Τα παντα για την ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ και τη ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Τί είναι αυτό;

noreply@blogger.com (gm4486) — Fri, 06 Aug 2010 17:09:14 PDT

Είναι ένα φέρετρο για τους παχύσαρκους. Όσο και αν φαίνεται περίεργο, ακόμα και τα φέρετρα αναδιαμορφώθηκαν για να ταιριάξουν στις ανάγκες των παχύσαρκων. Δυστυχώς η παχυσαρκία έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις στις μέρες μας. ©fitness-town.org

Κόψε το τσιγάρο τώρα

noreply@blogger.com (gm4486) — Thu, 05 Aug 2010 13:39:31 PDT

Αν έχετε προσπαθήσει να κόψετε το τσιγάρο, γνωρίζετε πόσο δύσκολο είναι. Η νικοτίνη είναι πολύ εξαρτησιογόνος ουσία. Σε ορισμένους ανθρώπους προκαλεί τόση εξάρτηση όση και η ηρωίνη ή η κοκαΐνη! Το να το κόψει κανείς είναι δύσκολο. Ωστόσο δεν είναι ακατόρθωτο. Ιδού τα 5 σημεία-κλειδιά, τα οποία, σύμφωνα με τις έρευνες που έχουν γίνει , θα σας βοηθήσουν να τα καταφέρετε:

1. Προετοιμαστείτε

Ορίστε μια σύντομη ημερομηνία για να ξεκινήσετε.
Αλλάξτε το περιβάλλον. Απαλλαγείτε από όλα τα τσιγάρα, τα τασάκια και τους αναπτήρες στο σπίτι, στο αυτοκίνητο και στο χώρο εργασίας. Μην επιτρέπετε σε άλλους να καπνίζουν στο σπίτι.
Κάνετε μια ανασκόπηση στις τυχόν παλαιότερες προσπάθειές σας. Σκεφθείτε τι πήγε σωστά και τι λάθος.
Μόλις τα καταφέρετε και το κόψετε, μην καπνίσετε ξανά - ούτε μια ρουφηξιά!

2. Λάβετε υποστήριξη και ενθάρρυνση. Οι μελέτες έχουν δείξει ότι υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να πετύχετε αν έχετε βοήθεια. Το ποσοστό των ατόμων που επιχειρούν να διακόψουν από μόνα τους το κάπνισμα και τελικά τα καταφέρνουν δεν ξεπερνά το 3%. Μπορείτε να λάβετε υποστήριξη με πολλούς τρόπους:

Πείτε σε φίλους, συγγενείς και συναδέλφους ότι πρόκειται να το κόψετε και ότι έχετε ανάγκη την υποστήριξή τους. Ζητήστε τους να μην καπνίζουν μπροστά σας ή να αφήνουν τσιγάρα σε... κοινή θέα.
Ζητήστε τη συμβουλή ενός κατάλληλα εκπαιδευμένου επαγγελματία υγείας (γιατρού, φαρμακοποιού, ψυχολόγου).
Αναζητήστε ατομική ή ομαδική υποστήριξη. Όσο περισσότερη υποστήριξη και συμβουλές λάβετε από κάποιον ειδικό, τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχετε να το κόψετε.

3. Αναπτύξτε νέες ικανότητες και συμπεριφορές.

Προσπαθήστε να αποσπάσετε τον εαυτό σας από την ανάγκη να καπνίσετε. Μιλήστε με κάποιον, πηγαίνετε για έναν περίπατο ή απασχοληθείτε με κάποιο έργο.
Όταν ξεκινήσετε την προσπάθεια να το κόψετε, αλλάξτε κάποιες καθημερινές σας συνήθειες. Χρησιμοποιήστε μια διαφορετική διαδρομή για να πάτε στη δουλειά σας. Πιείτε τσάι αντί για καφέ. Πάρτε πρωινό σε διαφορετικό μέρος.
Κάντε κάτι για να μειώσετε το στρες. Κάντε ένα ζεστό μπάνιο, δοκιμάστε τη σωματική άσκηση ή διαβάστε ένα βιβλίο.
Προγραμματίστε κάθε μέρα να κάνετε κάτι που σας ευχαριστεί.
Καταναλώστε πολύ νερό, χυμούς ή άλλα υγρά (αποφύγετε το αλκοόλ).

4. Επισκεφθείτε κάποιο από τα ιατρεία διακοπής καπνίσματος.

Θα εξετάσουν την περίπτωσή σας κι ενδεχομένως να σας δώσουν κάποια θεραπεία που να σας βοηθήσει να διακόψετε το κάπνισμα και να μειώσει την ανάγκη σας για τσιγάρο.

Σήμερα κυκλοφορούν θεραπείες κατά του τσιγάρου (τσίχλες ή διαδερμικά αυτοκόλλητα νικοτίνης, τα σκευάσματα Champix και Zyban κλπ).
Ρωτήστε το γιατρό ή το φαρμακοποιό για την ορθή χρήση τους και διαβάστε προσεκτικά τις οδηγίες χρήσης.
Τα σκευάσματα αυτά έχει βρεθεί ότι μπορεί να διπλασιάσουν τις πιθανότητες να το κόψετε.

5. Ετοιμαστείτε για υποτροπή ή δύσκολες καταστάσεις.

Οι περισσότερες υποτροπές συμβαίνουν μέσα στους πρώτους τρεις μήνες. Μην απελπίζεστε αν το ξαναρχίσετε. Έχετε πάντα υπόψη σας ότι οι περισσότεροι προσπαθούν πολλές φορές πριν τα καταφέρουν. Για να αντέξετε, έχετε το νου σας στα παρακάτω:

Αλκοόλ. Αποφύγετέ το. Η κατανάλωσή του μειώνει τις πιθανότητες να καταφέρετε να αντισταθείτε στο να ξαναρχίσετε το κάπνισμα.
Aλλοι καπνιστές. Αν κάνετε παρέα με άτομα που καπνίζουν, μπορεί να σας παρασύρουν.
Αύξηση βάρους. Οι περισσότεροι καπνιστές παίρνουν 3-6 κιλά στην προσπάθειά τους να κόψουν το τσιγάρο. Μην αφήσετε την αύξηση του βάρους να σας αποσπάσει την προσοχή από το βασικό σας στόχο.
Κακή διάθεση ή κατάθλιψη. Υπάρχουν πολλοί τρόποι - πέραν του τσιγάρου - για να βελτιώσετε τη διάθεσή σας.

ΠΗΓΗ
ΥΠΟΓΡΑΨΕ ΚΙ ΕΣΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΠΝΟ!

Κορδόνια παπουτσιών

noreply@blogger.com (gm4486) — Thu, 05 Aug 2010 13:15:44 PDT

Συμβαίνει και στις "καλύτερες οικογένειες", ιδίως αυτές που ασχολούνται με τον αθλητισμό. Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε:

Να τι να κάνετε για να μην σας λύνονται εύκολα τα κορδόνια:

1)Βεβαιωθείτε ότι δένετε σωστά τα κορδόνια σας. Ο τελικός κόμπος πρέπει να γίνεται σε αντίθετη κατεύθυνση από τον αρχικό. Σε διαφορετική περίπτωση θα δημιουργηθεί ένας κόμπος που λύνεται πολύ πιο εύκολα, γνωστός ως Granny/Slip knot.

Σωστός τρόπος

Λάθος τρόπος (Granny or Slip knot)

2)Κάντε έναν πιο ασφαλή κόμπο. Σας δείχνουμε τον πιο συνηθισμένο από τους πολλούς ασφαλείς κόμπους που υπάρχουν (όλοι τους βασίζονται στην ίδια αρχή: ο 2ος κόμπος να τυλίγεται δύο φορές αντί για μια).

3) Ανεξάρτητα από τον κόμπο που χρησιμοποιήσατε, στο τέλος σφίξτε τον γερά.©fitness-town.org
4) Προτιμήστε κορδόνια από υλικά που γλιστράνε δυσκολότερα (όπως πολυεστέρας και βαμβάκι).
5)Προτιμήστε επίπεδα και όχι στρογγυλά κορδόνια
6) Αν τα κορδόνια είναι πολύ μακριά μπορείτε να τα αντικαταστήσετε ή να τα κοντύνετε. Ένας πρακτικός τρόπος να μειώσετε το μήκος που εξέχει είναι να αλλάξετε το pattern των κορδονιών στο παπούτσι ( ... θα σας κάνει και ξεχωριστούς και μοδάτους).

7)Ειδικά αξεσουάρ (Lace-Stick), μπορούν επίσης να βοηθήσουν
8) Για εμάς τους αθλητές, μην ξεχνάτε ότι μια καλή εναλλακτική λύση είναι τα ελαστικά κορδόνια.
Μάθετε τα πάντα για τα κορδόνια και τους κόμπους εδώ.

Δίαιτα 1200, 1600 και 1800 Θερμίδων

noreply@blogger.com (gm4486) — Sat, 17 Jul 2010 12:16:49 PDT

Ημερήσια Διατροφή 1.200 Θερμίδων

ΠΡΩΙΝΟ
1 φλιτζάνι γάλα (250 κ.ε) 0% λιπαρά
1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια)
ή
1 φέτα ψωμί (45 γραμμάρια)
5 μεγάλες ή 10 μικρές ελιές
Αφέψιμα (βραστάρι) χωρίς ζάχαρη

ΚΟΛΑΤΣΙΟ 10 π.μ
1 φρούτο 120 γρ. (μήλο, πορτοκάλι, αχλάδι, 3 βερίκοκα, 12 μεγάλα κεράσια, 1 ροδάκινο, 8 μούσμουλα, κυδώνι 300 γρ., ρόδι 200 γρ.)

ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟ
Γεύμα 1: 1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια), 100 γρ. κρέας (μαγειρεμένο) ή 100 γρ. κοτόπυλο (μαγειρεμένο) ή 150 γρ. ψάρι (μαγειρεμένο) και σαλάτα πράσινη με 2 κουταλιές του γλυκού λάδι.
Γεύμα 2: 1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια), 1 φλιτζάνι φακές μαγειρεμένες και σαλάτα (1 μέτρια ντομάτα) με 4 κουταλιές του γλυκού λάδι.

ΑΠΟΓΕΥΜΑ 4-5 μ.μ
1 φρούτο

ΔΕΙΠΝΟ
Γεύμα 1: 1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια), 1 φλιτζάνι φακές μαγειρεμένες και σαλάτα (1 μέτρια ντομάτα) με 4 κουταλιές του γλυκού λάδι.
Γεύμα 2: 1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια), 100 γρ. κρέας (μαγειρεμένο) ή 100 γρ. κοτόπυλο (μαγειρεμένο) ή 150 γρ. ψάρι (μαγειρεμένο) και σαλάτα πράσινη με 2 κουταλιές του γλυκού λάδι.

ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΥΠΝΟ
1 φρούτο

Ημερήσια Διατροφή 1.600 Θερμίδων

ΠΡΩΙΝΟ
1 φλιτζάνι γάλα (250 κ.ε) 0% ή 3% λιπαρά
2 φέτες ψωμί (60 γραμμάρια)
ή
2 φέτες ψωμί (60 γραμμάρια)
5 μεγάλες ή 10 μικρές ελιές
Αφέψιμα (βραστάρι) χωρίς ζάχαρη

ΚΟΛΑΤΣΙΟ 10 π.μ
1 φρούτο 120 γρ. (μήλο, πορτοκάλι, αχλάδι, 3 βερίκοκα, 12 μεγάλα κεράσια, 1 ροδάκινο, 8 μούσμουλα, κυδώνι 300 γρ., ρόδι 200 γρ.)

ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟ
Γεύμα 1: 1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια) και 1 φλιτζάνι φακές μαγειρεμένες και σαλάτα (1 μέτρια ντομάτα) με 5 κουταλιές του γλυκού λάδι.
Γεύμα 2: 2 φέτες ψωμί (60 γραμμάρια) και 100 γρ. κρέας (μαγειρεμένο) και σαλάτα πράσινη με 2 κουταλιές του γλυκού λάδι και μισό φρούτο.

ΑΠΟΓΕΥΜΑ 4-5 μ.μ
1 φρούτο

ΔΕΙΠΝΟ
Γεύμα 1: 2 φέτες ψωμί (60 γραμμάρια) και 100 γρ. κρέας (μαγειρεμένο) και σαλάτα πράσινη με 2 κουταλιές του γλυκού λάδι και μισό φρούτο.
Γεύμα 2: 1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια) και 1 φλιτζάνι φακές ή αρακάς (μαγειρεμένα) και σαλάτα (1 μέτρια ντομάτα) με 5 κουταλιές του γλυκού λάδι.

ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΥΠΝΟ
1 φρούτο 120 γρ.

Ημερήσια Διατροφή 1.800 Θερμίδων

ΠΡΩΙΝΟ
1 φλιτζάνι γάλα (250 κ.ε) 0% ή 3% λιπαρά
2 φέτες ψωμί (60 γραμμάρια)
ή
2 φέτες ψωμί (60 γραμμάρια)
10 μεγάλες ή 20 μικρές ελιές
Αφέψιμα (βραστάρι) χωρίς ζάχαρη

ΚΟΛΑΤΣΙΟ 10 π.μ
1 φέτα ψωμί και 30 γρ. τυρί

ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟ
Γεύμα 1: 1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια) και 1 φλιτζάνι φακές μαγειρεμένες και σαλάτα (1 μέτρια ντομάτα) με 5 κουταλιές του γλυκού λάδι και 1 φρούτο.
Γεύμα 2: 2 φέτες ψωμί (60 γραμμάρια) και 100 γρ. κρέας (μαγειρεμένο) ή 120 γρ. κοτόπυλο (μαγειρεμένο) ή 150 γρ. ψάρι (μαγειρεμένο) και σαλάτα (1 μέτρια ντομάτα) με 3 κουταλιές του γλυκού λάδι και 1 φρούτο.

ΑΠΟΓΕΥΜΑ 4-5 μ.μ
1 φρούτο

ΔΕΙΠΝΟ
Γεύμα 1: 2 φέτες ψωμί (60 γραμμάρια) και 100 γρ. κρέας (μαγειρεμένο) ή 120 γρ. κοτόπυλο (μαγειρεμένο) ή 150 γρ. ψάρι (μαγειρεμένο) και σαλάτα (1 μέτρια ντομάτα) με 3 κουταλιές του γλυκού λάδι και 1 φρούτο.
Γεύμα 2: 1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια) και 1 φλιτζάνι φακές ή αρακάς μαγειρεμένα και σαλάτα (1 μέτρια ντομάτα) με 5 κουταλιές του γλυκού λάδι και 1 φρούτο.

ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΥΠΝΟ
1 φρούτο 120 γρ. ή 1 μικρό γιαούρτι (250 γρ. 2% λιπαρά) ή 1 φλιτζάνι γάλα (250 γρ. 2% λιπαρά).

Αντικαταστάσεις Τροφίμων
©fitness-town.org
ΦΡΟΥΤΑ
1 μήλο 120 γραμμαρίων μπορεί να αντικατασταθεί με:
1 μέτριο αχλάδι
1 μέτριο ροδάκινο
2 μέτρια βερίκοκα
8 μούσμουλα
1 ακτινίδιο
1/2 grapefruit 300 gr
1 φέτα καρπούζι
1 μεγάλο μανταρίνι
10 μεγάλα κεράσια
1/2 μπανάνα
1 ρόδι 220 gr
1 νεκταρίνι
3 δαμάσκηνα
1 φέτα πεπόνι 250 gr
1 μέτριο πορτοκάλι
1 φλιτζάνι φράουλες
Kυδώνι 300 gr
Ανανάς 150 gr

ΨΩΜΙ, ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ, ΟΣΠΡΙΑ ΚΑΙ ΑΜΥΛΟΥΧΑ ΛΑΧΑΝΙΚΑ
1 λεπτή φέτα ψωμί 30 γραμμαρίων (80 kcal) μπορεί να αντικατασταθεί με:
1 φέτα πιτυρούχο ψωμί (35 γρ.)
1 φέτα ψωμί σικάλεως (35 γρ.)
2-4 κράκερς (20 γρ.)
2 μικρές φρυγανιές
1/2 φλ. κορν φλέικς (20 γρ.)
1/2 φλ. ρύζι, κριθαράκι (100 γρ. μαγ.)
2 κουτ. ρύζι, κριθαράκι, σιτάρι (20 γρ. αμαγ.)
1/2 φλ. μακαρόνια, χυλόπιτες (20 γρ. μαγ.)
1/2 φλ. φασόλια, ρεβύθια, φακές (100 γρ. μαγ.)
Φασόλια, ρεβύθια, φακές (20 γρ. αμαγ.)
1 μικρή πατάτα (100 γρ.)
1/2 φλ. πουρές
1/2 φλ. κολοκυθάκια (100 γρ.)
1/3 φλ. σιτάρι, καλαμπόκι (80 γρ.)
1 μικρό καλαμπόκι ψημένο (100 γρ.)
Οι αντικαταστάσεις ισχύουν και αντίστροφα.

ΚΡΕΑΣ, ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ, ΨΑΡΙ, ΤΥΡΙ
100 γρ. μαγειρεμένο άπαχο μοσχάρι μπορεί να αντικατασταθεί με ίδιας ποσότητας
βοδινό
κιμά
χοιρινό
κοτόπολο
γαλοπούλα χωρίς πέτσα
τυρί χαμηλών λιπαρών.

ΛΙΠΗ
1 κουταλάκι του γλυκού ελαιόλαδο (45 kcal) μπορεί να αντικατασταθεί με:
1 κουτ. γλυκού μαργαρίνη
1 κουτ. γλυκού βούτηρο
1 κουτ. γλυκού μαγιονέζα
1 κουτ. γλυκού τυρί κρέμα
5 μεγάλες ή 10 μικρές ελιές
1 κουτ. της σούπας κρέμα γάλακτος
1 φέτα μπέικον
20 μικρά φυστίκια
6 μικρά καρύδια
5 μικρά αμύγδαλα

ΓΑΛΑ
1 φλιτζάνι πλήρες γάλα (150 kcal) μπορεί να αντικατασταθεί με:
1/2 φλιτζάνι γάλα εβαπορέ
1 γιαούρτι από πλήρες γάλα
φλιτζάνι αποβουτηρωμένο γάλα (90 kcal) μπορεί να αντικατασταθεί με:
1/2 φλιτζάνι γάλα εβαπορέ αποβουτηρωμένο
1/2 φλιτζάνι γάλα σε σκόνη αποβουτηρωμένο
1 γιαούρτι από αποβουτηρωμένο γάλα (0-2%)

Αθλητικά και ενεργειακά ποτά

noreply@blogger.com (gm4486) — Fri, 16 Jul 2010 18:20:42 PDT

Φτιάξτε το δικό σας Gatorade!
Μην σας πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Πρόκειται για ζαχαρόνερο με ηλεκτρολύτες! Δείτε πώς θα το φτιάξετε μόνοι σας:

1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι (3,5 gr),
1 κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα (2,5 gr NaHCO₃),
8 κουταλάκια του γλυκού ζάχαρη (40 gr),
240 ml χυμός πορτοκάλι (1,5 gr KCl),
αραιομένα με νερό 1 λίτρου.
©fitness-town.org

Θα δημιουργηθεί με αυτόν τον τρόπο ένα υπότονα σακχαρούχο διάλυμα, ιδανικό να αναπληρώσει τις απώλειες ύδατος και υλεκτρολυτών κατά την άσκηση.

ΥΓ. Το ίδιο μπορείτε να πιείτε για να ενυδατωθείτε και εαν έχετε δοιάρροιες (50-200ml/kg/24h είναι ότι πρέπει).

Αθλητικές Κακώσεις

noreply@blogger.com (gm4486) — Fri, 16 Jul 2010 18:19:53 PDT

Τα μυοσκελετικά προβλήματα συνήθως είναι αποτέλεσμα σοβαρών αθλητικών ενασχολήσεων και δραστηριοτήτων της καθημερινότητας. Για τις περισσότερες τέτοιες διαταραχές η διάγνωση τίθεται εύκολα. Η φυσικοθεραπεία είναι ένα όλο και πιο σημαντικό συμπλήρωμα στον χειρισμό αυτών των διαταραχών.

1. Διαταραχές των στροφέων μυών του ώμου

Μια σημαντική πλειοψηφία των προβλημάτων του ώμου προέρχονται από διαταραχές της ζώνης των στροφέων του ώμου. Οι τένοντες της δομής αυτής σχηματίζουν ένα μυοτενοντώδες πέταλο κοντά στις ενθέσεις τους στο εγγύς βραχιόνιο. Ως αποτέλεσμα του χρόνιου αθροιστικού ερεθισμού, συμβαίνει εξασθένηση αυτών των τενόντων. Ανάμεσα στους σχετιζόμενους μυς, ο υπερακάνθιος είναι ο πιο συχνά προσβαλλόμενος. Η διάκριση μεταξύ των διαφόρων διαταραχών των μαλακών ιστών που προκαλούν πόνο στον ώμο είναι δύσκολη. Η τενοντίτιδα των στροφέων μυών του ώμου, οι μερικές ή πλήρεις ρήξεις της δομής αυτής, η φλεγμονή του σάκου του υπακρωμιακού τένοντα και η ασβεστοποιός τενοντίτιδα συχνά προκαλούν παρόμοια συμπτώματα. Επιπλέον, αυτές οι διαταραχές συχνά συμβαίνουν μαζί, αν και η ακριβής διάκριση συχνά δεν είναι σημαντική όσον αφορά τη θεραπεία.

Κλινικά χαρακτηριστικά

Οι ασθενείς συχνά παρουσιάζουν μη ειδικό πόνο που εντοπίζεται στον ώμο, συχνότερα κατά τη νύχτα όταν ξαπλώνουν στην πάσχουσα πλευρά. Αίσθηση κλειδώματος συμβαίνει με την κίνηση του ώμου, ειδικά κατά την απαγωγή. Λόγω της κοινής νεύρωσης, τα συμπτώματα συχνά αντανακλούν πιο κάτω στον εγγύς έξω βραχίονα. Με τις ρήξεις της μυοτενοντώδους δομής του ώμου, ο ασθενής μπορεί να μην είναι ικανός να απάγει ή να κάμπτει τον ώμο, ανάλογα με το σημείο της ρήξης.

Το πέταλο των στροφέων μπορεί να ψηλαφηθεί ακριβώς πλαγίως της κεφαλής του ακρώμιου. Η μέγιστη ευαισθησία συνήθως παρατηρείται πάνω από την κατάφυση του υπερακάνθιου μυός. Η ακρωμιοκλειδική άρθρωση μπορεί επίσης να είναι ευαίσθητη αν υπάρχει συνοδός εκφυλιστική αρθρίτιδα σε αυτή την άρθρωση. Μπορεί να υπάρχει σημαντικός κριγμός. Ο πόνος με το εύρος της κίνησης είναι περισσότερο έκδηλος μεταξύ 60 και 120 μοιρών απαγωγής, σημείο της μέγιστης πρόσκρουσης των ιστών της ζώνης των στροφέων μεταξύ του βραχιόνιου και του κορακοακρωμιακού τόξου.

Για τους ασθενείς με μερικές ρήξεις του τένοντα της μυοτενοντώδους ζώνης του ώμου, τα ευρήματα είναι παρόμοια με εκείνα της χρόνιας τενοντίτιδας και θυλακίτιδας. Οι ασθενείς με μερικές ρήξεις συχνά παρουσιάζουν μέτρια απαγωγή και αδυναμία. Στις πλήρεις ρήξεις, η αδυναμία απαγωγής (και σε μικρότερη έκταση της κάμψης) είναι σημαντική, ακόμη και αν το πλήρες εύρος της κίνησης μπορεί να διατηρείται με τους βοηθητικούς στροφείς μυς του ώμου. Οι ασθενείς με πλήρεις ρήξεις έχουν συνήθως θετικό σημείο "πτώσης του βραχίονα": ανικανότητα να διατηρήσουν την παθητική απαγωγή του βραχίονα κατά 90 μοίρες.

