Vanaf 2010 wordt de zorg aan patiënten met de chronische aandoeningen diabetes en COPD, en aan mensen met een hoog risico op hart- en vaatziekten integraal bekostigd. Patiënten met een chronische ziekte hebben vaak contact met meerdere zorgverleners. Volgens het systeem van de integrale bekostiging wordt alle zorg rond de ziekte georganiseerd en uitbetaald aan een zorggroep. Dit is meestal een groep van zo’n 80 huisartsen uit een regio. De zorggroepen zijn belast met de coördinatie van de zorg en regelen de betaling aan de verschillende zorgverleners. Dit systeem zou de samenhang in de zorg voor deze chronische ziekten moeten verbeteren.

Evaluatie
Tegelijk met de invoering van het nieuwe bekostigingssysteem heeft de minister van VWS de evaluatiecommissie Integrale Bekostiging ingesteld om de invoering van het systeem te volgen. Deze commissie bestaat uit huisartsen en bestuurders van Diamuraal Eemland en de Ondernemende Huisarts, en uit onderzoekers van het NIVEL, Tranzo/Universiteit van Tilburg, het Academisch ziekenhuis Maastricht en iBMG van de Erasmus Universiteit Rotterdam.

Er wordt aan gewerkt …
De evaluatiecommissie ziet dat twee jaar na invoering van het systeem de zorg voor COPD en vasculair risicomanagement meer worden gecontracteerd. De integrale bekostiging voor diabetes is zelfs al vrijwel landelijk dekkend. Er wordt gewerkt aan transparantie en het oplossen van ICT-problemen, en de samenwerking binnen de eerste lijn komt steeds meer op gang. Zorggroepen en zorgverleners zijn positief over de kwaliteit van de zorg en de commissie ziet weinig neveneffecten. Geen misbruik van ‘marktmacht’ door zorggroepen, geen uitsluiting van complexe patiënten en evenmin negatieve gevolgen voor de niet-integraal-bekostigde zorg.

Moeizaam
Problemen ziet de commissie ook. De contractering tussen zorggroepen en verzekeraars verloopt moeizaam. Verzekeraars blijken weinig vertrouwen te hebben in het systeem, vooral door gebrek aan inzicht in de zorg die wordt geleverd voor wat ze betalen. De transparantie laat nog te wensen over. Doordat het oude en nieuwe systeem van bekostiging nog naast elkaar bestaan, leidt dit tijdelijk tot een dubbele administratie en dus extra werk. Ook verschuiven er taken. Bij de integraal bekostigde zorg lijken met name diëtisten net buiten de boot te vallen, doordat praktijkondersteuners veelal de voedingsvoorlichting voor diabetespatiënten op zich nemen.

Patiënten zelf
Ook patiënten ervaren nog geen integrale zorg: zelfmanagement en zorgplannen komen nog weinig van de grond. Bovendien stuurt het principe van integrale bekostiging aan op samenhangende zorg per aandoening. Bij patiënten met meerdere chronische aandoeningen kan dit juist versnipperend werken, waarschuwt de commissie.

Meerwaarde
Commissievoorzitter prof. Dinny de Bakker, afdelingshoofd bij het NIVEL (Nederlands instituut voor onderzoek van de gezondheidszorg): “Binnen een korte periode heeft de integrale bekostiging geleid tot een geheel nieuwe veelbelovende organisatie van de zorg voor chronisch zieken. De uitdaging voor de komende periode is dat deze nieuwe organisatievorm haar meerwaarde voor de patiënt en de betaler van zorg zichtbaar maakt.”

De eindrapportage van de evaluatiecommissie Integrale Bekostiging verschijnt medio 2012.

Download het document in PDF
Bron: Nivel

LiPZ is een netwerk van circa 40 extramurale fysiotherapiepraktijken, circa 20 praktijken voor oefentherapie Cesar, circa 20 praktijken voor oefentherapie Mensendieck en circa 20 praktijken voor diëtetiek. Het exacte aantal deelnemende praktijken wisselt per jaar en daardoor schommelt eveneens het aantal patiënten per jaar.

Download rapport in PDF
Bron: Nivel

In de leeftijdsgroep 30-70 jaar heeft 27 procent van de mannen teveel vet op de buik, dat is bij een omtrek van 102 cm of meer. Bij de vrouwen is dat zelfs 39 procent, voor hen is dat bij een omtrek van 88 cm of meer. Het aantal mensen met een te forse buikomtrek is de afgelopen jaren toegenomen. Vooral bij de vrouwen van 30-39 jaar is de toename opvallend: van 15 procent midden jaren negentig naar 26 procent nu.

60 procent van de mannen te zwaar
Uit het onderzoek komt verder naar voren dat 60 procent van de mannen tussen de 30 en 70 jaar te zwaar is (een BMI van 25 of meer). Bij vrouwen in dezelfde leeftijdscategorie is 44 procent te zwaar.

Ruim een kwart heeft meerdere risicofactoren
De onderzoekers hebben ook gekeken naar het vóórkomen van het zogenoemde metabool syndroom. Hiervan is sprake bij ongunstige niveaus van minimaal drie van de volgende risicofactoren: buikomvang, bloeddruk, HDL-cholesterol, triglyceriden en glucose in het bloed. In de onderzochte leeftijdsgroep komt dit bij 34 procent van de mannen voor en bij 24 procent van de vrouwen. Het metabool syndroom verhoogt het risico op diabetes type 2 en hart- en vaatziekten.

Een kwart van de mensen met diabetes is zich daar niet van bewust
Diabetes komt voor bij 6 procent van de mannen en 5 procent van de vrouwen van 30-70 jaar. Een kwart van de mensen bij wie diabetes werd vastgesteld, wist nog niet dat ze dat hadden. Het vóórkomen van diabetes neemt toe met de leeftijd, van de 60-70 jarigen had 14 procent van de mannen en 11 procent van de vrouwen diabetes.

