Τα παιδιά με συγκινούν. Μου φαίνονται τόσο αγνά, τόσο ευάλωτα. Και τόσο εξαρτημένα. Είναι τόσο αναγκασμένα να δέχονται το πώς φέρονται οι γονείς τους και να μεγαλώνουν σύμφωνα με αυτό. Γι’ αυτό ακριβώς θεωρώ ότι τα παιδιά είναι ευθύνη. Προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερη ευθύνη. Με εκνευρίζουν αφάνταστα εκείνοι που κάνουν παιδιά απλά για να κάνουν και που δεν τα μεγαλώνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Είσαι υπεύθυνος για τουλάχιστον το μισό της ψυχολογίας ενός παιδιού. Το παιδί εξαρτάται από σένα και σ’ αγαπάει χωρίς όρους. Είσαι υποχρεωμένος, για μένα, να του δώσεις ό,τι καλύτερο. Είσαι υποχρεωμένος, τουλάχιστον να προσπαθήσεις, να το κάνεις το πιο ευτυχισμένο πλάσμα στον κόσμο. Να το μεγαλώνεις με αγάπη, με φροντίδα. Πάνω στο παιδί “γράφονται” όλες οι “νευρωτικές” πλευρές των γονιών. Είναι λίγο άδικο. Γεννάμε παιδιά και τα μεγαλώνουμε σα να μην αντιλαμβανόμαστε πόσο τα επηρεάζουμε.

Προφανώς και θα κάνεις λάθη, γονιός είσαι, όχι θεός, αλλά αυτή είναι και η παρεξήγηση. Το παιδί μέχρι μια ηλικία σε βλέπει σαν το δικό του θεό. Κάποια στιγμή αντιλαμβάνεται βέβαια την ανθρώπινη φύση σου, αλλά αυτό πρέπει να γίνει φυσικά θεωρώ. Δε γίνεται να μην κάνεις κανένα λάθος και το παιδί πάντα θα ήθελε κάτι άλλο, κάτι λιγότερο, κάτι περισσότερο. Δεν είναι όμως εκεί το θέμα. Το θέμα είναι να κάνεις το καλύτερο. Εμένα μου αρκεί να ξέρω ότι οι γονείς μου έκαναν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να είμαι ευτυχής. Φυσικά κι έκαναν λάθη, κι έκανα κι εγώ. Αλλά ξέρω τουλάχιστον πως έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν κι αυτό με κάνει ευτυχισμένη.

Βλέπω μαμάδες στο δρόμο να φωνάζουν σε 3χρονα παιδιά και μου’ ρχεται να τις χαστουκίσω(σχήμα λόγου). Είναι δυνατόν να μιλάς τόσο άσχημα σε ένα τόσο μικρό και γλυκό πλάσμα; Δε με νοιάζει τι έκανε, με νοιάζει τι κάνεις εσύ! Το παιδί δεν έχει ούτε τη μισή από τη λογική του γονιού. Αν υποθέσουμε ότι κάποιος που φωνάζει σε ένα τόσο μικρό πλάσμα έχει κάποια λογική. Πώς του το κάνεις αυτό; Πριν κάτι χρόνια πήγαινα σπίτι μου και είδα έναν πατέρα να χαστουκίζει το γιο του και το παιδί να πέφτει στο πεζοδρόμιο και να ματώνουν τα δόντια του. Εξοργίστηκα. Γιατί αυτός ο άνθρωπος να κάνει παιδιά; Με ποιο δικαίωμα χτυπάς έναν άνθρωπο, με ποιο δικαίωμα χτυπάς έναν τόσο μικρό άνθρωπο που είναι μάλιστα και γιος σου;

Δικαιώματα και ευθύνες, άλλη παρεξηγημένη έννοια μέσα στις οικογένειες. Αυτό που μερικοί γονείς με το επιχείρημα και μόνο ότι είναι γονείς κάνουν ό,τι να’ ναι, ποτέ δεν το κατάλαβα. Σα να χάνεται ο σεβασμός αυτόματα τη στιγμή που ο άλλος είναι παιδί σου. Το παιδί σου μαλάκα έπρεπε να το σέβεσαι πιο πολύ από όλους. Δεν πάει να πει κάτι ότι είσαι πατέρας του, δεν κάνει τίποτα δεδομένο.

