Zoals je kon lezen in mijn vorige reactie (47), is er vanuit de markt een groeiende behoefte aan een professional op het gebied van (verantwoordelijk) bewegen, voedingsadvies en coaching. Mijn vraag en tevens de strekking van mijn blog is, laten we dit aan andere professionals over of ontwikkelen we als beroepsgroep hier eigen competenties voor? B.v. de Fysiocoach? En volgens mij is dat geen oude wijn in een nieuwe kruik….

Gr. lennard

groet,
Michiel

Het verschil is dat jij het hebt over nevenactiteiten (zoals meubilair verkopen!?) en ik over een nieuwe beroepsidentiteit. Zie het als een fysiotherapeut 2.0

Groet,

Lennard

Bedankt voor je reactie! Welke niet-verzekerde zorg zie jij nu nog niet als bestaand? Ik ken collegae die lesgeven, dieet adviezen, vitaminen verkopen, personal trainer zijn, fiets-frame adviezen geven, meubilair verkopen, reisadviezen geven, stoelmassage, zwemles, meer bewegen voor……, omgangsvormen in oudern woningen, tiltechnieken, bedrijfs aanpasingen, een winkel runnen in allerhande gezondheidsspulletjes, een fitness centrum hebben, sport begeleiding gehandicapten doen, schoolaanpassingen en adviezen geven, en nog veel meer…..

Kun jij een voorbeeld geven van een vernieuwende nevenactiviteit niet verzekerde zorg voor fysiotherapeuten zoals jij dat bedoeld, die nog NIET bestaat?

Groet, Michiel

Bedankt voor de reacties! Het is inderdaad goed om niet in een welles-nietes discussie te verzanden maar laten we proberen van elkaar te leren. Collega Michiel spreekt van oude wijn in nieuwe kruiken. Allemaal prima maar profileer je dan ook (opnieuw) op die manier en durf samen met je collega’s niet-verzekerde zorg te ontwikkelen en aan te bieden. Want ik zie om me heen collega’s zoeken naar een duidelijke beroepsidentiteit. De wil is er wel maar de weg wordt vaak versperd door onduidelijke regelgeving van derden.

Want terwijl ik dit schrijf wordt er door het KNGF onderzoek gedaan naar de dalende zorgvraag voor fysiotherapie. Ondertussen merk ik in de praktijk dat er juist heel mensen op zoek zijn naar professionals die zorg bieden op het gebied van bewegen, voeding en coaching. Pretenderen we dit te kunnen geven in onze ‘oude rol’, of willen we deze zorg niet geven en laten we het over aan anderen of moeten we ons doorontwikkelen richting ‘FysioCoach’?? Want het is bij een ieder bekend dat de fysieke revalidatie maar een gedeelte is van het totale lichamelijke herstel. En wie geen oog heeft voor de ‘lifestyle’ van een klant mist toch een heel stuk…

Tenslotte sluit ik me aan bij de wijze woorden van collega Athal Pals:

“Laten we geen van allen pretenderen om de enige juiste manier van behandelen in pacht te hebben. Zoals beschreven is iedere patiënt/klant uniek en heeft een eigen zorgvraag. Deze wordt ook door hem/haar bepaalt. Als fysiotherapeut is het denk ik dan ook belangrijk om zo flexibel te zijn dat je niet blind vast blijft houden aan je eigen gouden standaard en deze aan de patiënt probeert op te leggen”.

Ik pleit (ook in overleg met zorgverzekeraars) al jaren voor een eigen bijdrage (bv 5-10 euri) per behandeling, contant te voldoen door de patiënt. Daar krijg je een prima schifting door tav onnodige zorg en onnodige zorgdraag, de voeten van de patiënt gaan dan beslissen wie in zijn/haar ogen kwaliteit levert. Ik heb dit jaar voor het eerst een groep mensen in de praktijk die heel bewust hun AV verzekering hebben opgezegd omdat ze denken voordeliger uit te zijn met het zelf betalen van FT/MT. Een eigen risico van max 600 euri dus bij een eventuele chronische indicatie…..

