Spieropbouw en -afbraak zijn continue processen die 24 uur per dag, zonder dat iemand het merkt, doorgaan. Dat gebeurt in een dusdanig tempo dat na drie maanden al het spierweefsel is vervangen door nieuw weefsel. De eiwitten uit onze voeding leveren de bouwstenen voor onze spieren. Deze bouwstenen noemen we de aminozuren. Ouderdom gaat gepaard met een proces van spierverlies, sarcopenie genaamd. Een belangrijke factor hierin is een verminderde opbouw van spierweefsel in oudere personen na de maaltijd. Pennings en collega’s toonden met behulp van voedingsinterventies aan dat die spieropbouw kan worden verbeterd. De methode waarmee zij dit aantoonden, was wel heel bijzonder.

Eiwit volgen

Het is namelijk mogelijk om een eiwit precies te volgen door het een ‘label’ mee te geven. Simpel gezegd is een eiwit niets anders dan een aaneenschakeling van velen aminozuren. Door een soort vlaggetje te koppelen aan één bepaald aminozuur, kan dat eiwit overal terug worden gevonden. Zoals een vuurtoren die oplicht in de duisternis. Dit gelabelde aminozuur werd via een infuus ingebracht in een koe en ingebouwd in de vorm van melkeiwit. De melk van die koe werd vervolgens toegediend aan ruim 120 gezonde, oudere, vrijwilligers.

Snel versus langzaam

Melk bevat van nature veel eiwitten, zoals caseïne en wei-eiwit. Die laatste valt in de categorie snel verteerbare eiwitten en kan dus snel worden opgenomen door het lichaam, in tegenstelling tot langzaam verteerbare eiwitten, zoals caseïne. Uiteindelijk werd het gelabelde eiwit teruggevonden in het spierweefsel van de proefpersonen. Wat bleek nu? Wanneer een snel verteerbaar eiwit in plaats van een langzaam verteerbaar eiwit werd geconsumeerd, werd er meer van het eiwit teruggevonden in het spierweefsel.

Een koe voor de wetenschap

Een andere rijke bron van eiwit die werd onderzocht, is vlees. Daarbij is gebleken dat de eiwitopname bij het eten van gemalen vlees hoger is dan wanneer vlees intact wordt gegeten. Dat wil zeggen dat een tartaartje beter is voor de eiwitopname dan een biefstuk. Met het gegeven dat voor een goede spieropbouw minimaal 30 gram eiwit per maaltijd verkregen moet worden, is een gebalanceerd dieet essentieel. Wanneer ouderen bijvoorbeeld iedere dag een zuiveldrank met snel verteerbare eiwitten zouden drinken, en gemalen vlees boven intact vlees zouden verkiezen, zou de opbouw van spiermassa kunnen toenemen en het proces van sarcopenie vertraagd kunnen worden.

Maar alleen zuivel en vlees eten is niet genoeg. Om optimaal spiermassa te kweken is de factor fysieke inspanning essentieel. Met name bewegen vóór de maaltijd leidt ertoe dat meer van het geconsumeerde eiwit wordt omgezet in spierweefsel. Oudere mensen zouden derhalve gestimuleerd moeten worden om te bewegen vóór de maaltijd, en ouderen in verpleeg- of verzorgingstehuizen zouden actief betrokken moeten worden bij bijvoorbeeld het doen van boodschappen, het bereiden van de maaltijd, het dekken van de tafel en andere fysieke taken die vooraf kunnen gaan aan maaltijdconsumptie.

Bart Pennings won in 2010 met een presentatie van zijn onderzoek een Young Investigator Award (3000 euro) op het jaarlijkse congres van het European College of Sport Sciences (ECSS). Het werken met gelabelde melkeiwitten was voor de jury een belangrijke reden voor het toekennen van de prijs.

Bron: Maastricht UMC+

Conclusie

De volgende kwaliteitsindicatoren parkinson werden in kaart gebracht: aantallen patiënten, paramedische zorg (met daarbij speciale aandacht voor de fysio- en oefentherapie), geneesmiddelen, complexe behandelingen, fracturen, ziekenhuisopnames, revalidatie, gebruik van verpleging en verzorging en zorgkosten.

In de eerste plaats vormt de huidige analyse een bevestiging van eerdere rapporten dat ParkinsonNet leidt tot een betere kwaliteit van zorg. Aspecten van deze betere kwaliteit betreffen onder andere het aanzienlijk hogere volume aan patiënten per deelnemende behandelaar (bijna 10 voor een ParkinsonNet fysiotherapeut, tegen slechts 1,6 voor een algemeen werkzame therapeut) en het hoge percentage van patiënten dat onder behandeling is bij een eerstelijns ParkinsonNet behandelaar. Verder zien we in actieve ParkinsonNet-regio’s minder fracturen en gelijk aantal heupfracturen dan in minder actieve ParkinsonNet-regio’s.

In de tweede plaats laat de analyse in dit rapport zien dat nog altijd sprake is van veel variatie in de geleverde zorg. Dit gold zowel voor de eerste lijn (bijvoorbeeld het percentage behandelde patiënten per netwerk) als voor de tweede lijn (bijvoorbeeld het percentage patiënten met dure, geavanceerde behandelingen). Een dergelijke variatie van zorg is ongewenst, en laat zien dat er nog veel ruimte is voor verdere verbetering van de landelijke parkinsonzorg.

In de derde plaats toont dit rapport de grote meerwaarde van analyses van de Vektis database. De geleverde data geven zeer waardevolle bedrijfsinformatie over de daadwerkelijk geleverde kwaliteit van zorg op populatie niveau, en vormen als zodanig een uitstekend feedback middel om de kwaliteit van zorg verder te verbeteren.

