงที่รุนแรงกว่าในอดีต วัยรุ่นคริสเตียนในคริสตจักรของเราต้องการสายใยรักจากเราทุกคนในที่นี้ มีคนเคยกล่าวเอาไว้ว่า ชีวิตของวัยรุ่นเป็นเหมือนนักกายกรรมที่พยายามไต่เชือกจากเสาของความเป็นเด็กไปสู่เสาของความเป็นผู้ใหญ่ เส้นทางนี้น่ากลัวและไม่แน่นอน พวกเขาอาจจะหล่นลงมาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ถ้าพวกเขามองลงมาที่พื้นแล้วมองเห็นสายใยรักที่พวกเราช่วยกันถักทอเอาไว้ พวกเขาจะสามารถก้าวเดินบนเชือกของวัยรุ่นไปได้ด้วยความมั่นใจจนพวกเขาเดินไปถึงวัยผู้ใหญ่ได้โดยสวัสดิภาพ และเป็นผู้ใหญ่ที่รักพระเจ้าและติดตามพระองค์ไปตลอดชีวิตด้วย

ด้วยสภาพสังคมที่มีความกดดันหลายๆ ด้าน ชีวิตจึงต้องมีการต่อสู้และมีการแข่งขันกันอย่างเข้มข้น เราต้องยอมรับว่า ความกระวนกระวาย ความวิตก และความกังวลใจ ดูเหมือนจะเป็นเงาติดตามตัวเกาะติดตัวเราตลอดเวลา ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าท่านทั้งหลายมีความรู้สึกเช่นเดียวกับข้าพเจ้าหรือไม่?

ครั้งหนึ่งพระเยซูได้ตรัสกับสาวกของพระองค์ในสถานการณ์ที่วิกฤตว่า “อย่าให้ใจของท่านทั้งหลายวิตกเลย ท่านจงวางใจในพระเจ้า และวางใจในเราด้วย” (ยอห์น 14:1) พระคัมภีร์ที่เราได้ยินไปแล้วนั้นเป็นคำเทศนาบนภูเขาของพระเยซู พระองค์เทศนาให้สาวก ให้ประชาชนและให้เราทั้งหลายเข้าใจความจริงของชีวิตว่า

1. ชีวิตของเรามีคุณค่า มีความหมาย มีความสำคัญและอยู่ในพระหัตถ์ของพระเจ้าตลอดเวลา คำเทศนาของพระเยซูพระองค์ชี้ให้เราเห็นความอ่อนแอมักจะเกิดขึ้นอยู่กับมนุษย์เสมอ เมื่อเราต้องเผชิญกับปัญหาอันหนัก และไม่สามารถหาทางออกให้กับตนเอง ท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้ พระองค์ทรงหนุนใจและให้ความจริงแก่เราว่า “ชีวิตมีความสำคัญยิ่งกว่าอาหารและร่างกายสำคัญยิ่งกว่าเครื่องนุ่งห่ม….”

ชีวิตมีความสำคัญ คือชีวิตที่ได้รับการไถ่ให้พ้นจากบาปโดยทางพระเยซูคริสต์ ชีวิตที่ติดสนิทและทำตามน้ำพระทัย ชีวิตที่ได้รับการไถ่ ชีวิตที่มีความชอบธรรม มีความบริสุทธิ์ ความดี ชีวิตที่มีความเชื่อและไว้วางใจในองค์พระผู้  เป็นเจ้าว่า พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าพระบิดาผู้ทรงฤทธิ์ พระองค์ผู้ทรงหยั่งรู้ และจัดเตรียมสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกของพระองค์เสมอ พระเจ้าผู้ทรงทราบความต้องการของเราดีกว่าเราเสียอีก

เราทั้งหลายได้เห็นประสบการณ์ของชนชาติอิสราเอลในทะเลทรายที่พระเจ้าให้มานา ให้อาหารที่มาจากสวรรค์ ท่านทั้งหลายคงเห็นประสบการณ์สาวกกับคนสักประมาณ 5,000 คน ที่พระเยซูทรงเลี้ยงคนเหล่านั้นด้วยขนมปัง 5 ก้อนกับปลา 2 ตัว และยังมีอาหารเหลืออีกตั้ง 12 กระบุง การดูแลของพระเจ้า พระองค์มีหนทางมากมาย

พระเจ้าจะทรงสำแดงเหตุการณ์อย่างนี้อีกในชีวิตของเราทั้งหลายผ่านทางพระเยซู เพราะพระเยซูตรัสกับเราว่า “เราคืออาหารแห่งชีวิต ผู้ที่มาหาเราจะไม่หิวและผู้ที่วางใจในเราจะไม่กระหาย” (ยอห์น 6:35) “เรามาเพื่อท่านทั้งหลายจะได้ชีวิต จะได้ชีวิตที่ครบบริบูรณ์”

1. คำเทศนาของพระเยซูได้ชี้ให้เราเห็นความจริงว่าเมื่อเรามีความวิตกหรือความกังวลในในเรื่องใด ให้เราดูนกในอากาศและให้พิจารณาเรียนรู้จากดอกไม้ในทุ่งนา นกมันตื่นแต่เช้า มีความขยัน  มันหาอาหารตามยอดไม้ ตามดิน ตามธรรมชาติที่พระเจ้าทรงสร้าง ภาพนี้เป็นพระราชกิจของพระเจ้าที่พระองค์ดูแลสรรพสิ่งที่ทรงสร้าง ยิ่งไปกว่านั้น    สิ่งมหัศจรรย์แห่งการทรงสร้างคือชีวิตของมนุษย์ ชีวิตของเรา ชีวิตของท่าน และข้าพเจ้า ที่พระเจ้าสร้างตามฉายาตามอย่างของพระองค์ สร้างให้ต่ำกว่าพระเจ้า พระเจ้าสร้างให้มีเกียรติศักดิ์ศรี มีความงดงามอย่างยิ่งยวดเหนือสิ่งทรงสร้างทั้งหลาย เพราะมนุษย์มีลมปราณ มีชีวิตของพระเจ้า….ให้เรามั่นใจในพระสัญญาแห่งการช่วยเหลือที่มาจากพระเจ้า    พระเจ้าจะเป็นผู้ดูแลอารักขาและอุปถัมภ์ชีวิตของท่าน ดังพระวจนะของพระเจ้ากล่าวว่า “ข้าพเจ้าเงยหน้าดูภูเขา  ความอุปถัมภ์ของข้าพเจ้ามาจากไหน ความอุปถัมภ์ของข้าพเจ้ามาจากพระเจ้า ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์ และแผ่นดินโลก พระเจ้าทรงอารักขาท่านให้พ้นภยันอันตรายทั้งสิ้น พระองค์จะทรงอารักขาชีวิตของท่าน พระเจ้าจะทรงอารักขาการเข้าออกของท่านตั้งแต่กาลบัดนี้สืบไปเป็นนิตย์”(สดุดี 121:1-2,7-8)

สิ่งที่ 3 พระเจ้าได้ชี้ให้เราเห็นทางออกให้กับชีวิต พระเยซูตรัสว่า อย่ากระวนกระวาย ถึง 4 ครั้ง และในลูกาใช้คำว่า อย่ากังวลใจ การที่พระองค์ทรงย้ำ ก็เพื่อจะชี้ให้เราเห็นว่า

1) ความกระวนกระวายหรือความวิตกกังวลเป็นสิ่งที่จะทำให้ร่างกายของท่านอ่อนแอ ความกระวนกระวายหรือความวิตกกังวลจะนำความทุกข์มาให้ท่าน ความกระวนกระวายหรือการมีใจกังวลจะนำโรคภัยไข้เจ็บมาสู่ร่างกายของเรา พระเยซูคริสต์ได้ให้ความสำคัญแก่ร่างกาย พระองค์ได้ตรัสในข้อที่ 25 ว่า “ร่างกายสำคัญยิ่งกว่าเครื่องนุ่งห่ม      มิใช่หรือ” ถ้าเราจะมีเครื่องแต่งกาย เครื่องนุ่งห่ม แต่ร่างกายไม่แข็งแรงสุขภาพของเราไม่ดี สิ่งเหล่านั้นจะมีประโยชน์   อันใด? ร่างกาย จิตใจ และจิตวิญญาณเป็นสิ่งสำคัญ เราต้องดูแลเอาใจใส่

2. ความกระวนกระวายมันเป็นบทสะท้อนถึงความเชื่อของเราที่มีต่อพระเจ้านั้นเป็นอย่างไร? พระเยซูตรัสในข้อที่ 30 ว่า “โอผู้มีความเชื่อน้อย” เหตุฉะนั้นเราต้องวางใจในพระเจ้าอย่างมั่นคง

ถ้าเช่นนั้นเราจะพ้นจากความกระวนกระวายและใจวิตกได้อย่างไร มีนายแพทย์ท่านหนึ่งชื่อว่า เซอร์วิลเลียม  ออสเลอร์ ท่านเป็นผู้มีชื่อเสียง ท่านเป็นผู้วิ่งเต้นในการจัดตั้งมหาวิทยาลัยแพทย์ที่มีชื่อเสียงของโลก คือ วิทยาลัยยอห์นส์ ฮอบกินส์ สกุลออฟ เมดิซีน ท่านเป็นศาสตราจารย์ด้านเวชกรรมในมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ค มีผู้เขียนประวัติและผลงานของท่านหนา 1,466 หน้า อะไรทำให้ท่านประสบความสำเร็จ

ครั้งหนึ่งท่านได้ปาฐกฐาให้กับนักศึกษาในมหาวิทยาลัยเยล หลายคนบอกว่าท่านมีมันสมองที่พิเศษ แท้จริงแล้วสมองของเขามีลักษณะสามัญธรรมดาแต่เคล็ดลับแห่งความสำเร็จคือว่า “ภายในห้องที่มีแต่วันนี้” และเมื่อตื่นขึ้นตอนเช้าต้อง “ขอบคุณพระเจ้าสำหรับอาหารวันนี้”

นั้นหมายความว่าเราไม่ต้องพยายามเตรียมตัวสำหรับพรุ่งนี้หรืออนาคตใช่หรือไม่ คงไม่ใช่เช่นนั้นอย่างแน่นอน

แต่หมายถึงการเตรียมอนาคตหรือการเตรียมสำหรับพรุ่งนี้ โดยการปฏิบัติงานวันนี้ ด้วยความขยันขันแข็ง    และด้วยสติปัญญาทั้งหมดของท่าน เพื่องานของท่านจะบรรลุผลอันงดงาม และนี้ก็แสดงว่าท่านได้เตรียมตัวไว้สำหรับอนาคตแล้ว

แต่ความหมายที่พระเยซูมีความลึกซึ้งมากกว่านั้น นอกจากเราจะทำวันนี้ให้ดีที่สุด ทำอย่างเต็มกำลังและความสามารถ เต็มด้วยภาพและของประทานจากพระเจ้า เราจะต้องมุ่งมั่น ตั้งใจ แสวงหาพระเจ้า แสวงหาพระองค์ ด้วยจิตด้วยใจด้วยเลือดเนื้อและชีวิตของเรา หลายครั้งเราแสวงหาสิ่งที่สำคัญ แต่เราลืมสิ่งที่สำคัญที่สุด สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพระเจ้า

