Futbolweek

Wszędzie ten Fly Emirates

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Wed, 21 Aug 2013 22:39:00 +0000

Real Madryt z lat dziewięćdziesiątych XX wieku pamiętam głównie z opowieści i wszelakich tekstów traktujących o tamtym okresie. Trochę starszym ode mnie często kręci się łezka w oku na samą myśl o ostatniej dekadzie ubiegłego stulecia. I nie chodzi wcale o sferę sportową, a biznesową. Od 1992 do 2000 na koszulkach Królewskich widniało logo firmy Teka produkującej artykuły gospodarstwa domowego (m.in. kuchenki i okapy). Miliony fanów tak mocno przywiązały się do tego znaku i sukcesów sportowych, które piłkarze osiągali nosząc ówczesne trykoty, że nie mogli się pogodzić z kolejnymi sponsorami i czasami nawet do dzisiaj tęsknią za Teką.

Obecnie sponsor główny, którego logo widnieje na koszulkach, jest nieodłączną częścią piłki nożnej, a sam znak dodaje lub odbiera charakteru poszczególnym strojom. Czasami sponsor ma ogromne szczęście kiedy klub, na którego konto przelewa dziesiątki milionów rocznie, seriami zdobywa puchary. Innym razem odchodzi bez większego szumu.

Jakiś czas temu sporo hałasu narobiła informacja z Santiago Bernabeu o tym, że od sezonu 2013/2014 meczowe trykoty nie będą już okraszone logiem austriackiej firmy bukmacherskiej bwin.com. Ten sponsor pasował do koszulek jak żaden inny. Jego znak był minimalistyczny, elegancki, wyrazisty i świetnie komponował się w zasadzie z każdą koszulką, na której występował. Nic więc dziwnego, że wśród kibiców zapanował lament znany mi z opowieści o zakończeniu umowy między Realem Madryt i wspominaną Teką.

Bwin sponsoruje nie tylko Blancos, ale również AC Milan, Juventus Turyn, Olympique Marsylia, Manchester United, Bayern Monachium, czy Anderlecht Bruksela. Oprócz tego jest również związany z wyścigami motocyklowymi MotoGP, koszykarską Euroligą i Międzynarodową Federacją Koszykówki. Wcześniej bukmacher współpracował m.in. także z polskimi drużynami: reprezentacją w piłce ręcznej i Legią Warszawa.

Niczym jest jednak bwin w porównaniu z Fly Emirates. Linie lotnicze ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich należące do rządu w Dubaju kilkanaście lat temu weszły przebojem do światowego sportu i wszystko wskazuje na to, że prędko się z niego nie wyprowadzą.

Kiedy spytałem znajomych kibiców, z czym w sporcie kojarzy im się Fly Emirates wymienili kilka klubów piłkarskich, stadion Arsenalu Londyn, turniej tenisowy US Open i Formułę 1. Bezbłędnie, ale to dopiero niewielka cząstka inwestycji szejków w sponsoring sportu na całym świecie. Wiele działań przechodzi bez żadnego echa w Europie, bo są skierowane do innych grup docelowych.

Linie lotnicze z ZEA wspierają dziewięć dyscyplin sportowych. Nie są to tylko kluby, ale także turnieje, federacje, stajnie, stadiony i inne. Łącznie ponad pięćdziesiąt podmiotów. Jakich?

Formuła 1:
1. Grand Prix: Pięcioletni sponsoring Formuły 1 i ulokowanie reklam Fly Emirates na wszystkich torach, na których będą się odbywać wyścigi oraz przekazanie pasażerom linii lotniczych dostępu do specjalnego kanału poświęconego F1.

Futbol australijski:
1. Drużyny: Collingwood FC.

Golf:
1. Turnieje: Australian PGA Championship, Austrian Golf Open, Avantha Masters, Ballantine’s Championship, Barclays Singapore Open, DP World Tour Championship, Emirates Australian Open Championship, Irish Open, Boeing Classic, Japan Open, Ryder Cup, Maybank Malaysian Open, Thailand Open, UBS Hong Kong Open.

Jeździectwo:
1. Stajnie: Godolphin (należy do rodziny założyciela Fly Emirates i jest największą organizacją tego typu na świecie).
2. Wyścigi: Dubai World Cup (najbardziej ekskluzywny wyścig na świecie), Dubai World Cup (aspirujący do miana jednego z najbardziej prestiżowych wyścigów świata), Emirates Melbourne Cup (elitarny wyścig w Australii przyciągający co roku nawet 100 tys. widzów), Emirates Singapore Derby.

Krykiet:
1. Drużyny: Deccan Chargers, Durham Dynamos, Lord’s Taverners.
2. Organizacje: Sędziowie Międzynarodowej Rady Krykieta (ICC), Międzynarodowa Rada Krykieta (możliwość reklamowania się na wszystkich turniejach pod banderą ICC).
3. Stadiony: Emirates Durham International Cricket Ground.

Piłka nożna:
1. Drużyny: AC Milan, Paris Saint-Germain, Hamburger SV, Real Madryt, Olympiacos Pireus, Arsenal Londyn.
2. Stadiony: Emirates Stadium, stadion Emirates (Dubaj).
3. Ligi/Puchary: AFC Champions League, AFC Cup, AFC Challenge Cup i wiele rozgrywek klubowych drużyn kobiet i młodzieży (dzięki współpracy z AFC - azjatyckim odpowiednikiem UEFA), Liga Zain Saudi (piłkarska liga w Arabii Saudyjskiej), Emirates Cup (coroczny turniej na Emirates Stadium o Puchar Emirates).
4. Organizacje: FIFA.
5. Szkółki piłkarskie: Arsenal Soccer Schools w Dubaju (szkółka dla chłopców i dziewcząt).

Rugby:
1. Drużyny: Emirates Western Force (Australia), USA Rugby (reprezentacja), Emirates Men’s Division 1,2,3 Club Championships, Emirates Women’s Division 1 i 2 Club Championships, Emirates Men’s Club 7’s, Emirates Women’s All Star 7’s.
2. Ligi/Puchary: Emirates Airline Dubai Rugby Sevens, Emirates Airline Glasgow Sevens, Emirates Super League Final i Emirates Women’s Premier League Final (ligowe rozgrywki w USA).
3. Organizacje: Międzynarodowa Rada Rugby (patronat nad sędziami i urzędnikami IRB).
4. Stadiony: 7he Sevens (elitarny stadion do rugby w Dubaju).

Tenis:
1. Rankingi: Ranking ATP.
2. Turnieje: BNP Paribas Open, Dubai Tennis Championships, Emirates Airline US Open Series, Internazionali BNL d'Italia, Rogers Cup, US Open.
3. Inne: Sponsor wręczający trofea ATP World Tour No. 1, ATP Newcomer of the Year (dla Debiutanta Roku).

Żeglarstwo:
1. Drużyny: Emirates Team New Zealand.

Ranking rankingiem, a gdzie wasz zdrowy rozsądek?

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Thu, 04 Jul 2013 13:51:00 +0000

Dzisiaj opublikowano ranking FIFA podsumowujący czerwcowe zmagania reprezentacji. Polska znów nie ma się czym chwalić, bo zanotowała kolejny spadek. Tym razem aż o dziesięć miejsc w porównaniu do poprzedniego miesiąca. Zajmujemy więc 75. lokatę - najniższą w historii. To drugie notowanie z rzędu, w którym spadliśmy (poprzednio o dwie pozycje) i ósme bez awansu choćby o jedno miejsce. Oczywiście można narzekać, że wyprzedzają nas Haiti, Libia, czy Gwinea. Pytanie, czy rzeczywiście mamy się na kogo/co złościć? I czy za wszystko odpowiadają tylko i wyłącznie piłkarze i trener?

Na początek trzeba zobaczyć kto nas wyprzedził w porównaniu do ubiegłego zestawienia. Są to m.in. Armenia, Austria, Finlandia, Gwinea, Iran, Republika Zielonego Przylądka, Senegal i Szkocja - drużyny, które w czerwcu brały udział w eliminacjach do Mistrzostw Świata w Brazylii.

Teraz weźmy na warsztat Polskę, która w czerwcu rozegrała dwa mecze. Zanotowała zwycięstwo (Lichtenstein) i remis (Mołdawia). Spotkanie z Lichtensteinem było towarzyskie, a więc mimo wygranej otrzymaliśmy za nie mniej punktów, niż za ewentualny triumf w eliminacjach do przyszłorocznego mundialu. Starcie z Mołdawią zakończyło się podziałem punktów, czyli straciliśmy szansę na zgarnięcie sporej liczby oczek, bo wygrana w eliminacjach jest punktowana wyżej, niż w sparingu.

Teraz zobaczmy na sytuację Gwinei, która także rozegrała dwa spotkania. Oba w el. do MŚ i oba zwycięskie. A więc siłą rzeczy dostała dużo więcej punktów, niż my.

A co z Republiką Zielonego Przylądka, bo to jeden z krajów, który najbardziej kłuje w oczy polskich kibiców? Także rozegrała dwa mecze. Także zwycięskie i także w el. do MŚ.

Warto również wziąć pod uwagę, że przy obliczaniu rankingu FIFA uwzględniana jest pozycja w tymże zestawieniu rywala tuż przed meczem, co też ma wpływ na końcowy wynik.

Sprawa jest prosta. W tym wypadku nie wszystko zależało od samych zawodników. Oczywiście zwycięstwo samo nie przyjdzie, ale w czerwcu swoje zrobił także terminarz. Mam nadzieję, że krzykacze wezmą sobie do serca fakty.

_____

Oficjalny wzór na obliczanie pozycji w rankingu FIFA:

wersja angielska tutaj
wersja polska tutaj

Filozofia Ancelottiego i gorączka Realu

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Tue, 02 Jul 2013 18:41:00 +0000

Doskonale pamiętam jak po wygranym przez Inter Mediolan w 2010 roku finale Ligi Mistrzów biała część Madrytu skakała z radości, bo oto Jose Mourinho, który z każdym klubem zdobywa najcenniejsze trofea zawita na Santiago Bernabeu by i Realowi wypchać gablotkę nowymi pucharami. Oczekiwań w zasadzie nie było wiele - wygrać Champions League i przerwać dominację Barcelony na krajowym podwórku. Patrząc z polskiej perspektywy to istny kosmos, ale z poziomu Królewskich - zwykła codzienność.

Zamiast spektakularnych rekordów przyszło nam oglądać wyrównane mecze z Atletico Madryt, czy niezapomniany dwumecz przeciwko trzecioligowemu Alcorcón. Oczywiście były także chwile chwały i odzyskanie mistrzostwa oraz zwycięstwa w Gran Derbi. Wszystko to jednak za mało. Wciąż brakowało dziesiątego tytułu mistrza Europy. Pewnie w każdym innym europejskim potentacie The Special One dalej by pracował, ale nie w Madrycie. Tutaj rządzi prasa, która potrafi zniszczyć każdego.

I zniszczyła. A raczej zatruła życie Mou, który mimo przedłużenia kontraktu rzucił rękawicę i wrócił do Chelsea.Niezdrowe było już samo wyliczanie potencjalnych następców Portugalczyka niemal po każdej porażce. Zero szacunku ze strony madryckich dziennikarzy, ale cóż, taka kultura. Czy nam się to podoba czy też nie. Druga strona medalu jest taka, że Jose zamiast skupiać się na tworzeniu dobrej atmosfery w drużynie ucinał sobie słowne wojenki z prasą, walczył z sędziami i dzielił zawodników. Por que?

Pod koniec czerwca schedę po Mourinho objął Carlo Ancelotti. Z dostępnych na rynku kandydatów właściwie tylko on był tym, którego wyniki (te wcześniejsze jak i bieżące) pozwalałyby zaopiekować się Blancos bez kompleksów.

Studiując wczorajszą prasówkę trafiłem na ciekawy tekst w Marce, w którym poruszany jest temat filozofii Carlo Ancelottiego. Nazwano ją "Formułą JEC". Tajemnicze JEC oznacza "Jóvenes, Españoles y Canteranos", czyli po polsku "młodzież, Hiszpanie i wychowankowie". Dziennikarz słusznie zauważa, że Włoch podobnemu systemowi hołdował będąc trenerem Milanu, z którym m.in. dwukrotnie wygrał Champions League. Oczywiście taktykę dostosowuje się do piłkarzy, a nie odwrotnie. Ancelotti doskonale o tym wie. Sęk w tym, że Real świetnie pasuje do tej koncepcji. Podobnie jak Rossoneri. Inaczej było w przypadku Chelsea, czy Paris-Saint Germain.

Przyglądając się "JEC" mam nieodparte wrażenie, że będzie to wersja 2.0 czegoś, co Florentino Perez próbował zaszczepić przy Concha Espina 1 na początku XXI wieku. Wtedy jego poczynania na rynku transferowym nazwano "Zidanes y Pavónes" od kompletowania składu z wielkich gwiazdami (po kupnie Zidane'a w 2001 roku za ponad 65 mln euro został najdroższym piłkarzem świata) i uzupełniania go zdolnymi wychowankami np. Francisco Pavónem (w swoim czasie jednym z najlepszych obrońców klubu). Ostatecznie Galaktyczni nie byli aż tak galaktyczni, jak wyobrażał sobie to prezydent, który sam skapitulował w 2006.

Filozofia Pereza od 2008 roku jest wręcz kopią "ZyP" z małymi korektami. Choć sam klub stara się odcinać od porównań Blancos do "Los Galacticos", co wytrawniejsi zauważą, że jedynymi różnicami są nazwiska piłkarzy biegających po boisku i ilość zgromadzonych trofeów. Włodarze dalej popełniają te same błędy, co dekadę temu. Wciąż brakuje cierpliwości i planu wieloletniego zaufania. Prezydent Realu ciągle stara się zbyt mocno trzymać rękę na pulsie, choć pewne elementy swojego zachowania i tak już poprawił. Uległ The Special One i zwolnił swoją prawą rękę Jorge Valdano.

