دوستان این سخن من در راستای دفاع از حرکت شاهین نجفی نیست و تنها یک نقد بر روش برخورد ایرانیان با موضوع یاد شده در این روزهاست. همه دوستان مسلمان شیعه ۱۲ امامی من؛ بیاییم برای یک لحظه هم که شده از دریچه ی “او ” به این مساله نگاه کنیم.

اگر واقعن وجدان داشته باشید این متن را تا اخر می خوانید و سپس در رابطه با نوع برخوردتان با شاهین نجفی قضاوت می کنید و در صورت درک این مقاله، از توهین و دشنام های زننده تان، شرمنده خواهید شد. ( “او” در اینجا شاهین نیست بلکه هر کسی است که شما گمان می کنید سخنانش توهین به عقاید شماست.) جای این “او”، نگارنده یکی یکی شخصیت های متفاوتی را قرار داده است.

۱- او یِ مسیحی: شما (مسلمانان و شیعیان) او را اهل دین می دانید ولی در عمل بخاطر باور دینی خود او را شهروند درجه دو می شناسید؛ بزرگان دین اسلام و خیلی از قدیمی ها آنها را نجس می دانند و برای مثال اگر یک ارمنی غذا بپزد، آن غذا حلال نیست و … فکر نمی کنید باور شما در عمل توهین به آن مسیحی است و شما این باور خود را برای خودتان نگاه نداشته اید؟

کشیش مهدی دیباج، کشیش حسین سودمند، و کشیش هایک هوسپیان که به دستور اسلام ناب محمدی کشته شدند. این اسلام است که بر ما حکومت می کند. اسلامی که زردشتیان و یهودیان صاحب و مالک این سرزمین را آن چنان به خاک و خون کشاند که به زودی نژاد آنان نیز در ایران برکنده می شود.

۲- او یِ یهودی: حال و روز یک یهودی، از مسیحی نیز بدتر است؛ شما او را جاسوس اسرائیل می خوانید و او حتی جرأت ندارد تا در کوی و برزن “ایرانیان مسلمان” با عرقچین سیاهش قدم بردارد. روزهای شنبه بر در مغازه ی آنها ادرار می کنید فقط بخاطر اینکه در مذهب تان گفته شده که یک پیرزن از تبار او ممکن است آخرین امام معصوم تان را پس از ظهور بکشد. شما به شدت از آن مردمان بی دفاع نفرت دارید و در عین حال خواستارید تا به عقاید شما احترام بگذارند.

۳- او یِ بهایی: یک بهایی بینوا حالش از همه زارتر است؛ از تحصیل و کار محرومش کرده اید، آنها را می کشید، اموالشان را حلال می دانید و به بزرگان دینشان فحش می دهید و باز هم در کمال پُر رویی آنان را مجبور به احترام گذاشتن به عقاید تان می کنید.

او یِ سنی: یک فرد سنی مذهب، با این که هم کیش شماست و تنها چند تفاوت مذهبی دارید، اما شما  به‌‌ خلفای آنها فحش و ناسزا می‌‌گویید و آنها را حرامزاده می‌‌خوانید؛ حتی اجازه ساختن یکی مسجد به‌‌ آنها نمی دهید و در جامعه تان در زمره شهروندان درجه چندم شمارده می شوند.

او یِ درویش: یک درویش حتی مثل شما شیعه ۱۲ امامی است و تنها دید عرفانی دارد اما شما او را در کوی و برزن مسخره می‌‌کنید و سبیلش را حرام می‌‌دانید و هرجا بیابیدش، سبیلش را از ته می‌‌زنید. حسینیه و خانقاه آنها را روی سرشان خراب می‌‌کنید و به‌‌ آنها نسبت و تهمت می‌‌زنید و ایشان را به‌‌ غلط علی‌ الهی نامیده و درنتیجه حربی و کافر می‌‌شناسید و در نهایت زندانی شان کرده و اموالشان را به سرقت می برید.

زنده باد احمد کسروی که نگاشته های ایشان در زمینه تاریخ این کشور، و حقایق اسلام و به خصوص فرقه شیعه، همواره چراغ راه نسل های آینده ایران بوده و خواهد ماند، جانش را به خاطر نقد اسلام از دست داد. ترور احمد کسروی، ترور روشنفکری و خردگرایی در مملکت ما بوده است.

او یِ بی‌ خدا: یک خداناباور و یا شکاک که حکمش را خودش با زبان خود نوشته و امضا کرده و خونش از دید شما و علمای دینی تان مباح است؛ چرا؟ چون رفته تحقیق کرده و خدای خیالی تان را قبول ندارد.

اینها همه نمونه هایی از عقایدی بودند که برای باورمندان بدان ها محترم می باشد  اما  شما به آنها هیچ احترامی نمی گذارید؛ اگر هم می‌‌گذارید باز کافی‌ نیست چرا که باید به گونه ای از حقوق انسانی و شهورندی  آنان دفاع می‌‌کردید که در کشور آنان و شما، کسی به‌‌ حقوق آنها تجاوز نکند؛ اگر در مقابل دیگر اندیشان انسان وار برخورد می کردید، آنگاه اگر حق داشتید که از توهین به اعتقادات تان ناراحت شده و اعتراض کنید.

به دیده من کم دانش و کم بینش, تنها چیزی که کرامت دارد باور افراد نیست چرا که فراوانی باورمندان یک آیین نشان از درستی آن نیست و گرنه گاو پرستان هندی با حدود یک میلیارد جمعیت باورمند, از باور تو یِ شیعه ۱۲ امامی با کمتر از ۱۵۰ میلیون جمعیت (تازه از دین برگشته هایمان را هم حساب کردیم) بیشتر است. یا در نظر بگیرید ۹۰% مسلمانان سنی هستند و باورهای شما شیعیان توهینی به باورهای آنهاست.

تنها چیزی که کرامت دارد انسانیت انسان است نه باورهای آنها؛ با دشنام و حکم قتل و فتوای ارتداد صادر کردن، شما در حال زیر پای گذاشتن و لِه کردن کرامت انسانی می باشید. فراموش نکنید تا زمانی که برای باور دیگران هیچ احترامی قائل نیستید، انتظار داشتن به احترام به باورتان یک خودخواهی کوته فکرانه بیش نیست و از منظر منطقی تنها یک مغلطه ی پیش پا افتاده است.

پ.ن: ” این مقاله به دست یکی از همراهان فضول محله به نام “اهورا” نوشته شده است.”

ما در مقاله های پیشین خود بارها، و بارها پیامد های شوم دخالت رژیم اسلامی در کشورهای دیگر، به ویژه کشورهای همسایه را یاد آور شدیم. بدبختانه این نوشتارها و یادداشت های دیگری در این زمینه از سوی خوانندگان ما جدی گرفته نشده، و مخالفتی از سوی مردم در برابر این بلند پروازی ها نشان داده نشده است!.

۱- دخالت در امر سیاسی یمن- مردم یمن از بودن دیکتاتوری برسرنوشت کشورشان خوشحال نبودند. بنابراین، به دنبال قیام مردم تونس آنها نیز در برابر رژیم دیکتاتور ایستادند. در این میان ناگهان کله و عمامه آخوندهای متجاوز حاکم بر کشورمان پیدا شد. آنان به تحریک شیعیان یمن و تجاوز آنان به خاک عربستان پرداختند. نتیجه این که رژیم عربستان شیعیان را سرکوب نمود، و در وجود آنان، نسبت به کشور ماتم زده ما کینه توزی و دشمنی به وجود آمد.

۲- دخالت در کارهای عربستان- ما در مقاله پیشین به تفصیل در مورد دخالت ایران در عربستان از طمع خامی به دست گرفتن خانه کعبه گرفته تا نقشه کشتن سفیر عربستان در آمریکا به گفتگو پرداختیم. شورای وزیران کشورهای خلیج فارس در نشست خود در ریاض، بازهم به دخالت های ایران در ریاض و منامه اشاره کرده، و شاید بتوان گفت که برای آخرین بار به رژیم ایران هشدار دادند تا از دخالت های خود دست بردارد. دخالت های رژیم ایران در عربستان موجب گردیده که دولت عربستان برای حمله نظامی به ایران، با رژیم های آمریکا و اسرائیل متحد و همسو باشد.

خامنه ای بسیجیان و سپاهیان مزدورش را به تجهیزات و اسلحه به سوریه می فرستد تا به بشار اسد برای سرکوب و کشتن معترضین شجاع کمک نماید. جان انسان ها نزد آخوند روضه خوان کمترین ارزشی نداشته و تنها قدرت، پول و مقام است که دارای اهمیت می باشند. رژیم اسلامی با دخالت در امور دیگر کشورها و به خصوص کشورهای همسایه، هم اکنون مورد نفرت عمیق کشورهای عربی همچون عربستان قرار گرفته است.

۳- دخالت در امورسیاسی بحرین- رژیم گذشته بر اثر نادانی و خودکامگی، بحرین را که بیشتر جمعیت آن را ایرانی الاصل تشکیل می دهند، بر اثر کینه توزی و روباه گری انگلیس از دست داد. ایران می توانست روابط سیاسی، اقتصادی، توریستی، و فرهنگی بسیار خوبی با دولت و مردم بحرین داشته باشد. ولی از آنجا که رژیم کنونی ایران به دنبال افکار مالیخولیایی خمینی مبنی بر صدور انقلاب و زیر سلطه قرار دادن کشورهای مسلمان است، از آغاز تظاهرات مردم بحرین، با فرستادن جاسوسان، و پخش پول میان شیعیان آن کشور، مردم را علیه شاه آن کشور تحریک نمودند.

