Naast medewerkers van de Politie viel enkele weken geleden ook een medewerker van pretpark Walibi Holland op. Hij plaatste op Twitter berichten waarin hij stelde dat hij geen zin had om te gaan werken, zich verveelde bij de attractie waar hij moest werken, en dat het ‘lekker gaat’ bij Walibi, met drie attracties in storing. Vooral het laatste bericht is natuurlijk anti-reclame voor een pretpark als Walibi, ondanks dat een werknemer als @JW14_ ‘slechts’ 222 volgers heeft en het bereik van zijn bericht daarmee relatief laag is.

Toch kunnen dergelijke berichten met een in eerste instantie laag bereik zich zeer snel verspreiden wanneer ze worden opgepikt door influentials of blogs. Een voorbeeld hiervan is een tweet van @TimK__ waarin hij meldde dat zijn ouders zijn vertrokken voor 6 dagen vakantie en dat het 6 dagen feest wordt, die werd opgepikt door Geenstijl. Gevolg: honderden berichten werden geplaatst met de door @TimK__ geïntroduceerde hashtag #chaosatkempi en de politie werd door de ouders van @TimK__ op de hoogte gebracht.

Onze notification norms vs. de eigenschappen van Twitter

In mijn ogen zijn in alle bovengenoemde gevallen de individuen zich niet bewust geweest van het bereik van de berichten die zij hebben geplaatst en de snelheid waarmee deze berichten zich kunnen verspreiden, en is de belangrijke vraag hoe het komt dat individuen zich hiervan (nog) niet bewust zijn. In een eerder artikel schreef ik over zogenoemde notification norms (Ryan, 2006), een theorie die bestaat uit de variabelen ‘wie’, ‘wanneer’ en ‘hoe’. Deze notifications norms zijn een aangeleerde competentie en stellen dat wij als individu bepalen met wie wij bepaalde berichten delen (wie), wanneer wij dit doen (wanneer), en op welke wijze wij dit doen (hoe). Ryan (2006) stelt dat deze patronen van weten, vertellen en beheersen bepalend zijn voor wat hij noemt de information order (geordende patronen van het verkrijgen van informatie, dit opslaan, verzwijgen, uitwisselen en verspreiden,en de distributie van collectieve, publieke en privé kennis dat wordt geproduceerd). De vorm van informatie wordt bepaald door het gedrag van individuen en organisaties in sociale netwerken die continu keuzes maken hoe zij om moeten gaan met de verkregen informatie. Er zijn collectieve voorkeuren voor wat wij doen met verkregen informatie, en wat wij verwachten van anderen. Zo weten we dat we alarm moeten slaan wanneer we een brand ontdekken, en wanneer een familielid is overleden lichten we eerst familie en vrienden in. Voorwaarde voor het voldoen aan deze collectieve voorkeuren voor wat wij doen met verkregen informatie is wel dat we de methode van distributie en het traject dat de informatie zal afleggen moeten begrijpen, en dat is in mijn ogen waar het fout gaat in bovengenoemde voorbeelden.

Door de komst en groei van digitale media – en in het bijzonder sociale netwerken en blogs – is het voor individuen vrijwel onmogelijk geworden om het traject van de door hen verspreide informatie te controleren. Wanneer berichten eenmaal worden opgemerkt door blogs of influentials wordt deze zogenoemde ‘third person notification’ vrijwel onmogelijk te controleren, omdat men in deze situaties afhankelijk is van een derde die informatie over jou deelt. De individuen uit de genoemde voorbeelden lijken zich hier niet van bewust en plaatsen uitspraken online die zij beter niet online hadden kunnen plaatsen. Vooral de twee genoemde medewerkers van de Politie zullen nog lang geconfronteerd worden met de berichten die zij op Twitter hebben geplaatst.

‘A notification day’

In het geval van @TimK__ die meldde dat zijn ouders vertrokken zijn voor 6 dagen vakantie en dat het 6 dagen feest wordt, speelt naast de openheid en bereikbaarheid van informatie binnen de digitale wereld ook de snelheid mee. Waar vroeger de snelheid van een paard werd gebruikt om de grootte van een zogenoemde ‘notification day’ aan te geven, is dit sinds de komst van de digitale wereld zover ontwikkeld dat we momenteel bijna real-time informatie uit kunnen wisselen met individuen over de hele wereld. De snelheid van verspreiding in combinatie met de oncontroleerbaarheid van zijn eigen berichten hebben ervoor gezorgd dat er in no-time honderden berichten werden geplaatst met de door hem geïntroduceerde hashtag #chaosatkempi.

Over één generatie zijn onze notification norms aangepast

Concluderend zou ik eigenlijk hetzelfde willen stellen als ik al eerder deed in een artikel over online gevonden informatie over een sollicitant, namelijk dat de ontwikkeling van digitale media dermate snel gaat dat wij onze notificatie normen hier nog niet op hebben ingesteld en dat voor de meeste mensen deze competentie zich nog niet heeft aangepast aan de eigenschappen van digitale media. In mijn ogen moeten we ons bewust worden van de digitale snelheid en mogelijkheden en onze notifications norms aanpassen aan deze eigenschappen.

Eén van de manieren waarop bedrijven momenteel proberen om medewerkers deze eigenschappen – en de daarbij behorende gevaren – bij te brengen is met behulp van een social media policy (bedrijfsrichtlijnen en principes rond communiceren in de online wereld). Dit zal vast in een bepaalde mate bijdragen aan het aanpassen van onze notification norms, maar ik denk dat het volledig aanpassen van onze notifications norms aan de eigenschappen van de digitale wereld vooral een kwestie van tijd is, en misschien wel een generatie kan duren.

De winactie van Paypal voor het vergroten van het aantal likes

Het principe van de winactie is vrij simpel: Facebookgebruikers wordt gevraagd om de Facebookpagina van Paypal Nederland te liken, waarna men op een speciale actie-tab komt. Door op deze pagina je naam en e-mailadres achter te laten maak je al direct kans op één van de vier iPad 2′s die worden verloot onder de Facebook likes. Wil je ook kans maken op de vijfde iPad 2, dan moet je ook een tweet delen met je vrienden die verwijst naar deze Facebookpagina, want deze wordt verloot onder alle Twittergebruikers die getweet hebben over de winactie. Dat laatste is waarschijnlijk waar de grootste kracht van deze actie ligt, omdat deze tweets van deelnemers om kans te maken op een vijfde iPad 2 gelijk ervoor zorgen dat de actie zich razendsnel via Twitter verspreidt. Daarnaast hoef je om kans te maken op één van de vier iPad 2′s alleen maar de pagina te liken, wat de drempel tot deelnemen ook zeer laag maakt.

De kracht van een iPad 2 en het aantrekken van actiejagers

De winactie is dus in opzet vrij simpel en door onder andere gebruik te maken van de juiste incentive – een iPad 2 – levert het binnen 9 uur 5.000 nieuwe likes (waarschijnlijk voornamelijk actiejagers) op. Dat dit een voor Nederlandse begrippen groot aantal is, wordt onder andere bewezen door de grootste 25 Nederlandse merken op Facebook. Met ongeveer 18.000 likes behoor je momenteel tot de grootste 25 Nederlandse merken, wat aantoont dat een winactie waarmee meer dan 5.000 likes binnen 9 uur worden verkregen voor Nederlandse begrippen zeer succesvol is. Kanttekening die ik al van diverse kanten heb gehoord is dat het aantal van 5.000 nieuwe likes natuurlijk mooi is, maar dat personen die enkel een Facebookpagina liken om kans te maken op een iPad 2 kwalitatief gezien niet erg waardevol zijn als like voor Paypal Nederland. In eerste instantie had ik dezelfde gedachte, totdat ik de eerdere berichten zag die door Paypal Nederland op de wall van de eigen Facebookpagina zijn geplaatst.

Aanbiedingen en acties als contentstrategie

Eerdere berichten van Paypal Nederland zijn overwegend aanbiedingen van partners zoals Freshcotton en Zalando en de eigen Paypal Daily Deals, waardoor de indruk wordt gewekt dat de strategie van Paypal voornamelijk het verspreiden van aanbiedingen en acties is. Ook een speciale tab met daarin nogmaals de partners uitgelicht en de diverse acties die zij hebben draagt bij aan het idee van aanbiedingen en acties als contentstrategie. Wanneer dat daadwerkelijk de achterliggende strategie van Paypal Nederland is, worden de meer dan 5.000 consumenten met een interesse voor acties en aanbiedingen ineens een heel interessante doelgroep, en kan uiteindelijk blijken dat deze simpele manier van het werven van likes zeer effectief is geweest.

Ook aanwezig zijn op het moment dat er over je gesproken wordt

Dat het verspreiden van acties en aanbiedingen niet de enige contentpijler van Paypal Nederland is, blijkt doordat naar aanleiding van de vele nieuwe likes op Facebook er ook enkele klachten van consumenten op de wall worden geplaatst. Op dergelijke klachten wordt gelijk gereageerd door Paypal Nederland waarbij wordt gezocht naar een passende oplossing.

Naast klachten waar door Paypal Nederland snel op gereageerd wordt, vallen ook veel positieve reacties op die direct gerelateerd zijn aan het product van Paypal. Deze positieve reacties worden door consumenten op de wall van de Facebookpagina geplaatst, en doen vermoeden dat de aangetrokken likes zich toch ook nog op een andere manier betrokken voelen bij Paypal dan enkel door de winactie rond de iPad 2.

De ontwikkeling van een Facebookpagina

De hierboven beschreven contentstrategie is slechts een aanname, en ook zal begin augustus pas duidelijk worden of er geen gebruikers de pagina weer unliken nadat de iPad 2 actie is afgelopen. Over enkele maanden zal dus pas echt duidelijk worden of deze 5.000 nieuwe likes in één dag echt waardevol zijn voor Paypal Nederland en of men daadwerkelijk van een geslaagde winactie kan spreken die geleid heeft tot een grote betrokken fanbase.

In het kader van mijn studie Communication Studies heb ik onderstaande paper geschreven met als onderwerp ‘Find and connect with local individuals – How the digital world creates opportunities to meet local individuals’. In deze paper wordt de verschuiving van de definitie van ‘lokaal’ als fysiek in de buurt naar ‘lokaal’ als in de buurt qua persoonlijke identiteit besproken. Deze paper laat zien hoe de digitale wereld mogelijkheden voor deze verschuiving heeft gecreëerd en hoe deze verschuiving kan leiden tot meer sociale contacten.

Introduction

In the growing digital world we see a movement from being ‘local’ as being physically proximate or within a proscribed neighborhood to being ‘local’ related to affiliation and personal identity. This movement is a consequence of the digital world, and could in my opinion lead to having more social contacts. In this paper I will show how the digital world created opportunities for this movement, how I think this movement can lead to more social contacts and discuss the movement based on several case studies. Central thesis statement of this paper is ‘How does the digital world create opportunities to find and connect with ‘local’ individuals (individuals who have for example the same interests or political views), and how do these opportunities lead to more social contacts?’.