Dat dit voor de allerarmste moeizaam zal zijn begrijp ik, hopelijk kan daar een soort basis vangnet voor komen, maar hoe dan ook, de komende jaren zal de zorg dermate veel duurder worden dat er keuzes gemaakt moeten worden.

Groet, Michiel

Groet,

Michiel

Is de modder bijna op? Gaat er nog een conclusie getrokken worden uit dit verhaal? Of gaan we nog even verder met modder gooien. Het komt er voor iedereen op neer dat de therapeuten in kwestie allemaal hun handelen eens goed onder de loep moeten nemen. Maar in dit geval de zal deze discussie niet uitlopen op een verbetering van het fysiotherapeutisch inzicht, wat het wel oplevert is irritatie over en weer.
Wat mij betreft mag de discussie wel weer terug naar het oorspronkelijk onderwerp.

Met collegiale groet,

Dennis Hofstra

Jouw patiënten hebben jou kennelijk helemaal niet nodig, sterker nog: het zijn helemaal geen patiënten want degenen die bij jou komen zijn volgens jouw woorden, geheel in staat zelf te beoordelen wat wel en niet goed voor ze is. De vraag komt dan op waarom ze zich dan tot jou wenden, ze weten alles blijkbaar zelf al.

Ik haal even een citaat uit een van je laatste reacties hierboven aan omdat dat illustreert hoezeer je op deze leeftijd er nog naast zit:

“zodat we de verzekeraars en de klant kunnen laten zien wat we wél kunnen i.p.v. wat we niet kunnen, zoals het stoppen van veroudering, het genezen van kanker of het laten lopen van een spastisch kind.’

“We” schrijf je; wie zijn die “we”? Spreek je namens ons allen of namens jezelf met je eigen beperkingen?
Ik raad je aan je tot het laatste te beperken omdat ik mij in deze liever niet door jou zou willen laten vertegenwoordigen.

Het “laten lopen van een spastisch kind”. Hieruit blijkt nu een gebrek aan kennis en ervaring. Òf je hebt zeer gebrekkig onderwijs genoten (wat je niet aan te rekenen is, maar wel tot bescheidenheid zou mogen leiden) òf je hebt niet opgelet tijdens de lessen neurologie en neurologische oefentherapie anders zou je weten dat de enige mogelijkheid die er voor een ernstig spastisch kind is om te leren lopen veel oefenen met een fysiotherapeut is.

Je weet er te weinig van Marleen en dat is een probleem.
Je komt net van de opleiding en weet feitelijk nog van niets. Zoals overigens alle net afgestudeerden, alleen blijven de meesten daar vrij bescheiden bij, wetend dat ze in hun carrière nog veel moeten leren.
Je denkt dat spasticiteit onbehandelbaar is, maar als je nog eens goed in je boeken zou duiken zou je ontdekken dat spasticiteit een symptoom van een aandoening is en lopen een functie.
Het is een kunst een spastisch kind te leren lopen Marleen en als je niets van neurologische defecten en behandelmogelijkheden weet zou je er beter ook niets over kunnen zeggen.

Ik zou zeggen: leer nog even een aantal jaren door voordat je je een oordeel vormt over wat een fysiotherapeut wèl en wat hij niet kan.

Verder: je maakt een grote denkfout door jezelf telkenmale tegenover verzekeraars te willen bewijzen. Dat is de verkeerde insteek: je moet je tegenover je patiënt kunnen verantwoorden. Die is je klant en die beoordeelt wat je doet en gedaan hebt en of je het goed hebt gedaan. Een verzekeraar is slechts geïnteresseerd in dossiers en gemiddelde aantallen behandelingen (dus in geld).