Θεραπεία

Για τις περισσότερες διαταραχές της ζώνης των στροφέων μυών του ώμου, οι κεντρικές αρχές της θεραπείας είναι η ξεκούραση και η αποχή από δραστηριότητες που ερεθίζουν. Η παροδική χρήση τριγωνικού επιδέσμου ανάρτησης είναι μια ενισχυτική στήριξη. Τα NSAID και η υγρή θερμότητα προσφέρουν μερική ανακούφιση. Για ασθενείς με συμπτώματα που επιμένουν πάνω από δύο εβδομάδες συντηρητικής θεραπείας, οι ενέσεις μείγματος κορτικοστεροειδών (π.χ. 1 mL τριαμσινολόνης διαλύματος, 40 mg/mL) και 2-3 mL υδροχλωρικής λιδοκαϊνης (1-2%) μπορεί να είναι χρήσιμες. Οι ολικές ή μερικές ρήξεις του πετάλου των τενόντων των στροφέων του ώμου που πιστεύεται ότι είναι χρόνιες, δεν αποκλείουν την ένεση κορικοστεροειδών. Οι περισσότεροι ασθενείς έχουν σημαντική ανακούφιση με μία ένεση, αλλά η διαδικασία -μαζί με συνεχή ξεκούραση- μπορεί να επαναλαμβάνεται μετά από 2-3 εβδομάδες. Η φυσικοθεραπεία είναι χρήσιμη για τις ανθεκτικές περιπτώσεις - εάν ο ασθενής δεν διατηρήσει το φυσιολογικό εύρος της κίνησης του ώμου, μπορεί να συμβεί ακαμψία και επηρεασμένη λειτουργία.

Εκτός από τους ασθενείς με πλήρεις ρήξεις των στροφέων του ώμου, μόνο εκείνοι που δεν βελτιώνονται μετά από μήνες συντηρητικής θεραπείας είναι υποψήφιοι για χειρουργείο. Τα επίμονα συμπτώματα μπορεί να είναι σημείο πλήρους ρήξης, η οποία μπορεί να διαγνωστεί με την MRI. Οι ασθενείς με συμπτώματα που συνεχίζουν εν απουσία πλήρους ρήξης πάντως, μερικές φορές απαιτούν χειρουργείο για την εκτομή της κάτω πλάγιας μοίρας του ακρώμιου, απελευθέρωση της απόφραξης των μαλακών ιστών και την επιδιόρθωση των μερικών ρήξεων των τενόντων. Ανάλογα με τα συμπτώματα του ασθενή και τη λειτουργική κατάσταση, οι πλήρεις ρήξεις μπορεί να μη χρήζουν χειρουργικής θεραπείας. Οι ασθενείς πάνω από 75 ετών σπάνια έχουν συμπτώματα ή περιορισμούς που απαιτούν χειρουργείο. Ακόμη, οι χειρουργικές θεραπείες είναι συχνά λιγότερο επιτυχείς λόγω της φθοράς των στροφέων μυών του ώμου που συμβαίνει με την ηλικία.

Gerdesmeyer L et al: Extracorporeal shock wave therapy for the treatment of chronic calcifying tendonitis of the rotator cuff: a randomized controlled trial. JAMA 2003;290:2573. [PM1D: 14625334] Grant HJ et al: Evaluation of interventions for rotator cuff pathology: a systematic review. J Hand Ther 2004:17:274. [PMID: 15162111]

Haahr JP et al: Exercises versus arthroscopic decompression in patients with subacromial impingement: a randomised, controlled study in 90 cases with a one year follow up. Ann Rheum Dis 2005:64:760. [PMID: 15834056]

Luime JJ et al: Does this patient have an instability of the shoulder or a labrum lesion? JAMA 2004;292:1989. [ PMID: 15507585]

2. Έξω και έσω επικονδυλίτιδα

Αυτές οι διαταραχές είναι καλύτερα γνωστές από τη σχέση τους με τα σπορ: ο "αγκώνας του τένις" και ο "αγκώνας του γκολφ", αντίστοιχα. Η έξω επικονδυλίτιδα είναι πιο η συχνή από τις δύο. Οι καταστάσεις προκαλούνται από εξαντλητική χρήση και ο πόνος προέρχεται από μικρές ρήξεις στους τένοντες των καμπτήρων και εκτατικών μυών του αντιβράχιου.

Κλινικά χαρακτηριστικά

Ο ασθενής παρουσιάζει πόνο στο σημείο κατάφυσης του τένοντα. Οι κινήσεις που απαιτούν πιάσιμο και σφίξιμο, όπως το σφίξιμο των χεριών και το άνοιγμα βάζων, προκαλούν πόνο.

Η διάγνωση επιβεβαιώνεται εύκολα στη φυσική εξέταση με την αποκάλυψη του σημείου ευαισθησίας πάνω από το σχετιζόμενο σημείο. Ο χαρακτηριστικός πόνος μπορεί επίσης να αναπαράγεται με την έκταση ή κάμψη του καρπού μετά από πίεση. Το σφίξιμο της γροθιάς και η έκταση του καρπού είναι μια χρήσιμη κίνηση για την εντόπιση της έξω επικονδυλίτιδας. Η έσω επικονδυλίτιδα μπορεί να παρουσιαστεί με την εκτέλεση της ίδιας κίνησης σε κάμψη.

Θεραπεία

Η χρήση ταινιών αντίθετης δύναμης (επίδεσμοι τοποθετημένοι περιφερικά στον αγκώνα, πάνω από τους μυς του αντιβράχιου), με στόχο τη μείωση των δυνάμεων που μεταδίδονται στον αγκώνα στη διάρκεια δραστηριοτήτων, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ανάπαυση. Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα είναι αποτελεσματικά στις ελαφρές περιπτώσεις. Τα συμπτώματα που επιμένουν μετά από δύο εβδομάδες συντηρητικής θεραπείας συνήθως απαντούν είτε στη διήθηση με τριαμσινολόνη 10-20 mg αναμειγμένα με 1-2 mL λιδοκαϊνης 1% γύρω από τον σχετικό επικόνδυλο είτε στη φυσικοθεραπεία. Τα αποτελέσματα είναι πιο γρήγορα με ενέσεις κορτικοστεροειδών, αλλά πιο μακροχρόνια με τη φυσικοθεραπεία. Η ένεση με αλλαντική τοξίνη μπορεί επίσης να βελτιώσει τα συμπτώματα της έξω επικονδυλίτιδας, αλλά υπάρχει ο κίνδυνος πάρεσης των δακτύλων. Αφού ο πόνος και η ευαισθησία έχουν υποχωρήσει, ο ασθενής μπορεί να αρχίσει ένα πρόγραμμα φυσικοθεραπείας με καθημερινές ασκήσεις έκτασης των καμπτικών και εκτατικών τενόντων.

Smidt Ν et al: Corticosteroid injections, physiotherapy, or a wait-and-see policy for lateral epicondylitis: a randomised controlled trial. Lancet 2002;359:657. |PMID: 11879861]

Trudel D et al: Rehabilitation for patients with lateral epicondylitis: a systematic review. J Hand Ther 2004:17:243. [PMID: 15162109] Wong SM et al: Treatment of lateral epicondylitis with botulinum toxin: a Randomized, double-blind, placebo-controlled trial. Ann Intern Med 2005; 143:793. [PMID: 16330790]

3. To επιγονατιδομηριαίο σύνδρομο

To επιγονατιδομηριαίο σύνδρομο είναι μεταξύ των πιο συχνών αιτιών ενοχλημάτων στο γόνατο στη πρωτογενή ιατρική φροντίδα, ειδικά μεταξύ εφήβων και νέων ενηλίκων ασθενών. Το σύνδρομο αυτό συχνά εκδηλώνεται με κύριο σύμπτωμα τον πόνο του πρόσθιου γόνατος. Μια ποικιλία κακώσεων ή ανατομικών ανωμαλιών προδιαθέτει τους ασθενείς σε ανώμαλες κινήσεις της επιγονατίδας που οδηγούν στο επιγονατιδομηριαίο σύνδρομο. Τέτοιες προδιαθεσικές καταστάσεις είναι η ανισορροπία της δύναμης των τετρακέφαλων, η επιγονατίδα του άλτη, η επαναλαμβανόμενη μερική εξάρθρωση της επιγονατίδας, ο τραυματισμός της επιγονατίδας και κακώσεις του μηνίσκου. Για τις περισσότερες από αυτές τις αιτίες η θεραπευτική προσέγγιση είναι παρόμοια.

Κλινικά χαρακτηριστικά

Οι ασθενείς έχουν συχνά δυσκολία στην εντόπιση της πηγής των ενοχλήσεων τους, αλλά γενικά επιβεβαιώνουν ότι ο πόνος είναι μπροστά στο γόνατο, γύρω ή κάτω από την επιγονατίδα. Οι ερωτήσεις που αφορούν συγκεκριμένα στοιχεία του πόνου μπορεί να είναι χρήσιμες για την τεκμηρίωση της διάγνωσης. Για παράδειγμα, λόγω του φορτίου κατά την κάμψη, οι ασθενείς έχουν δυσκολία στο ανέβασμα ή κατέβασμα σκαλιών (το κατέβασμα προκαλεί πιο έντονα συμπτώματα). Ένα άλλο χαρακτηριστικό σύμπτωμα είναι το θετικό σημείο "θεάτρου": παραμένοντας καθισμένος για παρατεταμένη περίοδο, ο ασθενής περιγράφει εξαιρετική ενόχληση με τα πρώτα λίγα βήματα μετά το σήκωμα. Τα συμπτώματα βελτιώνονται στη συνέχεια του περπατήματος. Τελικά, οι ασθενείς με επιγονατιδομηριαίο σύνδρομο συχνά παραπονιούνται για κριγμό, κλείδωμα της άρθρωσης ή αίσθηση αστάθειας της άρθρωσης, τα οποία δεν έχουν εύκολα επιβεβαιούμενες ανατομικές εξηγήσεις.

Η φυσική εξέταση είναι λιγότερο χρήσιμη από το ιστορικό για την τεκμηρίωση της διάγνωσης, αλλά ένας σημαντικός αριθμός ασθενών έχει χαρακτηριστικά φυσικά ευρήματα. Συγκεκριμένα, όταν το γόνατο είναι σε ελαφρά κάμψη, η απαλή πίεση πάνω στην επιγονατίδα, καθώς ο ασθενής συσπά τους τετρακέφαλους, μπορεί να αναπαραγάγει τα συμπτώματα. Σε μερικές περιπτώσεις με το γόνατο σε έκταση και τους τετρακέφαλους χαλαρούς, ο τυπικός πόνος μπορεί να αναπαραχθεί με δακτυλική πίεση κάτω από το έσω ή έξω χείλος της επιγονατίδας, με πλάγια κίνηση του οστού. Τα φλεγμονώδη ευρήματα στην εξέταση είναι ασύμβατα με τη διάγνωση του επιγονατιδομηριαίου συνδρόμου και υπονοούν άλλες διαταραχές.

Θεραπεία

Η θεραπεία περιλαμβάνει την αποφυγή των φορτίων κάμψης και την ενδυνάμωση των τετρακέφαλων. Η προσφυγή σε φυσικοθεραπευτή είναι χρήσιμη για την επιμόρφωση του ασθενή για ασκήσεις στο σπίτι. Πολλοί ασθενείς μαθαίνουν ότι η πιο αποτελεσματική θεραπεία είναι το ποδήλατο, με τη θέση αρκετά ψηλά ώστε να επιτρέπει σχεδόν πλήρη έκταση του γόνατος σε κάθε κύκλο. Αν και οι περισσότερες περιπτώσεις ανταποκρίνονται σε αυτές τις παρεμβάσεις και ακόμα θεραπεύονται τελείως, μερικές επιμένουν για χρόνια. Ακόμα και στην τελευταία περίπτωση, η συντηρητική θεραπεία παραμένει ο κανόνας. Το χειρουργείο σπάνια ενδείκνυται. Υπάρχουν μόνο περιορισμένα στοιχεία για την αποτελεσματικότητα των NSAID στη βραχυπρόθεσμη μείωση του πόνου που σχετίζεται με το εν λόγω σύνδρομο. Τα στοιχεία που υποστηρίζουν τη χρήση πολυθειικής γλυκοζαμινογλυκάνης είναι αντικροούμενα. Η εφαρμογή υποστηρικτικών μέσων δεν είναι περισσότερο αποτελεσματική από ένα πρόγραμμα ασκήσεων που μπορεί να εκτελεστεί στο σπίτι.

Heintjes Ε et al: Pharmacotherapy for patellofemoral pain syndrome. Cochrane Database Syst Rev 2004;(3):CD003470. [PMID: 15266488]

Lun VM et al: Effectiveness of patellar bracing for treatment of patellofemoral pain syndrome. Clin J Sport Med 2005;15:235. [PMID: 16003037]

4. Σύνδρομα υπερχρησιμοποίησης του γόνατος

Οι δρομείς -ειδικά εκείνοι που υπερπροπονούνται, παραλείπουν να κάνουν διατάσεις πριν το τρέξιμο ή δεν επιτυγχάνουν το κατάλληλο επίπεδο κατάστασης πριν να αρχίσουν ένα πρόγραμμα τρεξίματος- μπορεί να αναπτύξουν μια ποικιλία επώδυνων συνδρόμων υπερχρησιμοποίησης του γόνατος. Οι περισσότερες από αυτές τις καταστάσεις είναι μορφές τενοντίτιδας ή θυλακίτιδας που μπορεί να διαγνωστεί στην εξέταση. Οι πιο συνηθισμένες καταστάσεις είναι η χήνεια θυλακίτιδα, το σύνδρομο του λαγονοκνημικού συνδέσμου και η ιγνυακή και επιγονατιδική τενοντίτιδα.

Κλινικά χαρακτηριστικά
©fitness-town.org
Τα συμπτώματα που προέρχονται από όλες αυτές τις καταστάσεις χειροτερεύουν όσο οι ασθενείς συνεχίζουν να τρέχουν και συχνά απαιτούν διακοπή της δραστηριότητας. Η χήνεια θυλακίτιδα προκαλεί πόνο προς τα έσω και κάτω της άρθρωσης του γόνατος, πάνω από το μέσον του κνημιαίου οστού. Το σύνδρομο του λαγονοκνημικού συνδέσμου και η ιγνυακή τενοντούμενίτιδα μπορεί να είναι δύσκολο να διακριθούν, γιατί ο ιγνυακός σύνδεσμος καταφύεται στον έξω μηριαίο κόνδυλο κάτω από τον λαγονοκνημικό σύνδεσμο. Και οι δύο καταστάσεις έχουν ως αποτέλεσμα τον πόνο στην έξω επιφάνεια του γόνατος. Η επιγονατιδική τενοντίτιδα, ένα αίτιο πρόσθιας ενόχλησης του γόνατος, τυπικά συμβαίνει στην κατάφυση του τένοντα στην επιγονατίδα παρά στη χαμηλότερη κατάφυση.

'Ολες αυτές οι διαγνώσεις επιβεβαιώνονται με την ψηλάφηση στα αντίστοιχα σημεία γύρω από το γόνατο. Καμία δεν σχετίζεται με αρθρικό έκχυμα ή άλλα σημεία υμενίτιδας.

Θεραπεία

Η ανάπαυση και η αποχή από τις συναφείς φυσικές δραστηριότητες για μια περίοδο ημερών ή εβδομάδων είναι απαραίτητη. Όταν ο πόνος υποχωρήσει, ένα πρόγραμμα ήπιων διατάσεων (ειδικά πριν από τη συνέχιση των ασκήσεων) μπορεί να εμποδίσει την επανεμφάνιση. Οι ενέσεις κορτικοστεροειδών με λιδοκαϊνη μπορεί να είναι χρήσιμες όταν υπάρχουν έντονες ενοχλήσεις, αλλά χρειάζεται προσοχή στην ένεση κορτικοστεροειδών στην περιοχή ενός τένοντα προς αποφυγή ρήξης.

5. Κακώσεις έσω μηνίσκου

Οι ρήξεις του έσω μηνίσκου είναι οι πιο συχνές κακώσεις του γόνατος που συναντώνται στην πρωτοβάθμια περίθαλψη. Επειδή ο έσω μηνίσκος προσδένεται σταθερά στην υποκείμενη κνήμη, οι κακώσεις του συμβαίνουν δέκα φορές πιο συχνά σε σχέση με τις κακώσεις του έξω μηνίσκου. Και οι δύο προέρχονται από στροφική τάση της άρθρωσης του γόνατος, ενώ το πόδι είναι σε θέση που φέρει το βάρος του σώματος.

Κλινικά χαρακτηριστικά

Η κάκωση προαναγγέλεται με αίσθημα ρήξης ή αναπήδησης ακολουθούμενο από σοβαρό πόνο. Περιστασιακά, οι ρήξεις μηνίσκου προέρχονται από φαινομενικά ελαφρά τραύματα. Αντίθετα με τις συνδεσμικές κακώσεις, στις οποίες η αιμορραγία προκαλεί αμέσως οίδημα, οι συλλογές υγρού που σχετίζονται με κακώσεις του μηνίσκου αθροίζονται μετά από ώρες και είναι τυπικά χειρότερες την επόμενη μέρα. Αρκετές μέρες μετά την υποχώρηση της κατάστασης (ολική ή μερική), ο ασθενής μπορεί να νιώσει κλείδωμα ή αστάθεια της άρθρωσης, επανεμφανιζόμενο οίδημα με τις δραστηριότητες και πόνο. Η αίσθηση του κλειδώματος, που μπορεί να είναι αποτέλεσμα μηχανικού εμποδίου από ένα θραύσμα του σχισμένου μηνίσκου, πιο συχνά προέρχεται από "ψευδοκλείδωμα" που προκαλείται από μυϊκό σπασμό και οίδημα.

Υγρό στην άρθρωση παρουσιάζεται συχνά, συνήθως συνοδευόμενο με επιπλέουσα επιγονατίδα. Η ευαισθησία μπορεί να εντοπίζεται στη μέση γραμμή της άρθρωσης και το εύρος της κίνησης στο γόνατο μπορεί να είναι περιορισμένο. Σε ασθενείς χωρίς οξύ επώδυνο, οιδηματώδες γόνατο, το τεστ McMurray μπορεί να υποδείξει τη διάγνωση. Αυτό το τεστ γίνεται με τον ασθενή σε ύπτια θέση και το ισχίο και το γόνατο σε πλήρη κάμψη. Ο εξεταστής έχει το ένα χέρι στο πάσχον γόνατο και το άλλο στο άκρο του ίδιου μέλους. Καθώς το πόδι περιστρέφεται προς τα έξω, ο εξεταστής εκτείνει το γόνατο του ασθενή. Η παρουσία τινάγματος (ψηλαφητού ή ακουστού) υποδηλώνει βλάβη του μέσου μηνίσκου. Η MRI είναι τώρα η προτιμώμενη εξέταση για την επιβεβαίωση της διάγνωσης εάν οι απλές ακτινογραφίες αποκλείσουν άλλες καταστάσεις.

Θεραπεία

Ο αρχικός χειρισμός είναι συντηρητικός, με ανύψωση της άρθρωσης και την εφαρμογή συμπιεστικής επίδεσης και πάγου. Το φορτίο του βάρους θα πρέπει να ελαχιστοποιείται για τις πρώτες μέρες μετά την κάκωση, αλλά μπορεί να επανέρχεται έπειτα σιγά σιγά. Ο ασθενής θα πρέπει κάνει ασκήσεις ενδυνάμωσης των τετρακέφαλων κάτω από τις οδηγίες των φυσικοθεραπευτών. Η χειρουργική αντιμετώπιση φυλάσσεται για ασθενείς με συμπτώματα που εμφανίζονται με την ανάληψη των φυσιολογικών δραστηριοτήτων ή για τους ασθενείς με μη μειώσιμο κλείδωμα που προκαλείται από μηχανικά προβλήματα.

Jackson JL et al: Evaluation of acute knee pain in primary care. Ann Intern Med 2003:139:575. [PMID: 14530229]

6. Διαστρέμματα του αστραγάλου

Τα διαστρέμματα του αστραγάλου είναι από τις πιο συνηθισμένες αθλητικές κακώσεις. Τα περισσότερα διαστρέμματα αφορούν το έξω σύμπλεγμα των συνδέσμων, ειδικά τον πρόσθιο αστραγαλοπτερνικό σύνδεσμο. Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, ο πτερνοπερονιαίος σύνδεσμος μπορεί να τραυματιστεί επίσης. Εάν αμφότεροι αυτοί οι σύνδεσμοι ραγούν, η κάκωση επιφέρει σημαντική αστάθεια της άρθρωσης και χαρακτηρίζεται ως ένα τάξης III (σοβαρό) διάστρεμμα (οι βαθμοί I και II αντιστοιχούν σε ήπιες και μέτριες κακώσεις, αντίστοιχα). Εδώ θα εξεταστεί μόνο ο τύπος του διαστρέμματος του αστραγάλου που δημιουργείται από αναστροφή (ραιβότητα) του άκρου ποδός και είναι υπεύθυνος για το 85% όλων των διαστρεμμάτων.

Κλινικά χαρακτηριστικά

Τα ραιβά διαστρέμματα περιλαμβάνουν ένα φάσμα σοβαρότητας, με εύρος από μικρή απώλεια λειτουργίας έως κακώσεις όπου το οίδημα είναι άμεσο, ο πόνος κυριαρχεί και η η στήριξη του σώματος αδύνατη. Ένα ιστορικό με ήχο "τινάγματος" τη στιγμή της κάκωσης συχνά σχετίζεται με το τελευταίο.

Η αιμορραγία ως αποτέλεσμα ρήξεως συνδέσμου και τραυματισμένων περονιαίων μυϊκών τενόντων μπορεί να προκαλέσει σημαντική εκχύμωση. Η ευαισθησία είναι τυπικά παρούσα στο σημείο της κάκωσης και το σχετικό οίδημα μπορεί να είναι σημαντικό. Η σταθερότητα του πρόσθιου αστραγαλοπτερνικού και του πτερνοπερονιαίου συνδέσμου θα πρέπει να εκτιμηθεί με το σημείο του "πρόσθιου συρτα-ριού": με το πόδι σε ελαφρά πελματιαία κάμψη, ο εξεταστής πιάνει την πτέρνα του ασθενή με το ένα χέρι και την κνήμη με το άλλο χέρι. Ο εξεταστής μετά εφαρμόζει απαλή πρόσθια δύναμη στο επίπεδο του ποδιού. Η υπερβολική πρόσθια κίνηση του ποδιού αποτελεί θετικό τέστ (βαθμού III). Οι απλές ακτινογραφίες αποκλείουν τη συνυπάρχουσα κάκωση του οστού.

Θεραπεία

Τα περισσότερα διαστρέμματα του αστραγάλου -ακόμα και του βαθμού III- αντιμετωπίζονται με παρόμοιο τρόπο. Το τετράπτυχο ανάπαυση, πάγος, συμπίεση, ανύψωση [στα Αγγλικά RICE (test, ice, compression, elevation)] εφαρμόζεται πιο καλά στα διαστρέμματα του αστραγάλου παρά σε οποιαδήποτε άλλη κάκωση. Η πρώιμη εφαρμογή συμπιεστικής επίδεσης είναι απαραίτητη για τον έλεγχο του οιδήματος και την εξασφάλιση σταθερότητας στην τραυματισμένη άρθρωση. Ένας επίδεσμος Aircast για τον αστράγαλο μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικός από έναν ελαστικό υποστηρικτικό επίδεσμο, φόρτιση της άρθρωσης θα πρέπει να είναι ελάχιστη, με την πλήρη χρήση δεκανικιών. Η ανύψωση του αστραγάλου για αρκετές μέρες επισπεύδει τη λειτουργική ανάκαμψη, ελαχιστοποιώντας τον πόνο και το οίδημα, ενώ ο πάγος είναι βοηθητικός (εναλλακτικά 30 λεπτά εφαρμογή και 30 λεπτά όχι). Ο πάγος θα πρέπει να εφαρμόζεται στην κορυφή του συμπιεστικού επίδεσμου και όχι πάνω με το δέρμα, γιατί η στενή επαφή του επιδέσμου στο δέρμα είναι σημαντική για τον έλεγχο του οιδήματος και γιατί η άμεση εφαρμογή του πάγου είναι δυσάρεστη και ακόμα επιβλαβής για το δέρμα. Η προσφυγή σε φυσικοθεραπευτή μπορεί να επισπεύσει την ανάκαμψη. Οι ασθενείς θα πρέπει να γνωρίζουν ότι τα συμπτώματα από τα έξω διαστρέμματα του αστραγάλου μπορεί να χρειαστούν εβδομάδες ή μήνες για να ιαθούν και ότι η περίοδος αυτή θα παραταθεί από πρόωρες προσπάθειες φόρτισης του τραυματισμένου αστραγάλου. Η χειρουργική θεραπεία σε ρήξεις πλάγιων συνδέσμων παρέχουν εξαιρετικά αποτελέσματα, αλλά είναι συνήθως απαραίτητη μόνο σε περιπτώσεις χρονίως ασταθών αρθρώσεων.