มีชายคนหนึ่งเป็นทนายความ หลังจากที่เขาเลิกกิจการสำนักงานทนายความแล้ว ได้ประกอบอาชีพเป็นนักขาย เขามุ่งเป้าที่จะขายหนังสือกฎหมายให้กับทนายความทั้งหลาย

ชายนักขายคนนี้จึงไปอบรมวิธีการขาย ว่าจะทำอย่างไรให้ลูกค้าติดอกติดใจและสั่งซื้อหนังสือจากเขา หลังจากสำเร็จหลักสูตร เขาจึงเดินตลาดขายหนังสือ แม้เขาจะเสนอวิธีการขายอย่างไร แต่ก็ไม่มีใครสั่งซื้อหนังสือกฎหมายจากเขา

เขาเริ่มท้อใจเพราะยอดขายไม่ได้ตามเป้า รายได้ไม่พอกับค่ายังชีพ เขาเริ่มหวั่นวิตก และ “กังวลใจ”

ขณะเดียวกัน ผู้จัดการแผนกจำหน่ายก็ขู่เขา จะหยุดให้เงินทดรอง เมื่อกลับมาบ้าน ภรรยาก็ขอเงินจากเขาเพื่อชำระหนี้ที่ร้านชำที่หล่อนและลูกไปเซ็นไว้

ชายทนายความนักขายคนนี้ ก็เริ่มเป็นทุกข์มากขึ้น และเริ่มหมดหวังกับอาชีพนี้ เขาอยู่ในฐานะหมดตัว ไม่มีเงินแม้แต่ชำระค่าโรงแรมที่พัก

เขาเดินเข้าห้องเหมือนคนพ่ายแพ้ หัวใจมีแต่ความหดหู่ใจ และเหี่ยวแห้ง เหมือนกับคนจนมุม

ในขณะที่เขาไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร เขาระลึกได้ว่ายังมีพระเจ้า เขาได้หันไปหาพระเจ้า เขาเริ่มอธิษฐานวิงวอนขอพระองค์ประทานแสงสว่าง และสติปัญญา ขอนำเขาให้ผ่านพ้นความผิดหวังนี้ เขาอธิษฐานขอจากพระเจ้าอย่างเจาะจง ขอให้มีคนสั่งซื้อหนังสือจากเขา เพื่อจะมีเงินให้กับครอบครัว

ขณะนี้เขาอธิษฐานอยู่ในห้อง เขาลืมตาเห็นพระคัมภีร์ เขาจึงเปิดอ่านพระคัมภีร์ เขาได้พบพระสัญญาของพระเจ้า จากพระคริสตธรรมคัมภีร์มัทธิวบทที่ 6 ข้อ 25-34 เขาอธิษฐานและอ่านพระคำของพระเจ้า สิ่งอัศจรรย์เกิดขึ้น ความตึงเครียด เริ่มผ่อนคลาย ความกลัว ความกลุ้มใจ ความทุกข์ ถูกเปลี่ยนให้เป็นความอบอุ่น กำลังใจอันเข้มแข็ง ความหวังและความเชื่อมั่นในชัยชนะเริ่มกลับคืนมา คืนนั้นเขานอนหลับอย่างสบาย แม้ว่าไม่มีเงินจ่ายค่าโรงแรม

ต่อมาพระเจ้าอวยพรเขาให้ขายหนังสือได้มากกว่าจำนวนหลายสัปดาห์มารวมกัน และยอดขายหนังสือของเขาเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ

เขาเป็นพยานได้ตอนท้ายว่า “ผมสำนึกในทันทีว่าความสัมพันธ์ระหว่างผมกับพระเจ้าเป็นสิ่งที่ละเลยไม่ได้ การต่อสู้คนเดียวมีทางแพ้ได้ง่าย แต่ถ้ามีฤทธิ์อำนาจของพระเจ้ามาช่วย จะพ่ายแพ้ก็ยากนัก ผมรู้ดี ผมพบความจริงนี้ในชีวิตของผมเอง”

จงวิงวอน ท่านจึงจะได้รับความกรุณา

จงแสวงหา ท่านจึงจะได้พบ

จงเคาะประตู ประตูจึงจะเปิดให้ท่าน

พ่อ แม่ พี่น้องที่เคารพรักทุกท่าน พระเจ้าตรัสกับเราทั้งหลายว่าชีวิตของท่านอยู่ในพระหัตถ์ ชีวิตมีคุณค่า      มีความสำคัญ มีความหมายเหนือสิ่งทั้งมวล ให้เราดำเนินชีวิตวันนี้กับพระเจ้าอย่างเต็มที่ เต็มกำลัง เต็มความสามารถ และพรุ่งนี้เราจะเห็นท้องฟ้าใหม่

พระเจ้าต้องการให้เราแสวงหาแผ่นดินของพระองค์ แสวงหาพระเจ้าด้วยสุดจิต สุดใจ แสวงหาด้วยการนมัสการพระเจ้าอย่างเสมอ แสวงหาพระเจ้าด้วยการศึกษาพระวจนะของพระองค์ แสวงหาพระเจ้าด้วยการรับใช้ตามของประทาน เราต้องแสวงหา ณ แต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

เพราะพระเจ้าสัญญาว่า ผู้แสวงหาพระองค์ พระองค์จะเพิ่มพูนพระพรและเพิ่มเติมสิ่งทั้งปวงให้กับเรา พระเยซูสัญญาและตรัสว่า “จงแสวงหาแผ่นดินของพระเจ้า และความชอบธรรมของพระเจ้าก่อน และพระองค์จะทรงเพิ่มเติมสิ่งทั้งปวง…เรามอบสันติสุขไว้ให้แก่ท่านทั้งหลาย สันติสุขของเราที่ให้แก่ท่านนั้น เราให้ท่านไม่เหมือน   โลกให้ อย่าให้ใจของท่านวิตก และอย่ากลัวเลย” (ยอห์น 14:27)

ตลอดทั้งเดือนนี้ ทางสภาคริสตจักรในประเทศไทยจัดให้เป็นเดือนระลึกถึงพันธกิจด้านสตรี สตรีทุกคน ทุกวัย เป็นกำลังสำคัญต่อการพัฒนาคริสตจักร และการขยายแผ่นดินของพระเจ้า

เมื่อพูดถึงสตรี ข้าพเจ้าคิดถึงสตรีผู้หนึ่ง ท่านเป็นคนอัลบาเนียโดยกำเนิด คุณแม่ของท่านอาศัยอยู่ในยูโกสลาเวีย ท่านได้ทุ่มเทชีวิตให้กับคนยากไร้ หลายคนเรียกท่านว่า “ทูตสวรรค์เดินดิน” ท่านได้เป็นพยานชีวิตฝ่ายความเชื่อว่า คุณแม่เป็นสตรีที่บริสุทธิ์ คุณแม่ได้ใส่ความรักพระเจ้า และรักเพื่อนบ้าน ลงในชีวิตของลูกๆ ท่านได้นำชีวิตของพวกเราให้เข้าใกล้ชิด สนิทสนมกับพระคริสต์มากที่สุด ท่านเป็นผู้หนึ่งที่ได้รับรางวัลโนเบล สาขาสันติภาพ ท่านผู้นี้คือแม่ชีเทเรซา

แต่ในเช้าวันนี้เราจะมาพิจารณาถึงชีวิตของสตรีอีกผู้หนึ่ง เธอมีชื่อว่า “ราหับ” นางราหับมีความสำคัญอย่างไร แม้แต่พระคัมภีร์ใหม่ก็ได้กล่าวอ้างชื่อของเธออยู่หลายครั้ง ยิ่งกว่านั้นเธอยังเป็นต้นตระกูลหนึ่งของพระเมสสิยาห์ องค์พระผู้ไถ่ ดังมีกล่าวไว้ในมัทธิว บทที่ 1 ข้อที่ 5

ให้เรามาติดตามชีวิตของนางราหับกันดีกว่า ราหับเป็นชาวเมืองเยรีโค คัมภีร์บันทึกว่า เธอเป็นโสเภณี เธออาศัยอยู่ในกำแพงเมืองเยรีโค กำแพงเมืองเยรีโคจะมีอยู่ 2 ชั้น ระหว่างชั้นนอกกับชั้นในจะห่างกัน 4-5 เมตร ผู้คนส่วนหนึ่งก็อาศัยอยู่ในกำแพงนี้ได้

ท่านทั้งหลายคงจำได้ โมเสสเคยใช้โยชูวาและคาเลบเข้ามาสำรวจแผ่นดินนี้ ถือเป็นดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ มีองุ่นผลดก ผู้คนตัวใหญ่เหมือนยักษ์ และแต่ละคนมีความเชี่ยวชาญในการทำศึกสงคราม อีกทั้งมีกำแพงที่แข็งแรง มีป้อมปราการที่ใหญ่มหึมา

เหตุฉะนั้นการทำศึกครั้งนี้เพื่อไม่ประมาทจนเกินไป โยชูวาจึงจำเป็นต้องส่งคนสอดแนมเข้าไปในเมืองเยรีโค    เพื่อศึกษาข้อมูลและยุทธศาสตร์ในการรบ พร้อมทั้งประเมินสถานการณ์ก่อนที่จะทำการยึด และทำสงคราม

ทุกวันนี้ เราก็ทำสงครามกับฝ่ายวิญญาณ เราต่อสู้กับสิ่งที่มองไม่เห็น “จงสวมยุทธภัณฑ์ทั้งชุดของพระเจ้า เพื่อจะต่อต้านยุทธอุบายของพญามารได้ เพราะว่าเราไม่ได้ต่อสู้กับเนื้อหนังและเลือด แต่ต่อสู้กับเทพผู้ครอง   ศักดิเทพ เทพผู้ครองพิภพในโมหะความมืดแห่งโลกนี้ ต่อสู้กับเหล่าวิญญาณที่ชั่วในสถานฟ้าอากาศ เหตุฉะนั้นจงรับยุทธภัณฑ์ทั้งชุดของพระเจ้าไว้ เพื่อท่านจะได้ต่อต้านในวันอันชั่วร้ายนั้น และเมื่อเสร็จแล้วจะอยู่อย่างมั่นคงได้” (เอเฟซัส 6:11-13)

อย่างไรก็ตามการพลางตัวสายลับครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่แนบเนียน เพราะผู้คนส่วนใหญ่ตื่นตระหนก บางคนได้สะกดรอยตามจนถึงบ้านของนางราหับ และได้กลับไปรายงานต่อกษัตริย์เมืองเยรีโค กษัตริย์จึงส่งทหารมายังบ้านราหับเพื่อนำตัวผู้สอดแนม 2 คนนั้นไปสอบสวน