The definitions of ‘local’ and the influence of the digital world

The two definitions of the term ‘local’ come from a research by Churchill and Ubois (2009). In their research about news consumption practices they found out that ‘local’ was not always used to describe things physically proximate, but also to describe people that are emotionally close or a shared membership in a (sub)culture. A key finding of their research was that the most common news ‘channel’ is word of mouth through groups one identifies with. Churchill and Ubois (2009) state that this underscores that the term ‘local’ may be based on personal relationships and identity networks, instead of based on geography. That the digital world causes a movement from the definition of ‘local’ as things that are physically proximate to the definition of ‘local’ as things that are close to your personal identity is in my opinion shown by Mitchell (1996). He gives an overview of building transformations in different sectors like bookstores, galleries, theaters and schoolhouses. Although this is a thirteen year old article, it gives some interesting views on the development of the digital world. For my topic, an important point in this article was the much-quoted aphorism by Winston Churchill: we make our buildings and our buildings make us. Mitchell (1996) states that it is time to update this aphorism to the following: we make our networks and networks make us. An example of these building transformations is given by Zaloom (2004). In her article about time, space, and technology in financial networks, she mentions the transition from architectural technology of the trading pit to electronic networks of dealers over the globe, which is in line with the statements from Mitchell (1996). This sounds very interesting in connection with the two definitions provided by Churchill and Ubois (2009). When I reflect these definitions on the shift from institutions supported by buildings to institutions supported by networks, it creates the possibility to meet people who are not only physically proximate, but also individuals who are close to your personal identity, and where you have an easy connection with because of the shared interests. This possibility is also confirmed by Zaloom (2004). She mentions that the electronic network separates physical and social space, which in my opinion means that individuals can connect, work, or socialize with other individuals who aren’t physically proximate, in line with the conclusions from Mitchell (1996) and Churchill and Ubois (2009). Another statement in line with Mitchell (1996) is provided by de Vries (2005). In his article about mobile telephony as ideal communication he refers to McLuhan who stated that media are to be considered extensions of the human body, enabling users to, for instance, hear or see farther, or to bridge distances faster than before. This statement shows that the digital world gives us the possibility to look further than what is physically proximate, and meet individuals who are physically far away, but are for example ‘local’ because of shared interests. Connecting with individuals who aren’t physically proximate started with the telegraph, and developed by taking the characteristics of old media and add new options or improve them (remediation) (de Vries, 2005). This eventually led to for example mobile communication and the internet. This development is important, because by expanding the possibilities to meet ‘local’ individuals, individuals can expand their social network, and the internet for example has become a means by which people expand their social networks and form close relationships (Wu & Chiou, 2009).

How being ‘local’ in the digital world could lead to more social contacts

In my opinion could this development to get in contact with more people who are ‘local’ to you lead to more social contacts, because most of the contacts an individual has are to some extent local, physically or related to personal identity, and because you have a good starting point to develop a social relation. When you are for example playing a video game, the digital world gives you the opportunity to use the network to meet teammates, opponents, and other users using the game. These are all users you have some sort of connection with, some sort of locality, because you are having the same interest, playing this game. That the expansion of the possibility to meet ‘local’ individuals can lead to more social contacts is in my opinion supported by the Uncertainty Reduction Theory (Dainton & Zelley, 2005). One of the axioms of Uncertainty Reduction Theory states that the more similarities you perceive to share with the target person(s), the more your uncertainty is reduced. Reduced uncertainty leads to increased liking and greater intimacy, which could in my opinion lead to a social relationship. I think that if the digital world provides us the opportunity to meet more people who are ‘local’ (you share for example the same interests or political views), we can create social relationships more easily. In my opinion is the easier creation of social relationships a predictor of more social relationships.

Where do individuals connect with other ‘local’ individuals in the digital world?

Now that I’ve shown that the digital world gives us the opportunity to meet more people who have the same interests, it is important to discuss where in the digital world we meet these individuals with the same interests, and how we find out that they have the same interests. One of the aspects of the digital world that is used to find and meet individuals with the same interests are the so called social network sites. A research by Boyd and Ellison (2008) about the history and use of social network sites shows me that some social network sites help strangers to connect based on shared interests, political views, or activities. Their research also shows that many social network sites attract homogeneous populations initially, so it is not uncommon to find groups using social network sites to segregate themselves by nationality, age, educational level, or other factors that typically segment society, even if that was not the intention of the designers. This shows in my opinion that individuals are looking for others who are ‘local’ as in emotionally close or a shared membership in a (sub)culture, and that social network sites help us find these individuals and give us the opportunity to form social relationships with them. Boyd and Ellison (2008) also state that social network sites are ‘networked publics’ that support sociability, just as unmediated public spaces do. This statement supports in my opinion the movement from being ‘local’ as being physically proximate or within a proscribed neighborhood to being ‘local’ related to affiliation and personal identity.

How do we know someone is ‘local’?

Individuals can use social network sites to get in contact with other individuals with shared interests or another connection that makes them ‘local’, but how do we as individuals know if someone has for example the same interests or political views? Van Dijck (2009) states that there is a definite paradigm shift in the way media content is produced and circulated, and to me this seems as an explanation how we could find out if someone has shared interests, and is ‘local’ to us. Users have better access to networked media (by for example social network sites), enabling them to ‘talk back’ (van Dijck, 2009). Although not all users are active contributors according to van Dijck (2009), she gives a good example of how content generated by users connects individuals based on their shared interests. Scholars who are theorizing the current trend of participatory culture emphasize that users have a strong preference to share knowledge and culture in communities (or social network sites). Van Dijck (2009) gives YouTube as an example. On YouTube there are plenty of groups who share their cultural experiences with other users on YouTube. Examples of YouTube groups are anime-fans or heavy metal adepts. All the members of these groups are in a way ‘local’ to each other, because they share the same interests. We know that they are ‘local’, because joining a community makes your interest visible to the rest of the world. This visibility of your information, your interests / communities, or your contacts makes social network sites unique (Boyd & Ellison (2008). Based on the literature by van Dijck (2009) and Boyd and Ellison (2008) I think that the combination of the visibility of social network sites and the creation of user generated content gives us the possibility to find out who are ‘local’ to us and share for example the same interests or political views.

A disadvantage of the digital world in finding individuals who are ‘local’

Although the digital world creates opportunities to meet individuals with shared interests as mentioned in the previous paragraph, there is a disadvantage that we have take into account. I mentioned the visibility of social network sites, and the opportunity to see the interests of other individuals, but who tells you these interests are real? A research by Whitty (2007) shows that individuals can be quite strategic and selective in their presentations of self in cyberspace. Individuals also admitted that they were misrepresenting themselves on their profiles to attract others. These research was done on an internet dating site, so this might not be generalized to for example social network sites. What it generally proves is that the digital world gives individuals the opportunity to misrepresent themselves, and that we always have to be careful with strangers we don’t know and the information they give us. On the other side I don’t think this disadvantage takes away all the advantages of the digital world, and that we will still be able to find individuals with for example shared interests or political views. I want to discuss a case study to prove that we are still able to find individuals with in this case shared political views, and that this eventually could lead to more social contacts.

Case study: Twitter and the Iranian revolution

This case study to show that we are able to find and connect with individuals with shared political views is based on the article of Castells, Fernandez-Ardevol, Qiu and Say (2007). Their article is about the use of communication networks for social movements and political power, especially by using mobile phones and the internet. A missing chapter in this article – because of its age – is the use of communication networks in the Iran revolution, which were about clashes between opposition protesters and government forces loyal to Mahmud Ahmadinejad. This case is in my opinion a very important addition to this chapter and to this paper, because it shows how we can connect based on shared interests, instead of connect based on a shared location.

Twitter, a rapidly growing microblog, was used in Iran on mobile devices and personal computers to spread information. Because of the near-universal language of the Iranian twitterers cry for freedom, it was almost unavoidable that prominent American political activists would retweet (re-posting a tweet from a certain individual to your followers) their messages (Ambinder, 2009). By retweeting these messages, responding on these message, or turning their avatar green to show support for the people who fight for democracy at Iran, individuals show that they share the same vision, and that they are ‘local’ to each other when it comes to the political question in Iran. Also, just as at the Philippines mentioned by Castells et al. (2007), these new media technologies (in this case Twitter) enabled Iranian people from all over the world to participate more easily and get in contact with people in Iran. This participation from people who feel ‘local’ with the Iran people, although they are far away, can create the opportunity to establish new relationships, and create more social contacts. This is in my opinion partial facilitated by the transparent network Twitter is. You can see – and thus easily contact – who sends you a message, who retweeted your message, or who is visually supporting the Iranian people. These are all properties of social network sites that I mentioned before when I talked about how we could find out if someone is ‘local’. Overall is this example about Twitter and the Iranian revolution a great representation of the first two paragraphs about what the definition of ‘local’ is, and how this could lead to more social contacts. Twitter can be seen as a ‘building from the 21st century’, where individuals meet, connect based on the same interests or political views, and build relationships.

How can for example the church use the results from this case study?

The most important result from the case study about Twitter and the Iranian revolution is that we are able to get in contact with individuals all over the world based on for example our shared interests, political views or religion. This gives in my opinion for example religious leaders great opportunities to gather individuals with the same beliefs, instead of the same location. To analyse how religious leaders see the digital world, Kluver and Hope Cheong (2007) interviewed twenty religious leaders in Singapore. These leaders regarded the internet as a valuable tool for disseminating information and contributing positively to their religious communities. In my opinion are these conclusions not applicable to the rest of the world, because of the specific characteristics of Singapore, and the state’s role in promoting religion via the implementation of a religious knowledge program in the national educational curriculum in the early 1980s. However, I would like to refer to some points of this article. Most of them only referred to the internet as a place to gather information, not as a place for community building, which is in my opinion, and regarding the article of Mitchell (1996) and the case study about Twitter and the Iranian revolution, a chance they are missing for the different religions as well as the religious individuals. I think that a religious community could be an opportunity for religious individuals to meet other individuals who are ‘local’ for them, because of shared interests, in this case religion. Because religion is also an event where it involves a group of people coming together, which is also possible in the digital world in my opinion, individuals with the same interests are brought together, and have an opening for developing a social relationship. This is also in line with the statement from Mitchell (1996) to update the much-quoted aphorism by Winston Churchill ‘we make our buildings and our buildings make us’ to ‘we make our networks and our networks make us’. Why should we still see the church as a building, attracting people who are ‘local’ as in physically proximate? Couldn’t we see a church as a community online, attracting people who are ‘local’ as in sharing the same beliefs, and doesn’t this eventually lead to a better match (as in same beliefs) between the followers which could eventually easier lead to social relationships? Social networks or communities help strangers to connect based on shared interests, political views, or activities as mentioned before (Boyd & Ellison, 2008), and most of the social networks attract homogeneous populations initially. To me this shows that people are looking for others with the same interests, activities, or political views. Based on this statement by Boyd and Ellison (2008), the article of Mitchell (1996) and the case study about Twitter and the Iranian revolution, I think that religious leaders could bring followers from all over the world together – because of their shared interest, the religion – by making use of a community, and that this eventually will lead to more social contacts under their followers.