Boyce SH et al: Management of ankle sprains: a randomised controlled trial of the treatment of inversion injuries using an elastic

support bandage or an Aircast ankle brace. Br J Sports Med 2005:39:91. [PMID: 15665204]

7. Πελματιαία περιτονιίτιδα

Η πιο συνηθισμένη αιτία πόνου του άκρου ποδός σε εξωτερικούς ασθενείς είναι η πελματιαία περιτονιίτιδα, που προέρχεται από συνεχή καταπόνηση της πελματιαίας περιτονίας στην κατάφυση της στο έσω φύμα της πτέρνας. Αν και ορισμένες φλεγμονώδεις διαταραχές, όπως οι οροαρνητικές σπονδυλοαρθρίτιδες, προδιαθέτουν τους ασθενείς σε ενθε-σοπάθειες, η πλειονότητα των περιπτώσεων συμβαίνει σε ασθενείς χωρίς σχετικά νοσήματα. Οι περισσότερες περιπτώσεις είναι αποτέλεσμα υπερβολικής ορθοστασίας και ακατάλληλων υποδημάτων.

Κλινικά χαρακτηριστικά

Οι ασθενείς με πελματιαία περιτονιίτιδα αναφέρουν σοβαρό πόνο στο κάτω μέρος του ποδιού το πρωί -ειδικά τα πρώτα βήματα εκτός κρεβατιού- αλλά ο πόνος υποχωρεί μετά από λίγα λεπτά περπατήματος.

Η διάγνωση μπορεί να επιβεβαιωθεί με την ψηλάφηση πάνω από την κατάφυση της πελματιαίας περιτονίας στο έσω φύμα. Οι ακτινογραφίες δεν έχουν κανένα ρόλο στη διάγνωση αυτής της κατάστασης -άκανθες της πτέρνας υπάρχουν σε ασθενείς χωρίς πελματιαία περιτονιίτιδα και οι περισσότεροι συμπτωματικοί ασθενείς δεν έχουν άκανθες της πτέρνας.

Θεραπεία

Η θεραπεία περιλαμβάνει την αποφυγή πολύωρης ορθοστασίας επί μερικές ημέρες και τη χρήση υποστηριγμάτων της καμάρας. Οι υποστηρίξεις της καμάρας προσφέρουν ανακούφιση αναγκάζοντας τις καμάρες να φέρουν περισσότερο από το βάρος του ασθενούς απαλλάσσοντας έτσι την πελματιαία πρόσφυση. Τα NSAID μπορεί να δώσουν μερική ανακούφιση. Σε σοβαρές περιπτώσεις, η ένεση ενός κορτι-κοστεροειδούς με λιδοκαΐνη (μικρού όγκου-όχι παραπάνω από 1,5 mL) απευθείας στην πιο ευαίσθητη περιοχή του πέλματος είναι βοηθητική. Σπάνια οι ασθενείς χρειάζονται απελευθέρωση της πελματιαίας περιτονίας από το σημείο της κατάφυσής της στο οστό της πτέρνας.

Φρούτα: Ωρίμανση

noreply@blogger.com (gm4486) — Sun, 09 Aug 2009 04:01:57 PDT

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΙΜΑΝΣΗ

Το στάδιο ωρίμανσης είναι το τελικό στάδιο της ζωής των καρπών το οποίο οδηγεί και στο θάνατο του. Η ωρίμανση χαρακτηρίζεται από πολλές αλλαγές οι οποίες προσδίδουν στον καρπό επιθυμητά για τον καταναλωτή χαρακτηριστικά. Ταυτόχρονα όμως αυτές οι αλλαγές είναι ανεπιθύμητες στα στάδια μεταφοράς και μάρκετινγκ, καθώς όχι μόνο μειώνουν τη διάρκεια αποθήκευσης τους, αλλά επίσης, καρποί οι οποίοι ωριμάζουν φυσικά, συνήθως δεν ωριμάζουν ομοιόμορφα, αφού πολλοί παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν την ωρίμανσή τους.

ΒΙΟΧΗΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Οι κύριες βιοχημικές αλλαγές που χαρακτηρίζουν την ωρίμανση ενός καρπού οφείλονται στην παραγωγή διαφόρων χημικών ενώσεων οι οποίες δρουν καταλυτικά. Οι βιοχημικές αλλαγές οι οποίες λαμβάνουν χώρα είναι:
α. Αποπρασινισμός:
Ο αποπρασινισμός οφείλεται στη διάσπαση της χλωροφύλλης και - σε μερικές περιπτώσεις - στη σύνθεση διαφόρων άλλων χρωστικών ουσιών, οι οποίες δίνουν στον καρπό το γνωστό του χρώμα. Τέτοιες χρωστικές ουσίες είναι η καροτίνη (πορτοκαλί χρώμα), ξανθοφύλλη (κίτρινο), ανθοκυανίνη (κόκκινο).
β. Αύξηση σακχαρότητας:
Κατά την ωρίμανση ενός καρπού παρατηρείται αύξηση της ποσότητας σακχάρων στους καρπούς και ταυτόχρονη μείωση του αμύλου τους ως αποτέλεσμα της δράσης αμυλολυτικών ενζύμων. Αυτή η αλλαγή μειώνει τη θρεπτική αξία του καρπού.
γ. Μείωση Οξύτητας:
Πολλά οξέα διασπώνται από διάφορα ένζυμα, με αποτέλεσμα η γεύση των καρπών να μεταβάλλεται από όξινη σε πιο ουδέτερη.
δ. Μείωση Σκληρότητας:
Οι πεκτίνες - βασικά συστατικά των κυτταρικών τοιχωμάτων - διασπώνται, με αποτέλεσμα οι καρποί να μαλακώνουν.
ε. Παραγωγή Αρωματικών Ενώσεων:
Διάφορες μεγάλες οργανικές ενώσεις διασπώνται, με αποτέλεσμα την παραγωγή αρωματικών ενώσεων, οι οποίες χαρακτηρίζουν διάφορους καρπούς (π.χ. μπανάνα, αχλάδι).

Εικ. Μούρα σε διάφορα
στάδια ωρίμανσης.

Οι κυριότεροι παράγοντες οι οποίοι επηρεάζουν τις βιοχημικές αντιδράσεις που οδηγούν στην ωρίμανση ενός νωπού προϊόντος είναι οι ακόλουθοι:

α. Θερμοκρασία:
Αύξηση της θερμοκρασίας συνεπάγεται και ανάλογη αύξηση του ρυθμού βιοχημικών αντιδράσεων που λαμβάνουν χώρα κατά την ωρίμανση (π.χ. αποπρασινισμός). Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι για μεγάλες περιόδους αποθήκευσης και/ή μεταφοράς οι καρποί θα πρέπει να διατηρούνται σε όσο γίνεται χαμηλότερες θερμοκρασίες, έτσι ώστε οι βιοχημικές αντιδράσεις να λαμβάνουν χώρα σε αργούς ρυθμούς. Αντιθέτως, πολύ χαμηλές θερμοκρασίες μπορούν να προκαλέσουν τραυματισμούς στους καρπούς (σχίσιμο της σάρκας, αλλοίωση της γεύσης κ.λ.π.). Γι' αυτό οι καρποί δεν θα πρέπει να διατηρούνται σε θερμοκρασίες χαμηλότερες από κάποια συγκεκριμένη. Η κατώτερη αυτή θερμοκρασία ποικίλει ανάλογα με τη διάρκεια της αποθήκευσης και/ή μεταφοράς.
β. Υγρασία:
Όταν η υγρασία είναι σε πολύ χαμηλά επίπεδα, τότε χυμοί εκρέουν από τον καρπό, με αποτέλεσμα ο καρπός να συρρικνώνεται, η σάρκα να ξεραίνεται, κ.λ.π. Έτσι οι καρποί θα πρέπει να διατηρούνται σε όσο γίνεται υψηλότερα επίπεδα σχετικής υγρασίας ώστε να αποφευχθούν τέτοια συμπτώματα.
Αντιθέτως, αν η σχετική υγρασία βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα, τότε οι καρποί είναι ευαίσθητοι σε προσβολές από διάφορους μύκητες, οι οποίοι ευνοούνται από αυτές τις συνθήκες.
γ. Συγκέντρωση αιθυλενίου (C₂H₄):
Η χημική αυτή ένωση παράγεται από τους καρπούς κατά τη διάρκεια της ωρίμανσης και πολλές φορές δρα ως καταλύτης στις διάφορες αντιδράσεις που οδηγούν σε αυτήν. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και η πιο μικρή ποσότητα αιθυλενίου στην ατμόσφαιρα της αποθήκης ή του container μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρη ωρίμανση των καρπών.
Έτσι, κατά την αποθήκευση και/ή μεταφορά, οι καρποί θα πρέπει να διατηρούνται σε χώρους στους οποίους το αέριο αιθυλένιο απομακρύνεται, ενώ αντιθέτως, οι καρποί μπορούν να εκτίθενται σε αιθυλένιο πριν την προώθηση τους στον καταναλωτή, έτσι ώστε να αποπρασινιστούν ομοιόμορφα.
δ. Συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα (CO₂):
Εάν το διοξείδιο του άνθρακα το οποίο παράγεται από τους καρπούς δεν απομακρύνεται από τους χώρους αποθήκευσης και/ή μεταφοράς, τότε η υψηλή συγκέντρωσή του προκαλεί την παραγωγή ζυμωτικών υποπροϊόντων στους καρπούς, με αποτέλεσμα να μειώνεται η ποιοτική τους αξία (π.χ. ξυνίζουν). Αντιθέτως, εάν η απομάκρυνσή του είναι υπερβολική, τότε αυτό έχει ως αποτέλεσμα την επιτάχυνση των αντιδράσεων ωρίμανσης με κίνδυνο την πρόωρη ωρίμανση των καρπών.
Συμπερασματικά, η συγκέντρωση του διοξειδίου του άνθρακα θα πρέπει να διατηρείται σε τέτοια επίπεδα ώστε να εμποδίζει τη δράση του αιθυλενίου, αλλά και παράλληλα να μην προκαλεί ζυμωτικές αντιδράσεις.

ΤΑΧΕΙΑ ΩΡΙΜΑΝΣΗ - ΑΠΟΠΡΑΣΙΝΙΣΜΟΣ

Η μετασυλλεκτική ωρίμανση των φρούτων είναι μια αναγκαία διεργασία που εφαρμόζεται σε όλο τον κόσμο και μπορεί να εφαρμοστεί σε προϊόντα που συλλέγονται πρώιμα ή σε κανονική συλλεκτική περίοδο. Υπάρχουν διάφορες τεχνικές οι οποίες από πρακτική άποψη επιτρέπουν σε κάποιον να επιτύχει ομοιόμορφη ωρίμανση των φρούτων σε σύντομο χρόνο, αποκτώντας έτσι σημαντικά οικονομικά πλεονεκτήματα.
Στην πραγματικότητα, και για πρακτικούς λόγους (για παράδειγμα, να αποφευχθεί η πρώιμη και αντικανονική πτώση των καρπών, να διασφαλισθεί η συντηρησιμότητά τους, να αποφευχθούν παρασιτικές και φυσιολογικές ασθένειες, να γίνει η επεξεργασία του προϊόντος χωρίς μώλωπες και πληγές, κλπ.), τα φρούτα και τα λαχανικά συλλέγονται πριν τη φυσική τους ωρίμανση (ωρίμανση εμπορικής συλλογής).
Η επιθυμητή από πλευράς καταναλωτή ωρίμανση - η οποία δε συμπίπτει πάντα με τη φυσική ωρίμανση - επιτυγχάνεται με το χρόνο, κατά τη διάρκεια δηλαδή της συντήρησης και/ή της εμπορικής διανομής. Γι' αυτό είναι αναγκαίο να τονισθούν οι παρακάτω όψεις του προβλήματος:
• τα φρούτα σπάνια συλλέγονται στο στάδιο της φυσικής ωρίμανσης
• τα φρούτα συλλέγονται σε τέτοιο επίπεδο ωρίμανσης (ωρίμανση συλλογής) που να μπορούν αυτόνομα να φτάσουν αργότερα τη φυσική ωρίμανση, ή, για να το πούμε καλύτερα, την καταναλωτικά αποδεκτή ωρίμανση.
Από όσα έχουν αναφερθεί ως τώρα, γίνεται φανερό πως τα φρούτα τη στιγμή της συλλογής δεν έχουν, γενικά, τα απαραίτητα χαρακτηριστικά (χρώμα, χυμό, άρωμα, γεύση) για την κατανάλωσή τους. Αυτά τα χαρακτηριστικά επιτυγχάνονται κατά τη συντήρηση και/ή εμπορική τους διανομή. Παρ' όλ' αυτά, υπάρχουν είδη που δύσκολα αποκτούν τα επιθυμητά χαρακτηριστικά, είτε λόγω φυσικών (τυπικών για κάθε είδος), είτε τεχνικών λόγων. Πρέπει επίσης να τονισθεί πως τα φρούτα μετά τη συλλογή τους έχουν πολύ διαφορετικό χρώμα, χυμό, γεύση και άρωμα.
Η ΤΑΧΕΙΑ ΩΡΙΜΑΝΣΗ είναι η ωρίμανση ενός προϊόντος που επιτυγχάνεται έστω κι αν έχει συλλεγεί πρώιμα, εφ' όσον διαθέτει εκείνα τα απαραίτητα χαρακτηριστικά ώστε να φθάσει αυτόνομα στην πλήρη βιολογική ωρίμανση.
Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΩΡΙΜΑΝΣΗ προσδιορίζει τον τύπο της ωρίμανσης που λαμβάνει χώρα σε προϊόντα που δεν έχουν φθάσει σε φυσική ανάπτυξη τέτοια που να επιτρέπει την αυτόνομη βιολογική ωρίμανση.
Στις περισσότερες χώρες επιτρέπεται η Ταχεία Ωρίμανση και απαγορεύεται η Τεχνητή Ωρίμανση.

ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΩΡΙΜΑΝΣΗΣ

Οι παράγοντες αυτοί, επιταχύνουν τη διαδικασία της ωρίμανσης.Επίσης, επιτρέπουν σε πολλά φρούτα να συλλέγονται πριν την φυσική ωρίμανσή τους,κτ που βοηθά στη σωστή μεαφορά τους.Για παράδειγμα, οι μπανάνες συλλέγονται πράσινες και ωριμάζουν αφού ψεκαστούν με αιθυλένιο. Μια παρόμοια μέθοδος που χρησιμοποιείται σε περιοχές της Ασίας είναι να ψεκάζουν τα φρούτα με Calcium carbide (CaC₂) και να τα σκεπάζουν με πλαστικές σακούλες. Η υγρασία της ατμόσφαιρας αντιδρά με το CaC₂ και απελευθερώνει ακετυλένιο, που προφανώς έχει το ίδιο αποτέλεσμα με το αιθυλένιο.
©fitness-town.org
Το CaC₂ χρησιμοποιείται για την ωρίμανση των καρπών τεχνητά σε ορισμένες χώρες. Η Βιομηχανική παραγωγή το CaC₂ μπορεί να περιέχουν ίχνη αρσενικού και φωσφόρου και, ως εκ τούτου τη χρήση του για το σκοπό αυτό είναι παράνομη στις περισσότερες χώρες. Επίσης το ακετυλένιο που παράγεται πιστεύεται ότι επηρεάζει το νευρικό σύστημα μειώνοντας την παροχή οξυγόνου προς τον εγκέφαλο, ωστόσο πρακτικά κάτι τέτοιο δεν επηρεάζει τους καταναλωτές.

Αυτόματα και ημι-αυτόματα συστήματα αποπρασινισμού και ταχείας ωρίμανσης διατίθενται σήμερα στην Ελληνική αγορά, προσφέροντας σημαντικά πλεονεκτήματα στους κατόχους τους. Τα συστήματα αυτά ελέγχουν και ρυθμίζουν και τους πέντε ουσιώδεις παράγοντες που επηρεάζουν τον αποπρασινισμό και την ταχεία ωρίμανση.

Πλεονεκτήματα τεχνητής ωρίμανσης:
α. Ποιοτικά.
• Απώλεια βάρους: με τα συστήματα αυτά τα φρούτα δεν υπόκεινται πλέον σε αφυδάτωση. Τέτοια φαινόμενα συνέβαιναν κάποτε έντονα και σε τέτοιο εύρος που αποτελούσαν μια πολύ σοβαρή οικονομική απώλεια. Τώρα πια είναι ιδιαίτερα περιορισμένα εξαιτίας των υψηλών επιπέδων σχετικής υγρασίας, η οποία κρατείται σταθερή στο θάλαμο, και του σύντομου χρόνου της επεξεργασίας.
• Γενική κατάσταση φρεσκάδας: Αντίθετα με παλιότερες διεργασίες ωρίμανσης, δεν απαιτούνται πια ιδιαίτερες συνθήκες διάθεσης των φρούτων, ούτε ακόμη και κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην αγορά.
• Χρώμα φρούτων: Φαίνεται λαμπερό εξαιτίας της απόλυτης έλλειψης οξειδωτικών παραγόντων, δείχνουν δηλαδή τα φρούτα να έχουν το ίδιο χρώμα με αυτά που ωριμάζουν στο φυτό. Το χρώμα δε είναι ομοιόμορφο.
• Πρέπει να τονισθεί τέλος πως εξαιτίας αυτών των συστημάτων και των παραπάνω αναφερομένων πλεονεκτημάτων που προσφέρουν, το κοτσάνι του φρούτου μετά τον αποπρασινισμό συνεχίζει να είναι φρέσκο και να διατηρεί το φυσικό του χρώμα.
β. Οικονομικά. Τα συστήματα αποπρασινισμού και τεχνητής ωρίμανσης επιτρέπουν στον κάτοχό τους να
• Προλαβαίνει τη σεζόν, αποκτώντας το προνόμιο να εισάγει στην τοπική και τις διεθνείς αγορές ποιοτικά φρούτα (πρώιμα), πριν τους ανταγωνιστές, σε πολύ κερδοφόρες τιμές.
• Περιορίζει τα μετεωρολογικά (καιρικά) ρίσκα και τις φυσικές παθολογικές καταστάσεις (ασυνήθιστη πρόωρη ωρίμανση και πτώση των καρπών), επιτρέποντας ευκολότερη επεξεργασία και προετοιμασία του προϊόντος ώστε να αποφεύγονται πιθανοί τραυματισμοί υπερώριμων προιόντων.

Μερικά φρούτα (Climacteric) (όπως μήλα, αχλάδια, μάνγκο, μπανάνες, ροδάκινα, ακτινίδια, αβοκάντο, νεκταρίνια, σύκα, δαμάσκηνα) είναι σε θέση να συνεχίσουν την ωρίμανσή τους (φυσικά) αφού συλλεγούν, διαδικασία επιτυγχάνεται με το αιθυλένιο. Άλλα (non-climacteric) ωριμάζουν μόνο στο δέντρο και έτσι έχουν σύντομη διάρκεια ζωής (όπως ανανάς, πορτοκάλι, φράουλες, κεράσια, σταφύλι).

ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΩΡΙΜΑΝΣΗΣ

Η τεχνολογία SmartFresh επιτρέπει τη διατήρηση νωπών των φρούτων και των λαχανικών.Η 1-methylcyclopropene (1-MCP 0,14%) επιβραδύνει σημαντικά την παραγωγή αιθυλενίου αποτρέποντας την υπερ-ωρίμανση.

Πηγές:
Ripening
Ωρίμανση και Αποπρασινισμός

Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής

noreply@blogger.com (gm4486) — Sat, 11 Apr 2009 14:02:47 PDT

Εισαγωγή
Άτυπες Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής
Διαταραχή Πρόσληψης Τροφής σε Ανδρες
Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής σε Ειδικές Ομάδες

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η εξασφάλιση και η προετοιμασία της τροφής αποτελεί μια από τις κυριότερες καθημερινές ασχολίες του ανθρώπου. Μελετώντας την ιστορία του ανθρώπινου είδους αντιλαμβανόμαστε ότι η φροντίδα για τη λήψη τροφής ισχύει τόσο για τον πρωτόγονο τροφοσυλλέκτη όσο και για το σύγχρονο εργαζόμενο πολίτη μιας προηγμένης χώρας που αγοράζει την τροφή του στο super market πληρώνοντας με την πιστωτική του κάρτα. Στην Ελλάδα παρά τους διαρκώς αυξανόμενους ρυθμούς ζωής, η ώρα του φαγητού εξακολουθεί να αποτελεί ένα κάλεσμα προς τα μέλη της οικογένειας να συγκεντρωθούν και να επικοινωνήσουν, προς το οποίο συνεχίζουν στην πλειονότητά τους να ανταποκρίνονται.
Όσο σημαντική κι αν είναι όως η τροφή, το ίδιο σημαντική γίνεται κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και η εκούσια στέρησή της. Η εκούσια στέρηση της τροφής (μερική ή ολική) αποτελεί τόσο ένα διαδεδομένο τρόπο πολιτικής διαμαρτυρίας όσο και έναν από τους βασικούς κανόνες προετοιμασίας του πιστού για να επιτευχθεί η επαφή με το θείο. Αντίθετα με τη στέρηση, η ακατάσχετη κατανάλωση τροφής χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα (λαιμαργία) και έχει συνδεθεί με την παρακμή των πολιτισμών, όπως συνέβη, για παράδειγμα, με τη μετεξέλιξη των εκλεπτυσμένων ελληνικών συμποσίων στα γαστριμαργικά "όργια" των χρόνων της ρωμαϊκής παρακμής.

ΑΤΥΠΕΣ

Οι άτυπες διαταραχές αποτελούν το 20-60% του συνόλου των διαταραχών πρόσληψης τροφής. Αδρά διαιρούνται σε δυο κατηγορίες. Στην πρώτη περιλαμβάνονται οι περιπτώσεις που δεν πληρούν όλα τα κρητήρια για τη διάγνωση ψυχογενούς ανορεξίας ή ψυχογενούς βουλιμίας, όπως για περάδειγμα να μην υπάρχει αμηνόρροια ή τα βουλιμικά επεισόδια να είναι λιγότερα από 2 την εβδομάδα. Σε αυτήν την κατηγορία ταξινομούνται και όσοι ασθενείς έπασχαν στο παρελθόν από ανορεξία ή βουλιμία και κατα την παρούσα φάση εξακολουθούν μερικώς να έχουν τα συμπτώματα της διαταραχής.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΑΚΗ ΥΠΕΡΦΑΓΙΑ

Στη δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνονται οι περιπτώσεις όπου η συμπτωματολογία διαφέρει από την αντίστοιχη της ψυχογενούς ανορεξίας ή της ψυχογενούς βουλιμίας. Η πιο συχνή τέτοια διαταραχή είναι η επεισοδιακή υπερφαγία, στην οποία ο ασθενής αναφέρει βουλιμικά επεισόδια, χωρίς να καταφεύγει όμως σε ακατάλληλες αντιρροπιστικές συμπεριφορές ελέγχου του βάρους, όπως στην ψυχογενή βουλιμία. Τα υπερφαγικά επεισόδια μπορεί αν να έχουν μεγαλύτερη χρονική διάρκαια και να μη συνοδεύονται πάντα από έντονη αίσθηση απώλειας του ελέγχου. Σε κάποιες περοπτώσεις ο ασθενής δεν εμφανίζει υπερφαγικά επεισόδια, αλλά καταναλώνει ανεξέλεγκτα τροφή ("μασουλάει") σχεδόν συνεχώς, χωρίς να προσπαθεί όπως στη βοθλιμία να περιορίσει την πρόσληψη τροφής. Η διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας εμφανίζεται στο 2-3% του γενικού πληθυσμού και στο 8% των παχύσαρκων, η δε αναλογία ανδρών-γυναικών είναι 1:1,5. Αν και η διαταραχή αυτή μπορέι να οδηγήσει σε παχυσαρκία, δεν είναι όλοι οι ασθενείς παχύσαρκοι. Η ηλικία των ασθενών που προσέρχονται για θεραπεία κυμαίνεται μεταξύ 30 και 50 ετών, δηλαδή είναι σημαντικά μεγαλύτερη απ' ότι στις υπόλοιπες διαταραχές διατροφής.