Je kennelijk beperkte en in dit debat vrij agressief overkomend wereldbeeld zal ook wel debet zijn aan je ontkenning dat kwaliteit niet voor een fooitje verkrijgbaar is. Kwaliteit heeft zijn prijs Marleen en wie dat niet gelooft heeft toch te weinig om zich heen gekeken, want een Breitling is toch echt een beter horloge dan hetgeen je uit de speelautomaat van de kermis haalt.

Je schrijft dat je niet de ambitie hebt een goede fysiotherapeut te zijn.
Daar sta ik even bij stil want dat vind ik ècht ernstig. Tot op heden vond ik wat je schreef nogal komisch maar dit geeft mij echt aanleiding je aan te raden iets anders te gaan doen. Iets waarbij je niet goed hoeft te zijn, in een beroep waarin kwaliteit geen noodzaak is.

Overigens vraag ik mij af of jij jezelf, je partner of je toekomstige kinderen zou willen laten opereren door een chirurg die niet de ambitie heeft even goed of nog beter te zijn dan zijn Australische collega’s.
Als je dat ontkennend beantwoordt moet je bij jezelf te rade gaan waarom je aan jezelf mindere eisen stelt.

Tot slot: ik heb het al eens gevraagd maar doe het nog maar eens: op hoeveel jaren ervaring als fysiotherapeut en als mens baseer jij jouw gedecideerde opvattingen?

PS het onderbouwen van het vak doen wij al jaren, de publicaties stapelen zich op en geven voor veel fysiotherapeutisch handelen een heel redelijke score. Je oproep tot Personal Trainer maakt dat nou niet gelijk geloofwaardiger…maar goed, daar ging het je eigenlijk ook niet om toch? Gratis zorg voor iedereen en toch een kostenbesparing was je ambitie…….tja….realiteit is ook een mooi woord.

Ik ben helemaal voor patiënten doe zelf beslissen wat en welke zorg goed voor ze is….dat zal ook hard nodig zijn want de vergoedingen zullen steeds minder worden en de eigen risico’s steeds hoger…..interessante tijden komen!

Ik heb ook genoten, tot volgende keer!

Groeten van Michiel

Blijf vooral werken op het fysiotherapeutische eiland en maak je vooral geen zorgen over de echte verantwoordelijkheden die je hebt: onderbouwing van het vak (je handelingen) en het betaalbaar en toegankelijk houden van de zorg voor IEDEREEN. En omdat jullie dat niet (willen) doen, eisen de verzekeraars dat van jullie. Dat is net als bij kleine kinderen: wie niet luisteren wil…..

Hoe ze dat in Australië doen, zal mij inderdaad een zorg zijn. Hebben ze daar een crisis en een babyboom? Andere problemen, andere zorgen.

En dat ik op de financiën wil letten en niet klakkeloos behandel, maakt mij niet zomaar een slechtere fysiotherapeut of dat ik mijn werk niet leuk vind. Weer zo’n slechte conclusie.

Ik hoef meestal niet te denken aan mijn patiënt als klant hoor. Mijn patiënten zijn heel goed in staat om zelf te denken en te bepalen wat goed voor ze is. Sterker nog: dat is hun belangrijkste recht!
Om het voorbeeld van het spastische kind te gebruiken: voor het zelfde geld als van alle eeuwig durende en tot niets leidende fysiotherapeutische interventies, kan zo’n kind ook maatschappelijke begeleiding krijgen, of onderwijs volgen. Lijkt mij zinvoller, maar moet uiteraard evenzo de visie/wens/hulpvraag van het kind zelf zijn.

Bedank voor de discussie. Ik heb er veel van geleerd.
Groetjes!

Nu wordt het echt schieten met losse flodders zie ik….”geen behoefte om net zo goed te worden als collega in Australie…..ander financieringssysteem”

Goed worden (wat dat ook mag zijn) moet vanuit het diepste binnenste van je komen, omdat je DAT graag wilt, en niet vanwege de centjes….