Toekomst

Een centrale doelstelling voor ParkinsonNet in de nabije toekomst is om de gemiddelde kwaliteit van zorg in de deelnemende netwerken verder te verbeteren, en om de variatie in de geleverde zorg te reduceren (met name door de onderkant van de kwaliteitscurve aan te pakken). Om dit te bereiken is het van essentieel belang om te streven naar volledige transparantie over de geleverde kwaliteit van zorg en het terugkoppelen van informatie daarover, aan zowel de zorgaanbieders (als benchmark), aan de patiënten (als methode om gericht te kiezen voor kwaliteit), aan de zorgverzekeraars (voor inkoop van de beste zorg) en voor ParkinsonNet (als feedback om de kwaliteit van zorg verder te verbeteren).

Lees hier het volledige rapport (pdf)

Bron: ParkinsonNet

Ongemakkelijk

In geen enkele beroepsgroep komen zoveel lagerugklachten voor als in de gezondheidszorg. Verpleegkundigen en verzorgenden moeten patiënten bijvoorbeeld tillen en ondersteunen tijdens het verplaatsen. Ook staan zij vaak in een ongemakkelijk houding tijdens het verzorgen van de patiënt.

Handmatig

“Als zorgverleners helemaal niet meer handmatig hoefden te tillen, zouden rugklachten in theorie met meer dan tien procent afnemen”, stelt Elin Koppelaar, die in maart promoveerde. “Maar met het huidige gebruik van hulpmiddelen is een daling van iets meer dan een procent realistischer.”

Nieuwbouw

Om medewerkers te motiveren om tilliften te gebruiken, moeten er volgens Koppelaar onder meer voldoende exemplaren aanwezig zijn op de afdeling. Het Erasmus MC heeft in 2011 opdracht gegeven tot het ontwerpen, leveren en inbouwen van 482 tilliften voor de nieuwbouw. Deze liften komen in alle beddenkamers en IC-boxen, maar bijvoorbeeld ook in radiotherapiebunkers en traumakamers.

Bron: ErasmusMC

Van Rijn: ‘Ouderenmishandeling is onacceptabel. Slachtoffers zijn vaak bang om er over te praten of het te melden omdat ze meestal ook afhankelijk zijn van de daders. Die taboesfeer moeten we doorbreken. Daar wil ik met deze televisiecampagne en andere voorlichtingsactiviteiten, ook samen met de ouderenbonden, aan bijdragen. Het moet breed bekend worden wat oudermishandeling is, hoe je het kunt herkennen en hoe je actie kunt ondernemen om het te stoppen. We moeten er samen voor zorgen dat onze ouderen zich veilig voelen en veilig zijn.’

Televisiecampagne

Het is voor het eerst dat binnen een publiekscampagne over geweld in huiselijke kring, een tv-spot over ouderenmishandeling is gemaakt. Eerder zijn als onderdeel van de rijksoverheidscampagne ‘Een veilig thuis, daar maak je je toch sterk voor?’ spotjes over kindermishandeling en partnergeweld uitgezonden.

Voorlichtings-DVD ‘Je ziet het pas als je het gelooft’

De DVD laat 5 situaties van ouderenmishandeling zien en is bedoeld voor professionals en vrijwilligers die met ouderen werken. Op initiatief van het Landelijke Platform Bestrijding Ouderenmishandeling (LPBO) en met financiële ondersteuning van het ministerie van VWS en een aantal andere organisaties, is deze DVD gemaakt.

Congres Aanpak Ouderenmishandeling

Het congres Aanpak Ouderenmishandeling wordt georganiseerd de gemeente Den Haag, op donderdag 13 juni 2013. Dit congres is bedoeld voor beleidsmakers, managers en professionals die in hun dagelijks werk in aanraking komen met ouderen.

Bron: MinVWS

Omdat mensen met artrose veel pijn hebben, gaan ze op den duur steeds minder doen. Maar door die inactiviteit worden de pijn en beperkingen alleen maar erger. Terwijl uit eerder onderzoek bekend is dat voldoende bewegen de pijnklachten niet verergert, maar wel de beperkingen vermindert. En dat door voldoende bewegen zelfs operaties kunnen worden uitgesteld. Het NIVEL (Nederlands instituut voor onderzoek van de gezondheidszorg) ontwikkelde daarom een internetprogramma voor mensen met artrose aan knie of heup dat ze helpt in hun eigen tempo meer te gaan bewegen.

Motiveren

NIVEL-onderzoeker Daniël Bossen: “Er wordt vaak verondersteld dat bewegen de pijn verergert. Echter, deelnemers aan Artrose in Beweging (Join2move) ervaren en leren dat pijn niet gekoppeld is aan meer bewegen. Dit inzicht motiveert mensen om meer te gaan bewegen.” Het internetprogramma is in verschillende fasen getest, aangepast en opnieuw getest bij mensen met artrose. Het ontwikkelproces kan hierdoor ook als voorbeeld dienen voor andere ontwikkeltrajecten. Het programma is bovendien volledig geautomatiseerd, waardoor het een groot publiek kan bereiken met een minimale last voor de schaarse zorg. Door de toename van overgewicht en de vergrijzing zullen er in de toekomst steeds meer mensen met artrose komen die een beroep gaan doen op zorg.