سلطان بحرین بارها از گروههای مختلف خواست که بنشینند و با هم مشکلات کشور را بررسی کنند. ولی رهبران شیعیان بحرین که سر به توبره آخوندها و جیب ملت ایران دارند، زیر بار نرفتند و بر دامنه اغتشاش و زد و خورد خود افزودند. سلطان بحرین به ناچار برای کمک دست به دامان عربستان شد، و نیروهای عربستان وارد بحرین شدند. از آنجا که دخالت ایران کماکان ادامه یافت، رژیم عربستان تصمیم گرفت که بحرین را به خاک کشور خود ضمیمه کند. در این تصمیم گیری، کشورهای عربی، انگلیس و آمریکا مخالفتی ندارند. آیا این سیاست کثیف رژیم اسلامی که بحرین را به دامن عربستان انداخته، به نفع کیست؟، ایران، و یا مردم ایرانی الاصل بحرین؟!.

۴- در گذشته یاد آور شدیم که حمله به سفارت انگلیس و از بالا رفتن از دیوار آن، نمی تواند از دید دولت بریتانیای کبیر نادیده گرفته شود. دولت انگلیس مدتها به انتظار می نشیند و در هنگام ضروری زهر پاشی می کند. به نظر می آید که ضمیمه کردن بحرین به عربستان با چراغ سبز دولت انگلیس همراه است.

۵- رژیم ایران در همه جنایت های بشار اسد در سوریه و کشتار بیش از ۱۵۰۰۰ کودک، زن، و مرد بیگناه شریک است. عموم کشورهای جهان به ویژه کشورهای عربی  رژیم ایران را  از این خونریزی ها تبرئه و جدا نمی دانند. تا آنجا که همکاری رژیم ایران در این خونریزی ها، نفرت همگان را  در خاورمیانه و دیگر نقاط جهان به وجود آورده است.

۶- گویا دخالت های رژیم ایران در سیاست کشورهای همسایه تا زمانی که کشورمان را به کلی به باد نداده اند، همچنان ادامه خواهد یافت. در روزنامه خراسان تاریخ سه شنبه ۲۶ اردیبهشت بیانیه ۱۹۰ نماینده مجلس در واکنش تصمیم عربستان به طرح الحاق بحرین به چاپ رسیده است. در این بیانیه هم سوای تحریک مردم بحرین و آتش زدن به دامنه اختلاف میان ایران و کشورهای عربی چیزی نیست. برای آگاهی خوانندگان، بخشی از این بیانیه را در این جا به چاپ می رسانیم:

فرتور نیروهای بسیج را در حال تظاهرات در دفاع از مردم بحرین که زیر ستم حکومت آل سعود عربستان قرار دارند، نشان می دهد. اما همین مردم که مزیان ستمگری رژیم ایران را می بینند، ممکنست زیر بار سعودی ها بروند، ولی حاضر نیستند مانند مردم ایران زیر ستم آخوندها قرار گیرند.

« مردم متدین و غیور بحرین به ویژه علما، جوانان و شیرزنان بحرینی در طول ۱۵ ماه گذشته نشان دادند که غیرت اسلامی، عرق ملی، مشت‌های گره کرده و فریادهای ا…‌اکبر آنها از همه قدرت‌های مهاجم و نیروهای اشغالگر به ویژه عربستان سعودی برتر است و خون پاک شهدای بحرینی بر شمشیرهای تاخته مهاجمان پیروز است و برهان واضح این واقعیت شکست نیروهای مهاجم سپر جزیره، مزدورانی که از پاکستان به این کشور رفته‌اند و همه کسانی‌اند که برای سرکوب این مردم مظلوم به بحرین هجوم آورده‌اند، ده‌ها نفر را شهید کردند، صدها نفر را مجروح نمودند و هزاران نفر را به زندان افکندند ولی نتوانستند قامت بلند مردم غیور بحرین را خم کنند و اراده پولادین آنها را بشکنند».

« امروز عربستان پس از این شکست فضاحت بار تصمیم گرفته است در اجلاس سران شورای همکاری خلیج فارس بحرین را به عنوان یک کشور مستقل اسلامی- عربی عضو سازمان ملل با عربستان متحد نمایند. عربستان و حکام بحرین بدانند این اقدام نابخردانه بدون تردید مردم بحرین را منسجم‌تر و متحدتر از گذشته در مقابل اشغالگران قرار خواهد داد و بحران بحرین را به عربستان منتقل خواهد کرد و منطقه را به سوی ناآرامی بیشتر سوق خواهد داد ….»>

خوانندگان ما ملاحظه می کنید که سرتاسر این نوشته بوی جنگ و خون  و نفرت می دهد. این بیانیه بسیار تحریک آمیز و خصومت آور می تواند به تنهایی همه اعراب را علیه ایران، ایرانی که خود را مسلمان می داند ولی از دید کشورهای اسلامی یک کشور کافری است که از دین اسلام به کنار رفته است، در یک صف و یک ستون قرار دهد.

اوباما نماینده سیاست استثمارگر آمریکا با ملک عبدالله دیکتاتور و خودکامه که ملتی را دربند گذاشته است، دست دوستی و همکاری می دهد. کشورهای عربی از وجود نکبت بار حکومت اسلامی ایران استفاده کرده و با کشورهای پیشرفته غربی نشست و برخاست دارند. این در حالی است که هم نشینان سران حکومت اسلامی را مشتی دیکتاتور، تروریست و انسان های فرومایه تشکیل می دهند.

آیا این ها نمایندگان ملتند، و یا دشمن سرسخت مردم و کشور ایران؟. نمایندگان به جای آن که سفیران حسن نیت بوده، گروه هایی از خود برگزینند که به عربستان و کشورهای دیگر عربی رفته، ضمن دلجویی و ابراز آمادگی همکاری آنان، از هرگونه دور جستن و جدایی آنان جلو گیری کند، این چنین بی خردانه طبل جنگ می زنند و کشورهایی که می توانند دوست و همکاران خوبی برایمان باشند، به دشمنانی سوگند خورده بدل می سازند.

باید دید این چه وزیر امورخارجه ای ما داریم که راه عقلی و خردمندانه روبرو شدن با اینگونه دشواری ها را به نمایندگان کوته فکر و نا آگاه گوشزد نمی کند؟. البته از آن جا که همه سیاست مملکت زیر دستار خامنه ای خودکامه است، نمایندگان هم برای خوش آمد گویی به او است که چنین ناشیانه گز نکرده پاره می کنند.

گاه در خلوتِ خود به این می اندیشیدم که گالیله چه حسی داشت زمانی‌ که مشاهداتِ علمی‌ِ او باعث خشم پاپ گشت و حکمِ تفکیرِ او صادر شد؟ و یا حکم ارتداد سهروردی توسطِ علمایِ دین و حبسِ او به حکمِ صلاح الدین ایوبی و یا حکم ارتدادِ پور سینا ( ابو علی‌ سینا ) توسطِ عثمان ابن عبد الرحمان سالها پس از مرگِ او و بسیاری دیگر از اندیشمندان و خردگرایان و منتقدینی که در طولِ تاریخ گردنشان را به لبِ تیزِ شمشیرِ ظلم و ستم الله و حامیانِ او هدیه کردند؟

اما آیندگانشان به ارزشِ فکریِ آنها پی‌ برده و نگاهِ آنها را ارج می‌نهند و امروز نوبت حکمِ ارتدادِ یک”رَپِر” است به جرمِ اهانت به مقدسات. حکمِ ارتداد در طولِ تاریخ از جمله از صدر اسلام تا کنون ابزاری در دستِ دکّان داران دین بوده که هر آینه منتقدی بر سره راه آنان قرار می‌گرفت به وسیله حکمِ ارتداد از شرِّ او راحت میشدند. نمونه بارز از بهره گیرنده حکمِ ارتداد، خودِ آقای محمد، پیامبرِ مسلمینِ جهان است.

بدون شک شاهین نجفی نخستین انسان روشنفکری نیست که به دلیل باورهای شخصی و بی پروایی اش از بیان شان، حکم ارتداد گرفته و جانش در خطر است. هزاران تن پیش از شاهین جان شان را به دستور پیشوایان دینی، از دست داده اند. چنانچه ما امروز دین را در چهارچوب خانه ها زنجیر نکنیم، شاهین نجفی آخرین مرتدی که برای قتلش جایزه تعیین شده، نخواهد بود.

محمد پس از فتحِ مدینه برای رهائی یافتن از شرِّ یهودیان چنین حکم صادر کرد: ” هر یهودی را که بر او مسلط شدید، بکشید ” (۱) پس از صدورِ این حکم، اولین قربانی، تاجری به نامِ سونایتا بود که به قتل رسید. (۲) از این نمونه‌ ها بسیار است و نگارنده در این جستار قصد ندارد که بحث را صرفَن از نگرِ تاریخی‌ دنبال کند؛ بلکه کوتاه سخنی با خودِ الله و حامیانِ او دارد.

- ‌ای الله تو همانندِ کودکی خام که خود را در رویاهایش یک سوپرمن می‌بیند، خود را قادرِ مطلق، پر توان، آگاه و دانا میپنداری: سوره ۷۷: المرسلات – آیه‌ ۲۳، ” و توانا آمدیم و چه نیک تواناییم”
- ‌ای الله تو همانندِ یک شیّاد که پس از ارتکاب به جرم به خود افتخار می‌کند، خود را بهترین مکر انگیزان و فریبکاران می‌دانی:
سوره ۳: آل عمران – آیه‌ ۵۴، “و مکر ورزیدند و خدا مکر در میان آورد و خداوند بهترین مکر انگیزان است”

-‌ای الله تو همانندِ دیکتاتور‌های بزرگِ جهان مخالفت را بر نمی‌‌تابی و حکمِ مرگ مخالفانت را صرفَن به دلیل عدم سرپیچی از تو، صادر می کنی آن هم به بدترین شیوه:
سوره ۵: المائدة -آیه‌ ۳۳، سزاى کسانى که با خدا و پیامبر او میجنگند و در زمین به فساد میکوشند جز این نیست که کشته شوند یا بر دار آویخته گردند یا دست و پایشان در خلاف جهت‏یکدیگر بریده شود یا از آن سرزمین تبعید گردند این رسوایى آنان در دنیاست و در آخرت عذابى بزرگ خواهند داشت.