Why possibilities to connect with individuals who are ‘local’ related to affiliation and personal identity become more important

I think that creating for example online communities for a religion to meet other individuals with shared beliefs isn’t only a possibility, but also increasingly a necessity. In my opinion is globalization one of the most important reasons for this necessity. Lyon (2009) mentions in his book chapter about citizenship and democracy that the concepts of citizenship are now in flux, especially in situations of global mobility that have increased since the mid-twentieth century. He also states that citizenship is no longer defined only by nationality and the nation-state, but that it is increasingly de-territorialized and fragmented into separate discourses of rights, participation, responsibility and identity. This is for me an confirmation that there is a movement from being ‘local’ as being physically proximate or within a proscribed neighborhood to being ‘local’ related to affiliation and personal identity, as mentioned in the introduction. The statements of Lyon (2009) that there is a movement going on become more powerful when they are provided with a clear example. A good example of this movement is in my opinion shown by Lazonick (2007). His article is about globalization of the ICT labour force, and the article shows how the development strategies of the East-Asion nations interacted with investment strategies of ICT companies from the US to generate a global supply of ICT labour. In this article the problem of brain drain is mentioned. Brain drain occurs when developing nations invest in their education of engineers and scientists, but when the most attractive employment opportunities are abroad. Challenge for countries like Korea where reversing this brain drain. They succeeded in this, partly because of many highly educated and very experienced Koreans or Taiwanese who had been pursuing successful careers in the US who played key roles in building indigenous research institutes and companies (Lazonick, 2007). Reflected on the statements by Lyon (2009), I think that for these Koreans or Taiwanese the definition of citizenship is much more de-territorialized and fragmented into separate discourses of rights, participation, responsibility and identity. Most of these very experienced Koreans or Taiwanese had a successful career in the US, and to stay in contact with their contact-network they created in the US, they could use the possibilities of the digital world. By using these possibilities they maintain their relationships with the individuals who are ‘local’ as in shared interests or work, although they are not physically proximate. Boyd and Ellison (2008) say that the goal of making connections on for example SNSs are frequently between ‘latent ties’ who share some offline connection, instead of meeting strangers. This could mean that social networks don’t create a larger social network than before the digital world, but what if we reflect this on the globalization like what happened with the experienced Koreans or Taiwanese, and what is mentioned by Lyon (2009)? With the use of digital media individuals can maintain these social relationships, instead of losing them over time. In this case my opinion is that possibilities to connect with individuals who are ‘local’ related to affiliation and personal identity becomes a necessity because of the growing trend of globalization (Lazonick, 2007) and the changing concept of citizenship (Lyon, 2009). An important question concerning this paper after reflecting on the articles of Lazonick (2007) and Lyon (2009) is what the exact relations are between the constructs ‘globalization’, ‘digital world’, and ‘a growing social network’. Could it be that globalization is an effect of the opportunities of the digital world to connect with more individuals based on shared interests? Or could it be that the possibilities of the digital world created to easily connect with individuals who are far away, so because of globalization? General conclusion I get from this paragraph is that the aspects of globalization and a changing definition of citizenship provides enough reasons to show to for example the religious world that the definition of ‘local’ is changing, and that there is a growing need with individuals to get or stay in contact with other individuals with shared beliefs instead of a shared location.

Conclusions

This paper started with the research question ‘How does the digital world create opportunities to find and connect with ‘local’ individuals (individuals who have for example the same interests or political views), and how do these opportunities lead to more social contacts?’. Most important question is if this paper provided an answer on this question. For the first part of the question, how the digital world creates opportunities to find and connect with ‘local’ individuals’, an answer was provided in the first part of this paper. The movement from buildings to networks as described by Mitchell (1996) showed that individuals are no longer attached to a physical space, and for example the social network sites described by Boyd & Ellison (2008) give individuals the opportunity to find ‘local’ individuals. We can locate individuals who are ‘local’ because of the generation of user generated content and it’s user groups as described by van Dijck (2009) and the visibility of user interests and this generated content (Boyd & Ellison (2008). Although we can easily find individuals with shared interests, one thing we have to keep in mind when finding ‘local’ individuals online is the fact that individuals can be quite strategic and selective in their presentations of self in cyberspace (Whitty, 2008). Research could be done to see if this strategic and selective self presentation is influencing the uncertainty reduction to create a social relationship. The second part of the question ‘how this opportunities lead to more social contacts’ is answered in the second part of this paper. The Uncertainty Reduction Theory states that the more similarities you perceive to share with the target person(s), the more your uncertainty is reduced. Reduced uncertainty leads to increased liking and greater intimacy, which could in my opinion lead to a social relationship. This is one argument for me how the opportunities to meet more ‘local’ individuals lead to more social contacts. This is in my opinion confirmed by the case study about Twitter and the Iranian revolution. This case study showed how individuals based on political views interact, connect, and eventually become social contacts. With the information about this case study a proposition is made for the religious world. This proposition shows how the religious world could use the digital world to let individuals with the same beliefs meet each other. A second argument for me how the opportunities to meet more ‘local’ individuals lead to more social contacts is given in the last part of this paper. In this part the changing concept of citizenship and the growing globalization is mentioned. When we wouldn’t have the digital opportunities to meet other individuals with the same interests, or stay in touch with individuals we for example worked with from our time in another country, our social network wouldn’t be as large as with these opportunities.

References

Ambinder, M. (2009). The Revolution Will Be Twittered. Obtained at December 4, 2009 from http://politics.theatlantic.com/2009/06/its_too_easy_to_call.php

Boyd, D. M. & Ellison, N.B. (2008). Social network sites: Definition, history and scholarship. Journal of Computer-Mediated Communication, 13, 210-230.

Castells, M., Fernandez-Ardevol, M., Qiu, J. L. & Sey, A. (2007). Mobile Communication and Society. A Global Perspective. Chapter 7: The mobile civil society: Social Movements, Political Power, and Communication Networks (pp. 185-215). MIT Press.

Churchill, E., Ubois, J. (2009). Lead type, dead type: New patterns of local news production and consumption. Paper presented at EPIC 2009, Ethnographic Praxis in Industry Conference, Chicago, IL. August 30th-September 2nd.

Dainton, M. & Zelley, E.D. (2005). Applying Communication Theory for Professional Life, A Practical Introduction. Thousand Oaks: Sage Publications.

De Vries, I. (2005). Mobile Telephony: Realizing the Dream of Ideal Communication?, in L. Hamill & A. Lasen (eds.), Wireless World: Mobiles – Past, Present and Future (pp. 11-28). London: Springer.

Kluver, R. & Hope Cheong, P. (2007). Technological Modernization, the Internet, and Religion in Singapore. Journal of Computer-Mediated Communication, 12(3), 1112-1142.

Lazonick, W. (2007). Globalization of the ICT Labour Force (pp. 75-100). In: Mansell, R., Avgerou, C., D. Quah and R. Silverstone (2007). The Oxford Handbook of Information and Communication Technologies, Oxford University Press.

Lyon, D. (2009). Identifying Citizens. ID cards as Surveillance. Chapter 6: Cyber-Citizens (p. 131-155). Polite Press.

Mitchell, W. J. (1996). City of Bits. Space, Place and the Infobahn. Chapter 4: Recombinant Architecture (pp. 47-105). Cambridge, MA: MIT Press.

Van Dijck, J. (2009). Users like you? Theorizing agency in user-generated content. Media Culture & Society, 31(1), 41-58.

Whitty, M.T. (2008). Revealing the ‘real’ me, searching for the ‘actual’ you: Presentations of self on an internet dating site. Computers in Human Behavior, 24, 1707-1723.

Wu, P. & Chiou, W. (2009). Rapid communication. More options lead to more search and worse choices in finding partners for romantic relationships online: An experimental study. CyberPsychology & Behavior, 12(3).

Zaloom, C. (2004). Time, Space, and Technology in Financial Networks In M. Castells (eds.), The Network Society: A Cross-cultural Perspective (pp. 197-213). Northampton, MA: Edward Elgar.

Twitter draait om conversatie en interactie

Eén van de redenen waarom bedrijven die gebruik maken van zogenaamde retweetmarkeging in mijn ogen niet begrijpen waarvoor Twitter bedoeld is, wordt gegeven door Allison Gianotto. Zij stelt dat Twitter draait om conversatie en interactie, en wanneer bedrijven op zoek zijn naar een manier om promoties te verspreiden ze hiervoor een email-nieuwsbrief, gerichte advertenties, of een andere – beter geschikte – advertentiemethode moeten gebruiken. Deze mening wordt onder andere ook gedeeld door Carr (2008) die stelt dat een aanwezigheid op een sociaal netwerk niet hetzelfde is als adverteren, en gezien moet worden als conversatie, en Cook (2009) die stelt dat social media draait om menselijke interactie, allemaal eigenschappen die ik niet terug zie komen bij retweetmarketing.

De waarde van een retweet

Naar aanleiding van deze zogenoemde retweetmarketing ontstaat de vraag wat eigenlijk de waarde is van een zogenoemde retweet. In een analyse op Frankwatching stelt Sander Duivestein (@duivestein) dat je op Twitter een autoriteit bent wanneer je vaak wordt geretweet, en dat het dus niet gaat om de hoeveelheid volgers je hebt. Ik ben van mening dat dit opgaat, behalve bij retweetmarketing. Wordt men in het geval van retweetmarketing wel geretweet omdat de content zo waardevol wordt gevonden? Waarschijnlijk niet, en waarschijnlijk enkel om kans te maken op één van de prijzen. Allison Gianotto stelt op haar website dat wanneer je bericht waardevol genoeg is, gebruikers je tweet zullen retweeten omdat zij dit wíllen, en niet omdat zij dit moeten om bijvoorbeeld kans te maken op prijzen. Wanneer je informatie dus waardevol genoeg is heb je geen retweet contest nodig en zullen je berichten zich vanzelf verspreiden via Twitter. Retweetmarketing is dan ook in mijn ogen een teken van onvoldoende interessante informatie om een bepaalde doelgroep mee te bereiken, en een retweet binnen een retweetmarketing-actie heeft in mijn ogen dan ook een totaal andere waarde dan een retweet op basis van de waardevolle informatie.

De vervuiling van een tijdlijn

Omdat deze retweets geen enkele relevante en/of waardevolle informatie bevatten, zijn ze voor mij ook niet interessant, en dat is waar voor mij de grootste ergernis vandaan komt. In welk opzicht zijn berichten als ‘Last Minute: wil jij vanavond naar de LIVESHOW? Wij hebben kaarten achter gehouden. Retweet dit bericht en maak kans. Trekking 14.30 uur!’ van @XFACTOR_RTL relevant en waardevol? In mijn ogen op geen enkele wijze, en ze zorgen enkel voor een vervuiling van mijn tijdlijn.

Een klein onderzoek van Allison Gianotto laat ook zien dat 85% van de gebruikers van Twitter retweetmarketing in de meeste gevallen als spam ervaart, en dit dus eerder een negatief dan positief effect oplevert voor een merk of bedrijf. Dat echter niet iedereen deze mening met mij deelt blijkt uit een artikel op de website van de Huffington Post.

Unfollowen als oplossing

Natuurlijk is het simpel unfollowen van gebruikers die meedoen aan retweetmarketing of bedrijven die dit initiëren een oplossing, maar dan sluit je je ook gelijk af voor eventuele waardevolle en relevante informatie die zij wél leveren. In het geval van @dutchcowboys bijvoorbeeld zie ik dat ze regelmatig op vrijdag een zogenoemde Friday Free Gift Lucky Bastard Show geven waarbij ook gebruik wordt gemaakt van retweetmarketing. De berichten die dan voorbij komen zijn voor mij totaal niet interessant, maar unfollowen is hier voor mij geen optie omdat @dutchcowboys naast deze acties wel voor mij relevante en waardevolle informatie levert. Wat ik me in het geval van @dutchcowboys wel afvraag is waarom men retweetacties nodig heeft, en of mensen hier daadwerkelijk op zitten te wachten.

Conclusie

Heel generaliserend wil ik concluderen dat retweetmarketing in de vorm van de zogenoemde retweetcontests een teken van zwakte is. Het heeft geen enkele relevante waarde, en bevat ook geen waardevolle informatie. Tweets met relevante en waardevolle informatie zullen zich uit zichzelf verspreiden door middel van retweets, dus wanneer bedrijven beschikken over deze informatie zullen zij de zogenoemde retweetmarketing niet nodig hebben. Vraag bij mij blijft of dit enkel mijn mening is en dat retweetmarketing wel degelijk leidt tot enkele positieve effecten, of dat dit een nieuwe marketingvorm is die door velen klakkeloos wordt overgenomen met de aanname dat het wel zal werken.