Okazało się, że wielkie nazwiska czasami grają gorzej, od rywali prezentujących na co dzień dużo mniejszy wachlarz umiejętności. W taki oto sposób po czterech latach rządów pana Florentino trzeba na nowo budować drużynę.

Pytanie czy Perez powstrzyma się przed zwolnieniem Ancelottiego za chwilowe braki wyników. W przypadku Portugalczyka nie wytrzymał, choć obiecywał coś zupełnie innego. Dzisiaj podkreśla się wielkie sukcesy Włocha w Milanie, ale zaraz! Przecież w latach 2005, 2006, 2008 i 2009 ten nie zdobył żadnego trofeum! Dla porównania w okresie od 2004-2006 Real Madryt nie wywalczył ani jednego pucharu. W tym czasie przez klub przewinęło się aż pięciu trenerów.

Carlo Ancelotti musi zdawać sobie sprawę, że nie ma miejsca na błąd. Przybywa odzyskać dominację w Europie. "JEC" wydaje się piękną ideą. Na jej realizację ma jednak trzy lata - do końca kontraktu. Jeśli nie wygra Ligi Mistrzów zostanie wyrzucony. Właściwie nie ma pewności, czy nie opuści Madrytu nawet po zdobyciu La Decimy. W ponad stuletniej historii klubu tylko pięć razy trenerzy pracowali dłużej, niż trzy lata.

Czego oczekujemy od Stadionu Narodowego?

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Thu, 02 May 2013 12:45:00 +0000

Dzisiaj na Stadionie Narodowym odbywa się kilka małych imprez. Raz można potańczyć zumbę, to znów pograć w bike polo... Nawet mniejszości mogą korzystać z największego obiektu w kraju i trudno byłoby mi przełknąć inną możliwość, niż taka, że Narodowy należy do wszystkich Polaków.

Niestety, nie każdy jest dostatecznie wyrozumiały i otwarty. Na fanpage'u Stadionu Narodowego kibice od kilku godzin wrzeszczą, że to profanacja obiektu. "Zamiast finału Pucharu Polski, bike polo... pozdrawiam idiotę który to wymyślił", "Niedługo zrobicie walki kogutów i wyścigi ślimaków", "zero kibiców, równie dobrze mogli to zrobić na normalnym boisku !", "Tak... zumba zamiast finału Pucharu Polski Gratulacje..."

Od kilku lat jestem kibicem futbolu amerykańskiego. Nie tylko tego w Stanach Zjednoczonych. Właściwie głównie tego znanego z polskich boisk. To wciąż niszowa dyscyplina w naszym kraju i choć wielu stara się, by wpłynąć na świadomość mieszkańców swoich miast i wygrać ze stereotypami, czasami idzie to bardzo mozolnie. W 2012 roku, na Narodowym właśnie, odbył się VII SuperFinał, czyli najważniejszy mecz w sezonie, który wyłonił mistrza Polski. Byliśmy wtedy świadkami wielkiego promocyjnego skoku. Po tamtym spotkaniu ilość drużyn w całym kraju prawie się podwoiła. W niecały rok!

Z zumbą, czy bike polo być może tak kolorowo nie będzie, ale nawet najmniejszy sposób promocji swojej ukochanej dyscypliny jest dobry, by propagować ją wśród innych. Warto zdawać sobie sprawę, że żadna gra nie jest z góry skazana na niepowodzenie i jedynie niszową popularność.

Wszystko przez to Euro
Przygotowania do Euro 2012 i budowa wielkich stadionów w różnych zakątkach kraju sprawiły, że wszyscy zaczęli postrzegać Narodowy jako świątynię piłki nożnej. To prawda, że budowano ten obiekt jako jedną z aren mistrzostw Europy, ale nie jako dom wyłącznie dla sympatyków kopanej. Zdaje się, że wielu o tym zapomniało.

Niedługo minie rok od zakończenia tamtej wielkiej imprezy. Stadion trzeba z czegoś utrzymać, a wszystko kosztuje. Polska nie należy do krajów, posiadających niezliczone pokłady gotówki odłożonej w sejfach, których ściany są wysadzane drogocennymi kamieniami. Nie może więc dziwić fakt, że zarządcy robią co mogą, by na końcu miesiąca wyjść przynajmniej na zero.

Zacznijcie od siebie
Kibice klubów Ekstraklasy uzurpują sobie prawo do Narodowego choć tak naprawdę nie stać ich, by utrzymać swoje ligowe obiekty, nie mówiąc już o innych problemach. Chcecie być na Narodowym, bo nic was to nie kosztuje. Przecież dzisiaj jest finał Pucharu Polski, a obiekt w Warszawie pasuje do tego meczu jak żaden inny, prawda? A co jeśli do organizacji tegoż finału trzeba by dołożyć? Skąd wziąć na to pieniądze?

Bike polo - w przeciwieństwie do piłki nożnej - nie jest dyscypliną, którą trzeba dofinansowywać kredytami, by nie utonęła we własnych długach. Polska natomiast nie jest krajem jednej dyscypliny, o czym najgłośniej wrzeszczący raczyli zapomnieć. Sport jest dla wszystkich więc i Stadion Narodowy jest dla wszystkich. No, może z wyjątkiem sympatyków skoków narciarskich, czy pływania, ale tego - mam głęboką nadzieję - wyjaśniać nie trzeba.

Jeśli losowanie było ustawione to cieszę się, że wybrano takie pary

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Fri, 12 Apr 2013 15:17:00 +0000

Bayern Monachium - FC Barcelona
Borussia Dortmund - Real Madryt

Nie dość, że to moje ulubione ligi to jeszcze czekają mnie dwa półfinały, które nie będą powtórką ligowych meczów, a rzeczywistym starciem najsilniejszych zespołów z Hiszpanii i Niemiec. Trójka murowanych faworytów i czarny koń rozgrywek, którego siły rażenia nie powstydziłby się żaden z najbogatszych klubów świata.

Jeśli do finału awansują Niemcy...
... zaślepieni rzekomym pięknem ligi angielskiej kibice dostaną kolejnego kuksańca od rzeczywistości pokazującego im, że ruchy tektoniczne europejskich lig właśnie są bliskie apogeum. Nie od dziś prorokuję, że Bundesliga to jedyne rozgrywki, które w ciągu najbliższej dekady mogą zrzucić z tronu Premier League. I nie mam tu na myśli tylko płaszczyzny marketingowej, ale także sportową. W styczniu pisałem szerzej o wyborze Josepa Guardioli, który pogardził szejkowymi petrodolarami Manchesteru City oraz luksusowymi Astonami Martinami z kierownicą po prawej stronie podpisując lukratywny (to słowo jest bardzo ważne) kontrakt z Bayernem.

A co z Borussią? Pokazali, że przy pomocy kilku kreatywnych ludzi w krótkim czasie można osiągnąć więcej, niż przez cztery lata pompując kleiste się od czarnej mazi banknoty do klubowej kasy.

Jeśli do finału awansują Hiszpanie...
... będziemy mieli kolejny nudny podtekst wyższości La Ligi nad Premiership pompowany przez zakompleksionych fanatyków, którzy od dekad marzą, by bić Anglików na każdej, choć trochę cuchnącej piłkarsko, płaszczyźnie. Będziemy też mieli piękny triumf "dr House'a boiskowej medycyny", który jako pierwszy trener od czasów Vicente del Bosque, swoją drogą idiotycznie zwolnionego przez Florentino Pereza, wprowadził Blancos do finału Ligi Mistrzów.

Nie uciekniemy również od zachwytów nad Blaugraną, której liczby triumfów i rekordów śrubowanych w ostatnich latach nie sposób wymienić na jednym oddechu.

Pytanie kogo w takiej sytuacji lepiej oglądać w finale? Nie wiem jak Wy, ale ja czekam na Hiszpanów. Niech nacieszą się koroną przed nieuniknionym przybyciem nowej królowej - Bundesligi I.

Pep Guardiola w Monachium, czyli witajcie w nowym, lepszym świecie

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Thu, 17 Jan 2013 18:12:00 +0000

Informacja o tym, że Josep Guardiola obejmie latem 2013 roku Bayern Monachium, wywołała lawinę komentarzy. Tym większą, że wybrał Bundesligę, a akurat takiej decyzji nikt się nie spodziewał. Ale czy rzeczywiście jest się czemu dziwić?

Kiedy odkurzam pamięć w poszukiwaniu kolejnych odcinków opery mydlanej pt. "Guardiola zostanie trenerem..." nie przypominam sobie, by padła informacja o lidze niemieckiej. Mówiło się przede wszystkim o Anglii, bo Premier League to przecież najlepsza liga świata, o Włoszech, w grę wchodziło także bogate Paris Saint-Germain. Miliony ludzi pomyślały dziś – sensacja! Jak to? Wybrał Bundesligę? Chyba jeszcze nie przyzwyczailiśmy się do tego, że układ sił się zmienił.

Zdaje się, że wielu umknął moment, w którym niemiecka liga staranowała włoską Serie A, daleko w tyle zostawiła francuską Ligue 1 i pędem goni rywali plasujących się wyżej. A przecież w ostatnim czasie było wiele sygnałów, że w europejskim futbolu zachodzą wielkie zmiany. Rozsądna polityka niemieckich klubów, stawiających na finansową stabilność i spokojny rozwój, powodowała przez wiele lat, że największe gwiazdy omijały Bundesligę, ale i chroniła przed długami. Dziś w niemieckiej piłce jest coraz więcej pieniędzy, a stadiony są wypełnione po brzegi. Logo Bundesligi ma coraz większą wartość. Dodajmy do tego piekielnie zdolną młodzież, która wdziera się przebojem nie tylko na niemieckie, ale i europejskie salony.

Transfery Mesuta Oezila, czy Samiego Khediry to przykład pierwsze z brzegu. Obaj przechodząc do Realu Madryt zdawali się krzyczeć "Halo, jesteśmy z Niemiec!". Szeregi Królewskich po wspaniałej karierze opuścił Raul Gonzalez. Dokąd poszedł? Do Gelsenkirchen i tamtejszego Schalke 04. Kiedy Florentino Perez wybrał się na drugą kampanię mającą na celu podbój piłkarskiej Europy, pozbył się kilku klasowych zawodników. M. in. Arjena Robbena, który przeszedł do Bayernu Monachium. Niechciany Klaas-Jan Huntelaar również szerokim łukiem ominął wychwalaną pod niebiosa przez wielu Premiership, choć z angażem nie miałby tam najmniejszych problemów.

Guardiola swoim wyborem dał jasno do zrozumienia, że nie pędzi tam gdzie najgłośniej brzęczą talary. Choć swoje w FC Hollywood zarobi. Idzie jednak tam, gdzie najpierw chcą jego, a następnie sukcesów i zysków. W stolicy Bawarii będzie przede wszystkim motorem napędowym drużyny i nauczycielem. Bayern to jeden z niewielu klubów europejskiej czołówki, w którym wartość marketingowa nie jest ceniona wyżej, niż umiejętności sportowe. W najgorszym wypadku oba te aspekty są tak samo ważne. Decyzja Guardioli dowodzi tego, że Bundesliga jest coraz silniejsza. Jestem przekonany, że to obecnie jedyna liga, która jest w stanie zrzucić z tronu Premier League. Być może dojdzie do tego już w najbliższej dekadzie.

Świetny wybór, panie Guardiola! Alles Gute!

Futbolweek 360 #3

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Wed, 19 Dec 2012 21:04:00 +0000

Urodziny Borussii Dortmund
Dokładnie 19 grudnia 1909 roku powstała tak znana dzisiaj Polakom Borussia Dortmund. Czy jak niektórzy wolą "Polonia Dortmund", choć osobiście nienawidzę tej nazwy. Z tej okazji sprawdziłem ilu Polaków reprezentowało w przeciągu tych 103 lat żółto-czarnych.

W kolejności alfabetycznej:
- Jakub Błaszczykowski (pomocnik, 2007-)
- Marian Brezinski (obrońca, 1947-1948)
- Arkadiusz Grad (między 1991 a 1997)
- Tomasz Kosztowniak (napastnik, 2000-2001)
- Tadeusz Krafft (pomocnik, 1985-1986)
- Robert Lewandowski (napastnik, 2010-)
- Michael Oscislawski (pomocnik, 2006-2007 i 2010-2011)
- Łukasz Piszczek (obrońca, 2010-)
- Wojciech Pollok (napastnik, 2002-2003 i 2006-2007)
- Joachim Siwek (napastnik, 1977-1979)
- Euzebiusz Smolarek (napastnik, 2005-2007)
- Sebastian Tyrała (pomocnik, 2003-2010)

W Borussii występowali też zawodnicy o polskobrzmiących nazwiskach, ale nie znalazłem informacji, by posiadali polskie obywatelstwo. To m.in:
- Alfred Kelbassa (pomocnik, 1954-1963)
- Alfred Niepieklo (pomocnik, 1951-1960)

Herzlichen Glückwunsch, Borussia!

Przyszłość Messiego w Hiszpanii
Kiedy wczoraj usłyszałem, że Leo Messi przedłużył kontrakt z Barceloną do 2018 roku, przypomniała mi się wypowiedź Ronaldinho, który w chwili swej świetności powiedział, że do końca kariery nie opuści Barcy. Jak to się skończyło, doskonale wiemy - jego wyskokowy styl życia nie pozwolił mu nawet dotrwać do emerytury w Europie, a co dopiero w stolicy Katalonii. Co innego Messi, który ma nieporównywalnie bardziej poukładane w głowie od Brazylijczyka. Nie zdziwię się jeśli La Pulga jako piłkarz nigdy nie opuści Blaugrany. No, bo i po co skoro wszyscy go tam kochają, a raz za razem bije kolejne rekordy?