Κι εγώ θέλω να κάνω ένα παιδί σε κάποια φάση της ζωής μου. Αλλά θέλω να το κάνω όντας εντελώς συνειδητοποιημένη ότι θα κάνω τα πάντα για να ζήσει αυτό το παιδί όσο καλύτερα μπορεί. Και με όσο λιγότερα ψυχολογικά γίνεται. Με φοβίζει όμως και πάρα πολύ. Είναι ευθύνη, είναι δέσμευση, δεν είναι μόνο μικρά γλυκά κουκλάκια. Άπαξ και το αποφασίσεις θεωρώ ότι πρέπει να είναι πρώτη προτεραιότητά σου. Το έχει ανάγκη το παιδί. Έχει ανάγκη την ασφάλεια, την αποδοχή, την σημαντικότητα.

Συμβαίνει αυτό το περίεργο που αγαπάμε κάποιον μόνο και μόνο επειδή είναι μάνα μας, πατέρας μας, παιδί μας. Εντάξει στο θέμα του παιδιού το θεωρώ αναγκαίο. Αλλά καμιά φορά τα παιδιά αγαπάνε τον μπαμπά που τα παράτησε, τα υιοθετημένα παιδιά πολλές φορές ας πούμε ψάχνουν τους πραγματικούς τους γονείς. Είναι τελικά πολλοί δυνατοί αυτοί οι δεσμοί αίματος. Και ακριβώς επειδή το παιδί σε αγαπάει σχεδόν πάντα, ό,τι και να’ σαι, οφείλεις να είσαι τουλάχιστον εκεί. Ειλικρινά μου φαίνεται η μεγαλύτερη δέσμευση, η μεγαλύτερη απόφαση και κάτι από το οποίο δεν έχεις τρόπο διαφυγής. Είναι από τα λίγα πράγματα που δεν μπορείς να ξε-επιλέξεις. Τουλάχιστον εγώ, γιατί από ότι φαίνεται πολλοί άλλοι το κάνουν. Ίσως και να συγχύζομαι λίγο παραπάνω από το νορμάλ, αλλά είναι ένα θέμα που για μένα “καίει”.

Τα παιδιά θα έπρεπε να μπορούν να είναι περήφανα για τους γονείς τους κι αυτό σπάνια γίνεται. Γιατί δε δίνουμε λόγους στα παιδιά μας γι’ αυτό, αλλά δίνουμε για να μας αντιπαθούν, για να’ χουν απωθημένα και απογοήτευση; Ίσως να έχω πολλές απαιτήσεις από ένα μέλλοντα γονιό, αλλά σαν παιδί εγώ τέτοιους γονείς θέλω. Που να με σέβονται, που να με αγαπάνε, που να με υπολογίζουν. Και θα’ θελα κι ένα τέτοιο παιδί στο μέλλον. Το παιδί όμως, ειδικά όταν είναι μικρό, δε ζητάει κάτι για να σε αγαπήσει. Ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να του το δώσεις και με το παραπάνω.

Έχετε δει την φθινοπωρινή σονάτα του Bergman; Καταπληκτική ταινία και απόλυτα επί του θέματος. Την είχα δει πριν αρκετό καιρό, πρέπει να την ξαναδώ μου φαίνεται. Ή και όχι. Μη συγχυστώ περαιτέρω.

• One generation plants the trees; another gets the shade. (Chinese proverb)
• Someday, maybe there will exist a well-informed, well considered and yet fervent public conviction that the most deadly of all possible sins is the mutilation of a child’s spirit. (Eric Erickson)
• Children have never been very good at listening to their elders, but they have never failed to imitate them. (James Baldwin)
• It takes a village to raise a child. (African proverb)

Κατέβηκα σήμερα στο Πάντειο να κάνω κάτι δουλειές και φυσικά εξοντώθηκα. Για αρχή να πω ότι έφυγα από το σπίτι μου στις 11.30 και οι δρόμοι ήταν τα πάντα εκτός από άδειοι. Αναρωτιέμαι, δουλεύει κανείς σ΄αυτή τη χώρα βρε παιδί μου;; Επίσης, νιώθω ότι όσο περνάει ο καιρός οι οδηγοί πάνε και χειρότερα και οι πεζοί περνούν τους δρόμους σαν αλλόφρονες. Αλλά ειδικά οι οδηγοί είναι το κάτι άλλο. Το πόσα τροχαία έχω γλιτώσει στο τσακ αυτή τη βδομάδα δε λέγεται.

