عکس : خسرو

(برای دیدن تصاویر با تفکیک پذیری بالاتر روی آن کلیک کنید)

عکس از تخت جمشید (پارسه)

عکس از تخت جمشید (پارسه)

عکس از تخت جمشید (پارسه)

عکس از تخت جمشید (پارسه)

عکس از تخت جمشید (پارسه)

عکس از تخت جمشید (پارسه)

عکس از تخت جمشید (پارسه)

عکس از تخت جمشید (پارسه)

عکس از تخت جمشید (پارسه)

عکس از تخت جمشید (پارسه)

(برای دیدن تصاویر با تفکیک پذیری بالاتر روی آن کلیک کنید)

سنگ به اسکندریه فرستاده شد تا دانشمندان ناپلئون نگاهی به آن بیندازند ، نوشته یونانی به سرعت ترجمه شد و دریافتند که این سنگ در ستایش بطلمیوس پنجم اپیفانی در ۱۹۶ سال قبل از میلاد نوشته شده است .هنگامی که فرانسه با انگلیسی ها و ترک ها  توافق کرد و ناپلئون و ارتش به فرانسه باز گشتند ، این تخته سنگ به دست انگلیسی ها افتاد . سرانجام پس از ۱۰ سال تلاش برای خواندن خط هیروگلیف به کمک کتیبه یونانی همراه آن توسط دانشمندان بریتانایی از جمله توماس یانگ که سنگ اصلی در اختیارش بود ، ژان – فراسوا شامپولیون ، مصرشناس فرانسوی که فقط تصویری از سنگ را در اختیار داشت توانست هیروگلیف را که پیش از آن الفبا به حساب نمی آمد را رمز گشایی کند .

سنگ روزتا

وی پس از ۵ سال جنگ با لیدیه در سال ۵۸۵ جانشین پدرش هوخشتره شد و وارث امپراتوری بزرگ و متحد با برادر زن خود ، کرزوس ، شاه لیدیه و بخت النصر از بابل گشت.

در دوره او آیین مزدیسنا ثبات بیشتری یافت و پیشرفت چشم گیری کرد و به همین دلیل دوره ی حکومت او مورد توجه قرار گرفته است.

او پس از ۳۲ سال شاهنشاهی ، حکومت خود را در جنگ با کوروش از دست داد .هنگامی که کوروش ، دختر زاده ایشتوویگو و یکی از والیان مادها ، پس از ۳ سال جنگ لشکر ماد را نابود کرد ، هارپاگ یکی از درباریان ایشتوویگو علیه او به پا خاست و بیشتر سربازان سپاه ماد به کوروش پیوستند .

کوروش هگمتانه پایتخت ماد را تسخیر کرد و خزانه آن را به انشان منتقل کرد و به هارپاگ و خانواده اش سمت بالایی داد .گفته ها در مورد ادامه زندگی ایشتوویگو متفاوت است . هرودوت می گوید رفتار کوروش با ایشتوویگو مهربانانه بود و او را جزو یاران خویش برگزید . کتسیاس می گوید که کوروش ، ایشتوویگو را مدیر ساتراپ پارت کرد ولی بعد توسط یکی از مخالفانش ،اوبراس کشته شد .

مجسمه سورنا

سورنا در خانواده ای اشرافی متولد شد.او قدی بلند و چهره ای زیبا داشت.و خردمند و شجاع بود.
پلوتارک تاریخ نویس یونانی درباره او مینویسد هنگام سفر هزار شتر وسایل سفر او را حمل میکردند.هزار سواره نظام زره پوش و همچنین هزار سواره نظام عادی او را همراهی میکردند.او بیش از ده هزار سواره نظام و خدمه داشته است .

سورنا شهر سلوکیه را تصرف کرد و ارتش روم را در سال ۵۲ قبل از میلاد شکست داد که فرماندهی آنرا به سیاستمدار رومی کراسوس به عهده داشت .(همانکه که جنبش اسپارتاکوس را در روم سرکوب کرده بود)کراسوس و پسرش در این جنگ کشته میشوند و سپاهیان رومی به اسارت اشکانیان در می آیند.