เมื่อนางราหับเห็นทหารตามมาที่บ้าน จึงคิดในใจว่าคงไม่ได้การเป็นแน่ จึงได้นำผู้สอดแนมซ่อนไว้บนหลังคา   เมื่อทหารกลับไปแล้ว ก่อนที่ราหับจะได้ช่วยผู้สอดแนมลงมาจากหลังคา เธอจึงขอความเมตตาจากเขาทั้งสองว่า       เมื่อกองทัพอิสราเอลเข้ายึดครองเยรีโค ขอให้ไว้ชีวิตเขา พ่อ แม่ ตลอดทั้งพี่น้องชายหญิงด้วย ผู้สอดแนมรับปาก     และขอให้เธอเอาด้ายสีแดงผูกไว้ที่หน้าต่างบ้านเป็นเครื่องหมาย

หลังจากนั้นนางจึงเอาเชือกหย่อนเขาทั้งสองลงทางหน้าต่าง เพราะบ้านของเธอตั้งอยู่ในกำแพง

ผู้สอดแนมจึงกลับไปรายงานต่อโยชูวา ต่อจากนั้นเมื่อถึงเวลากองทัพของพระเจ้า โดยการนำของโยชูวา       ได้เคลื่อนทัพข้ามแม่น้ำจอร์แดนโดยมีกองทหารนำหน้า ตามด้วยปุโรหิตถือถ้วยคันประทีป ตามด้วยหีบพันธสัญญา    และปิดท้ายด้วยกองทหาร โยชูวาให้กองทัพเดินรอบเมืองเยรีโค พร้อมกับเป่าแตร แต่ห้ามทำเสียงโห่ร้องเป็นเวลา 6 วัน และในวันที่ 7 โยชูวาก็กำชับให้ทหารทุกคนเดินรอบเมืองเยรีโคอีก 7 รอบ พร้อมทั้งทำเสียงโห่ร้อง พระคัมภีร์โยชูวาบันทึกว่า “เหตุฉะนั้นประชาชนก็โห่ร้อง และแตรก็เป่า พอประชาชนได้ยินเสียงเขาแกะ เขาก็โห่ร้องดัง และกำแพงก็พังลงราบ ประชาชนจึงขึ้นไปในเมือง ทุกคนต่างตรงไปข้างหน้าตนและเข้ายึดเมืองนั้น” (โยชูวา 6:20) กองทัพของ  พระเจ้าก็เข้าไปยึดและทำลายเมืองนั้น ยกเว้นแต่นางราหับ พ่อ แม่ และญาติพี่น้องของเธอก็ได้รับความปลอดภัย

เรื่องราวในพระวจนะของพระเจ้า เรื่องราวของนางราหับได้หนุนใจเราว่า

1) พระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าที่ยิ่งใหญ่ ทรงฤทธานุภาพสูงสุด เมื่อนางราหับพบกับผู้สอดแนม เธอได้พูดกับ   ผู้สอดแนมว่า “พระเยโฮวาห์ พระเจ้าของท่านยิ่งใหญ่ เป็นพระเจ้าผู้สร้างฟ้าสวรรค์เบื้องบน และแผ่นดินเบื้องล่างพระเจ้าผู้ทรงทำให้น้ำทะเลแดงแห้งไปต่อหน้าต่อตาของท่าน พระเจ้าเป็นผู้ทรงนำท่านทั้งหลายออกมาจากอียิปต์”

นางราหับได้รู้จักพระเจ้า และยอมจำนนต่อพระเจ้าด้วยความเชื่อในพระเจ้า เธอได้มอบชีวิตของเธอ บิดา มารดา ตลอดทั้งญาติพี่น้องของเธอ

ดังผู้เขียนพระคัมภีร์ฮีบรูและยากอบได้เป็นพยานว่า “เพราะความเชื่อ ราหับหญิงแพศยาจึงมิได้พินาศไปพร้อมกับคนเหล่านั้นที่มิได้เชื่อ เพราะนางได้ต้อนรับคนสอดแนมเป็นอย่างดี” (ฮีบรู 11:31) “เช่นเดียวกัน ราหับหญิงแพศยาก็ได้ความชอบธรรมเนื่องด้วยความประพฤติมิใช่หรือ เมื่อนางได้รับรองผู้ส่งข่าวเหล่านั้น และส่งเขาไปเสียทางอื่น” (ยากอบ 2:25)

2) พระเจ้ารักษาพันธสัญญาของพระองค์เสมอ พระเจ้าทรงมีพระสัญญาที่จะอยู่กับประชากรของพระองค์ตั้งแต่เริ่มสร้างโลก พระเจ้าจะทรงสถิตอยู่ในชีวิตของผู้เชื่อและวางใจในพระองค์ พระองค์พร้อมที่จะช่วยเหลือประชากรของพระองค์ และผู้ติดตามพระองค์

นางราหับได้ตอบสนองพระประสงค์ของพระเจ้า เชื่อพระเจ้าด้วยใจของเธอ และเธอยังแสดงความเชื่อของเธอที่มีต่อพระเจ้า โดยการช่วยเหลือผู้สอดแนม และในขณะเดียวกันเธอเองก็ต้องการให้หลุดพ้นจากวิถีชีวิตแบบคนคานาอัน ที่มีการการบูชาพระบาอัล โดยการค้าประเวณี ในสถานนมัสการพระบาอัลมีการฆ่าบุตรถวายเป็นเครื่องบูชาให้พระชาว   คานาอัน วิถีชีวิตอย่างนี้เป็นสิ่งที่ผิดต่อน้ำพระทัยของพระเจ้า นางราหับและครอบครัวต้องการจะปลดปล่อยชีวิตของเธอให้เป็นไทต่อสิ่งชั่วร้ายทั้งหลาย

หลายครั้งในชีวิตของเราทั้งหลายก็ตกเป็นทาสของสิ่งชั่วร้ายในโลกนี้ ที่ล่อลวงเราในรูปแบบต่างๆ ที่มาตามกระแสของโลก ไม่ว่าจะเป็นบริโภคนิยม วัตถุนิยม เศรษฐกิจที่กำลังอยู่ในขาลง

มีชายคนหนึ่งชื่อว่าฮากาน เป็นชาวเมืองอิสตันบูล ได้โพสเข้าไปในอินเตอร์เน็ต ประกาศขายไตของตัวเองในราคา 30,700 ดอลล่าห์สหรัฐ เพื่อจะนำเงินมาเลี้ยงลูก

มีสถิติคนที่ฆ่าตัวตายเพิ่มสูงขึ้นในจังหวัดลำพูนและในจังหวัดเชียงใหม่

เหตุฉะนั้นให้เราต่อสู้กับความทุกข์ยากต่างๆ โดยความเชื่อในพระเจ้า มั่นใจในพระสัญญา ดร.ทีแอล ออสบอร์น กล่าวว่า จงมีความเชื่อในพระเจ้า (มาระโก 11:22)

ความเชื่อมักจะเคลื่อนพระหัตถ์ของพระเป็นเจ้าเสมอ ความเชื่อมักจะครอบครอง ความเชื่อเป็นพละกำลังอันมั่นคง ความเชื่อพึ่งพาความสามารถของพระเป็นเจ้า ความเชื่อไม่รู้จักพ่ายแพ้ ความเชื่อเติบโตขึ้นในการทดสอบ ความเชื่อไม่เคยโต้แย้ง ความเชื่อไม่เคยตื่นเต้น ความเชื่อไม่เคยโอ้อวดตัวเอง ความเชื่อไม่เคยตกใจ ความเชื่อไม่หวาดกลัว ความเชื่อไม่เคยหมดกำลัง ความเชื่อครองครองพระสัญญาเหล่านั้น

3) ถ้าชีวิตเราเผชิญกับวิกฤต และถูกบีบบังคับเช่นนี้ เราจะหาทางออกให้กับชีวิตอย่างไร เมื่อนางราหับรู้ว่าสิ่งที่จะเผชิญวันข้างหน้า คือทัพที่จะเข้ามายึดเมืองเยรีโค เธอได้ขอสิ่งใดจากผู้สอดแนม

นางราหับได้ขอ “เคเชต” คือได้ความเมตตา ขอความกรุณา ขอความรักที่มั่นคง ขอความสัตย์ ความจงรักภักดี คำที่เป็น “คำใหญ่” มีความหมายอย่างลึกซึ้ง

พระเจ้าได้ให้ “เคเชต” ความกรุณาแก่เธอ พร้อมด้วยบิดามารดาและญาติของเธอ ได้รับการคุ้มครองปกป้องจากพระเจ้า ผ่านทางคนของพระองค์ เมื่อกองทหารของพระเจ้าเข้าไปยึด ได้เห็นด้ายสีแดงมัดอยู่ที่หน้าต่าง นั้นก็เป็นสัญลักษณ์ เป็นบ้านของนางราหับที่เขาจะไม่ทำลาย

เหมือนตอนที่ชนชาติอิสราเอลออกจากอียิปต์ พระเจ้าได้บัญชาให้ชนชาติอิสราเอลได้ฆ่าแกะ และนำเลือดไปทาไว้ที่วงกบประตูบ้าน เมื่อทูตสวรรค์ผ่านมาจึงผ่านเว้น

“เมื่อเราร้องทูล พระเจ้าจะฟังเรา”

พ่อ แม่ พี่น้องที่รักในพระเยซูคริสต์เจ้าทุกท่าน จากชีวิตของนางราหับ พระเจ้าได้สำแดงให้เห็นถึง

1) พระเจ้า ความยิ่งใหญ่ และฤทธานุภาพของพระองค์ไม่มีที่สิ้นสุด

2) พระเจ้าทรงมีพันธสัญญาที่มั่นคง ว่าพระองค์จะเป็นพระเจ้าของเรา และเราเป็นประชากร ของพระองค์

3) พระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าแห่งความเมตตา พระองค์พร้อมที่จะปลดปล่อยให้เราพ้นจากความทุกข์ต่างๆ ไม่ว่าฝ่ายกาย จิตใจ และจิตวิญญาณ

4) ให้เราเชื่อวางใจในพระองค์ เป็นพยานเล่าถึงความยิ่งใหญ่ของพระองค์เหมือนนางราหับ นมัสการพระองค์ทุกๆ วัน โห่ร้องสรรเสริญทุกๆ วัน แม้ว่าท่านจะเผชิญกับกำแพงแห่งชีวิต จะหนา จะใหญ่ จะหนักสักปานใด พระเจ้าของเรายิ่งใหญ่กว่าทุกสิ่ง พระเจ้าเสด็จมาแล้ว อยู่กับเราแล้ว คือองค์พระเยซูคริสต์เจ้า เป็นองค์พระผู้ช่วย ดังกษัตริย์ดาวิดได้เป็นพยานว่า “ทูตสวรรค์ของพระเจ้าได้ตั้งค่าย ล้อมบรรดาผู้ที่เกรงกลัวพระองค์ และช่วยเขาทั้งหลายให้รอด ขอเชิญชิมดูแล้วจะเห็นว่า พระเจ้าประเสริฐ คนที่ลี้ภัยอยู่ในพระองค์ก็เป็นสุข ท่านวิสุทธิชนทั้งหลายของพระองค์ จงยำเกรงพระเจ้า เพราะผู้ที่ยำเกรงพระองค์ไม่ขาดแคลน เหล่าสิงห์หนุ่มยังขาดแคลนและหิวโหย แต่บรรดาผู้ที่แสวงพระเจ้า ไม่ขาดของดีใดๆ” (สดุดี 34:7-10)