ΑΝΔΡΕΣ

Στους άνδρες οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι πολύ πιο σπάνιες απ' ότι στις γυναίκες, με εξαίρεση τη διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας. Το φαινόμενο αυτό έχει αποδοθεί στο ότι οι άνδρες δεν καταφεύγουν συχνά σε δίαιτα, καθώς τα ανδρικά σωματικά πρότυπα δεν είναι τόσο ισχνά όσο τα γυναικεία, ενώ υπό έρευνα παραμένει η επίδραση γενετικών και βιολογικών παραγόντων που διαφοροποιούν την εγκεφαλική λειτουργία στα δυο φύλα. Η παχυσαρκία προϋπήρχε της διαταραχής πρόσληψης τροφής στους μισούς περίπου από τους άρρενες ασθενείς, ενω το 20% των διαταραχών αυτών βρέθηκε να έχει ομοφυλοφιλικό προσανατολισμό. Η ψυχογενής ανορεξία προκαλεί και στον ανδρικό πληθυσμό μακροπρόθεσμα οστεοπόρωση, λόγω μείωσης των επιπέδων τεστοστερόνης. Η θεραπευτική παρέμβαση είναι παρόμοια με αυτή που εφαρμόζεται για τις γυναίκες, με τη μόνη διαφορά ότι λαμβάνει υπόψη της και θέματα που απασχολούν ειδικά τον άνδρα.

ΕΙΔΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ

Οι χορεύτριες, τα μοντέλα και οι αθλήτριες αγωνισμάτων που απαιτούν από την αθλήτρια να είναι λεπτή, αποτελούν τρεις ομάδες ατόμων που παρουσιάζουν αυξημένη συχνότητα διαταραχών πρόσληψης τροφής. Είναι ενδιαφέρον ότι η τελειοθηρία, η ανταγωνιστικότητα, και η αφοσίωση στην επίτευξη του στόχου είναι τρεις από τις ποιότητες που χαρακτηρίζουν τόσο την προσωπικότητα μιας πρωταθλήτριας όσο και την προνοσηρή προσωπικότητα της ανορεκτικής ασθενούς. Ακόμα φαίνεται ότι οι γυναίκες επηρεάζονται περισσότερο από τους άρρενες αθλητές ή χορευτές ως προς τον αυτοεπιβαλλόμενο περιορισμό πρόσληψης τροφής και ότι στις χορεύτριες του μπαλέτου, οι διαταραχές διατροφής είναι συχνότερες από ότι στις άλλες ομάδες. Δεν είναι ακόμη διευκρινισμένο κατά πόσο η ενασχόληση με το χορό ή τον αθλητισμό, όπως και οι περιορισμοί που επιβάλλουν οι συναφείς δραστηριότητες προκαλούν διαταραχή διατροφής ή αν κάποια άτομα που ήδη νοσούν επιλέγουν αυτές τις δραστηριότητες ως έναν κοινωνικά αποδεκτό τρόπο διατήρησης χαμηλού σωματικού βάρους.

Πηγή: Σύγγραμα Ψυχιατρικής των Κ.Σολδάτος και Λ.Λυκούρας

©fitness-town.org

Ποσοστό λίπους

noreply@blogger.com (gm4486) — Thu, 29 Jan 2009 17:11:05 PST

Σύσταση του σώματος

Είναι προφανές ότι ο σωματότυπος σχετίζεται με τη σύσταση του σώματος.Η σχετική αναλογία σε οστά, μυς και λίπος καθορίζουν τον τύπο και τη σύσταση του σώματος κάθε ατόμου (το λίπος είναι η μεταβλητή που μπορεί να τροποποιηθεί πιο εύκολα). Μια μεθοδολογία που να ελέγχει με ακρίβεια τις μεταβολές στην ανθρώπινη σύσταση και να παραμένει οικονομικά προσιτή, ακόμα δε έχει αναπτυχθεί.

Σε προηγούμενες επιδημιολογικές μελέτες, βρέθηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ σύστασης του σώματος και του λόγου ύψος/βάρος. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι τα δεδομένα αυτά μπορούν να αξατομικευτούν σε κάθε αθλητή για να προβλέψουμε τη σωματική του σύσταση. Δυστυχώς η ευρεία χρήση του Δείκτη Μάζας Σώματος (BMI) και του Ponderal Index έχει βασιστεί σε πρακτικά και οικονομικά κριτήρια, παρά στην εγκυρότητα της μεθόδου.

Δείκτη Μάζας Σώματος (BMI)= Βλαρος (kg)/Υψος²(m²)

Ελλιποβαρής	<18.5
Φυσιολογικός	18.5-24.9
Υπέρβαρος	25-29.9
Παχύσαρκος	>30

Δείκτης Ponderal:

ΜΕΤΡΗΣΗ ΠΥΚΝΟΤΗΤΑΣ

Ανατομικά (και για πρακτικούς λόγους), το σώμα μπορεί να χωριστεί σε 2 συστατικά: την άλιπη μάζα σώματος (LBM), δηλ οστά, μυς, συνδετικός ιστός, όργανα κτλ και το λίπος (FM). Η σχετική ποσότητα των 2 αυτών συστατικών μπορεί να υπολογιστεί, μετρώντας την πυκνότητα του σώματος (βάρος/όγκος). Η μέτρηση της πυκνότητας χρησιμοποιείται επομένως ως ένας έμμεσος τρόπος υπολογισμού του ποσοστού (%) λίπους, θεωρώντας ότι η FM έχει πυκνότητα 0,90 g ml^-1 και η LBM 1,10 g *ml^-1. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι το βάρος από μόνο του δεν είναι ενδεικτικό της σύστασης. Παράδειγμα, ο αθλητής Α, διαθέτει υψηλή LBM, με συνολικό βάρος 90 kg και πυκνότητα 1,082 g *ml^-1. H LBM αποτελείται από οστά, μυς, συνδετικός ιστός, όργανα, αλλά μια ορισμένη ποσότητα λίπους είναι απαραίτητη για την εύρυθμη λειτουργία, και γι' αυτό τοποθετήθηκε στον εσωτερικό κύκλο. Στον αθλητή Β, ο εσωτερικός κύκλος αποτελείται από ιστούς ίδιας σύστασης και πυκνότητας με αυτούς του Α, άλλά με 23 kg λιγότερο βάρος. Ο εξωτερικός κύκλος συμπεριλαμβάνει μια περίσσεια 25 kg λίπους. Η πυκνότητα του αθλητή Β, βάρους 90 kg, είναι 1,035 g *ml^-1.

©fitness-town.org
"Οι χοντροί επιπλέουν" Ένα σκίτσο που δείχνει γραφικά ότι ο λιπώδης ιστός έχει χαμηλότερη πυκνότητα από τον άλιπο.

ΜΕΤΡΗΣΗ ΔΕΡΜΑΤΙΚΩΝ ΠΤΥΧΩΝ

Το πάχος μιας δερματικής πτυχής (μαζί με το υποδόριο λίπος), μπορεί να μετρηθεί με ένα πτυχόμετρο σε συγκεκριμένα σημεία στο σώμα. Όμως λάθη στη μέτρηση (μη έμπειρος εξεταστής ή λάθος σημεία στο σώμα) οδηγούν σε ανακριβή αποτελέσματα.

Για τον υπολογισμό του ποσοστού λίπους, χρειάζεται πρώτα να βρούμε την πυκνότητα του σώματος.
Jackson, Pollock και Ward (1980) για γυναίκες:
Πυκνότητα σώματος= 1.0994921 - 0.0009929*sum +0.0000023*sum² - 0.0001392*ηλικία
(δερματικές πτυχές από τρικέφαλο, λαγόνιο βόθρο και μηρό)
Jackson και Pollock (1978) για άντρες:
Πυκνότητα σώματος= 1.1093800 - 0.0008267*sum +0.0000016*sum² - 0.0002574*ηλικία
(δερματικές πτυχές από στήθος, κοιλιά και μηρό)
Οι παραπάνω εξισώσεις τροποποιούνται όταν πρόκειται για άτομα πολύ νέα, ηλικιωμένα, παχύσαρκα ή πολύ μυώδη.

Οι πιο συχνά χρησημοποιούμενες εξισώσεις για τον υπολογισμό του ποσοστού λίπους, είναι αυτές των Siri (1961) και Brozek (1963). Μια παραδοχή που κάνουνε για να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις εξισώσεις είναι ότι η πυκνότητα της άλιπης μάζας, είναι ίδια για όλους, κάτι που δεν ισχύει όμως. Τα αποτελέσματα που παίρνουμε, υποεκτιμούν το ποσοστό λίπους των αθλητών και υπερεκτιμούν αυτό των παχύσαρκων.
κατά Siri
Ποσοστό λίπους= [(495 /Πυκνότητα σώματος) -450] * 100
κατά Brozek
Ποσοστό λίπους= [(4.570 /Πυκνότητα σώματος) - 4.142] * 100
Το σύστημα O-Scale των (Ross&Ward 1984) χρησιμοποίησε δείγμα 20000 ατόμων και τους κατηγοριοποίησε ανάλογα με την ηλικία και φύλο. Μπορείτε να το συμβουλευτείτε για περισσότερες λεπτομέρειες.

ΑΛΛΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

Εκτός από τις παραπάνω μεθόδους για τον υπολογισμό της άλιπης και της λιπώδους μάζας, έχουν αναπτυχθεί και άλλες χημικές και ηλεκτρικές τεχνικές που όμως απαιτούν εξειδικευμένο εξοπλισμό και έχουν υψηλό κόστος, όπως υπέρηχοι, απεικόνιση με αξονική και μαγνητική τομογραφία κα. Μπορεί όμως μελλοντικά να χρησιμοποιηθούν για ακριβείς μετρήσεις της σωματικής σύστασης.

Δείτε επίσης εδώ!

tracker με αγώνες αθλημάτων

noreply@blogger.com (gm4486) — Sun, 04 Jan 2009 13:30:05 PST

http://sport-scene.net/
Σε αυτόν τον tracker, θα βρείτε, αγώνες διαφόρων αθλημάτων. Όπως:

American Football
Auto Sport
Baseball
Basketball/Beijing2008
Basketball/Euroleague
Basketball/European
Basketball/NBA
Basketball/NBA 08/09
Basketball/NBL
Basketball/NCAA
Basketball/Other
Beijing 2008
Football
Football/EURO 2008
Formula 1
Ice Hockey
Misc
MMA/Boxing
Moto Sport
PC/Console Games
Poker
Tennis

©fitness-town.org
Πολλά είναι freeleech (δηλ μετράει μόνο το ανέβασμα). Για να μπείτε, κάνετε έναν λογαριασμό δωρεάν.

Ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά

noreply@blogger.com (gm4486) — Sat, 04 Apr 2009 02:43:30 PDT

Αναλογίες σώματος

Ο Leonardo da Vinci στο έργο του Vitruvian Man απεικόνισε τις ιδανικές ανθρώπινες αναλογίες.

Όλοι μας έχουμε προσέξει ότι οι αναλογίες του σώματος διαφέρουν σημαντικά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Οι διακυμάνσεις αυτές παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαλογή ενός αθλήματος και είναι προφανές ότι λίγα μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε τις αναλογίες του σώματός μας, ιδίως όσον αφορά το μήκος των άκρων. Είναι δυνατόν σε πολλά αθλήματα ωστόσο, ο προπονητής να αλλάξει την τεχνική του αθλήματος με τέτοιο τρόπο που να ταιριάζει καλύτερα στις μη-ιδανικές (από μηχανική άποψη) σωματικές αναλογίες ενός αθλητή.

Το σωματικό μέγεθος και οι αναλογίες του εξετάζονται από την επιστήμη της ανθρωπομετρίας. Η αναλογία της κνήμης προς το μηρό ονομάζεται δείκτης crural και υπολογίζεται από τον ακόλουθο τύπο.

Crural index = μήκος κνήμης x100/μήκος μηρού

Παρομοίως ο δείκτης brachial δείχνει το μήκος του πήχη σε σχέση με το βραχίονα

brachial index=μήκος πύχηx100/μήκος βραχίονα

Όταν ληφθούν τα διάφορα ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά και συνυπολογιστούν, μπορούμε να τα συγκρίνουμε με αυτά κορυφαίων αθλητών σε διάφορα αθλήματα. Αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει στη σωστή επιλογή αθλήματος ενός έφηβου αθλητή.

Εικ1.Αυτός ο sprinter είναι μέσου ύψους με κοντά πόδια. Επίσης έχει πρόσθια κλίση λεκάνης και προβάλλοντες γλουτούς.

Ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά
και αθλητική επίδοση

Οι βασικές αρχές της φυσικής όσον αφορά τις ροπές, παίζουν μεγάλο ρόλο στην άθληση. Το μήκος των οστών και το σημείο κατάφυσης των μυών, μπορεί να αποτελεί μειονέκτημα ή πλεονέκτημα (ανάλογα πάντα τις φυσικές απαιτήσεις του αθλήματος). Το μήκος των οστών είναι σταθερό σε έναν ενήλικα και δεν μπορεί να μεταβληθεί με την προπόνηση. Ομοίως το σημείο κατάφυσης των τενόντων των μυών και η απόσταση που αυτό έχει από την άρθρωση καθορίζουν το μηχανικό πλεονέκτημα ή μειονέκτημα του μοχλικού συστήματος. Αυτές οι αναλογίες σε συνδυασμό με τον τύπο των μυικών του ινών, καθορίζουν το δυναμικό του αθλητή σε ισχύ, δύναμη και αντοχή.

Όταν συγκρίνουμε τα ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά αθλητών, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τις βασικές διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των φυλών. Οι μαύροι έχουν γενικά μακρύτερα άκρα και κοντύτερο κορμό από τους λευκούς (Ευρωπαίοι), ενώ οι Ασιάτες (κίτρινοι) έχουν κοντύτερα άκρα και μακρύτερο κορμό. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι κάποιοι Ευρωπαίοι (λευκοί) δεν μπορούν να έχουν τις ίδιες αναλογίες ποδιών/κορμού με τις 2 προηγούμενες ομάδες. Θα αποτελούν όμως τα άκρα μιας κανονικής κατανομής (κατά Gaus). Αυτός είναι ο λόγος που σε ορισμένα αθλήματα κυριαρχούν συγκεκριμένες φυλετικές ομάδες. Πχ στους Ευρωπαίους φαίνεται να ταιριάζει η κολύμβηση. Οι Αφρικανοί (κυρίως της βορειοανατολικής Αφρικής- περιοχή Νείλου) φαίνεται να κυριαρχούν στο μπάσκετ (καλαθοσφαίρηση) και στους δρόμους μακρών αποστάσεων. Ενώ οι Ασιάτες σε αθλήματα όπως η ενόργανη γυμναστική, οι καταδύσεις, η άρση βαρών και ορισμένα είδη πολεμικών τεχών. Θα πρέπει να τονιστεί ωστόσο, ότι παρόλο που τα παραπάνω αποτελούν σημαντικούς παράγοντες, ένας μεγάλος αριθμός φυσιολογικών και ψυχολογικών μεταβλητών πρέπει να ληφθεί υπόψιν.

Οι αθλητές αγώνων δρόμου sprint, έχουν μέτριο ύψος, με σχετικά κοντά και μυώδη κάτω άκρα. Οι κορμοί τους είναι φυσιολογικού μήκους με μέτριο crural index. O Dintiman (1974) βρήκε ότι sprinters υψηλού επιπέδου μπορούν να εκτελέσουν 4,5-5 διασκελισμούς/sec , κάτι που αυξάνει την επαφή τους με το έδαφος, άρα και τη δύναμη που μπορούν να παράγουν. Για κάτι τέτοιο πλεονεκτούν αθλητές με κοντά κάτω άκρα. 'Ένας χαμηλότερος μοχλός έχει μικρότερη αδράνεια ή αντίσταση στην κίνηση από έναν ψηλότερο μοχλό.

Οι άλτες είναι μια άλλη ειδική ομάδα που οι αναλογίες τους παίζουν σημαντικό ρόλο στην επίδοσή τους. Είναι οι ψηλότεροι αθλητές του στίβου, με μακριά κάτω άκρα και σχετικά κοντό κορμό για το ύψος τους. Έχουν υψηλό crural index, που σημαίνει ότι μακριές κνήμες σε σχέση με τους μηρούς αποτελεί πλεονέκτημα. Οι παλαιστές ανοιχτής κατηγορίας επίσης έχουν ειδικές αναλογίες. Έχουν μυώδη σώματα και κοντά στερεά κάτω άκρα σε σχέση με τον κορμό τους καθώς και χαμηλό crural index. Αυτή η δομή των κάτω άκρων προσφέρει ένα χαμηλό κέντρο βάρους, κάτι που είναι απαραίτητο για μια σταθερή βάση στήριξης κατά τη διάρκεια του αγώνα.(Bloomfield 1979)

Μια άλλη ειδική ομάδα είναι οι κολυμβητές. Είναι ψηλοί και έχουν μακρύ κορμό, κοντά κάτω άκρα και μακριά χέρια (παλάμες) και πόδια (πατούσες). Ακόμα και μεταξύ κορυφαίων κολυμβητών διαφορετικών αγωνισμάτων (σπριντ, μεσαίες και μακρές αποστάσεις) μπορούμε να βρούμε ειδικές διαφορές που τους κάνουν να ξεχωρίζουν. Για παράδειγμα, οι κολυμβητές sprint έχουν υψηλότερο δείκτη brachial και crural σε σχέση με τους κολυμβητές μεσαίων αποστάσεων.(Bloomfield & Sigerseth 1965)

Προσοχή χρειάζεται όταν συγκρίνουμε ανθρωπομετρικά δεδομένα (τόσο του ίδιου
του ατόμου όσο μεγαλώνει, όσο και μεταξύ ομάδων), να τα προσαρμόζουμε στις σωματικές διαστάσεις του αθλητή. Μερικές στρατηγικές που έχουν αναπτυχθεί για το σκοπό αυτό μπορείτε να βρείτε στη βιβλιογραφία (Behnke & Wilmore 1974, Ross at all 1988, Bloomfield et all 1994).

Εικ2.Ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά αθλητών ολυμπιακών αθλημάτων.

Τροποποίηση σώματος

Εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, οι σωματικές αναλογίες δε μπορούν να τροποποιηθούν χρησιμοποιώντας απλές επεμβατικές τεχνικές, και αυτό γιατί το μήκος των οστών ενήλικων αθλητών, είναι σταθερό και δεν αλλάζει. Για ακαδημαϊκούς λόγους αναφέρουμε ότι κάποια σώματα έχουν τροποποιηθεί, είτε τυχαία, είτε συνειδητά. Από ηθική άποψη ωστόσο, τέτοιες τροποποιήσεις δε συνίστανται σε καμία περίπτωση.

Οι Bloomfield at all (1994) δίνουν παραδείγματα πρώιμης σύγκλισης των συζευκτικών χόνδρων μέσω έντονης άσκησης με βάρη. Κάτι τέτοιο δημιουργεί κοντά και παχιά οστά στα κάτω άκρα, άρα πλεονέκτημα στο άθλημα της άρσης βαρών. Ακόμα ένας αθλητής μπορεί να γίνει πιο δυνατός τοποθετώντας την κατάφυση ρηγμένου τένοντα σε πιο απομακρυσμένο σημείο από το αρχικό.

Τροποποίηση τεχνικής

Όπως προαναφέραμε, οι ανθρώπινες αναλογίες δεν μπορούν να μεταβληθούν με την ίδια ευκολία όπως άλλοι παράμετροι, γι' αυτό και αποτελούν τον πιο σημαντικό παράγοντα για την επιλογή ενός αθλήματος. Ο προπονητής ωστόσο, μπορεί να τροποποιήσει το μοχλικό σύστημα με αλλαγές στη τεχνική αμβλύνοντας τις όποιες αδυναμίες των σωματικών αναλογιών του αθλητή.

Κολυμβητές με μακριά άνω άκρα και σχετικά αδύναμο μυικό σύστημα χρειάζεται αφενός να δυναμώσουν και αφετέρου να μειώσουν το μοχλοβραχίονα κάμπτωντας τον αγκώνα περισσότερο από το συνιστώμενο (Εικ3).
Ψηλοί παίκτες τέννις, με μακριά άκρα και σχετικά αδύναμη μυικότητα, μπορούν να αυξήσουν την ισχύ του χτυπήματος τους κάμπτοντας τον ώμο. Ακόμα μπορεί να χρησιμοποιεί λαβή με τα 2 χέρια, κάτι που όχι μόνο ελαττώνει το μοχλοβραχίονα, αλλά προσφέρει μεγαλύτερη σταθερότητα, αυξάνει την ταχύτητα της ρακέτας και βελτιώνει την τεχνική στα top spin χτυπήματα (Εικ3).
Ένας golfer με μακριά κάτω άκρα θα έπρεπε να στέκεται πάνω από τη μπάλα σε πιο ευρεία στάση (δηλ πιο ανοιχτά πόδια) ώστε να αποφύγει μια ταλάντευση πάνω από τη μπάλα ή μια ελάχιστη (κατ εφαπτομένη) επαφή με τη μπάλα.

Δυστυχώς, επειδή δε γεννιόμαστε όλοι με τις ιδανικές αναλογίες, εξατομικευμένες τροποποιήσεις της τεχνικής πάνω στο σώμα του αθλητή θα αμβλύνουν το όποιο φυσικό μειονέκτημα.

©fitness-town.org

Εικ3. Μείωση του μοχλοβραχίονα στην κολύμβηση και το τέννις.

Bloomfield, J., T. Ackland and B. Elliott (1994). Applied Anatomy and Biomechanics in Sport. Melbourne, Blackwell Scientific Publications.

Σωματότυπος

noreply@blogger.com (gm4486) — Fri, 26 Dec 2008 14:19:44 PST

Έχουν γίνει πολλές προσπάθειες από τους βιολόγους τα τελευταία 100 χρόνια να κατατάξουμε το σώμα σε διάφορους σωματότυπους. Ο Sheldon (1954) χρησιμοποίησε ένα δείγμα 46000 ανδρών και ξεχώρισε 3 βασικούς τύπους: τον ενδόμορφο ή παχύσαρκο, τον μεσόμορφο ή μυώδη και τον εκτόμορφο ή λιγνό. Μια κλίμακα 7 βαθμίδων αξιολογεί τη βαρύτητα του κάθε χαρακτηριστικού (Εικ. 1). Για να περιγραφεί ένας σωματότυπος, δίνονται 3 αριθμοί που αντιστοιχούν στην αξιολόγηση της ενδομορφίας, της μεσομορφίας και εκτομορφίας αντίστοιχα. Πχ, ο σωματότυπος 6-1-1ή 7-2-1 δείχνει την κυριαρχία του ενδόμορφου χαρακτηριστικού. Ομοίως, ο σωματότυπος 2-7-1 είναι κυρίως μεσόμορφος, ενώ ο 1-2-7 κυρίως εκτόμορφος. Οι περισσότεροι άνθρωποι ωστόσο, παρουσιάζουν συνδυασμό από 2 τύπους παρά έναν κυρίαρχο.