Pilotstudie

In het artikel rapporteren de onderzoekers over een pilotstudie onder twintig patiënten met artrose aan knie of heup die via het internetprogramma Artrose in Beweging meer gingen bewegen. Na een periode van twaalf weken was de pijn gelijk gebleven, maar zijn ze wel veel meer gaan bewegen. Daarnaast hebben de onderzoekers twee gebruikerstesten afgenomen. Daarin voeren mensen hardop bepaalde taken uit, en kunnen de onderzoekers precies zien waar het misgaat, wat er onduidelijk is of beter kan. Met deze informatie is Artrose in Beweging weer aangepast. Binnenkort worden de resultaten verwacht van een groter onderzoek met meer patiënten.

Bron: Nivel

Zorg mijden om financiële redenen

“Het onderzoek laat zien dat op dit moment veel patiënten om financiële redenen zorg mijden. Volgens 63% van de huisartsen gebeurt dit meerdere keren per week of zelfs dagelijks (24%). Een zorgelijke ontwikkeling omdat dit schadelijk is voor de gezondheid van patiënten. Bovendien zorgt dit voor extra maatschappelijke kosten. Een veel genoemd voorbeeld is het niet afhalen van maagzuurremmers. Dit kan leiden tot maagbloedingen (en een dus vermijdbare operatie). Ook kiezen veel mensen ervoor om niet naar de psycholoog te gaan. Zij krijgen hierdoor niet de juiste hulp en lopen het risico langer langs de kant staan. Met alle gevolgen van dien, voor de patiënt én voor zijn of haar omgeving“ aldus Steven van Eijck, voorzitter van de LHV.

Breed maatschappelijk probleem

Uit het onderzoek blijkt dat het om een breed maatschappelijk probleem gaat dat zich voordoet bij patiënten van alle leeftijden en bij alle ziektebeelden. Wel komt zorgmijden vaker voor bij lager en middelhoog opgeleiden dan bij hoger opgeleiden en vaker bij autochtonen dan bij allochtonen. Als een patiënt aangeeft geen geld te hebben om het doktersadvies op te volgen, wijzen huisartsen hun patiënten op de mogelijke effecten van hun keuze. Ook geeft 77 procent van de respondenten aan op zoek te gaan naar alternatieven, bijvoorbeeld door het inplannen van een extra controleafspraak voordat gekozen wordt voor niet vergoede zorg.

Groter gezondheidsrisico en hogere zorgkosten

Van Eijck: “Dit onderzoek bevestigt hoe belangrijk een drempelloze toegang tot de huisartsenzorg is, want hierdoor zijn we gelukkig in staat om de gezondheidsrisico’s in beeld te brengen en deze samen met de patiënt te bespreken. Zorgmijden is niet alleen slecht voor de gezondheid maar leidt uiteindelijk vaak tot hogere zorgkosten, omdat er zwaardere ingrepen nodig zijn (in de tweede lijn). Kosten die de patiënt en wij als maatschappij juist willen vermijden.” De LHV gaat de komende periode in gesprek met haar achterban en andere eerstelijns organisaties over de impact van deze cijfers en hoe hiermee om te gaan.

Top-5 adviezen die niet worden opgevolgd

1. Naar een GGZ-instelling gaan (bijv. psycholoog)
2. Naar een eerstelijns zorgverlener gaan (bijv. fysiotherapeut)
3. Medicijnen afhalen
4. Lab-onderzoek laten doen
5. Aanvullend onderzoek laten doen (bijv. röntgenfoto’s)

Bron: LHV

Incontinentie is een veel voorkomende aandoening. Meer dan de helft van de Nederlandse vrouwen van 45 jaar en ouder heeft er last van. Ook onder mannen komt incontinent voor, maar bij vrouwen toch nog zo’n twee keer zoveel. De blaas, de baarmoeder en de endeldarm worden met banden op hun plaats gehouden. Deze organen rusten op de spieren van de bekkenbodem. Als de banden en spieren niet sterk genoeg zijn, kunnen de organen naar buiten komen. Dit wordt een verzakking genoemd en die kan leiden tot urineverlies of problemen met de ontlasting.

Urineverlies leidt vaak tot gevoelens van schaamte en frustratie. In veel gevallen blijken de klachten wel degelijk te verhelpen of ze kunnen sterk worden verminderd. Met name veel ouderen in bejaarden- en verzorgingstehuizen hebben last van ongewenst urineverlies en verzakkingen, terwijl zij denken dat er weinig aan te doen is. Ook het vervelende gevoel dat verzakking geeft bij het lopen kan worden verholpen.

Er zijn niet alleen veel verschillende vormen van urine-incontinentie, ook de oorzaken kunnen sterk uiteen lopen. Het is van belang dat snel de juiste diagnose wordt gesteld. Juist door de samenwerking van verschillende disciplines in het bekkenbodemcentrum is dat mogelijk. De patiënt kan in één spreekuur worden gezien door verschillende specialisten. Het gevolg is een snellere en complete diagnose en een passend zorgtraject.

Bron: Admiraal de Ruyter Ziekenhuis

ECLIPSE staat voor Evaluation of COPD Longitudinally to Identify Predictive Surrogate End-points (gesponsord door geneesmiddelenfabrikant GlaxoSmithKline) bij patiënten met COPD, uitgevoerd door onderzoekers van CIRO+ in Horn in nauwe samenwerking met onderzoekers van onder meer Imperial College in Londen en Harvard University in Boston.