ขอบคุณพระเจ้าที่เราได้หยุดพักจากหน้าที่การงานเพื่อมานมัสการพระเจ้าร่วมกันในเช้าวันนี้เพราะเราทั้งหลาย    รู้ดีว่า “การหยุดพัก” ในสังคมปัจจุบันนั้นไม่ได้เป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายๆ เหมือนในอดีต   ทุกวันนี้คนเราพยายามทำสิ่งต่างๆ    ให้เร็วขึ้นเพื่อแข่งกับเวลามากขึ้น

เมื่อเดือนที่แล้ว ข้าพเจ้ามีโอกาสไปร่วมการสัมมนาที่ประเทศสิงคโปร์และสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเมื่อเทียบกับเมื่อสิบปีที่แล้วที่ข้าพเจ้าเรียนอยู่ที่นั่น ผู้คนเดินเร็วขึ้นหรือเปลี่ยนไปเป็นวิ่งด้วยซ้ำ เวลาขึ้นบันไดเลื่อนก็ไม่หยุดยืนแต่จะเดินไปด้วย และจากการใช้บัตรโดยสารรถไฟใต้ดินและรถเมล์ที่ต้องเสียบเข้าไปในเครื่อง ก็เปลี่ยนเป็นบัตรที่    ไม่ต้องหยิบออกมา เพียงแต่เอากระเป๋าไปใกล้ๆ เครื่องรับสัญญาณก็สามารถเดินผ่านไปได้อย่างรวดเร็ว

เชื่อว่าสถานการณ์คล้ายๆ กันนี้เกิดขึ้นในเมืองใหญ่ทั่วโลกด้วย สิ่งเหล่านี้สะท้อนให้เห็นว่าผู้คนกำลังพยายามไปให้ถึงจุดหมายปลายทางให้เร็วที่สุด ซึ่ง ณ ที่นั่น พวกเขาน่าจะได้ “หยุดพัก” อย่างสบายใจ แต่ในความเป็นจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น ยิ่งเราเร่งรีบมากขึ้นเท่าไหร่ เรากลับเหน็ดเหนื่อยมากขึ้นเท่านั้น ซึ่งสิ่งที่ตามมาก็คือ ความเครียด วิตกกังวล  หงุดหงิด และท้อถอย

ด้วยเหตุนี้เอง  สิ่งที่ผู้คนในปัจจุบันจำเป็นจะต้องมี คือ “การหยุดพัก” ซึ่งจะสามารถช่วยให้พวกเขาสามารถเผชิญกับความกดดันของโลกในทุกวันนี้ได้  พระวจนะของพระเจ้าที่มาถึงเราในเช้าวันนี้ช่วยให้เราเห็นความจริง 2 ประการเกี่ยวกับ “การหยุดพัก” คือ  (1) พระเจ้ามีพระประสงค์ให้เราได้หยุดพัก และ (2) พระเจ้าจะประทานการหยุดพักที่แท้จริงให้กับเรา

ความจริงประการที่ 1 พระเจ้ามีพระประสงค์ให้เราได้หยุดพัก

ใจความสำคัญของคำตรัสของพระเยซูในพระคัมภีร์ตอนนี้อยู่ในข้อที่ 28 คือ “บรรดาผู้ทำงานเหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนักจงมาหาเรา และเราจะให้ท่านทั้งหลายหายเหนื่อยเป็นสุข”  จากพระคัมภีร์ข้อนี้ เราเห็นอย่างชัดเจนว่า  พระเจ้าทรงทราบสถานการณ์ในชีวิตของเรา และพระองค์มีพระประสงค์ให้เราได้หยุดพัก

พระเยซูกำลังเรียกผู้ที่มีลักษณะสองประการให้มาหาพระองค์ คือ (1) ผู้ที่เหน็ดเหนื่อย และ (2) ผู้ที่แบกภาระหนัก ในภาษากรีก รูปกริยาของคำว่า “เหน็ดเหนื่อย” ที่พระเยซูใช้ เน้นถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในเวลานั้น ส่วนรูปกริยาของคำว่า “แบกภาระหนัก” ที่พระเยซูใช้ แสดงถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตและยังคงดำเนินอยู่ต่อไป  อีกทั้งเป็นการเน้นว่าบุคคลนั้นเป็นผู้ถูกกระทำ คือ เขาไม่ได้เลือกที่จะแบกภาระ  แต่ภาระที่แสนหนักนั้นกำลังโถมทับชีวิตของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นคำตรัสของพระองค์จึงไม่ได้เป็นคำตรัสลอยๆ แต่เป็นคำตรัสที่เฉพาะเจาะจงสำหรับผู้ที่ “กำลัง” เหน็ดเหนื่อย และกำลังอยู่ภายใต้ภาระที่แสนหนัก

นี่คือ 2 คำที่บรรยายสภาพชีวิตของผู้คนในปัจจุบันอย่างชัดเจน เรามีค่านิยมที่ให้ความสำคัญกับความทุ่มเทและความสำเร็จ…จนทำให้การหยุดพักดูเหมือนสิ่งที่ผิด น่าอาย หรือไม่ถวายเกียรติแด่พระเจ้า

• เด็กไทยในเวลานี้เรียนหนังสือ 5 วันยังไม่พอต้องเรียนพิเศษเสาร์อาทิตย์ โดยเริ่มเรียนตั้งแต่เช้าถึงค่ำ
• ผู้คนทำงานกันแทบทุกวันโดยไม่มีวันหยุด และคนไม่น้อยที่เอางานกลับไปทำที่บ้านจนดึกดื่น เรามีเหตุผลที่ดีมากมายมาสนับสนุนการทำงานโดยไม่มีเวลาพักผ่อน  แต่ในที่สุด  เราพบว่าผลที่ตามมานั้นไม่คุ้มค่าเลย
• เราดูแลตัวเองน้อยลงในด้านการรับประทานอาหารและการพักผ่อน…จนมีปัญหาสุขภาพ
• –          เราให้เวลากับสมาชิกในครอบครัวน้อยลง…จนมีปัญหากับคู่สมรสและสมาชิกคนอื่นๆ ในครอบครัว
• เราคิดถึงแต่เรื่องงานมากเกินไป…จนนอนไม่หลับ  เก็บเอาไปฝัน  และรู้สึกเบื่อหน่ายต่องานของเรา

ด้วยเหตุนี้เอง  หากคำว่า “เหน็ดเหนื่อย” และ 2. “แบกภาระหนัก” เป็นสิ่งที่บรรยายชีวิตของเราในเวลานี้  ขอให้เรารู้ว่า พระเจ้ามีพระประสงค์ให้เราได้หยุดพัก  แท้จริงแล้วการหยุดพักเป็นน้ำพระทัยของพระเจ้าสำหรับมนุษย์มาตั้งแต่เริ่มแรก  อพยพ 20:8-11 กล่าวว่า “จงระลึกถึงวันสะบาโตถือเป็นวันบริสุทธิ์  จงทำการงานทั้งสิ้นของเจ้าหกวัน  แต่วันที่เจ็ดนั้นเป็นสะบาโตของพระเจ้าของเจ้า ในวันนั้นอย่ากระทำการงาน ใดๆ ไม่ว่าเจ้าเอง หรือบุตรชายบุตรหญิงของเจ้า หรือทาสทาสีของเจ้า หรือสัตว์ใช้งานของเจ้า หรือแขกที่อาศัยอยู่ในประตูเมืองของเจ้า เพราะในหกวันพระเจ้าทรงสร้างฟ้าและแผ่นดิน ทะเล และสรรพสิ่งซึ่งมีอยู่ในที่เหล่านั้น แต่ในวันที่เจ็ดทรงพัก เพราะฉะนั้นพระเจ้าทรงอวยพระพร      วันสะบาโต และทรงตั้งวันนั้นไว้เป็นวันบริสุทธิ์”

จากพระคัมภีร์ตอนนี้ เมื่อเราทำตามหน้าที่ความรับผิดชอบของเราอย่างเต็มที่แล้ว เราจะต้องไม่ลืมที่จะพักผ่อนด้วย ทั้งการนอนหลับให้เพียงพอในแต่ละวัน และการมีอย่างน้อย 1 วันในสัปดาห์ที่จะหยุดพักจากงานประจำ ไม่ว่าจะเป็นการทำงาน การเรียน หรือสิ่งอื่นๆ ที่เราต้องทำเป็นประจำ ซึ่งผลที่ตามมา คือ  เราจะได้พักผ่อนทั้งในฝ่ายร่างกาย จิตใจ

และจิตวิญญาณ  เราจะพร้อมเริ่มต้นทำงานประจำของเราต่อไปด้วยความสดชื่นกระฉับกระเฉง และที่สำคัญก็คือ แม้การหยุดพักนั้นจะดูเหมือนทำให้เราเสียเวลาและเสียโอกาส แต่จริงๆ แล้วจะทำให้เราสามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น

นี่เป็นภาพเดียวกับการแข่งรถ Formula One ที่จะวิ่งด้วยความเร็วสูงมากและต้องวนหลายรอบกว่าจะถึงเส้นชัย นักแข่งทุกคนต้องพยายามทำเวลาให้ดีที่สุดเพื่อจะได้ชัยชนะ แต่เมื่อขับไปได้ระยะหนึ่ง นักแข่งจะหยุด…เพื่อเติมน้ำมันและเปลี่ยนยาง ไม่มีนักแข่งคนใดคิดว่าเป็นเรื่องเสียเวลาเสียโอกาส แล้วขับต่อไปเรื่อยๆ เพราะพวกเขารู้ดีว่าถ้าทำเช่นนั้น น้ำมันจะหมดและยางจะระเบิดก่อนถึงเส้นชัย ในชีวิตของเราก็เช่นเดียวกัน ในโลกที่ทุกสิ่งดำเนินไปอย่างรวดเร็วนี้      เราจำเป็นต้องหยุดพักอย่างเหมาะสม  มิฉะนั้น ผลเสียจะเกิดขึ้นกับชีวิตของเรา

ความจริงประการที่ 2 ที่เราพบในพระคัมภีร์ตอนนี้ คือ พระเจ้าจะประทานการหยุดพักที่แท้จริงให้กับเรา