ای الله تو نه قادری، نه حکیمی، نه رحمانی، نه رحیمی و حتّی آنقدر ضعیفی که هوادارانت برایِ حفظِ کلامِ تو نیازمندِ کشتن مخالفان و منتقدین هستند. ای الله اگر به راستی‌ موجودیت داشته باشی‌ و آخرتی در کار باشد بدان و آگاه باش که تو را دادگاهی خواهیم کرد.

در آخر روی سخنم به شاهین نجفی است، ساختار شکنی ات را می‌ستایم و به تو شاد باش می‌گویم؛ باشد تا دیگران نیز خود را از بندِ باید‌ها و نبایدها رها کرده و چون تو بی‌ پروا بتازند.

بن مایه:
(۱) ابن اسحاق سیرتِ رسول الله صفحه ۱۹۲
(۲) همان، صفحه ۱۹۴

در این ویدیو، ترانه تازه شاهین نجفی به نام “آی نقی” را مشاهده می کنید.

حسین رزمجو که با حضور در حوزه علمیه مشهد در خدمت افرادی بی سواد و ضد مردمی چون مرتضی مطهری، محمد تقی شریعتی، محمدرضا حکیمی و خامنه ای، مالیخولیا های اسلامی  تحصیل کرده، بر اساس گزارش روزنامه جوان در تاریخ ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۱، فردوسی را شیعه متعصبی می داند که به دلیل سنی بودن سلطان محمود غزنوی دربار او را ترک کرده است.

البته رژیم های غیر مردمی و ضد ایرانی چون رژیم اسلامی به وجود چنین فرصت طلبانی برای تحمیر و خردزدایی امت بی سواد، نیاز فراوان دارند. ببهتر بود این آقای پروفسور اسلامی که تحصیلات توخالی حوزه ای چنین او را پرمدعا بار آورده، نظریات گهربار خود را برای یکی از کارشناسان واقعی شاهنامه کشورمان؛ مانند بهرام مشیری می فرستاد تا بداند که بهتر است نظریات عالمانه خود را در مورد فردوسی هرچه زودتر روانه سطل خاکروبه کند.

این دانشمند کم نظیر که گویا از شاگردان  هم دوره علی شریعتی بوده، و خود را برای خامنه ای فردی باسواد جلوه داده است، با گستاخی مطالبی را ادعا می کند، که حتی مردم دورترین دهکده های ایران و دور از هرمطالعه بدان باور ندارند. برای آن که خوانندگان ما به حقه بازی و مزدوری این فرد آگاهی بیشتری پیداکنند، نخست بخشی از گفتار وقیحانه وی را به شرح زیر به آگاهی شما گرامیان می رساند:

به راستی هر آنکس که تنها یک بار، شاهنامه فردوسی گرانمایه را خوانده باشد می داند که آن شاعر گرانمایه چقدر به ایران و فرهنگ ها و سنت های اصیل ایرانی علاقه داشته و از اعراب بیگانه و بیابان گرد و مسلمانان و اسلام که دشمنان این سرزمین می باشند، نفرت داشته است. مسلمان خواندن فردوسی، دروغی شرم آور و باور نکرنی است.

«اندیشمند گرانسنگ جناب دکتر حسین رزمجو، آنگاه که از ایمان و تشیع حکیم توس می‌گوید، شوری زایدالوصف می‌یابد، گواینکه فردوسی در قرن‌ها پیش، حدیث شیدایی بسیاری، ازجمله اورا، به خاندان پاک پیامبر(ص) واگویه کرده است».این آقا، معلوم نیست از کجا با مطالعه شاهنامه و بر چه اساسی، و مطابق کدام چکامه ای پی می برد که فردوسی مسلمان بوده، آنهم یک شیعه؟!.

در جایی که تئودور نولدکه  آلمانی، فردوسی شناس مشهور جهان در باره دیانت فردوسی می‌نویسد: «ما باید اطمینان داشته باشیم که فردوسی جداً هیچ‌وقت معتقد به یک مذهب رسمی نبوده و مشکل می‌توان قبول کرد که علوم و فضایل عصر خود، از جمله علوم دینی و فلسفه اسلامی را تحصیل کرده باشد».

این آقای مغز متفکر ویا به گفته رژیم؛ اندیشمند گرانسنگ، در جای دیگر می گوید:« این عده اصلاً شاهنامه را نفهمیده‌اند، چون در این کتاب قدم به قدم دیانت فردوسی را می‌بینیم، آن هم با توجه به این‌که فردوسی این امتیاز را دارد که زندگی خود را بر سر اعتقادات مذهبی‌اش گذاشت، اصلاً طرد شدنش از دربار سلطان محمود به خاطر شیعه بودنش بود که با مذهب پادشاه وقت که یک حنفی مذهب متعصب بود، سازگاری نداشت.

بازهم این پروفسور توخالی اظهار فضل کرده، و می گوید: « واقعاً اگر کسی مختصر آشنایی با شاهنامه و آرمان‌های فردوسی داشته باشد و نیز مختصر اطلاعی هم از اسلام و اصول اعتقادی آن داشته باشد، با همین مطالبی که با استناد به شاهنامه عرض می‌کنم، دینداری فردوسی برایش کاملاً محرز می‌شود». این این آقا در جای دیگر می گوید: «من از این بحث ساده شروع می‌کنم که اسلام راستین، نه هر اسلامی، تجلی‌گاهش تشیع است. تشیع علوی که دیانت فردوسی است، بر ۵ اصل استوار است: توحید، نبوت، امامت، عدالت و معاد. بنابراین ما ضمن مطالعه شاهنامه و بُن‌مایه‌هایی که این منظومه بزرگ از آنها تشکیل می‌شود و باورمندی قهرمانان ایرانی داستان‌های حماسی شاهنامه، می‌توانیم به اعتقادات سراینده این مجموعه سترگ پی ببریم
».

پاسخ این آقای شاهنامه و فردوسی شناس که گفتار همه خاورشناسان و فردوسی شناسان را مهمل می داند، به طور کوتاه به شرح زیر است:
۱- بیشتر چکامه سرایان، سخنوران، دانشمندان ایرانی مانند فردوسی، خیام، ابن سینا، رازی، صادق هدایت، و بسیاری از دانشمندان اروپایی نه به دین و آیینی سوای خرد و انسانیت باورمند بودند، نه به مزخرفاتی چون معاد، روز قیامت، بهشت، و جهنم که آبشخور آخوند شیعه است، و با تزریق این خرافات به امت خردباخته، زندگی را بر مردم جهنم، و برای خود بهشت ساخته اند، باور داشتند. آنچه در باره دین، به ویژه مذهب شیعه گفته شده،  مزخرفاتی است که برای داستان نویسی  تخیلی کودکان مناسب تر است.

اگر به راستی فردوسی مسلمان و ارادتمند ۱۴ معصوم بوده، پس این دشمنی های آخوند با فردوسی و شاهنامه از برای چیست؟ فرتور نشان دهنده دیواری است که بزرگترین نقاشی دیواری جهان که مربوط به داستان های شاهنامه فردوسی بود و توسط آستان قدس رضوی و مزدوران خردباخته اش نابود گردید، دشمنی آخوندها و مسلمانان با مشاهیر ایرانی که مخالف اسلام بوده اند تمامی ندارد.

‫۲- بیش از هزار سال پیش که فردوسی در ایران می زیست، مذهب شیعه ای تقریباً در کار نبوده است. در زمان شاه اسماعیل صفوی، شمار شیعیان ایران حدود ۱۵٪، و بیشترین را از اسلام راستین، یعنی پیروان تسنن تشکیل می دادند. بنابراین، گفتن این که فردوسی مسلمان بوده، آنهم پیرو مذهب شیعه‬، دروغی بس شاخدار و بزرگ است که بنا به گفته ای از شنیدن آن مرغ مرده قاه قاه می خندد. حال، چگونه ممکن است این مرد به اصطلاح اندیشمند گرانسنگ چنین ادعای سرتاپا دروغی بکند، و آخوند که خود خدای تزویر، ریا، و دروغ گویی است، آن را باور نماید؟.

۳- اکنون هم با بیش از ۴ سده تلاش مزورانه بریتانیای کبیر، و آخوندهای صادراتی به ایران، و تحمیر شاهان بی سواد و بی فرهنگ قاجاریه برای برکنار و بازنشسته کردن مذهب تسنن، بازهم می بینیم که شمار شیعیان جهان نزدیک به ۵٪ پیروان اهل تسنن بیش نیست، یعنی برابر هر ۱۰۰ نفر سنی مذهب، تنها ۵ نفر شیعه وجود دارد، چگونه این اندیشمند گران سنگ ادعای مسخره می کند که فردوسی مسلمان بوده، آنهم شیعه ۱۲ امامی؟!.

۴- نکته دیگر این که جداشدن فردوسی و ترک سلطان محمود غزنوی به دلیل سنی بودن او نبود. این مزخرفات شاید در میان آخوندها که سواد خواندن و نوشتن کمی دارند، ممکنست جالب و باورکردنی باشد، ولی برای اهل خرد و فرزندان نیک اندیش ایران، سراپا دروغ، و فرصت طلبی و کیسه دوزی این آقای دکتر سنگین وزن است.

مردم خردمند به خوبی می دانند، فردوسی سلطان محمود را به خاطر سنی بودن ترک نکرد، بلکه بدین دلیل او را ترک نمود که بر خلاف قرارداد و قول داده شده، به جای آن که برای هر یک خط چکامه، یک دینار طلا بدهد، جمعاً ۲۰ هزار درهم نقره به فردوسی داده شد. فردوسی از این کار زشت سلطان محمود چنان آزرده خاطر گشت که نقره ها را میان چند نفر پخش نموده، و غزنه مرکز حکمرانی سلطان محمود را برای همیشه ترک نمود.