Οι Heath και Carter (1975) τελειοποίησαν το σύστημα του Sheldon κάνοντάς το πιο αντικειμενικό και αύξησαν τις βαθμίδες από 7 σε 9 για τον εκτόμορφο και τον μεσόμορφο τύπο και σε 12 για τον ενδόμορφο. Εκτός από τις φωτογραφίες του ατόμου αξιολογούνται και ορισμένα ανθρωπομετρικά χαρακτηριστά: ύψος, βάρος, 4 δερματικές πτυχές, περιφέρειες μηρών και διάμετρος οστών.

Εικ 1. Οι 3 βασικοί σωματότυποι (Bloomfield at al. 1994)
©fitness-town.org

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΤΥΠΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΠΙΔΟΣΗ

Ο σωματότυπος παίζει σημαντικό ρόλο στη διαλογή των ατόμων σε συγκεκριμένα αθλήματα. Υπάρχουν αρκετά ευρήματα στην αθλητική βιβλιογραφία για την καταλληλότητα των διαφόρων τύπων σε συγκεκριμένα αθλήματα, αλλά και για συγκεκριμένες θέσεις στο ίδιο το άθλημα. Επειδή πολλοί παράγοντες συμμετέχουν στη διαμόρφωση ενός πρωταθλητή, δεν θα υπάρξει ποτέ ο τέλειος σωματότυπος για ένα άθλημα, αλλά πάντα μια μικρή διακύμανση γύρω από τον κυρίαρχο σωματότυπο.

Eik 2. Ο σωματότυπος των αθλητών στίβου.

Εξαιρέσεις

Δεν είναι σπάνιο να βρεις αθλητές, τοπικής ή διεθνούς εμβέλειας που τα σώματά τους μοιάζουννα μη ταιριάζουν στο άθλημα που κάνουν. Ο Peter Snell (Νέα Ζηλανδία) ήταν ένας διακεκριμένος δρομέας μεσαίων αποστάσεων (χρυσό μετάλλιο στο Τόκιο το 1964 για τα 800μ και 1500μ), παρά το γεγονός ότι ο μυώδης σωματότυπός του ταίριαζε περισσότερο στα 200μ. Όμως με μια VO₂max 5,502 L/min (73,3 ml/min kg) o Snell διέθετε την αναπνευστική χωρητικότητα που χρειαζόταν για τις μεσαίες αποστάσεις (Pyke & Watson 1978), αν και κουβαλούσε μεγαλύτερο σωματικό βάρος από τους συναθλητές του.
Ακόμα οι επιδόσεις του Robert De Castella (Αυστραλία) στο μαραθώνιο, εντυπωσίασαν τους επιστήμονες. Μεταξύ 1981 και 1986 ο De Castella κέρδισε 6 διεθνείς μαραθωνοδρομίες (συμπεριλαμβανομένου του παγκόσμιου πρωταθλήματος 1983) παρόλο που ήταν 5cm ψηλότερος από άλλους elite δρομείς και 10-12kg βαρύτερος. Αλλά με VO₂max 83 ml/min kg διέθετε την αντοχή που χρειάζεται ένας μαραθωνοδρόμος.

Εικ 3. Η εξαίρεση στον ακνόνα από έναν παγκόσμιο πρωταθλητή 1500μ.

Όταν κανείς εξετάζει προσεκτικά τους αθλητές σε ένα άθλημα, είναι δυνατόν να βρει “εξαιρέσεις στον κανόνα”, λόγω των πολλών παραγόντων που καθορίζουν μια αθλητική επίδοση.
Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τα αθλήματα στα οποία ταιριάζει ένας σωματότυπος. Μετέπειτα καθοδηγούμενη δίαιτα και προπόνηση, μπορεί να επιφέρει ελαφρές τροποποιήσεις στο σωματότυπο στα πλαίσια του γονότυπού μας. Εάν ένας αθλητής βρίσκεται μέσα στην αποδεκτή απόκλιση του κυρίαρχου σωματότυπου, λίγες τροποποιήσεις χρειάζονται. Αθλητές όμως που απέχουν από τον κυρίαρχο τύπο, χρειάζονται ειδικό πρόγραμμα που θα τους βοηθήσει να τον πλησιάσουν. Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι ο σωματότυπος αλλάζει πολύ λίγο κατα τη διάρκεια της ζωής. Επομένως ο σωματότυπος των ενηλίκων μπορεί να προβλεφθεί με σχετική ακρίβεια κατά την εφηβεία.

Gym Jones- Πρότυπο γυμναστηρίου

noreply@blogger.com (gm4486) — Thu, 25 Dec 2008 09:43:02 PST

Το Gym Jones έγινε ευρέως γνωστό από την ταινία '300' (οι ηθοποιοί προπονήθηκαν σ' αυτό). Αν του ρίξετε όμως μια ματιά, θα δείτε ότι διαφέρει από τα γυμναστήρια που γνωρίζετε. Δεν υπάρχουν μηχανήματα, τηλεοράσεις, καναπέδες, ούτε καθρέπτες. Για μασάζ, μηχανήματα δόνησης, sauna, hamam και solarium ούτε συζήτηση! Και φυσικά χωρίς κόπο, δεν υπάρχει αποτέλεσμα. Το τί υπάρχει, θα το δείτε στο βίντεο που ακολουθεί....
©fitness-town.org

Η σύγκριση δική σας...

Bodybuilding (βιβλία)

noreply@blogger.com (gm4486) — Wed, 14 Apr 2010 17:14:29 PDT

Body For Life

Το Body for life είναι ένα πρόγραμμα διατροφής και προπόνησης 12 εβδομάδων. Δημιουργός του είναι ο Bill Phillips, πρώην επαγγελματίας bodybuilder και ιδρυτής της εταιρίας συμπληρωμάτων EAS. Κάθε χρόνο, γίνεται ένας διαγωνισμός, όπου οι διαγωνιζόμενοι παρουσιάζουν την πρόοδό τους μετά τη χρήση του προγράμματος. Το πρόγραμμα στηρίζεται σε βασικές αρχές του bodybuilding.

The Poliquin Principles

... του Charles Poliquin (1997), ενός καταξιωμένου προπονητή ολυμπιονικών, παγκόσμιων πρωταθλητών, παγκόσμιων recordman και άλλων γνωστών αθλητών. Το βιβλίο είναι για bodybuilding και προπόνηση δύναμης και αφορά τόσο αρχάριους, όσο και προχωρημένους. Review

©fitness-town.org

Muscle Revolution

... του Chad Waterbury. To βιβλίο περιέχει ένα πρόγραμμα 12 εβδομάδων για όγκο και δύναμη, σας μαθαίνει να προπονείστε ανάλογα με το στόχο σας και να ρυθμίζεται τη διατροφή σας.

The Black Book of Training Secrets

...του Christian Thibaudeau (2003). Ο Christian Thibaudeau είναι ένας Καναδός αρσιβαρίστας, bodybuilder και προπονητής δύναμης. Με αυτό το βιβλίο θα γίνετε πιο γρήγοροι, πιο δυνατοί, πιο ογκώδεις. Με οτιδήποτε και αν ασχολείστε, θα βρείτε κάτι να επωφεληθείτε.

The Gold's Gym Guide to Getting Started in Bodybuilding

... του Ed Housewright. To Gold's Gym (αλυσίδα πλέον), θεωρείται η Μέκκα του bodybuilding. O οδηγός αυτός στοχεύει να μυήσει τον αρχάριο στα βασικά του bodybuilding.

ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ:
http://fitness-town.org/2010/03/fitness-town-library.html

Ενεργειακή πυκνότητα και Αδυνάτισμα

noreply@blogger.com (gm4486) — Thu, 25 Dec 2008 09:44:22 PST

Όγκος Vs Θερμίδες

Όλα τα τρόφιμα έχουν έναν συγκεκριμένο αριθμό θερμίδων σε ορισμένο όγκο. Ορισμένες τροφές, όπως τα επιδόρπια, καραμέλες και τα επεξεργασμένα τρόφιμα, έχουν υψηλή θερμιδική πυκνότητα. Αυτό σημαίνει ότι ένας μικρός όγκος του τροφίμου έχει ένα μεγάλο αριθμό θερμίδων.
Εναλλακτικά, ορισμένες τροφές, όπως φρούτα και λαχανικά έχουν χαμηλή ενεργειακή πυκνότητα. Αυτά τα τρόφιμα παρέχουν σε μια μεγαλύτερη μερίδα λιγότερες θερμίδες!

Δύο παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο στον κορεσμό που νιώθετε όσον αφορά τρόφιμα χαμηλής ενεργειακής πυκνότητας:

Νερό. Τα φρούτα και τα λαχανικά έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε νερό, το οποίο προσθέτει όγκο αλλά όχι και θερμίδες. Το , grapefruit για παράδειγμα, έχει 90% νερό και μόλις 78 θερμίδες. Τα καρότα έχουν περίπου 88% νερό και μόνο 52 θερμίδες το φλιτζάνι.
Φυτικές ίνες. Τα τρόφιμα πλούσια σε Φυτικές ίνες, όπως λαχανικά, φρούτα και ολικής αλέσεως προϊόντα δεν παρέχουν μόνο όγκο, αλλά απαιτούν περισσότερο χρόνο στην πέψη, με αποτέλεσμα να αισθάνεστε κορεσμό για περισσότερη ώρα.

Οι καλύτερες διατροφικές επιλογές

Η αλλαγή του τρόπου ζωής δεν ήταν ποτέ εύκολη, και η τήρηση ενός διατροφικού πλάνου δεν αποτελεί εξαίρεση. Το πρώτο βήμα είναι να γνωρίζετε ποιά τρόφιμα είναι καλύτερα.

Λαχανικά. Τα περισσότερα λαχανικά - σαλάτες, σπαράγγια, πράσινα φασόλια, μπρόκολο και κολοκύθι, για παράδειγμα - είναι χαμηλά σε θερμίδες (25 θερμίδες/μερίδα) αλλά πλούσια σε όγκο. Ορισμένα λαχανικά είναι αμυλούχα - όπως το καλαμπόκι, πατάτες, γλυκοπατάτες και κολοκύθες - και περιέχουν περισσότερες θερμίδες, περίπου 70 θερμίδες/μερίδα.
Φρούτα. Πρακτικά όλα τα είδη φρούτων εντάσσονται στο πλαίσιο μιας υγιεινής διατροφής. Όμως, ορισμένα φρούτα αποτελούν καλύτερη επιλογή από άλλα. Νωπά, κατεψυγμένα, κονσέρβες φρούτων, χωρίς προσθήκη ζάχαρης έχουν περίπου 60 θερμίδες/μερίδα. Περιορίστε τους χυμούς φρούτων και τους ξηρούς καρπούς, μιας και αποτελούν συμπυκνωμένες πηγές φυσικής ζάχαρης και επομένως έχουν μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε θερμίδες.
Υδατάνθρακες. Οι περισσότερες τροφές στην ομάδα αυτή είναι είτε σπόροι ή προέρχονται από σπόρους, όπως δημητριακά, ρύζι, ψωμί και ζυμαρικά. Η καλύτερη επιλογή είναι προϊόντα ολικής αλέσεως γιατί είναι πλουσιότερα σε φυτικές ίνες και θρεπτικά συστατικά. Πχ, ψωμί ολικής αλέσεως, ζυμαρικά με σιτάρι ολικής αλέσεως, πλιγούρι βρώμης, καστανό ρύζι και ολόκληροι κόκκοι δημητριακών.
Πρωτεϊνών / γαλακτοκομικά. Εδώ περιλαμβάνονται τρόφιμα από φυτικές και ζωικές πηγές. Οι καλύτερες επιλογές είναι αυτές που έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη, αλλά χαμηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά και θερμίδες, όπως τα όσπρια - φασόλια, μπιζέλια και φακές, οι οποίες είναι επίσης καλές πηγές ινών - ψάρι, λευκό κρέας πουλερικών, γαλακτοκομικά προϊόντα χωρίς λιπαρά και ασπράδια αυγών.

Φάτε γλυκά και λιπαρές τροφές με μέτρο, δεδομένου ότι πολλά από αυτά τα τρόφιμα είναι πλούσια σε θερμίδες αλλά φτωχά σε όγκο.

©fitness-town.org

Μικρές συμβουλές

Αυξήστε την αναλογία φρούτων και λαχανικών στα γεύματα σας.
Πειραματιστείτε με νέα τρόφιμα και συνδυασμούς.
Ξεκινήστε με σαλάτα ή σούπα τα γεύματά σας.

Με το να τρώτε μεγαλύτερες ποσότητες τροφίμων που περιέχουν λιγότερες θερμίδες, μειώνετε την πείνα σας και αυξάνετε τον κορεσμό που νιώθετε.

Volumetrics

Οι δίαιτες που σας υπόσχονται το τέλειο σώμα φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. H δίαιτα Volumetrics αναπτύχθηκε από τη διατροφολόγο Barbara Rolls (PhD), και στηρίζεται στις αρχές που μόλις περιγράψαμε. Δηλ την κατανάλωση τροφών χαμηλής ενεργειακής πυκνότητας, που αυξάνουν τον κορεσμό και μειώνουν τις θερμίδες. Περισσότερα γι' αυτή τη δίαιτα, θα βρείτε στο βιβλίο της: The Volumetrics Eating Plan

Γεύμα μετά τη προπόνηση!

noreply@blogger.com (gm4486) — Thu, 25 Dec 2008 09:45:41 PST

Ενώ το γεύμα πριν τη προπόνηση διασφαλίζει την επάρκεια των αποθηκών γλυκογόνου ώστε να εξασφαλισθεί η βέλτιστη απόδοση, το μεταπροπονητικό γεύμα είναι σημαντικό για την ανάρρωση και βελτιώνει την ικανότητά σας να προπονείστε συνεχώς.

Ενυδάτωση
Η πρώτη προτεραιότητα μετά την άσκηση είναι να αντικαταστήσετε οποιοδήποτε απώλεια υγρών κατά την διάρκεια της. Σε γενικές γραμμές ο καλύτερος τρόπος για να καθορίσετε πόσο θα πιείτε (νερό ή αθλητικό ποτό) είναι:

Ζυγίζουμε τον εαυτό σας πριν και μετά την άσκηση και αποκαθιστούμε τις απώλειες ύδατος.
Πίνετε 600-700 ml νερού για κάθε 0,5 kg που χάσατε.

Γεύμα
Είναι επίσης σημαντικό να καταναλώνετε υδατάνθρακες (όπως φρούτα ή χυμό) εντός 15 λεπτών μετά την άσκηση για να βοηθήσετε στην αναπλήρωση του γλυκογόνου.
Έρευνες έχουν δείξει ότι η κατανάλωση 100-200gr υδατανθράκων εντός δύο ωρών από την άσκηση είναι απαραίτητη για την επαρκή αναπλήρωση του γλυκογόνου και για τη συνεχή προπόνηση. Περισσότερο απο δύο ώρες αναμονή έχει ως αποτέλεσμα 50 % λιγότερο αποθηκευμένο γλυκογόνο στους μυς. Ο λόγος είναι ότι η κατανάλωση υδατανθράκων διεγείρει την παραγωγή ινσουλίνης, η οποία βοηθά στην παραγωγή του μυϊκού γλυκογόνου.

Υδατάνθρακες μαζί με πρωτεΐνη επιταχύνουν την ανάρρωση
Έρευνες δείχνουν ότι ο συνδυασμός πρωτεΐνης με υδατάνθρακες δύο ώρες μετά την άσκηση σχεδόν διπλασιάζει την ανταπόκριση στην ινσουλίνη, γεγονός που οδηγεί σε μεγαλύτερη αποθήκευση γλυκογόνου. Η βέλτιστη αναλογία υδατανθράκων προς πρωτεΐνη είναι 4:1 (τέσσερα γραμμάρια υδατάνθρακες για κάθε ένα γραμμάριο πρωτεΐνης). Περισσότερες πρωτεΐνες από αυτό, έχει αρνητική επίπτωση επειδή επιβραδύνει ενυδάτωση και αναπλήρωση γλυκογόνου.
Μία μελέτη διαπίστωσε ότι οι αθλητές που αναπλήρωναν με υδατάνθρακες και πρωτεΐνες είχαν διπλάσια ποσότητα μυϊκού γλυκογόνου από εκείνους που έτρωγαν μόνο υδατάνθρακες. Η ινσουλίνη ήταν επίσης υψηλότερη σε όσους καταναλώνανε ποτό με υδατάνθρακες και πρωτεΐνες.

©fitness-town.org

Πρωτεϊνικές ανάγκες μεταπροπονιτικά
Η κατανάλωση πρωτεϊνών έχει και άλλες σημαντικές δράσεις μετά την άσκηση. Η πρωτεΐνη προσφέρει τα απαραίτητα αμινοξέα για την ανοικοδόμηση του μυϊκού ιστού που έχει υποστεί βλάβη κατά τη διάρκεια έντονης και παρατεταμένης άσκησης. Επίσης αυξάνει την απορρόφηση νερού από το έντερο και βελτιώνει τη μυϊκή ενυδάτωση. Τα αμινοξέα των πρωτεϊνών μπορούν ακόμη να τονώσουν το ανοσοποιητικό σύστημα, ώστε να είστε πιο ανθεκτικοί σε κρυολογήματα και άλλες λοιμώξεις.

Συμπέρασμα
Αν ψάχνετε για τον καλύτερο τρόπο να εφοδιάσετε με καύσιμα το σώμα σας μετά από μακρά και έντονη άσκηση, μια αναλογία 4:1 υδατάνθρακες προς πρωτεΐνες φαίνεται να είναι η καλύτερη επιλογή. Ενώ τα στερεά τρόφιμα μπορεί να λειτουργούν εξίσου καλά όπως και ένα αθλητικό ποτό, ένα ποτό μπορεί να είναι πιο εύκολο στη χώνεψη, στην επίτευξη της σωστής αναλογίας καθώς και στο σωστό χρονισμό του παραθύρου των 2 ωρών.

Τί δεν πάει καλά μ'αυτά που τρώμε!

noreply@blogger.com (gm4486) — Thu, 25 Dec 2008 09:46:08 PST

Ο αρθρογράφος των New York Times για θέματα διατροφής, μας εξηγεί τι δεν πάει καλά με αυτά που τρώμε (πολύ κρέας, λίγα χόρτα, πολύ fast food και πολύ λίγο σπιτικό φαγητό) και γιατί αυτό θέτει σε κίνδυνο ολόκληρο τον πλανήτη.
Τι σχέση έχουν αυτά που τρώμε με την καταστροφή του περιβάλλοντος και το φαινόμενο του θερμοκηπίου, την ανθεκτικότητα στα αντιβιοτικά, τα lifestyle νοσήματα και την υγεία μας; Προς τα ποιά κατεύθυνση κινούνται οι κυβερνητικές παρεμβάσεις; Πώς φτάσαμε σε αυτήν την κατάσταση και ποιες είναι οι συνέπειες; Οι απαντήσεις στο βίντεο που ακολουθεί!!©fitness-town.org

Mark Bittman: What's wrong with what we eat

Δείτε επίσης το blog του: Bitten, αλλά κυρίως ακολουθείστε τις συμβουλές του.

Αυτό το βίντεο δεν είναι για ευαίσθητους. Δείτε τη μεταχείριση των ζώων μέχρι να καταλήξουν στο πιάτο σας!
Meet your meat

Μια πιο light εκδοχή του παραπάνω! (γαι τα παιδιά)
The Meatrix!

Ντοκιμαντέρ και Αθλητισμός

noreply@blogger.com (gm4486) — Thu, 25 Dec 2008 09:46:29 PST

Το σώμα των πρωταθλητών (Im Körper der Topathleten)

Μια Γερμανική παραγωγή, που δείχνει ποιες λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά στο σώμα των πρωταθλητών. Χρησιμοποιώντας κάμερες υψηλής ταχύτητας, μας εξηγεί τα μυστικά των απίστευτων επιδόσεων των καλύτερων αθλητών του κόσμου.
Υπάρχουν συνολικά 4 επεισόδια:

Τα 100 μέτρα (Die Königsdisziplin - Der 100-Meter-Lauf)-Asafa Powell
Σαν ένα ψάρι στο νερό (Wie ein Fisch im Wasser)-Michael Phelps
Ενάντια στη βαρύτητα- Το άλμα εις ύψος (Gegen die Schwerkraft - Der Hochsprung)-Donald Thomas, Stefan Holms
Η αντίδραση είναι το παν (Reaktion ist alles)-Teramoto, Takanabe

©fitness-town.org

Pumping Iron

Ένα διαχρονικό ντοκιμαντέρ (των Robert Fiore και George Butler) της χρυσής εποχής του bodybuilding. Αφορά την προετοιμασία για τον διαγωνισμό Mr. Olympia του 1975 και πρωταγωνιστούν οι Arnold Schwarzenegger και οι ανταγωνιστές του, Lou Ferrigno και Franco Columbu. Αν ασχολείστε με το άθλημα, δεν πρέπει να το χάσετε, είναι all time classic.

The Eyes of Nye - 106 - Sports

Ένα επεισόδιο των εκλαϊκευμένων εκπομπών για την επιστήμη The Eyes of Nye πάνω στην επιστήμη του αθλητισμού. Δείτε πόσο μεγάλο ρόλο παίζει η φυσική σε μια απλή αθλητική δραστηριότητα.

Science of Sport - Cricket

Μπορεί να είναι για το κρίκετ, αλλά έχει και γενικό ενδιαφέρον!!!

Fight Science by National Geographic

Λίγο μπερδεμένα είναι τα video, αλλά θα πάρετε μια γεύση!

Νέοι Φάκελοι: Οι αθλητές της Εθνικής που ξέφυγαν από τα αναβολικά

Εκρηκτικότητα

noreply@blogger.com (gm4486) — Wed, 07 Jan 2009 16:04:51 PST

Χρειάζεται κάποιος χρόνος, για να αναπτυχθεί η μέγιστη δύναμη σε μια συγκεκριμένη άσκηση. Ο χρόνος για τη μέγιστη δύναμη (Τm) εξαρτάται από το άτομο και την άσκηση. Κατά μέσο όρο, όταν μετράται ισομετρικά είναι περίπου 0,3-0,4s. Τυπικά, ο χρόνος για τη μέγιστη δύναμη (Τm) είναι ακόμα μεγαλύτερος από 0,4s, αλλά η αύξηση της δύναμης είναι πολύ μικρή (<2-3%>Fm) και η δύναμη αρχίζει να παρουσιάζει διακυμάνσεις, κάτι που κάνει δύσκολη την ακριβή μέτρησή της. Παρακάτω δίνεται ο χρόνος εκτέλεσης τυπικών αθλητικών δραστηριοτήτων από ελιτε αθλητές:

Σπριντ 0,08-0,10s
Άλμα εις μήκος 0,11-0,12s
Άλμα εις ύψος 0,17-0,18s
Ακόντιο 0,16-0,18s
Σφαιροβολία 0,15-0,18s
horse vault 0,18-0,21s

Είναι προφανές ότι στα παραπάνω παραδείγματα ο χρόνος κίνησης είναι μικρότερος από τον Τm. Λόγω της μικρής διάρκειας των ασκήσεων, η μέγιστη δύναμη Fmm δεν μπορεί να επιτευχθεί.
Καθώς μικραίνει η αντίσταση που χρησιμοποιούμε, μειώνεται και ο χρόνος κίνησης ενώ η διαφορά μεταξύ Fm (η μέγιστη δύναμη σε μια συγκεκριμένη συνθήκη) και Fmm (η μέγιστη δύναμη στις πιο ιδανικές συνθήκες) μεγαλώνει. Η διαφορά αυτή ορίζει το έλλειμμα εκρηκτικότητας (explosive strength deficit ΕSD):

ESD(%)=100(Fmm-Fm)/Fmm

H ESD δείχνει το ποσοστό των δυνατοτήτων ενός αθλητή, που δεν χρησιμοποιήθηκε σε μια συγκεκριμένη προσπάθεια. Σε κινήσεις όπως άλματα και ρίψεις, η ESD είναι γύρω στο 50%. Για παράδειγμα, μεταξύ των καλύτερων σφαιροβόλων, για ρίψεις γύρω στα 21μ, η μέγιστη δύναμη στη σφαίρα (Fm) είναι 50-60kg. Σε μια άσκηση έκτασης του χεριού (πχ οριζόντιος πάγκος) η μέγιστη δύναμη (Fmm) είναι 220-240kg ή 110-120kg για κάθε χέρι. Άρα ο αθλητής μπορεί να χρησιμοποιεί στις ρίψεις του γύρω στο 50% της Fmm.