Introduction

To start this reflection, I want to introduce my theme during this course. In my opinion is having more social contacts a great advantage of living in a digital world. A larger social network is in my opinion a great improvement of life because it has advantages for networking, gaining knowledge, and social activities. I am trying to gain more knowledge by reflecting the articles of this week on my theme. Is having more social contacts really an advantage? How did we create the possibilities to create more social contacts? And how do these new digital social contacts compare to face-to-face social contacts?

New information through weak ties

As mentioned by Ling (2008) the confidants with whom individuals discuss important matters fell from 2.94 in 1985 to 2.08 in 2004. This is in my opinion in line with the assumption of Gergen (2002), that the shift from vertical relationships to horizontal relationships leads to a devaluation of relationship depth, and might be seen as a decrease in relationship quality. But doesn’t this development of more, but weaker, contacts has positive opportunities for individuals? Ling (2008) also mentions that weak ties are important, because they allow an efficient flow of information between groups. Also more people can be reached through weak ties, and individuals could be reached with new information, ideas, and inspiration trough weak ties. The conclusion I get from these statements from Ling (2008) and Gergen (2002), is that although creating more, but weaker, ties in a digital world leads to a devaluation of relationship depth, the reversal is the development of more knowledge and a better view of the world. This is because more weaker ties lead to new information, ideas, and inspiration.

Correct representation leads to more social contacts

That getting more and correct information is important, is shown by a point made by Vaidhyanathan (2009). He states that the ‘local culture movement’ has benefited greatly from the opportunity to let different culture groups find each other and reinforce their collective judgments with Google. The ‘local culture movement’ is a representation of the interests of long-unrecognized culture groups which have struggled to claim and sustain identities under the pressure from for example dictatorial nation-states. Google has reinforced the interests of the ‘local culture movement’ with its powerful trends toward localization in search results and thus the customization of knowledge. What does this reinforcement of the ‘local culture movement’ means for creating social contacts and extending your network? As mentioned by Giles (2003) there are two concerns about the portrayal of different social groups in the media, underrepresentation and misrepresentation, where the latter is of the most concern. By giving long-unrecognized culture groups the opportunity to claim and sustain their true identity, and give others the opportunity to reinforce their judgment with Google, misrepresentation is reduced, and individuals get a good impression of the cultural group. For global relationships this would mean that individuals can reduce their behavioral and cognitive uncertainty with correct information about other culture groups. By reducing their uncertainty with the correct information, individuals have minimized their doubts when interacting with others, which makes it easier to form a social relationship.

How quantitative increase could be evidence for qualitative change

Every subject I am talking about so far in this reflection is about quantity and its possible effects. The article of Webster (2006) provides me with an interesting point concerning the quality and quantity of social contacts, although its subject is the information society. As mentioned in my introduction, I make a connection between a great improvement of life and a larger social network, but is this true? Webster (2006) states that a quantitative increase of information and information technologies cannot be seen as evidence for social change, or in other words a qualitative change. When I refer this to my topic, I see that I could have made a wrong assumption by making a connection between a growing social network and a great improvement of life. Reflecting the argument from Webster (2006) on my topic, would mean that the quantitative increase of social contacts cannot be seen as evidence for a qualitative change, like an improvement of life. I showed in the sessions before that the digital world gives a lot of opportunities to create more social contacts, but I haven’t clearly showed yet that his leads to an improvement of life. If there would be any evidence for a qualitative change, I found probably more arguments during this course who state that the quantitative increase leads to a qualitative decrease. For example Gergen (2002) mentioned the shift from vertical relationships to horizontal relationships because of the digital world, which could even lead to a qualitative decrease, to a devaluation of relationship depth. Also the results by Buote, Wood and Pratt (2009) show that for three of the four attachment style groups there was significantly more disclosure with offline friends than with online friends. In my opinion is disclosure a good predictor for relationship quality, so this also shows a qualitative decrease. The most interesting argument for me about this topic comes from Wu and Chiou (2009). Their research about relationship websites showed that the cognitive load may affect users to compromise by sacrificing some of the characteristics they desired when choosing a partner on a dating website. When this concept of cognitive load also counts when creating social contacts, the quantitative increase would lead to a qualitative decrease of social contacts. The statements of Webster (2006) have made me think about quantitative and qualitative change, but in my opinion do the articles of the last weeks show that there is a possibility that quantitative change is evidence for a qualitative change, although not in the direction I thought at the beginning of this course. With this being said, I might have to revise my introduction, and state that a larger social network doesn’t always have to be a great improvement of life and quality.

Online versus offline

In many of the points made in the reflections of last week I made a distinction between offline and online, to see what the differences were, if there was more or less quality in online relationships, but it might be that this distinction is not so clear. In my introduction I talk about comparing digital social contacts to face-to-face social contacts, but to what extend can we talk about a distinction between offline and online? Are online and offline two distinct, and often oppositional, realms? In most of the point made in these reflections I made this distinction, and compared them to each other, but what if we look at it differently? Orgad (2007) states that cyperspace, or the online world, is fundamentally embedded within specific social, cultural and material contexts. With this being said, it would be hard to make a distinction between offline and online, because they influence each other. After reading the article of Orgad (2007), it sounds that the relation between offline and online as bilateral relationship to me. In my opinion is this shown by two research examples given in the article of Orgad (2007). He mentions that online activism studies show that the development, organization, and success of line networks are shaped by offline realities, showing the influence from offline to online. On the other hand, studies of global activism and political action online show how the construction of offline relationships are largely facilitated and influenced by their online activities, showing the influence from online to offline. To me this raises the question if we should not compare online with offline, but look for relations between online and offline, and how they could enhance each other. To some extend this is already what I did in earlier reflections, by for example showing that individuals with a fearful attachment style have better opportunities to initiate relationships in the online world. As mentioned by Orgad (2007), individuals who meet partners online often losing their interest in chatrooms and even stop visiting them, after they had taken their relationship offline. Online communication became frustrating and lost its relevance. This example shows that the online world gives opportunities to individuals to easily meet other people, but that meeting offline is a necessary step to take the relationship to the next level. In other words, it is shown that online life cannot be investigated as an independent concept, but should be seen as a part of the global world, where the intersections and connections between online and offline are investigated. Orgad (2007) states that it could be useful to abandon the online-offline terminology, and talk instead of spaces and processes of mediation. We should look at what happens between the online and offline, or more generally between technology and society. Reflecting this on my theme, makes me revisit my introduction, where I ask the question how these new digital contacts compare to face-to-face social contacts. With the article of Orgad (2007) in mind, a better question would be how the digital world en new opportunities to contact others influences or existing social network.

Conclusion

The conclusions I get from these articles reflected on my theme, are in my opinion very important for my theme. First conclusion is that the shift from vertical to horizontal as mentioned by Gergen (2002) also has an advantage in the way of more weaker ties, because they allow for an efficient flow of information between groups. Second, Misrepresentation can be reduced because of new digital opportunities like for example Google, and this could lead to a correct judgment about each other, as a basis for a social relationship.

Third, that my introduction is maybe not the best way to describe the field of social relations or networks, is shown by the article of Webster (2006). It is not a logical assumption that a quantitative increase also leads to a qualitative increase. And fourth, the article of Orgad (2007) shows me that research in this field maybe should not focus on the distinction between online and offline, but more on what happens between offline and online.

References

Buote, V.M., Wood, E. & Pratt, M. (2009). Exploring similarities and differences between online and offline friendships: The role of attachment style. Computers in Human Behavior, in press.

Gergen, K. J. (2002). The Challenge of absent presence. In: Perpetual Contact. Mobile
Communication, Private Talk, Public Performance (pp. 227-242). Eds. J. E. Katz and M. Aakhus. Cambridge University Press.

Giles, D. (2003). Media Psychology. Lawrence Erlbaum Associates, Publishers.

Ling, R. (2008). Chapter 2: ICT and Tension between Social and Individual Impulses. In: New Tech, New Ties. How Mobile Communication is Reshaping Social Cohesion (pp. 23-41). Cambridge, MA: MIT Press.

Orgard, S. (2007). Chapter 22: The Interrelations between online and ofline: Questions, Issues and Implications. In: The Oxford Handbook of Information and Communication Technologies (pp. 514-536). Oxford: Oxford University Press.

Vaidhyanathan, S. (2009). Another Chapter: the many voices of Google. The Googlization of Everything. How one company is disrupting culture, commerce and community and why we should worry. Obtained at December 10, 2009 from http://www.googlizationofeverything.com/2009/06/another_chapter_the_many_voice.php

Webster, F. (2006). The Information Society Revisited. In: Handbook of New Media (pp. 443-458). London: Sage Publications Ltd.

Wu, P. & Chiou, W. (2009). Rapid communication. More options lead to more search and worse choices in finding partners for romantic relationships online: An experimental study. CyberPsychology & Behavior, 12(3).

Introduction

To start this reflection, I want to introduce my theme during this course. In my opinion is having more social contacts a great advantage of living in a digital world. A larger social network is in my opinion a great improvement of life because it has advantages for networking, gaining knowledge, and social activities. I am trying to gain more knowledge by reflecting the articles of this week on my theme. Is having more social contacts really an advantage? How did we create the possibilities to create more social contacts? And how do these new digital social contacts compare to face-to-face social contacts?

Meeting more local people

The article of Mitchell (1996) gives an overview of building transformations in different sectors like bookstores, galleries, theaters and schoolhouses. Although this is a thirteen year old article, it gives some interesting views on the development of the digital world. For me, an important point in this article was the much-quoted aphorism by Winston Churchill: we make our buildings and our buildings make us. The author states that it is time to update this aphorism to the following: we make our networks and networks make us. To me, this sounds very interesting after reading the article of Churchill and Ubois (2009), who make a point about the definition of ‘local’. The term ‘local’ was not only used to describe things physically proximate, but also to relate to affiliation and personal identity. When I reflect these definitions on the shift from institutions supported by buildings to institutions supported by networks, it creates the possibility to meet people who are not only physically proximate, but also individuals who are close to your personal identity, and where you have an easy connection with because of the shared interests. By expanding this possibility to meet ‘local’ individuals, individuals can expand their social network.

In my opinion could this development to get in contact with more people who are ‘local’ to you, lead to more social contacts, because most of the contacts an individual has are to some extent local, physically or related to personal identity, and because you have a good starting point to develop a social relation. When you are for example playing a video game, the digital world gives you the opportunity to use the network to meet teammates, opponents, and other users using the game. These are all users you have some sort of connection with, some sort of locality, because you are having the same interest, playing this game.

Buildings from the 21st century

We can, to a certain point, compare the buildings where individuals came together, like Smirke’s circular, domed reading room at the British Museum library, with the digital possibilities we use these days. Mitchell (1996) states that the popular graphic interfaces of personal computers function in much the same way as Smirke’s careful architectural arrangements. The conclusion I get from this is that networks connecting personal computers, or for example websites with popular graphic interfaces, can be seen as buildings 2.0, or buildings from the 21st century. Isn’t this a great opportunity for – for example – religion to spread the word, get in contact with their followers, or even recruit new followers, who are not physically proximate, but do have the same beliefs and standards, and are also ‘local’?

The possibilities for religion on the internet

Kluver and Hope Cheong (2007) interviewed twenty religious leaders in Singapore, and these leaders regarded the internet as a valuable tool for disseminating information and contributing positively to their religious communities. In my opinion are these conclusions not applicable to the rest of the world, because of the specific characteristics of Singapore, and the state’s role in promoting religion via the implementation of a religious knowledge program in the national educational curriculum in the early 1980s. However, I would like to refer to some points of this article. Most of them only referred to the internet as a place to gather information, not as a place for community building, which is in my opinion, and regarding the article of Mitchell (1996) a chance they are missing, for the different religions as well as the religious individuals. A religious community could be an opportunity for religious individuals to meet other individuals who are ‘local’ for them, because of shared interests, in this case religion. Because religion is also an event where it involves a group of people coming together, which is also possible in the digital world in my opinion, individuals with the same interests are brought together, and have an opening for developing a social relationship.