از آنجا که فردوسی انسانی اسلام ستیز بود و در بسیاری از چکامه های دل انگیزش، از میزان پستی و بی شرفی و بی اخلاقی اعراب مسلمان حکایت می کند، مردم شهر اجازه دفن جنازه وی در گورستان مسلمانان را نداده و به ناچار پیکر وی در باغی در شهر توس، به خاک سپرده شد.

۵- نکته دیگر به دلیل آن که فردوسی هیچگونه باور دینی و مذهبی نداشت، مردم شهر اجازه ندادند که در گورستان مسلمان ها او را به خاک سپارند. از این روی، به ناچار پیکر او را در باغی بیرون شهر توس به خاک سپردند.

رژیم ضد ایرانی، موفقیت و پایندگی خود را تا به امروز بر دو اساس می داند: فریاد دروغین و بی محتوای مرگ بر آمریکا، و به بهانه بد حجابی به بانوان یورش آوردن:

الف- فریاد مرگ بر آمریکا-همانگونه که در مقاله های گذشته دیدیم، خمینی پس از ورود به ایران از احساسات گروههای چپ مانند توده ای ها، مجاهدین، و فدائیان بهره گرفت و با آنان هم صدا شد و فریاد مرگ بر آمریکا بر کشید. این عامل پیروزی بزرگی برای او بود. تا آن جا که در این سه دهه همواره از سوی جانشینان او نیز تکرار شده است.

ب- حمله به بانوان به بهانه بدحجاب بودن- نکته دیگر این که خمینی پس از ورود به ایران، خود را ناگهان در محاصره بانوان چادری دید. او با شارلاتانی و حقه بازی خود به خوبی می دانست که در ایران تنها گروه دنباله رو آخوند و در حقیقت آخوند پرور، همین بانوان چادر مشکی اند که روضه رفتن و پول به آخوند رساندن آنها مدام و همیشگی است.

از این روی، خمینی از این حمایت و پشتیبانی بهره گرفت، و چادری های امل و خرافاتی را به جان بانوان بی حجاب و یا با روسری انداخت. کاری که سه دهه همچنان تکرار شده، و نیمی از جامعه تا کنون گرفتار و در گیر این مسأله اند. هر آن گاه نیز که قافیه تنگ می شود و فشارهای سیاسی بر رژیم بیشتر می گردد، بی درنگ، خامنه ای و یا آخوند دیگری فیلشان یاد هندوستان می افتد و به بی حجابی و بدحجابی بانوان یورش می آورند.

مزدوران حلقه به گوش خامنه ای و سگان ولایت از هر فرصت و مناسبتی برای آسیب رساندن و آزار دادن بانوان ایرانی به بهانه موهوم حجاب اسلامی، استفاده می کنند و دختران ایران زمین را بازداشت کرده، کتک زده و گاهن به آن فرشتگان بی دفاع تجاوز می کنند. به راستی غیرت و شرف مردان این سرزمین کجا ناپدید گشته که اجازه می دهند تا مشتی جانور فرومایه زنان هم میهن شان را مورد آزار و اذیت روحی و جسمی قرار دهند؟

البته رژیم دغلکار و حیله گر، اوقات سال را چنان برنامه ریزی کرده، که ایام عزاداری و مرگ اعرابی مفتخور و متجاوز، به نام امام، پشت سر هم و یکی پس از دیگری فرا می رسد. در نتیجه در این ایام بازار آخوندها گرم تر، و فشار آنان بر روی بانوان به بهانه بدحجابی بیشتر است.

درهفته سال در گذشت فاطمه دختر پیامبر نیز نمونه بودن این بانو را به بانوان کشورمان یادآور می شوند و آنچنان نشان می دهند که این بابا، یعنی فاطمه زهرا عیسی رشته و مریم بافته است و تا کنون نظیر او در جهان پیدا نشده، و هیچکدام از بانوان کشورمان هرگز نمی توانند مانند فاطمه زهرا زهد، تقوی، پرهیزکاری، و خانه داری داشته، و با او برابر باشند. آنگاه آخوندها، از همه بانوان می خواهند که از فاطمه درس عفت، پاکدامنی، و شوهرداری را فرا گیرند.

به تازگی بر این اساس، باردیگر خامنه ای به دلیل فشار سیاسی از بیرون، و وضع بد اقتصادی درون کشور، به مناسبت تولد فاطمه زهرا، به بدحجابی یورش آورده و آن را مورد نکوهش قرار داده است. روضه خوانی خامنه ای همان و مزدوران و سگان خلافت او همان. یعنی یورش آوردن و هتک حرمت کردن بانوان گرامی در سراسر کشور است.

روضه خوانی خامنه ای را می توان در بیشتر روزنامه های ایران که هیچگونه آزادی نوشتن مطلبی به دلخواه خودشان را ندارند، یافت می شود. چنانکه در روزنامه مردم سالاری در تاریخ ۲۴ اردی بهشت ۱۳۹۱ آمده است: «عفاف بانوان باعث افتخار، ارزش‌گذاری و سنگین شدن آبرو و احترام زن در جامعه می‌شود به همین دلیل باید از اسلام به خاطر توجه به مسئله حجاب تشکر کرد».

اگر این گفته روضه خوان ۵ تومانی درست باشد که حجاب باعث عفت، افتخار، آبرو و احترام زن در جامعه است، عکس آن نیز باید درست باشد. یعنی زنان بدون حجاب عفیف و پاکدامن نبوده، و در جامعه آبرو و احترامی ندارند. همانگونه که ما می دانیم بیشتر زنان جهان، حتی کشورهای اسلامی سوای عربستان و ایران بدون حجابند. پس بنا به گفته این آخوند، آنان بدون عفت و خیانت کارند، و در جامعه دارای آبرو و احترام نیستند!. آیا دادن عنوان بی عفتی به شاید بیش از ۸۰٪ زنان جهان، وقاحت انگیز و موجب شرمساری نیست؟!. این مردک با چه جرأت بدون هیچ شرم و حیایی این عنوان های نامطلوب و زشت را به زنان جهان می دهد؟…

در فضیلت فاطمه دختر پیامبر، چنین نوشته شده: «‌ رهبر معظم انقلاب اسلامی در این دیدار با تبریک روز تاریخی و فراموش نشدنی ولادت حضرت زهرا سلام الله علیها و گرامیداشت تقارن این روز با تولد امام خمینی(ره)، ابعاد مختلف زندگی حضرت فاطمه زهرا را الگوی جامعی از فضائل معرفی و خاطرنشان کردند:‌ نامگذاری امروز به نام روز زن، درسهای جاودانه‌ای برای همه خصوصاً بانوان و زنان کشور اسلامی ما دارد تا با آراستن خود به زیور تقوا، عفاف، دانش، شجاعت، ایستادگی، تربیت صحیح فرزند، و اهمیت دادن به خانواده، در راه و مسیر حضرت زهرا(س) حرکت کنند.».

در مورد زندگی فاطمه که چگونه پدر جاه طلب و خودخواه وی او را در کودکی وادار به ازدواج علی ابن ابیطالب که به نام جلاد اسلام معروف است در آورده، و زندگی نکبت بار این دختر بچه در خانه شوهر تا مرگ زودرس را همکار جوان و اندیشمند ما، سیروس پارسا طی مقاله ای به به نگارش  سرگذشت این دخترک بخت برگشته و فدایی جاه طلبی تازیان در آورده که خواندن آن برای همه به ویژه بانوان، و امت خردباخته شیعه ضروری است.

ازدواج با کودکان و یا ازدواج اجباری کودکان با افراد مسن، یکی از زشت ترین و ننگ آور ترین فرهنگ های جامعه عقب افتاده و بی تمدن اعراب آن روزگار است که شوم بختانه امروز، در ایران زمین نیز رواج پیدا کرده و در روستاها و شهرستان های کوچک و دور افتاده، رخ می دهند. ازواج کودکان، عین جنایت است و کودک آزاری خوانده می شود. فاطمه زهرا ی بینوا نیز قربانی دستورات پدر خود گشته و از فرط زجر و درد زندگی مشترک با علی، جوانمرگ شد.

در این جا انتقاد ما از آخوندهای حقه باز شیعه بر اینست که چرا هرگز از دو دختر دیگر پیامبر رقیه و ام کلثوم که با عثمان ازدواج کردند، گفتگو نمی شود؟. آیا ارزش آن دو از فاطمه نزد پیامبر و یا مردم مسلمان کمتر بود؟. بیش از ۱/۵ میلیارد نفر مسلمانان جهان، فاطمه را تافته جدابافته نسبت به دو خواهر دیگر نمی دانند و برای او فضیلت و منزلتی بهتر قائل نیستند.

پیامبر از یک سوی فاطمه دختر بچه ۹ ساله را به همسری یک جلاد به نام علی در آورد تا آدم کشی در کنار خود داشته باشد و بتواند او را به سراغ دشمنان خود بفرستد. دختر بچه ای که مانند ماشین جوجه کشی تا ۱۸ سالگی همواره بچه تولید می کرد، و سرانجام زیر فشار ظلم و ستم شوهر در ۱۸ سالگی از میان رفت، چه درسی می تواند به بانوان بسیار تحصیل کرده و فاضل کشورما بدهد؟!. این یاوه گویی ها برای خاله زنک های خرد باخته و بی فرهنگ زیبنده تر است، تا بانوان ایرانی. از سوی دیگر دو دختر خود را به عثمان داد.