Nowy kontrakt mu się przyda, bo jest jeszcze o co walczyć w barwach katalońskiego giganta. Chociażby o tytuł najlepszego strzelca w historii ligi. Dodatkowo takiego, który dokonał tego wyczynu reprezentując barwy jednego klubu. Obecnie tej klasyfikacji przewodzi Telmo Zarra (251 goli w 227 meczach, przy średniej 0,91 bramki na spotkanie). Lionelowi brakuje obecnie 57 trafień.

Może też wyprzedzić swojego rodaka Alfredo Di Stefano, czy Hiszpana Raula. Byłby to istny cios dla Realu Madryt. Warto również powalczyć o najlepszy współczynnik ilości zdobytych goli na mecz. Tym bardziej, że cała drużyna gra właśnie pod niego. Aktualna średnia Messiego to 0,84. Liderem tej klasyfikacji jest Isidro Langara (Real Oviedo) - 1,16.

Wyciekło zdjęcie trykotu Realu Madryt na sezon 2013/2014
Najbardziej rzucają się w oczy pomarańczowe wykończenia rękawów, kołnierzyka i szwów wzdłuż ciała. Nowością są także ściągacze na końcach rękawów. Nic nie wiadomo o kroju czcionek na tylnej stronie koszulek.

Najważniejszy nowy element to jednak główny sponsor klubu - Fly Emirates, który wspiera już kluby w kilku innych krajach.

Zdjęcie możecie obejrzeć tutaj (o ile nikt go jeszcze nie usunął).

Co prawda nie ma gwarancji, że właśnie tak będą wyglądać podstawowe stroje Królewskich w przyszłej edycji rozgrywek Primera Division, ale po przeciekach z poprzednich lat można wnioskować, że być może to ostateczna koncepcja.

Futbolweek 360 #2

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Tue, 18 Dec 2012 21:12:00 +0000

Statystyczne szanse na mistrzostwo Niemiec
Borussia Dortmund może zapomnieć o trzecim tytule z rzędu. Żółto-czarni w historii 1. Bundesligi pięć razy kończyli jesień na trzecim miejscu w tabeli. Nigdy nie udało im się z tej pozycji zdobyć mistrzostwa wiosną. Dwa razy byli drudzy (1965/1966 i 1991/1992). Trzykrotnie z ostatniego stopnia podium jesienią, na koniec rozgrywek plasowali się poza pierwszą trójką.

Liczby są nieubłagane również dla Bayeru Leverkusen. Aptekarze czterokrotnie kończyli pierwszą rundę na drugim miejscu. Dwa razy zachowywali tę pozycję po ostatniej kolejce (1998/1999, 2000/2001), a dwukrotnie spadali z podium (1989/1990 i 2000/2001).

Inaczej wygląda sytuacja Bayernu Monachium. Ci kończyli jesień na fotelu lidera aż siedemnaście razy! Tylko trzykrotnie musieli uznać wyższość rywali po ostatniej kolejce. Zawsze w takiej sytuacji spadali jednak na drugie miejsce (1970/1971, 1992/1993, 2011/2012).

Czy wicelider jesieni wygrał na koniec sezonu Bundesligę?
Niemiecka liga zna takie przypadki. Czterokrotnie w ten sposób tytuł zdobywał Bayern (1971/1972, 1980/1981, 1986/1987 i 1993/1994), dwa razy Borussia Dortmund (2001/2002 oraz 2011/2012). Swoje cegiełki dołożyli także Borussia Moenchengladbach (1970/1971), Hamburger SV (1978/1979) i VfB Stuttgart (1991/1992).

Z trzeciego miejsca po złoto?
Oczywiście! Tutaj również króluje Bayern. Monachijczycy trzykrotnie dokonali takiego wyczynu (1985/1986, 2000/2001, 2009/2010). Po razie udała się ta sztuka HSV (1981/1982), 1. FC Kaiserslautern (1990/1991) oraz Werderowi Brema (1992/1993).

Futbolweek 360 #1

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Mon, 17 Dec 2012 22:32:00 +0000

Teraz patrzymy na Bayer
Oj, obrażą się na mnie kibice, obrażą... Ale muszę to powiedzieć: Niemcy wychowują nam reprezentację. Kiedy w 2007 roku Jakub Błaszczykowski przechodził do Borussii Dortmund wielu mówiło, że trafiła nam się prawdziwa nadwiślańska perła. Teraz mamy trzy perły w drużynie żółto-czarnych, trzy oszlifowywane w Herthcie Berlin (Gracjan Horoszkiewicz, Vincent Rabiega i Rafał Włodarczyk), w TSV 1860 Monachium gra Grzegorz Wojtkowiak, w FC Kaiserslautern Ariel Borysiuk, w Hannoverze 96 Artur Sobiech... A są jeszcze piłkarze o polskich korzeniach w Koeln, Sandhausen, Werderze, Moenschengladbach, Duesseldorfie, Freiburgu, Augsburgu, Fuerth, czy Hamburgu! Teraz patrzymy na Bayer Leverkusen. Jestem pewien, że Aptekarze pomogą wrócić Sebastianowi Boenischowi do wysokiej formy, a co za tym idzie także do reprezentacji. Kilkadziesiąt godzin temu dołączył do niego Arkadiusz Milik z Górnika Zabrze. Nie wiem jak wam, ale mnie taki układ odpowiada.

Messi lepszy od Liverpoolu
Pamiętacie jeszcze FC Liverpool? Tak, ten sam, z którym Jerzy Dudek wygrywał Ligę Mistrzów. Otóż skrzętni statystycy wyliczyli, że Leo Messi (90 goli) strzelił w 2012 roku jedną bramkę więcej, niż cały zespół The Reds. To się nazywa osiągnięcie, a nie jakieś tam, nic nie znaczące rekordy transferowe Szejków.

Zbigniew Boniek pokazał klasę
14 grudnia 2012 r., Kundu (Turcja), mecz Macedonia - Polska. Praktycznie puste trybuny stadionu i głośny doping w polskim języku. To trzech studentów erasmusa, którzy przejechali 500 km, by dopingować reprezentację Polski (a właściwie to reprezentację Ekstraklasy). Ich śpiewy dotarły też do prezesa PZPN, Zbigniewa Bońka, który zaprosił ich na przyszłoroczny mecz el. MŚ przeciwko Ukrainie na Stadionie Narodowym w Warszawie. To się nazywa klasa!

Mecze Polski z Anglią w liczbach

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Mon, 15 Oct 2012 17:54:00 +0000

Najbrutalniejsza liga - ranking

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Tue, 09 Oct 2012 21:28:00 +0000

Co prawda niedzielne Gran Derbi odbyło się bez zbędnych bójek i pozasportowych przepychanek w trakcie trwania meczu, ale i tak skłoniło mnie do przeanalizowania brutalności w europejskim futbolu. Przyjrzałem się pod tym kątem bliżej Bundeslidze, Primera Division, Ligue 1, Premier League, Serie A oraz T-Mobile Ekstraklasie. Dane zawarte w tabelach dotyczą kolejno: siedmiu kolejek Bundesligi, Primera Division, Premier League, Serie A oraz T-Mobile Ekstraklasy, oraz ośmiu kolejek Ligue 1.

Poniższa tabela przedstawia wyraźnie które rozgrywki są najbardziej brutalne.

Jeśli chodzi o żółte kartki, to królem w tym zestawieniu jest La Liga. Od początku sezonu piłkarze w niej występujący zainkasowali aż 387 indywidualnych kar. Na drugim miejscu plasuje się włoska Serie A z wynikiem niewiele niższym - 355. Trzecia jest francuska Ligue 1. Tam piłkarze byli napominani 282 razy.

W rankingu czerwonych kartek znów przoduje Primera Division z wynikiem 31 kar. Drugie miejsce przypada dla ligi francuskiej, a trzecie niestety dla T-Mobile Ekstraklasy.

Niżej zestawienie przedstawiające średnią ilość kartek na kolejkę.

*wyniki zaokrąglone do jednego miejsca po przecinku

Uwaga!!! Tabele i zestawienia umieszczone powyżej można kopiować i rozpowszechniać w celach niekomercyjnych. Jednak wszelka ingerencja w ich zawartość jest zabroniona.

Zmieńmy nastawienie! Jesteśmy na placu budowy!

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Wed, 15 Aug 2012 22:36:00 +0000

Czytam komentarze o meczu Estonia - Polska i zastanawiam się, czego kibice powinni oczekiwać. Bo jasne jest dla mnie, że oczekują zbyt wiele. Według rankingu FIFA jesteśmy dostarczycielami punktów lepszym drużynom i tak właśnie graliśmy na Euro 2012. Tak właśnie graliśmy w meczu z Estonią, którą dzieli od nas pięć reprezentacji. Największym problemem jest to, że kibice wciąż uważają, iż stać nas na bezproblemowe zwycięstwa z Estończykami, Węgrami, czy Ukraińcami. Nic bardziej mylnego.

Wasze oczekiwania są gdzieś z okolic najlepszej gry Biało-czerwonych z czasów Leo Beenhakkera. Wtedy plasowaliśmy się w drugiej dziesiątce rankingu FIFA i remis z Ukrainą, czy Czechami był dla nas porażką. Dzisiaj podział punktów z Czarnogórą powinien być błogosławieństwem. O silniejszych drużynach już nawet nie wspominam. Stanowczo namawiam - zróbcie sobie twardy reset po Euro, bo zbiorowe krytykowanie może przynieść więcej szkody, niż pożytku. Jesteście kibicami reprezentacji Polski, czy kibicami reprezentacji Polski zwyciężającej? A może należycie do grupy "kibiców stadionowych", którzy po opuszczeniu trybun stają się pierwszymi wrogami reprezentacji i trenera? To chyba najgorsza opcja.

Wszechmistrzowie

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Mon, 02 Jul 2012 00:17:00 +0000

Przyszło nam żyć w czasach Reprezentacji idealnej. Reprezentacji, której świat jeszcze nie miał zaszczytu podziwiać. Takie słowa przyszły mi na myśl kiedy oglądałem drugą bramkę Hiszpanii w finale Euro 2012. Nie będę oryginalny jeśli powiem, że na naszych oczach narodziła się legenda, o której w 2008 roku jeszcze nikt nie śmiał tak powiedzieć.

Po fatalnych Mistrzostwach Świata w 2006 roku kiedy rozgramiając rywali w grupie musieli posmakować goryczy porażki już w 1/8 finału, podnieśli się najlepiej jak mogli. Dwa lata później pojechali do Austrii i Szwajcarii jako zupełnie nowa drużyna. Nowa mentalnie, ale z solidnymi podstawami i tym samym trenerem - doświadczonym Luisem Aragonesem. Tamte mistrzostwa przeszli jak burza. To był triumf wielkiej myśli szkoleniowej Johana Cruyffa, który najpierw grał w holenderskiej koszulce futbol totalny, a później unowocześnioną metodę przeszczepił do Barcelony. Do tego doszło najlepsze na świecie szkolenie młodzieży i La Fabrica Realu Madryt oraz kilku zawodników z innych klubów.

Zanim pojechali na Mistrzostwa Świata do RPA wyczyny Barcy i Realu (tam przecież grała i gra do dziś lwia część całego składu Hiszpanii) rozbudzały nadzieje, że być może będzie to pierwsza w historii reprezentacja, która najpierw zdobędzie Mistrzostwo Europy, a na kolejnych najbliższych zawodach Mistrzostwo Świata. Tak też się stało. Mimo braku Aragonesa, którego zastąpił wielki dziś Vicente del Bosque oraz kilku przymusowych roszad w składzie La Furia Roja zdołała udowodnić swoją wielkość i po raz kolejny wpisała się złotymi zgłoskami w karty historii. Cóż to był za finał! Cóż to były za mistrzostwa! Wspaniałe widowisko w wykonaniu Hiszpanów.

A teraz jeszcze te "nasze" Mistrzostwa. Obrońcy tytułu przyjechali w dość drastycznie okrojonym składzie. Choć z wielkich piłkarskich autorytetów zabrakło tylko dwóch (Carles Puyol oraz David Villa) to jakże ważni byli oni dla drużyny. Wszyscy zastanawialiśmy się jaka będzie ta La Roja? Czy takie wyrwy w podstawowej jedenastce nie zakłócą pracy całego organizmu zachwycającego nas swoją grą od równo czterech lat? Nie zdobyli kompletu punktów w grupie C, do czego nas przyzwyczaili z eliminacji i poprzednich Mistrzostw Europy. Ich tiki-taka nie była tak zachwycająca. Brakowało polotu, który wydawał się być nieodzownym elementem całej koncepcji. A mimo to grali swoje. Choć sypała się na nich krytyka, choć kibice momentami wątpili, a dziennikarze rozpisywali się, że to już nie ta sama Hiszpania, co dwa lata temu - zawodnicy pozostali niewzruszeni. Z meczu na mecz grali coraz lepiej, a swoim doświadczeniem (mimo braku spektakularnie wysokich zwycięstw) miażdżyli wręcz rywali w przekroju całych meczów. Okryli się jakby płaszczykiem niewidzialności. Otoczyli się kamuflażem, który sprawił, że nie uznawano ich za wielkich faworytów. To im tylko pomogło.