As showed by Boyd and Ellison (2008), social networks or communities do help strangers to connect based on shared interests, political views, or activities. They also state that most of the social networks attract homogeneous populations initially, meaning that it is not uncommon to find groups using sites to segregate themselves by nationality, educational level, or other factors that segment society, even if this was not the intention of the designers. To me this shows that people are looking for others with the same interests, activities, or political views, and easier make a social contact when someone has this same interests, activities, political views or other factors. I think that these statements and findings by Boyd and Ellison (2008) show some good reasons for religion that they could bring followers from all over the world together – because of their shared interest, the religion – by making use of a community, and that this leads to more social contacts under their followers.

Case: Twitter and the Iranian revolution

The developing locality in terms of individuals who are close to your personal identity and where you have an easy connection with, can also be reflected on the article of Castells, Fernandez-Ardevol, Qiu and Say (2007). This article is about the use of communication networks for social movements and political power, especially by using mobile phones and the internet. A missing chapter in this article – because of its age – is the use of communication networks in the Iran revolution, which were about clashes between opposition protesters and government forces loyal to Mahmud Ahmadinejad. This case is in my opinion a very important addition to this chapter, and to my theme.

Twitter, a rapidly growing microblog, was used on mobile devices and personal computers to spread information. Because of the near-universal language of the Iranian twitterers cry for freedom, it was almost unavoidable that prominent American political activists would retweet (re-posting a tweet from a certain individual to your followers) their messages (Ambinder, 2009). By retweeting these messages, responding on these message, or turning their avatar green to show support for the people who fight for democracy at Iran, individuals show that they share the same vision, and that they are ‘local’ to each other when it comes to the political question in Iran. Also, just as at the Philippines, these new media technologies, in this case Twitter, enabled Iranian people from all over the world to participate more easily and get in contact with people in Iran. This participation from people who feel ‘local’ with the Iran people, although they are far away, can create the opportunity to establish new relationships, and create more social contacts. This is in my opinion partial facilitated by the transparent network Twitter is. You can see – and thus easily contact – who sends you a message, who retweeted your message, or who is visually supporting the Iranian people.

Creating relationships being a producer and consumer

In my opinion it is not just the characteristic of feeling ‘local’ to someone that spreads his thoughts, that creates an opportunity establish a social relationship. As seen in the case studies from Castells et al. (2007) and in the Twitter case I described, individuals can be producers and consumers with the use of new technologies. Anyone with a personal computer and a network connection can pump out bits, and be a producer (Mitchell, 1996). How can this growing trend that everyone can be a producer leads to more social contacts?

With the development of mass media, there also was a development of parasocial interaction, interaction by individuals with media figures as though he, she or it were a real person (Giles, 2003). This interaction can eventually become a parasocial relationship. The conclusion I get from this development is that consumers are able to create parasocial relationships with producers, where one of the elements of parasocial is that there is no personal contact. With the current shift that everybody can be a producer, there becomes a vague line between parasocial relationships and social relationships. When we look at for example the Twitter case about Iranian people, we see that Twitter creates the possibility to respond on the producing individuals, and to get in contact with them. Is the development of parasocial relationships with individuals who produce through mass media a good predictor of the development of social relationships with individuals who produce in a same way, but where we can get easily in contact with?

Conclusion

By reflecting on the subjects of locality and being a producer and consumer, I come to the conclusion that the partial shift from buildings to networks as described by Mitchell (1996) leads to more opportunities for creating social contacts. First, this partial shift creates possibilities for everybody to be a producer. By being producers and consumers, individuals can get connected to each other, which could eventually lead to a social relationship, based on the theories for parasocial interaction. Second, there is the new possibility to easily meet and contact people who are ‘local’ to you, meaning individuals that you share the same interests, beliefs, or norms with. People are looking for people with the same interests, age, political views or other, as shown by Boyd and Ellison (2008), so this could lead to more social contacts.

References

Ambinder, M. (2009). The Revolution Will Be Twittered. Obtained at December 4, 2009 from http://politics.theatlantic.com/2009/06/its_too_easy_to_call.php

Boyd, D. M. & Ellison, N.B. (2008). Social network sites: Definition, history and scholarship. Journal of Computer-Mediated Communication, 13, 210-230.

Castells, M., Fernandez-Ardevol, M., Qiu, J. L. & Sey, A. (2007). Mobile Communication and Society. A Global Perspective. Chapter 7: The mobile civil society: Social Movements, Political Power, and Communication Networks (pp. 185-215). MIT Press.

Churchill, E., Ubois, J. (2009). Lead type, dead type: New patterns of local news production and consumption. Paper presented at EPIC 2009, Ethnographic Praxis in Industry Conference, Chicago, IL. August 30th-September 2nd.

Giles, D. (2003). Media Psychology. Lawrence Erlbaum Associates, Publishers.

Kluver, R. & Hope Cheong, P. (2007). Technological Modernization, the Internet, and Religion in Singapore. Journal of Computer-Mediated Communication, 12(3), 1112-1142.

Lyon, D. (2009). Identifying Citizens. ID cards as Surveillance. Chapter 6: Cyber-Citizens (p. 131-155). Polity Press.

Mitchell, W. J. (1996). City of Bits. Space, Place and the Infobahn. Chapter 4: Recombinant Architecture (p. 47-105). MIT Press.

Iedereen leest de Donald Duck

Voor elke campagne is het natuurlijk van belang om te weten waar de doelgroep zich bevindt. Twitter wordt (nog) vrijwel niet gebruikt door kinderen, en onderzoek door Princeton Survey Research Associates International heeft aangetoond dat het medium vooral populair is onder volwassen tussen 18 en 34 jaar. Dat deze groep één van de potentiële consumentengroepen van de Donald Duck is wordt in mijn ogen onder andere bewezen door het Nationaal Studentenonderzoek, waaruit naar voren komt dat de Donald Duck het meest gelezen blad is onder studenten, waarbij één op de tien studenten de Donald Duck leest. Dit laat zien dat niet enkel kinderen de Donald Duck lezen, en dat potentiële nieuwe lezers en huidige lezers via Twitter te bereiken zijn.

De inhoudsstrategie komt voor social media

Joe Pulizzi, content marketing strategist en auteur van het boek ‘Get Content Get Customers’, stelt op zijn weblog dat er vijf belangrijke argumenten zijn waarom allereerst een contentstrategie moet worden uitgedacht voordat social media wordt geïntegreerd in de marketingplannen van een bedrijf of organisatie:

• social media werkt niet zonder dat je iets waardevols te zeggen hebt
• publiceren is marketing, marketing is publiceren
• social media activiteit betekent niet dat je de marketingdoelen volbrengt
• het is de content die uiteindelijk gedeeld wordt door social media
• social media = ik hoor je + ik luister naar je + ik begrijp het

Drie van deze argumenten kunnen in mijn ogen een verklaring zijn van het voorlopige succes van de Duckstadse social media campagne.

Duckstad publiceert

Joe Pulizzi stelt dat publiceren marketing is. Vraag jezelf af of je informatie levert zoals een uitgever dit ook doet aan zijn lezers. Essentieel onderdeel hierbij is een publiceerplanning waarin je aangeeft wanneer content wordt gepland, geproduceerd, en gepubliceerd. Ook dit lijkt na tien dagen al prima uitgevoerd te worden in Duckstad. Gezamenlijk hebben zij in tien dagen al 110 tweets gepost, en het lijkt erop dat deze tweets zorgvuldig worden gepland om elkaar aan te vullen en te versterken.

Donald Duck waardevol?

De berichten van Donald Duck of Govert Goudglans zullen niet voor iedereen iets waardevols te zeggen hebben, maar zoals gezegd lijkt over elke tweet te zijn nagedacht, en alle tweets uit heel Duckstad zorgen voor synergie; ze vullen elkaar aan en er ontstaat een hele verhaallijn. Door het ontstaan van deze verhaallijn krijgt automatisch elke tweet meer waarde. Ook wordt er meer waarde gecreëerd door in te spelen op actualiteiten, zoals de eerste tweet van @DagobertDuckNL na het vallen van het kabinet:

Dat individuen de informatie die de Duckstadbewoners te vermelden hebben waardevol vinden, blijkt in mijn ogen ook uit het aantal volgers. Elke duckstadbewoner heeft na 10 dagen ‘campagne’ gemiddeld 363 volgers, waarbij Donald Duck zelf de lijst aanvoert met momenteel 793 volgers. Ook ontstaan er zogenoemde twitterlists waarin gebruikers alle Duckstadbewoners kunnen volgen (te vinden bij @elger en @michielveenstra), die samen inmiddels ook al meer dan 500 volgers hebben.

Dagobert Duck retweeten

Om uiteindelijk een groter publiek te bereiken dan de mensen die actief jou als bedrijf of organisatie volgen is het van belang dat je content gedeeld wordt door social media. Dit lijkt voor de bewoners van Duckstad geen probleem. Wanneer gekeken wordt naar bijvoorbeeld de tweet van @DagobertDuckNL na het vallen van het kabinet, zien we dat deze al door 96 personen is geretweet, oftewel door hen herhaald aan de eigen volgers. Dit toont in mijn ogen aan dat de content die gepubliceerd wordt in Duckstad in een bepaalde mate en voor een bepaalde doelgroep als waardevol wordt gezien. Joe Pulizzi doet ook een interessante uitspraak met betrekking tot het delen van jouw content door consumenten: “If your content is something that your customers are willing to share, you’ve unlocked the secret of engagement.”. Dat Duckstad er in slechts tien dagen al in slaagt dat enkele berichten al vele malen zijn gedeeld door volgers is in mijn ogen ook een belangrijk succes van de Duckstadse social media campagne, en toont aan dat consumenten zich betrokken voelen en geïnteresseerd zijn in de gecreëerde content.

Donald Duck is menselijk

Carr (2008) stelt dat sociaal netwerken niet hetzelfde is als adverteren. Zij stelt dat het een conversatie is, en personen hebben geen conversaties bij bedrijven, maar met personen bij die bedrijven. Ook Cook (2009) bevestigd dit door te stellen dat sociale media draait om menselijke interactie. Aan de ene kant is dit sterkt uitgevoerd in de Duckstadse social media campagne door voor elk character zijn eigen twitteraccount te creëren. Hierdoor hebben consumenten geen conversatie met het bedrijf achter de Donald Duck, maar met de characters zelf. Waar het echter (nog?) wel aan ontbreekt is de interactie met deze characters, wat momenteel nog vooral eenrichtingsverkeer van consument naar character is.

Conclusie

Zoals gezegd door @michielveenstra zijn er al meerdere reacties van mensen die na het lezen van de tweets uit Duckstad weer geïnteresseerd zijn in het lezen van de Donald Duck, natuurlijk de ultieme graadmeter van het slagen van deze social media campagne. Waarschijnlijk zal deze social media campagne gaan leiden tot nieuwe abonnees op het weekblad Donald Duck, een effect dat aantoont dat men er bij de Donald Duck perfect in is geslaagd om met behulp van content de interesse in het product dusdanig de vergroten. Ook voor mij als Donald Duck lezer heeft het toegevoegde waarde. Waar je als abonnee eerder enkel op vrijdagmiddag de verhalen van Donald Duck las, is het nu mogelijk om de characters de hele week te volgen, iets wat tot alleen maar meer ‘engagement’ leidt.