حالا چرا پیامبر دو دختر دیگر خود را به عثمان داد؟. پاسخ اینست که زنان نزد پیامبر و دیگر تازیان مانند گوسفند قربانی بودند و ارزش دیگری نداشتند. آنان را برای دلیل سیاسی و اقتصادی فدای امیال و خواسته های شخصی خود می کردند. عثمان نیز از خانواده بزرگ و مردی ثروتمند بود، و پیامبر به گرویدن او به اسلام و بهره برداری از ثروت او نیاز فراوان داشت.

همین بیش از ۱/۵ میلیارد مسلمان جهان غیر شیعه، آخوندها و مردم ایران را کافر و خارج شده از دین اسلام می دانند، و برای فاطمه هم تره خورد نمی کنند و زاد روز او را بی هیچ مناسبتی روز زن و یا روز مادر نمی دانند.در حقیقت روز زن و روز مادر ۸ مارس است که بیشترین زنان جهان آن را به رسمیت شناخته اند، و یک اتفاق و برداشت همگانی است، نه به دینی مربوط می شود، ویا به ضرب پول و قدرت رژیم کشوری.

زنان در ایران باستان دارای جایگاه والا و حقوق اجتماعی برابر با مردان بودند و همواره مورد ستایش و احترام جامعه قرار می گرفتند. مردان، زنان را چون زمین گرانبها و سبز و زاینده می دانستند و همواره با ایشان با مهر و محبت برخورد می کردند، حال به راستی آن همه اخلاق نیکو به کجا رفته که میهن پر از پلیدی و پلشتی است؟ ارزش و مقام والای زنان در جامعه ایرانی به حدی زیر و رو گشته و نابود شده که روز تولد فاطمه زهرا، که خود به دلیل زن ستیزی اسلام از میان رفت را "روز زن و مادر" می خوانند. آیا این امر مایه خجالت نیست؟

آیت الله صافی گلپایگانی، پس از انتشار ترانه تازه شاهین نجفی به نام “آی نفی”، وی را مرتد و مهدور الدم شمارده و فتوای قتل وی را صادر نموده است. آنچه که از فرتور موجود از فتوا بر می آید این است که فتوای یاد شده، چند هفته پیش از انتشار ترانه “آی نقی” صادر شده ولی توسط سایت های حکومتی در سطح وسیعی و پس از انتشار ترانه، پخش شده است.

تاریخ فتوا، این حقیقت که اسلام و نمایندگانش بر روی زمین، خونخوار هستند و همواره مخالفین خود و منتقدان اعتقادات شان را کشته و از سر راه برداشته اند را عوض نمی کند؛ امروز و در قرن بیست و یکم و عصر ارتباطات و علم و تکنولوژی، هنوز مسلمانان راهی بهتر و درست تر از “کشتن” و “ترور” کردن را برای پاسخگویی به مخالفان شان نیافته اند و ایشان خواهان مرگ هر انسانی که به عقاید موهوم شان توهین کند، می باشند.

اسلام عزیز سراسر ترور و جنایت بوده و تاریخ گواهی بر خونخواری و بربریت اسلام و مسلمانان است؛ برای مثال چندین ماه پیش، یک پزشک و نویسنده روشنفکر و خداناباور، به نام “رافق تفی” در کشور جعلی آذربایجان و به فتوای آخوند فاضل لنکرانی و به دست مُشتی شیعه مرتضی علی، به جُرم نگاشتن و انتقاد از اسلام، با ضربات چاقو تکه و پاره شد و فرجامی شوم و هولناک برای آن مرد فرهیخته و بی آزار رقم خورد.

ترانه تازه شاهین نجفی به نام «آی نقی» یکی از بهترین کارهای وی می باشد. بدون شک فکر ساخت این کار توسط اعضای گروه «کمپین یادآوری امام نقی به شیعیان» در فیسبوک، در ذهن شاهین قرار گرفته است، اعضای با سواد و روشنفکر گروه یاد شده چندین ماه است که با زبان طنز در حال تقدس زدایی بوده و در این امر موفقیت چشمگیری نیز داشته اند.

این همان اسلام ناب محمدی است که نگارنده در بسیاری از نگاشته هایش از آن سخن گفته است، اسلام هیچ شکل و نوع دیگری ندارد، در تمام طول تاریخ، اسلام یک مدل و یک چهره داشته است و آن هم همین اسلام کشتارگر و خونخوار و جنایتکار و ضد انسانی است.

اسلام سرتاسر عیب و مشکل و زشتی است و همین واقعیت سبب شده که آخوندها اجازه انتقاد و بررسی دقیق اسلام را به هیچ کس ندهند و هر آنکس که پرسشی منطقی و عقلانی دارد را “ملحد و کافر” خوانده و سر به نیست نمایند. اگر اسلام را محدود نکرده و به گردن یابوی رَم کرده آن افسار نزنیم، باز هم شاهد چنین جنایاتی خواهیم بود،

فرمان قتل ملحدین را الله مدینه در قرآن داده و فتوای قتل “رافق تقی” را یک آخوند مسلمان شیعه صادر کرده و “رافق تقی” به دست گروهی از مسلمانان کشته شد؛ آیا کسی می تواند مغلطه ای تازه ساخته و ادعا کند که آن ها که چنین کاری را کردند، مسلمان واقعی نبودند؟ آیا هیچ مسلمانی می تواند بگوید که باید به عقاید او احترام گذاشته شود؟

آیا عقاید و باورهای یک مسلمان با وجود این همه جنایت و کشتار و ترور انسان های بیگناه شایسته احترام هستند؟ آیا مسلمانانی که طبق دستورات دینی شان دست به چنین جنایاتی می زنند، لایق دموکراسی و آزادی هستند؟ پاسخ تمامی پرسش ها، یک “خیر” به بزرگی تمام جنایاتی است که اسلام در طی قرن ها به بار آورده است.

چرا مسلمانان ایران انتظار دارند که همگان به عقاید سخیف ایشان احترام بگذارند؟ آیا زمانی که معتقدین به اسلام ناب محمدی در خیابان بانوان ایرانی را به دلیل نوع پوشش شان کتک زده، به ایشان توهین کرده و بازداشت شان می نمایند، به باورهای زنان و دختران ایرانی در راستای نوع و چگونگی پوشش شان احترام می گذارند؟

آیا در ماه عذاب آور رمضان و زمانی که باورمندان به اسلام، یک جوان ایرانی را در حال خوردن و یا نوشیدن چیزی می یابند و وی را با مشت و لگد راهی زندان نموده و بعد شلاق می زنند، در حال احترام گذاشتن به عقاید جوانان ایرانی و پیش پا افتاده ترین حقوق انسانی ایشان مبنی بر خوردن و آشامیدن، می باشند؟

این هم نمونه دیگری از اسلام واقعی، اسلام یعنی ترور و جنایت و خشونت، اسلام یعنی دیکتاتوری و تاریکی و جهل مطلق. مسلمین تا کنون هیچ خدمتی به جهانیان نکرده اند. اسلام یک چهره دارد و آن هم همین است که در فرتور می بینید.

آیا هنگامی که شیعیان خردباخته مرتضی علی در ماه ننگین محرم، ده شبانه روز بر سر و سینه زده و دسته های عزاداری راه انداخته و کارناوال های مسخره شان را روانه هر کوی و برزنی می کنند و عده بسیاری را با سر و صدای گوش خراش شان، آزار می دهند؛ در حال احترام گذاشتنن به عقاید کسانی هستند که نمی خواهند به روضه حسین ابن علی گوش دهند؟

زمانی که مسلمانان ایران، حقوق انسانی و شهروندی سایر ایرانیان را به خاطر محافظت از باورها و اعتقادات سخیف شان زیر پا لِه کرده و آن مردمان بی دفاع را اقلیت خوانده و به ایشان بی احترامی می نمایند، چگونه می توانند از نسل معترض جوان انتظار احترام به عقاید عقب افتاده و سراسر دروغ و خرافات خویش را داشته باشند؟

فضول محله، فتوای تازه صادر شده بر علیه شاهین نجفی و هر فتوا و دستور دیگری که فرمان به کشتن و از بین بردن انسانی بی گناه دهد را محکوم کرده و از آخوندی که این فتوا را صادر نموده و مسلمانان خردباخته ای که با آن ملای فرومایه موافقند و کمپین های شرم آوری برای قتل آن هنرمند مردمی تشکیل داده اند، عمیقن متنفر است و آنان را شایسته زندگی در یک جامعه انسانی نمی داند.

جهان معرفت، جهان فرهنگ، جهان شعر و ادب، ۱۵ ماه مه برابر ۲۶ اردیبهشت را  به عنوان روز جهانی فردوسی فراموش نمی کند. این روز نه تنها موجب افتخار ایرانیان بوده، بلکه بالیدن پارسی زبانان و فرهنگ ایران دوستانی از تاجیکستان، افغانستان گرجستان، گرفته تا هند، پاکستان، عراق، ترکیه، و روسیه و بخشی از آفریقا را در بر گرفته است.

هرساله در چنین روزی و یا هفته ای که ۱۵ مه نخستین روز آنست، در محافل دانشگاهی، فرهنگی، و ادبی، و همچنین در کتابخانه های بزرگ این کشورها و شماری از کشورهای دیگر، از سوی صاحب نظران، اندیشمندان، و استادان فرهیخته و فرهنگ پرور، جشن ها و سخنرانی هایی برپا می شود و از مقام شامخ ملی و میهنی و ارزنده فردوسی بزرگ تجلیل به عمل می آید. فردوسی دیگر یک چکامه و حماسه سرای ایرانی نیست. بلکه او از مرزها گذشته و به جهانیان پیوسته است.