پلوتارک در باره این جنگ مینویسد سورنا سر و دست کراسوس را میفرستد برای ” ارد ” که برای بستن پیمان صلحی در ارمنستان به سرمیبرد اما در سلوکیه این شایعه را منتشر میکند که کراسوس زنده است و به زودی به شهر آورده میشود.

او به این شیوه به سلوکیه وارد میشود و آنجا را تصرف میکند.محبوبیت سورنا که ۳۰ سال از عمرش نگذشته بود بین سپاهیانش بعد از پیروزی بر ارتش روم باعث وحشت شاه گردید و مدتی بعد از این پیروزی او به دستور شاه به قتل رسید.

مورخان ایرانی و یونانی راجب سورنا اتفاق نظر دارند تقریبا در تمام کتب تاریخی راجب دلاوریها و مرگ ناجوانمردانه او اینطور آمده:

که این سورنا بوده که ارد را به تخت نشاند و شهر سلوکیه را تصرف کرده و اولین کسی بوده که بر دیوار شهر مذکور بر آمده و بادست خود اشخاصی را که مقاومت میکردند به زیرافکنده .

وی در این هنگام بیش از ۳۰ سال نداشت و با این حال به حزم و احتیاط و خردمندی شهره بود و بر اساس این صفات کراسوس سردار رومی را مغلوب کرد که نخست جسارت و تکبر کراسوس و یائسی که بر اثر بدبختیها به سورنا دست داده بود به آسانی وی را در دامهایی افکند که سورنا برایش گسترده بود با این حال ارد به جای اینکه سورنا را پاداشی نیک دهد براو رشک برد و نابودش کرد .

برگرفته از لغت نامه دهخدا . اثر علی اکبر دهخدا

آشور بانیپال

آشور بانیپال نخستین کتابخانه پیشرفته در ناحیه خاورمیانه را ساخت . در کاوش باستان شناسان انگلیسی در تپه کویونجیک در استان نینوا عراق بخش هایی از این کتابخانه در سال ۱۸۵۰ میلادی کشف شد. این کتاب خانه منبعی مهم برای شناخت تمدن آشور و دیگر تمدن های میان دو رود (بین النهرین) است و آثاری چون حماسه گیل گمش و افسانه طوفان سومری در آن یافت شده که هم اکنون در موزه بریتانیا نگهداری می شود.

اسکندر مقدونی پس از پیروزی در سومین جنگ خود با ایرانیان که به جنگ آربل Arbel یا گوگامل Gqugamele مشهور است در سال ۳۳۱ پیش از میلاد مسیح ،بابل و شوش و استخر (در استان فارس کنونی) را از آن خود ساخت و تصمیم به دست یافتن به پارسه گرفت و به سوی پایتخت ایران حرکت کرد .اسکندر سپاه خود را به دو بخش تقسیم کرد .یکی از بخش ها به فرماندهی شخصی به نام پارمن یونوس از راه جلگه(رامهرمز و بهبهان) به سوی پارسه حرکت کرد و خود اسکندر نیز با سپاه سبک اسلحه از راه کوهستان (کو های کهگیلویه) روانه پایتخت ایران شد و در تنگه های در بند پارس (برخی آن را تک آب و گروهی آن را تنگ آری می دانند) با مقاومت ایرانیان روبرو شد.

نگاره ای از آریوبرزن

درجنگ در بند پارس آخرین پاسداران ایران با شماری اندک به فرماندهی آریبرزن در برابر سپاهیان پرشمار اسکندر مقدونی دلاورانه از میهن خویش دفاع کردند و بی پروا با سپاهیان اسکندر به مقابله پرداختند و بسیاری از آنان را به خاک نشاندند و سر انجام توانستند سپاه اسکندر را به عقب نشینی وادارند .