Υπάρχουν 2 τρόποι να αυξήσει κανείς την εκρηκτικότητά του (Fm). Να αυξήσει την Fmm ή να μειώσει την ESD. O 1ος τρόπος είναι αποτελεσματικός για αρχάριους. Αν πχ ένας νέος σφαιροβόλος βελτιώσει τον πάγκο του από 50kg σε 150kg (και φροντίσει και για την ανάπτυξη των υπόλοιπων μυικων του ομάδων) κατα πάσα πιθανότητα θα βελτιώσει και τις επιδόσεις του στη σφαιροβολία. Δεν ισχύει όμως το ίδιο και για μια αύξηση από 200kg σε 300kg πάγκο. Παρά το μεγάλο κατόρθωμα, οι επιδόσεις στη σφαίρα μπορεί να μη βελτιωθούν. Ο λόγος είναι η πολύ μικρή διάρκεια της ρίψης. Ο αθλητής απλά δεν έχει χρόνο για να αναπτύξει τη μέγιστη δύναμη Fmm. Σε αυτή τη περίπτωση, η εκρηκτικότητα και όχι η μέγιστη δύναμη είναι ο καθοριστικός παράγοντας. Εκρηκτικότητα ορίζεται η ικανότητα εκτέλεσης μέγιστων δυνάμεων σε ελάχιστο χρόνο.
Ας πάρουμε 2 αθλητές Α και Β, με διαφορετικές καμπύλες δύναμης χρόνου (F-t). Aν ο χρόνος κίνησης είναι περιορισμένος, τότε ο Α είναι πιο δυνατός από τον Β. Το αντίθετο ισχύει αν ο χρόνος κίνησης είναι αρκετός για την ανάπτυξη μέγιστης δύναμης. Η προπόνηση της μέγιστης δύναμης δεν θα βοηθήσει τον Β να βελτιώσει τις επιδόσεις.
Οσο η επίδοση βελτιώνεται, τόσο ο χρόνος κίνησης μειώνεται και ο ρυθμός ανάπτυξης δύναμης (rate of force development RFD) αποκτά μεγαλύτερη σημασία.
Κάποιοι δείκτες που χρησιμοποιούνται για την εκρηκτικότητα είναι οι εξής:
α) Index of explosive strength (IES)

IES=Fm/Tm

b) Reactive coefficient (RC)

RC=Fm/TmW

W=το βάρος του αθλητή
Σημαντικός δείκτης για τα άλματα
c) Force gradient (Start gradient):

S-gradient=F(0,5)/T(0,5)

F(0,5)=Fm/2, T(0,5)= ο χρόνος για F(0,5)
d) Acceleration gradient

A-gradient=F(0,5)/(Tmax-T(0,5))

Μεταξύ Fm και S-gradient δεν υπάρχει συσχέτιση. Που σημαίνει ότι δυνατοί αθλητές, δεν έχουν απαραίτητα και υψηλό ρυθμό ανάπτυξης δύναμης.
©fitness-town.org
Πηγή: Science and Practice of Strength Training, Second Edition
by Vladimir M. Zatsiorsky, William J. Kraemer

Και ένα σχετικό βίντεο όπου μιλάει ο Michael Yessis για τις πλειομετρικές.

Διαφημιστείτε μέσω του blog

noreply@blogger.com (gm4486) — Thu, 25 Dec 2008 09:49:32 PST

Το blog, σας προσφέρει διαφημιστική θέση στη κεντρική του σελίδα (banner εώς 225x350px στο sidebar) για να βοηθήσετε την επιχείρησή σας να πετύχει στο διαδίκτυο.
Η τιμή θα καθορίζεται στα 0,005€ για κάθε μοναδικό επισκέπτη του site και θα αποστέλλεται report (google-analytics report) κάθε όποτε ζητηθεί. Εσείς αποφασίζετε το ποσό που θα πληρώσετε και το banner αφαιρείται όταν συμπληρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός επισκεπτών. Οι όροι είναι διαπραγματεύσιμοι! Μόνο μια θέση είναι διαθέσιμη. Σε κάθε περίπτωση παραβίασης της συμφωνίας από την πλευρά μας, τα χρήματά σας επιστρέφονται. Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε μαζί μου στο mail που θα βρείτε στο profile μου.

Κύρια πηγή επισκεπτών αυτού του blog, είναι οι μηχανές αναζήτησης (Google) και στόχος μας να τους προσφέρουμε χρήσιμες συμβουλές επιστημονικά τεκμηριωμένες. Ίσως κάποιοι από τους επισκέπτες μας, βρούν αυτό που ψάχνουν στο site της εταιρίας σας, μέσω αυτού του blog! ©fitness-town.org

Τρόπος Μαγειρέματος! Πώς επηρεάζει την ποιότητα του τροφίμου

noreply@blogger.com (gm4486) — Thu, 28 Apr 2011 09:06:46 PDT

Ο τρόπος μαγειρέματος μπορεί να είναι εξίσου σημαντικός για την υγεία σας, όσο τα ίδια τα τρόφιμα. Μια νέα τάξη τοξινών ενδέχεται σύντομα να γίνουν εξίσου σημαντικός παράγοντας κινδύνου για την καρδιοπάθεια και τις μεταβολικές διαταραχές (σακχαρώδης διαβήτης), όπως τα trans λιπαρά.

Η κατηγορία αυτή των τοξινών είναι τα τελικά προϊόντα προχωρημένης γλυκοζυλίωσης (AGEs), και απορροφώνται από το σώμα μέσω της κατανάλωσης ψητών (φούρνο ή σχάρα) και τηγανητών ζωικών προϊόντων, όπως κρέας και τυριά. AGEs επίσης παράγονται κατά την παστερίωση και αποστείρωση των τροφίμων. Μέχρι στιγμής έχουν συσχετιστεί με τη φλεγμονή, την αντίσταση στην ινσουλίνη, το διαβήτη, αγγειακές παθήσεις των νεφρών, καθώς και τη νόσο Alzheimer.

Τα επίπεδα των AGEs στο αίμα αυξάνονται με την αύξηση της ηλικίας, αποτελούν δηλ έναν παράγοντα γήρανσης. Κρίσιμος παράγοντας για την τιμή των AGEs στο αίμα αποτελεί η διατροφική τους πρόσληψη. "Τα AGEs δίνουν στα τρόφιμα γεύση και οσμή καμουφλάροντας την τοξική τους δράση. Ο κόσμος θα έπρεπε να ενημερώνεται για τα AGEs όπως ακριβώς γίνεται με τα τρανς λιπαρά, το αλάτι, τη χοληστερίνη και το κάπνισμα" λέει η Vlassara Helen από το Mount Sinai School of Medicine.

Φλεγμονές και οξειδωτικό στρες είναι περισσότερο συχνές σε μεγαλύτερη ηλικία. Στόχος της μελέτης ήταν να εκτιμήσει αν τα AGEs έπαιξαν κάποιο ρόλο σε αυτή τη φλεγμονή και τοοξειδωτικο στρες μετρώντας τα επίπεδα σε νέους και ηλικιωμένους. Στη μελέτη συμμετείχαν 172 υγιείς άνδρες και γυναίκες οι οποίοι χωρίστηκαν σε δυο ηλικιακές ομάδες: μεταξύ 18-45 και 60-80. Η Δρ Vlassara και η ομάδα της ήθελε επίσης να εκτιμήσει αν τα επίπεδα AGEs συσχετίζονται με τη διατροφική λήψη. Για να γίνει αυτό, η ομάδα κατέγραψε το σωματικό βάρος του ασθενούς, το σωματικό λίπος, τριήμερες διατροφικές πληροφορίες, και συνέλεξε δείγματα αίματος για τη μέτρηση βιοδεικτών φλεγμονής, όπως η C-αντιδρώσα πρωτεΐνη (CRP). Στα δείγματα αίματος μετρήθηκαν δυο κοινές AGEs, που ονομάζεται carboxymethyllysine (CML) και methylglyoxal (MG), που συνδέονται σε πρωτεΐνες και λίπη.

Οι εξετάσεις αίματος έδειξαν ότι τα επίπεδα AGEs ήταν 35% υψηλότερα σε άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω σε σύγκριση με αυτούς μικρότερους των 45 ετών. Η μελέτη έδειξε επίσης ότι σε όλους τους συμμετέχοντες, η μεγαλύτερη κατανάλωση τροφίμων πλούσιων σε AGEs, συσχετίστηκε με υψηλότερα επίπεδα AGEs στο αίμα και τα υψηλότερα επίπεδα CRP και άλλων δείκτών φλεγμονής.

Έκπληξη για τους ερευνητές ήταν το γεγονός ότι υψηλά επίπεδα AGEs (συγκρινόμενα με αυτά των διαβητικών) βρέθηκαν σε νεαρούς υγιείς ανθρώπους. Το γεγονός αυτό μπορεί να δείχνει ότι πρώιμη και παρατεταμένη έκθεση σε τέτοιες ουσίες στη διατροφή μπορεί να επιταχύνει την εμφάνιση μιας ασθένειας. Η Δρ Vlassara επισημαίνει ότι όταν η κατανάλωση τροφίμων πλούσιων σε AGEs είναι υψηλή υπάρχει αυξημένη συχνότητα διαβήτη και καρδιακής νόσου.

"Η υπερβολική πρόσληψη τηγανητών και ψητών (φούρνο ή σχάρα) τροφίμων μπορεί να προκαλέσει υπερφόρτωση της φυσικός ικανότητας του οργανισμού για απομάκρυνση AGEs," σημειώνει η Δρ Vlassara , "έτσι ώστε να συσσωρεύονται στους ιστούς μας, και παρεμβάλλονται στους μηχανισμούς άμυνας, σπρώχνοντας το σώμα προς μια κατάσταση φλεγμονής. Με το χρόνο μπορεί να προκληθεί κπ νόσοσς και να επισπεύστεί η πρόωρη γήρανση. " Μόλις τα AGEs εισέλθουν στο σώμα, γίνεται πιο δύσκολο να τα απομακρύνουμε, και κυρίως καθως οι άνθρωποι μεγαλώνουν. Ηλικιωμένοι έχουν μειωμένη ικανότητα για απομάκρυνση των AGEs από το σώμα, οι ερευνητές εξηγούν, πιθανότατα επειδή χειροτερεύει η λειτουργία των νεφρών, καθώς το σώμα γερνάει.

Όπως προειδοποιεί η Δρ Vlassara, "αν και η συσσώρευση των AGEs δημιουργήσει μια άμεση και σημαντική απειλή για την υγεία του ηλικιωμένου πληθυσμού, είναι επίσης ένας αόρατος και ύπουλος κινδύνος για τους νεότερους και αυτό πρέπει να τονιστεί. Τα επίπεδα των AGEs θα έπρεπε να εμφανίζονται στις διατροφικές ετικέτες, έτσι ώστε όλοι γνωρίζουν τους όταν αγοράζουν συσκευασμένα τρόφιμα. "
©fitness-town.org

Μια απλή λύση: ατμός, βράσιμο, σιγανό βράσιμο

Παρά την πανταχού παρουσία των AGEs, Δρ Vlassara και η ομάδα προσφέρει απλές, ασφαλείς και οικονομικές λύσεις, οι οποίες μοιάζουν με τις συστάσεις που αφορούν τα τρανς λίπη: προσέχετε τι τρώτε. Ο τρόπος μαγειρέματος, ιδιαίτερα με ατμό, με βρασμό η με σιγανό βράσιμο (στιφάδο), μπορεί να κάνει τη διαφορά στη μείωση των AGEs. "Κρατώντας τη θερμότητα χαμηλά και διατηρώντας την περιεκτικότητα του τροφίμου σε νερό μειώνει τα επίπεδα AGEs," λέει η Δρ Vlassara. Μια μείωση 50% στην πρόσληψη AGEs θα μπορούσε να έχει σημαντικές θετικές επιπτώσεις στην υγεία γενικά και μπορεί ακόμη να επεκτείνει τη διάρκειας ζωής, σύμφωνα με τη Dr. Vlassara. Σε άλλες μελέτες, η ομάδα διαπίστωσε ότι η μείωση κατά το ήμισυ της πρόσληψης AGEs, αλλά διατηρώντας μια δίαιτα αποτελούμενη από τις ίδιες θερμίδες και λίπος, αύξησε τη διάρκεια ζωής των ζώων σε σύγκριση με τα ζώα που τράφηκαν με το συνηθισμένο διαιτολόγιο τους.

Αυτή τη στιγμή, αλλάζοντας τον τρόπο μαγειρέματος είναι η μόνη άμυνα κατά της υπερβολικής κατανάλωσης AGEs. Δεν υπάρχει καμία κλινική δοκιμή ρουτίνας για να ενημερώσει τους πολίτες για τα διαιτητικά επίπεδα AGEs στο αίμα επίπεδα ούτε κάποια καθιερωμένη θεραπεία για τη μείωση υψηλών AGEs***. "Η ιδέα ότι τα τρόφιμα πλούσια σε AGEs είναι βλαβερά για την υγεία είναι καινούρια για το ευρύ κοινό", λέει η Δρ Vlassara ", και οι επιστήμονες τώρα βλέπουμε πως τα AGEs σχετίζονται με τις σημερινές επιδημικές τάσεις. Ας ελπίσουμε ότι, αυτά τα μηνύματα αφύπνισης, μαζί με άλλα αποδεικτικά στοιχείων σε κυτταρικό και μοριακό επίπεδο, θα επιταχύνει τις προσπάθειες μας για την ανάπτυξη αποτελεσματικών μέτρων κατά των υπερβολικών διαιτητικών AGEs. "

Πηγή: http://www.medicalnewstoday.com/articles/68865.php

***Νέα φάρμακα αναπτύσσονται που διασπάνε τα AGEs με το alagebrium να φτάνει σε κλινικές δοκιμές. Αναστολείς γλυκοζυλίωσης είναι επίσης τα benfotiamine, pyridoxamine, aminoguanidine, carnosine και aspirin , καθώς επίσης alpha-lipoic acid και acetyl-l-carnitine

μπορεί να βοηθήσουν.

Πρόγραμμα περιοδικότητας για δύναμη και ισχύ

noreply@blogger.com (gm4486) — Thu, 25 Dec 2008 09:51:10 PST

Το πρόγραμμα σχεδιάστηκε από τον Dr. William J. Kraemer.Οι ασκήσεις είναι γραμμένες στα αγγλικά, ώστε να τις ψάξετε στο google.

Δευτέρα

3-4 λεπτά διάλειμμα μεταξύ των σετ και των ασκήσεων.
Τα κιλά κυμαίνονται γύρω στο 3-5 RM (rep max). Δηλ κάνετε 3-5 επαναλήψεις σε κάθε σετ.
3-5 σετ για κάθε άσκηση.

Barbell squat
Bench press
Leg press
Cable seated row
Wide-grip lat pull-down
Shoulder press
Sit-ups
Leg curl
Dumbbell upright row
©fitness-town.org

Τετάρτη

1-2 λεπτά διάλειμμα μεταξύ των σετ και των ασκήσεων.
Τα κιλά κυμαίνονται γύρω στο 6-8 RM (rep max).
2-4 σετ για κάθε άσκηση.

Hang clean
Leg extension
Stiff-leg deadlift
Pectoral dec fly
Dumbell incline press
EZ arm curl
Triceps push-down
Hyperextension
Split squat

Παρασκευή

2-3 λεπτά διάλειμμα μεταξύ των σετ και των ασκήσεων, αλλά 3-4 λεπτά μεταξύ των jumb squats.
Τα κιλά κυμαίνονται γύρω στο 12-14 RM (rep max), 3 επαναλήψεις.
1-3 σετ για κάθε άσκηση, 6 σετ για jump squats.

Jump squat (30% of 1RM)
Dumbell shoulder press
High pull
Bench press
Seated row
Dumbell arm curl
Sit-ups
Stiff-leg deadlift
Lunge

Συμπληρώματα: Προσωπική ιστορία του Mel Siff

noreply@blogger.com (gm4486) — Thu, 25 Dec 2008 09:51:55 PST

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρκετά χρόνια πριν στο "Running Research News". Ακολουθεί ελεύθερη μετάφραση.

Ξεκίνησα να χρησιμοποιώ συμπληρώματα διατροφής εδώ και πολλά χρόνια, σε μια εποχή δεν ήταν ακόμη της μόδας και όροι όπως "αντι-οξειδωτικά", "ελεύθερες ρίζες" και "εργονομική ενίσχυση" είτε δεν υπήρχαν, είτε δεν είχαν παρεισφρήσει στην καθημερινή ομιλία.
Διατροφικά βοηθήματα έχουν χρησιμοποιηθεί, από τις πρώτες μέρες των ανθρώπινων συγκρούσεων, είτε στον πόλεμο είτε στον αθλητισμού (που κατά πολλούς τρόπους, είναι ένα είδος κοινωνικά αποδεκτής πολεμικής σύρραξης!). Πολλοί αθλητές και αθλητικοί επιστήμονες, συμπεριλαμβανομένου εμού, αναπόφευκτα διαβάζαμε ό,τι μπορούσαμε για τυχόν παράγοντες που θα μπορούσαν να παίζουν ένα ρόλο στην αθλητική προετοιμασία.

Ανακαλύπτοντας τα συμπληρωμάτων διατροφής

Εκείνοι από εμάς που ήταν επιστήμονες και εν ενεργεία αθλητές, δοκιμάζαμε όσες περισσότερες ουσίες μπορούσαμε (στα πλαίσια της λογικής). Στο κάτω κάτω, την εποχή πριν το antidoping, πειραματιζόμασταν με το οτιδήποτε σε μια προσπάθεια να κερδίσουμε το πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων μας.
Ευτυχώς, ο μακαρίτης πατέρας μου ήταν γιατρός και έτσι από έφηβος, ψαχούλευα τα εγχειρίδιά του για πληροφορίες σχετικά με τη διατροφή, δεδομένου ότι δεν υπήρχαν τότε ειδικότητες όπως αθλητική επιστήμη ή αθλητική διατροφή. Τα βιβλία των Pattee και Hutchinson για τη Διατροφή (όπως επίσης και το εξαιρετικό βιβλίο του Kahn "Δομή και Λειτουργία του Ανθρώπου" 1943) αποτέλεσαν τις πρώτες αναφορές μου. Ακολούθησαν σύντομα οι συναρπαστικοί, αν και αμφιλεγόμενοι, τόμοι της Adelle Davis για την υγιεινή διατροφή, τα συμπληρώματα διατροφής , την υγεία και την ευεξία.

Διασπασμένο άμυλο ως συμπλήρωμα

Επίσης, αργότερα έτυχε να παρακολουθήσω και να εργαστώ σε ένα πανεπιστήμιο το οποίο συνδέθηκε με μερικές από τις πρώτες επιστημονικές έρευνες πάνω στο έμφραγμα του μυοκαρδίου, την αναπλήρωση υγρών και την ηλεκτρολυτική ισορροπία. Οι Dr. Cyril Wyndham και Nick Strydom δούλευαν σ' αυτή την έρευνα κατά κύριο λόγο για να λύσουν προβλήματα ενυδάτωσης, υπερθερμίας και ηλεκτρολυτικής ισορροπίας σε ανθρακωρύχους που εργάζονταν σε μεγάλο βάθος, σε πολύ θερμές συνθήκες στα χρυσωρυχεία της Νότιας Αφρικής.
Από αυτούς έμαθα την αξία της τακτικής αναπλήρωσης υγρών υδατανθράκων, σε συνδυασμό με βιταμίνη C, κατά την διάρκεια της άσκησης για να βοηθήσει στην πρόληψη της αφυδάτωση και του εμφράγματος του μυοκαρδίου.
Ως δρομέας εκείνες τις ημέρες (το 1960), ακολούθησα αυτή τη συμβουλή και βρήκα πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι πολλοί επιστήμονες αργότερα ισχυρίστηκαν ότι ανακάλυψαν αυτό που οι "Επιμελητές των Ορυχείων" έλεγαν εδώ και χρόνια. Ορισμένοι από αυτούς τους ίδιους επιστήμονες υπερασπίζονται τα πλεονεκτήματα των διαφόρων υδατανθράκων σε ποικίλες συγκεντρώσεις, συχνά με σκοπό την προώθηση εμπορικών προϊόντων (αναπλήρωσης υγρών).
Κάτι που φαίνεται να μην έχουν καταλάβει, είναι ότι πολλοί από εμάς τους Αφρικανούς απλά προτίμησαν να χρησιμοποιούν το διασπασμένο άμυλο (ζάχαρη) ως συμπλήρωμα, σε πολύ χαμηλότερο κόστος από αυτό των εμπορικών ποτών. Αυτό που φαινόταν πιο αποτελεσματικό σε μερικούς από εμάς ονομαζόταν "mageu" (προφέρεται κάτι σαν "Mah-gheh-oo"), ένα αρκετά παχύρρευστο αμυλούχο ποτό που φτιάχνεται από σόργο ή καλαμπόκι και αρωματίζεται με ζάχαρη, μέλι ή χυμό φρούτων. Τώρα διαπιστώνω ότι ορισμένοι επιστήμονες αναφέρουν την πιθανή αξία των σύνθετων αμυλούχων συμπληρωμάτων, ως αποτελεσματικά σε αθλήματα αντοχής. Περιμένω με ενδιαφέρον να δώ τη στιγμή που θα λανσάρουν μια τροποποιημένη εκδοχή της Αφρικανικής mageu, η οποία τυχαίνει να χρησιμοποιείται από έναν μεγάλο αριθμό ελίτ αθλητών μεγάλων αποστάσεων που υπάρχουν εδώ στην Αφρική.
©fitness-town.org

Συμπληρώματα για αθλήματα δύναμης

Την ίδια περίπου εποχή (1963) έμαθα από τις ρωσικές πηγές μου, τη σπουδαιότητα της προπόνησης με βάρη στη βελτίωση της αθλητικής απόδοσης, καθώς και τη χρήση εργονομικών ενισχύσεων, όπως προσαρμοστές (adaptogens). Σύντομα, χρησιμοποίησα τις συστάσεις της Adele Davis πάνω σε θέματα υγείας ως πειραματισμό στον αθλητικό χώρο. Αφού διάβασα και τις δημοσιεύσεις του Natrodale, άρχισα να χρησιμοποιώ Βιταμίνη Ε (400 u.i.), βιταμίνη C, μαγιά μπύρας ή torula , καζείνη, ηλεκτρολύτες, L-λυσίνη, PABA, τη λεγόμενη "Vit B15" (πανγκαμικό οξύ), πεπτικά ένζυμα για να βοηθήσουν στην απορρόφηση των πρωτεϊνών (όπως π.χ. bromelain, papaine, λακτάση και πηκτίνη), πολύ αραιό διάλυμα υδροχλωρικού οξέος, δισκία απο φύκια, αποξηραμένο ήπαρ, δολομίτη, σεληνίου, β-καροτίνη, λεκιθίνη και πολλές άλλες ουσίες, που τελικά το μόνο που διαπίστωσα ήταν ότι διατηρούσαν σε καλή υγεία το τοπικό κατάστημα.
Την εποχή εκείνη άρχισα να ασχολούμαι με την άρση βαρών (αντί το στίβο), ένα πολύ πειθαρχημένο άθλημα, στο οποίο είναι σχετικά εύκολο να αξιολογήσεις τον αντίκτυπο νέων συμπληρωμάτων στην απόδοση. Μαζί με αρσιβαρίστες φοιτητές, πειραματιστήκαμε για χρόνια με τους χειρότερους και τους καλύτερους, αλλά δεν μπορώ να πω ότι παρατηρήσαμε κάποια σημαντική διαφορά με ή χωρίς τα συμπληρώματα.