Nie zapomnę słów mniej lub bardziej znanych ekspertów, którzy mówili, że tiki-taka umiera. Staje się coraz wolniejsza i jakby nudziła nawet samych piłkarzy. Że z imprezy na imprezę La Furia Roja potrzebuje coraz więcej czasu na strzelenie gola i już niedługo ktoś ją zdetronizuje. Wróżyli potrzebę szybkich zmian. Tymczasem Zwycięzcy nad zwycięzcami doszli do finału i dopiero tutaj pokazali cały swój kunszt. Jakby tylko czekali na tę chwilę. Choć bezwzględnym faworytem do zwycięstwa na Euro byli Niemcy (praktycznie jak co imprezę, prawda?) to jednak obrońcy tytułu mieli znacznie więcej atutów, niż po części kopiująca styl Hiszpanii drużyna naszych zachodnich sąsiadów.

Vicente del Bosque przez tygodnie wysłuchiwał lamentów dziennikarzy, którzy sugerowali rychłą klęskę spowodowaną brakiem wystawiania napastników w podstawowym składzie. Trener nie przejmował się nagonką, zdawał się bezgranicznie wierzyć swojej intuicji i doświadczeniu. Innowacyjne i jakże krytykowane ustawienie 4-6-0 zaczęło się sprawdzać. Wszyscy byliśmy w szoku. Jak można grać bez napastników! Kto będzie strzelał gole? Czy on oszalał? Pamiętacie te komentarze? Na szczęście dla Hiszpanii i światowego futbolu to del Bosque jest trenerem, a nie my.

Nie tylko selekcjoner musiał zmagać się z trudnościami. Podobne perypetie zdarzyły się piłkarzom (Realu i Barcelony), którzy po przybyciu do Madrytu Jose Mourinho zostali postawieni naprzeciw siebie - i wbrew własnej woli- z mieczami w rękach. Liczne ekscesy z Gran Derbi znacznie pogarszały relacje między zawodnikami obu klubów. Ileż było spekulacji na temat tajemniczych telefonów Ikera Casillasa do Xaviego Hernandeza i Carlesa Puyola. To właśnie bramkarz potrójnie złotej dziś Hiszpanii ma wielki udział w podtrzymaniu zgody między zawodnikami zwaśnionych od dziesięcioleci drużyn. Gdyby nie tamte rozmowy i plan na złagodzenie mało komfortowej sytuacji, być może we wczorajszym finale nie oglądalibyśmy tej reprezentacji. Być może mieliby więcej wspólnego ze skłóconą Francją, niż drużyną świętującą zdobycie tytułu Mistrza Europy?

Hiszpania została wszechmistrzem i może się równać... No właśnie, z kim? Czy jest drużyna, do której La Roja swoim trzecim triumfem z rzędu się zbliżyła? Chyba nie! Zdaje mi się, że wyprzedzili wszystkie potęgi z przeszłości. Dokonali rzeczy najwspanialszej dla europejskiej reprezentacji. Obronili tytuł Mistrza Europy i to w wielkim stylu. Byli bezapelacyjnie najlepsi. Za dwa lata mundial w Brazylii. Tam mogą zawiesić poprzeczkę na wysokości dotąd nieosiągalnej. Gdyby wygrali... Aż boję się o tym myśleć.

Nie, nie wybiegajmy zbyt daleko w przyszłość. Cieszmy się ich sukcesem i myślą, że dokonali tego na Mistrzostwach w Polsce i na Ukrainie.

Ekranizacja powieści, której nikt jeszcze nie napisał

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Fri, 29 Jun 2012 00:59:00 +0000

Tuż po półfinałowym meczu Niemcy-Włochy napisałem na Twitterze, że droga, jaką Włosi pokonali by dojść do finału Euro 2012 jest wspaniałą historią do napisania książki. Zazwyczaj jest tak, że to książka staje się impulsem do nakręcenia filmu. Tutaj mamy odwrotną sytuację. Miliony ludzi obejrzało wspaniały film (może lepiej nazwać go spektaklem?) Spektaklem na żywo. Aktorzy grali bez przygotowania. No, prawie. Wiedzieli czym mają się kierować i znali swoich rywali. Ale po pierwszym gwizdku sędziego mieli dziewięćdziesiąt minut na to, aby stworzyć kolejny rozdział wspaniałej powieści porywającej tłumy. Dlaczego rozdział? Otóż, cała akcja ma swój początek kilkadziesiąt lat temu.

Mundial 1982
Dokładnie w roku 1982. Wtedy po aferze korupcyjnej zwanej "toto nero" (1980) Włosi przybyli na hiszpański mundial w nietęgich nastrojach. Wielu uważało, że Italia nie zajdzie daleko, bo piłkarze będą mieli w głowach aktualny skandal, a nie analizę kolejnych rywali. Efekt rozważań dziennikarzy i ekspertów był zupełnie inny. Włosi doszli do samego finału, w którym niesforny Paolo Rossi (wystąpił na Mistrzostwach, bo skrócono mu dwuletnią karę dyskwalifikacji) strzelił gola w finale, a w dodatku został królem strzelców całej imprezy (sześć bramek).

24 lata później...

Italia leci do Niemiec na mundial, ale włoska i europejska prasa skupia się nie na futbolu, a na tym, co wydarzyło się jeszcze przed mistrzostwami. A działo się wiele. Juventus został karnie zdegradowany za aferę korupcyjną. Drużynie z Turynu odjęto na starcie dodatkowo dziesięć punktów. Kilku piłkarzy odeszło nie godząc się na cięcia wynagrodzeń i grę w niższej lidze. Bez problemu znaleźli kluby. Jednak zanim mogli wziąć udział w treningach z nowymi kolegami, musieli zjednoczeni przebrnąć przez Mistrzostwa Świata. Większość szanujących się ekspertów nie stawiała na Włochów i trudno się dziwić. W sferze zainteresowań byli gospodarze (Niemcy) oraz Francja. Tymczasem Italia spisywała się genialnie. Sprawiała wrażenie drużyny dojrzałej i zjednoczonej. Gotowej stawić czoła najtrudniejszym rywalom. Zdającej sobie sprawę z powagi sytuacji, jaka będzie na nich czekać po powrocie do kraju. Pokazali, że potrafią się zjednoczyć w najtrudniejszych momentach.

Euro 2012
Na polsko-ukraiński turniej Włosi po raz trzeci w historii przybyli w atmosferze skandalu. Znów chodzi o ustawianie meczów i powiązania z bukmacherami. Doskonale pamiętamy, że zaczęli od dwóch remisów i niezbyt atrakcyjnej gry. Zdawali się grać bez spójnej koncepcji. Jednak rozkręcają się z meczu na mecz, a ich świetna forma to efekt posiadania w drużynie kilku osób, których życiorysy i osiągnięcia na obecnych mistrzostwach mogłyby posłużyć jako historie bohaterów wspaniałej piłkarskiej powieści.

W rolach głównych występują:
- Mario Balotelli. Cudowne dziecko włoskiego futbolu. Nieprzewidywalny szaleniec, którego boją się zarówno rywale, jak i koledzy z szatni. Wszyscy wiedzą, że ma "to coś", ale swojej tajnej broni nie używa codziennie. Jednak zawsze w momentach newralgicznych. To prawdziwa czarna owca. Chyba niepowtarzalny na mapie Europy egzemplarz. Człowiek, którego portretu psychologicznego nie powstydziliby się wymyślić najlepsi powieściopisarze. Nikt nie wie, czy taki jest na prawdę, czy próbuje zaczarować cały świat i śmiać się z niego w domowym zaciszu. Istny czarny charakter.

- Andrea Pirlo. Dobry wujek. Choć jest jednym z piłkarzy, to jego opanowanie, doświadczenie i wiek sprawiają, że zdaje się być ponad wszystkimi. Nie wywyższa się jednak. Jest od tego, by wspierać młodszych kolegów i zaprowadzać porządek w szeregach Italii. Czasami niewidoczny, ale wszyscy wiedzą, że zawsze jest tam, gdzie w danej chwili może być najbardziej potrzebny. Prawdziwy dyrygent.

- Gianluigi Buffon. Człowiek, który w swoim życiu wybronił więcej strzałów na bramkę, niż ludzi może się zmieścić na Stadio delle Alpi. Wielki stróż. Jest dobitnym przykładem na to, że dobry bramkarz to połowa sukcesu. Nie ma dla niego miejsca w bramce, z którego nie byłby w stanie wybić piłki.

- Cesare Prandelli. Mentor, który ma tę przewagę nad kolegami po fachu, że posiada w szatni niepowtarzalny zestaw zawodników odpornych zarówno psychicznie jak i fizycznie na otaczające wydarzenia.

Dodatkowego smaczku fabule dodają pielgrzymki, które odbywa trener Włochów. Pierwsza była spełnieniem obietnicy po awansie do ćwierćfinału (ok. 20 km do klasztoru Kamedułów na krakowskich Bielanach). Po zwycięstwie w rzutach karnych nad Anglikami, wraz z przedstawicielami sztabu szkoleniowego, wybrał się na kolejną. Tym razem do Łagiewnik (ok. 11 km). Pozostał jeszcze finał. Czy i tym razem trener znany ze swoich katolickich poglądów zdecyduje się na pielgrzymkę? Gra toczy się o najwyższą stawkę, więc pomoc Opatrzności byłaby nieoceniona.

Stłamszeni, rozbici, borykający się z wieloma problemami zawodnicy, którzy chcieliby wreszcie zagrać w mistrzostwach bez piętna skandali dochodzą do finału. Grają dla siebie. Mają coś do udowodnienia. Walczą jednak również dla kibiców. Ku pokrzepieniu serc. Chcą pokazać, że potrafią zadziwiać świat i dawać lekcję gry w piłkę - zdawałoby się - potężniejszym rywalom. Do pełni szczęścia brakuje jeszcze kropki nad i. Czy skażona korupcyjnymi skandalami historia w trzech aktach zakończy się wzniesieniem najcenniejszego dla reprezentacji pucharu w Europie? Atrament jeszcze się nie skończył...
fot. Flickr/George M. Groutas

Dawid Janczyk, czyli przepis na zmarnowanie talentu

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Mon, 13 Feb 2012 20:24:00 +0000

Kiedy usłyszałem, że Dawid Janczyk będzie piłkarzem drugoligowego, irlandzkiego Limerick AFC - pomyślałem: Czy "Murzyn" może upaść niżej? Szukanie odpowiedzi na to pytanie byłoby wróżeniem z fusów, a tego nie lubię. Zamiast więc zajmować się drążeniem tematu, czy i kiedy Janczyk zagra w trzeciej lidze, warto się skupić na tym, co sprawiło, że jego najbliższa przyszłość będzie najprawdopodobniej związana z drużyną z zaplecza irlandzkiej Premier League.

Kanada była gospodarzem Mistrzostw Świata U-20 w 2007 roku. W kadrze prowadzonej przez Michała Globisza znalazł się Dawid Janczyk. Koledzy wołali na niego "Murzyn" z racji ciemniejszej karnacji i czarnych włosów. Miał dwadzieścia lat. Polskę na tym turnieju reprezentował jako napastnik Legii Warszawa, w której z miesiąca na miesiąc spisywał się coraz lepiej. Nie był tam najjaśniejszą gwiazdą. Nie był też ostoją drużyny. Miał w sobie jednak zalążek talentu, którym czasami błyskał, zadziwiając kibiców i trenerów oraz pogrążając piłkarzy drużyny przeciwnej.

Skąd wziął się w Legii? Zaczynał na boiskach Sandecji Nowy Sącz. W tamtym klubie pokonywał kolejne szczeble klubowej drabinki. Z juniora stał się seniorem, który świetnymi występami walnie przyczynił się do uratowania złego sezonu. To właśnie jego bramki i nienaganne podania do kolegów z drużyny sprawiły, że nowosądecka ekipa skończyła sezon 2004/2005 na jedenastym miejscu w tabeli.

Pokładano w nim spore nadzieje. Błyszczał nie tylko w piłce klubowej, ale także reprezentacyjnej. Popisał się hat-trickiem w meczu z Belgią, w trakcie Mistrzostw Europy U-19. Nic więc dziwnego, że został ujęty w kadrze na kanadyjski mundial. Tam jego talent miał wystrzelić. I wystrzelił niczym kula z pistoletu. Polska dotarła do 1/8 turnieju, a Janczyk został nominowany do nagrody dla najlepszego napastnika turnieju. Był stawiany na równi z Alexandrem Pato. Tak, tym Pato, który gra dzisiaj w Milanie.

Co więc się stało z piłkarzem stawianym na równi z największymi talentami światowego futbolu w ostatnich latach? Kiedy wrócił do Warszawy, otrzymał propozycję kontraktu z CSKA Moskwa. Rosjanie płacili 4,2 miliona euro. Dawid postanowił spróbować. W stolicy Rosji nikt nie czekał na niego jak na wielką gwiazdę. Był jednym z wielu. Nikt też nie otoczył go gorliwą opieką z racji młodego wieku. Nikt nie mówił, że daje mu czas na aklimatyzację. Miał zająć się tym, co w Polsce wychodziło mu najlepiej - strzelać bramki. Nie strzelał. Okazało się, że w CSKA były żądania, a nie chęć oszlifowania "diamentu". W czternastu meczach strzelił zaledwie jednego gola. Włodarze zadecydowali, że wypożyczą go do belgijskiego KSC Lokeren (tego samego, w którym grał niegdyś Grzegorz Lato). Później była Ukraina, Polska, a teraz może być druga liga irlandzka.

Transfer do moskiewskiego klubu okazał się fatalnym błędem w jego karierze. Gdyby został jeszcze sezon-dwa w Polsce mógłby ustabilizować formę na pewnym poziomie i byłoby wiadomo, czy to dziennikarze przesadzili z ocenami na temat jego formy, czy też rzeczywiście wart jest pieniędzy, które zaproponowało CSKA. Myślę, że wszystko potoczyło się zbyt szybko. Świetna postawa w Sandecji, transfer do Legii, bardzo dobre występy na młodzieżowych mistrzostwach Europy i Świata oraz szybki i głośny transfer do Rosji. Rządza pieniądza zwyciężyła. Czy naprawdę w Legii nikt nie wpadł na pomysł, by młodzianowi pomóc i ukształtować go przed zarobieniem na nim grubej kasy?