Voor het onderzoek ‘Nederland de Maat genomen’ is een steekproef van bijna 4000 personen uit de bevolking tussen de 30 en 70 jaar onderzocht in 2009 en 2010. Het laatste vergelijkbare, grootschalige onderzoek naar risicofactoren in een aselecte steekproef onder de Nederlandse bevolking dateert van 1993-1997 (het MORGEN-project).

Bron: RIVM

In Nederland bestaat al geruime tijd beleid om nieuwe kennis snel zijn weg te laten vinden naar toepassingen in de praktijk van de gezondheidszorg. ZonMw speelt hierbij een belangrijke rol. In 2009 onderzocht een consortium, bestaande uit het NIVEL (Nederlands instituut voor onderzoek van de gezondheidszorg), iBMG en IQ healthcare, het implementatiebeleid van ZonMw. De aanbevelingen die dit onderzoek opleverde, zijn grotendeels overgenomen in de beleidsplannen van ZonMw. Onder meer de aanbeveling meer aandacht te besteden aan de organisatorische en economische context, waarin de implementatie van innovaties plaatsvindt. En meer rekening te houden met het gegeven dat veel kennis in ontwikkeling blijft. Alleen al door toepassing in de praktijk verandert kennis. Rigide vasthouden aan ‘onveranderbare’ kennis frustreert veranderprocessen.

Lange termijn
De onderzoekers zien veel aandacht voor strategieën om met professionals te communiceren maar veel minder aandacht voor strategieën gericht op het beïnvloeden van de organisatie om die professionals heen. Verder signaleren ze dat de infrastructuur voor implementatie (ondersteuners voor kwaliteitsverbetering) sterker kan door de gehanteerde methoden systematischer te evalueren. Het onderzoek naar verbetering van gezondheidszorg zou zich nog verder moeten professionaliseren. Bovendien lijkt het zinvol meer in te zetten op programma’s van langere duur, waarin alle relevante partijen samenwerken aan verbetering van zorg op een bepaald terrein.

Bron: Nivel

Minister Edith Schippers en Wouter Bos, tegenwoordig branchegroepvoorzitter Gezondheidszorg bij KPMG, lieten in hun presentatie zien dat de stijging van zorgkosten onhoudbaar is. De cijfers liegen er niet om. Depressies, chronische rugklachten, diabetes, hart- en vaatziekten… ze kosten Nederland miljarden.

De kosten die de mensen met ‘aanpassingsproblemen’ met zich mee brengen zijn hierbij nog buiten beschouwing gelaten.

De tijd van nu vraagt veel van ons aanpassingsvermogen. De digitale revolutie die over de wereld raast, het nieuwe werken… flexibiliteit is nodig om ons voortdurend aan te kunnen passen aan de diverse verplichtingen die zowel werk als privé van ons vragen.

In ons werk bij Ergo Optima, zien wij vaak de keerzijde van flexibiliteit en ‘Het Nieuwe Werken’.

De meeste mensen die vanwege een fysieke klacht worden doorverwezen, hebben een hulpvraag die geen fysieke oorzaak heeft. Energie is hier het kernwoord. Mensen blijken vooral last te hebben van een ‘energielek’. Verklaringen en oplossingen voor fysieke klachten worden echter vaak ‘medisch’ gezocht.

Het is een vaststaand feit, door de vergrijzing en ontgroening moeten we met minder mensen meer kosten dragen. Willen we niet van een financiële crisis en een crisis in de huizenmarkt ook belanden in een zorgcrisis, dan moeten we vooral stil staan bij ons eigen (consumptie)gedrag én onze menselijke energie.

Menselijke energie is fysiek, mentaal, emotioneel en zingevend in balans zijn en wordt bepaald door hoe je zelf met deze bronnen omgaat. Het fijne van deze ‘resource’ is, is dat energie voortdurend oplaadbaar is. Dit vraagt bewust zijn en stilstaan bij je gedrag.

Laten we goed omgaan met onze eigen energie om een ware zorgcrisis te voorkomen. Goed voor jezelf én voor de maatschappij!

(nieuwsgierig naar mijn ideeën over hoe we een zorgcrisis kunnen voorkomen? Lees dan mijn volgende column).

Psychologisch onderzoek heeft al eerder aangetoond dat mensen emoties kunnen aflezen van lichaamshoudingen van anderen. Ook is bekend dat de herkenning van zo’n lichaamshouding niet noodzakelijk verloopt via het visuele bewustzijn. Patiënten die klinisch blind zijn, pikken namelijk toch informatie op uit lichaamshoudingen.

Bernard Stienen toonde met zijn onderzoek aan dat ook bij gezonde mensen het visuele bewustzijn niet noodzakelijk een rol speelt bij de waarneming van lichaamshoudingen. Hij gebruikte daarvoor een methode waarbij hij plaatjes van bange, blije en boze lichaamshoudingen heel kort en samen met een ander niet relevant plaatje aan proefpersonen toonde, zodat ze die niet bewust konden waarnemen. Ook liet hij proefpersonen verschillende plaatjes van lichaamshoudingen en gezichtsuitdrukkingen tegelijkertijd in elk oog apart zien.

Uit de experimenten bleek dat mensen lichaamshoudingen goed kunnen herkennen en dat het hun gedrag beïnvloedt, ook als ze die houdingen niet bewust waarnemen. Bovendien zien ze angstige lichaamshoudingen beter dan blije en boze wanneer ze tegelijkertijd in elk oog apart worden aangeboden.