Στεροειδή και αθλήματα αντοχής

Ορισμένοι από τους συναδέλφους μου αθλητές άρχισαν να πειραματίζονται με αναβολικά στεροειδή και δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι το συμπλήρωμα αυτό είχε τεράστια διαφορά στις επιδόσεις τους, παρά το γεγονός ότι η πλειονότητα των γιατρών σε αυτό το στάδιο ισχυρίστηκε ότι η βελτίωση αυτή οφείλεται σε αυθυποβολή. Ενδιαφέρον είναι ότι τώρα, αρκετά χρόνια αργότερα έχουν αλλάξει την αρχική τους στάση.
Ωστόσο, εξακολουθούν να αγνοούν τα σχόλιά μας ότι τα ανδρογόνα αναβολικά στεροειδή (AAΣ) έχουν χρησιμοποιηθεί επιτυχώς και από αθλητές μεγάλων αποστάσεων. Κάποιοι από τους ντόπιους πρώην μαραθωνοδρόμους υψηλού επιπέδου μου έχουν εκμυστηρευτεί ότι έχουν χρησιμοποιήσει AAΣ όσο ήταν στις δόξες τους, αλλά οι αθλητίατροι, συνεχίζουν να υποστηρίζουν ότι τα ΑΑΣ είναι χρήσιμα μόνο στην αύξηση της δύναμης και της μυικής μάζας. Στη συνέχεια έκανα μια ανασκόπηση στη βιβλιογραφία, για να διαπιστώσω ότι τα AAΣ με βεβαιότητα ενισχύσουν φυσιολογικές διεργασίες που μπορούν να βελτιώσουν τις καρδιαγγειακές επιδόσεις. Πότε θα το παραδεχτούν αυτό οι "ειδικοί" επιτέλους;

Χορτοφαγία

Περίπου πριν από 30 χρόνια έγινα "χορτοφάγος" (αυστηρά χωρίς κρέας, αλλά με ψάρι), κυρίως για ηθικούς λόγους, αλλά αυτό δεν είχε καμία θετική ή αρνητική επίδραση στην ενασχόλησή μου με την άρση βαρών, παρά τα όσα οι φανατικοί και από τις δύο πλευρές λένε. Ούτε μείωσε τη χοληστερίνη ή την αναλογία LDL / HDL. Ίσως αυτό είχε να κάνει με το γεγονός ότι έτρωγα πολλά γαλακτοκομικά προϊόντα. Ποιος ξέρει; Εκτιμώ ότι πρόκειται για προσωπική περίπτωση, αλλά οι εμπειρίες μου συμφωνούν με τα όσα οι πιο ειλικρινείς χορτοφάγοι φίλοι μου, έλεγαν για τις αθλητικές τους επιδόσεις.

Η χρήση απομονωμένων συμπληρωμάτων

Καθώς συνέχιζα την πορεία μου στο δρόμο των συμπληρωμάτων, άρχισα να παίρνω αμινοξέα, πρωτεΐνη ορού γάλακτος (whey), χηλικoύς ηλεκτρολύτες κτλ κτλ, αλλά ειλικρινά, δεν διαπίστωσα οποιαδήποτε σημαντική αλλαγή στην απόδοση μου. I αιτιολογημένη, τουλάχιστον, ότι η αυστηρή μου διατροφή και ο τρόπος ζωής μου ενίσχυαν την υγεία μου και με κρατούσαν εν ενεργεία αθλητή και δυνατό σε μια ηλικία, που οι περισσότεροι από τους συναδέλφους μου φούσκωναν τις κοιλιές τους ή υπέφεραν από εμφράγματα.
Είχα όμως, ανακαλύψει ότι ορισμένα από τα συμπληρώματα βελτίωναν το ανοσοποιητικό μου και μείωναν τη διάρκεια των λοιμώξεων, όπως υπογλώσσια δισκία ψευδαργύρου, η echinacea και πολύ μεγάλες δόσεις βιταμίνης C. Οι "ομοιοπαθητικές" ουσίες δεν είχαν καμία αισθητή διαφορά σε κανέναν τομέα. Το γεγονός ότι κάθε λαχανικό και φρούτο περιέχει ένα τεράστιο αριθμό ουσιών που σήμερα ονομάζεται "φωτοχημικά" με έκανε να συμπεράνω ότι η χρήση απομονωμένων μακρο-και μικρο-θρεπτικών συστατικών πιθανώς μειώνει την αποτελεσματικότητά τους, έτσι ξεκίνησα να λαμβάνω όλα τα συμπληρώματα μαζί με τα φυσικά φυτά που τα περιέχουν.
Είναι προφανές ότι η ζωή εξελίχθηκε με ένα συνεργικό τρόπο, με πολύπλοκα μείγματα βιοχημικών, και όχι από εμπορευματοποιημένες απομονωμένες ουσίες που διάφοροι ερευνητές προωθούν ως τις πιο σημαντικές για τον οργανισμό.
Έτσι, εάν παίρνετε βιταμίνη C, είναι ίσως πιο λογικό να τη πάρετε μετά ή μαζί με ένα γεύμα που περιέχει εσπεριδοειδή (για τον εφοδιασμό με διάφορα φλαβονοειδή) ή πράσινες πιπεριές. Αν παίρνετε το β-καροτένιο, θα μπορούσατε να το συνδυάσετε με ένα γεύμα με καρότα. Ομοίως, συμπλέγματα βιταμίνης Β (που σχεδόν ποτέ δεν είναι ένα σύμπλεγμα με όλες τις ουσίες που δρουν συνεργικά με τη βιτ Β) θα πρέπει να συνοδεύουν ένα γεύμα συκωτιού, δημητριακά ολικής αλέσεως κοκ.
Αυτή τη προσέγγιση που την αποκαλώ "σύνθεση φυσικού-τεχνητού" συνεχίζω να τη χρησιμοποιώ μέχρι σήμερα. Αν και συνεχίζω να παίρνω πολλά από τα συμπληρώματα που προανέφερα (όχι όμως πρωτεΐνη), διαλέγω αυτό το σύνθετο τρόπο, σε μια προσπάθεια να μη διαταράξω αυτό στο οποίο έχει προσαρμοστεί ο οργανισμός εδώ και αιώνες ανθρώπινης εξέλιξης.
Ακόμη θεωρώ την αρχή της εξατομίκευσης μέγιστης σημασίας και βρίσκω το παλιό ρητό " η τροφή ενός ανθρώπου είναι το δηλητήριο ενός άλλου" πολύ σωστό. Συναφές με αυτό είναι και η αρχή της μεταβλητότητας, η οποία αναφέρεται στη διαφορετική αντίδραση του καθενός σε ορισμένα τρόφιμα. Μερικές φορές το σώμα σας σάς λέει ότι ορισμένες τροφές δεν είναι αυτές που το σώμα σας χρειάζεται σε μια δεδομένη στιγμή. Πολλοί μιλούν για ανεξήγητη "φουσκαμάρα", άλλοι για πρόχειρο φαγητό, αποτελούν ωστόσο ενδείξεις για τη σημασία των συναισθημάτων και της διαίσθησης που μας καθοδηγούν να βλέπουμε τις ανάγκες και τις ελλείψεις του οργανισμού μας.
Ομοίως, η αρχή του χρονοδιαγράμματος (η κατάλληλη χρονική στιγμή για το τί τρώτε κατά τη διάρκεια της ημέρας ή του προπονητικού κύκλου) θα πρέπει να ληφθεί υπόψιν. Ένα ισορροπημένο σε πρωτεΐνη και υδατάνθρακες πρωινό είναι σημαντικό για να διασφαλίσει ότι η ενέργειά δεν θα κάνει την τυπική απογευματινή βουτιά, όταν κάποιος ετοιμάζεται για προπόνηση, αν και συχνά πηγαίνω για προπόνηση χωρίς να έχω φάει ευμεγέθη γεύματα (μόλις λίγα καρύδια και ορισμένα φρούτα) όλη μέρα και αυτό δεν φαίνεται να επηρεάζει τις επιδόσεις μου.

Διατροφή και καρδιακή νόσος

Το είδος της διατροφής (και προπόνησης) που ακολουθούσα, οδηγούσαν πάντοτε τους γιατρούς φίλους μου να με αναφέρουν ως ένα πρότυπο υγιεινού, αν και κάπως υπερπειθαρχημέμου, τρόπου ζωής που θα με οδηγούσε σε μια υγιεινή και μακρά ζωή. Και εγώ συμφωνούσα μαζί τους, ιδίως από τη στιγμή που συνέχιζα να είμαι υγιής και δυνατός στα 50 μου.
Τότε, έπαθα μια εντελώς απρόσμενη μαζική καρδιακή προσβολή το 1997, ενώ έκανα μάθημα σε φοιτητές στο πανεπιστήμιο όπου εργαζόμουν. Αυτό ακολουθήθηκε σε λίγες μέρες από ένα έμφρακτο κατά τη διάρκεια του οποίου το ΗΚΓ "ισοπεδώθηκε" για αρκετά λεπτά. Λίγο αργότερα έκανα τετραπλό bypass. Έτσι, θα μπορούσε να πει κανείς ότι όλη αυτή η υγιεινή διατροφή, η προπόνηση και η αυτοσυγκράτηση είχαν λίγα αποτελέσματα μακροπρόθεσμα! Τέλος πάντων, μέχρι αυτές τις ημέρες εξαρτώμαι σχεδόν εξ ολοκλήρου από λειτουργικά τρόφιμα για τη φροντίδα της καρδιάς μου παρά από φάρμακα.
Ιατρικές αναλύσεις έδειξαν ότι δεν παρουσίαζα κανέναν από τους κλασικούς παράγοντες κινδύνου όπως, οικογενειακό ιστορικό καρδιακής νόσου, αυξημένη χοληστερίνη, κάπνισμα, κατάχρηση ναρκωτικών, υπερβολική κατανάλωση κρέατος κλπ. Ορισμένοι γιατροί ισχυρίστηκαν ότι μολύνθηκα από chlamydia pneumoniae οργανισμού που μου προκάλεσαν την τεράστια αθηρωματική πλάκα. Άλλοι λένε πως δεν θα είχε επιβιώσει αν δεν είχα ζήσει τόσο υγιεινά και πειθαρχημένα όλη μου τη ζωή. Άλλοι λένε πως έχουν τρομοκρατηθεί, διότι αφού συνέβη σε μένα αυτό μπορεί να συμβεί και σ 'αυτούς - γιατί να ανησυχούμε για την υγεία μας λοιπόν; Ποιος να ξέρει ποιος είναι ο σωστός; **

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Αυτό που ξέρω είναι ότι υπάρχει μια σειρά από παράγοντες που τους αποκαλώ "παράγοντες Z ", οι οποίοι βρίσκονται έξω από τον κανονικό τύπο για την υγεία, την ασθένεια και τις επιδόσεις και οι οποίοι πιθανώς συνδέονται με τη μη φυσική πτυχή της ζωής και καθορίζουν τί συμβαίνει σ' εμάς σε μια δεδομένη κατάσταση.
Έτσι, δεν μπορούμε να πούμε κατηγορηματικά ότι ένα συγκεκριμένο είδος προπόνησης ή συμπληρώματος αναγκαστικά θα εξασφαλίσει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Συναίσθημα, διαίσθηση, γνώση και σκέψη (σύμφωνα με το γνωστή ψυχολόγο Carl Jung), θα μας καθοδηγήσουν σε αυτό που είναι πιο κατάλληλο σε μια συγκεκριμένη στιγμή, αλλά μερικά στοιχεία χάους (μη γραμμική αντίδραση σε ερεθίσματα) και αβεβαιότητας πάντα θα υπάρχουν, εμποδίζοντας ή επιβραβεύοντας τις προσπάθειές σας.

** Ο Mel Siff πέθανε από 2η καρδιακή προσβολή το 2004. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 29/01/2002

Η ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΩΣ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ∆ΟΣΗΣ

noreply@blogger.com (gm4486) — Sun, 10 Aug 2008 16:22:46 PDT

Η ένταση μιας φαρμακολογικής ενέργειας είναι ανάλογη της δόσης του φαρμάκου που την προκαλεί. Αυτή η βασική φαρμακολογική αρχή μπορεί να εξετασθεί σε δύο επίπεδα: α. στο επίπεδο ενός μόνο ατόμου (βαθμιαία απάντηση), και β. στο επίπεδο ενός ολόκληρου πληθυσμού ατόμων (ποσοστιαία απάντηση).
Η βαθμιαία απάντηση εξετάζεται με την χορήγηση αυξανομένων ποσών ενός φαρμάκου σε ένα μόνο άτομο ή σε ένα παρασκεύασμα οργάνου ή ιστού. Καθώς η δόση
αυξάνεται, η φαρμακολογική απάντηση επίσης αυξάνεται κατά ένα συνεχή τρόπο, με αρχικά γρήγορο και κατόπιν με βραδύτερο ρυθμό, μέχρις ότου φθάσει το μέγιστο της απάντησης, που αντιστοιχεί στη μέγιστη κατάληψη των διαθέσιμων υποδοχέων Η γραφική απεικόνιση αυτής
της αλληλουχίας θα είναι μια υπερβολική καμπύλη ή μία σιγμοειδής καμπύλη, εάν χρησιμοποιηθεί ημιλογαριθμική κλίμακα (Σχήμα 1.6).

Σχήμα 1.6. Η σύσπαση αναρτημένου τμήματος εντέρου από ινδικό χοιρίδιο, ως συνάρτηση της συγκέντρωσης ακετυλοχολίνης και προπιονυλοχολίνης. Η απεικόνιση είναι σε: (α) αριθμητική και (β) λογαριθμική κλίμακα. Από τη λογαριθμική σιγμοειδή απεικόνιση του φαρμακολογικού αποτελέσματος, ανευρίσκεται με ευκολία η δόση που αντιστοιχεί στο ήμισυ της μέγιστης απάντησης και συνάγονται συμπεράσματα για την ισχύ δύο ή περισσοτέρων φαρμακευτικών ουσιών (Levine 1983).
Στη λογαριθμική απεικόνιση, το μέσο της σιγμοειδούς καμπύλης αντιστοιχεί στη δόση που προκαλεί το 50% της μέσης απάντησης. Τα φάρμακα εκείνα που έχουν παρόμοια δράση, επειδή καταλαμβάνουν τους ίδιους υποδοχείς, συνήθως εμφανίζουν ομοιόμορφες σιγμοειδείς καμπύλες με παράλληλα τα γραμμικά τους τμήματα. Εκτός από το ποσό του φαρμάκου, καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση απάντησης παίζει η χημική συγγένεια και η αποτελεσματικότητα προς τον υποδοχέα.
Όσο μεγαλύτερη η χημική συγγένεια και η αποτελεσματικότητα, τόσο πλησιέστερα θα είναι η σιγμοειδής καμπύλη στον κάθετο άξονα. Για φάρμακα που δρουν μέσω των ίδιων υποδοχέων, οι σιγμοειδείς καμπύλες απεικονίζουν και την ισχύ τους.
Σε αντίθεση με την βαθμιαία απάντηση, η ποσοστιαία απάντηση μας πληροφορεί για το ποσοστό εμφάνισης μίας ειδικής φαρμακολογικής ενέργειας σε μία ομοιογενή ομάδα πληθυσμού. Από στατιστική άποψη, η απάντηση εκφράζεται με τυπική κωδωνοειδή καμπύλη κατανομής, τύπου Gauss, η κορυφή της οποίας αντιστοιχεί στη δόση εκείνη που επαρκεί να προκαλέσει το εξεταζόμενο φαρμακολογικό ή τοξικό αποτέλεσμα στο 50% του πληθυσμού (διάμεση δόση). Στα δύο άκρα της κωδωνοειδούς απεικόνισης, αντιστοιχούν οι τιμές τριών σταθερών αποκλίσεων, με το ποσοστό ατόμων ενός πληθυσμού που απαντούν στην ελάχιστη και τη μέγιστη δόση αντίστοιχα.
Όταν εξετάζεται ένα φαρμακολογικό αποτέλεσμα, καταγράφεται η διάμεση αποτελεσματική ή διάμεση δραστική δόση (ED50, median effective dose). Στα πειραματόζωα,είναι δυνατόν να προσδιορισθεί και η τοξική δόση που θα προκαλέσει το θάνατο στο 50% του πληθυσμού. Η τιμή αυτή ονομάζεται διάμεση θανατηφόρα δόση (LD50, median lethal dose). Τόσο η ED50, όσο και η LD50, μπορούν να απεικονισθούν σε λογαριθμική κλίμακα, ως αθροιστική σιγμοειδής καμπύλη.
Προκειμένου για ασθενείς, εκτός από την ED50, αξία έχει και η διάμεση τοξική δόση (TD50, median toxic dose), η οποία αναφέρεται στην εμφάνιση κάποιας ανεπιθύμητης ενέργειας. Στην κλινική πράξη, καθοριστικό ρόλο για την εφαρμογή ενός φαρμάκου παίζουν η ελάχιστη δραστική και η μέγιστη ανεκτή δόση. Η ελάχιστη δραστική δόση είναι το μικρότερο ποσό του φαρμάκου που μπορεί να προκαλέσει κάποια απάντηση από τον οργανισμό. Μέγιστη ανεκτή δόση είναι η δόση εκείνη που μπορεί να ανεχθεί ο οργανισμός, χωρίς να εμφανιστούν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες.
Κατά τη μελέτη ενός φαρμάκου με πειραματόζωα, καθορίζεται ο πειραματικός δείκτης ασφαλείας, που αντιστοιχεί στο λόγο της LD50 προς την ED50. Προκειμένου για τον άνθρωπο, αντί αυτού έχει χρησιμοποιηθεί ο λόγος της TD50 προς την ED50 (θεραπευτικός δείκτης). Είναι αυτονόητο, πως όσο μεγαλύτερος είναι αυτός ο λόγος, τόσο ασφαλέστερο είναι το φάρμακο.
Πρακτικό ενδιαφέρον αποκτά ο θεραπευτικός δείκτης μόνον ως λόγος της ελάχιστης τοξικής προς τη μέγιστη αποτελεσματική δόση (TD / ED ). ∆ηλαδή, πόσο μπορεί να TD0.1/ED99.9 αυξηθεί η δόση χωρίς πιθανή εμφάνιση τοξικών εκδηλώσεων (θεραπευτικό εύρος ή θεραπευτικό παράθυρο ή κλινικός δείκτης ασφαλείας).

Πηγή (αρχείο σε pdf)

ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ

noreply@blogger.com (gm4486) — Sun, 10 Aug 2008 16:22:37 PDT

Η χορήγηση ενός φαρμάκου οδηγεί στην εμφάνιση διαφόρων δευτερευουσών ενεργειών, παράλληλα με την επιθυμητή κύρια ενέργεια. Οι δευτερεύουσες ενέργειες δεν εντάσσονται στα πλαίσια του επιδιωκόμενου βιολογικού αποτελέσματος και γι’ αυτό
ονομάζονται ανεπιθύμητες ενέργειες ή παρενέργειες. Η ένταση των παρενεργειών καθορίζει την τοξικότητα και την ασφάλεια χρησιμοποίησης ενός φαρμάκου, επειδή ακριβώς αντικατοπτρίζει τον κλινικό δείκτη ασφαλείας.
Ακόμη και για φάρμακα που χορηγούνται στη σωστή δοσολογία με ιατρική παρακολούθηση, το ποσοστό εμφάνισης άτυπων τοξικών εκδηλώσεων είναι περίπου 5-10%. Από αυτές, το 20% είναι αλλεργικής μορφής και το υπόλοιπο 80% είναι, κατά σειρά συχνότητας, συμπτώματα από το νευρικό, το γαστρεντερικό και το καρδιαγγειακό σύστημα. Τα συχνότερα μη ειδικά συμπτώματα είναι ναυτία, ζάλη, ληθαργικότητα, ευερεθιστότητα, πονοκέφαλος, αϋπνία, τυμπανισμός, έμετοι, διάρροια και προκάρδια ενοχλήματα. Τα συμπτώματα αυτά είναι συνήθως ακίνδυνα και δεν κάνουν επιτακτική την διακοπή του φαρμάκου. Εξαίρεση αποτελούν οι έμετοι και η διάρροια που μπορεί να προκαλέσουν σοβαρές ηλεκτρολυτικές διαταραχές.
Όπως η κύρια φαρμακολογική ενέργεια, έτσι και οι δευτερεύουσες ενέργειες είναι ευθέως ανάλογες προς το ποσό του χορηγουμένου φαρμάκου. Αυτό ισχύει κυρίως για την οξεία τοξικότητα, που εμφανίζεται μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά από χορήγηση υπερβολικών δόσεων ενός φαρμάκου (δηλητηρίαση από υπέρβαση της δοσολογίας). Μετά από μακροχρόνια χορήγηση του φαρμάκου, ακόμη και σε αποδεκτά όρια δοσολογίας, μπορεί να εμφανισθεί χρόνια τοξικότητα, η οποία μπορεί να οφείλεται σε κάποιο βαθμό τοξικής άθροισης του φαρμάκου.
Υπάρχουν παραδείγματα, όπου η οξεία τοξικότητα προκύπτει με συνηθισμένες δόσεις, επειδή υπάρχουν ιδιαιτερότητες στις ιδιότητες του βιολογικού υποστρώματος πάνω στο οποίο δρα το φάρμακο (αντιδράσεις ιδιοσυγκρασίας).
Μία άλλη μεγάλη κατηγορία ανεπιθύμητων ενεργειών περιλαμβάνει εκείνες που σχετίζονται περισσότερο με τους φαρμακοχημικούς παράγοντες και λιγότερο με την δοσολογία ή με τις ιδιότητες του βιολογικού υποστρώματος. Τέτοιες ανεπιθύμητες ενέργειες είναι η αλλεργία, η φαρμακευτική εξάρτηση και η γονοτοξικότητα.