De studie werd afgelopen week gepubliceerd in het prestigieuze Amerikaanse tijdschrift American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine.
Dr. Martijn Spruit, wetenschappelijk adviseur en onderzoeksthemaleider aan het CIRO+, Expertisecentrum voor Chronisch Orgaanfalen in Horn. “Dit is de eerste studie wereldwijd die aantoont dat patiënten met COPD met de grootste achteruitgang in de 6-minuten wandeltest gedurende één jaar eerder zullen overlijden dan COPD patiënten waarbij de wandelafstand minder snel achter uit gaat. Deze studie toont wederom aan dat de 6-minuten wandeltest een nuttig instrument is om deels de ernst van COPD beter te begrijpen.”

De onderzoekers onderzochten 2112 patiënten met matig tot zeer ernstig COPD die bij aanvang van de studie en één jaar nadien een 6-minuten wandeltest uitvoerden. De onderzoekers ontdekten dat een achteruitgang van gemiddeld 40 meter duidt op een verhoogd risico op overlijden bij patiënten met COPD. De patiënten met COPD die in leven bleven gedurende de studie hadden een achteruitgang in 6-minuten wandelafstand van gemiddeld 10 meter.

Prof. dr.  Emiel Wouters, hoogleraar Longziekten in het Maastricht Universitair Medisch Centrum (MUMC+) en medeauteur van deze studie, onderstreept het belang van deze nieuwe bevindingen: “Een beperkt inspanningsvermogen is een belangrijk klinisch probleem bij patiënten met COPD die eenvoudig en betrouwbaar gemeten kan worden met de 6-minuten wandelafstand. Het feit dat een achteruitgang in de 6-minuten wandelafstand een verhoogd risico op overlijden voorspelt, toont aan dat de 6-minuten wandeltest deel moet uitmaken van een reeks van onderzoeken die patiënten met COPD jaarlijks moeten ondergaan om het verloop van de aandoening beter te kunnen opvolgen.”.

In een begeleidend redactioneel commentaar in de American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine geven Australische en Amerikaanse onderzoekers aan dat deze nieuwe bevindingen klinisch relevant zijn en ook weer richting geven voor nieuw wetenschappelijk onderzoek, waarbij dan vooral het verband tussen de afname in 6-minuten wandelafstand en het vroegtijdig overlijden nader moet worden bestudeerd.

Bron: azM

‘Die bijkomende kwalen lijken niet willekeurig voor te komen onder de patiënten’, zegt Vanfleteren. ‘Er zitten patronen in waar huisartsen en longartsen lering uit kunnen trekken.’

Cormorbiditeiten

In een studie van CIRO+, expertisecentrum voor chronisch orgaanfalen, onderzochten Vanfleteren en collega’s ruim 200 patiënten met COPD. Bij 97,7% van de patiënten vonden ze tenminste één zogenoemde comorbiditeit uit een lijst van dertien aandoeningen. Bij 53,5% van de patiënten vonden ze zelfs vier of meer comorbiditeiten. De onderzoekers keken gericht naar chronische nierproblemen, bloedarmoede, hoge bloeddruk, obesitas, ondergewicht, spierafbraak, verhoogd glucose, verstoorde cholesterolhuishouding, osteoporose, angststoornissen, depressie, aderverkalking en hartziekten. Daarnaast bepaalden ze verschillende ontstekingsfactoren in het bloed.

Uniek onderzoek

Het is al langer bekend dat COPD-patiënten veel bijkomende kwalen vertonen, weet Vanfleteren. ‘Maar dat is bijna altijd onderzocht door achteraf in patiëntendossiers te zoeken. Nog niet eerder is op deze schaal gericht medisch onderzoek gedaan aan mensen met COPD. Bovendien hebben wij een computerprogramma patronen laten zoeken in het voorkomen van de verschillende kwalen. Daar kamen vijf duidelijke clusters uit naar voren: een ‘hart- en vaatcluster’, een ‘metabool cluster’, een ‘psychologisch cluster’, een cluster met ‘ondervoeding’ en een cluster met ‘minimale comorbiditeit.’

Oorzaak of gevolg

Er wordt in de wetenschappelijke literatuur veel gespeculeerd over de reden van al die bijkomende kwalen bij COPD, vertelt Vanfleteren. ‘Verschillende onderzoekers hebben geopperd dat chronische ontstekingsreacties in het lichaam de basis zouden kunnen zijn voor zowel de longproblemen als de bijkomende kwalen. Maar uit ons onderzoek blijkt  geen duidelijk verband tussen de verschillende ontstekingswaarden in het bloed en de aard van de bijkomende aandoeningen.’

Waar de studie dus nog geen directe verklaring geeft voor het samenkomen van COPD en andere problemen, biedt dit werk wel en duidelijke handreiking aan huisartsen en longartsen, stelt Vanfleteren. ‘Als je weet dat de comorbiditeiten in clusters voorkomen, dan ben je als arts dus gewaarschuwd. Zie je bijvoorbeeld een magere COPD-patiënt met spierzwakte, wees dan ook alert op nierproblemen en osteoporose.’

Bron: azM

Een kwart meer ziekenhuisbehandelingen

De ongunstige ontwikkeling is ook terug te zien bij 9-12 jarigen, die voor een sportblessure op een Spoedeisende Hulpafdeling (SEH) van een ziekenhuis worden behandeld. In 2011 waren dat er 29 duizend; bijna 80 per dag. Dat is een stijging van het aantal behandelingen met een kwart in tien jaar. Bij veldvoetbal (8.500) en tijdens bewegingsonderwijs op basisscholen (7.000) gebeuren de meeste sportblessures die tot een behandeling op een SEH afdeling van een ziekenhuis leiden.