Door middel van een methode waarbij specifieke delen van de hersenen als het ware worden gedeactiveerd met behulp van Transcraniële Magnetische Stimulatie (TMS), onderzocht Stienen bovendien hoe specifieke hersengebieden invloed hebben op de bewustwording van lichaamstaal. Bij TMS wordt hersenactiviteit beïnvloed door een korte onschadelijke magneetpuls waardoor hersencellen automatisch gaan vuren. Uit onderzoek met deze methode bleek dat de hersenen lichaamshoudingen en gezichtsuitdrukkingen op verschillende manieren verwerken. Het lijkt erop dat een bedreigende lichaamshouding wordt verwerkt door hersengebieden die vooral betrokken zijn bij sociale communicatie.

Onze hersenen zijn dus extra gevoelig voor signalen van angst en bedreiging uit onze omgeving. De functie daarvan is dat we ons sneller kunnen oriёnteren op mogelijk gevaar. Uit Stienens onderzoek blijkt dat we daarvoor ook de taal van het lichaam van onze soortgenoten gebruiken.

Bron: uvt.nl

Reijmer analyseerde de gegevens van bijna 400 mensen tussen de 50 en 64 jaar zonder dementie. De gezondheid van deze mensen is gemeten over een perdiode van vijftien jaar. Bij de start en in de loop van het onderzoek zijn bekende risicofactoren zoals bloeddruk en buikomvang, maar ook cognitief functioneren, zoals reactiesnelheid en geheugen, in kaart gebracht. (Dit is de zogenaamde Hoorn-studie.)

Wat blijkt? Mensen met een hoge bloeddruk en overgewicht bij de start van het onderzoek, hebben vijftien jaar later meer kans op cognitieve problemen. In verhouding tot mensen zonder cardiovasculaire risicofactoren werkt hun geheugen slechter, verwerken ze informatie langzamer en kunnen ze zich moeilijker concentreren.

Deze cognitieve achteruitgang is het gevolg van microscopische schade in de hersenen, denkt Reijmer. Ze analyseerde daarom met een geavanceerde MRI-scan bij 35 diabetespatiënten en evenveel gezonde proefpersonen de wittestof-banen. Deze ‘verbindingswegen’ van de hersenen zijn noodzakelijk voor een goede verwerking en integratie van informatie. Patiënten met diabetes type II blijken meer kleine afwijkingen in de wittestof te hebben. Deze afwijkingen gaan bovendien samen met slechtere cognitieve prestaties.

“Wie door middel van gezond leven de kans op dementie wil verkleinen, moet dus op tijd beginnen”, adviseert Reijmer. “Een ongezonde leefstijl leidt tot overgewicht en hoge bloeddruk. Deze risicofactoren veroorzaken op de lange termijn dus hersenschade. Die hersenschade hangt samen met cognitieve problemen, zoals traagheid en geheugenproblemen. Deze inzichten kunnen bijdragen aan het ontwikkelen van behandelstrategieën om de kans op cognitieve achteruitgang en dementie te verkleinen.”

Bron: Universiteit Utrecht

De patiënt als partner
De relatie tussen zorgprofessional en patiënt gaat de komende jaren drastisch op de schop. In plaats van een passief voorwerp van zorg zal de patiënt steeds meer veranderen in een actieve participant, die op voet van gelijkwaardigheid, samen met de zorgverlener, zorg draagt voor zijn eigen gezondheid. De omslag naar actieve verantwoordelijkheid van de patiënt dwingt zorgprofessionals tot een gedragsverandering en zorgorganisaties tot eigentijdse vormen van communicatie en services.
In de masterclass ‘De patiënt als partner’ vindt een interactieve uitwisseling plaats over dilemma’s, kansen en praktijkervaringen.

In de andere masterclasses komen onderwerpen aan bod als ‘ICT voor de zorg, van zelfmanagement naar communitymanagement en E-Health is Empowered health. Lucien Engelen, directeur Radboud Reshape: ‘Het bijzondere van onze masterclasses is dat we ervaringen delen van mensen die dagelijks nog ‘met hun benen in de modder staan’. We willen een platform bieden voor ‘lessons learned’ en ‘questions to ask’ vanuit de dagelijkse praktijk. Dat doen we dwars door de zorgsectoren heen én in kruisbestuivingen met het bedrijfsleven. We bieden een mix van toonaangevende sprekers die kennis en ervaringen delen en interactieve sessies waarin we praktijkcases bespreken. En heel belangrijk, de masterclasses zijn ‘patients included’. Dat betekent dat diverse patiënten spreken over hun ervaringen en dat ze welkom zijn als gast. Hiervoor stellen we ook een aantal gratis kaarten beschikbaar.’

Programma

1. Participatory Healthcare = Patiënt als Partner (21 maart 2012)
2. E-health = Empowered Health (25 april 2012)
3. Zorgcommunicatie 2.0: van zelfmanagement naar communitymanagement (30 mei 2012)
4. ICT voor de zorg (27 juni 2012)
5. Innovatie en verandermanagement (26 september 2012)
6. Financiering van innovatie in een 2.0 wereld (31 oktober 2012)
7. HRM 2.0 (28 november 2012)
8. Participatory Medical Education (12 december 2012)

Kijk voor het volledige masterclass-programma op de website van REshape.