با وجود آریوبرزن و پاسدارانی که جانانه از میهن خویش دفاع می نمودند گذر سپاهیان اسکندر از این تنگه های کوهستانی غیر ممکن بود .پس اسکندر به نقشه ی جنگی ایرانیان در جنگ ترموپیل Thermopyle روی آورد و کمک یک اسیر ایرانی آریوبرزن را دور زد و از بیراهه ها و تنگه های سخت کوهستانی خود را به پشت سربازان پارس رسانید و آنان را به محاصره گرفت.

آریو برزن با ۴۰ سواره و ۵ هزار سرباز پیاده و وارد کردن تلفات سنگین به دشمن ، خط محاصره اسکندر را شکست و برای یاری به پایتخت به سوی پارسه شتافت ولی سپاهیانی که اسکندر دستور داده بود از راه جلگه به طرف پارسه بروند ،پیش از رسیدن او به شهر دست یافته بودند .آریو برزن با وجود دست تصرف پایتخت به دست سربازان اسکندر و در حالی که سپاهیان دشمن سخت در حالی تعقیب او بودند حاضر به تسلیم نشد و آنقدر در پیکار با دشمن پافشاری کرد که همه ی یارانش از پای افتادند و جنگ وقتی به پایان رسید که آخرین سرباز پارسی زیر فرمان آریوبرزن به خاک افتاده بود.

در کتاب اتیلا نوشتهٔ لویزدول امده که در آخرین نبرد اسکندر که از شجاعت آریوبرزن خوشش آمده بود به او پیشنهاد داده بودکه تسلیم شود تا مجبور به کشتن او نشود ولی آریوبرزن گفته بود (( شاهنشاه ایران مرا به اینجا فرستاده تا از این مکان دفاع کنم و من تا جان در بدن دارم از این مکان دفاع خواهم کرد.)) اسکندر نیز در جواب او گفته بود ((شاه تو فرار کرده .تو نیز تسلیم شو تا به پاس شجاعتت تو را فرمانروای ایران کنم.)) ولی آریو برزن در پاسخ گفته بود ((پس حالا که شاهنشاه رفته من نیز در این مکان می مانم و آنقدر مبارزه میکنم تا بمیرم))واسکندر که پایداری او را دیده بود دستور داد تا او را از راه دور و با نیزه و تیر بزنند.و آنها آنقدر با تیر و نیزه او را زدند که یک نقطهٔ سالم در بدن او باقی نماند.پس از مرگ او را درهمان محل به خاک سپردند و روی قبر او نوشتند “به یاد لئونیداس”

در این جنگ یوتاب (به معنی درخشنده و بی مانند) خواهر آریو برزن حضور داشت او که  فرماندهی بخشی از سپاه را بر عهده گرفته بود ،در کوه ها راه را بر سپاه اسکندر بست .یوتاب و برادرش آنچنان جنگیدند تا هر دو کشته شدند و نامی درخشان از خود بر جای گذاشتند ،پس از اتمام جنگ نیز عمر آن اسیر چندان دوامی نیاورد و به دستور اسکندر به دلیل خیانت کشته شد

- لئونیداس کسی بود که در زمان حمله خشایارشا به یونان در جنگ ترموپیل مانند آریو برزن پایداری کرده بود و سرنوشتی همانند آریو برزن داشت اما بر خلاف آریو برزن که جز چند سطر ترجمه از منابع دیگران اثری در دست نیست ،یونانیان  در محل بر زمین افتادن لئونیداس، یک پارک و بنای یاد بود ساخته و مجسمه او را برپا داشته اند و واپسین سخنانش را بر سنگ حک کرده اند تا از او سپاسگزاری شده باشد

نقاشی کین شی هوانگدی

کین شی هوانگدی، نخستین امپراتور سلسله کین در چین باستان بود،او کسی بود که بین مناطق مختلف چین پیوستگی ایجاد کرد و در سال ۲۲۱ پیش از میلاد امپراتوری کین را رسماً تاسیس کرد . آرامگاه امپراتور کین، که در سال۲۱۰ پیش از میلاد در گذشت، در شهر شیان واقع در استان شانشی کنونی به همراه سربازان سفالی متعدد در سال ۱۹۷۴ میلادی کشف شد.این آرامگاه  از سال ۱۹۸۷ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد.