Εν τω μεταξύ, αφού τελείωσα τις δουλειές μου κάθισα για ένα καφέ με μια φίλη μου. Τι το θελα, τα μισά που μου΄λεγε δεν τα άκουγα και τα άλλα μισά με δυσκολία. Όλη αυτή η βαβούρα, οι φωνές, ο πολύς κόσμος με αποσυντονίζουν. Τέρμα, είμαι μόνο για σπίτια, οφείλω να το πάρω δια παντός απόφαση. Κάθε φορά που βγαίνω έξω κουράζομαι. Και κουράζομαι στα αλήθεια. Σήμερα είμαι πτώμα χωρίς λόγο.

Από τότε που άρχισα να γράφω ημερολόγιο έχω μειώσει τα post εδώ. Το ξέρω ότι σας λείπω (και στους 2 μου αναγνώστες), αλλά δείξτε κατανόηση! :-p

Δε θέλω να είμαι κακιά ούτε αυστηρή, ούτε υπερόπτης. Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα και κάτι καλό δε βρήκα. Τα μοντέλα είναι χαζά. Δεν μπορώ να φανταστώ έξυπνο άνθρωπο να γίνεται μοντέλο.

Θα μου πεις, κάτσε, είμαι κουκλάρα, φωτογραφίζομαι 5-10-20 ώρες ενώ είμαι νηστική, με πυρετό ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο και βγάζω τόσα λεφτά. Από τη μία, πάλι καλά που υπάρχουνε μοντέλα γιατί ποιον θα φωτογράφιζαν κι οι καημένοι οι φωτογράφοι, αλλά από την άλλη, πόσο ματαιόδοξη, πόσο γκάου και πόσα κιλά κοινωνικής καθυστέρησης μπορεί να έχεις για να κάθεσαι να σου φωνάζει ένας μαλάκας ενώ φωτογραφίζεσαι με μια φιδάρα που δεν ξέρεις άμα θα σε φάει ή όχι; Πόσο άγχος θανάτου πια; Μόνο έτσι μπορώ να τις δικαιολογήσω, αν και νιώθω ότι είναι απλώς χαζές.

Τις λυπάμαι λίγο για όλα αυτά που τραβάνε λόγω της βλακείας τους σε συνδυασμό με την ομορφιά τους. Όλα αυτά τα σκεφτόμουν ενώ έτρωγα και έβλεπα αυτή την εκπομπή, το Next top model (έτσι δε λέγεται;) Πόσο σοβαρά το΄χουν πάρει όλοι, σιγάαα ρε παιδιά δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου αν το βλέμμα σας είναι άδειο σε μια φωτο και αν το στόμα σας χαλάει όλο το κλίμα. Χεστήκαμε για την ακρίβεια.

Ένα άλλο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι κάποιες είναι επιεικώς άσχημες, μία έχει στόμα βρικόλακα, άλλες έχουν απαίσια πόδια κι άλλες σπυριά. Υπάρχουν και δύο μοντέλες απομίμηση της Άγκινες Ντέιν ή όπως τη λένε αυτή. Πς έχω τελικά πολύ σφαιρική μάθηση, αυτό θα πει καλλιέργεια παιδί μου. Το προηγούμενο ποστ για τον Kierkegaard κι εδώ για το μόντελινγκ. Όχι, παίζουμε.

Ενιγουέι, μου άρεσαν και κάποιες, αλλά με αυτό που είδα νομίζω ότι αν είσαι λεπτή γίνεσαι μοντέλο. Εξάλλου στις φωτο σε μεταμορφώνουν. Μπορεί να είναι προσωπικό μου γούστο, δεν ξέρω, αλλά σιγά την ομορφιά. Με αυτές τις βάσεις κι εγώ γίνομαι μοντέλο τι μου λείπει; 20 πόντοι μονάχα. Μα γιατί να θες να γίνεις μοντέλο;;; Και είπε μια, and i quote: «όλα τα κοριτσάκια δε θέλουν να γίνουν μοντέλα;» Όχι κυρά μου, εγώ ήθελα να γίνω ντετέκτιβ. Όχι ότι αυτό είναι πιο νορμάλ, αλλά έχει μια προοπτική. Άσε με γλυκιά μου. Από την άλλη ποια ανεγκέφαλη δεν θέλει να γίνει υπερδιάσημη και it-girl? Ποια δε θέλει να πέσουμε ξερές με την ομορφιά της και των ωραίο της κώλο; Αχ κορίτσια! Περαστικά σας!