การกระทำของมนุษย์สามารถนำการหยุดพักมาสู่ชีวิตของเราได้ในระดับหนึ่ง แต่คำตรัสของพระเยซูคริสต์    ในมัทธิว 11:25-30 ชี้ให้เห็นว่า มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่จะประทานการหยุดพักที่แท้จริงให้กับมนุษย์ได้ หากเราสังเกตใน  ข้อที่ 28 พระเยซูไม่ได้บอกให้ผู้ที่เหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนักไปพักผ่อน แต่พระองค์ตรัสว่า “จงมาหาเรา และเราจะให้ท่านทั้งหลายหายเหนื่อยเป็นสุข” หรือถ้าแปลคำพูดของพระองค์จากภาษากรีกอย่างตรงตัว คือ “จงมาหาเรา และเราจะให้การหยุดพักแก่ท่าน”  ซึ่งหมายความว่า พระเจ้าจะไม่เพียงแต่ให้เราได้พัก แต่พระองค์เองจะเป็นผู้ประทานการหยุดพักที่แท้จริงให้กับเรา

มนุษย์เราแสวงหาการหยุดพักที่แท้จริงโดยหลากหลายวิธี ผู้คนในปัจจุบันคิดถึงงานอดิเรก การทำสมาธิ    หรือการคิดในแง่บวก สิ่งเหล่านี้อาจช่วยให้พวกเขาได้พักในฝ่ายร่างกายและจิตใจ แต่ไม่สามารถช่วยให้จิตวิญญาณของพวกเขาได้พบกับการหยุดพักที่แท้จริงได้ เพราะชีวิตของพวกเขายังคงอยู่ภายใต้อิทธิพลของความบาปซึ่งจะรบกวนจิตวิญญาณของเขาอยู่ตลอดเวลา เหมือนที่พระเจ้าตรัสใน อิสยาห์ 57:20-21 ว่า “แต่คนอธรรมนั้นเหมือนทะเลที่กำเริบ  เพราะมันนิ่งอยู่ไม่ได้ และน้ำของมันก็กวนตมและเลนขึ้นมา…ไม่มีสันติสุข แก่คนอธรรม”

ผู้คนในสมัยของพระเยซูก็เช่นเดียวกัน พวกเขาพยายามแสวงหาการหยุดพักโดยการปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ทางศาสนา คือ ธรรมบัญญัติในศาสนายิว แต่ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามมากแค่ไหนก็ไม่สำเร็จ ในทางตรงข้ามสิ่งที่พวกเขาทำกลับกลายเป็นภาระหนักที่พวกเขาต้องแบกจนเหน็ดเหนื่อย

แต่ในเวลานั้นเอง พระเยซูคริสต์ได้เสด็จมาในโลกนี้และประกาศข่าวดีให้พวกเขารู้ว่า หากพวกเขาเลิกพึ่งความสามารถ สติปัญญา และความเฉลียวฉลาดของตนเอง แต่ยอมถ่อมใจมาหาพระองค์เหมือนเด็กเล็กๆ พวกเขาจะได้รับการหยุดพักที่แท้จริงจากพระองค์ ซึ่งไม่ได้เป็นเพียงการพักผ่อนในฝ่ายร่างกายและจิตใจเท่านั้น แต่เป็นการได้พักสงบในฝ่ายวิญญาณ  ดังที่พระเยซูตรัสไว้ในปลายข้อที่ 29 ซึ่งพระคัมภีร์ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย แปลว่า “แล้วจิตวิญญาณของท่านจะพักสงบ” คือ การจิตวิญญาณของเราได้รับสันติสุขแท้จากพระเจ้าผ่านการยกโทษบาปของพระองค์

ในชีวิตจริง แม้เราจะพยายามพักผ่อนอย่างเหมาะสมแล้ว แต่บางครั้งเราอาจเผชิญกับเหตุการณ์ที่ทำให้เราเหนื่อยล้าและท้อถอย อาจเป็นปัญหาเกี่ยวกับการทำงาน การเรียน สุขภาพ เศรษฐกิจ หรือความสัมพันธ์ ในสถานการณ์เช่นนี้ ให้เรามาหาพระเยซูคริสต์ และพระองค์จะประทานการหยุดพักในฝ่ายวิญญาณให้กับเรา ซึ่งจะทำให้เราสามารถก้าวผ่านความทุกข์ยากลำบากไปได้ด้วยสันติสุขแท้ที่มาจากพระองค์

แม้ปัญหานั้นอาจจะยังไม่คลี่คลาย แต่ในเวลากลางคืนเราจะสามารถหลับตาลงนอนได้อย่างมีความสุข เพราะเราได้วางภาระไว้กับพระเจ้าแล้ว พระองค์จะทรงเป็นผู้ดูแลชีวิตของเราเอง  ดังที่สดุดี 55:22 กล่าวว่า “จงมอบภาระของท่านไว้กับพระเจ้า และพระองค์จะทรงค้ำจุนท่าน พระองค์จะไม่ทรงยอมให้คนชอบธรรมคลอนแคลนเลย” และในเวลาเช้า  เราจะสามารถลืมตาขึ้นมาด้วยความชื่นชมยินดี เพราะเรารู้ว่าความรักมั่นคงของพระเจ้าจะอยู่กับเราในทุกสถานการณ์   ในชีวิต ดังที่บทเพลงคร่ำครวญ 3:22-23 กล่าวว่า “ความรักมั่นคงของพระเจ้าไม่เคยหยุดยั้ง และพระเมตตาของพระเจ้าไม่มีสิ้นสุด เป็นของใหม่อยู่ทุกเวลาเช้า ความเที่ยงตรงของพระองค์ใหญ่ยิ่งนัก”

แต่อย่างไรก็ตาม การได้พักสงบในฝ่ายจิตวิญญาณนั้น ไม่ได้หมายถึงการอยู่เฉยๆ โดยไม่ทำอะไร แต่เป็นการดำเนินชีวิตประจำวันด้วยท่าทีใหม่ เราจะไม่มองว่าภาระหน้าที่ที่เรากำลังทำอยู่นั้นเป็นสิ่งที่น่าเบื่อหน่าย แต่เราจะตระหนักว่าพระเจ้าได้มอบหมายหน้าที่นั้นให้เราทำอย่างมีวัตถุประสงค์ เราจะทำหน้าที่นั้นอย่างเต็มที่ด้วยความชื่นชมยินดีเพื่อถวายเกียรติแด่พระเจ้า เพราะเรารู้ว่า แอกที่พระเจ้ามอบให้กับเรานั้นก็พอเหมาะ และภาระที่พระเจ้ามอบให้นั้นก็เบา

มากกว่านั้น เราจะตระหนักว่าชีวิตคริสเตียนไม่ได้เป็นเพียงการปฏิบัติตามคำสอนของพระเจ้า แต่เป็นชีวิตที่ “รู้จัก” กับพระเจ้าเป็นการส่วนตัว เป็นชีวิตที่เดินไปกับพระองค์วันต่อวัน เราจะไม่พึ่งตัวเองอีกต่อไป แต่เราจะพึ่งพา    พระเจ้าในทุกสิ่งที่เราทำ เมื่อมีปัญหาเราจะอธิษฐานมอบสิ่งนั้นไว้กับพระเจ้า ขอสติปัญญาจากพระองค์ และให้พระองค์ทรงนำเราในการแก้ไขสถานการณ์นั้น ในเวลาเดียวกัน เราจะบรรจุความคิดของเราด้วยพระวจนะของพระเจ้า เพื่อที่เราจะสามารถมองและตอบสนองต่อสถานการณ์ต่างๆ ด้วยท่าทีและวิธีการที่สอดคล้องกับน้ำพระทัยของเจ้าอย่างแท้จริง

โลกใบนี้จะมีการต่อสู้แข่งขันต่อไปและจะมีมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เราจะสามารถดำเนินชีวิตในสังคมนี้อย่างมีสันติสุขได้เมื่อเราเรียนรู้ที่จะหยุดพักอย่างเหมาะสม และรับการหยุดพักที่แท้จริงจากพระเจ้า

พระบัญญัติ 10 ประการเป็นสิ่งที่พระเจ้าสำแดงแก่ชนชาติอิสราเอลที่เชิงภูเขาซีนาย ขณะเดินทางสู่แผ่นดินแห่งคำสัญญา ก่อนหน้านี้พวกเขาอาศัยอยู่ในประเทศอียิปต์ ประเทศที่เต็มไปด้วยรูปเคารพและเทพเจ้ามากมาย เนื่องจากเทพของชาวอียิปต์จะเป็นตัวแทนของชีวิตในทุกๆ ด้าน เพราะฉะนั้นเพื่อจะได้พรมากที่สุด คนทั่วไปจึงต้องบูชาเทพเจ้าให้ได้มากที่สุดโดยปริยาย แต่สำหรับชนชาติของพระเจ้า พระองค์ทรงประทานพระบัญญัติและข้อกำหนดต่างๆ ไว้เพื่อนำพวกเขาไปสู่ชีวิตที่บริสุทธิ์ โดยพระบัญญัติสี่ข้อแรก (อย่ามีพระเจ้าอื่นใดนอกเหนือจากเรา / อย่าทำรูปเคารพสำหรับตน/อย่าออกพระนามของพระเจ้าอย่างไม่สมควร/จงระลึกถึงวันสะบาตือเป็นวันบริสุทธิ์) เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับ    พระเจ้า หกข้อหลัง (จงให้เกียรติแก่บิดามารดา/อย่าฆ่าคน/อย่าล่วงประเวณี/อย่าลักทรัพย์/อย่าเป็นพยานเท็จ/อย่าโลภ) เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเรากับผู้อื่นๆ ซึ่งเราสามารถสังเกตแบบแผนของพระบัญญัตินี้คือ ใน 4 ข้อแรก ข้อที่ 1 เป็นฐานสำหรับข้อ 2 3 และ 4  ใน 6 ข้อหลัง ข้อที่ 5 คือให้เกียรติบิดามารดาเป็นฐานสำหรับ ข้อ 6-10 ดังนั้นหากเราล้มเหลวในข้อที่ 1 คืออย่ามีพระเจ้าอื่นใด สามข้อที่เหลือก็จะล้มเหลวไปด้วย และเช่นกันหากเราไม่สามารถให้เกียรติ    หรือเคารพพ่อแม่ได้ เราก็จะไม่สามารถปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างที่บัญญัติในข้อที่เหลือกำหนดได้