A może Dawid Janczyk to bomba z opóźnionym zapłonem, która jeszcze wybuchnie! Nie... Chyba sam już w to nie wierzę...

Sevilla w opałach

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Fri, 10 Feb 2012 18:55:00 +0000

Trzy dni temu piłkarski świat obiegła informacja, że trener Sevilli, Marcelino, został zwolniony. Jak wyjaśnił klub, było to następstwo złych wyników sportowych w ostatnim czasie. Teoretycznie, patrząc na tę sprawę, można by stwierdzić, że przecież nic się nie stało. Ekipa ze stolicy Andaluzji nie jest pierwszą i nie ostatnią, która zmienia szkoleniowca w środku sezonu. Teoretycznie...

Problem leży bowiem głębiej. Znacznie głębiej. Żeby zrozumieć całą sprawę, trzeba się cofnąć o ponad dziesięć lat do tyłu. Po zakończeniu sezonu 2000/2001 czerwono-biała strona Sevilli cieszyła się z ponownego wywalczenia awansu do Primera Division. Po fatalnej poprzedniej edycji rozgrywek, które andaluzyjska drużyna zakończyła na 20. miejscu w tabeli, z dorobkiem 28 punktów, przyszedł czas na powrót do krajowej elity.

To Joaquin Caparros wyrwał Sevillę z drugoligowego bagna, oczyścił i wprowadził do śmietanki hiszpańskiego futbolu. Ten sam Caparros, za kadencji którego Rojiblancos - ze spadkowiczów - stali się szóstą siłą La Ligi. Po odejściu charyzmatycznego trenera, jego miejsce zajął Juande Ramos. Cel: Pierwsza czwórka.

Świetna forma Sevilli (8. miejsce w La Liga jako beniaminek) z czasów Caparrosa nie umknęła Realowi Madryt, który latem 2005 roku rzucił się do transferowego ataku i 46 milionów euro zamienił na młodego i szalenie zdolnego Hiszpana, Sergio Ramosa oraz na lisa pola karnego - Julio Baptistę - jednych z autorów pamiętnego sukcesu. Mogłoby się wydawać, że bez tych - jakże ważnych - zawodników Sevilla wpadnie w otchłań przeciętności. Ramos miał jednak plan. Jak się okazało wręcz genialny. Sprowadził m.in. Andresa Palopa, Ivicę Dragutinovica, Juliena Escude, Enzo Mareskę, Frederika Kanoute oraz Luisa Fabiano. Ci piłkarze, choć pozyskani za niezbyt duże pieniądze, przez kilka lat byli ostojami drużyny. To właśnie w Sevilli wyrośli na wielkie gwiazdy. To właśnie z tym klubem, pod wodzą Juande Ramosa, dwa razy z rzędu wygrali Puchar UEFA. I nie był to dla nich "puchar pocieszenia". Wręcz przeciwnie. Broniąc tytułu w sezonie 2006/2007 dali wyraźnie do zrozumienia, że ich kolejnym celem jest zawładnięcie Ligi Mistrzów.

Kto w tamtym czasie spoglądał na hiszpański futbol, miał szczęście. Był bowiem świadkiem ligowego marszu porównywanego do szarży madryckiej z lat 1955-1960 w Pucharze Mistrzów.

W sezonie 2007/2008 dyrygentem ekipy z Andaluzji został Manolo Jimenez, który zastąpił - pragnącego zapisać się na kartach historii Realu Madryt - J. Ramosa. Konsekwentnie kontynuował plan władz klubu - utrzymać się w czołówce hiszpańskich potęg. Obok Barcelony, Realu i Valencii, Sevilla była czwartą i trzecią siłą w Primera Division. Przez pięć sezonów z rzędu nie spadła z "Top 4". Jednak europejskie puchary w wykonaniu podopiecznych Jimeneza nie zachwycały. Dwukrotne odpadnięcie w 1/8 finału Ligi Mistrzów sprawiło, że czara goryczy się przelała i Hiszpan musiał spakować swoje rzeczy.

Na słowa krytyki zasługuje też polityka transferowa Sevilli. Klub sprzedawał co roku po kilkunastu zawodników. Sprowadzał na ich miejsce nowych, w liczbie porównywalnej, którzy jednak okazywali się w większości wątpliwymi wzmocnieniami i po sezonie-dwóch musieli szukać nowych pracodawców. W dobie dominacji Barcy i Realu takie metody nie mogą przynieść efektów. Rojiblancos po sezonie 2008/2009 sprzedali za niemal 50 milionów euro Daniego Alvesa i Seydou Keitę. Wzmocnili tym samym niebywale Blaugranę, a przy okazji zmarnowali pozyskaną sumę. Nie kupili żadnego zawodnika, który mógłby z miejsca zastąpić tych, którzy odeszli.

Z drużyny zadziwiającej piłkarską Europę w latach 2005-2007 zostało tylko kilku piłkarzy i mnóstwo "dziur" w składzie. Huśtawka trenerska (dość powiedzieć, że zatrudniony dwa dni temu Michel jest czwartym szkoleniowcem od 2010 roku) i nieudolna polityka transferowa klubu, sprawiła, że w przeciągu kilku lat z ekipy pukającej do bram futbolu na najwyższym poziomie, powstała zbieranina piłkarzy muszących walczyć o to, by nie popaść w nędzę. No, bo jak określić drużynę, która jest cztery punkty nad strefą spadkową hiszpańskiej ligi? - Ostatnich rozgrywek, w których bierze udział w obecnym sezonie.
[fot. Flickr, autor: Metro Centric]

Co łączy Freddy'ego Adu z Landonem Donovanem i jak ma się do nich Neymar?

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Sat, 31 Dec 2011 20:35:00 +0000

Nikt nie jest nieomylny. A już tym bardziej osoby, które oceniają młodych i utalentowanych piłkarzy pod względem bycia przyszłą gwiazdą piłki nożnej. A oceniają regularnie wszyscy: dziennikarze, kibice, trenerzy, działacze... Mimo wielu doświadczeń na tym polu, nigdy nie można być pewnym swojej oceny. Nasze typy zawsze są poddawane weryfikacji poprzez występy utalentowanych zawodników, a te nie zawsze wyglądają optymistycznie.

Szczególnie ciekawy przypadek do przeanalizowania tej kwestii dają nam piłkarze ze Stanów Zjednoczonych. Freddy Adu i Landon Donovan pasują jak ulał, by trochę się nad nimi popastwić tuż przed zakończeniem 2011 roku.
Co łączy wymienionych wyżej zawodników? Wbrew pozorom, nie tylko narodowość! Obaj zostali okrzyknięci wielkimi talentami amerykańskiej piłki nożnej i wróżono im piękną przyszłość z piłką przy nodze.

Freddy Adu do drzwi profesjonalnego futbolu ośmielił się zapukać już w wieku czternastu lat. Został przyjęty z otwartymi ramionami przez działaczy D.C. United, którzy wciągnęli go do podstawowego składu z IMG Soccer Academy. Dziennikarze nie siedzieli bezczynnie i zbiorowo krzyczeli, że jest to "Pele ze Stanów Zjednoczonych". Chyba trochę zbyt szybko... W dzieciństwie (bo przecież do osiemnastki było mu jeszcze daleko) Adu wręcz zachwycał. Wyśmienicie spisywał się w klubie, co zaowocowało powołaniem do reprezentacji USA. Powołaniem o tyle głośnym, że piłkarz urodzony w Ghanie zadebiutował w kadrze U-17 mając zaledwie... 13 lat(!) W Polsce to szósta klasa szkoły podstawowej. W trakcie pamiętnych Mistrzostw Świata U-20 (Kanada, 2007) strzelił "Orłom Globisza" hat-tricka w przegranym 1:6 meczu.

Po tym turnieju zakontraktowała go lizbońska Benfica. Myślała, że sprowadza zza Oceanu "złote dziecko", a tymczasem kupiła kota w roku - piłkarza ze sporadycznymi przebłyskami formy. Tak właśnie wyglądała jego gra dla portugalskiego klubu. Szybko został wypożyczony do Belenenses, a następnie do Arisu Saloniki, ale w żadnym z tych drużyn nie przekonał do siebie trenerów. W stolicy Portugalii chcieli, by młodzian się odblokował i wysłali go do drugoligowego, tureckiego Caykuru. Tam, co prawda zdobył cztery bramki, ale nie zagrzał miejsca na dłużej. Wrócił do Stanów Zjednoczonych i związał się z Philadellphią Union. Od stycznia - w ramach przygotowań do nowego sezonu - będzie dwa tygodnie trenował z Realem Valladolid. W Hiszpanii jeszcze nie grał. Sporo osób zastanawia się, czy ponownie spróbuje swoich sił w Europie. Wielu już spisało go na straty, choć chłopak ma dopiero 22 lata. To stanowczo za wcześnie. Może jego talent rozkwitnie ponownie w późniejszym okresie kariery?

Nasuwa się pytanie, dlaczego tak utalentowany - jak się wydawało - piłkarz nagle stał się przeciętnym kopaczem? Może to wina mediów, które zdecydowanie za szybko chciały zrobić z niego największą gwiazdę światowego futbolu? Może jego psychiki, która nie wytrzymała presji, jaka ciążyła na nim od młodzieńczych lat? Trudno znaleźć odpowiedź. Ciekawe, jak do tej kwestii podchodzi sam zawodnik...

Landon Donovan nie był postrzegany za taki diament, jak później Freddy Adu. Wiedziano, że posiada spore umiejętności, ale nie było chętnych, by porównywać go do Pele lub Diego Maradony. Jego talent rozbłysł w wieku siedemnastu lat. Podczas Mistrzostw Świata U-17 w 1999 roku; wypatrzyli go skauci Bayeru Leverkusen i podpisano z nim kontrakt. Były to czasy, kiedy coraz częściej zaczęto się rozglądać po Stanach Zjednoczonych w poszukiwaniu nowych talentów. Właśnie takim okazał się Donovan. Po dwuletniej tułaczce w drużynie rezerw ekipy z Zagłębia Ruhry postanowił wrócić do ojczyzny. Na wypożyczeniu do San Jose Earthquakes odnalazł formę i ponownie zaczął prezentować bardzo wysoki poziom. Po trzech latach spędzonych w ojczyźnie musiał wrócić do Niemiec. Nigdy jednak nie ukrywał, że chciałby spróbować swoich sił w Europie i grać tam na wysokim poziomie. Drugie podejście również okazało się nieskuteczne. Co prawda wystąpił w siedmiu meczach Aptekarzy, ale nie grał zbyt dobrze. Kiedy oznajmił, że chce odejść, zgłosił się po niego zespół Los Angeles Galaxy, który doskonale znał umiejętności zawodnika z wcześniejszych występów w MLS. Amerykanin przystał na tę propozycję i wrócił do kraju, gdzie miał już wyrobioną markę.

Niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki odzyskał swój blask i już w pierwszym sezonie zaprezentował się z najlepszej strony. Co tak na niego wpłynęło? Ojczysta liga? Inne szkolenie? Odmienne od europejskich metody motywacyjne? W każdym razie Landon praktycznie z dnia na dzień stał się zupełnie innym piłkarzem. I tak już zostało. W LA Galaxy spisuje się wyśmienicie do dziś, a dodatkowo jest ostoją reprezentacji. Stał się jednym z najlepszych zawodników w Stanach oraz szóstym strzelcem Major League Soccer w piętnastoletniej historii ligi. Postanowił nie próbować kolejny raz szukać dla siebie stałego pracodawcy w Europie. Po prostu znajduje klub, w który zechce go wypożyczyć na czas przerwy między kolejnymi sezonami MLS. Tak zrobił w roku 2009. Wybrał Bundesligę i tamtejszy Bayern Monachium. Dwanaście miesięcy później zdecydował się na Anglię i Everton. Od stycznia 2012 również będzie występował w "The Toffees". Świetnie to wykombinował!

Donovan i Adu mają wiele wspólnych cech: obaj zostali uznani za utalentowanych zawodników w bardzo wczesnym wieku, świetnie radzili sobie w szkółkach i juniorskich zespołach. Obaj także - na dłuższą metę - nie potrafią odnaleźć się za granicą, ale dobrze radzą sobie w USA.

Co ma z nimi wspólnego Neymar? Został okrzyknięty wielkim geniuszem futbolu, nie przymierzając, chyba jeszcze w wieku gimnazjalnym (patrząc na polskie realia). Od zawsze boiskowymi umiejętnościami wyprzedzał swoich rówieśników. Podczas meczów mijał rywali niczym tyczki w trakcie treningu. Media błyskawicznie podchwyciły temat i zaczęły kreować go na następcę wielkich Brazylijczyków pokroju Ronaldo, Rivaldo, czy Ronaldinho chociażby. Młokos zwrócił na siebie uwagę najbardziej prestiżowych europejskich firm i szybko zachłysnął się sławą. Nocne imprezy, wybryki i pyskówki z trenerami... Oto co jeszcze potrafi oprócz magicznych tricków z piłką...

Ale wróćmy do tematu. Co go łączy z Adu i Donovanem? Wielki talent, błyskawiczna kariera juniorska i świetne występy w rodzimej lidze. Neymar ma niestety więcej wspólnego z Freddym, niż z Landonem. Otóż, zawodzi na wielkich imprezach. Możliwe, że to kwestia wieku i szalonego charakteru, który Brazylijczykowi niejeden trener będzie próbował w przyszłości "naprostować". Pytanie tylko czy się uda, czy skończy jak jego rodak Adriano. A może będzie południowoamerykańskim odpowiednikiem Mario Balotellego? - Błyszczący w odpowiednim momencie piłkarskim geniuszem szalony młodzian, którego drugim imieniem jest "impreza"? Przekonamy się o tym już niebawem.