Kijk, dus toch weer de financiën als onderbouwing waarom we minder ambitieus zijn….jammer jammer jammer, maar goed, ik zie het veel terug, niet alleen bij FT.

Eneh, de verzekeraars zijn niet zo interessant hoor, misschien moet je eens gaan denken aan de patiënt als jouw klant, en niet aan de verzekeraar, dat zou je echte klant goed doen

Veel succes verder Marleen, eneh, nogmaals, wat Lennard voorstelde gebeurt al lang, mooi beschreven, maar oude wijn in nieuwe kruiken…

Gr Michiel

Ik heb bijvoorbeeld nooit beweerd dat ik vind dat er geprotocolleerd of fitness achtig moet worden geoefend. Of de opmerking over gebrek aan kennis bij de jonge fysiotherapeuten en dat ze daarom slechte therapeuten zijn. Authority based: ze moeten doen wat jullie denken en vinden, dan doen ze het goed. Echt passé gewoon.

Ook heb ik geen behoefte om net zo goed te moeten zijn als mijn collega in Australië. Wie daar woont, wie daar zorgt. Zij hebben daar vast en zeker een heel ander financieringssysteem dan wij, dus dat is appels met peren vergelijken.

Lennard, ik hoop echt heel erg dat jouw trend gevolgd wordt, zodat we de verzekeraars en de klant kunnen laten zien wat we wél kunnen i.p.v. wat we niet kunnen, zoals het stoppen van veroudering, het genezen van kanker of het laten lopen van een spastisch kind.

En wie pretendeert het laatst genoemde wel te kunnen, moet met betere argumenten komen dan Francis en Michiel. Voor de verzekeraars en het volk. En terecht.

Wat een beetje jammer is, is dat we weer in het “actief trainen en bewegen is de moderne en enig werkende vorm van fysiotherapie” terecht lijken te komen.

Wat Lennard als start schrijft gebeurt natuurlijk al jaren, oudere collegae deden dat al, ik ken collega’s van ruim 65 die 20jaar geleden al met hun specifieke sport patiënten of revalidatie patiënten een soort trainer-coach relatie hadden naast de behandelingen en dat is momenteel prima te vermarkten.

Marleen lijkt me wat doorgeschoten in het “actief” behandelen. Het mantra: “activiteit en bewegen is de fysiotherapie van deze tijd” is alweer over de top Marleen. Recente studies laten zien dat ook de stabilisatie protocollen van Jull en Sullivan net zaligmakend zijn, en dat zeer moeizaam ontwikkelde en gestructureerde oefenprotocollen nauwelijks of niet beter scoren dan andere behandelvormen.

Net terug uit adelaide (the future of pain congress NOI2012) wordt je nederig. Maar liefst 5 nederlanders waren er aanwezig, temidden van ruim 700 collegae uit de hele wereld. We zien dan helaas hoe NL positie verliest tav Australie, Canada, New Sealand en de VS. Ook Noorwegen en Engeland scoren uitstekend.

De openheid en het enorm goede contact tussen wetenschappers en ervaringsdeskundigen is daar dermate veel beter dat EBP niet alleen het beste van de wetenschap betekend, maar juist ook het beste van de therapeut en het beste van de patiënt. En daar krijgen we het moeilijk met collegae die hun anatomische en fysiologische kennis niet op orde hebben. Want het goed kunnen werken met allerlei psychologische vragenlijsten lijkt leuk, maar de moderne neurofysiologie laat ons zien dat biologie daar essentiële rollen in spelen.

Dan zijn de tools van de actieve FT die nauwelijks nog een gedegen onderzoek kan laten zien, en die geen evidente kennis heeft van de cortex, de neuropeptiden en de modulerende kernen ect, ruim onvoldoende. De trainingszaaltjes kunnen soms een zinnige rol spelen, maar zijn niet DE oplossing voor de gezondheidsklachten van onze omgeving.