Meer bewegen

Voorname oorzaak van de toename van blessures is het minder bewegen van 9-12 jarigen. Het aantal kinderen dat voldoet aan de bewegingsnorm is tussen 2006 en 2011 bijna gehalveerd. Onderzoek van VUmc laat zien dat de motorische vaardigheden van kinderen steeds slechter worden en dat dit leidt tot een grotere kans op ernstig letsel. Bijvoorbeeld door een val tijdens bewegingsonderwijs. Bij kinderen zijn goed ontwikkelde motorische vaardigheden essentieel om sportblessures te voorkomen. Daarom is het belangrijk kinderen te trainen in sportieve basisvaardigheden, zoals motoriek, spierkracht en lenigheid.

Minder overbelasting

Daarnaast zien we een ontwikkeling dat kinderen die sporten, dat steeds intensiever gaan doen. Bij deze kinderen ligt overbelasting op de loer. De blessures die kinderen hierdoor oplopen zijn weliswaar minder talrijk in aantal dan de blessures bij de grote groep die te weinig beweegt, maar vormen wel een reëel probleem. Ouders en het sportkader bij verenigingen hebben een belangrijke rol kinderen hierin te begeleiden.

Download de factsheet in PDF
Bron: veiligheid.nl

De Verenigde Staten werden eind vorig jaar opgeschrikt door een ernstige uitbraak van hersenvliesontsteking (meningitis). Onderzoek wees uit dat die uitbraak werd veroorzaakt door corticosteroïde injecties, onder meer tegen lage rugpijn. De medicijnen waren bij de producent vervuild geraakt met een schimmel die bij diverse patiënten leidde tot meningitis. Bijna vijftig mensen zijn inmiddels aan de uitbraak overleden.

Prik zonder bewijs

De enorme publiciteitsgolf heeft in Amerika geleid tot extra aandacht voor de behandeling van lage rugpijn. Maar liefst twee procent van alle artsbezoeken in Amerika heeft te maken met lage rugpijn, waarmee de aandoening de top vijf haalt van voornaamste redenen voor het bezoeken van een arts. De gezondheidskosten voor patiënt en maatschappij zijn hoog.
Naar aanleiding van de Amerikaanse uitbraak heeft dr. Bart Staal, onderzoeker bij IQ Healthcare in het UMC St Radboud, samen met enkele collega’s van de Universiteit Maastricht een artikel geschreven in JAMA over de werkzaamheid van de behandeling. Staal: “Hoewel injectietherapie in de VS maar ook in Europa nog vaak wordt toegepast, bestaat er weinig tot geen bewijs voor die behandeling. We hebben voor de Cochrane Collaboration in 2008 een systematische vergelijking gemaakt van vrijwel al het onderzoek naar injectietherapie. Ook daarna is er nog een soortgelijk onderzoek verschenen. In beide gevallen was de conclusie dat er niet of nauwelijks bewijs is voor de werking van de injecties. Een niet-invasieve behandeling heeft over het algemeen de voorkeur, met ontstekingsremmers in de acute fase en voor de chronische fase kun je denken aan oefentherapie onder begeleiding van een fysiotherapeut of een multidisciplinaire behandeling.”

Gedetailleerder onderzoek

Staal sluit niet helemaal uit dat een injectie voor een specifieke patiëntengroep met lage rugpijn toch nuttig kan zijn, maar door de enorme variatie in injectietherapie valt daar tot dusver weinig over te zeggen. “Afhankelijk van de pijn wordt de injectie niet alleen op verschillende plaatsen toegediend”, zegt Staal, “maar ook de dosis en het middel – corticosteroïden, pijnstillers zoals NSAID’s, morfine, benzodiazepines – kunnen sterk variëren. Verder zien we een grote bandbreedte in diagnoses en de veronderstelde oorzaak van de pijn. Alleen als die verschillende factoren in komende studies beter worden meegenomen, krijgen we daar meer inzicht in.”

Bron: UMC St Radboud

Ligt deze datum vóór 1 januari 2009, dan is uw herregistratiedatum 31 december 2013. Uiterlijk 6 maanden voor de herregistratiedatum ontvangt u van het BIG-register een oproep. Het algemeen beoordelingskader biedt ondersteuning bij uw voorbereiding op herregistratie.

De brieven met de oproep voor herregistratie worden in mei en juni 2013 verstuurd.

Criteria

Er gelden twee criteria voor herregistratie: de werkervaringseis of de scholingseis. Een manier om voor herregistratie in aanmerking te komen, is voldoen aan de werkervaringseis, ofwel de urennorm. In een periode van 5 jaar moet u 2080 uur als fysiotherapeut werkzaam zijn. Lees meer over de werkervaringseis…
Wie niet werkt of de urennorm niet haalt, kan een scholingstraject volgen om in aanmerking te komen voor herregistratie. Lees meer over scholing..

Bent u fysiotherapeut? En heeft u voor dit beroep een diploma van vóór 1 januari 2009? Dan ontvangt u voor 1 juli 2013 uw brief.

De oproepen worden op verschillende data verdeeld per postcodegebied (aangegeven per eerste twee cijfers van de postcode):
- 21 mei: postcodes 01 t/m 29
- 4 juni: postcodes 76 t/m 99 (+ buitenlandse adressen)
- 11 juni: postcodes 30 t/m 52
- 25 juni: postcodes 53 t/m 75

Bron: MinVWS

Meldpunt verspilling in de zorg

De kern van het programma is het meldpunt ‘Verspilling in de Zorg’. Op www.verspillingindezorg.nl kan iedereen vanaf zaterdagavond 25 mei melding doen van verspilling en daarvoor eventueel oplossingen aandragen. Doel van het meldpunt is om inzicht te krijgen in waar verspilling voorkomt en welke mogelijke oplossingen hiervoor te bedenken zijn. Op basis van de meldingen die bij het meldpunt binnenkomen ondernemen de bewindslieden, samen met het veld, concrete acties om verspilling terug te dringen. Het meldpunt zal de hele kabinetsperiode geopend blijven.