علاقه و دلبستگی به فردوسی و شاهنامه شاهکار این نویسنده توانا، در کشورهایی مانند تاجیکستان، گرجستان، افغانستان، هندوستان، پاکستان، و روسیه که ولایت فقیه بر آنها حکم فرما نیست،  و با سرنیزه و تفنگ داستان مسخره و بچه گانه  حسین شهید و صحرای کربلا را به مغز مردم فرو نمی کنند، بسیار زیاد، و روزجهانی او را با شکوه و جلالی که شایسته و برازنده این سخن سرا می باشد، برگزار می کنند. بنا براین،  ما نیز  باید به احترام کشورهای یاد شده، فردوسی را منحصراً از خود ندانسته، بلکه او را متعلق به همه این کشورها بدانیم.

فردوسی پاکزاد با نوشتن کتاب ارزشمند و نفیس شاهنامه، فرهنگ، هنر،تاریخ و مهم تر از همه زبان فارسی را قرن هاست که زنده نگاه داشته است و ایرانیانی که امروز به زبان فارسی سخن می گویند، مدیون و وام دار این بزرگمرد تاریخ هستند.

سالیانی پیش، در حالی که از اهرام سه گانه مصر و موزه مشهور قاهره دیدن می کردم، از خانمی که راهنمای ما و خود فردی فاضل و نویسنده بود پرسیدم: « شما با اینهمه عظمت و درخشش تاریخی چگونه شد که یک باره زبان ملی خود را فراموش کردید، و به عربی سخن می گویید؟!». این خانم بدون یک لحظه درنگ و یا اندیشیدن پاسخ داد: « ما مانند شما یک فردوسی نداشتیم». آنگاه این خانم ادامه داد که تلاش پیگرد و خستگی ناپذیر اندیشمندان جامعه ما بر آنست که باردیگر زبان بومی آفریقایی مصر را دست کم به جوانان آموزش دهند. اما، با سیاست اسلام گرایی در مصر، و روی کار آمدن گروه افراطی اخوان المسلمین آیا هرگز موفق خواهند شد؟!. زهی خیال باطل.

و اما، روزجهانی فردوسی در کشورمان!- رژیم ضد ایرانی و ضد مردمی حاکم بر ایران در این سه دهه با دهها دوز و کلک همواره تلاش نموده، تا بر روی تاریخ، فرهنگ، آیین، جشن ها، و مراسم ایرانی سرپوش گذاشته، و تا می تواند از برپایی آن ها جلوگیری نماید و در برابر، مراسم تازیان را با جلال و شکوهی هرچه تمام تر برگزار کند. امسال هم برای برگزاری جشن جهانی فردوسی، رژیم تصمیم گرفته است برنامه ای در سالن شریعتی حسینیه ارشاد که مسجدی بیش نیست، آنهم با شرکت یک قصه پرداز و چند انسان ناآگاه و بی تفاوت به شاهنامه به اجراء در آورده، و به اصطلاح قال قضیه را بکند و آن را ماست مالی کند.

محمود احمدی نژاد برای سرپوش گذاشتن بر روی روز جهانی فردوسی، درست در همین روزها، برنامه پرسر و صدا و تبلیغاتی خود را در مشهد و دیگر شهرهای خراسان بر پا می کند. نخست این آقای تازی زاده که از فرهنگ ایرانی بهره ای نبرده است، به جای آمدن به آرامگاه فردوسی، بر سر قبر گدای تازیان رفت، و مراتب بندگی و بردگی خودرا به تازیان نشان داد. سپس به ستایش و تمجید از آیت الله مطهری پرداخت. آخوندی که ضد فرهنگ و ضد ایرانی بود و مردم را در اجرای مراسم چهارشنبه سوری گاو و خر می نامید.

آنگاه آقای احمدی نژاد به بهانه رسیدگی به مشکلات و مسائل شهرهای خراسان، تلاش می کند تا همه روزه با جار و جنجال، خبری بسازد، و هفته جهانی فردوسی بزرگ را از اذهان مردم دور نگاه دارد. غافل از آن که در بسیاری از مناطق خراسان، درون خانه ها، برنامه ماهانه فرهنگی با شرکت سخنوران و اندیشمندان به اجراء در می آید، و هفته جاری از ۲۶ اردیبهشت، در هرمحفلی گفتگو از فردوسی و شاهنامه شاهکار ادبی جهانی وی است.

ببینید ما چه ملت خردباخته و مسخ شده ای هستیم!. ما زاد روز فردوسی بزرگ، خداوند ادب و فرهنگ پارسی، نجات دهنده زبان، فرهنگ، تاریخ و آیینمان را فراموش کرده ایم و به جای آن یک تازی جنایتکار، یک جلاد نامی با کشتار همه زندگی اش را مظهر راستی و درستی می دانیم و برایش جشن می گیریم. در فردای آزاد میهنمان از این دیوانگی و بی خردی ها دیده نخواهد شد. همانگونه که زبانمان را فردوسی از زبان الکن تازیان نجات داد، ما نیز وظیفه داریم فرهنگ و روزشمارمان را از لوث این بیگانگان پاک نگاه داریم.

و اما، در خراسان چه می گذرد؟ـ خراسان استانی است که همیشه از دوجهت گل سر سبد استان های دیگر بوده است. نخست این که خراسان کانون پرورش شجاعان و جنگجویانی مانند دودمان اشکانیان، ابومسلم خراسانی، و نادرشاه است که سرتاسر تاریخ از این خطه بلند شده اند. دیگر این که خراسان مرکز نویسندگان، چکامه سرایان،  دانشمندان، و سخنوران پارسی زبانی چون فردوسی، عطار، و خیام، ناصرخسرو، عسجدی، و عنصری بوده و هست. اگر خراسان را تنها کانون پرورش فردوسی بدانیم، بی تردید این منطقه جغرافیایی دین فرهنگی خود را نه تنها به ایران، بلکه به همه جهان ادا کرده است.

بنا به گزارش سایتِ آفتاب و به نقل از عصر ایران در تاریخ ۲۰ اردی بهشت ۱۳۹۱، وزرای شورای همکاری خلیج فارس پس از یک روز نشست اضطراری در ریاض، دخالت بی جا و پی در پی ایران در کارهای کشورهای عربی منطقه را محکوم کرده، و به رژیم ایران هشدار دادند.
از آن چه این روزنامه به عنوان نمونه می نویسد؛ دولت کویت هفته گذشته با کشف شبکه جاسوسی ایران در آن کشور، ۳ دیپلمات ایرانی را که به مرگ محکوم شده اند، از کشور خود بیرون می‌کند.

ایجاد شبکه جاسوسی و کارهای تروریستی ایران تنها در کویت نبوده که به بیرون راندن دیپلماتهای آن انجامیده، بلکه در عربستان به طور گسترده، و چند کشور دیگر تا کنون به شرح زیر به اثبات رسیده است:
کارهای تروریستی در عربستان و نسبت به شهروندان آن-

در گذشته و در دوران رژیم پیشین، رابطه سیاسی و دیپلماسی بسیار خوبی میان ایران و عربستان بود. اندکی پس از انقلاب، خمینی بلند پرواز به دنبال گرفتن عربستان و دستیابی بر درآمد سرشار خانه کعبه بود. از این روی، از بام تا شام به بدگویی خاندان آل سعود می پرداخت، و برای بی لیاقت نشان دادن آنها و این که توانایی حفظ و نگهداری حرم خانه کعبه را ندارند، مزدوران او مخفیانه در چمدان مسافرین حج مواد منفجره می گذاشتند تا در عربستان منفجر شده، و آرامش و امنیت منطقه را بر هم زند.

اوباما نماینده سیاست استثمارگر آمریکا با ملک عبدالله دیکتاتور و خودکامه که ملتی را دربند گذاشته است، دست دوستی و همکاری می دهد. کشورهای عربی از وجود نکبت بار حکومت اسلامی ایران استفاده کرده و با کشورهای پیشرفته غربی نشست و برخاست دارند. این در حالی است که هم نشینان سران حکومت اسلامی را مشتی دیکتاتور، تروریست و انسان های فرومایه تشکیل می دهند.

کارهای تروریستی دیگر علیه عربستان، نقشه کشتن سفیر آن کشور و سفیر اسرائیل در آمریکا بود که به نتیجه نرسید. دادن اسلحه به شیعیان یمن در مرز عربستان، برای انجام کاهای تروریستی و شوراندن مردم عربستان، و تحریک و شوراندن شیعیان بحرین علیه شاه آن کشور نیز از شیرین کاری های دیگر رژیم ایران در منطقه است.

یکی دیگر از کارهای شگرف و در حقیقت ضد بشری رژیم ایران، کمک های مالی، نظامی، و امنیتی به بشار اسد برای کشتار مردم سوریه و شرکت مستقیم داشتن در سرکوبی مردم بوده است.  در حقیقت کمک به بشار اسد جنایتکاری که هم خود  گویا تا کنون ۱۵،۰۰۰ نفر را کشته، و  پدرش حافظ اسد نیز در کشتن مردم بیگناه دو دهکده صبرا و شکیلا دست داشته است.

آیا این کینه ورزی های رژیم ملایان علیه همسایگان ایران نمی تواند دلیلی بر جبهه گیری کشورهای عربی کناره خلیج فارس باشد؟. آیا تغییر نام خلیج فارس به خواست کشورهای عربی و سرمایه گذاری امارات در گوگل نمی تواند تلافی و جبران عملکرد غیر قانونی ایران در آنسوی مرزهای خود باشد؟. ادعای جزایر سه گانه چه طور؟، آیا این نیز به دلیل دشمنی ایران با کشورهای عربی نیست؟.

بالا رفتن از دیوار انگلیس چه طور؟. تصور می کنید که روش انگلیس ها فحش و دشنام دادن و لشکر کشی کردن است؟. آیا انگیسی ها مانند آمریکایی ها، آنچنان بی حوصله و کم صبرند که بی درنگ واکنش نشان دهند؟!. خیر، این چنین نیست، مردم و دولت انگلیس بسیار خونسرد و خوددارند. آنهازمانی را پشت سر می گذارند، ولی در لحظه و فرصتی مناسب، زهر خود را می ریزند. گویا اکنون زمان زهرپاشی انگلیس، و تحریک عرب ها علیه ایران  رسیده باشد. ادعای مالکیت جزایر سه گانه به وسیله امارات، یکی از این نشانه ها است.