Geen enkel ander bedrijf is natuurlijk te vergelijken met het bedrijf achter de Donald Duck, maar in mijn ogen kunnen vele bedrijven in Nederland, momenteel al actief in social media of nog niet, leren van de manier waarop de Donald Duck twitter actief inzet met behulp van content zonder dat zij agressief proberen een product of dienst te verkopen. Dat bedrijven als UPC Webcare en T-mobile succesvol zijn op Twitter wordt in mijn ogen vooral verklaard door het dienstverlenende karakter van deze bedrijven. Donald Duck toont in mijn ogen aan dat ook bedrijven met een fysiek product social media op een sterke manier als marketingtool kunnen inzetten.

Als Disneyliefhebber kijk ik natuurlijk wel door een roze bril naar deze social media campagne. Mocht je een totaal andere kijk hebben op de effectiviteit van Duckstad op Twitter, dan ben ik daar erg benieuwd naar. Ook is nog niet duidelijk of de Duckstadse twitteraccounts daadwerkelijk gevuld worden door de mensen achter Donald Duck weekblad, maar gezien de content die men publiceert kan dat in mijn ogen toch eigenlijk niet missen. Het is misschien wel wat voorbarig om na tien dagen al te spreken van een social media succes, maar ik ben erg benieuwd hoe deze campagne zich verder gaat ontwikkelen.

Update:

Dat de twitteraccounts daadwerkelijk onderdeel zijn van het Weekblad Donald Duck blijkt uit een bericht van gisteren op de website van Donald Duck: “Het reilen en zeilen in Duckstad is sinds kort ook te volgen op Twitter”, waarbij een link wordt gegeven naar de eigen duckstad-twitterlist.

Introduction

To start this reflection, I will introduce my theme during this course. In my opinion is having more social contacts a great advantage of living in a digital world. A larger social network has advantages for networking and other social activities, and is in my opinion a great improvement of ‘life’. I am trying to gain more knowledge by reflecting the articles of this week on my theme.

Who are local?

An interesting point in the article of Churchill and Ubois (2009) is about the definition of the term ‘local’. According to Churchill and Ubois, ‘local’ wasn’t only used to describe things physically proximate or within a proscribed neighborhood. ‘Local’ was also used to relate to affiliation and personal identity. The result that the most common news ‘channel’ is word of mouth through groups one identifies with underscores the different use of ‘local’, and that it may be based on human relationships in friendship and identity networks, and not just geography. Boyd and Ellison (2008) state in their article that some social networks help people who don’t know each other to connect based on shared interests, political views, or activities. Boyd and Ellison (2008) also mention that many social networks attract very homogeneous groups. Referring the statements by Boyd and Ellison (2008) to the point about locality by Churchill and Ubois (2009), we could say that the digital world is a great opportunity to provide users with ‘local’ information, where ‘local’ is defined as based on human relationships and identity networks, because of the easy connection between people with shared interests. Another advantage of digital media is that newspapers are a static form of news, so they could never provide users tailored news based on their human relationships, interests, or identity networks. New forms of digital media are in most cases very dynamic, and can deliver news based on these interests and relationships. As mentioned by Churchill and Ubois (2009), consumption of news has moved from reading newspapers to other contexts. The rise of internet news sites, and mobile devices that can have access everywhere means that more information is readily available, but also that information can be tailored on specific needs and interests of the user.

Important question concerning my theme is how does this ‘local’ news consumption relates to having more social contacts in the digital world? As said before, the digital world provides a lot of opportunities to provide tailored news to users. Social networks for instance have possibilities to join communities for people with the same interests. News is shared on this communities, but there is also the possibility to get to know other people who also joined this community, with that same interest, or in other words, people who are ‘local’ to you. The important question that remains after this analysis is: Does the mere exposure to people with the same interests (who are ‘local’ to you) all over the world lead to more social contacts?

What are contacts?

As noted in the first paragraph, my theme is ‘having more social contacts living in a digital world’, but what are contacts exactly? And do people have the same definition and criteria for social contacts? Boyd and Ellison (2008) state that friends on social networks are not the same as friends in the everyday sense. According to them, “friends on social networks provide a context by offering users an imagined audience to guide behavioral norms”. They also state that the term friends can be misleading, because the connection not always means friendship like in our everyday language, and that the reasons why people are connected are varied. I think this is a very interesting point for discussion, because this raises the question if it is really true that we have more social contacts living in a digital world. Couldn’t it be that we changed our definition of social contacts? And that in the digital world we mention more people as social contacts than in other contexts?

Parasocial interaction

An example I would like to show here is the form of parasocial interaction. This occurs when we respond to a media figure as though he or she is a real person. Or in other words it is the complex web of relationships between individual media users and the people who populate the media environment (Giles, 2003). When you look at for example the death of Michael Jackson, you can see that a lot of fans responded to his death in a way that they felt a personal bond with Michael Jackson. Can we call this bond a social connection?

Two essential functions of parasocial interaction are companionship and personal identity. Personal identity is undoubtedly the basis of the appeal of audience-participation television. Viewers recognize versions of themselves on screen, and the processes operated then can be defined as parasocial interaction. Van Dijck (2009) states that the surge of reality television has boosted the participation of ‘ordinary people’ in broadcast productions, making the user an ‘active participant’. Could the passive recipient create a parasocial relationship with this active participant? Unfortunately my knowledge of parasocial interaction is small, so this raises some questions with me. Can we define a parasocial relationship as ‘having a social contact’? And if so, does the participation of ‘ordinary people’ in broadcast productions creates more social contacts because we can identify with them? If a parasocial relationship is as ‘having a social contact’, this would still be a question like “which came first, the chicken or the egg?”. Could it be that parasocial interaction reshaped our definition of social contacts? Or could it be that parasocial relationships become social contacts because of our reshaped definition?

Van Dijck (2009) argues that we can see a definite paradigm shift in the way media content is produced and circulated. With the media technologies of today, ordinary citizens can be media producers and consumers. In other words, citizens can be sender and receiver, which can create online relations or contacts. Van Dijck (2009) makes a distinction in user behavior, and comes with six levels on a participation ladder: 13 percent are ‘active creators’, 19 percent are ‘critics’, 15 percent are ‘collectors’, 19 percent are ‘joiners’, 33 percent are ‘passive spectators’, and 52 percent are ‘inactives’. Van Dijck (2009) concludes by saying that participation is thus a relative term when over 80 percent of all users are in fact passive recipients. But is being a so called ‘passive spectator’ so passive? ‘Passive spectators’ perform activities such as watching created video’s and reading posted blogs. Referring to parasocial interaction, this could mean that for example a ‘passive spectator’ feels a bond with an ‘active creator’, who creates online content and shares personal items.

Staying in touch

The article of Lazonick (2007) is about globalization of the ICT labour force. The article shows how the development strategies of the East-Asion nations interacted with investment strategies of ICT companies from the US to generate a global supply of ICT labour. In this article the problem of brain drain is mentioned. Brain drain occurs when developing nations invest in their education of engineers and scientists, but when the most attractive employment opportunities are abroad. Challenge for countries like Korea where reversing this brain drain. They succeeded in this, partly because of many highly educated and very experienced Koreans or Taiwanese who had been pursuing successful careers in the US who played key roles in building indigenous research institutes and companies (Lazonick, 2007). As mentioned, ,most of these very experienced Koreans or Taiwanese had a successful career in the US. To stay in contact with their contact network they created in the US, they could use digital media. Boyd and Ellison (2008) say that the goal of making connections on for example SNSs are frequently between ‘latent ties’ who share some offline connection, instead of meeting strangers. This could mean that social networks don’t create a larger social network than your ‘offline world’, but what if we reflect this on the globalization like what happened with the experienced Koreans or Taiwanese? With the use of digital media they can maintain these social relationships, instead of losing them over time. In this case, globalization plays an important role in my theme, having more social contacts living in a digital world. When people stay ‘at home’ all their life, they will not create that much social contacts with they can’t maintain without a digital world, but with this growing globalization, people have to use digital media to contain social relationships with people far away. An important question concerning my theme after reading the article of Lazonick (2007) is what the relations are between the constructs ‘globalization’, ‘digital world’, and ‘a growing social network’.

References:

Boyd, D. M. & Ellison, N.B. (2008). Social network sites: Definition, history and scholarship. Journal of Computer-Mediated Communication, 13, 210-230.

Churchill, E., Ubois, J. (2009). Lead type, dead type: New patterns of local news production and consumption. Paper presented at EPIC 2009, Ethnographic Praxis in Industry Conference, Chicago, IL. August 30th-September 2nd.

Giles, D. (2003). Media Psychology. Lawrence Erlbaum Associates, Publishers.

Lazonick, W. (2007). Globalization of the ICT Labour Force (pp. 75-100). In: Mansell, R., Avgerou, C., D. Quah and R. Silverstone (2007). The Oxford Handbook of Information and Communication Technologies, Oxford University Press.

Van Dijck, J. (2009). Users like you? Theorizing agency in user-generated content. Media Culture & Society, 31(1), 41-58.

To begin this reflection, I would like to introduce my theme during this course. In my opinion is having more social contacts a great advantage of living in a digital world. A larger social network has advantages for networking and other social activities, and is in my opinion a great improvement of ‘life’. This theme has some connections with the five articles, and I would like to discuss these connections.

At some points the articles give an explanation why the number of social contacts are growing in this digital world. Since the telegraph there was a lot of remediation, improving older media, all with the goals to be “present” at places where one was not and to contact others when you need them (de Vries, 2005). Most remediation is seen with the mobile phone, which is to date combining all the possibilities of existing media, especially with new devices like smartphones or iphones. With creating such so called ‘devices’, we get closer to an environment where we can ‘communicate like angels’, and have the ability to access the information network at any time, at any place (de Vries, 2005). Is creating such an environment an explanation for a growing social network in a digital world? Without a digital world, we wouldn’t be able to contact people easily who are far away.

The article of Gergen (2002) states that we are present but simultaneously rendered absent, because one is absorbed by a technologically mediated world of elsewhere. This is an effect of living in a digital world, but what are the effects of this on the growing social network? Gergen (2002) says that we may see a shift from vertical relationships to horizontal relationships, which means that technologies of absent presence spread our attention, with the effect of an expanding relationship network. This shift can lead to a devaluation of relationship depth. This could be an explanation for having more social contacts in a digital world, but it doesn’t give me a fulfilling explanation why the shift from vertical relationships to horizontal relationships is happening.

Could the Uncertainty Reduction Theory be an explanation for this? Core assumption of the Uncertainty Reduction Theory is that people want to reduce uncertainty about themselves and each other when meeting other people, to increase each other’s predictability. The mechanisms by which people exchange information may be limited in Computer Mediated Communication settings (Tidwell & Walther, 2002). For example, a weak point of communicating with a mobile phone or through the internet is the absence of visual cues in most of the cases, which can lead to miscommunication (de Vries (2005). Could the limited options of reducing uncertainty be an explanation for the loss of relationship depth, and the existence of more horizontal relationships? Because of the loss of non-verbal cues, CMC relationship partners don’t use indirect questions, that are normally used in FtF relationships. Instead, CMC relationship partners appeared to use more direct, interactive uncertainty reduction strategies than did their FtF counterparts. Their exchanges were more intimate and led to confidence levels similar to their FtF counterparts. It is even stated that CMC relationship partners are more effective with these intimate exchanges than FtF relationship partners who act similarly (Tidwell & Walther, 2002). The conclusions of Tidwell & Walther don’t show any sign of a weaker reduction of uncertainty in CMC relationships, which leads me to a conclusion that Uncertainty Reduction Theory isn’t a good fit for explaining the shift from vertical relationships to horizontal relationships.