Wie kan er melden?

Iedereen. Het meldpunt is gericht op alle mensen die met de zorg te maken hebben, cliënten, patiënten, familieleden, mantelzorgers en zorgverleners.

Wat kunt u melden?

Elke vorm van verspilling in de zorg kan gemeld worden. Gedacht kan worden aan verspilling van geneesmiddelen of hulpmiddelen, verspilling binnen een zorgverleningstraject of binnen een zorginstelling. Kortom: alle zorgkosten die gemaakt worden, zonder dat het voor de cliënt of patiënt iets oplevert.

Wat gebeurt er met een melding?

Achter het meldpunt wordt een samenwerkingsverband van verschillende veldpartijen ingericht. Hieraan doen patiëntenorganisaties, mantelzorgers, artsen, apothekers, verpleegkundigen, andere zorgverleners, zorgverzekeraars, werkgevers en producenten mee. Zij gaan zich, in vier themagroepen, ontfermen over de binnengekomen meldingen en zoeken naar concrete oplossingen. Twee themagroepen bijten het spits af: 1) Genees- en hulpmiddelen en 2) Langdurige zorg. Na de zomer zullen de themagroepen Geestelijke Gezondheidszorg en Ziekenhuiszorg van start gaan. Vanwege het verwachte grote aantal meldingen is het niet mogelijk elke melding individueel te behandelen. Daarom zullen alle meldingen die binnenkomen bij het meldpunt worden gecategoriseerd. Op die manier kan gekeken worden over welke soort verspilling de meeste meldingen gedaan worden. Daardoor kan gedurende de tijd blijken dat een bepaalde vorm van verspilling meer aandacht behoeft, of de ander juist minder.

Hoe blijft de melder op de hoogte van de vorderingen?

Iedereen die een melding doet bij het Meldpunt Verspilling in de zorg, doet dit anoniem. Daarom volgt er geen individuele terugkoppeling naar de melder. Wel kan de melder na de afronding van de melding zich inschrijven voor een nieuwsbrief om zo op de hoogte te blijven van hoe (met behulp van de meldingen) de verspilling in de zorg wordt teruggedrongen. Daarnaast zullen de bewindslieden de Tweede Kamer regelmatig informeren over de vorderingen. Voor sommige verspillingen is misschien geen oplossing mogelijk, bijvoorbeeld omdat de oplossing duurder is dan de verspilling zelf. Dat zal dan ook goed uitgelegd worden.

Bron: MinVWS

Veel Nederlanders bewegen te weinig. Vooral ouderen, mensen met overgewicht en mensen met een chronische ziekte of een hoger risico daarop. Voldoende bewegen draagt bij aan een betere gezondheid en kan verschillende chronische ziekten voorkomen. De overheid stimuleert daarom een gezonde leefstijl. De keuze voor gezond bewegen moet makkelijk zijn met sport- en beweegmogelijkheden dicht bij huis. Niet iedereen stapt echter uit zichzelf naar een vereniging of sportschool. Huisartsen en fysiotherapeuten zouden hieraan kunnen bijdragen door hun patiënten zo nodig te stimuleren meer te gaan bewegen en hierin samen te werken met sportverenigingen, sportscholen of zwembaden in de buurt. In 160 wijken of buurten zijn de laatste tijd netwerken van de ‘Beweegkuur’ ontstaan. Dit is een eerste aanzet tot samenwerking, maar nog lang niet alle zorgverleners zijn hierbij aangesloten.

Eenvoudig en informeel

Huisartsen en fysiotherapeuten geven aan dat zij wel willen samenwerken met sportaanbieders, maar hebben geen behoefte aan regelmatige bijeenkomsten. Ook niet alle sportaanbieders willen intensief samenwerken, en degenen die wel graag contact willen met zorgverleners vinden nog niet zo gemakkelijk gehoor. De samenwerking moet daarom vooral eenvoudig en informeel blijven, uitgaan van de lokale behoefte en zo min mogelijk extra werkzaamheden met zich meebrengen.

Buurtsportcoach

NIVEL-onderzoeker Chantal Leemrijse: “Dit kan bijvoorbeeld door per eerstelijnspraktijk in eerste instantie contact te leggen met een klein aantal sportverenigingen of sportscholen in de buurt. Het contact kan via de praktijkondersteuner en een enkele contactpersoon van de sportvereniging of sportschool verlopen. Samenwerking tussen huisartsen en fysiotherapeuten, en sportverenigingen en sportscholen zal een cultuuromslag vragen, tijd kosten en vereist zeker in het begin een goede coördinatie. Mogelijk ook kan de ‘buurtsportcoach’ – die voor 40% door VWS en 60% door gemeenten wordt betaald – die samenwerking opzetten en coördineren.”

Bewegen als medicijn

‘Bewegen’ verdient serieuze aandacht. Huisartsen moeten ‘bewegen’ als een waardevol onderdeel van hun behandeling gaan zien en dit regelmatig met patiënten bespreken. Hiervoor zijn financiële prikkels noodzakelijk. Het lokale ‘beweegaanbod’ moet zich goed bekend maken bij zorgverleners. En bovendien goed aansluiten op de wensen en behoeften van de beoogde deelnemers, mensen die niet bewegen en bewegen misschien ook (nog) niet leuk of zelfs eng vinden. Hier zou je meer inzicht in moeten krijgen. Wat verwachten zij van hun huisarts of fysiotherapeut en aan welke informatie of begeleiding hebben zij behoefte om uit hun stoel te komen?