یک گله لات های چاقوکش بسیجی، و مزدوران گرداگرد آخوندهای جنایتکار، و عده ای خاله زنک های صیغه خانه آخوندی به حریم کشور دیگری تجاوز می کنند. آنها به هیچ اصول و شرایط مدنی و انسانی ارزشی قائل نیستند. گرد هم آمدن بسیجی، خاله زنک های خردباخته از امت اسلامی، طلبه ها و نظامیان و سپاهی با لباس شخصی که به خواست و دستور ولی وقیح آخوند جنایتکار قرن کنونی در برابر سفارت انگلیس گرد هم آمدند و به لات بازی پرداختند، مانند دزدان از دیوار سفارت بالا رفتند، دور از شأن هر انسانی با هردید سیاسی ویا هر باور مذهبی سوای اسلام است.

باید دانست که هنوز جای دوری نرفته ایم. زیرا روزنامه ابرار ۲۰ اردی بهشت گزارش می دهد که سران کشورهاى عربى در نشستى در تاریخ ۲۵ اردیبهشت در ریاض بر آنند تا درباره تحولات مهم جهان عرب و ایران مذاکره مى کنند. تصور می کنید، در مورد چه تحولاتی میان خود و ایران گفتگو می کنند؟. امید واریم اگر نماینده ای از ایران می خواهد در این نشست شرکت کند، نخست بخواهد که واژه عربیه را از عنوان شورای خود بردارند.

نکته دیگر این که، رژیم دیکتاتور و نیمه مردمی مبارک، جای خود را به رژیمی دبش مذهبی، و باسابقه تروریستی، به نام اخوان المسلمین داد. یعنی گروه مذهبی که نواب صفوی و خلیل تهماسبی از آدم کش های ایران از محصولات آنند. در این جا تنها یاد آور می شویم نواب صفوی کسی بود که زنده یاد احمد کسروی، نویسنده، و تاریخ نگار بزرگ را در دادگستری هنگام انجام وظیفه به خاک و خون کشاند، و رژیم گذشته، این جنایت بزرگ آنهم درون دادگستری را نادیده گرفته، و به اصطلاح لای سبیل گذاشت.

حال، که رژیم کنونی مصر را شناختید، این را هم بدانید که رژیم ایران، با بی خبری و سر مستی، خود را به دامن این رژیم انداخته، و می خواهد با آن بهترین، و بالاترین روابط دوستانه و دیپلماسی داشته باشد. غافل از این که این رژیم مذهبی، رژیم و مذهب ایران را قبول ندارد و به بازی می گیرد، و به زودی با گرفتن امتیازاتی از ایران، به دنبال افکار پان عربیست ناصر، با عرب های کناره خلیج فارس و عربستان همسنگ و هم دست شده، به پای ما می پیچد و به ریش ما می خندد.

از آنچه گفته شد، وظیفه رژیم ایران آنست که دست از اینگونه آرتیست بازی و آشوب طلبی ها در منطقه و میان همسایگان ایران بردارد. خامنه ای و یا هیچ مقام دیگر، اجازه ندارند خودسرانه و بدون خواست و رضایت همگی مردم ایران، این چنین دشمن تراشی کنند، بیشتر کشورها را علیه ایران و منافع ایران بشورانند، و آینده کشورمان را به خطر اندازند. رژیم ایران ناچار است هرچه زودتر درب دوستی و مودت را با کشورهای همسایه به ویژه عربستان باز کند.

تا زمانی که خامنه ای و اطرفایانش از دیکتاتورهای خاورمیانه و دیگر کشورهای جهان حمایت کرده و در امور داخلی آن کشورها دخالت مستقیم و غیر مستقیم می نمایند، کشورهای همسایه با ایران همچنان دشمنی کرده و از هر راهی برای آسیب رساندن به ایران استفاده خواهند کرد. (کارتون کاری از آقای حسین یزدانی است)

در حال، و در هر شرایط رژیم ایران  موظف است برای  منافع و یک پارچگی و هویت کامل ایران بایستد.  شورای هم آهنگی در عربی به نام؛ مجلس التعاون لدول الخلیج العربیة اعلام شده، این برای مردم ایران قابل قبول نبوده، بلکه توهین و تجاوز به حقوق مردم است.   رژیم ایران باید نخست این مسأله را حل کند، و آنگاه نماینده خود را برای آن نشست به عربستان بفرستد. فرستادن نماینده در شورایی که به نام خلیج ع-ر-ب-ی نام گرفته، تف سربالایی است که بر روی سر و صورت خودمان باز می گردد. 

در گذشته نیز آقای احمدی نژاد ناشیانه در جلو نقشه ای با نام خلیج ع-ر-ب-ی نشسته بود که  کاری بس ضدملی، ضدمردمی، و صد در صد دشمنی و کینه توزی به یکایک مردم ایران بوده،  که بعدها به روشی تلاش می کند تا در برنامه مناظره خود با آقای کروبی، آن را جبران کند (۱). بهتر است این گونه اشتباهها را ما هرگز دیگر تکرار نکنیم.

همانگونه که در گذشته یادآور شدیم، باید در رفع اختلاف خود با کشورهای عربی، از کارشناسان و آگاهان با تجربه ایرانی در سراسر گیتی کمک و همکاری گرفته شود. فراموش نشود آنچه را در مالکیت ما است، و در تاریخ نوشته شده نباید به هیچ سازمانی برای نظرخواهی فرستاده شود، و نه رأی گیری به عمل آید. ما باید روابط اخلاقی و معنوی خود را با کشورهای دیگر، به ویژه کشورهای همسایه درست کنیم، ولی باج هم به شغال ندهیم.

آخرین نکته این که؛ اگر رژیم اسلامی نتواند با صلح اندیشی و در عین حال محکم و استوار بودن بر منافع و حقوق ایران، جلو این هرزگی ها را بگیرد، و گوگل ویا هرسازمان دیگر را ناچار به وظیفه شناسی خود کند، در میان مردم ایران، با دست خود گور خود را کنده، و سریع تر از آنچه که می توان تصور کرد به زباله دان تاریخ خواهد رفت.

به گزارش خبرگزاری مهر؛ نمایندگان مجلس شورای اسلامی با امضای بیانیه ای از تمام سازمان‌های مسئول خواستند تا در راستای انجام وظایف بین‌ المللی خود با فشار بر دولت اسرائیل و به منظور جلوگیری از تکرار اقدامات و تجاوزات وحشیانه و غیر انسانی علیه اسرای فلسطینی تضمین‌های کافی را از رژیم صهیونیستی با صدور قطعنامه‌های لازم‌ الاجرا بگیرند.

این نمایندگان که پس از انتصابات نمایشی مجلس که هیچ ایرانی با شرفی در آن شرکت نکرد، به دست ولی فقیه انتخاب شده و به عنوان نمایندگان مجلس به مردم معرفی شده اند، پیش از آنکه غم لبنان و فلسطین و بحرین را بخورند، وظیفه دارند تا از حقوق شهروندان ایرانی دفاع کرده و در راستای آبادانی ایران زمین بکوشند.

اما از آنجایی که هیچ کدام از آقایان نماینده مجلس، کمترین تعلق خاطری به ایران و کوچکترین علاقه ای به ملت سرگشته و درمانده ایرانی ندارند، وضعیت اُسرای فلسطینی را مهم تر از شرایط اسفبار زندانیان عقیدتی – سیاسی ایران که در سلول های تنگ و تاریک زندان اوین و یا دیگر زندان ها و تحت بد ترین شکنجه های جسمی و روانی قرار دارند، دانسته و همگی با هم بیانیه ای برای دفاع از حقوق اُسرای فلسطینی نوشته و امضا کرده اند.

فرتور بانوی گرانقدر نسرین ستوده را به همراه همسر محترم شان نشان می دهد. نسرین ستوده حتی اجازه ملاقات با فرزندانش را نیز ندارد و بر روی دستمال های کاغذی برای شان نامه می نویسد. حال اگر نمایندگان مجلس ذره ای شرف و وجدان داشتند، برای آزادی نسرین ستوده ها بیانیه می نوشتند و یا برای اُسرای فلسطینی؟

انگار نه انگار که در ایران خودمان، زندانیانی هستند که سال هاست کمترین تماسی با خانواده های خود نداشته اند و در بدترین شرایط موجود و بلا تکلیف و بی خبر از آینده شان، عمرشان در پشت میله های سرد سلول های تنگ شان، هدر می رود. انگار نه انگار که بسیاری از بانوان و مادران ایرانی به جرم بیان سخن حق و دفاع از آزادی، از در آغوش کشیدن فرزندان شان محروم گشته و معلوم نیست که آیا بار دیگری جگر گوشگان شان را خواهند دید و یا خیر؟

نمایندگان بی شرافت و خود فروخته مجلس، به جای رسیدگی به شکایات مردم از وضعیت سخت زندگی های شان و رشد سرسام آور تورم و گرانی کمر شکن و یا تلاش برای ایجاد شغل های تازه و استخدام میلیون ها نفر کارگر شریف و زحمتکش که به دلیل واردات گسترده آقا زاده ها از چین، کارشان را از دست داده و خانه نشین گشته اند؛ سرمایه و دارایی ملت ایران را دزیده و جیب های گشادشان را پُر کرده و وقت کاری شان را نیز با نوشتن بیانیه برای دفاع از ملت لبنان و فلسطین تلف می کنند.