ในเช้าวันนี้เราจะใคร่ครวญในพระบัญญัติข้อที่ 5 ที่กล่าวว่า จงให้เกียรติแก่บิดามารดาของเจ้า เพื่ออายุของเจ้าจะได้ยืนนานบนแผ่นดิน ซึ่งพระเจ้าของเจ้าประทานให้แก่เจ้า บัญญัติข้อนี้เป็นฐานสำหรับอีกห้าข้อที่เหลือในด้านความสัมพันธ์ของเรา พ่อ แม่ ลูกเป็นความสัมพันธ์แรก พระเจ้าทรงตั้งครอบครัวก่อนระบบการปกครองอื่นๆ หรือแม้แต่ก่อนคริสตจักร ครอบครัวเป็นพื้นฐานโครงสร้างของสังคม เราสังเกตได้ว่าหากใครมีปัญหากับคนในบ้าน ในอัตราที่สูงก็มักมีเป็นคนที่มีปัญหากับคนอื่นๆ ในสังคมด้วย ในพันธสัญญาเดิมการรักษาบัญญัตินี้เข้มงวดมาก การไม่ให้เกียรติพ่อแม่     มีบทลงโทษสูงสุด ในอพยพ 21.17 กล่าวว่า ผู้ใดด่าแช่งบิดามารดาของตน ผู้นั้นต้องถูกปรับโทษถึงตาย ในเฉลยธรรมบัญญัติกล่าวว่า “ถ้าชายคนใดมีบุตรที่ดื้อและไม่อยู่ในโอวาท ไม่เชื่อฟังเสียงของบิดาของตนหรือเสียงของมารดาของตน แม้ว่าบิดามารดาจะได้ตีสอน เขาก็ไม่ยอมฟัง ให้บิดามารดาจับตัวเขาให้ออกมาหาพวกผู้ใหญ่ของเมืองนั้น ณ ประตูเมืองที่เขาอาศัยอยู่และเขาจะพูดกับพวกผู้ใหญ่ของเมืองนั้นว่า ‘บุตรชายของเราคนนี้เป็นคนดื้อดึงและไม่อยู่ในโอวาท ไม่เชื่อฟังเสียงเราเป็นคนตะกละและขี้เมา’แล้วผู้ชายในเมืองนั้นจะเอาหินขว้างเขาให้ตาย ดังนั้นท่านจะได้กำจัดความชั่วเสียจากท่ามกลางท่าน…..  (ฉธบ 21:18-21)

บัญญัติข้อที่ห้านี้เป็นข้อเดียวที่มีคำสัญญาให้ไว้ด้วยคือ “อายุยืนนาน” และในเฉลยธรรมบัญญัติเพิ่มเติมด้วยว่า “เพื่อเจ้าจะไปดีมาดีบนแผ่นดิน..” เราจึงสรุปได้ว่า การให้เกียรติเป็นหนทางแห่งพระพร การให้เกียรติลดความกดดันและการทะเลาะทุ่มเถียงในครอบครัว ถ้าเราต่อต้านพ่อแม่ เราทำร้ายตัวเอง ชีวิตที่ขัดขืนของเรานั้นเองจะทำให้เรามีปัญหาและความยุ่งยากสารพัด ทั้งกับตนเอง กับคนใกล้ชิด และกับสังคม อีกอย่างหนึ่ง ลูกหลานของเราจะให้เกียรติเรา เมื่อพวกเขาเห็นว่าเราได้ให้เกียรติพ่อ แม่หรือผู้อาวุโสในบ้าน

ตัวอย่าง มีนิทานเก่าแก่ของกริมมส์ เล่าว่า เด็กชายคนหนึ่งอายุ 4 ขวบอาศัยอยู่กับพ่อ แม่และปู่ คุณปู่ก็แก่  มือแกก็สั่น เวลากินข้าว ช้อนเงินก็กระทบกับจาน ชาม  บ่อย ๆ ก็ข้าวก็หลุดออกจากปาก ตกเลอะเทอะเปื้อนผ้าปูโต๊ะ    แม่ของเด็กน้อยก็ไม่อยากจะสนใจ ไม่อยากจะดูแล ต้องซักผ้าปูโต๊ะบ่อย ๆ แต่คุณปู่ก็ไม่มีที่จะไป พ่อกับแม่ก็เลยตัดสินใจให้คุณปู่ไปกินข้าวที่มุมเล็ก ๆ ตามลำพัง แม่บอกว่า ปู่ต้องกินข้าวที่มุมนี้นับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ปู่นั่งอยู่ตรงนั้นกินข้าวและมองไปที่โต๊ะปรารถนาจะนั่งร่วมโต๊ะกับครอบครัว

วันหนึ่ง มือปู่ก็สั่นมากขึ้นจึงทำชามตกแตก พ่อตะโกนด่าว่า ถ้าต้องการกินแบบหมู ก็จะให้กินแบบหมู กินชามข้าวแบบหมู พ่อทำชามข้าวจากไม้ใส่อาหารให้ปู่กิน ไม่นานวันหนึ่ง พ่อเห็นลูกชายอายุสี่ขวบเล่นที่สนาม ก็ถามว่าลูกกำลังทำอะไร เด็กชายยิ้มและตอบว่า ผมกำลังทำชามข้าวจากไม้ครับ เอาไว้ใส่ข้าวให้พ่อกับแม่เวลาที่ผมโตขึ้น เช้าวันต่อมา  คุณปู่นั่งร่วมรับประทานอาหารที่โต๊ะพร้อมกับทุกคน ด้วยจาน และไม่มีใครด่า หรือปฏิบัติต่อคุณปู่อย่างเลวร้ายอีกเลย

แล้วเราจะให้เกียรติอย่างไร อย่างเฉพาะเจาะจง

1.ให้เกียรติท่านด้วยการ เชื่อฟังและนับถือคำแนะนำของท่าน เปาโลขยายความว่า บุตรทั้งหลาย จงเชื่อฟังบิดามารดาของท่านในองค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะว่านี่เป็นเรื่องถูกต้อง (เอเฟซัส 6:1) สดุดี 13:1 บุตรชายที่ฉลาดฟังคำเตือนสติของบิดาตน แต่คนมักเยาะเย้ยไม่ฟังคำขนาบ ลูกๆ ต้องเชื่อฟังพ่อแม่ แต่การให้เกียรติหรือเคารพเป็นสิ่งที่มีความหมายมากยิ่งกว่าการเชื่อฟัง เพราะเป็นไปได้ที่เราจะเชื่อฟังโดยปราศจากการให้เกียรติ เราเชื่อฟังทำตามคำสั่งสอนแต่อาจด้วยจิตใจที่กบฏภายใน ตัวอย่าง เด็กคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลังรถ พ่อกับแม่นั่งข้างหน้า ก็พยายามบอกลูกว่าให้นั่งลง เพราะอันตราย บอกครั้งหนึ่งก็แล้ว สองครั้งก็แล้ว สามครั้งก็แล้ว เจ้าเด็กก็บอกว่า ไม่อย่างเดียวจะยืน แม่เลยบอกว่าถ้าไม่นั่งถูกตีแน่ เจ้าเด็กก็นั่งลง และก็พูดว่า “ผมนั่งลงก็ได้ แต่ข้างในผมยังยืนอยู่” เชื่อฟังใช่ไหม แต่ไม่ให้เกียรติ

โดยทั่วไปเรามักจะให้เกียรติกับคนที่เราคิดว่าสมควรจะได้รับ นักกีฬาที่ยิ่งใหญ่ นักวิชาการ นักเรียน นักฯลฯ ด้วยตำแหน่ง ด้วยรางวัลต่าง ๆ ด้วยความสำเร็จของคนทั้งหลาย แต่พระเจ้าตรัสว่า  เราต้องให้เกียรติพ่อแม่ไม่ใช่เฉพาะ

สิ่งที่ท่านได้ทำ แต่เพราะตำแหน่งที่ท่านเป็น นี่อาจเป็นเรื่องยากสำหรับหลาย ๆ คน แต่พระเจ้าไม่ได้ตรัสว่าจงให้เกียรติแก่บิดามารดาถ้าพวกเขาเป็นคนที่มีเกียรติ เป็นคนสมบูรณ์พร้อม พระเจ้าเพียงแต่เรียกให้เราให้เกียรติพ่อแม่เพราะพวกท่านเป็นพ่อแม่

2. ให้เกียรติท่านด้วยการตอบแทนต่อความต้องการ/จำเป็นของท่าน การให้เกียรติพ่อแม่เกี่ยวข้องกับการตระเตรียมสิ่งต่างๆ สำหรับท่าน ท่านไม่สามารถที่จะช่วยเหลือตัวเองได้ตลอดไป อาจารย์เปาโลสอนเราว่า “ถ้าแม่ม่ายคนใดมีลูกหลาน ก็ให้ลูกหลานนั้นหัดปฏิบัติหน้าที่ทางศาสนา  โดยปฏิบัติกับครอบครัวของตนก่อน และให้    ตอบแทนคุณบิดามารดา 1 ทิโมธี 5:4 ใช้คำว่า “ตอบแทน” แสดงว่าเราได้รับแล้ว เราจะตอบแทนที่ท่านได้ให้เวลา   ให้พลังกาย ใจ ให้ปัจจัยต่าง ๆ มากมายแก่เราในประเทศตะวันตก มีการประมาณการกันว่า คนๆ หนึ่งจนถึงอายุ 17 ต้องใช้เงินประมาณ $170,630 การตอบแทนในความจำเป็นฝ่ายร่างกาย ตอบสนองต่อจิตใจของพ่อแม่อย่างมาก ความรัก อย่างไร รูปแบบของคำตอบอย่างหนึ่งคือการให้ในความจำเป็นฝ่ายร่างกาย ตอบสนองต่อจิตใจของท่าน ลูกสาว ลูกชาย ลูกเขย ลูกสะใภ้ เมื่อพ่อแม่ต้องการความช่วยเหลือจากเรา แม้ว่าท่านไม่เคยเรียกร้องจากเรา หรือมักจะกล่าวว่า       “ไม่เป็นไร” แล้วเราตอบสนอง เราได้ให้เกียรติท่านตามที่พระเจ้าได้สั่งไว้แต่อย่างไรก็ตาม ลูกๆ จะไม่เพียงแต่จ่ายๆ     ให้ท่านอย่างเป็นหน้าที่โดยปราศจากความรัก เวลา ความเอาใจใส่

พระเยซูทรงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ ทรงตำหนิพวกฟาริสีว่า …..“เหมาะจริงนะ ที่เจ้าทั้งหลายได้ละทิ้งธรรมบัญญัติของพระเจ้า เพื่อจะได้ถือตามคำสอนที่ตนรับมาจากบรรพบุรุษ เพราะโมเสสได้สั่งไว้ว่า ‘จงให้เกียรติบิดามารดาของเจ้า’ และ ‘ผู้ใดประณามบิดามารดาจะต้องมีโทษถึงตาย’ แต่พวกเจ้ากลับสอนว่า ‘ผู้ใดจะกล่าวแก่บิดามารดาว่า “สิ่งใดของข้าพเจ้าซึ่งอาจเป็นประโยชน์แก่ท่าน สิ่งนั้นเป็นโกระบาน”  (แปลว่าเป็นของถวายแด่พระเจ้าแล้ว) เจ้าทั้งหลายจึงไม่อนุญาตให้ผู้นั้นทำสิ่งใดต่อไป เป็นที่ช่วยบำรุงบิดามารดาของตน เจ้าทั้งหลายจึงทำให้พระวจนะของพระเจ้าเป็นหมันไป ด้วยคำสอนที่พวกเจ้ารับมาจากบรรพบุรุษ….” มาระโก 7:9-13