Choć tym tekstem sprowadziłem na Was i siebie wiele pytań bez odpowiedzi, jedno mogę stwierdzić na pewno. Nie każdy młodzieniec z tabliczką "talent czystej wody" będzie zadziwiał świat niczym Lionel Messi. Ale przecież regionalni wirtuozi również są futbolowi potrzebni!

Carlo Ancelotti... By posadzić PSG na piłkarskim tronie

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Fri, 30 Dec 2011 14:38:00 +0000

Dziwna to sytuacja by trener, którego drużyna z roku na rok notuje spektakularny wzrost formy poparty świetnymi wynikami, musiał opuszczać swoje miejsce pracy. Na ogół właściciele klubów pragną zatrzymać takowych szkoleniowców na dłużej. W Paris Saint-Germain sytuacja wygląda inaczej. Antoine Kombouare, prowadzący PSG od 2009 roku, po rozmowie z władzami klubu, musiał opuścić swoje dotychczasowe miejsce pracy. Jego fotel zajął dziś Carlo Ancelotti. Po cóż taka zmiana skoro ekipa z Paryża zajmuje pierwsze miejsce w Ligue 1? Odpowiedź jest prosta - by "Projekt" miał Ojca!
Były trener m.in. Milanu i Chelsea chce, jak sam powiedział podczas konferencji prasowej, zrobić z Paris Saint-Germain wielki europejski klub. Większościowy akcjonariusz - firma Qatar Sports Investment - na pewno nie będzie miał nic przeciwko realizacji tego planu. Wręcz przeciwnie! Właśnie po to Ancelotti został sprowadzony do Paryża. Kombouare był praktycznie nieznany w futbolowym świecie i mimo bardzo dobrych wyników drużyny (nie tylko w obecnym sezonie) musiał odejść, bowiem grupą najlepszych piłkarzy powinien zarządzać człowiek z sukcesami na koncie. Prawdziwy rekin, pewnie poruszający się w świecie łasych na sukcesy właścicieli. Osoba, której autorytet będzie wystarczający, by trzymać na krótkiej smyczy rozbuchane ego gwiazd światowego futbolu. A takie "na dniach" mają zawitać na Parc des Princes.

Mistrz jesieni mistrzem kraju? Jak to było w przeszłości? »

Szejkowie coraz pewniej stąpają po piłkarskim globie. Zwiększają częstotliwość przejmowania kolejnych klubów. Ma to swoje dobre i złe strony, oczywiście. Chyba "wyczuli pismo nosem", bo futbol to przecież prawdziwa żyła złota, a na robieniu wielomiliardowych interesów znają się jak mało kto. Łatwo można zauważyć, że nie patrzą w przyszłość systemem zero-jedynkowym: "My was kupimy i damy pieniądze, a wy dla nas będziecie kolekcjonować puchary". Kluby piłkarskie to jedynie wierzchołek góry lodowej. Za pomocą petrodolarów weszli w nazwę stadionu Arsenalu (Emirates Stadium) oraz na koszulki Barcelony (Qatar Fundation). Robią interesy również z włoskim Milanem oraz Realem Madryt, a ostatnio próbują odbić La Ligę z rąk Królewskich i Barcy przy pomocy Getafe i Malagi.

Teraz nadszedł czas na Ligue 1. PSG pierwszy raz od 1996 został mistrzem jesieni, a jeśli utrzyma obecną - wyśmienitą - formę może wcielić się w rolę Olympique'u Lyon sprzed kilku lat i całkowicie zawłaszczyć sobie francuską ligę. Ze strony walki o mistrzostwo nie byłoby to najszczęśliwsze rozwiązanie. Jednak możliwość zaistnienia w Lidze Mistrzów może sprawić, że paryska drużyna przyniesie rozgłos i chwałę całemu krajowi. Ligue 1 w ostatnim czasie straciła na popularności. Wpłynęło na to wiele czynników. Przede wszystkim fatalna kondycja reprezentacji kraju Napoleona oraz jedynie indywidualne popisy francuskich klubów w europejskich pucharach.

Biorąc pod uwagę staż Carlo Ancelottiego w Champions League i walce o krajowe trofea, jestem spokojny o przyszłość Paris Saint-Germain.

PS Panie Antoine Kombouare, życzę, by w kolejnym klubie miał pan wystarczająco dużo czasu na pokazanie swoich wszystkich trenerskich atutów!

Mistrz jesieni mistrzem kraju? Jak to było w przeszłości?

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Thu, 29 Dec 2011 13:45:00 +0000

Nadeszła zima, a wraz z nią zasłużony odpoczynek dla piłkarzy. To oznacza, że znajdujemy się na półmetku walki o kolejne krajowe mistrzostwa. Niektórzy wciąż w pocie czoła trenują, by przed krótką, zimową przerwą zająć jak najlepsze miejsce w tabeli, ale spora część europejskich lig już ma wolne. Dla jednych zimowe okienko transferowe (start 1. stycznia) będzie zażartą walką o najlepszych piłkarzy, by wzmocnić się i powalczyć wiosną o utrzymanie w lidze, a dla innych to okres beztroskich przygotowań do rundy rewanżowej. Piszę beztroskich, bo silna ławka rezerwowych i udana jesień sprawiła, że są kluby, które przezimują na miękkich fotelach liderów.

Czy mają się jednak z czego cieszyć? Wszak to dopiero połowa sezonu! Rywale na początku 2012 roku nie będą spoglądać na liderów łaskawym okiem. Zanurzyłem się w statystykach ostatniej dekady i sprawdziłem, ile razy tzw. "mistrzowie jesieni" cieszyli się na koniec sezonu ze zdobytego mistrzostwa.

Bundesliga

Los jest bardzo łaskawy dla liderów po rundzie jesiennej niemieckiej 1. Bundesligi. W ostatnich dziesięciu latach aż sześć razy drużyna, która po pierwszej części sezonu zajmowała pierwsze miejsce w tabeli, triumfowała również na koniec rozgrywek. Bayern Monachium jest w tej klasyfikacji prawdziwym królem. W ostatniej dekadzie aż cztery razy - po zwycięskiej jesieni - podnosił puchar dla Mistrza Niemiec. Po razie dokonali tego Werder Brema i Borussia Dortmund. Tabela wyraźnie pokazuje, że na ogół "mistrzowie jesieni" za naszą zachodnią granicą są niezwykle silni. Jednak w sezonie 2008/2009 TSG Hoffenheim 1899 nie wytrzymał napięcia i walki w każdym meczu na pełnych obrotach. Cóż się dziwić, w końcu był to beniaminek! "Wieśniacy" na wiosnę tamtego pamiętnego sezonu zamienili się chyba formą z drużyną VfL Wolfsburg. "Wilki" popędziły po pierwsze w 66-letniej historii klubu, mistrzostwo Niemiec. Niczym była dla nich dziewięciopunktowa strata do lidera po siedemnastu kolejkach.

Ekstraklasa

Cóż przyniosła ostatnia dekada w polskiej ekstraklasie? U nas jest znacznie mniej przewidywalnie, niż w Bundeslidze. Od sezonu 2001/2002 jedynie Wisła Kraków potrafiła obronić, wywalczony jesienią, fotel lidera. I to cztery razy (a trzy z rzędu). To dobitny przykład na stawianą często tezę, iż "Biała Gwiazda" jest najlepszym klubem XXI wieku. Ciekawa walka toczyła się natomiast w sezonie 2006/2007. Rundę jesienną wygrał GKS Bełchatów, ale po zimowej sprzedaży Radosława Matusiaka do Palermo Bełchatowianie wyraźnie podupadli w ofensywie, co wykorzystało Zagłębie Lubin. "Miedziowi" praktycznie od początku sezonu deptali rywalom po piętach. Ich wytrwałość i niebywałe zaangażowanie wystarczyły, by w maju cieszyć się z drugiego w historii mistrzostwa.

Primera Division

Z Polski udajmy się do Hiszpanii od lat zdominowanej przez Barcelonę i Real Madryt. Oba kluby konsekwentnie wysysają życie z rywali i nie ma w tych słowach krzty przesady. Nie dość, że regularnie pozbawiają ich punktów, to jeszcze zagarniają lwią część pieniędzy, które są co sezon do rozdysponowania pomiędzy dwadzieścia zespołów La Ligi. W ostatnich dziesięciu sezonach aż siedem razy "mistrzowie jesieni" zdobywali mistrzostwo. Pięciokrotnie stało się to udziałem Blaugrany, a po razie czegoś takiego dokonały Real i Valencia.

Ligue 1

O ile liga hiszpańska została w ostatniej dekadzie zdominowana przez Barcę i Real, o tyle we Francji istnym hegemonem stała się drużyna Olympique'u Lyon, która aż siedem razy z rzędu zdobyła mistrzostwo kraju. Pięciokrotnie (cztery razy pod rząd) uplasowała się na fotelu lidera zarówno po rundzie jesiennej, jak i na końcu sezonu. Ich panowanie skończyło się w 2009 roku kiedy to Bordeaux odebrało im tytuł najlepszej drużyny we Francji. W ich ślady poszły Olympique Marsylia oraz Lille. Po dziewiętnastu kolejkach obecnego sezonu prowadzi Paris Saint-Germain z trzema punktami przewagi nad Montpellier. Czy Paryżanie pójdą w ślad Lyonu oraz Lille i zdobędą mistrzostwo Francji wygrywając rundę jesienną?

Premier League

Premiership staje się coraz bardziej wyrównaną ligą. Sprawiedliwy, moim zdaniem, podział pieniędzy z transmisji telewizyjnych pomiędzy poszczególne kluby sprawia, że co kilka lat do poziomu "Wielkiej Czwórki" dobijają kolejne drużyny. To sprawia, że większość meczów angielskiej ligi ogląda się z niebywałym napięciem. W ostatniej dekadzie jednak - patrząc na ligowych triumfatorów - nie można mówić o wyrównanej walce (ta toczy się kilka szczebli niżej, gdzieś między lokatami dającymi awans do Ligi Mistrzów i Ligi Europy). Arsenal, Chelsea, a także Manchester United podzieliły mistrzowski łup między siebie. Sześciokrotnie w ostatnich dziesięciu sezonach "mistrzowie jesieni" zdobywali mistrzostwo Anglii. Po trzy razy Chelsea i Manchester United. Sezon 2008/2009 był smutny dla Liverpoolu, który na półmetku zasiadał w fotelu lidera. Rywale z Manchesteru okazali się zbyt silni. Ich doświadczenie i żelazne płuca pozwoliły na dojście do finału Ligi Mistrzów (porażka z Barceloną) oraz na zrzucenie "The Reds" z pierwszego miejsca. Ekipa z Liverpoolu ostatecznie przegrała walkę o mistrzostwo o cztery punkty. Przykre było też to, że w ćwierćfinale Champions League ulegli (trzeciej na koniec sezonu) Chelsea.

Serie A

Na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat żelazny podział na "walczących o mistrzostwo" i "pozostałych" był niezwykle widoczny we Włoszech. AC Milan, Inter Mediolan oraz Juventus totalnie zdominowały moją tabelę. Jeśli jeden był "mistrzem" jesieni, to drugi zdobywał mistrzostwo itd. Oczywiście "królem polowania" okazał się Inter, który aż pięć razy z rzędu zawłaszczał tytuł najlepszej drużyny Półwyspu Apenińskiego. Szczególnie przygnębiający - nie tylko dla fanów Juventusu, ale dla wszystkich kibiców piłki nożnej - był sezon 2005/2006, po którym "Stara Dama" została zdegradowana do Serie B za udział w aferze korupcyjnej. Mimo zajęcia pozycji lidera po dziewiętnastu kolejkach, musiała przygotować się na odejście największych gwiazd i mozolne odbudowywanie potęgi. Powrót na szczyt trwa już szósty rok i chyba jest bliższy do osiągnięcia, niż kiedykolwiek wcześniej, bowiem obecnie Juve, razem z Milanem, jest liderem tabeli i ma wielką szansę na wywalczenie tak upragnionego przez wiernych fanów mistrzostwa.

Biorąc pod uwagę ostatnią dekadę w pięciu najsilniejszych ligach Europy oraz w Ekstraklasie, można zauważyć, że aż w 36 sezonach (60 procent) "mistrz jesieni" zwyciężał w lidze na koniec sezonu. Czy to oznacza, że Bayern Monachium, Śląsk Wrocław, Paris Saint-Germain, Manchester City oraz Juventus zostaną mistrzami w swoich krajach? Ze statystycznego punktu widzenia, jest na to duża szansa. Ale futbol bywa przecież nieprzewidywalny!

Na Legii pokazali, jak kibicować!

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Mon, 26 Dec 2011 19:55:00 +0000

Nie mam wątpliwości, że gdyby kilkanaście lat temu ludzie z prawdziwą pasją zabrali się za polski futbol, a urzędnicy nie rzucaliby im kłód pod nogi w postaci kolejnych paragrafów to dziś nie mielibyśmy dużo gorszej ligi od tej niemieckiej.

Na szczęście, kibice działają nie zważając na poziom krajowej piłki, ani na poczynania wspomnianych urzędników. I są tego efekty! Autorzy angielskiego bloga o nazwie "Piłka jest okrągła" obejrzeli w mijającym roku aż 115 meczów z trybun i postanowili podzielić się wrażeniami.

Kibice Legii pokonali 110 rywali i zwyciężyli w tegorocznym, subiektywnym rankingu autorów "The Ball is Round".