Α. Αντιδράσεις ιδιοσυγκρασίας

Οι εκδηλώσεις ιδιοσυγκρασίας είναι γενετικώς καθορισμένες, και εμφανίζονται ακόμηκαι με κανονικές δόσεις που δεν ξεπερνούν την αποδεκτή μέγιστη ανεκτή δόση. Περιπτώσεις με πρακτικό κλινικό ενδιαφέρον αφορούν στο μεταβολισμό της σουκινυλοχολίνης και της
ισονιαζίδης, καθώς και στα αναγωγικά συστήματα των ερυθροκυττάρων. Γενετικές διαφορές έχουν περιγραφεί επίσης και για πρωτεϊνικά μόρια που παίζουν το ρόλο υποδοχέα ή που μεταφέρουν φάρμακα μέσα στο πλάσμα. Η γενετική πολυμορφία, η σχετική με τη φαρμακοκινητική και τη φαρμακοδυναμική, είναι αντικείμενο μελέτης ενός νέου κλάδου της Φαρμακολογίας, που ονομάζεται Φαρμακογενετική. Ιδιαίτερα στο μεταβολισμό των φαρμάκων, έχουν περιγραφεί γενετικές διαφορές στη σύνθεση γλυκουρονιδίων (σύνδρομα Gilbert και Crigler-Najjar), στη μεθυλίωση, καθώς και σε πολλές αντιδράσεις οξείδωσης στις οποίες συμμετέχουν ισοένζυμα του κυτοχρώματος P-450.
Αδρανοποίηση της σουκινυλοχολίνης
Η σουκινυλοχολίνη έχει χρησιμοποιηθεί στην αναισθησιολογία, ως μυοχαλαρωτικό βραχείας διάρκειας. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, η δράση του φαρμάκου τερματίζεται μέσα σε λίγα λεπτά, μετά από υδρόλυση από τη χολιεστεράση του πλάσματος και του ήπατος. Μερικά άτομα (συχνότητα στο γενικό πληθυσμό 1:3.000) έχουν μεγάλη ευαισθησία, με αποτέλεσμα να εμφανίζουν άπνοια από παράλυση των αναπνευστικών μυών για αρκετές ώρες, επειδή η
δραστικότητα της χολιστεράσης είναι μικρότερη από το φυσιολογικό. Πρόκειται για κληρονομούμενη διαταραχή που οφείλεται σε ένα αυτοσωματικό συνεπικρατητικό γονίδιο (τρικόρυφη αποτύπωση των τιμών δραστικότητας του ενζύμου στον γενικό πληθυσμό).
Ακετυλίωση της ισονιαζίδης
Η ισονιαζίνη έχει ευρεία εφαρμογή στη θεραπευτική, ως ένα από τα αντιφυματικά φάρμακα πρώτης εκλογής. Η ουσία αυτή ακετυλιώνεται στα ηπατοκύτταρα από μία ακετυλοτρανσφεράση, αλλά η μελέτη της σύνθεσης ακετυλιωμένου παραγώγου και της αποβολής του έξι ώρες μετά από χορήγηση ισονιαζίδης αποκάλυψε την ύπαρξη ‘ταχέων’ και ‘βραδέων μεταβολιστών’ (δικόρυφη αποτύπωση των τιμών δραστικότητας της ακετυλοτρανσφεράσης στον γενικό πληθυσμό, που υποδηλώνει αυτοσωματικό επικρατητικό γονίδιο). Στην Ευρώπη, οι βραδείς μεταβολιστές είναι περίπου το 60% του συνολικού πληθυσμού, ενώ στην Ασία υπερισχύουν οι ταχείς μεταβολιστές. Στις συνήθεις δόσεις ισονιαζίδης το θεραπευτικό αποτέλεσμα δεν μειώνεται ακόμη κι αν ο ασθενής είναι ταχύς μεταβολιστής. Αντίθετα, οι βραδείς μεταβολιστές εμφανίζουν τοξική πολυνευρίτιδα από άθροιση του φαρμάκου (οφείλεται σε ανταγωνισμό της ισονιαζίδης με την βιταμίνη B6 και αντιμετωπίζεται με την προληπτική συγχορήγηση της Β6).
Ανεπάρκεια της γλυκοζο-6-φωσφορικής αφυδρογονάσης (‘κυαμισμός’)
Η φυσιολογική σύνθεση του ενζύμου αυτού καθορίζεται με ένα υπολειπόμενο φυλοσύνδετο γονίδιο (στο χρωμόσωμα Χ, γι’αυτό και η ανεπάρκεια παρατηρείται κυρίως σε άρρενα άτομα). Στις μεσογειακές χώρες η διαταραχή αυτή είναι αρκετά συχνή, αλλά ακόμη συχνότερη είναι στην Αφρική, καθώς και στους νέγρους της Αμερικής.
Η γλυκοζο-6-φωσφορική αφυδρογονάση (G-6-PD) των ερυθρών αιμοσφαιρίων καταλύει τη μετατροπή του γλυκοζο-6-φωσφορικού οξέος σε 6-φωσφογλυκονικό οξύ και οδηγεί στο σχηματισμό NADPH, που είναι απαραίτητο συνένζυμο της αναγωγάσης της μεθαιμοσφαιρίνης (που ανάγει την μεθαιμοσφαιρίνη σε αναχθείσα αιμοσφαιρίνη) και της αναγωγάσης της γλουταθειόνης (για την δημιουργία αναχθείσας γλουταθειόνης). Σε άτομα με ανεπάρκεια του ενζύμου, υστερούν αυτές οι βιοχημικές οδοί που είναι αναγκαίες για τη φυσιολογική λειτουργία και ευκαμψία των ερυθροκυττάρων. Η κατάσταση επιδεινώνεται, με τελική κατάληξη την αιμόλυση, από φάρμακα και άλλες ουσίες που έχουν οξειδωτικές ιδιότητες, όπως ασπιρίνη, σουλφοναμίδες και σουλφόνες, κινίνη και άλλα ανθελονοσιακά
φάρμακα, νιτροφουραντοΐνη, χλωραμφαινικόλη, π-αμινο-σαλικυλικό οξύ, καθώς και διάφορες άλλες ουσίες (ναφθαλίνη, τρινιτροτολουόλιο, κυανούν του μεθυλενίου, βιταμίνη Κ, προβενεσίδη, διμερκαπρόλη, φαινυλυδραζίνη και μία ουσία άγνωστης χημικής δομής που περιέχεται στα χλωρά κουκιά). Από την τελευταία, η αιμόλυση αυτού του τύπου πήρε το όνομα ‘κυαμισμός’ (κύαμοι).

Β. Αντιδράσεις από φαρμακοχημικούς παράγοντες

Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται τοξικές εκδηλώσεις που οφείλονται κυρίως στη χημική δομή ορισμένων φαρμάκων και σε μικρότερο βαθμό σε τυχόν ατομικούς παράγοντες.

Φαρμακευτική αλλεργία

Για την εμφάνιση αλλεργικών αντιδράσεων σε ένα φάρμακο, πρέπει προηγουμένως ο οργανισμός να ευαισθητοποιηθεί στο συγκεκριμένο φάρμακο ή σε κάποιον μεταβολίτη του. Η ξένη ουσία δρα ως αντιγόνο, που προκαλεί τη σύνθεση IgE αντισωμάτων από τα πλασματοκύτταρα. Όταν το αλλεργιογόνο φάρμακο έχει πρωτεϊνική φύση, ο μηχανισμός ευαισθητοποίησης είναι προφανής. Προκειμένου για μη πρωτεϊνικά μόρια, η ευαισθητοποίηση του οργανισμού απαιτεί προηγούμενη σύνδεσή τους με ενδογενείς πρωτεΐνες (λειτουργία ‘απτίνης’). Το ποσό του αλλεργιογόνου δεν φαίνεται να έχει σημασία, δεδομένου ότι
ευαισθητοποίηση και αλλεργική αντίδραση μπορούν να συμβούν και με απειροελάχιστα ίχνη μίας ουσίας. Πολλές ουσίες με παρόμοια χημική δομή εκδηλώνουν αντιδράσεις ‘διασταυρούμενης αλλεργίας’, οπότε ο τρόπος ευαισθητοποίησης του ατόμου δεν είναι προφανής. Η διασταυρούμενη αλλεργία υποδηλώνει πως φάρμακα που δρουν ως απτίνες προκαλούν σύνθεση όχι πολύ ειδικών αντισωμάτων, τουλάχιστον όσον αφορά στην απτίνη αυτή καθ’εαυτή.
Νέα επαφή του οργανισμού με την ίδια ή κάποια παρόμοια ουσία καταλήγει στη δημιουργία του συμπλέγματος αντιγόνου-αντισώματος, που αντιδρά με διάφορους ιστούς και κύτταρα, με αποτέλεσμα την απελευθέρωση από τα μαστοκύτταρα και τα βασεόφιλα λευκοκύτταρα ιστικών ορμονών του τύπου της ισταμίνης, της σεροτονίνης, της βραδυκινίνης κ.ά. (‘χυμική ανοσία’). Άλλοτε πάλι, το αντιγόνο ευαισθητοποιεί τα μικρά λεμφοκύτταρα (‘κυτταρική ανοσία’), τα οποία συμμετέχουν στις αλλεργικές αντιδράσεις όψιμου τύπου (επιβραδυνόμενη αλλεργία).
Η εμφάνιση φαρμακευτικής αλλεργίας είναι αρκετά σπάνια. Η πενικιλλίνη, ένα από τα συνηθέστερα αλλεργιογόνα φάρμακα, προκαλεί αλλεργία μόνο σε ποσοστό 5-10% των περιπτώσεων που χρησιμοποιείται. Η ασπιρίνη, παρά την πολύ ευρεία χρήση της, προκαλεί αλλεργία μόνο σε ποσοστό 0.2%. Μία αλλεργική αντίδραση ποικίλλει από ασήμαντα δερματικά φαινόμενα (κνίδωση) και πυρετό, μέχρι θανατηφόρα κυκλοφορική καταπληξία (shock). Από άποψη κλινικής πορείας, μία αλλεργική αντίδραση διακρίνεται σε ‘άμεση’, όταν εμφανίζεται λίγα λεπτά ή ώρες μετά την είσοδο της αλλεργιογόνου ουσίας στον οργανισμό και σε ‘επιβραδυνόμενη’, όταν εμφανίζεται μετά από αρκετές ημέρες από την είσοδο της ουσίας. Η σοβαρότερη μορφή άμεσης αντίδρασης ονομάζεται ‘αναφυλαξία’ και χαρακτηρίζεται από εντονότατο βρογχόσπασμο, οίδημα των βλεννογόνων των αναπνευστικών οδών και πτώση της αρτηριακής (αναφυλακτικό shock). Οι ‘επιβραδυνόμενες αλλεργικές αντιδράσεις’ εμφανίζονται κυρίως με επίμονα δερματικά εξανθήματα, αρθραλγίες, πυρετό και διαταραχές της αιμοποίησης, που μπορεί να περιλαμβάνει ορισμένα μόνο είδη εμμόρφων συστατικών του αίματος (θρομβοπενική πορφύρα, ακοκκιοκυτταραιμία), ή όλα τα κύτταρα (απλαστική αναιμία).
Πολύ σοβαρή εκδήλωση είναι η εκτεταμένη απώλεια των επιφανειακών στιβάδων του δέρματος (τοξική επιδερμική νεκρόλυση ή νόσος του Lyell).

Φαρμακευτική εξάρτηση

Τα φάρμακα που προκαλούν εξάρτηση επενεργούν στο ΚΝΣ και προδιαθέτουν σε κατάχρηση, επειδή η χρήση τους βιώνεται ως μία ευχάριστη εμπειρία (‘ψυχολογική εξάρτηση’). Όταν η μακροχρόνια λήψη τους συνοδεύεται από την εγκατάσταση αντοχής, απαιτείται συνεχής αύξηση των δόσεων. Στην περίπτωση αυτή, η απότομη διακοπή του φαρμάκου μπορεί να προκαλέσει σύνδρομο στέρησης (‘φυσική’ ή ‘σωματική εξάρτηση’). Η εξάρτηση αποτελεί μία σοβαρή ανεπιθύμητη ενέργεια που ενδέχεται να δημιουργήσει πρακτικά προβλήματα στην κλινική εφαρμογή πολύ χρήσιμων φαρμάκων, όπως είναι τα οπιούχα (ναρκωτικά αναλγητικά).
Η ψυχολογική εξάρτηση χαρακτηρίζεται από έντονη επιθυμία χρήσης ενός φαρμάκου, αλλά υπάρχει πολύ μικρή τάση για αύξηση των δόσεων. Η ένταση της ψυχολογικής εξάρτησης ποικίλλει ανάλογα με τη χρησιμοποιούμενη φαρμακευτική ουσία και την προσωπικότητα του ατόμου. Σε μερικές περιπτώσεις, η επιθυμία για τη ‘δόση’ είναι τόσο ισχυρή, ώστε μπορεί να οδηγήσει το άτομο σε αντικοινωνική συμπεριφορά.
Η σωματική εξάρτηση χαρακτηρίζεται από έντονη ψυχαναγκαστική επιθυμία για την με κάθε δυνατό τρόπο λήψη του φαρμάκου, από σταθερή τάση για συνεχή αύξηση των δόσεων σε μέγεθος και συχνότητα λήψης, και από έντονα στερητικά συμπώματα όταν δεν είναι δυνατή η λήψη του φαρμάκου.
Το σύνδρομο στέρησης χαρακτηρίζεται από δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος, καθώς και από ψυχικές και κινητικές διαταρχές. Οι εξαρτησιογόνες ουσίες παρουσάζουν ορισμένες κοινές ιδιότητες, βάσει των οποίων κατατάσσονται σε τέσσερις κατηγορίες, με κύριο γνώμονα τα χαρακτηριστικά της εξάρτησης.
Ι. Κατασταλτικά του Κ.Ν.Σ.: αιθανόλη, αιθέρας, βαρβιτουρικά (σεκοβαρβιτάλη, πεντοβαρβιτάλη, αμοβαρβιτάλη, φαινοβαρβιτάλη), γλουταιθιμίδη, ένυδρος χλωράλη, μεθακαλόνη, μεθυπρυλόνη, μεπροβαμάτη, παραλδεΰδη, χλωροδιαζεποξείδη, εισπνεόμενες οργανικές ενώσεις κ.ά. Η κατηγορία αυτή αναπτύσσει έντονη ψυχολογική και σωματική εξάρτηση. Το σύνδρομο στέρησης έχει πολύ έντονη κλινική εικόνα και μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του πρώην χρήστη.
ΙΙ. Ναρκωτικά αναλγητικά: διυδρομορφινόνη, ηρωίνη, κωδεΐνη, λεβαλλορφάνη, λεβορφανόλη, μεθαδόνη, μεθυλδιυδρομορφινόνη, μορφίνη, πεθιδίνη, πενταζοκίνη, προποξυφαίνη, φαιναζοκίνη, δεξτραμεθορφάνη κ.ά. Αποτελούν μία σχετικά ομοιογενή ομάδα φαρμακευτικών ουσιών, με έντονη ψυχολογική εξάρτηση και με ταχέως εγκαθιστάμενη σωματική εξάρτηση. Το σύνδρομο στέρησης είναι πολύ δριμύ και παρατεταμένο (5-7 ημέρες), αλλά σπανίως θέτει σε κίνδυμο τη ζωή του πρώην χρήστη.
ΙΙΙ. ∆ιεγερτικά του Κ.Ν.Σ.: αμφεταμίνες (αμφεταμίνη, δεξτραμφεταμίνη, μεθαμφεταμίνη), διαιθυλοπροπιόνη, κοκαΐνη, μεθυλοφαινιδάτη, μεφαιντερμίνη, φαινομετραζίνη κ.ά. Πρόκειται για ουσίες με έντονη ψυχολογική εξάρτηση, αλλά με σχετικά ήπιο σύνδρομο στέρησης, που εκδηλώνεται κυρίως με υπνηλία.
IV. Αλλες ουσίες: διαιθυλαμίδιο του λυσεργικού οξέος (LSD), κανναβινοειδή (χασίς), νικοτίνη κ.ά. Κοινή ιδιότητα αυτών των ουσιών είναι η ψυχολογική εξάρτηση. Σύνδρομο στέρησης δεν παρατηρείται, τουλάχιστον σε κάποιο αξιοσημείωτο βαθμό.

Γονοτοξικότητα

Οι γονοτοξικές επιδράσεις αφορούν στο γενετικό υλικό των κυττάρων και εκδηλώνονται ως μεταλλαξιογένεση, τερατογένεση ή καρκινογένεση. Ο όρος μεταλλαξιογένεση αναφέρεται σε πειραματικά δεδομένα από καλλιέργειες προκαρυωτικών κυττάρων, που υποδηλώνουν ότι ένα φάρμακο ενδέχεται να επηρεάζει επίσης το γονιδίωμα των ευκαρυωτικών κυττάρων.
Σε επίπεδο οργανισμού, η μεταλλαξιογόνος δράση μπορεί να οδηγήσει σε καρκινογένεση (πρόκληση νεοπλασματικής εξαλλαγής, σε συγκεκριμένο τύπο ώριμων
κυττάρων), ή σε τερατογένεση (εντοπισμένη αλλοίωση του γενετικού υλικού ή της φυσιολογικής έκφρασής του, σε αναπτυσσόμενα εμβρυϊκά κύτταρα, που μπορεί να οδηγήσει σε κάποια μικρή ή μεγάλη ανατομική ανωμαλία). Βασική προϋπόθεση για να είναι κάποιος παράγοντας μεταλλαξιογόνος, καρκινογόνος ή τερατογόνος είναι η ικανότητα να αντιδρά με τις πυρηνικές πρωτεΐνες (ιστόνες, όξινες πρωτεΐνες) ή με τα πυρηνικά οξέα (DNA, RNA).
Aπό άποψη μηχανισμού, οι μεταβολές του γονότυπου μπορούν να συμβούν είτε στο μοριακό επίπεδο του DNA ή στο οργανιδιακό επίπεδο των χρωματοσωμάτων. Σε μοριακό επίπεδο, οι συχνότερες μεταβολές είναι η αλλαγή, η προσθήκη ή η εξάλειψη ενός ζεύγους βάσεων. Η αλλαγή είναι συνήθως, αποτέλεσμα υδροξυλίωσης ή απαμίνωσης μίας βάσης. Η προσθήκη ή η εξάλειψη ενός ζεύγους βάσεων επιδρά στην αντιγραφή του m-RNA, με τελικό αποτέλεσμα την σύνθεση νέου τύπου πρωτεϊνικών μορίων. Όταν το νέο μόριο που προκύπτει δεν μπορεί να συμπεριφερθεί λειτουργικά ως βάση πυρηνικού οξέος, τότε είναι δυνατόν να ακολουθήσει διάσπαση της αλυσίδας κατά τη φάση του αναδιπλασιασμού (π.χ. μετατροπή της αδενίνης σε υποξανθίνη, ή της γουανίνης σε ξανθίνη). Ικανότητα αλλαγής βάσης έχει παρατηρηθεί, π.χ., με την υδροξυλαμίνη και τα αλκυλιωτικά φάρμακα.
Σε οργανιδιακό επίπεδο, είναι δυνατό να συμβεί ρήξη χρωματοσωμάτων και λανθασμένος ή ελλιπής ανασυνδυασμός, καθώς και ανισοκατανομή των χρωματοσωμάτων μεταξύ των θυγατρικών κυττάρων. Ο ακριβής μηχανισμός του χιάσματος (crossing-over) και του ανασυνδυασμού, που συμβαίνουν κατά την αναγωγική φάση της μείωσης, είναι άγνωστος. Έχει διαπιστωθεί παρ’όλα αυτά, πως τα μεταλλαξιογόνα αναστέλλουν σημαντικά τον ανασυνδυασμό, με αποτέλεσμα να προκύπτουν πολλά ασύνδετα τμήματα χρωματοσωμάτων. Επειδή ακριβώς η μείωση συμβαίνει στα κύτταρα της γενετικής σειράς (γαμέτες), αυτές οι μεταβολές των χρωματοσωμάτων κληρονομούνται, εφ’όσον είναι συμβατές με την ζωή. Ουσίες που επιδρούν κατά την αναγωγική φάση της μείωσης είναι τα αλκυλιωτικά φάρμακα, η αιθανόλη, η κουμαρίνη, η φαινόλη κ.ά.

Φάρμακα με καρκινογόνες ιδιότητες

Η χημική καρκινογένεση περιλαμβάνει δύο φάσεις. Κατ’αρχήν, απαιτείται η παρουσία ενός καρκινογόνου, που προκαλεί κάποια αρχική μεταβολή στη κυτταρική λειτουργία (‘εκκίνηση’). Κατόπιν, απαιτείται η παρουσία ενός ή περισσότερων συγκαρκινογόνων, επιταχύνουν την εμφάνιση της νεοπλασίας (‘προαγωγή’).
Στις καρκινογόνες ουσίες περιλαμβάνονται οι πολυκυκλικοί υδρογονάνθρακες (παράγωγα του φαιναθρενίου, όπως το βενζοπυρένιο και μεθυλχολανθρένιο), οι αρωματικές αμίνες (παράγωγα της ναφθυλαμίνης, όπως η Ο-αμινοναφθόλη και 2-ναφθυλυδροξυλαμίνη), οι νιτροσαμίνες, η ουρεθάνη και τα αλκυλιωτικά φάρμακα (μεχλωραιθαμίνη, κυκλοφωσφαμίδη, χλωραμβουκίλη, αιθυλενιμίνες, βουσουλφάνη κ.ά).
Ορισμένα εγκεκριμένα φάρμακα, με μικρή ή μεγάλη εφαρμογή στη θεραπευτική, παρουσιάζουν καρκινογόνο δράση στον άνθρωπο, όπως δείχνουν διάφορα επιδημιολογικά δεδομένα (βλ. Πίνακα). Οι αλκυλιωτικοί παράγοντες χρησιμοποιούνται ευρέως στη θεραπευτική ως αντινεοπλασματικά φάρμακα. Όπως ήδη αναφέρθηκε, αυτές οι χημικές ενώσεις ασκούν μεταλλαξιογόνο ενέργεια λόγω της ικανότητάς τους να προκαλούν αναδίπλωση της αλυσίδας του DNA, μεταξύ δύο γειτονικών βάσεων γουανίνης. Αποτέλεσμα αυτού είναι πιθανώς και η αναστολή της αναγωγικής φάσης της μείωσης την οποία προκαλούν. Με αυτή την έννοια, οι αλκυλιωτικοί παράγοντες πρέπει να θεωρηθούν ως κυτταροτοξικά φάρμακα με σχετική εκλεκτικότητα για τα κύτταρα εκείνα που εμφανίζουν έντονες μιτώσεις. Παρά την καρκινογόνο τους ενέργεια, η χρήση των παραγόντων αυτών στην Ιατρική βασίζεται στογεγονός ότι η εμφάνιση χημικής καρκινογένεσης απαιτεί χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από το προσδόκιμο της επιβίωσης των ήδη πασχόντων από καρκίνο.
Χαρακτηριστικό όλων των καρκινογόνων ουσιών είναι ότι πρέπει να δράσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Από διάφορες κλινικές παρατηρήσεις, έχει σημειωθεί ότι για την εμφάνιση κακοήθους νεοπλάσματος στον άνθρωπο μπορεί να χρειαστεί η έκθεση στο παθογόνο αίτιο επί 20-40 χρόνια. Ο μόνος τρόπος προστασίας από την χημική καρκινογένεση είναι η αποφυγή των καρκινογόνων και συγκαρκινογόνων ουσιών. Ο καπνός του τσιγάρου περιέχει βενζοπυρένιο καθώς και διάφορες συγκαρκινογόνες φαινόλες. Σύμφωνα με μία στατιστική μελέτη, το κόψιμο του τσιγάρου θα ελάττωνε την συχνότητα εμφάνισης καρκίνου κατά 30%, στο σύνολο του πληθυσμού.

Πηγή (αρχείο σε pdf)

Τα παντα για την ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ και τη ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Τί είναι αυτό;

Κόψε το τσιγάρο τώρα

Κορδόνια παπουτσιών

Δίαιτα 1200, 1600 και 1800 Θερμίδων

Αθλητικά και ενεργειακά ποτά

Αθλητικές Κακώσεις

Φρούτα: Ωρίμανση

Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής

Ποσοστό λίπους

Σύσταση του σώματος

ΜΕΤΡΗΣΗ ΠΥΚΝΟΤΗΤΑΣ

ΜΕΤΡΗΣΗ ΔΕΡΜΑΤΙΚΩΝ ΠΤΥΧΩΝ

ΑΛΛΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ

tracker με αγώνες αθλημάτων

Ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά

Αναλογίες σώματος

Ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικάκαι αθλητική επίδοση

Τροποποίηση τεχνικής

Σωματότυπος

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΤΥΠΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΠΙΔΟΣΗ

Εξαιρέσεις

Gym Jones- Πρότυπο γυμναστηρίου

Bodybuilding (βιβλία)

Body For Life

The Poliquin Principles

Muscle Revolution

The Black Book of Training Secrets

The Gold's Gym Guide to Getting Started in Bodybuilding

Ενεργειακή πυκνότητα και Αδυνάτισμα

Όγκος Vs Θερμίδες

Οι καλύτερες διατροφικές επιλογές

Μικρές συμβουλές

Volumetrics

Γεύμα μετά τη προπόνηση!

Τί δεν πάει καλά μ'αυτά που τρώμε!

Ντοκιμαντέρ και Αθλητισμός

Το σώμα των πρωταθλητών (Im Körper der Topathleten)

Pumping Iron

The Eyes of Nye - 106 - Sports

Science of Sport - Cricket

Fight Science by National Geographic

Νέοι Φάκελοι: Οι αθλητές της Εθνικής που ξέφυγαν από τα αναβολικά

Εκρηκτικότητα

Διαφημιστείτε μέσω του blog

Τρόπος Μαγειρέματος! Πώς επηρεάζει την ποιότητα του τροφίμου

Πρόγραμμα περιοδικότητας για δύναμη και ισχύ

Συμπληρώματα: Προσωπική ιστορία του Mel Siff

Ανακαλύπτοντας τα συμπληρωμάτων διατροφής

Διασπασμένο άμυλο ως συμπλήρωμα

Συμπληρώματα για αθλήματα δύναμης

Στεροειδή και αθλήματα αντοχής

Χορτοφαγία

Η χρήση απομονωμένων συμπληρωμάτων

Διατροφή και καρδιακή νόσος

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΩΣ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ∆ΟΣΗΣ

ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ

Ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά
και αθλητική επίδοση