Κάθε μοντέλο που μπλογκάρει (λολ) ας με διαψεύσει παρακαλώ. Ευχαριστώ.

Agyness Deyn τη λένε τελικώς. Έχει έναν αέρα χα;

Αν υπάρχουν υπαρξιακοί τραγουδιστές ο Nick Cave είναι σίγουρα μέλος του club. Βαθιά υπαρξιακός με πάντα επίκαιρες ανησυχίες και θέματα. Έρωτας, ζωή, θάνατος. Μιλάμε για εντελώς υπαρξιακά προσανατολισμένος. Το χω σκεφτεί κι άλλες φορές αλλά με αυτό το τραγούδι το ξαναθυμήθηκα.

Empty out your pockets, toss the lot upon the floor.
All those treasures, my friend,
you don’t need them anymore.
Your days are all through dying,
they gave all their ghosts away,
so kiss close all your wounds and call living life a day.
For the planets gravitate around you,
and the stars shower down around you,
and the angels in heaven adore you,
and the saints all stand and applaud you.
so faraway,
so faraway and yet so close.

Say farewell to the passing of the years,
though all your sweet goodbyes will fall upon deaf ears.
Kiss so softly the mouths of the ones you love,
beneath the September moon and the heavens above.
And the world will turn without you,
and history will soon forget about you,
but the heavens they will reward you,
and the saints will be there to escort you.
So faraway,
so faraway and yet so close.

Do not grieve at the passing of mortality,
for life’s but a thing of terrible gravity.
And the planets gravitate around you,
and the stars shall dance about you,
and the angels in heaven adore you,
and the saints all stand and applaud you.
So faraway,
so faraway and yet so close.

Σίγουρα ο Kierkegaard θα τον έκανε παρέα.

Θέλω πραγματικά πολύ να γράψω κάτι. Πάτησα λοιπόν το νιου ποστ και κάθομαι και κοιτάω το κενό εδώ και κάποια λεπτά. Νιώθω μουδιασμένη, νιώθω μπερδεμένη, νιώθω μια υποψία μελαγχολίας με μικρές δόσεις θλίψης και ματαιότητας. Το μόνο που θα πω τελικά είναι

Lovers are silly, lovers are wise, lovers are so funny and sad at the same time. Lovers find a meaning which they constantly lose. Again and again and again. When i think of them i internally smile obscurely. They are so unique and so common at the same time. That is the beauty and the curse of love. Love is a lot of things all at the same time. It is so confusing, so overwhelming and are so silly that we always try to control it. Poor us. Δεν ξέρω γιατί το έγραψα στα αγγλικά. Anyway.

Από τη μια θέλουμε να χάσουμε τον έλεγχο και από την άλλη δεν αντέχουμε αυτό το ανεξέλεγκτο πράγμα που μας κατακλύζει. Και τελικά καταλήγω ότι η ζωή μας γεμάτη αμφιθυμίες είναι και θα είναι. Δεν έχει νόημα να προσπαθήσεις να νιώθεις σταθερά. Απλώς απόλαυσε αυτή την τρέλα της ύπαρξής σου.

It’s sad to see
Lonely all this lonely
Close up my eyes
Dreamy dreamy music make it be alright
Music play make it good for romacing
Must be a way I can dress to please him
Swing and sway everything’ll alright
But it’s feeling so damn tight tonight

Built of the veins, and the flesh and the bones
We are all so painfully alone.
Burn in the rivers of dirt and fire,
We return to the ground where we retire.
Back to river of dirt and fire.

Θα μου έστελνες ποτέ λουλούδια απλά για να μου πεις καλημέρα; Θα ερχόσουν να με βρεις αν με άκουγες στεναχωρημένη; Θα φώναζες μπροστά σε όλο τον κόσμο ότι μ΄αγαπάς; Θα έκανες ποτέ κάτι τρελό για μένα;