Tak podsumowali atmosferę panującą na "Żylecie":

- Kiedy pierwszy raz tam poszedłem (na Pepsi Arena - przy. autor), straciłem słuch na godzinę po meczu. A pobyło to spotkanie z najmniejszą ilością kibiców Legii. Dwa tygodnie temu temperatura spadła poniżej zera, a tysiące kibiców skakało, śpiewało i ściskało się ze sobą. Praktycznie sto procent ludzi było ubranych w białe t-shirty. Jeśli kiedykolwiek istniała teoria tzw. "dwunastego zawodnika" to właśnie tak wyglądała w praktyce. Większość polskich kibiców - w zależności od klubowych sympatii - nie będzie się chciała przyznać, że to właśnie sympatycy Legii są najlepszymi kibicami w Polsce. Jako człowiek, który oglądał już mecze w różnych zakątkach świata, mogę powiedzieć, że nigdy wcześniej nie widziałem lepszej atmosfery, niż tam.

Wizytówka jak się patrzy! Nie pozostaje więc nic innego, tylko przeszczepiać tę wspaniałą atmosferę na inne polskie areny, nieprawdaż?

Wesołych Świąt

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Sat, 24 Dec 2011 14:15:00 +0000

Stół wigilijny już prawie cały nakryty, a mnie udało się wyrwać na chwilę, więc pędzę złożyć Wam, Drodzy Czytelnicy, najserdeczniejsze życzenia z okazji Świąt. Byście spędzili je w gronie najbliższych, w zdrowiu i radości, byście razem z Mikołajem zaśpiewali kolędę przy choince, a ten cudowny, świąteczny nastrój utrzymał się przez cały rok.

Wesołych Świąt!

Puchary odtrutką dla Realu

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Wed, 21 Dec 2011 16:51:00 +0000

Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów nie poruszyła mnie porażka Realu Madryt w Gran Derbi. W Wigilię miną równo dwa tygodnie od ostatniego starcia Realu z Barceloną. Był to mecz historyczny, bowiem już siódmy z rzędu, w którym Blaugrana nie przegrała. Gdyby nie przeciwnik, Katalończycy mogliby powiedzieć, że był to zwykły, ligowy mecz. Zakończony zwykłym ligowym zwycięstwem. Jednak to właśnie rywal nadał temu starciu charakterystyczną i jedyną w swoim rodzaju rangę. Rangę, która sprawia, że - często żelazne - psychiki piłkarzy w jednej chwili zamieniają się w ciecz, a nogi robią się jak z waty.

10 grudnia 2011 roku byliśmy świadkami właśnie takiej sytuacji. Królewscy po prostu nie wytrzymali presji tak pieczołowicie zdejmowanej z nich przez Jose Mourinho. W meczach z innymi przeciwnikami zdawali się grać niczym na treningu. Bez najmniejszych oznak strachu, że oto rywal jednym błyskotliwym podaniem może zmienić losy meczu. W Primera Division przeciwnicy Realu nie prezentują zbyt wysokiego poziomu i każde wielobramkowe zwycięstwo trzeba przyjmować z pewną dozą dystansu.

Prawdziwy test czekał Królewskich w Lidze Mistrzów, w której przelewek nie ma. Ale i w tych rozgrywkach wicemistrzowie Hiszpanii pokazali, że nie mają sobie równych. Wygrywając wszystkie sześć meczów fazy grupowej stracili tylko dwa gole - najmniej. Nastrzelali też (prawie)najwięcej bramek spośród wszystkich 32 drużyn - 19. Lepsza - o jedną bramkę - była tylko Barcelona. Zanotowali przy tym najlepszą różnicę bramek (w stosunku strzelone-stracone). W przeddzień Gran Derbi piłkarze Realu byli świadomi, że ich rywale są w najgorszej formie odkąd prowadzi ich Josep Guardiola. A Królewscy... w najlepszej. To jeden z czynników, który sprawił, że presja była jeszcze większa. "Jeśli nie teraz, to kiedy?" - pytali siebie kibice - i zapewne piłkarze - madryckiego klubu.

Porażka 1:3 unaoczniła, że w bezpośrednich meczach nie da się wygrać z tą Barceloną. Zdejmowanie presji, specjalne metody motywacji, wypoczęci najlepsi zawodnicy, własny stadion... Żaden z tych elementów nie przyniósł oczekiwanego efektu w postaci zwycięstwa. Blaugrana - jak gdyby nigdy nic - grała swoje, a Real z minuty na minutę popadał w coraz większą boiskową depresję, z której nie był ich w stanie nikt wyciągnąć. Pewność siebie, którą epatowali we wszystkich wcześniejszych meczach obecnego sezonu gdzieś prysła. Zawiódł też ten, na którego wszyscy liczyli - Cristiano Ronaldo. Okrzyknięty przez niektórych "bogiem futbolu" pokazał, że i on jest tylko człowiekiem i w najtrudniejszych momentach nie zawsze radzi sobie z odpowiedzialnością, jaka spoczywa na jego barkach.

Siódme z rzędu El Clasico nie zakończone zwycięstwem Realu to doskonały moment do tego, by zmienić wreszcie strategię podchodzenia do walki z Barceloną. Jeśli rozpędzony taran nie jest w stanie rozbić katalońskiego monolitu, to jak inaczej można pokonać mistrza Hiszpanii? - zapytacie. Otóż, można! Wyobraźmy sobie, że Duma Katalonii to swoista twierdza. Sforsowanie jej bram nie jest możliwe nawet przez Real Madryt na czele z wybitnym strategiem Jose Mourinho. W ten sposób Blaugrana czuje się niezwykle pewna siebie. Trzeba więc zacząć zagrabiać tereny należące do podopiecznych Pepa Guardioli. O jakich terenach mowa? Puchar Króla, Primera Division i oczywiście Liga Mistrzów.

Jeśli Królewscy zdobędą te trofea, osaczą odwiecznego rywala z każdej możliwej strony. Wtedy to Blancos będą faworytami przed ostatecznym starciem. Barca będzie musiała atakować z każdej ze stron, a to sprawi, że główna brama będzie pilnowana przez mniejszą ilość strażników, którzy zmuszeni do obrony pozostałych części zamku, będą musieli się przemieścić. Wtedy Realowi pozostanie już tylko zadanie śmiertelnego ciosu.

Na papierze cała koncepcja wydaje się być prawie idealna (kwestia, czy łucznicy będą celnie strzelać). Teraz trzeba tę strategię wcielić w życie, co nie będzie takie proste. I jeszcze jedno: to tylko koncepcja. Nikt nie zagwarantuje powodzenia misji przed jej zakończeniem. Ale spróbować warto. Kiedyś trzeba...

Gdybym miał kilka milionów...

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Mon, 19 Dec 2011 13:47:00 +0000

Właścicielom polskich klubów brakuje jaj*. Wiem, ostro pojechałem, ale jest w tym co najmniej ziarenko prawdy. Mają konta bankowe wypchane milionami złotych i żyłkę do interesów nieprzeciętną, bo jakoś do tych milionów doszli. Ci, którzy interesują się piłką nożną inwestują również w ten rynek kupując raz po raz jakiś klub. Ilu właścicieli polskich firm piłkarskich, tyle rynków, na których zdobyli majątki. Paradoks jest taki, że ilu właścicieli polskich firm piłkarskich, to zawsze ten sam pomysł na prowadzenie klubu.

Kierując swoimi przedsiębiorstwami, nie raz musieli podejmować bardzo ważne decyzje, które mogły zaważyć na dalszym rozwoju firmy. I nikt im nie gwarantował powodzenia operacji. W piłce nożnej powinno być podobnie. Właściciele powinni czasem zaszaleć. Dać się ponieść instynktowi, podjąć decyzję na przekór innym. Porzucić analizowanie rozwiązań branych pod uwagę w danej chwili i przestać oglądać każdą złotówkę przed jej wydaniem. Wreszcie, powinni spróbować rzeczy sprawdzonej, ale wciąż mniej popularnej (szczególnie w tej części Europy).

Stworzyć szkółkę piłkarską. Spróbować zbudować prawdziwą kuźnię talentów. Nie wykładać ogromnych sum na zagranicznych piłkarzy, bo przyczyniają się w ten sposób do wyginięcia gatunku nazywanego przez naukowców "polskim piłkarzem". Przykład jak zwykle idzie z zachodu. A dokładnie z oklepanej już Barcelony. Wiadomo, La Masia to marka sama w sobie. Jednak kiedyś, ktoś odważny nie pożałował kasy i stworzył coś, czego dziś wszyscy Blaugranie zazdroszczą. Znalazł Święty Graal futbolu - odkrył jak powinno się "produkować" piłkarzy. Tak, nie boję się używać tego sformułowania. Sami doskonale wiecie, że to właśnie szkółki piłkarskie produkują kolejnych wirtuozów futbolu, a dopiero na kolejnym miejscu są ulice biednych miast. Oczywiście, klona stworzyć się może nie uda, ale chodzi mi tutaj przede wszystkim o "kręgosłup" La Masii, czyli połączenie szkoły i treningów. Nie kopiować idiotycznego systemu "lekcje od rana, trening po południu". Podzielić te elementy na poszczególne dni, jak to ma miejsce w Barcelonie. Jednym z najważniejszych punktów jest znalezienie odpowiedniej kadry. Mówię tu o bardzo dobrych trenerach z zachodnich klubów, którzy mają już na swoich kontach osiągnięcia w szkoleniu młodzieży, i nauczycielach. Tych z prawdziwego zdarzenia (w przeciwieństwie do misji TVP, tacy istnieją. Misji nie widzę w programach emitowanych przez Telewizję Publiczną - proszę o oświecenie w komentarzach).

W Polsce idziemy pomału w tę dobrą stronę. Mówiąc o szkoleniu młodzieży, nie można przemilczeć tematu Legii Warszawa i jej, słynnej już na cały kraj, Akademii Piłkarskiej, z której młodzi wychowankowie coraz częściej trafiają do seniorskiej drużyny Legii. Tylko w sezonie 2009/2010 jedenaście roczników "Młodych Wilków" wzięło udział w 39 turniejach. 22 razy stawali na podium. Trzynastokrotnie zdobywali pierwsze miejsce. Roczniki 2000 i 1998 plasowały się w najściślejszej czołówce osiem razy. Zawodnicy urodzeni w 1999 roku - siedem. Te liczby dają do myślenia. Oczywiście, nie wszystkie turnieje były najwyższej rangi i nie zawsze młodzi legioniści walczyli z najlepszymi z najlepszych. Takie statystyki dają nam jednak w miarę realny dowód na to, że w Polsce są młodzi i zdolni. Nie ma tylko pieniędzy na wyszukiwanie i szlifowanie diamentów. Na podobne działania w szkoleniu młodzieży decyduje się coraz więcej polskich klubów. Skutki są jednak mizerne. Z czasem pewnie będzie lepiej, ale w każdej z tych akademii można znaleźć wiele wad, które trzeba eliminować i to ze skutkiem natychmiastowym. Nic nie jest idealne, a już na pewno nie szkolenie młodzieży w Polsce.

Kolejnym dobitnym przykładem jest tzw. "Polska Borussia". (Nie cierpię tego określenia! Ktoś chce nim leczyć narodowe kompleksy? Polska Borussia, Polski atak w niemieckiej reprezentacji, Karolina Woźniacka... Ile jeszcze!) O tym rzadko mówi się publicznie, ale przecież gdybyśmy mieli trenerów klasy światowej (albo przynajmniej takich, jak w Niemczech, czy Hiszpanii - nie wszyscy to klasa światowa) Robert Lewandowski, Jakub Błaszczykowski i Łukasz Piszczek być może graliby teraz w polskich klubach i pewnie mieliby za sobą walkę w fazie grupowej Ligi Mistrzów.

Niestosownością byłoby pominąć polskich bramkarzy. Artur Boruc, Tomasz Kuszczak, Łukasz Fabiański, Wojciech Szczęsny. Połowa z nich regularnie przesiaduje na ławkach rezerwowych. Zapewne, gdyby mieli talent pokroju Ikera Casillasa byliby ostojami defensywy swoich drużyn. Jednak w trochę słabszych klubach, niż Manchester United, Arsenal, czy Barcelona, na pewno byliby zawodnikami pierwszego składu. Zwykliśmy się porównywać do "tych najlepszych". Zupełnie niepotrzebnie. Trzeba zacząć od niższego szczebla. Do klasy światowej jesteśmy w stanie dojść.

Gorączka złota, jaką jest wyszukiwanie nowych talentów nie minie nigdy. Jednak im prędzej bogaci Polacy, inwestujący swoje pieniądze w krajową piłkę zauważą w szkoleniu młodzieży zysk (nie tylko ten czysto piłkarski, ale również finansowy, bo przecież o to chodzi), tym szybciej będziemy mogli cieszyć się sukcesami na arenach międzynarodowych. Zarówno w rozgrywkach klubowych, jak i reprezentacyjnych.

Odwagi Panowie! Jak to się mówi, pokażcie, że macie jaja! Kupcie drugoligowy klub, stwórzcie szkółkę i doprowadźcie go do Ekstraklasy. Ech, gdybym miał kilka milionów...

* Pisząc, że Właścicielom polskich klubów brakuje jaj, nie miałem na celu nikogo obrazić. Chciałem jedynie pokazać, że istnieje inne rozwiązanie, niż kupowanie zagranicznych piłkarzy. Rozwiązanie, które również przynosi efekty i to dużo lepsze. Potrzeba tylko dużo większej odwagi, której pewnie nie brakuje Właścicielom nadwiślańskich klubów.