Fysiotherapie is echter een ongeorganiseerde markt, natuurlijk is daar de KNGF waarbinnen zich alle soorten fysiotherapeuten verenigen. Maar laten we eerlijk zijn hoe kan één organisatie de belangen behartigen van praktijkeigenaren, praktijk medewerkers, medewerkers in de eerste, tweede en derde lijn, bekkentherapeuten, sport therapeuten? En wat voor fysiotherapeutische richtingen er al dan niet zijn. Het KNGF dient niet één belang maar alle belangen wat uiteindelijk resulteert in een gemiddelde waar eigenlijk niemand meer vrolijk van kan worden.  Ik vraag me hardop af of de KNGF bestuurders hun functie in de markt nog echt serieus durven te nemen … ik ga graag de discussie tezijnertijd met ze hierover aan. Maar ik verlang nog weleens terug naar de tijd dat er een NVVF, Nederlandse vereniging voor vrijgevestigde fysiotherapeuten, bestond.

Ben ik nu de KNGF aan het ondermijnen … nee zeer zeker niet! Waarom niet? Omdat er op dit moment zoveel in de zorgmarkt aan het verschuiven is en er zoveel “gevaren” op de loer liggen dat wij als fysiotherapeuten maar één ding kunnen doen en dat is de handen in elkaar slaan.

U weet misschien dat ik in 2011 in het oostelijk deel van Nederland begonnen ben om op een constructieve manier in overleg te gaan met collega’s, zorgverzekeringen, onze klanten (patiënten belangen) en het KNGF.  Het doel is te komen tot een dialoog waarin alle partijen op basis van gelijkwaardigheid beslissingen nemen.

We hebben sinds minister Hans Hoogervorst te maken met een markt. Maar helaas is dit een markt die in de kinderschoenen staat. De overheid ook nog de fout gemaakt heeft om binnen dit marktpartijen stelsel één partij, de zorgverzekeraar, de regie te geven.

Daarnaast wordt de zorgmarkt inadequaat gemonitord door trage overheidsinstellingen die te ver van de markt af staan. Wij als beroepsgroep moeten ons zelf verwijten dat wij ook de moeite niet genomen hebben om de tijd te nemen de problemen die in de markt aanwezig zijn te melden bij onder andere NZa.

Het komende jaar wil ik mijn lokale initiatief naar een landelijk niveau brengen want als we wat willen bereiken dan zullen we dat nu en in gezamenlijkheid moeten doen.

Helaas kan ik geen directe adviezen geven hoe wij als groep iets zouden moeten doen in verband met de NMa.

Om die reden zal ik vaak in de ik-vorm spreken en aangeven wat ik ga doen … wat u er mee doet moet u zelf bepalen. Hopelijk heeft u nu begrip waarom er zo veel “ik” in mijn artikelen staat.

Toch ben ik niet bang dat mijn initiatieven de NMa zullen activeren om in te grijpen. Mijn plannen hebben namelijk vooral ten doel de service en kwaliteit voor de klant te verbeteren. Deze verbetering loopt niet altijd parallel met het belang van de zorgverzekeraar (wat overigens vreemd is) maar loopt wel parallel met de belangen van onze beroepsgroep. Dat zult u in de komende weken gaan merken. Ik hoop dan ook dat mijn ideeën en plannen uw interesse zullen wekken en dat u mijn stukjes blijft lezen en daar waar het mogelijk is u handelen daar op toepast.

Het zou al geweldig zijn wanneer u collega fysiotherapeuten opmerkzaam gaat maken op deze rubriek, ik heb niet alleen uw steun nodig maar ook die van alle andere collega’s. Dus ik verzoek u mijn artikelen zoveel mogelijk onder de aandacht te brengen.

Wat hoop ik te bereiken?
Ik ga hier alleen kort in op het basisidee welke ik wil realiseren. De uitwerking komt in de komende weken.

U heeft er samen met het KNGF hebben voor gezorgd dat we de afgelopen 10 jaar geïnvesteerd hebben in kwaliteit. Ja u leest het goed, niet het KNGF heeft dit alleen gedaan, diegene die op de KNGF vergadering aanwezig waren en als makke lammeren jaknikten maar vooral ook die 90% resterende fysiotherapeuten die niet de moeite name om op die vergaderingen te verschijnen, hebben er voor gezorgd dat we nu in dit lastige parket zitten. Het was de bedoeling van de KNGF dat we door het leveren van betere kwaliteit automatisch een betere positie in de zorgmarkt zouden krijgen en dat we uiteindelijk naar een acceptabele vergoeding van onze diensten zouden komen. Dit is echter niet gebeurd, waar het mis is gegaan en wie daar de schuldige van was laat ik nu in het midden. Feit is dat ons vak met al die kwaliteitsslagen verworden is van een praktijk naar een theorie vak waarbij we zeker zo veel tijd bezig zijn met registreren en rapporteren dan met de klant.

De fysiotherapeut is van nature een doe-mens met een sociale inslag. Het administreren staat ons in de weg van dat waar we goed in zijn namelijk praktisch denken en handelen. Ik pleit er dan ook voor om terug te keren naar de primaire processen van de fysiotherapeut en dat is het aanbieden van hulp in de breedste zin des woords.

Met het verhogen van de kwaliteit hebben we niet dat gekregen wat wij wilden en is de zorg voor de klant zeer zeker niet verbeterd.

Wat moeten we dan wel doen om wel de erkenning te krijgen die wij verdienen.

Mijn antwoord is tweeledig:

1. Naar onze klanten toe zullen we hoogwaardige zorg en persoonlijke aandacht moeten blijven geven. Wij hebben al jaren de hoogste klanttevredenheidsscore en dit moeten we en kunnen we nog verder verbeteren.
2. Naar de zorgverzekeraar moeten we er voor zorgen dat we doelmatige zorg voor een redelijke prijs aanbieden maar het allerbelangrijkste is dat we niet alleen zorg aanbieden … nee we bieden iets nog veel belangrijkers aan en dat is een erg belangrijke marketingtool voor de Zorgverzekeraar. Wij als beroepsgroep hebben fysiek het contact met de klant van de zorgverzekeraar. Wij als beroepsgroep hebben dan ook de macht om klanten te beïnvloeden in hun zoektocht naar een goede zorgverzekeraar.