Deze tabel is afkomstig uit het onderzoeksrapport

Onderzoek

De onderzoekers zochten in de wetenschappelijke literatuur, waaronder evaluaties van de ‘BeweegKuur’, naar leerpunten over structurele samenwerkingsverbanden tussen zorgverleners en sportaanbieders. Daarnaast is aan 800 huisartsen en 800 fysiotherapeuten een vragenlijst voorgelegd en zijn interviews gehouden met 11 sportverenigingen of sportscholen.

Download publicatie in PDF
Bron: Nivel

Van Beijsterveldt beschrijft de resultaten van het onderzoek naar de effectiviteit en kosteneffectiviteit van het FIFA-programma ‘De11′ bij Nederlandse volwassen, mannelijke amateurvoetballers. Na één seizoen vond zij geen significante verschillen in de blessure-incidentie of de ernst van blessures tussen de interventie- en controlegroep. De interventie resulteerde echter wel in een kostenbesparend effect.

Gedurende een voetbalseizoen loopt 60% van de amateurvoetballers minstens één blessure op. Ongeveer een derde van deze blessures leidde tot sportverzuim van minimaal één maand. Bovendien raken amateurvoetballers in het algemeen vaker geblesseerd dan profvoetballers. Echter, het blessurerisico tijdens wedstrijden is hoger bij profs dan bij amateurs.

In het seizoen 2009-2010 zijn 23 teams (topamateurs uit de districten Noord en Zuid I) gevolgd. Het ging daarbij om meer dan 450 mannelijke, volwassen spelers. De teams in de interventiegroep werden geïnstrueerd om de warming up van de training volgens de FIFA-methodiek ‘De11′ uit te voeren. ‘De11′ bestaat uit tien oefeningen en richt zich voornamelijk op het verbeteren van coördinatie, stabiliteit, wendbaarheid en spierkracht in de benen. Alle deelnemers uit de controlegroep werd gevraagd om hun gebruikelijke warming-up voort te zetten.

Meer info over FIFA 11+
Bron: Universiteit Utrecht

De ondertekenaars van de petitie vragen de Tweede Kamer om niet in te stemmen met het voorstel om artikel 13 van de Zorgverzekeringswet aan te passen. Deze aanpassing maakt het mogelijk dat zorgverzekeraars alleen een vergoeding hoeven te betalen aan patiënten die kiezen voor een zorgverlener die afspraken heeft met de zorgverzekeraar. Dit betekent dat de keuze van behandelaar in de basisverzekering voor patiënten wordt ingeperkt. Naast deze wijziging van artikel 13 is in het regeerakkoord het voornemen opgenomen om de restitutiepolis in de basisverzekering af te schaffen. De twee maatregelen samen betekenen dat er voor de patiënten geen vrije keuze van behandelaar meer is in de basisverzekering.

De NMT, het KNGF en de NVGzP zijn net als de patiënten ongerust over deze ontwikkeling. De relatie tussen de patiënt en de zorgverlener in de eerstelijnszorg is gebaseerd op vertrouwen en nabijheid. Vanuit deze ongerustheid werd in maart 2013 de petitie ‘Ja, ik ben voor keuzevrijheid in de zorg’ gestart. De petitie wordt op dinsdag 21 mei om 13.30 uur aangeboden aan de voorzitter van de Vaste kamercommissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport, mevrouw Helma Neppérus. De aanbieding vindt plaats in het gebouw van de Tweede Kamer, in aanwezigheid van een aantal Kamerleden.

Bron: NMT

Dronkers onderzocht de lichamelijke conditie van oudere patiënten die een zware operatie moeten ondergaan. Hij toont aan dat er een duidelijke samenhang is tussen de conditie en de mate van herstel na de operatie. De resultaten van het onderzoek kunnen kort worden samengevat met de slogan ‘Better in, better out’: hoe beter een oudere patiënt het ziekenhuis in gaat, hoe beter hij of zij er uit komt.

Conditietest

In de Nederlandse ziekenhuizen worden steeds meer oudere patiënten geopereerd.  Dronkers beveelt aan om bij deze patiënten standaard een lichamelijke-conditietest op te nemen in de preoperatieve voorbereiding. Behandelaars kunnen de zorg voor de operatiepatiënt afstemmen op de uitslag van die conditietest, onder andere door te zorgen voor een optimale conditie op het moment dat de patiënt het ziekenhuis in komt.
Dronkers toont in zijn proefschrift aan dat oudere patiënten in de twee tot vier weken vóór de operatie zonder blessures of andere nadelige bijwerkingen een stevig trainingsprogramma kunnen volgen en zo in korte tijd hun lichamelijke conditie verbeteren. Een dergelijk preoperatief beleid vermindert het risico op complicaties, een onnodig lang ziekenhuisverblijf en langdurig of blijvend functieverlies. Dat geeft bovendien een besparing op de zorgkosten.

Meer informatie over het proefschrift in VU-DARE
Bron: vu.nl

57% van de fysiotherapeuten geeft aan minder patiënten te hebben behandeld. Door af te zien van fysiotherapeutische hulp bezoeken deze patiënten weer vaker de “duurdere” specialist of gebruiken ze extra medicijnen. EenVandaag spreekt met fysiotherapeuten en met de onderzoekers van de Radboud-Universiteit in Nijmegen.