Can the Uncertainty Reduction Theory be seen as an explanation for the growing group of social contacts in a digital world? An unstated boundary of the Uncertainty Reduction Theory is that partners encounter each other physically when they interact, but this boundary is theoretically irrelevant, and could be dismissed (Tidwell & Walther, 2002). Westerman, van der Heide, Klein and Walther (2008) conducted an experiment about the ways people seek information about others. This study shows that people use anonymity-channels to seek information about less-known targets, and identifiable channels to seek information about more well-known targets. Social networking sites for example give the opportunity to be both identifiable and unidentifiable, and are used for seeking information about both lesser-known and better-known targets.

This article discusses the use of Uncertainty Reduction Theory to answer the question of what channels people use to get information about other people, but doesn’t mention a growing social network because of Uncertainty Reduction Theory. With the existence of al digital media, we have the opportunity to seek information about each other, and, in this way, reduce uncertainty. Could this be an explanation for a growing social network? It isn’t only the information we have stored online which can reduce uncertainty, but also the option to use for instance Skype to contact someone who is far away. With the use of this software, we can still reduce uncertainty, even when someone is far away. The assumption that I make of this is; since we have the opportunity to reduce uncertainty in many digital ways, we can have relationships with people from who we couldn’t reduce uncertainty without the use of the digital media.

One of the disadvantages of these options to reduce uncertainty by using digital media, is shown in the article from Coutu (2007). This article shows the job application of Mimi Brewster. After her very positive interview, the HR department found something to worry about using the Google search engine. In this case, we could say that HR tried to reduce uncertainty about Mimi Brewster, but because she didn’t took care of her Google results, this attempt failed. These old searchresults are a threat for people, because information posted today will still be available years from now, and could cause a situation like Mimi Brewster’s situation.

What will the effects be of these Google results for Mimi Brewster, and should she have done some things different? The article of Ryan (2006) is about notification norms (information-handling imperatives), and depends of the variables ‘who’, ‘when’, and ‘how’. With the growth of digital media, it is even harder for careful notifiers to control the subsequent trajectory of information, because, as in case of Mimi Brewster, information is spread through a lot of digital channels, and in her case is uncontrollable. This so called third-person notification is hard to manage, because you are in most cases dependent of a third party sharing information about you. Could it be that the change of the digital world goes faster than the change of our notification norms, and that this is an explanation for the fact that Mimi Brewster did not mention about these Google hits? We should be aware of the digital speed and possibilities, and adapt our notification norms to these properties.

The most important question I have after reflecting on these five articles is the question about Reducing Uncertainty and making social contacts. In that case I would refer to the research of Westerman et al. (2008), and would ask the following question: Do the possibilities to search information about each other using the digital world lead to more social contacts, because we can reduce uncertainty about other people?

References

Coutu, D. (2007). We Googled You. Harvard Business Review, 85(6), 37.

De Vries, I. (2005). “Mobile Telephony: Realising the Dream of Ideal Communication?”, in: Lynne Hamill & Amparo Lasen (eds.), Wireless World: Mobiles – Past, Present and Future (London: Springer).

Gergen, K. J. (2002). The Challenge of absent presence. In: Perpetual Contact. Mobile Communication, Private Talk, Public Performance (pp. 227-242). Eds. J. E. Katz and M. Aakhus. Cambridge University Press.

Ryan, D. (2006). Getting the Word Out. Notes on the Social Organization of Notification. Sociological Theory, 24(3), 228-254.

Tidwell, L. C., & Walther, J. B. (2002). Computer-mediated communication effects on disclosure, impressions, and interpersonal evaluations: Getting to know one another a bit at a time. Human Communication Research, 28, 317–348.

Westerman, D., Van Der Heide, B., Klein K.A., & Walther J.B. (2008). How do people really seek information about others? Information seeking across Internet and traditional communication channels. Journal of Computer-Mediated Communication, 13, 751-767.

In het kader van het vak Academisch Schrijven (onderdeel van de pre-master Communicatiewetenschappen aan de Universiteit Twente) heb ik in 2009 onderstaand onderzoeksvoorstel geschreven. Het onderzoek zelf is niet uitgevoerd.

Inleiding

Internet is onder ouderen nog altijd sterk in opkomst, zoals blijkt uit een onderzoek van de Stichting Internetreclame [STIR] (2008). Dit onderzoek toont aan dat bij vijftigplussers de internetpenetratie van 52% in 2006 is gestegen naar 59% in 2007. Waar de doorsnee bezoeker op de meeste websites niet tegen problemen aanloopt, zijn er bepaalde minderheden zoals deze ouderen op het internet die wel problemen ondervinden bij het gebruik van websites (Chadwick-Dias, McNulty & Tullis, 2003).

Om websites voor zoveel mogelijk mensen toegankelijk te maken, zijn de Nederlandse Webrichtlijnen opgesteld. De Webrichtlijnen moeten zorgen voor betere websites die goed toegankelijk zijn voor alle bezoekers, toepassingen en browsers. Deze Webrichtlijnen zijn toepasbaar op alle websites, waardoor dit niet enkel geldt voor overheidswebsites.

Aanleiding

Dit onderzoek richt zich op de invloed van Webrichtlijnen op de gebruikersvriendelijkheid voor ouderen. Om het belang van dit onderzoek aan te tonen zal allereerst worden besproken waarom ouderen een belangrijke doelgroep zijn op het internet, en wat de typische kenmerken zijn van deze oudere internetgebruikers. Vervolgens zal de definitie van gebruikersvriendelijkheid worden besproken, aangezien dit een van de belangrijkste constructen van dit onderzoek is die gemeten zal worden tijdens het experiment.

Nederland is niet het enige land dat gebruik maakt van opgestelde richtlijnen. Er zullen enkele andere richtlijnen besproken worden, en de effecten van deze richtlijnen op gebruikers. Op deze wijze zal de vraag wat exact de invloed zal zijn van de Nederlandse Webrichtlijnen extra kracht worden bijgezet. Als laatste punt zal het onderdeel Webrichtlijnen worden besproken, om een zo duidelijk mogelijk beeld te geven waarom het van belang is dat juist deze richtlijnen in dit onderzoek gebruikt worden.

Ouderen en internet

Meerdere onderzoeken, welke in dit onderdeel besproken zullen worden, tonen aan dat de doelgroep ouderen een groep is op het internet waar webontwikkelaars en bedrijven extra rekening mee moeten houden als het gaat om de gebruikersvriendelijkheid. Onder de doelgroep ouderen verstaan wij individuen met een leeftijd van 50 jaar of ouder, dezelfde definitie van ouderen als gebruikt bij het onderzoek van de Stichting Internet Reclame. Onderzoek van Chadwick-Dias, McNulty en Tullis (2003) toont aan dat ouderen tegen meer gebruikersproblemen aanlopen op het internet dan jongere volwassenen. Wanneer ontwerpaanpassingen worden gedaan om aan de unieke behoeften van ouderen tegemoet te komen, is het resultaat dat dit ook de jongere volwassenen positief beïnvloedt. Chadwick-Dias et al. (2003) stellen dat het ervaren van een mindere gebruikersvriendelijkheid door ouderen waarschijnlijk komt door een groot aantal factoren. Dit zijn factoren als sociale, cognitieve, psychologische en fysieke factoren. Het algemene verschil in levenservaring is ook van invloed op het ervaren van een mindere gebruikersvriendelijkheid door ouderen. Onderzoek van Fukuda en Bubb (2003) toont aan dat ouderen en jongeren tegen dezelfde problemen aanlopen bij het gebruik van websites, maar dat ouderen naast de gezamenlijke problemen ook tegen problemen aanlopen die enkel bij ouderen gemeld worden. De oorzaken van deze problemen bij ouderen zijn het ouderdomsproces, zoals de afname van visuele en motorische functies. Door rekening te houden met de doelgroep ouderen wordt, zoals is aangetoond in het onderzoek van Chadwick-Dias et al. (2003), de ervaring ook voor jongere volwassenen beter.

Hieruit volgt dat het van belang is om te onderzoeken op welke wijze de ervaren gebruikersvriendelijkheid bij ouderen vergroot kan worden, om zo ook deze doelgroep een goede ervaring op het internet te geven.

Gebruikersvriendelijkheid

Om te onderzoeken hoe de ervaren gebruikersvriendelijkheid bij ouderen vergroot kan worden, is het van belang om een goede definitie van gebruikersvriendelijkheid te hanteren. Hiervoor wordt de definitie gehanteerd welke is gegeven door Nielsen (2003), welke stelt dat gebruikersvriendelijkheid een kwalitatief attribuut is welke een waardering geeft voor het gemak waarmee gebruikers interfaces gebruiken. Volgens Nielsen (2003) wordt gebruikersvriendelijkheid gedefinieerd door de vijf kwalitatieve componenten bekwaamheid van leren, efficiëntie, de mate van onthouden, fouten, en tevredenheid. Er is gekozen voor deze definitie van Nielsen aangezien hij gezien wordt als één van de belangrijkste internet gebruikersvriendelijkheids consultants op dit moment.

Webrichtlijnen

Verschillende richtlijnen zijn opgesteld in de wereld waaraan men kan voldoen om een zo goed mogelijke website te realiseren. Het World Wide Web Consortium (W3C), de organisatie die webstandaarden voor het World Wide Web ontwerpt, heeft bijvoorbeeld drie relevante sets met richtlijnen ontwikkeld om de toegankelijkheid van het internet te vergroten. Een van deze richtlijnen is het WCAG (Web Content Accessibility Guidelines), welke zich richt op de toegankelijkheid van websites voor mensen met een beperking. Het W3C stelt dat het volgen van deze richtlijnen in veel gevallen de internetinhoud beter bruikbaar maakt voor gebruikers in het algemeen. Abascal, Arrue, Fajardo, Garay en Thomás (2004) stellen dat ondanks het feit dat deze richtlijnen breed geaccepteerd zijn en gebruikt worden, ze verre van definitief zijn. Door de continu ontwikkelde internettechnologie moeten deze richtlijnen continu worden bijgesteld en aangepast. Ook stellen Abascal et al. (2004) dat er instellingen zijn welke eigen richtlijnen opstellen gerelateerd aan bepaalde groepen gebruikers, apparaten, taken of omgevingen.

Een voorbeeld van richtlijnen gericht op een bepaalde gebruikersgroep zijn de richtlijnen ontwikkeld door The National Institute on Aging (NIA) en de National Library of Medicine (NLM). Zij ontwikkelden in 2002 richtlijnen gepubliceerd onder de titel ‘Making your web site senior-friendly’. Deze checklist bevat 25 richtlijnen voor websites met als doelgroep gebruikers van 60 jaar en ouder. Onderzoek van Hart, Chaparro en Halcomb (2008) laat zien dat het toepassen van deze richtlijnen op een website leidt tot meer succes bij het vervullen van taken. Het toepassen van deze richtlijnen leidt echter niet tot significant betere efficiëntie, tevredenheid of voorkeur. Hieruit concluderen Hart et al. (2008) dat het voor webontwerpers van belang is om rekening te houden met de richtlijnen, maar hierbij niet de gebruikersvriendelijkheid uit het oog te verliezen.

Leporini en Paternò (2008) hebben een onderzoek uitgevoerd met betrekking tot de gebruikersvriendelijkheid voor mensen met een oogbeschadiging waarbij zijzelf een lijst met criteria hebben samengesteld. Dit hebben zij gedaan aan de hand van feedback van proefpersonen met een oogbeschadiging. Resultaten van dit onderzoek laten zien dat het naleven van deze opgezette criteria de gebruikersvriendelijkheid zowel kwalitatief als kwantitatief ten goede komt.