کین شی هوانگدی ، با تاسیس یک حکومت مرکزی قدرتمند و پیوسته کردن ایالت های  مختلف چین که تا پیش از آن در همه حال در جنگ و ستیز بودند ، رسوماتی را بر جا گذاشت که توسط سلسله های بعدی چین نیز پذیرفته شد و تا سال ۱۹۱۲ میلادی که آخرین امپراتور سلسله چینگ بر چین حکمرانی میکرد، ادامه داشت.

نخستین امپراتور سلسله کین پس از آن که طی جنگهایی سخت و دراز مدت ۶ ایالت مختلف چین را با یکدیگر متحد ساخت ، به یکسان کردن قوانین و فرآیندهای اداری در قلمرو خود پرداخت. در این دوره خط و پول رسمی چین به یک شکل واحد در آمد و قوانین مختلفی حتی برای طول محور چرخ گاریها و ارابه ها و عرض شاه راهها تصویب شد.

ارتش سفالی نخستین امپراتور سلسله کین، از ۸۰۹۹ تعداد سرباز سفالی که هر یک از قد و چهره و هیکل متفاوتی نسبت به یدیگر بهره مندند تشکیل شده است. این سربازان سفالی بر اساس مشخصات سربازان نمونه ارتش آن زمان چین که از جمله جنگجوترین سربازان کل تاریخ چین بوده اند، ساخته شدهاند. چهره هر یک از این ۸ هزار سرباز شکل و حالت و حتی مدل موی منحصر به فردی دارد.

ارتش سفالی چین باستان

این مجسمه ها در حالات مختلفی ساخته شدهاند که از جمله آن ها میتوان به سربازان پیاده نظام که حالت ایستاده دارند، کمانداران که در حالت زانوزده ساخته شدهاند و نیز ارابه رانانی که ارابه های متصل به چند اسب را میرانند اشاره کرد.

محل دفن این مجسمه ها دارای سه بخش است که در هر یک یک گروه از سربازان سفالی قرار گرفته اند .در اولین گودال که می توان گفت بزرگترین و مشهور ترین گودال است ، سربازان پیاده نظام قرار گفته اند. گودال دوم به سربازان سواره نظام و ارابه رانان تعلق دارد و گودال سوم نیز افسران و درجه داران ارتش را درون خود جای داده است.

علت دستور کین شی هوانگ دی به ساختن این سربازان سفالی این بود که او باور داشت این مجسمه ها پس از مرگ از او محافظت خواهند کرد .حتی این سربازان سفالی بین مقبره امپراطور و سرزمین های دشمن با آرایش جنگی و رو به دشمن در نیم کیلومتری آرامگاه قرار گرفته اند

ارتش سفالی چین باستان

اما این جنگجویان سفالی کمتر از ۵۰ سال پس از مرگ امپراتور و در جریان شورش گروهی از دهقانان چینی متحمل آتش سوزی و تخریب های جدی شدند. در ابتدا ، سقفی چوبی بر بالای سر این سربازان ساخته شده بود، اما آتشسوزی باعث افتادن این سقف چوبی روی سرباز ها شد که موجب تخریب و آسیب مجسمه ها گشت .آتش همچنین موجب از بین رفتن رنگ سطح مجسمه ها شد که به آنها حالتی رئالیستیتر میداد. اما گودال سوم که مخصوص افسران و درجهداران ارتش بود از شر آتش در امان ماند و امروزه هنوز بقایای رنگ را روی تعدادی از مجسمه های این گودال میتوان مشاهده کرد.