PIJN, is HET woord dat de patiënt bezig houdt, daar komt de allergrootste groep mensen mee bij een behandelaar. Het inschatten van de pijn, het verhaal van ontstaan, de wegen die de patiënt heeft bewandeld en de inzichten van diezelfde patiënt, daar moeten wij (juist als modern werkende therapeut) mee aan de slag. En JA, dat is moeilijker dan gaan tennissen met iemand met armklachten, dat kost je meer studie en tijd, en zeker, je kunt dat niet met 4 patiënten tegelijkertijd, maar je kunt dan wel een zinvolle bijdrage leveren aan het in kaart brengen van het probleem, een richting geven aan het herstel, en een goede prognose scheppen en zodoende de beliefs op een gunstige en reële manier beïnvloeden.

Dus het wegwerp gebaar dat jij maakt naar de behandelingen en de onderzoeken in kamertjes, zou je als je echt verantwoord wil reageren, moeten maken naar het behandelen van patiënten in de oefenzaal, zonder dat ze zijn onderzocht, weken en weken met zinloze, geprotocolleerde oefeningen die zijn geëxtraheerd uit wetenschappelijk onderzoek van lang geleden en nooit zijn bedoeld voor deze groep mensen. Dogmatisch aanleren van transversus abd. oefeningen bij lwk klachten is onverantwoord, kosten ineffectief en schadelijk, maar iedere nieuwe oefen-fysiotherapeut lijkt het met alle eer en geweten uit te voeren…..

Je ziet, in mijn mening is Lennards verhaal al lang bestaand, het kan een goede hulp zijn om naast je reguliere tarief contact met klanten te hebben…maar vernieuwend????

Tav Marleens verhaal……ik kan alleen maar zeggen, denk even goed na voor je de behandelkamer weggooit en je alleen nog als “fitness-activiteiten-therapeut” opwerpt, want DAT zijn de MBO therapeuten van de toekomst: veel doen, weinig specifiek, voor een hele lage prijs en met een erg lage output…..dat zou toch jammer zijn?

ps. het SMART concept is zeer goed toepasbaar op mijn zienswijze….meetbaar is erg belangrijk m.i. maar dan wel meetbaar om een resultaat tav de patiënt te verkrijgen, en niet tav de verzekeraar of een beroepsgroep. Ik denk dat vragenlijsten een zwaar overschat instrument zijn in dezen.

ps2 het behandelgemiddelde in onze praktijk ligt ruim onder de landelijke trend, en dat terwijl we bijna alleen met ernstige pijnpatienten werken, dus het “behandelen in kamertjes leidt niet altijd tot een 35x”

Hartelijke groet,

Michiel

Mijn insteek bij de beoordeling van stagiaires is altijd geweest: aan die persoon zou ik na zijn/haar afstuderen mijn eigen vader, moeder, partner of kind in behandeling durven geven. Ik merkte dat stagiaires steeds minder aan dat criterium voldeden waardoor ik neigde steeds minder voldoende stagebeoordelingen te verlenen en het begeleiden daarvan daarom aan een van mijn medewerkers overdroeg. Ik kon me niet verenigen met de verlaagde eisen door de academie.

Het belangrijkste waarmee de fysiotherapie in de vorm van het KNGF zich de laatste jaren in zijn kwaliteitsbeleid lijkt bezig te houden is het administreren van o.m. het stellen van doelen, behandelplannen en andere bureaucratische rimram, maar vaktechnisch wordt er maar weinig onderwezen en getraind.

Wat heb je er aan als je de helft van je tijd moet besteden aan het opschrijven van hetgeen je anders in diezelfde tijd had kunnen doen? En dat bij elke patiënt opnieuw, dag na dag, jaar na jaar. Verspilling van kostbare (patiënten)tijd. Geen enkele beroepsgroep moet zoveel van zichzelf bewijzen, geen andere beroepsgroep zou dat dan ook accepteren.