In de komende maanden ga ik u proberen te overtuigen van onze marketingkracht en dat wij die dienst kunnen vermarkten door het aanbieden van exclusieve contracten naar de zorgverzekeraar toe. Ja u leest het goed, wij fysiotherapeuten gaan de zorgverzekeraars contracteren … de wereld op zijn kop?

Ik hoop dat dit voor u een eye-opener is … bedenk voor u zelf eens hoe uw markt waarde hierdoor gestegen is …

Dat een massage prettig is na een stevige work-out is duidelijk. En we hopen natuurlijk dat het ook helpt om het herstel van de spieren te bespoedigen. Maar niemand heeft echt onderzoek gedaan naar wat een massage doet met de spieren op celniveau of moleculair niveau.

In bovenstaand onderzoek hebben 11 sporters een stevige work-out gedaan van 70 minuten waarbij de sporters uitgeput werden. Vervolgens is 1 van de bovenbenen van de sporters voor 10 minuten gemasseerd. Vervolgens is van zowel het gemasseerde als het niet-gemasseerde been een spierbiopt genomen. Na 2,5 uur rust werd er nogmaals een spierbiopt genomen van beide benen.

De onderzoekers hebben de biopten van beide benen geanalyseerd en vonden 2 belangrijke veranderingen: verminderde tekenen van ontsteking en een verhoogde productie van mitochondriën, de energiefabrieken van de cellen.

Verminderde productie van ontstekingsmoleculen kan hetzelfde pijnstillende effect hebben als gebruik van pijnstillers zoals ibuprofen en aspirine.

De verhoogde productie van mitochondriën  zorgt ervoor dat de spier sneller kan herstellen na een zware work-out. Dit betekent volgens de onderzoekers ook dat een massage na zware inspanning kan helpen bij het verbeteren van het uithoudingsvermogen. Hier moet echter nog verder onderzoek naar gedaan worden.

Uit het onderzoek is overigens niet duidelijk naar voren gekomen dat een massage helpt om melkzuur weg te werken uit een spier.

Bron: sciencemag.org

Dit is vooral van belang omdat voetballers zo snel mogelijk weer het veld op willen.

Veel bovenbeenblessures worden veroorzaakt door overbelasting of contact blessures en komen bij zowel volwassen als jonge sporters regelmatig voor. Uniek aan deze studie is dat er voor het eerst specifiek word gekeken naar de blessures en hersteltijd bij jonge sporters.

De onderzoekers hebben gedurende 5 jaar (2000-2005) gekeken naar alle bovenbeenblessures in de jeugdteams van de English Football Asociation.  Meer dan 12.000 jongens tussen 8 en 16 jaar speelden in die tijd in deze competitie.

In die periode zijn er 10.225 blessures geregistreerd, waarvan 1.288 ( 13%) van deze blessures spieren betroffen in het bovenbeen. De meest getroffen spieren waren de quadriceps, de hamstrings en de adductoren.

Gemiddeld waren spelers 13 dagen uitgeschakeld vanwege hun blessures; maar deze tijd varieerde afhankelijk van de specifieke blessures en de spelers.

Jongere spelers waren sneller hersteld dan oudere spelers, en hamstrings blessures duurden het langst om te herstellen in vergelijking met de andere spiergroepen.  Contact blessures duurden over het algemeen ook langer om te herstellen dan overbelasting blessures.

Naast bovenstaande resultaten kwam ook uit het onderzoek naar voren dat recidieven gemiddeld een dag sneller herstellen dan wanneer het een eerste blessure betreft. Dit in tegenstelling tot volwassen sporters die, zo bleek uit eerder onderzoek, er gemiddeld 4 dagen langer over doen om te herstellen bij een recidief.

Ook werd duidelijk uit het onderzoek dat halverwege de eerste helft het risico op bovenbeenblessures groter word. Dit risico zet zich voort in de volledige tweede helft. Hieruit blijkt dat kinderen eigenlijk niet goed kunnen herstellen in de pauze. Het advies dat de onderzoekers dan ook geven is om de pauze te verlengen, en als dit niet mogelijk is om spelers te wisselen om de kans op blessures te minimaliseren.

Er moet wel een kanttekening geplaatst worden bij de resultaten van dit onderzoek.
De kinderen die hebben mee gedaan aan dit onderzoek waren semi-profs die waarschijnlijk toegang hadden tot betere trainers dan sporters van clubs op amateurniveau. De hersteltijden zijn daarom optimaal en kunnen dus verschillen van sporters op amateurniveau.

Bron: The American Journal of Sports Medicine Am J Sports Med January 4, 2012

Geneticus prof.dr. Paul de Bakker werkt bij het UMC Utrecht en is een van de hoofdonderzoekers van de studie. “Onze resultaten verklaren welke onderdelen van het immuunsysteem betrokken zijn bij de afweerreactie tegen het eigen lichaam. Dit fundamentele inzicht is essentieel om uiteindelijk betere medicijnen te ontwikkelen.”

Het onderzoek is uitgevoerd in samenwerking met geneticus dr. Soumya Raychaudhuri van Harvard Medical School in Boston. De resultaten zijn beschreven in het tijdschrift Nature Genetics van zondag 29 januari.

Afweerreactie
Bij de meeste patiënten met reumatoïde artritis (‘reuma’) maakt het immuunsysteem antistoffen tegen het eigen kraakbeen. Daardoor treedt gewrichtsschade en pijn op. Zogenaamde HLA-eiwitten spelen een sleutelrol bij de afweerreactie tegen het lichaamseigen kraakbeen. Sommige varianten van de HLA-eiwitten vergroten de kans op zo’n afweerreactie enorm.