ارتش سفالی کین در ماه مارس سال ۱۹۷۴ و بر اثر کندن زمین برای حفر چاه توسط ۳ کشاورز کشف شد

حفاری و کارشناسی باستان شناسان در محل مدت کوتاهی پس از کشف مجسمه ها آغاز شد. در آن زمان بسیاری از مجسمه ها دچار آسیب ها و تخریب های شدید شده بودند. باستان شناسان از آن زمان تاکنون موفق به ترمیم بسیاری از مجسمه ها شدند و امروزه نیز گروهی از باستان شناس در حال تلاش برای چسباندن قطعه های مجسمه های خرد شده به یکدیگر و ساخت  شکل اصلی مجسمه ها هستند.همچنین تخمین زده می شود که بازسازی کامل این مجسمه ها حدود ۵۰ سال به طول می انجامد

ارتش سفالی چین باستان

ماسک توت عنخ آمون ، فرعون مصر

پس از مرگ سمنخ کارع ،توت عنخ آتون که در آن زمان هشت سال بیش نداشت به حکومت رسید او از جمله کسانی بود که آیین ها و رسومات قدیمی و اعتقاد به خدای اصلی مصر باستان آمون و خدایان دیگر را دوباره رواج داد و نام خود را نیز به توت عنخ آمون (به معنای تصویر زنده ی آمون) تغییر داد .انگار در آن زمان توفانی در مصر به پا شد عمارنه پایتخت اخناتون (پسر آمن هوتب سوم) با خاک یکسان شد و تندیس های اخناتون نابود شدند و دوباره ممفیس پایتخت کشور قرار گرفت.

توت عنخ آمون آراسته به جواهرات و لباس زرین ، نشسته بر تخت پادشاهی بچگانه و در حالیکه در دستان کوچک خود عصای سر خمیده و گندم کوب سلطنتی را داشت رعایای او با ترس جلوی این فرعون هشت ساله خم می شدند .اما در دنیای محصور خانوادگی این فرعون نیز مانند هر بچه ی دیگری با خواهران خویش به بازی مشغول شده و خواندن و نوشتن می آموخته است

اگر چه والدین توت عنخ آمون مشخص نیستند اما تصورات اینگونه است که او فرزند اخناتون و ملکه کیا باشد .بررسی جسد مومیایی وی حاکی از آن است که به عنوان یک جوان تازه بالغ به علت یک بیماری نادر استخوانی ،از استخوان بندی نحیف برخوردار بوده و قامت او ۱۶۲ سانتیمتر بوده است .به علت جوان بودن و ناتوانی در تصمیم گیری درست ، حکم فرمایی توت عنخ آمون زیر نظر افراد قدرتمندی بود که قصد ترقیب او را داشتند تا خدایان کهن و باستانی مصر که توسط اخناتون کنار زده شده بود را دوباره مورد پرستش قرار دهند.

توت عنخ آمون در سن ۱۸ سالگی درگذشت . ابتدا تصور می شد که کشته شدن توت عنخ آمون بر اثر ضربه چاقو به سر او و شکافت سر او بوده ، اما یافته های جدید تر نشان داد که مرگ او توسط مالاریا رقم خورده است . دانشمندان معتقدند آنچه کار او را تمام کرد ابتلا به مالاریا در شرایط ضعف جسمانی بود. آنان رد انگل مالاریا را در خون توت عنخ آمون یافته اند.این قدیمی ترین شاهد ژنتیکی مومیایی شده برای مالاریا در جمعیت های کهن به شمار می آید که تاکنون به دست آمده است.

مومیایی جسد توت عنخ آمون

برای دیدن عکس های بیشتر اینجا کلیک کنید

دژ یا قلعه الموت که حسن صباح آن را به عنوان ستاد فرماندهی خود برگزیده بود بر روی صخره های بلند در کوهستانی بین راه قزوین و کرانه ی دریای خزر واقع بود و راه یابی به آن بسیار مشکل بود

نقاشی حسن صباح

حسن صباح پس از سفر به مصر و بازگشت به ایران فعالیت خود را آغاز کرد و با کلامی آتشین و پرنفوذ توانست طرفداران بسیاری پیدا کند . هدف حسن صباح از بین بردن مخالفان و کشتن آن ها توسط هواداران باوفای خود یا حشاشیون که فدایی مطلق تلقی می شدند بود ، فداییان حسن صباح برای رسیدن به این مرتبه از امتحان های دشوار بسیاری سربلند و پیروز آمده بودند