Het probleem dat dan ontstaat is dat men in theorie soms wel weet wat men zou kunnen doen, maar het in praktische zin niet of in onvoldoende mate beheerst.

Coachen is prima, maar je moet wel eerst je vak beheersen.

Dit soort commentaren geeft de fysiotherapie een slechte naam, en is koren op de molen van NZA’s en zorgverzekeraars die ook (of juìst) voor zelfbenoemde “coaches” geen compassie hebben als het om bezuinigen gaat, integendeel!

En ja Marleen, praktische kennis doe je wel degelijk op door een vak lange tijd en intensief te beoefenen en door alle valkuilen en struikelblokken te nemen.
Daarmee ontwikkel je kwaliteit, niet door online woordenboeken te raadplegen.

Het is als met het behalen van een rijbewijs: ja, je hebt je theorie gehaald en geweldig: je hebt het praktijkexamen gehaald.
Een goede chauffeur kun je echter pas daarna worden: door veel te rijden en daardoor ervaring op te doen.
Hoeveel jaar ervaring heb jij?

Trefwoorden van praktisch (online encyclopedie):

(bn): bruikbaar, dienstig, doelmatig, functioneel, handig, makkelijk, nuttig
praktisch (bn): efficiënt, verstandig, vindingrijk
praktisch (bn): feitelijk, zakelijk
praktisch (bn): handig
praktisch (bw): bijna, feitelijk, haast, hoegenaamd, nagenoeg, vrijwel, zo goed als, zowat, zogezegd
praktisch (bw): nuchter, prozaïsch
praktisch (bw): toegepast

Synoniemen voor praktisch:

nuttig (bn) : bevorderlijk, bruikbaar, dienstbaar, dienstig, goed, leerzaam, praktisch, productief, van dienst, van nut, voordelig, winstgevend
bruikbaar (bn) : applicabel, behoorlijk, doelmatig, geschikt, handelbaar, handig, nuttig, praktisch, toepasbaar, waardevol
handig (bn) : bruikbaar, gemakkelijk, geschikt, handelbaar, handzaam, makkelijk, praktisch
dienstig (bn) : bruikbaar, geschikt, nuttig, passend, praktisch, van dienst
doelmatig (bn) : doeltreffend, efficiënt, functioneel, gericht, praktisch
prozaïsch (bn) : alledaags, droog, nuchter, praktisch, realistisch
functioneel (bn) : doelgericht, praktisch, toepasbaar
pragmatisch (bn) : nuttig, praktijkgericht, praktisch
zakelijk (bn) : doelmatig, functioneel, praktisch
handzaam (bn) : praktisch
bijna (bw) : amper, bij, bijkans, haast, nagenoeg,

Ik vind dat je maar weinig goede argumenten hebt om te kunnen en mogen zeggen dat mijn praktische kennis ontoereikend is.
(Buiten het feit om dat ik zeker niet over de volledige kennis beschik).

Volgens mij ben je boos omdat je er niet zo goed tegen kunt dat er hogere eisen aan het vak fysiotherapie worden gesteld. Als je er al jaren mee doodgegooid wordt, zal er ook wel iets van kloppen, niet?

Je hebt me verkeerd begrepen als je denkt dat ik een vrouw van 80 met pijn in de heup, of een spastisch kind, niet wil behandelen.

Is het nou zoveel gevraagd om gewoon aan te geven wat je doet en waarom je dat doet? Als jij zelf zo’n fantastische scholing hebt gehad dan moet dat voor jou geen enkel probleem zijn.

En dan nog iets: PRAKTISCHE kennis doe je niet op als je mensen dag in dag uit ziet, onderzoekt en behandelt in een kamertje.

Wat in hemelsnaam heb je aan fysiologische en pathologische kennis als je mensen alleen maar behandelt???

Pittige discussie hierboven, zeer interessant om te volgen.
Laten jullie elkaar wel een beetje heel aub en speel niet op de man!