De onderzoekers analyseerden zeer grondig het verband tussen HLA-eiwitten en reuma. Daardoor ontdekten ze in drie verschillende HLA-eiwitten vijf varianten die samen het risico voor reuma verhogen. Deze varianten beïnvloeden allemaal het onderdeel van het HLA-eiwit waarmee het lichaamseigen stukjes of vreemde stukjes moet vastpakken. “Dankzij onze resultaten is het iets makkelijker geworden om uit te vinden welke lichaamseigen stukjes worden aangevallen in reumapatiënten,” aldus De Bakker.

150.000 patiënten
In Nederland lijden meer dan 150.000 mensen aan reumatoïde artritis. Zij hebben chronische ontstekingen van meerdere gewrichten. De belangrijkste symptomen zijn pijn en stijfheid. Een echte behandeling bestaat niet. Het remmen van de ontsteking en pijn verlicht alleen de symptomen.

Bron: UMC Utrecht

Het Nederlandse programma voor borstkankerscreening is in 1989 landelijk ingevoerd. Nu het dus al meer dan twintig jaar draait, is het mogelijk geworden het effect van dit programma op de borstkankersterfte nauwkeurig te bepalen. Het blijkt, dat deelname aan het bevolkingsonderzoek de kans om aan borstkanker te overlijden halveert.

Dit is onder andere onderzocht door promovenda Ellen Paap, momenteel werkzaam bij het LRCB, het landelijk referentiecentrum voor bevolkingsonderzoek. Zij promoveert op 14 februari aanstaande. Zij deed een zogeheten patiëntcontroleonderzoek, waarbij ze keek naar de sterfte aan borstkanker onder vrouwen die wel en vrouwen die niet aan het bevolkingsonderzoek hebben deelgenomen. Ze gebruikte daarbij screeningsgegevens uit vijf Nederlandse regio’s. Uit haar onderzoek kwam duidelijk naar voren dat het risico om aan borstkanker te overlijden op landelijk niveau door de screening ongeveer de helft kleiner wordt.

Bij dit type onderzoek is het nodig om uit te zoeken of er bij vrouwen zelfselectie plaats vindt. Misschien blijven vrouwen die door hun levensstijl of door erfelijke factoren meer kans hebben om aan borstkanker te overlijden, vaker thuis dan anderen, of andersom. Als de kans om aan borstkanker te overlijden tussen beide onderzoeksgroepen al bij voorbaat verschilt, beïnvloedt dat de uitkomst van het onderzoek.
Paap heeft voor de vijf screeningsregio’s uitgerekend hoe groot deze vertekening van de onderzoeksresultaten is. Ze kwam tot de conclusie dat de vertekening gering is en nauwelijks van invloed op de uitkomst.

In Nederland kunnen vrouwen in de leeftijd van 50 tot 75 jaar deelnemen aan het bevolkingsonderzoek naar borstkanker. Volgens onderzoeker Guido van Schoor van het UMC St Radboud, die op 2 februari promoveert, zouden ook vrouwen in de leeftijdsgroep van 45 tot 50 jaar een uitnodiging moeten ontvangen. Voor hen is het risico om borstkanker te krijgen de laatste jaren sterk toegenomen. Hoe dat precies komt is niet helemaal duidelijk; misschien hebben de toename van overgewicht en de hogere leeftijd waarop vrouwen kinderen krijgen, ermee te maken.

Van Schoor heeft uitgezocht dat screening ook bij deze leeftijdsgroep de kans om aan borstkanker te overlijden ongeveer halveert. Hij deed dat met behulp van gegevens uit de regio Nijmegen, waar in de periode van 1975 tot 1990 ook vrouwen jonger dan vijftig jaar aan de screening konden deelnemen.

Daarnaast adviseert Van Schoor om vrouwen die ouder zijn dan 75 jaar in de gelegenheid te stellen desgewenst aan de screening te blijven deelnemen. Ook zij lopen nog steeds het risico om borstkanker te krijgen en eraan te overlijden. Zeker als ze verder nog vitaal en goed gezond zijn, kan screening voor hen zinvol zijn.

Bron: UMC St Radboud

“Het lukt patiënten met diabetes vaak niet om regelmatig te bewegen”, zegt onderzoeker en sportarts dr. Stephan Praet. “Door mensen thuis te laten trainen, hopen we obstakels weg te nemen, zoals reistijd.” De onderzoekers gaan ook de mensen benaderen die niet mee willen doen met het onderzoek. Praet: “Wie zijn die mensen en waarom doen ze niet mee? Ook hierop hopen wij antwoorden te krijgen.”

Er zijn twee verschillende programma’s. Het ene is videocoaching: eens per week sporten op de sportschool, en twee keer thuis voor de webcam, met andere deelnemers. Een online coach begeleidt hen op dat moment. Dat is belangrijk, vindt onderzoeker en medisch psycholoog dr. Cora de Klerk: “Voor een leefstijlverandering is persoonlijk contact nodig.”

Het andere programma heet Direct Life: een klein apparaatje dat de deelnemer bij zich draagt. Op de computer is vervolgens te zien hoeveel en wanneer iemand beweegt. Praet: “Ook bij dit programma houdt de deelnemer contact met een coach die begeleidt, motiveert en de lat hoger legt.”

Praet verwacht in april of mei te starten met het onderzoek. Mensen met diabetes type 2 uit regio Rotterdam of Krimpen die mee willen doen, kunnen voor meer informatie contact opnemen met de onderzoekers via sportgeneeskunde@erasmusmc.nl of 010-703 16 79.