Κάτι τέτοιες εσωτερικές ανησυχίες -που καμιά φορά καταλήγουν σε μη εποικοδομητικούς διαλόγους- μας τρώνε συχνά όταν είμαστε σε μία σχέση. Θα έκανε ο άλλος κάποια θυσία για μένα; Θα έκανε κάτι τρελό; Και τι πάει να πει θυσία; Και τι πάει να πει τρελό; Θυσία για μένα μπορεί να είναι να σε συνοδεύσω σε ένα κλαμπ Σαββατιάτικα και για σένα θυσία μπορεί να σημαίνει ότι θα παρατήσεις τη δουλειά σου για να μετακομίσουμε σε άλλη πόλη. Ίσως η δική σου θυσία να ακούγεται πιο σημαντική, αλλά είναι όντως; Αν π.χ. εγώ παθαίνω κρίσεις πανικού κάθε φορά που πάω σε κλαμπ, μπορεί η δική μου θυσία να είναι ισάξια ίσως και μεγαλύτερης αξίας από τη δική σου. Πρόκειται, ας πούμε, για ένα θέμα ζωής και θανάτου στην τελική. Ποιος λοιπόν θα την κρίνει τη θυσία; Και με ποιο μέτρο; Μπορείς άραγε να την μετρήσεις;

Η διαφορετικότητα των απόψεων μεταξύ δυο ανθρώπων, ή για να το θέσω καλύτερα, η κοσμοαντίληψη του ενός με του άλλου δεν ταυτίζεται σχεδόν ποτέ. Το θέμα είναι ότι μπορεί εσύ να κάνεις κάτι που το θεωρείς εκπληκτική ένδειξη της αγάπης σου και εγώ να μην το καταλάβω καν. Όταν μιλάνε για θυσίες οι άνθρωποι εννοούν τις θυσίες που θα έκαναν κι εκείνοι. Γιατί εγώ να βλέπω λιγότερο τους φίλους μου κι εσύ όχι και τα λοιπά και τα λοιπά. Άσχετα αν για μένα στην τελική δεν ήταν τόσο σημαντικό να τους βλέπω, το θέμα είναι γιατί να το κάνω εγώ κι εσύ όχι. Είναι αυτό το αίσθημα που σε πιάνει κι αρχίζεις να λες «μα, τι είμαι εγώ μαλάκας;» Αυτή η φοβία μήπως είμαστε μαλάκες μας κάνει τελικά να γίνουμε μαλάκες.

Με αγαπάει όσο εγώ ή λιγότερο; Οι θυσίες θα το δείξουν (νομίζουμε όλοι). Και όμως οι θυσίες δεν δείχνουν πάντα αγάπη. Πολλές φορές δείχνουν εγωισμό, τύψεις, ενοχή, φόβο και τέτοια. Και πώς θα καταλάβω τι νιώθει ο άλλος; Δυστυχώς, ή και ευτυχώς, ποτέ δεν θα καταλάβεις. Εκτός αν βρεις κάποιο τρόπο να μπαίνεις στο μυαλό του. Αλλά και τότε ακόμα μπορεί να μην καταλάβαινες.

Αυτό που τελικά σου μένει να κάνεις είναι να αντιληφθείς λιγάκι πώς σκέφτεται ο άλλος και βάση με εκείνον να κρίνεις. Όχι βάση με εσένα. Όχι βάση με τα ιδανικά σου και σίγουρα όχι με βάση το Hollywood. Κι εκεί είναι που την πατάω συνέχεια.

Είμαι βαθύτατα λυπημένη που οι Madrugada διαλύθηκαν. Deep end, deep depression. Και δεν τους είδα ποτέ live, γαμώ το κέρατο της φίλης μου, που ενώ δεν έβρισκα εισιτήρια, δε μου έδωσε το δικό της, η οποία ούτε 5 τραγούδια τους δεν ήξερε και στο τέλος μου είπε, ε, δεν ήταν πολύ καλοί, είπαν πολλά από το καινούριο τους και δεν τα ήξερα κλπ κλπ. Θράσος. Και δεν μου΄δωσε το εισιτήριο. Αυτό ίσως και να μην της το συγχωρέσω, παρόλο που μου έχει κάνει και χοντρότερα πράγματα.

Έτσι έχασα και την τελευταία μου ευκαιρία να τους δω. Τόσα χρόνια τους έχανα για διάφορους λόγους. Κρίμα κι άδικο. Τέλος πάντων, θα το ξεπεράσω. Ακούω τώρα τη δισκογραφία τους και μου ξύπνησε όλες αυτές τις αναμνήσεις όπως καταλαβαίνεις. Madrugada σας αγαπώ.