Był taki mecz: Do trzech razy sztuka

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Mon, 21 Nov 2011 21:32:00 +0000

Na łamach portalu Tylko Piłka ukazał się właśnie mój pierwszy artykuł z serii "Był taki mecz". Poniżej wklejam jego treść. Będę stałym gościem tegoż portalu i już w najbliższy czwartek możecie szukać tam kolejnego tekstu z tej serii.

Czwartek, 8 lipca. 27. czwartek roku 1982. Niby zwykły dzień, ale nie dla kibiców. A tym bardziej nie dla Francuzów, Niemców z zachodniej części oraz Hiszpanów - gospodarzy mistrzostw świata w piłce nożnej.

Kiedy słońce wschodziło nad stolicą Andaluzji - Sevillą - skacowani po nocnym imprezowaniu kibice wiedzieli, że będzie to dzień niezwykły, bo półfinałowy. Tego wieczoru miała zostać wyłoniona reprezentacja, która z Włochami zagra o złoto. Przy Avenida Eduardo Dato, na Estadio Ramón Sánchez Pizjuán trwały gorączkowe prace, by obiekt, na którym swoje mecze na co dzień rozgrywa Sevilla FC, był gotowy na wieczorne przybycie kibiców, którzy na żywo obejrzą drugi półfinał. Szybko mijał ten słoneczny i ciepły, ale nie gorący dzień. Mecz miał się odbyć o 21:00. Piłkarze mieli więc wyśmienite warunki, do gry. Nadszedł wieczór i fani tłumnie, bo w liczbie 63 tysięcy, stawili się na stadionie. Gdyby ktokolwiek wiedział przed rozpoczęciem tego starcia, jakim wynikiem się ono zakończy, byłaby to najpilniej skrywana tajemnica na Ziemi.

Kiedy piłkarze wybiegali na boisko było widać na ich twarzach ogromne skupienie i determinację. Każdy, bez wyjątku, wiedział o co walczy. O finał Mistrzostw Świata. Skupienie jawiło się również na twarzach trenerów obu ekip, choć większe powody do niepokoju miał zdecydowanie selekcjoner reprezentacji Francji, Michela Hidalgo, dla którego najbliższe starcie było o być albo nie być. Jupp Derwall doskonale wiedział, że rywale nie cofną się przed niczym w walce o końcowy triumf.Wybiła 21. Pan Charles Corvel z Holandii sięgnął po gwizdek. Dźwięk, który z niego wydobył oznaczał, że nadeszła "godzina zero". Mecz się rozpoczął. Kibice z pieśnią na ustach przystąpili do wspomagania swoich reprezentantów, a piłkarze początkowo zwalczali się tylko w środku pola. Niemcy początkowo starali się wypracowywać coraz więcej miejsca w środku pola, by stłamsić przeciwnika na jego połowie. Nagle gra cofnęła się do niemieckiej defensywy. Dwa podania do nogi i już mamy piłkę w środkowej strefie. Tam rządził Paul Breitner. Wysoki pomocnik był rozpoznawalny z daleka. Jego bujna, czarna czupryna zdobiła głowę, która bez wątpienia była solidnie osadzona na karku. Znał doskonale swoje rzemiosło. Przyjął piłkę, jakby bez zastanowienia przebiegł z nią kilkanaście metrów co pozwoliło kolegom z drużyny znaleźć odpowiednie pozycje na boisku. Zewnętrzną częścią stopy odegrał do Uli Stielike, który wbiegł z piłką w pole karne. Spróbował podbiec jak najbliżej bramkarza, ale ten okazał się szybszy i desperacko wybił piłkę. Na nieszczęście Francuzów spadła wprost pod nogi Pierre'a Littbarskiego. Skrzydłowy bez zastanowienia uderzył ile sił w nodze i wpakował piłkę do siatki. Radości nie było końca. Futboliści szaleli z radości, ich kibice również. Tymczasem pokonany bramkarz siedział zdołowany na murawie przed własną bramką i nie mógł uwierzyć, że już w siedemnastej minucie jego drużyna straciła gola. Był to Jean-Luc Ettori. Wtedy jeszcze nie zdawał sobie sprawy, że to dopiero początek strzelania, jakiego świat dawno nie widział.

Dziewięć minut później, pod bramką Niemców rywale wywalczyli rzut wolny w okolicach dwudziestego piątego metra. Miękkie dośrodkowanie w pole karne w poszukiwaniu odpowiednio ustawionych partnerów, spore zamieszanie, Niemcy zuchwale pociągają rywali za koszulki, ale przeciwnicy nie dają za wygrają. W końcu jeden z nich, mocno szarpany pada. Sędzia gwiżdże i wbiega w szesnastkę. Trybuny zamierają. Tak jest! Rzut karny. Nie ma odwrotu od tej decyzji. Przed Les Bleus wielka chwila. Mogą wrócić do gry. Mogą wyrównać. Niespełna dziesięć minut po straconej bramce los prezentuje im wspaniałą okazję. Trzeba tylko celnie uderzyć. Jakie to proste! Ale w takich chwilach bramka i piłka zdają się zamieniać ze sobą wielkością. Adrenalina rośnie, a do piłki podchodzi sam poszkodowany. Michel Platini pieczołowicie ustawia piłkę na wymalowanej białym kolorem kropce. Tymczasem Harald Schumacher podparty pod boki w skupieniu obserwuje swojego rywala. Na trybunach słychać gwizdy. Francuz bierze długi rozbieg i strzela po ziemi tuż przy swoim lewym słupku. Niemiecki bramkarz 1.FC Köln rzuca się w przeciwny róg. Cóż za pech! Jeszcze przed chwilą skakali z radości, by teraz wyciągać piłkę z własnej siatki. Futbol bywa okrutny. Taki też był 8 lipca 1982 roku, kiedy to pierwsza połowa zakończyła się remisem 1:1, a w drugiej odsłonie również nie zobaczyliśmy bramek. Miało miejsce za to inne głośne wydarzenie. Niestety miało ono mało wspólnego z duchem fair play. Bramkarz Niemców Harald Schumacher, wyszedł na skraj pola karnego, odbił się niczym sprężyna i żeby nie dopuścić do utraty kolejnego gola próbował zatrzymać piłkę. Z impetem zderzył się z Patrickiem Battistonem. To był fatalny dzień dla Francuza. Ledwie dziesięć minut wcześniej (w 50. minucie) wszedł na boisko, a teraz na noszach opuścił murawę, by udać się na badania do szpitala.

Nadszedł czas na dogrywkę. Piłkarze obu drużyn czuli, że zbliżają się do ostatecznego końca spotkania, ale rozstrzygnięcia dalej nie było widać. To był najwyższy czas, by ruszyć do ataku. Pewnie w głowach piłkarzy obu ekip podobne myśli się kołatały. Szybciej jednak zrobili z nich pożytek Francuzi, którzy po ośmiu minutach dogrywki prowadzili już 3:1. Tak, 3:1! W 1982 roku nie bowiem istniała złota bramka. Najpierw dośrodkowanie z rzutu wolnego wykorzystał Marius Tresor, który wspaniale złożył się do uderzenia i z woleja strzelił prosto pod poprzeczkę. Niemcy musieli się zmobilizować. Ruszyli do ataku, a to bezlitośnie wykorzystali rywale, którzy tylko czekali na błąd przeciwnika. Kontratak okazał się zabójczy, a zdobywcą pięknego gola okazał się Alain Giresse. To właśnie po jego strzale piłka odbiła się od słupka i wpadła do bramki. Miał wiele szczęścia. Chyba więcej, niż rozumu, ale fakt faktem bramkę zdobył i nie posiadał się z radości. Teraz musieli bronić jakże korzystnego i uzyskanego w błyskawicznym tempie wyniku. Kiedy jednak nadarzała się okazja do kontrataku nie odstawiali nogi. Ich upór i dążenie do zdobycia kolejnej bramki zemścił się na nich, bo oto Karl Heinz Rummenigge cudem pakuje piłkę do siatki po niezwykle widowiskowej akcji całego zespołu. Teraz już wiadomo skąd współczesna FC Barcelona czerpała wzorce! Końca walk nie było widać. Po zmianie stron Niemcy poszli za ciosem i zdobyli kolejną bramkę! Mobilizacja, jakiej podjął się zdobywca drugiej bramki podziałała na kolegów i oto mamy wyrównującego gola! Cóż za niesamowite emocje! Kto wreszcie zdobędzie decydującą bramkę? Nikt! A na pewno nie w dogrywce, bo ta właśnie dobiegła końca.To był nadludzki wysiłek. Zmęczenie materiału dało się we znaki nawet najlepszym. Rummenigge potrzebował pomocy lekarzy, którzy zaaplikowali mu "terapię lodową", by zniwelować ból spowodowany skurczami. Podobne męczarnie przechodzili gracze z Francji, którzy zlecili fizjoterapeutom krótkie masaże. Dwie godziny gry minęły, ale przepisy były nieubłagane. Wszystko musiało się rozstrzygnąć w rzutach karnych, które dobitnie wskazują drużynę o większym zapasie szczęścia.

Pierwszy doszedł do piłki Giresse. Na przeciw niego stał niemiecki bramkarz przyczajony niczym tygrys szykujący się do ataku. Lepszym drapieżcą okazał się jednak piłkarz Trójkolorowych. Manfred Kaltz postanowił wziąć przykład z przeciwnika, ale zdecydował się uderzyć w przeciwną stronę. Nieważne gdzie, ważne, że skutecznie! 1:1 po pierwszej parze i "zabawa" trwa dalej. Kolejnym wytypowanym był Manuel Amoros. Nie spudłował! Ale i Breitner nie spudłował. Popisał się technicznym uderzeniem pod poprzeczkę. Dominique Rocheteau wyglądał jakby zapomniał założyć spodenek. Ale strzelec był z niego kompletny. W końcu wykorzystał swój rzut karny. Uli Stielike nie miał tyle szczęścia. Pech chciał, że strzelił wprost w bramkarza. Niemiec padł na kolana i płakał. Mimo pocieszeń kolegów nie mógł się uspokoić. Jego otarte zostały jednak pudłem w wykonaniu Didiera Sixa, który swoim niecelnym strzałem znów wlał nadzieję w serca naszych zachodnich sąsiadów. Littbarski co prawda zdjął już ochraniacze z piszczeli, ale to nie przeszkodziło mu w strzeleniu prosto w okienko bramki. Następnym w kolejce był Michel Platini. Starannie ustawiał piłkę w wyznaczonym miejscu, a tymczasem Niemcy w pozycji siedzącej odprawiali modły, by tylko rywal spudłował. Nic takiego nie miało miejsca i przedstawiciel Les Bleus wykorzystał drugą "jedenastkę" w tym meczu. Rummenigge pozazdrościł rywalowi i także zdobył gola. Każda z drużyn oddała już po pięć strzałów, a wynik dalej był remisowy. Cóż musieli czuć piłkarze i kibice w tamtej chwili? Pozostawmy to pytanie bez odpowiedzi. Dla Francuzów gola miał zdobyć Maxime Bossis. Miał. Nie zdobył Jak szybko kopnął w piłkę, tak szybko padł na kolana. Nie mógł uwierzyć w to co się stało podobnie jak jego kompani i tysiące kibiców, którzy przybyli do Sevilli z myślą, że pomogą swoim reprezentantom w dojściu do finału. Tymczasem do piłki podszedł Horst Hrubesch. Kiedy tylko zmierzał ustawić piłkę już zdawał się wiedzieć gdzie uderzyć, by zdobyć gola. Miał słuszne przeczucie. Ettori nawet nie zareagował.

Dwie godziny gry plus rzuty karne. Łącznie piętnaście goli, w tym dziesięć "jedenastek". To był chyba najlepszy mecz tamtych mistrzostw... Podobno ryzyko zawału u kibiców wzrasta podczas meczu średnio o około 70 procent. Podczas tego spotkania chyba padł rekord.

Kod QR na głowach piłkarzy

noreply@blogger.com (Sebastian Matyszczak) — Mon, 14 Nov 2011 21:08:00 +0000

Nie od dziś wiadomo, że piłka nożna to świetny sposób na zarabianie pieniędzy. Od sprzedaży pamiątek, przez repliki strojów, czy piłek, a na reklamach kończąc. Można powiedzieć, że ilu chętnych na reklamę w świecie futbolu, tyle pomysłów jak się wypromować.

Okazuje się jednak, że szczytem komercjalizacji - jak by się mogło wydawać jeszcze jakiś czas temu - nie jest sprzedaż historycznych nazw stadionów za ogromne kwoty liczone w dziesiątkach milionów.

Firma bukmacherska Betfair w porozumieniu z trzecioligowym angielskim klubem Bromley FC postanowiła wprowadzić na piłkarskie boiska nową formę reklamy swojego produktu. O czym mowa? O coraz popularniejszych w ostatnim czasie kodach QR (ang. Quick Response), czyli wymyślonych przez Japończyków, alfanumerycznych kodach kreskowych. Po sfotografowaniu takiego - nic nie mówiącego przeciętnemu Kowalskiemu - kodu telefonem komórkowym otrzymamy jakąś informację lub dostęp do odpowiedniej strony, która została zakodowana poprzez odpowiednie ułożenie małych czarnych kwadracików na białym tle.

Stylista Daniel Johnson, który wśród swoich stałych klientów ma takie gwiazdy angielskiego futbolu, jak Wayne Rooney, Jermain Defoe, czy Rio Ferdinand podjął się wyzwania, jakim było wycięcie odpowiedniego kodu QR na głowach piłkarzy Bromley FC. Po zrobieniu zdjęcia tegoż kodu użytkownik zostaje przeniesiony na stronę internetową Betfair. Ot, taka nowa interaktywna forma reklamy z wykorzystaniem głównych aktorów widowiska, jakim bez wątpienia jest mecz piłki nożnej.

Ciekawi efektów? Filmik zamieszczony poniżej prezentuje je doskonale.