Bron: ErasmusMC

In ‘Brain’: Nieuw meetinstrument voor meten spierkracht:
Nederlandse neurologen pleiten voor herschrijven deel neurologisch onderzoek

De neurologen schrijven dit in hun artikel Modifying the Medical Research Council grading system through Rasch analyses in het gezaghebbende wetenschappelijk tijdschrift Brain. Op termijn zal dit moeten leiden tot nieuwe richtlijnen voor dit type onderzoek, zo bepleiten de onderzoekers.

Rasch-analyse
Niet alleen neurologen, maar ook revalidatieartsen, orthopeden, SEH-artsen, internisten en huisartsen gebruiken de MRC (Medical Research Council)-schaal voor het meten van spierkracht, een belangrijk onderdeel van neurologisch en algemeen lichamelijk onderzoek. Deze MRC-schaal bestaat uit een score van 0 (volledige verlamde spier) tot 5 (normale kracht).
De internationale groep onderzoekers heeft met behulp van de Rasch-analyse, een specifieke statistische methode, aangetoond dat deze indeling in 5 categorieën niet voldoet. “Het blijkt dat artsen de gemeten kracht niet in de tussenliggende categorieën 2 tot en met 4 kunnen onderscheiden. Ervaring speelt hierin geen rol: zowel een jonge zaalarts als een hoogleraar scoort even goed of even slecht. Ook het soort ziekte waaraan de patiënt lijdt, heeft geen invloed op de uitkomsten”, aldus Faber en Merkies. Doordat het onderscheid in 5 categorieën niet werkt, kan niet goed bepaald worden wat het effect is van therapie. Daarmee heeft de MRC-schaal geen waarde waar het gaat om veranderingen in de spierkracht bij een patiënt te meten.

Bron: azM

Als patiënten nu met pijnklachten in knie of heup bij de huisarts komen, laat die vaak een röntgenfoto maken. Maar deze foto wordt vooral gebruikt om jaren later te kunnen zeggen of een gewricht verslechterd is of niet. Artsen beoordelen patiënten voornamelijk aan de hand van pijnklachten, maar dit is niet perfect. Van de patiënten die pijnklachten hebben, krijgt slechts eenvijfde deel vijf jaar later duidelijke gewrichtsschade.

Voorspellende waarde
Margot Kinds verbeterde de voorspelling van gewrichtsschade in haar promotieonderzoek. Zo blijkt de foto die bij het allereerste artsenbezoek gemaakt wordt al een voorspellende waarde te hebben. Zij gebruikte de gedetailleerde informatie uit röntgenfoto’s van duizend patiënten om hen beter in te delen. Kleine afwijkingen in gewrichtsspleet (een maat voor kraakbeendikte) en het ontstaan van botuitgroeisels blijken het verloop van de artrose over de daaropvolgende vijf jaar te voorspellen. Van de patiënten die volgens Kinds’ nieuwe indeling deze veranderingen op röntgenfoto’s laten zien, krijgt ruim de helft later duidelijke gewrichtsschade. Een fikse verbetering van de voorspelling dus.

De betere indeling versnelt wetenschappelijk onderzoek naar nieuwe medicijnen. Alleen patiënten met een grote kans op ernstige gewrichtsschade kunnen zo bijvoorbeeld deelnemen aan een onderzoek naar een nieuw middel om deze schade te voorkomen. De eventuele werkzaamheid van zo’n medicijn zal dan sneller blijken.

Verschillende groepen
Kinds’ onderzoek gaat verder. Zij heeft ook de basis gelegd voor het onderscheiden van verschillende groepen artrosepatiënten die elk een eigen ziektebeloop kennen. Bij sommige patiënten is vooral het bot aangedaan, terwijl bij andere patiënten vooral het kraakbeen aangetast is. Weer andere patiënten ontwikkelen geen schade maar houden wel pijnklachten. Patiënten kunnen gerichtere behandelingen krijgen door deze groepen te onderscheiden.

In haar promotieonderzoek maakte Margot Kinds gebruik van gegevens uit het ‘Cohort Heup En Cohort Knie’ (CHECK). Dit cohort is in 2001 door het Reumafonds gestart om een beter beeld te krijgen van de vroege fase van de ziekte artrose. Meer dan duizend deelnemers met pijn en/of stijfheid van de heup en/of knie worden onderzocht. Gedurende tien jaar worden deze CHECK deelnemers gevolgd voor onder anderen het beloop van hun klachten, veranderingen in hun bloed en urine (biochemische markers voor artrose) en de ontwikkeling van veranderingen in het gewricht op röntgenfoto’s.

Bron: uu.nl

Binnen haar leeropdracht staat de wetenschappelijke onderbouwing van de zorgverlener-patiëntcommunicatie centraal, onderzoek dat zij al lange tijd als programmaleider binnen het NIVEL uitvoert. In haar onderzoek gaat Sandra in op de inhoud van de communicatie, het proces en de effecten. Ze bestudeert daarbij de communicatie tussen mensen (face-to-face) maar ook tussen mensen en web-sites of mobiele communicatiemiddelen (e-health), zowel voor chronisch zieken, patiënten met medisch onverklaarde klachten als andere patiëntengroepen. Binnen de leeropdracht ligt de nadruk op onderzoek: het begeleiden van (promotie)onderzoek en het schrijven van wetenschappelijke publicaties. De bijzondere leerstoel is ingesteld vanwege het NIVEL.