Ό,τι κι αν κάνεις για να με πείσεις πως δεν είμαστε μόνοι μας, κι όσο κι αν θέλω να σε πιστέψω (και όχι μόνο σε πιστεύω τελικά, αλλά πείθομαι τόσο πολύ που καμιά φορά σου ρίχνω ευθύνες για τη μοναξιά μου, στην οποία συμβάλλεις όταν υποτίθεται ότι μ΄αφήνεις μόνη μου) στο βάθος ξέρω και δεν αντέχω. Ξέρω ότι πάντα θα είμαι μόνη μου κι εσύ μόνος σου και ο καθένας μόνος του.

Ξέρω ότι όταν κλαίω, όταν πιάνω πάτο, όταν εκνευρίζομαι, όταν γελάω τόσο πολύ και θέλω να το μοιραστώ μαζί σου, αλλά εσύ είσαι σε ένα δρόμο χωρίς κινητό πχ, είμαι μόνη μου. Κι όταν κάτι το μοιράζομαι μαζί σου, με ανακουφίζει, με κάνει να νιώθω καλύτερα και λιγότερο μόνη, αλλά δε γίνεται να είσαι πάντα εκεί. Όπως δε γίνεται κανείς να είναι πάντα εκεί. Και ξέρω ότι στα δικά μου τα πόδια πρέπει να στηρίζομαι κι ότι πάντα μόνη μου θα είμαι ρε γαμώτο, όπως μόνος σου θα είσαι κι εσύ και αυτό με εξοργίζει. Γιατί όταν έχεις άγχος δεν μπορώ στην ουσία να νιώσω το άγχος σου, ούτε εσύ το δικό μου. Κι όταν πχ κλαίω επειδή τσακώνομαι με κάποιον, δεν μπορείς εσύ να εμφανιστείς από το πουθενά και να είμαστε μαζί σε αυτό. Εσύ θα είσαι εκεί κι εγώ εδώ κι υπάρχει στη μέση αυτός ο χώρος που αλληλεπιδράμε. Κι όσο κι αν αυτό μπορεί να είναι ανακουφιστικό υπό μια έννοια είναι και τρομακτικό υπό μια άλλη. Αλλά το είπε κι ο Φρόιντ, όλοι κατά βάθος ονειρεύονται αυτό το «να γίνω ένα με τον άλλο», αυτό το σημείο συνένωσης που είχες και με τη μάνα σου όταν ήσουν στη μήτρα της και τελικά όσο cool κι αν είσαι, δύσκολα ξεπερνάς το ότι σε γέννησε. Ντάξει, όχι ακριβώς έτσι, αλλά καταλαβαίνεις, εγώ θα πάω κόντρα;

Μόνοι μας γεννιόμαστε και μόνοι μας πεθαίνουμε. Υπέρτατη κλισεδούρα, αλλά και πόσο υπέρτατη αλήθεια. Κι αυτή η μαλακία με κάνει από τη μία να μάχομαι υπέρ της ένωσης με άλλους ανθρώπους κι από την άλλη με κάνει τόσο εσωστρεφή, που θέλω να κλειστώ για πάντα στον εαυτό μου και να μην ξαναβγώ ποτέ από κει μέσα. Να μην περιμένω τίποτα από κανέναν και να βασίζομαι μόνο πάνω μου. Δειλία και δύναμη ταυτοχρόνως. Ε, ρε αυτά τα διπλά της ζωής. Η αμφιθυμία είναι η αγαπημένη μου λέξη. Πώς λέμε trouble is my middle name, κάτι τέτοιο.

Και πάρε και το soundtrack:

Κάπου βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι στις αγγελίες στο Internet κρύβονται δουλειές-ευκαιρίες που με περιμένουν. Δεν εξηγείται αλλιώς το γιατί κάθε φορά που μπαίνω, κάθομαι εκεί κάνα 2ωρο. Τώρα ομολογώ ότι έχω υπεραρκετά νεύρα για τις 2 χαμένες ώρες της ζωής μου.