กฏนี้ได้ชื่อว่าโกระบาน ผู้ปฏิญาณโกระบานจะต้องนำเงินซึ่งจะไปอุดหนุนจุนเจือบิดามารดามาถวายแก่พระวิหารแทน จึงกลายเป็นทางเลี่ยงที่จะละทิ้งพ่อแม่ ไม่รับผิดชอบต่อหน้าที่ของลูก แม้ว่าการกระทำของพวกเขาดูเหมาะสม คือให้พระเจ้ามากขึ้น แต่เป็นการละเลยคำสั่งของพระเจ้าที่สั่งว่าจงให้เกียรติแก่บิดามารดา พวกฟาริสีคิดว่าการถวายเงินเข้าคลังพระวิหารสำคัญยิ่งกว่าการช่วยเหลือพ่อแม่ผู้ยากไร้ นั่นหมายความว่าเราเองต้องถวายตัว ชีวิตและทรัพย์สินแด่   พระเจ้าแต่เราต้องไม่ใช้พระเจ้าเป็นข้อแก้ตัวละเลยความรับผิดชอบของเรา

3. เราให้เกียรติท่านด้วยการอภัยในความผิดพลาดของท่าน

เราจำเป็นต้องมีข้อนี้เพราะว่าเราหลายคนได้รับความเจ็บปวดจริงๆ ไม่สงสัยว่ามีเวลาในชีวิตของเราที่ดูเหมือนว่าท่านไม่มีเวลาเอาใจใส่เรา ไม่สนใจความต้องการของเรา ไม่แสดงความรักต่อเราอย่างมากพอ หรือให้ความรักในแบบที่ท่านเป็นแต่เราไม่อาจรับได้ ทำงานมากไป ดุดันมากไป ปล่อยปละเรามากไป  เราหลายคนบางทีอาจเติบโตในบ้านที่เจ็บปวด พ่อที่ดื่มสุรา เอะอะโวยวาย ใช้กำลัง แม่ที่เศร้าโศก หาทางออกไม่ได้ บ่น กระแนะกระแหน ถากถาง หรือเต็มไปด้วยสงครามเย็น และเราอยู่ตรงกลางในการทะเลาะกันนั้น ท่านอาจจะแยกทางกัน เราอาจถูกทำร้ายร่างกาย เราจะให้เกียรติอย่างไร พระเจ้าไม่ได้บอกให้เรา “ ไม่ต้องสนใจความเจ็บปวด ปฏิเสธว่ามันเคยเกิดขึ้นซะ หรือลืมๆ มันไปเดี๋ยวก็หาย ก็ชิน” บางทีเราจำเป็นต้องเผชิญหน้ากับท่านและพูดคุยปัญหากับท่านเพื่อช่วยกันแก้ไข แต่สำหรับหลายคน      การเผชิญหน้าและการคืนดีอาจเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เพราะท่านจากไปแล้ว หรือด้วยบุคลิก ลักษณะ ความคิดของท่าน เราอาจทำได้เพียงการอธิษฐาน อธิษฐานว่าเราจะไม่ปล่อยให้ความขมขื่นใจครอบงำชีวิตของเรา อธิษฐานว่าเราจะมีจิตใจที่ยกโทษต่อคนที่ทำให้เราเจ็บปวด และเราไม่ปรารถนาจะสานวงจรแห่งความเจ็บปวดนี้โดยส่งต่อไปถึงลูกหลานเรา การยกโทษก็เช่นเดียวกับการให้เกียรติ มันเป็นสิ่งที่เราเลือกได้ว่าจะยกหรือไม่ หนุนใจที่เราจะอธิษฐานว่าให้ความเจ็บปวดทั้งหลายนำเราเข้าใกล้พระเจ้า สดุดี 27:10แม้บิดาและมารดาของข้าพระองค์ทอดทิ้งข้าพระองค์ แต่พระเจ้าจะทรงยก    ข้าพระองค์ขึ้น และขอพระเจ้าเทความรักเหนือชีวิตของเรา ทำให้เราเป็นท่อแห่งความรัก

สรุป

ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจทีบัญญัติเป็นหนทางที่พระเจ้าปกป้องเราจากความเจ็บปวด และบัญญัติข้อนี้ก็ป้องกันได้มาก ให้เกียรติพ่อแม่ อยากให้เราเห็นว่า บัญญัตินี้เป็นสิ่งที่พิเศษ มีพระสัญญาของพระเจ้าติดตามมา นั่นก็คือ ชีวิตยืนยาวและความสุข การปฏิบัติต่อพ่อแม่ของเราไม่เพียงแต่กระทบท่าน แต่เราเองด้วย มีพระพร หรือคำแช่งสาปสำหรับเราในการปฏิบัติต่อท่าน การให้เกียรติเป็นการเลือก เป็นสิ่งที่ต้องฝึกฝน การให้เกียรติคนหนึ่งด้วยความจริงใจนั้นไม่ใช่เป็นแต่เพียงการพูด ในช่วงเวลาของอิสยาห์สิ่งนี้เป็นปัญหาของอิสราเอล พวกเขาบอกว่าพวกเขาให้เกียรติพระเจ้า แต่การกระทำซึ่งดังกว่าคำพูดนั้นกลับตรงกันข้าม และพระเจ้าตำหนิพวกเขา ว่า  “เพราะชนชาตินี้เข้ามาใกล้ด้วยปากของเขา และให้เกียรติเราด้วยริมฝีปากของเขา แต่เขาให้จิตใจของเขาห่างไกลจากเรา เขายำเกรงเราเพียงแต่เหมือนเป็นบัญญัติ ของมนุษย์ที่ท่องจำกันมา อิสยาห์ 29:13 เพราะฉะนั้นการให้เกียรติที่แท้จริงจึงต้องมีการปฏิบัติที่พิสูจน์ให้เห็น     ด้วยการเชื่อฟัง และนับถือคำแนะนำของท่าน ตอบแทนต่อความจำเป็น ความต้องการทั้งจิตใจและร่างกายของท่าน    และให้อภัยท่านในสิ่งที่ผิดพลาดในชีวิตของท่าน

ในทางกลับกัน ผู้ที่เป็นพ่อเป็นแม่ ผู้อาวุโสก็จำเป็นต้องตระหนักอยู่เสมอว่า แม้บัญญัติข้อนี้ให้ข้อกำหนดสำหรับลูกๆ หลานๆ แต่บัญญัตินี้จะสมบูรณ์ได้ จะเป็นไปได้มากขึ้นเมื่อการให้เกียรติ การรับฟัง การเลี้ยงดู การยกโทษมีอยู่ในชีวิตของคุณพ่อ คุณแม่และผู้อาวุโสทุก ๆ ท่านเช่นกัน

สังคมของเราทุกวันนี้ นอกจากจะเผชิญกับปัญหาโรคภัยไข้เจ็บ เช่น ไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009  ซึ่งกำลังระบาดไปทั่วโลก คนประมาณ 2,000 ล้านคนต้องเผชิญกับโรคนี้ กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ เป็นสิ่งที่เราจะต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัด และอย่าลืมใส่หน้ากาก

และอีกมิติหนึ่งที่เราไม่สามารถมองข้ามไปได้คือ ปัญหาเศรษฐกิจ ความทุกข์ และความยากจน ยังเป็นปัญหาของคนส่วนใหญ่ที่อยู่ในสังคม อยู่กับมนุษย์เป็นเวลาอันยาวนาน

ท่านทั้งหลายคงจำได้ เมื่อนางมารีย์พี่สาวของลาซาลัส ได้นำน้ำมันหอมนารดา บริสุทธิ์หนักประมาณครึ่งกิโลกรัม ซึ่งมีราคาแพงมากได้ชโลมพระบาทของพระเยซู สาวกของพระองค์คนหนึ่งรู้สึกเสียดายและไม่พอใจ จึงบอกว่า “เหตุไฉนไม่ขายน้ำมันนั้นเป็นเงินสักสามร้อยเดนาริอัน แล้วแจกให้แก่คนจน” พระเยซูบอกเขาทั้งหลายว่า “กวนหญิงนี้ทำไม เขาได้กระทำดีแก่เรา ด้วยว่าคนยากจนมีอยู่กับท่านเสมอไป”

“ด้วยว่าคนยากจนจะมีอยู่กับท่านเสมอไป” ประโยคนี้ได้ให้นัยสำคัญว่าสาวก หรือผู้วางใจในพระเยซูคริสต์จะมีส่วนสำคัญและมีบทบาทดูแลคนยากจน เด็กกำพร้า หญิงม่าย ผู้มีความทุกข์เดือดร้อน ในลักษณะต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นความยากจน ฝ่ายกาย จิตใจ และจิตวิญญาณ

เมื่อเราพิจารณาพระวจนะของพระเจ้าจากพระธรรมอิสยาห์บทที่ 61 ซึ่งเป็นพระคำของพระเจ้าที่ตรัสผ่านทางอิสยาห์ มาถึงชนชาติอิสราเอลที่พระเจ้าได้ปลดปล่อยและช่วยพวกเขาให้พ้นจากการเป็นทาสของอาณาจักรบาบิโลน     ซึ่งเวลานี้พวกเขาเดินทางสู่บ้านเกิดสู่มาตุภูมิ เขาทั้งหลายต่างวาดฝันว่าเมื่อกลับมาบ้านเกิดคงจะสุขสบาย แต่สิ่งที่เจอกลับตรงกันข้าม พวกเขาพบแต่ปัญหาและความท้อแท้ใจ เพราะสิ่งที่เห็นไม่เหมือนสิ่งที่ฝันไว้ พวกเขาเห็นซากปรักหักพังของบ้านเมืองที่บาบิโลนมาทำลาย สภาพชีวิตของผู้คนยากจน การบูรณะซ่อมแซมบ้านเมืองไปอย่างล่าช้าและยุ่งยาก มีการปล้นสะดม มีการต่อสู้แย่งชิง

ท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้ พระเจ้ากลับมีน้ำพระทัยอันดีเลิศ พระเจ้ามีแผนการอันประเสริฐที่จะช่วยพวกเขาให้พ้นจากความท้อแท้ใจ พระเจ้าจะนำปีแห่งความโปรดปรานมาถึงพวกเขาที่กำลังเผชิญกับความลำบาก

พระเจ้าจะนำข่าวดีมายังผู้ที่ทุกข์ใจ คัมภีร์บางฉบับใช้คำว่า “ยากจน” พระเจ้าจะเล้าโลมคนที่ชอกช้ำระกำใจ พระเจ้าจะช่วยบรรดาเชลยและผู้ถูกจองจำให้เป็นอิสระ พระเจ้าจะประทานความชื่นชมยินดี ความเบิกบาน แทนการ    ไว้ทุกข์และท้อแท้ใจ ผู้เผยพระวจนะของพระเจ้าได้หนุนน้ำใจบรรดาเชลย ให้พวกเขาได้เริ่มต้นใหม่กับพระเจ้า มีชีวิตใหม่ในพระเจ้า