Bron: Nivel

Uit eerder onderzoek is bekend dat mensen met hersenschade sneller hun verstandelijke vermogens verliezen. Bovendien hebben zij een aanzienlijk hoger risico om ziektes als beroerte en dementie te krijgen en als gevolg daarvan (vervroegd) te overlijden. Poels richtte zich in haar onderzoek vooral op microbloedingen. Pas in het laatste decennium is men deze microbloedingen gaan zien als een belangrijke aanduiding van onderliggende vaatschade in de hersenen, die mogelijk kan leiden tot beroerte en dementie. Uit het onderzoek van Poels blijkt dat microbloedingen veelal ongemerkt al veelvuldig voorkomen bij mensen van middelbare leeftijd. Mogelijk kan de aanwezigheid van microbloedingen voorspellen hoe en wanneer ouderdomsziektes zich zullen ontwikkelen bij mensen.

Het promotieonderzoek van Marielle Poels maakt deel uit van de Rotterdam Scan Study, een grootschalig en langlopend onderzoek in de Rotterdamse wijk Ommoord naar hersenafwijkingen in de algemene bevolking. Doel van de Rotterdam Scan Study is om oorzaken en gevolgen van aan veroudering gerelateerde hersenafwijkingen te onderzoeken om deze in de toekomst mogelijk te kunnen afremmen of zelfs voorkomen.

Bron: Erasmus MC

In het persbericht van het UMC Utrecht en de KNVB wordt gesproken over een grote hoeveelheid blessures bij de amateur voetbalclubs. Blessures die leiden tot verzuim in het werk en uitval van de sportbeoefening. Met de deskundigheid van de sportfysiotherapeut kan veel ellende voorkomen worden. “Dat is effectiever dan het aan de trainers overlaten, zoals de KNVB voorstelt”, vindt NVFS voorzitter Bart Smit. “Trainers en coaches hebben immers andere taken en verantwoordelijkheden. Laat de sportfysiotherapeut, samen met club en trainer, de situatie in kaart brengen en adviseren. Binnen verschillende amateurclubs (voetbal, hockey, tennis enz.) wordt hier al dankbaar gebruik van gemaakt. De sportfysiotherapeut wordt ingehuurd voor het verzorgen van loopscholing, inloopspreekuren, begeleiding en opleiding van trainers in het screenen van signalen van een dreigende blessure, controle van deugdelijk materiaal, eventuele extra aanpassingen in de zolen van sportschoenen, hersteltrainingen, behandelen van blessures en de revalidatie naar het gewenste niveau van de geblesseerde sporter.”

Minder acute blessures
De vroegtijdige inzet van de sportfysiotherapeut in combinatie met de trainer zal ook zijn invloed hebben op het verminderen van de acute blessures. De sporter wordt beter in de gaten gehouden en zijn trainingsprogramma zal meer afgestemd zijn op het niveau van de belastbaarheid dat de sporter op dat moment nodig heeft.

Sneller herstel
Ook de behandeling van de geblesseerde sporter zal vanuit de sportfysiotherapeut breder en effectiever worden ingezet om dat de sportfysiotherapeut handelt vanuit totale (sport) context waarin die sporter zich begeeft en zijn revalidatie programma daarop afstemt. Doel van de sportfysiotherapeut is de sporter binnen de kortste tijd op een veilige manier weer terug te brengen tot op het optimale niveau. Daarin worden alle facetten van de betreffende sport opgenomen en getraind. De Nederlandse Vereniging voor Fysiotherapie in de Sportgezondheidszorg pleit dan ook voor meer integratie van de sportfysiotherapie in de amateursport. Zij ziet het als een relatief goedkope interventie die blessureleed voorkomt en sneller doet herstellen.

Bron: NVFS

Bij ongeveer 3% van alle baby’s ontwikkelt het heupgewricht zich niet goed. Bij een heupafwijking wordt de heupkop niet voldoende overdekt door de heupkom of staat gedeeltelijk of geheel buiten de heupkom. Als een kind met een heupafwijking in een vroeg stadium wordt behandeld, verkleint dit de kans dat het problemen krijgt met staan en lopen. Bovendien is de kans kleiner, dat het als jong volwassene mank gaat lopen of last krijgt van ‘slijtage’.

Proefimplementatie echografische screening
De huidige screening op heupafwijkingen in Nederland bestaat uit lichamelijk onderzoek van de zuigeling in het eerste levensjaar en vaststellen of er risicofactoren zijn (bv. voorkomen in de familie). Eerder onderzoek uitgevoerd in Nederland toonde aan, dat als wordt gescreend met echografie, meer kinderen met een heupafwijking worden opgespoord en dat het verwijspercentage op het consultatiebureau lager is, dan met de huidige screeningsmethode. Ook bleek screening met behulp van echografie kosteneffectiever te zijn. Op basis van deze resultaten is een proefimplementatie opgezet in Salland en in Utrecht waarin is onderzocht of het mogelijk is om de echografische screening in de jeugdgezondheidszorg in Nederland in te voeren. In deze proefimplementatie werd van meer dan vierduizend baby’s een echo van de heupen gemaakt op het consultatiebureau. Het onderzoek van Witting ging in op de factoren die nationale invoering van de screening beïnvloeden, en met name op factoren gericht op de deelname van ouders in de screening en de tevredenheid van de ouders met de screening.

Aanbevelingen
Ouders bleken heel tevreden te zijn met deze nieuwe manier van screening. Op basis van diverse onderzoeken formuleerde Witting adviezen over de organisatie van de screening, de communicatie met de ouders en het screeningsproces. Zo beveelt zij aan, om een uitgebreid trainingsprogramma voor de screeners op te zetten, een rechtstreekse verwijsroute naar het ziekenhuis op te stellen in het geval van een afwijkende screeningsecho en gebruik te maken van een positief geformuleerde brochure om ouders uit te nodigen voor de screening. De uitkomsten van deze proefimplementatie ondersteunen beleidsmakers in de gezondheidszorg bij het nemen van beslissingen over mogelijke toekomstige nationale implementatie van de screening.

Download het proefschrift
Bron: Universiteit Twente