حسن صباح پس از ساخت دژ، اسلحه و تجهیزات و آذوقه فراوان برای مقابله با سپاه حکومت سلجوقی که یقیناً دیر یا زود به آنجا حمله می کردند منتقل ساخت . در آن هنگام تعداد سربازان حسن صباح بیشتر از هفتاد تن نبود . سر انجام وقتی حکومت سلجوقی از محل اقامت حسن صباح آگاه شد دستور حمله به دژ او را صادر کرد ، اما سپاه سلجوقی در برابر هشتاد نفر فداییان حسن صباح کاری از پیش نبرد

مکتب حسن صباح به حشاشیون معروف بود که معنای دارو فروشان می باشد زیرا یاران او به جمع آوری داروی گیاهی هم اشتغال داشتند . هم چنین گفته می شود که حسن صباح هنگامی که می خواست چند تن از یارانش را برای کشتن شخصی بفرستد آن ها را با حشیش بصورت خلسه در می آورد که توانایی کنترل خود را نداشته باشند ، این مکتب همچنین با نام های فداییان ، فاطمیان و اسماعیلیان مشهور بوده است

فداییان مطلق حسن صباح برای اینکه به جمع یاران حسن صباح بپیوندند ، باید عقیم می شدند تا هیچ گونه احساساتی به دنیا نداشته باشند . همچنین برای اینکه مکان و رمز و راز آن ها لو نرود ، هر گاه کسی برای ترور یا جمع آوری اطلاعات گسیل می شد ، کسی مخفیانه از طرف حسن صباح مامور می شد تا اگر آن شخص به دام دشمن افتاد و فرار کردن او هم نافرجام ماند او را به هر طریقی بکشد تا به هیچ عنوان هیچ اطلاعاتی به بیرون بروز نکند

هنگامی که یکی از فداییان حسن صباح در ماموریت خود موفق نمی شد ،به هیچ عنوان با خبر شکست جرات بازگشت به دژ را نداشت چون می دانست که توسط حسن صباح کشته خواهد شد ،بنابراین یا خودکشی می کرد و یا برای انجام دادن ماموریت خود دوباره دست بکار ،حتی بعضی از فداییان سال های بسیار برای انجام ماموریت خود کمین می کردند تا سرانجام ماموریت واگذار شده را انجام دهند

یاران حسن صباح بسیاری از سران سلجوقی را کشتند جنبش آنها نزدیک به صدو پنجاه سال ادامه داشت تا اینکه هلاکوخان مغول این جنبش را خاموش کرد

هلاکو به روش جنگ رو در رو با دژ الموت نتوانست حشاشیون را شکست دهد پس دژ را محاصره کرد تا آب و غذای آن ها تمام شود ، مدت ها گذشت اما آب و غذای الموت تمام نمی شد ، پس هلاکو متوجه شد که راهی مخفی برای ورود آب و غذا به قلعه وجود دارد

هلاکو برای یافتن راه رسیدن آب به قلعه الموت ساعد دست و پای چندین اسب را به بازوی اسب ها با طناب بست به طوری که اسب ها با زانوی خود بر روی زمین حرکت می کردند ، سپس به آن ها آب نداد و و در اطراف قلعه الموت رهایشان کرد ، هلاکو متوجه شد که اسب ها در یک نقطه از زمین پوزه خود را بر زمین می کوبند ، سپس به سربازان خود دستور داد که آن جا را حفر کند و با شگفتی متوجه شد که آب در زیر زمین از شیب صخره بالا می رود و به قلعه الموت فرستاده می شود امروزه هم شیوه ای که حسن صباح برای فرستادن آب به بالای صخره انجام می داد کشف نشده است

سرانجام هلاکو راه آب قلعه را بست و جنبش حسن صباح و فداییان او ناچار به تسلیم شد