1) ต้องเชื่อและไว้วางใจพระเจ้าอย่างสิ้นสุดใจ สุดจิต สุดความคิด สุดชีวิต

2) ต้องทำตามพระประสงค์ของพระเจ้า มากกว่าทำตามใจปรารถนาของตนเอง

3) ต้องดำเนินชีวิตตามน้ำพระทัยของพระเจ้า คือ มีความยุติธรรม มีความเมตตา กรุณา ดังพระวจนะของ  พระเจ้ากล่าวว่า “การอดอาหารอย่างนี้ไม่ใช่หรือที่เราต้องการ คือการแก้พันธนะของความอธรรม การแก้สายรัดแอก และการปล่อยให้ผู้ถูกบีบบังคับเป็นอิสระ และการหักแอกเสียทุกอัน ไม่ใช่การที่จะปันอาหารของเจ้าให้กับผู้หิว และนำคนยากจนไร้บ้านเข้ามาในบ้านของเจ้า เมื่อเจ้าเห็นคนเปลือยกายก็คลุมกายเขาไว้ และไม่ซ่อนตัวของเจ้าจากญาติของเจ้าเองดอกหรือ แล้วความสว่างจะพุ่งออกมาแก่เจ้าอย่างอรุณ และแผลของเจ้าจะเรียกเนื้อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ความชอบธรรมของเจ้าจะเดินนำหน้าเจ้า และพระสิริของพระเจ้าจะระวังหลังเจ้า แล้วเจ้าจะทูล และพระเจ้าจะทรงตอบ เจ้าจะร้องทูล และพระองค์จะตรัสว่า เราอยู่นี่” (อิสยาห์ 58:6-9)

เมื่อเขาทำตามดังนี้แล้ว พระเจ้าจะนำข่าวดีมายังเขาทั้งหลาย พระองค์จะประกาศปีแห่งความโปรดปรานของพระองค์ พระองค์จะเสด็จมาช่วยพวกเขา ข่าวดีนี้ไม่มีเฉพาะบรรดาเชลยเท่านั้น แต่เป็นข่าวดีแห่งการช่วยให้รอดของพระเจ้า มาถึงท่านและข้าพเจ้า พระเยซูได้ประกาศและบอกความจริงแก่เราทั้งหลายในพระคัมภีร์ลูกาบทที่ 4:1 ว่าพระองค์คือผู้นำข่าวดีแห่งการเล้าโลมใจมายังผู้ยากจน ผู้ที่ถูกข่มเหง ผู้ที่ทุกข์ใจ ผู้ที่ถูกจำจอง ผู้ที่เป็นบรรดาเชลย      ผู้ทั้งหลายเหล่านี้จะได้รับการช่วยกู้จากพระเจ้า พระองค์จะเป็นผู้แก้พันธนะ และหักแอกที่เป็นภาระอันหนัก

• ผู้ที่หิว ก็จะได้กิน
• ผู้ที่เปลือยกาย ก็จะได้ห่ม
• ผู้ที่ยากจน ก็จะได้มั่งมี
• ผู้ที่ว้าเหว่ ก็จะได้มีผู้ประโลมใจ
• ผู้ที่มีความทุกข์ ก็จะได้มีสันติสุข
• ผู้ที่อยู่ในความมืด ก็จะได้พบความสว่าง
• ผู้เจ็บป่วย ก็จะได้รับการรักษา

พระเยซูตรัสว่า “เรามาเพื่อท่านทั้งหลายจะได้ชีวิต และจะได้ชีวิตที่ครบบริบูรณ์” พระเจ้าสัญญา พระองค์ทรงเป็นพระผู้ที่ช่วยและให้ชีวิตใหม่และชีวิตที่ดีกับเรา ขณะเดียวกันเราต้องช่วยผู้อื่นด้วย

มีผู้ปกครองคริสตจักรของเราได้เขียนถึงชีวิตของคุณหมอท่านหนึ่งชื่อว่า ไอดา  สกัดเดอร์ เธอเป็นมิชชันนารีรับใช้พระเจ้าอยู่ที่ประเทศอินเดีย เธอเสียชีวิตเมื่ออายุ 90 ปี วันที่เธอเสียชีวิต ผู้คนในนครมัดดราส ร้องไห้เสียใจ ในวันฝังศพของเธอ ฝูงชนมากมายพากันมาตั้งขบวนอันยาวเหยียด บางคนถือกิ่งไม้โบกไปมา    เป็นการอำลา บางคนเบียดเสียดฝูงชนเพื่อจะไปแตะต้องโลงศพ เพื่อเป็นการอำลาครั้งสุดท้าย

ชีวิตของคุณหมอไอดา สกัดเดอร์ น่าสนใจ เมื่อเธออายุ 6 ขวบ เธอได้ช่วยคุณพ่อของเธอซึ่งเป็นหมอมิชชันนารีช่วยเหลือคนอยู่ในอินเดีย ในการเลี้ยงดู ป้อนข้าวแก่ผู้อดอยากและขาดสารอาหาร เธอเห็นผู้คนล้มตายเป็นล้านๆ ในประเทศอินเดีย

เมื่อเธอโตขึ้น เธอกลับไม่อยากเป็นคุณหมอ เธอปฏิเสธพ่อของเธอซึ่งเป็นหมอชื่อ John Scuder เพราะตระกูลของเธอเป็นหมอมากเกินไป คุณปู่ก็มีอาชีพแพทย์เช่นเดียวกัน

มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นในชีวิตของเธอ ค่ำวันหนึ่งหลังจากเธอกลับมาจากประเทศสหรัฐอเมริกากลับมาที่ประเทศอินเดีย ในวันนั้นเธอได้ยินเสียงคนวิ่งกระหืดกระหอบมาเคาะประตูบ้านเรียกเธอ ปรากฏว่าผู้ที่มาเคาะประตูเป็นผู้ชายวรรณะพราหมณ์ มาขอความช่วยเหลือจากเธอให้ไปทำคลอดให้ภรรยา เธอบอกว่าเธอไม่ใช่หมอ แต่เป็นคุณพ่อ    ชายคนนั้นยืนกรานไม่ยอมให้คุณพ่อของเธอไป เพราะขัดต่อประเพณี ชายคนนั้นจึงขอเธอ เธอปฏิเสธ ชายคนนั้นต้องเดินกลับไปด้วยความผิดหวัง

หลังจากคนนั้นกลับไป ก็ได้ยินเสียงคนวิ่งกระหืดกระหอบมาเคาะที่ประตูอีก เธอคิดว่าเป็นชายคนเดิมกลับมา ปรากฏว่าไม่ใช่ แต่เป็นชายอิสลามคนหนึ่งขอร้องให้เธอไปช่วยทำคลอดให้กับภรรยาที่กำลังจะคลอดลูก ชายคนนั้นก็เดินคอตกด้วยความผิดหวัง เพราะเธอปฏิเสธ

และกลางดึกคืนเดียวกันนั้นก็มีคนมาเคาะประตูอีกเป็นครั้งที่ 3 เป็นชาวฮินดูชั้นสูง มาขอร้องให้เธอไปช่วยทำคลอดให้กับภรรยาของเขาเช่นเดียวกัน

เสียงเคาะประตูครั้งที่ 3 นี้เอง ทำให้เธอตัดสินใจเข้าเป็นนักศึกษาแพทย์ หลังจากที่เธอได้รับปริญญาแพทย์ศาสตร์จากมหาวิทยาลัยคอร์เนลล์ (Cornell) แพทย์หญิงไอดา ก็เดินทางกลับมายังประเทศอินเดีย เธอใช้ชีวิตเป็นแพทย์มิชชันนารีต่อสู้กับปัญหาและช่วยเหลือคนยากจน คนเจ็บป่วย และเธอเริ่มก่อสร้างโรงพยาบาล

ปี 1909 ได้ตั้งโรงเรียนพยาบาล และปี 1918 เธอได้ขยายเป็นโรงเรียนแพทย์สตรี (Vellore Medical Missionary School for Women)

เมื่อผมอ่านถึงเรื่องและอ่านพระวจนะของพระเจ้า ก็คิดถึงคริสตจักรของเรา ผมไม่ทราบว่าท่านทั้งหลายได้ยินเสียงเคาะประตูยามดึกหรือไม่

ผมเคยเป็นพยานเมื่อผมมาอยู่ที่โบสถ์ พักอยู่ที่โบสถ์ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูบ้านพักอยู่เสมอ บางคนบอกว่าไม่ได้ทานข้าวมา 1 วัน บางคนมาบอกว่ามาจากอรัญประเทศไม่มีค่ารถกลับบ้าน

ผมยอมรับว่าเสียงเคาะประตูโบสถ์ของเรามันมีบ่อยขึ้นทุกขณะ มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือดังอยู่ตลอดเวลา…วันนี้หลังจากการนมัสการพระเจ้า เราจะมีพิธีถวายพระพรสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิตต์ พระบรมราชินีนาถ พระราชกรณียกิจที่เราเห็นอย่างชัดเจน คือ การช่วยเหลือคนยากจน โครงการศิลปะชีพ และอื่นๆ

ดังนั้นเอง หนึ่งในนิมิตของคริสตจักรของเราต้องเป็นคริสตจักรที่เปิดประตูออก มุ่งสู่ชุมชน ประกาศปีแห่งการโปรดปรานของพระเจ้า เราจะประกาศปีแห่งการโปรดปรานของพระเจ้าด้วยการ “ให้” และเป็น “ผู้ให้” ให้คำหนุนใจ   ให้คำเล้าโลมใจ ให้คำแนะนำ ให้การแบ่งปัน ให้การช่วยเหลือ ให้การถวายทรัพย์ ถ้าเราได้ทำดังนั้นแล้ว เราก็ได้ทำตามพระประสงค์ของพระเจ้า พระเยซูตรัสว่า “เวลานั้นบรรดาผู้ชอบธรรมจะกราบทูลว่า ‘พระองค์เจ้าข้า ที่ข้าพระองค์เห็นพระองค์ทรงหิวหรือทรงกระหายน้ำ และได้จัดมาถวายแด่พระองค์แต่เมื่อไร ที่ข้าพระองค์ได้เห็นพระองค์ทรงเป็นแขกแปลกหน้า และได้ต้อนรับไว้ หรือเปลือยพระกาย และได้สวมฉลองพระองค์ให้แต่เมื่อไร ที่ข้าพระองค์เห็นพระองค์ประชวรหรือต้องจำอยู่ในพันธนาคาร และได้มาเฝ้าพระองค์นั้นแต่เมื่อไร’ แล้วพระมหากษัตริย์จะตรัสกับเขาว่า ‘เราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ซึ่งท่านได้กระทำแก่คนใดคนหนึ่งในพวก  พี่น้องของเรานี้ ถึงแม้จะต่ำต้อยเพียงไร ก็เหมือนได้กระทำแก่เราด้วย” (มัทธิว 25:37-40)ก