Aangezien ouderen evenals mensen met een beperking of een oogbeschadiging een groep is welke meer aandacht vereist dan de zogenoemde normale gebruiker, kan het juist toepassen van gestelde richtlijnen ook voor ouderen van belang zijn. Hart et al. (2008) tonen aan dat de richtlijnen ontwikkeld door het NIA en NLM geen significante invloed hebben op de gebruikersvriendelijkheid. Het onderzoek van Leporini en Paternò (2008) laat echter zien dat het niet onmogelijk is dat het toepassen van opgestelde richtlijnen leidt tot een verbeterde gebruikersvriendelijkheid voor ouderen.

De Nederlandse Webrichtlijnen

Een voorbeeld van richtlijnen die zijn ontwikkeld voor een bepaalde groep gebruikers, in dit geval de Nederlandse populatie, is de Webrichtlijnen. Om de toegankelijkheid, duurzaamheid, uitwisselbaarheid en vindbaarheid van informatie en diensten te vergroten heeft de Nederlandse overheid in 2004 de Webrichtlijnen ontwikkeld. De Webrichtlijnen zijn gebaseerd op algemeen bekende webstandaarden en op de toegankelijkheidsrichtlijnen van het W3C1, en bestaan uit 125 richtlijnen die alle betrokken partijen moeten volgen om websites met een zo hoog mogelijke kwaliteit en zo hoog mogelijke toegankelijkheid te ontwikkelen (Cinnamon Interactive & TNO Telecom, 2006). De toegankelijkheid van de Nederlandse overheidswebsites werd in april 2006 door de Tweede Kamer ter discussie gesteld, wat heeft geleid tot het Besluit Kwaliteit Rijksoverheidswebsites in juni 2006. Dit besluit houdt in dat alle te ontwikkelen websites van de Nederlandse overheid moeten voldoen aan de 125 richtlijnen zoals deze zijn opgesteld in de Webrichtlijnen. Aan het einde van 2010 moeten in ieder geval alle Nederlandse overheidswebsites voldoen aan deze opgestelde Webrichtlijnen. De Webrichtlijnen gelden natuurlijk niet enkel voor de Nederlandse populatie, maar zijn wel in het Nederlands opgesteld en in die zin bedoeld voor de Nederlandse markt.

Het toepassen van de Webrichtlijnen is niet enkel zinvol voor overheidsinstanties, maar eigenlijk voor alle bedrijven en particulieren die een website ontwikkelen of laten ontwikkelen. Door te voldoen aan de Webrichtlijnen wordt er voor gezorgd dat alle informatie en diensten die door de website worden aangeboden beschikbaar zijn, en niet worden gehinderd door het gebruik van bepaalde hulpmiddelen of functiebeperkingen.
Gezien het belang dat de Tweede kamer hecht aan de opgestelde Webrichtlijnen om de toegankelijkheid van websites van de Nederlandse overheid te vergroten, is het van belang om te onderzoeken wat exact de invloed zal zijn van deze gestelde richtlijnen op de ervaring van personen, en in dit geval oudere internetgebruikers. Van de richtlijnen welke wereldwijd gehanteerd worden bestaat zoals gezegd empirisch bewijs van het effect ervan op ouderen of een andere specifieke doelgroep. Er bestaat echter nog geen empirisch bewijs van de invloed van de opgestelde Webrichtlijnen op in dit geval ouderen.

Onderzoeksvraag

Zowel Fukuda en Bubb (2003) als Chadwick-Dias et al. (2003) stellen dat ouderen tegen meer problemen aanlopen op het internet dan de jongere volwassenen. Dit houdt in dat bij het ontwikkelen van een website speciale aandacht moet worden besteed aan de groep ouderen. Webrichtlijnen zouden in zulke gevallen van invloed kunnen zijn. De mate van invloed kan verschillen per gestelde richtlijnen en per gestelde doelgroep. De opgezette richtlijnen door Leporini en Paternò (2008) voor mensen met een oogbeschadiging leiden tot een verbeterde gebruikersvriendelijkheid, zowel kwalitatief als kwantitatief. Onderzoek van Hart et al. (2008) laat echter zien dat het volgen van bepaalde richtlijnen niet altijd tot een significante verbetering van de gebruikersvriendelijkheid leidt. Aangezien er geen overeenkomstig verband bestaat tussen de invloed van richtlijnen op de gebruikersvriendelijkheid voor minderheden op het internet, is het van belang om een onderzoek uit te voeren waarbij de Webrichtlijnen zoals deze door de Nederlandse overheid zijn opgesteld centraal staan. Op deze wijze wordt onderzocht wat de invloed is van de Nederlandse Webrichtlijnen.

Dit leidt tot de volgende onderzoeksvraag: Wat is de invloed van het toepassen van de door de Nederlandse overheid opgestelde Webrichtlijnen op de ervaren gebruikersvriendelijkheid door ouderen?

Methode

Algemeen

Om dit onderzoek uit te voeren is er gekozen voor een experiment. Om dit experiment uit te voeren zijn de verschillende methodes zoals deze gebruikt zijn in de genoemde onderzoeken onderzocht, waaruit het onderzoeksinstrument voor dit onderzoek is ontstaan.

Proefpersonen

Voor dit onderzoek wordt gebruik gemaakt van een groep van 50 ouderen met een minimale leeftijd van 50 jaar. Zij worden aselect toegewezen aan groep A (n=25) of groep B (n=25), oftewel de experimentele groep of de controlegroep.

Materiaal

Voor dit onderzoek wordt gebruik gemaakt van een computerlaboratorium met daarin 50 PC’s met Windows XP. Op al deze computers is een versie van Microsoft Internet Explorer 7 geïnstalleerd. Voor dit onderzoek zijn twee versies van een fictieve website ontworpen en geprogrammeerd. Bij versie A van deze fictieve website is geen rekening gehouden met de Webrichtlijnen, terwijl versie B van deze fictieve website volledig geoptimaliseerd is volgens de Webrichtlijnen.
Voor het meten van gebruikersvriendelijkheid, waaronder de tijd welke de participanten nodig hebben bij de uitvoering van bepaalde opdrachten en de mate van succes hierbij, wordt gebruik gemaakt van WebRemUSINE (Web Remote USer INterface Evaluator) (Paganelli & Paternò, 2003). Deze applicatie zorgt voor het loggen van gegevens als bezochte pagina’s, de mate van scrollen en het aanpassen van het formaat, pagina patronen, muisklikken en bezoekersduur. Een vragenlijst bestaande uit 20 vragen is opgesteld om de onderdelen te meten welke niet meetbaar zijn met WebRemUSINE. Deze vragenlijst maakt gebruik van een vijf-punts likertschaal.

Procedure

De experimentele groep en de controlegroep krijgen in eerste instantie beiden een dezelfde fictieve voorbeeldwebsite te zien. Deze website wordt getoond in een kader waarbij onder het kader een opdracht verschijnt. Van de participanten wordt gevraagd om deze opdracht op een zo snel en goed mogelijke manier te volbrengen. Op deze wijze zijn de participanten bekend met de manier van onderzoek wanneer ze de daadwerkelijke website voor zich krijgen.

Vervolgens wordt de participanten van beide groepen de fictieve website getoond waarbij geen rekening is gehouden met de Webrichtlijnen. Deze staat wederom in een kader met daaronder de uit te voeren opdracht. Deze methode wordt een vijftal keer herhaald. Met behulp van de resultaten van WebRemUSINE kan vervolgens bekeken worden of er significante verschillen bestaan tussen de experimentele groep en de controlegroep in het volbrengen van de gegeven opdrachten.
Na het uitvoeren van deze eerste test krijgen de participanten wederom een vijftal opdrachten. Ditmaal krijgt de experimentele groep de volgens de Webrichtlijnen geoptimaliseerde website te zien, in tegenstelling tot de controlegroep die wederom de website waarbij geen rekening is gehouden met de webrichtlijnen voor zich krijgt. Alle factoren naast het optimaliseren worden in beide versies hetzelfde gehouden, zodat het gemeten effect betrekking heeft op het optimaliseren door middel van de Webrichtlijnen.
Naast de objectieve data welke wordt verkregen uit de tien uitgevoerde opdrachten, wordt de participanten ook gevraagd een vragenlijst bestaande uit 20 vragen in te vullen, waarmee vooral subjectieve data wordt verzameld. Deze vragenlijst bestaat uit vragen met betrekking tot de meningen en ideeën van gebruikers omtrent het gebruik van bijvoorbeeld afbeeldingen en snelkoppelingen, en de mate van tevredenheid over de website.

Analyse

WebRemUSINE slaat alle gegevens op in logbestanden welke vervolgens te analyseren zijn. Voor de analyse van de resultaten zal gebruik worden gemaakt van zowel een paired t test als een t test. Met behulp van de paired t test worden de verschillen onderzocht binnen de experimentele groep tussen de fictieve website die niet is geoptimaliseerd, en de fictieve website volgens de richtlijnen. Met behulp van de t test zullen de verschillen worden onderzocht tussen de experimentele groep en de controlegroep. De resultaten van de vragenlijst zullen afzonderlijk geanalyseerd worden. Hierbij zal wederom per gesteld onderdeel een t test kunnen worden uitgevoerd om de verschillen te zien tussen de controlegroep en de experimentele groep. Ook kan per onderdeel van de vragenlijst een paired t test worden uitgevoerd om de verschillen te onderzoeken binnen de experimentele groep tussen de fictieve website die niet is geoptimaliseerd, en de fictieve website volgens de richtlijnen. Voor alle analyses is een alpha van .05 geselecteerd als significantieniveau.

Eerdere onderzoeken over opgestelde webrichtlijnen en de ervaren gebruikersvriendelijkheid van ouderen of personen met een visuele beperking (Leporini en Paternò, 2008, Hart, Chaparro & Halcomb, 2008) laten zien dat er geen overeenkomstig verband bestaat tussen de invloed van richtlijnen op de gebruikersvriendelijkheid voor minderheden. In dit onderzoek zal daarom onderzocht worden of het toepassen van de Webrichtlijnen kan bijdragen aan het verminderen van de problemen die ouderen ondervinden op het internet. Anders gesteld, er wordt onderzocht of deze Webrichtlijnen kunnen bijdragen aan een betere gebruikersvriendelijkheid bij ouderen.

Referenties

Abascal, J., Arrue, M., Fajardo, I., Garay, N. & Tomás J. (2004). The use of guidelines to automatically verify Web accessibility. Universal Access in the Information Society, 3, 71-79.

Chadwick-Dias, A., McNulty, M. & Tullis, T. (2003). Web usability and age: how design changes can improve performance. Proceedings of the 2003 conference on Universal usability, 30-37.

Cinnamon Interactive & TNO Telecom (2006). Webrichtlijnen voor de Overheid, versie 1.2.

Fukuda, R. & Bubb, H. (2003). Eye tracking study on Web-use: Comparison between younger and elderly users in case of search task with electronic timetable service. PsychNology Journal, 1(3), 202-228.

Hart, T.A., Chaparro, B.S. & Halcomb, C.G. (2008). Evaluating websites for older adults: adherence to ‘senior-friendly’ guidelines and end-user performance. Behaviour & Information Technology, 27(3), 191-199.

Leporini, B. & Paternò, F. (2008). Applying Web Usability Criteria for Vision-Impaired Users: Does It Really Improve Task Performance? Journal of Human-Computer Interaction, 24(1), 17-47.

Nielsen, J. (2003). Usability 101: Introduction to Usability. Verkregen op 28 mei 2009 van http://www.useit.com/alertbox/20030825.html

Paganelli, L., and Paternò F. (2003). Tools for remote usability evaluation of Web applications through browser logs and task models. Behavior Research Methods, Instruments, and Computers, 35(3), 369–378.

Stichting Internet Reclame (2008). STIR Internet Jaarboek 2008.