به گزارش کمیته گزارشگران حقوق بشر ، اکنون ۲۵ نفر از زندانیان عقیدتی- سیاسی زن در بند نسوان زندان اوین به سر می برند. در این گزارش که از سوی کمیته گزارشگران حقوق بشر تهیه شده است، آخرین لیست از زندانیان این بند به همراه اتهامات وارده و میزان محکومیت آن ها آورده شده است. لطفن به احکام وحشیانه و ضد انسانی حکومت امام زمانی نگاه کرده و از خود بپرسید که آیا شما توانایی اسیر بودن در آن زندان های ترسناک را حتی به مدت یک ساعت دارید؟

آیا نمایندگان ضد ایرانی مجلس که وظیفه شان دفاع از حقوق شهروندی مردمان ایران و تلاش برای بهبودی شرایط زندگانی ایشان و آبادانی هر چه بیشتر کشور است، از نام و نشان زندانیان عقیدتی – سیاسی و شرایط دردآور زندگی شان بی خبرند؟ و اگر از وضعیت بانوان رنج دیده و بیماری همچون نرگس محمدی که در زندان دچار فلج عصبی شده است، آگاهند چرا به جای رسیدگی به شرایط ایرانیان، برای اُسرای بیگانه فلسطینی دل سوزانده و بیانیه می نویسند؟ آیا نمایندگان مجلس کمترین حدی از عِرق ملی و عشق به هم میهنان خود را در وجود نکبت بارشان دارند؟

به راستی باید به حال ملتی که نمایندگانش در خانه مردم، غصه بیگانگان را خورده و در اندوه اُسرای فلسطینی به سر برده و برای مردم لبنان و بحرین ماتم سرایی می نمایند، اما برای مردم خودشان کم ترین ارزشی قائل نبوده و چگونگی زندگانی دردناک هم وطنان شان برای ایشان سر سوزنی اهمیت ندارد، خون گریست. به راستی مقصر کیست؟ مردم ایران که در برابر این نا مردمی ها سکوت کرده اند و یا دولت و نمایندگان خود فروخته اش؟

فرتور رفتار وحشیانه نیروهای بسیج و انتظامی را با بانوان ایرانی به روشنی نشان می دهد، نکته ای که بیش از رفتار تاسف بار سگان ولایت با آن زن بی نوا عذاب دهنده است، حضور مردان ایرانی در این صحنه و بی تفاوتی آن ها نسبت به فاجعه ای است که برای بانوی هم وطن شان رخ داده است. ایرانیان نسبت به مسائل دردآوری که در ایران زمین و دنیای پیرامون شان شکل می گیرند، بی نهایت بی تفاوت بوده و همواره سکوت می کنند. به راستی مشکل اصلی کجاست؟ حکومت اسلامی و یا مردمی ترسو و بی تفاوت؟

چند روزی است که ترانه تازه شاهین نجفی، به نام “آی نقی” در اینترنت پخش و به گوش ایرانیان رسیده است. این ترانه مستقیمن مشکلات و معضلات اجتماعی و سیاسی ایران را هدف گرفته و با بهره گرفتن از نام “نقی” ، امام دهم شیعیان و درخواست از وی برای ظهور به جای “مهدی موعود” و حل مشکلات ایرانیان، تأثیر به سزایی در تقدس زدایی و مضحک جلوه دادن خرافات و اعتقادات برخی از مردم ایران را دارد.

هر چند این ترانه پُر بار، با استقبال ایرانیان و به خصوص جوانان روشنفکر و فرهیخته رو به رو شده است، اما نمی توان قشر همیشه ناراضی و امت عصبانی مسلمان را نادیده گرفت. خردباختگان شیعه در طی چند روز گذشته، نه تنها به شاهین نجفی و هوادارانش و تمامی کسانی که این ترانه را تأیید و حمایت می کنند، توهین کرده اند؛ بلکه به صورت علنی شاهین را تهدید به قتل نموده و به خون وی تشنه گشته اند.

همه توهین ها، تهمت ها، دشنام های رکیک و تهدید ها را می توان در تاربرگ هواداران شاهین نجفی در فیسبوک خواند و به راستی که باید برای آن قشر مذهبی و بی تربیت و بی اخلاق متأسف بود. شیعیان مرتضی علی که همه روزه باورها و اعتقادات سخیف شان را به زور چماق در حلق ملت فرو می کنند، چند روزی است دوباره دست به دامان مغلطه های همیشگی شان شده اند و ناله سر می دهند که: “چرا به عقاید ما احترام نمی گذارید؟”

فرتور شاهین نجفی را در پاریس و در کنار آرامگاه زنده یاد صادق هدایت نشان می دهد؛ شاهین در راهی گام گذاشته که احمد کسروی را در آن تکه و پاره کرده و فریدون فرخزاد را در اروپا و در خانه اش به قتل رسانده اند. شاهین باید که بیش از پیش مواظب خود بوده و به امت حزب الله اجازه نزدیک شدن به خود را ندهد.

حال باید از آن شیعیان خردباخته پرسید: آیا زمانی که بنا بر دستورات اسلام، زنان و دختران ایران زمین را به جرم بد حجابی، بی آبرو کرده و با فحش و تهدید و زور آنان را بازداشت و سپس به ایشان تجاوز می کنید، در حال احترام گذاشتن به عقاید زنان در رابطه با چگونگی پوشش شان هستید؟ زمانی که دانش آموزان را مجبور به خواندن مزخرفات دینی می کنید و مهملات را به عنوان حقیقت، به خورد کودکان می دهید، در حال احترام گذاشتن به دانش آموزان می باشید؟

مغلطه “احترام به عقاید” به قدری نخ نما و کلیشه ای است که نگارنده دیگر حوصله نگاشتن در آن رابطه را نداشته و بحث کردن در آن زمینه برای وی، بسیار رنج آور و دردناک است. به قول زنده یاد شاملو: “سخت است فهماندن چیزی به کسی که برای نفهمیدنش پول می گیرد.” البته اینجا چیزهای دیگری همچون تعصب کورکورانه، بی سوادی، منطق و خرد نداشتن نیز در امر “نفهمیدن” تأثیر گذارند.

نگارنده همواره شاهین نجفی را هنرمندی ارزنده، با سواد، روشنفکر و با استعداد دانسته و از او به عنوان یکی از تأثیر گذارترین اهرم های موجود برای به حرکت در آوردن چرخ روشنفکری، خردگرایی و خرافات ستیزی در سراسر ایران، نام برده است. شاهین جوان است و هم درد میلیون ها جوان ایرانی، شاهین رنج و بدبختی ملت ایران را با پوست، گوشت و خونش لمس کرده و بنابراین شنونده با وی احساس غریبگی و بیگانگی ندارد و خیلی ها از جمله نگارنده، بر این باورند که صدای شاهین، فریادِ آه و ناله نسلی است که خفه خوان گرفته و از ترس در حال لرزیدن است.

ترانه تازه شاهین نجفی به نام «آی نقی» یکی از بهترین کارهای وی می باشد. بدون شک فکر ساخت این کار توسط اعضای گروه «کمپین یادآوری امام نقی به شیعیان» در فیسبوک، در ذهن شاهین قرار گرفته است، اعضای با سواد و روشنفکر گروه یاد شده چندین ماه است که با زبان طنز در حال تقدس زدایی بوده و در این امر موفقیت چشمگیری نیز داشته اند.

شاهین در آسمان فلاکت ایران اوج گرفته و با هر ترانه اش، یکی از معضلات اجتماعی ایران را نشانه می گیرد و دلِ لاشخورهای ولایت مدار و یا دیگر خردباختگانی که خود را روشنفکر از نوع دینی می خوانند، به درد می آورد؛ اما شاهین با اجرای ترانه “آی نقی” ، خط قرمزی میان خود و هم فکرانش با امت مذهبی و خرافاتی کشیده و شوم بختانه چندی از طرفداران سابقش نیز اکنون با دیگر اسلام پناهان، در یک جبهه و علیه شاهین قرار گرفته اند.

از آنجا که شاهین نجفی انسانی باهوش بوده و با وضعیت اجتماعی ایران آشناست، نگارنده اطمینان دارد که وی با آگاهی از عواقب خواندن این ترانه و با میل شخصی خویش، به استقبال گلاویز شدن با دسته ای از دو پایان رفته که پیشتر، میزان پستی و بی شرفی شان را، با کشتن فریدون فرخزاد و احمد کسروی ها ثابت کرده اند.

جامعه ایران نه تنها قهرمان زنده قبول نمی کند، بلکه قهرمانان تابو شکنی چون شاهین نجفی را راهی قبرستان کرده و آنگاه بالای سر جنازه آنان ایستاده و برای قهرمانان ملی، اشک می ریزد.! شاهین نجفی خود نیک می داند که قدم در راهی گذاشته که فریدون فرخزاد، آن دلاور میهن دوست، سال ها پیش جانش را در آن راه از دست داده است.

شاهین نجفی آگاه است که ایران زمین به جسم بی جان وی نیازی ندارد و مام میهن شاهین را زنده و در حال پرواز می خواهد تا اوج بگیرد و معضلات و مشکلات فرهنگی، اخلاقی و اجتماعی مان را به رخ مان بکشد. ایران نیازمند وجود شاهین هاست تا بنویسند، بگویند، بخوانند و ملتی را که دهه هاست خود را به خواب زده، سرانجام بیدار کنند.

شاهین نجفی گرامی، حال که قدم در این راه پر خطر گذاشته ای، بیش از پیش مواظب خود باش و بدان که امت خردباخته تا انتقام بی احترامی به “اهل بیت” را از تو نگیرند، از پای نخواهند نشست. لاشخورها در کمین تو اَند ای شاهین؛ پس حواست را بیشتر جمع کن و به خاطر بسیار آنچه را که زنده یاد اسماعیل فصیح گفت: “جامعه ما قهرمان زنده قبول نمی کند. باید مُرد تا قهرمان شد…!”

در این ویدیو، ترانه تازه شاهین نجفی به نام “آی نقی” را مشاهده می کنید.