Bekijk hierboven de uitzending van EenVandaag
Lees ook het beknopte rapport van ITS

De uitgaven aan ouderenzorg en gehandicaptenzorg stegen fors met ruim 10 procent. Voor langdurige zorg zijn in 2012 extra financiële middelen beschikbaar gesteld. Bovendien kregen naar verhouding meer mensen een indicatie voor een zwaardere vorm van zorg. Na jaren van toename bleven de uitgaven aan geestelijke gezondheidszorg in 2012 ongeveer gelijk. Het via de basisverzekering bekostigde geneeskundige deel van de geestelijke gezondheidszorg liet een daling van de uitgaven zien.

De uitgaven aan ziekenhuizen en praktijken van medisch specialisten stegen in 2012 met 5,6 procent. Deze uitgaven vormen ruim een kwart van de totale uitgaven aan zorg. De stijging komt deels doordat met ingang van 2012 een groep dure geneesmiddelen naar het ziekenhuisbudget is overgeheveld. Mede als gevolg hiervan is aan geneesmiddelen die verstrekt worden door openbare apotheken en drogisten bijna 7 procent minder uitgegeven in 2012.

Na een sterke groei in 2011 namen de uitgaven aan huisartsenzorg in 2012 af met ruim 2 procent. Dit komt vooral door een daling van de inschrijftarieven en de tarieven van bijzondere verrichtingen. De uitgaven aan de zogenaamde ketenzorg zijn hier niet bij inbegrepen.

Aan tandheelkundige zorg is in 2012 bijna 5 procent meer uitgegeven. Hier liggen vooral hogere tarieven aan ten grondslag.

De uitgaven aan kinderopvang namen af in 2012. Het gebruik van kinderopvang liep terug, zowel van het aantal kinderen in de opvang als van het aantal uren opvang per kind. De gemiddelde uurprijs van de opvang is licht gestegen.

Het aandeel van de zorguitgaven in het bruto binnenlands product (bbp) steeg van 14,8 procent in 2011 tot 15,4 procent in 2012. Per hoofd van de bevolking bedroegen de uitgaven 5 535 euro in 2012, tegen 5 355 euro in 2011.

Download rapportage in PDF
Bron: CBS

Op woensdag 15 mei 2013 verdedigde revalidatie- en sportarts np Casper van Koppenhagen zijn proefschrift met de titel ‘Welbevinden en inspanningscapaciteit in de rolstoel in de eerste jaren na een dwarslaesie’. Dit proefschrift beschrijft de resultaten van onderzoek naar het herstel van het welbevinden en inspanningscapaciteit (fitheid) in de rolstoel na een dwarslaesie vanaf de start van de actieve revalidatie tot 5 jaar na ontslag uit de revalidatie. In het proefschrift wordt ook gekeken naar de invloed van persoons- en dwarslaesiekenmerken en de fysieke gevolgen van een dwarslaesie op het welbevinden en de fitheid.

Verbeterde fitheid verhoogt welbevinden

De belangrijkste uitkomst is dat het welbevinden verbetert tijdens de revalidatiefase en stabiliseert tot 1 jaar na ontslag. Secundaire stoornissen als decubitus, blaasontsteking, pijn en een verminderde functionaliteit spelen een belangrijke rol bij het begrijpen van de complexe relaties tussen functioneren en het welbevinden van mensen met een dwarslaesie.
De fitheid verbetert tijdens de revalidatie en stabiliseert tot 5 jaar na ontslag uit de kliniek. Fysieke factoren als geslacht, leeftijd, de hoogte en de compleetheid van de dwarslaesie bepalen de mate van fitheid. Mensen die na ontslag uit de kliniek in fitheid achteruit gingen, hadden meer pijn en deden minder aan sport. Tenslotte werd gevonden dat het welbevinden en de fitheid met elkaar samenhangen van start van actieve revalidatie tot 5 jaar na ontslag uit de kliniek. Mensen met een dwarslaesie die in staat zijn hun fitheid te verbeteren, zijn mogelijk in staat hun welbevinden te verbeteren.

De gegevens uit dit proefschrift zijn afkomstig van het Koepelproject en het SPIQUE project. In het Koepelproject zijn 225 Nederlandse mensen met een dwarslaesie gevolgd, vanaf de start van de actieve revalidatie tot 1 jaar na ontslag. Het SPIQUE project betreft een vervolgmeting van dezelfde groep 5 jaar na ontslag uit de revalidatie.

Aanbevelingen voor de praktijk

Casper van Koppenhagen zegt: “Ik wil professionals in de revalidatie, mensen met een dwarslaesie en hun familieleden bewust maken van de verschillen die bestaan in het fysieke en psychologische herstel na een dwarslaesie. Mensen met een laag welbevinden en een lage fitheid moeten zo vroeg mogelijk gesignaleerd worden. Ook mensen met een achteruitgang van beide factoren moeten opgespoord worden tijdens een adequaat nazorgtraject. Professionals dienen mensen met een dwarslaesie te stimuleren een actieve levensstijl aan te leren, ten einde de fitheid en het welbevinden positief te beïnvloeden. Het ontwikkelen van fysieke en psychologische interventiestudies is nodig om optimale revalidatiezorg te geven aan mensen met een dwarslaesie.”

Achtergrond

Een dwarslaesie leidt tot ernstige lichamelijke beperkingen met directe en indirecte gevolgen voor de gezondheid. Vermindering van activiteiten en participatie in de samenleving kunnen het gevolg zijn en dit kan resulteren in een lagere fitheid en uiteindelijk in een lager welbevinden. Om het revalidatieprogramma te verbeteren, is meer kennis over het fysiek en mentaal functioneren na een dwarslaesie gewenst.

Bron: UMC Utrecht