Πάντως, βρήκα και δυο πράγματα που άξιζαν τον κόπο και τα παραθέτω σε κοινή θέα. Το ένα είναι αυτό:
Συνεργάτιδα ντετέκτιβ- ζητώ κοπέλα για γραφείο ντετέκτιβ. Τόσο μυστήριο. Κοίτα να δεις που μπορείς επιτέλους να βάλεις μαύρα γυαλιά και να φας όσα ντόνατς θες. Επιβάλλεται, για ολόκληρο ντετέκτιβ. Μπορείς να γίνεις η νέα, ή μάλλον η αληθινή, Ντέινα Σκάλι. Τι περιμένεις;

Και το καλύτερο: ΕΚΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΣΗ – GHOST BUSTING
Ερευνητική ομάδα αναλαμβάνει διώξεις φαντασμάτων από οικίες και λοιπούς χώρους. Μεγάλη εμπειρία, άρτιος τεχνικός εξοπλισμός. Η υπηρεσία δίνεται δωρεάν λόγω ερευνητικού προγράμματος. Ευτυχώς, γιατί έχουμε γεμίσει φαντάσματα. Κι έβλεπα lost τις προάλλες κι έκανε ένας αυτή τη δουλειά και νόμιζα ότι αυτά δεν υπάρχουν. Αμ δε. Τα φαντάσματα είναι γεγονός. Ένα είναι δίπλα σου. Αλλά, όπως είδες, για όλα υπάρχει λύση, μη σκας βρε.

Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που ξεκινάνε μία μία οι σειρές που παρακολουθώ. That is, Desperate Housewives and Criminal minds. Έχω γίνει κάτι σαν τη μαμά μου, που την κορόιδευα που είναι κολλημένη, αλλά τελικά το μήλο κάτω από τη μηλιά, έτσι; Απλά εγώ το παίζω γκλαμουριά γιατί παρακολυθώ αμερικανιές και όπως και να το κάνεις είμαι ένα επίπεδο πιο πάνω. Οκ, αστειεύομαι. Τώρα πάντως θα ξεκινήσω και το how i met your mother. Βλέπω και το heroes αλλά έχει καταντήσει λιγάκι κούραση, το΄χουν τραβήξει από τα μαλλιά, τα πόδια, τα βυζιά κι ό,τι άλλο τραβιέται. Επίσης, δεν μπορώ να θυμηθώ γιατί σταμάτησα το family guy, το οποίο είναι τόσο αστείο που θέλω να κλάψω. Πρέπει να το ξαναρχίσω asap.

Εδώ και λίγες μέρες άρχισα να διαβάζω το ΦΑΔΕΡ ΗΜΩΝ, το οποίο με έχει λυγίσει. Γελάω πολύ, γελάω δυνατά και γελάω μόνη μου. Διασκέδαση, έτσι; Στην αρχή το σνόμπαρα λίγο γιατί θεώρησα ότι είναι αντιγραφή του στυλ του μοναδικού Terry Pratchett, αλλά μετά σκέφτηκα ότι αντιγραφή ξεαντιγραφή, τα σπάει. Βασικά αναρωτιέμαι αν ο Βουράκης έχει διαβάσει Pratchett. Όπως και να΄χει please διαβάστε το, θέλω να μοιραστώ με κάποιον όλο αυτό το γέλιο. Πραγματεύεται τη Δευτέρα Παρουσία, αλλά όχι υπό την έννοια που φαντάζεσαι. Σκέψου ότι ο Θεός θεωρεί τον Ιησού στιλιστικά ακατάλληλο για τη Δευτέρα Παρουσία κι έτσι επιλέγει στη θέση του Ιησού, τον μικρότερο γιο του, τον Τζες, που έχει όλα τα φόντα να κάνει μεγάλη καριέρα ως Σωτήρας. Συγκεντρώνει λοιπόν 12 αποστόλισσες και ξεκινάει το έργο του. Αν είσαι υπερβολικά θρήσκος, δεν έχεις χιούμορ και σοκάρεσαι, τότε άστο στο πλάι, να γλιτώσεις και το εγκεφαλικό.

Επίσης να διαβάσεις Pratchett οπως και δήποτε γιατί αξίζει. Ο τύπος έχει εκπληκτική φαντασία και θα σε παρασύρει σε στιγμές αξεπέραστου γέλιου.

Κατά τα άλλα άρχισα διάβασμα για την εκπαίδευση και το πρώτο μου βιβλίο είναι του Spinelli και κάτι άλλα σχετικά με την αντιμετώπιση του θανάτου, οπότε λίγη χαρά τη χρειαζόμουν :p

Είμαι πολύ ενθουσιασμένη με τη χρονιά που ξεκινάει, αν και με τόσα πράγματα που έχω να κάνω ίσως χάσω και όσους φίλους μου έχουν απομείνει Δεν πειράζει όμως γιατί θα γίνω τόσο σπουδαία που όλοι θα θέλουν να με έχουν φίλη. Χαχαχχαχα.

Have a nice week!