గడ్డి పూలు

నువ్వు లేనప్పుడు...

2007-10-23T19:55:00.000+05:30

నువ్వున్నప్పుడు...
టీవీ లో క్రికెట్టో, ఫుట్‌బాలో చూస్తూ
నువ్వేసిన పకోడీలు తిని, నువ్విచ్చే కాఫీ తాగి
నీ మీద వెధవ జోకులేస్తూ మేధావిలా ఫోజెట్టి
కిటికీలోంచి పక్కింటి అమ్మయిని చూసి ఈలవేసి
ప్రతి క్షణం నా మగ బుద్ధిని చూపించే నేను...

నువ్వు దగ్గర లేనప్పుడు...
రేడియోలో రఫీ పాటలు వింటూ
తిండి సయించక మూడంకె వేసుకు పడుకుని
నిర్వేదంగా నాలోనేనే నవ్వుకుంటూ
గది కప్పు కేసి గంటల తరబడి చూస్తూ
స్థాణువునై పడున్నాను

ఒక పాత ఉత్తరం...

2007-10-21T19:57:00.001+05:30

2nd Feb 2004
9:25 pm
Hotel room

చెట్లు గాలికి మంత్రముగ్ధంగా తలూపడం అనేది యండమూరి నవల్లో చదవడం తప్ప నేరుగా అనుభవించి చాలా రోజులైంది. ఇదిగో ఈ రాత్రి మళ్ళీ చూస్తున్నాను. చుట్టూ చీకటి. గదిలో లైట్లన్నీ ఆర్పేసి కిటికీ దగ్గరికొచ్చి బయటకు చూస్తున్నాను. చీకట్లో కూర్చుని దూరాన కనిపించే మిణుకు మిణుకు వెలుతురు చూడడం భలే బాగుంది.

రేపు జర్మనీలో నేను గడపబోయే ఆఖరి రోజు. అంటే రెండు వారాల తర్వాత మళ్ళీ వస్తాననుకో. నా మొదటి ట్రిప్ కి రేపు ఆఖరి రోజన్నమాట. వచ్చినప్పట్నుంచి అనుకుంటూనే ఉన్నాను. జర్మనీ అనుభవాల గురించి రాయాలని. యథాప్రకారం బద్ధకం వల్లా, టైం లేకపోడం వల్లా (ఛా!) ఇంతవరకు ఎం రాయలేదు. సరే, better late than never అనుకుని ఇదిగో తోచిందీ, గుర్తుకొచ్చిందీ రాసేస్తున్నాను.

ఇందాక రెస్టారెంట్లో తిన్న ఇటాలియన్ వంటకం (అదేదో నోరు తిరగని పేరు) తాలూకు సువాసన ఇంకా చేతిని వదల్లేదు. భోంచేసాక ఆరుబయట అలా నడిచి వద్దామనుకున్నాను గాని చలికి తోడు గాలి వీస్తుండడంతో ఆ ఆలోచన మాని గదికొచ్చేసాను. గదిలోకొచ్చి తలుపేసి కదలకుండా అలాగే కాసేపు నిలబడ్డాను. ఎందుకో చీకట్లో కూర్చోవాలనిపించింది. లైట్లన్నీ ఆర్పేసి కిటికీ దగ్గరకొచ్చాను.

గాలికి మంత్రముగ్ధంగా చెట్లు తలూపుతున్నై (నిజంగానే). ఏం చెట్లో ఏమో. రేపు ఎవర్నైనా అడగాలి. జర్మనీలో ఎక్కడ చూసినా కనపడతై. నిన్న మొన్నటి దాకా మంచులో తడిసి ముడుక్కున్నవల్లా ఈ రోజు స్వేచ్ఛగా అటూ ఇటూ ఊగుతూ ఒళ్ళు విరుచుకుంటున్నాయి. చెట్ల చిటారు కొమ్మల వెనుక క్షితిజరేఖ తాలూకు పలుచని కాంతి అందమైన చిత్రాన్ని ఆవిష్కరిస్తోంది. చూట్టానికి చెట్లు - మొదల్లు లేకుండా - గాల్లో నిలబడినట్లు అనుభూతి కలుగుతోంది. చిత్రకారులు, కవులు ఇలాంటి దృశ్యాల ప్రేరణతోనే పుడతారనుకుంటా.

పోయిన వారం చూసుండాలి. ఎక్కడ చూసినా మంచు. ఎటు చూసినా తెలుపే. It looked as though the world has been painted white. మంచు మైదానాలు, మంచు తిన్నెలు, మంచు వాకిల్లు, మంచు పొదరిండ్లూ, మంచు పూలూ... ఒకటని కాదు. అన్నీ మంచు ముసుగు కప్పేసుకున్నాయి. నువ్వన్నావు చూడు రంగులన్నీ కలిసిపోయినట్టు, తెలుపు తప్ప ఇంకేదీ లేనట్టు... నాకు అన్నిటికన్నా నచ్చింది మాత్రం మంచులో తడిసిన చెట్లు. ఎంత బావుంటాయో. ఆ ఇంకానేమో ఆల్ప్స్ పర్వతాలు. ఫ్లైట్లోంచి చూసాను. గుండె లయ తప్పిందంటే నమ్ము. మిలన్ నుంచి మ్యూనిక్ వచ్చానా... బుల్లి ఫ్లైట్.. ఈడ్చి కొడితే 30 మంది ప్రయాణికులు. మగత నిద్రలో కాసేపు తూగి ఎందుకో కిటికీలోంచి చూసానా... మతి పోయే దృశ్యం. కనుచూపు మేరా వ్యాపించిన మంచు కొండల సముదాయం. ఫ్లైట్ అప్పుడప్పుడూ ఏటవాలుగా వాలుతుంది చూడు.. అప్పుడు చూడాలి.. అద్భుతమైన వ్యూ! మంచు కొండలూ, వాటి మధ్యలో నల్లటి సరస్సులూ... ఆకాశంలో రంగు రంగుల చిత్రాలు గీస్తూ సూర్యుని కిరణాలూ. ఒక్క నిమిషం కూడా కనురెప్ప వేయకుండా చూసాను. మళ్ళీ చూస్తానో లేదో అని. ఫోటోలు కూడా తీసాను. ఎలా వస్తాయో ఏమో.

హైదరాబాదు నుండి మిలన్ వరకు ప్రయాణం ఎంత బోర్ కొట్టిందో మిలన్ నుంచి మ్యూనిక్ వరకు అంత సరదాగా సాగింది. మిలన్ ఎయిర్పోర్టులో మూడున్నర గంటలు వెయిటింగ్ టైం. పొద్దుటే ఆరుకి దిగాను మిలన్లో. మ్యూనిక్ కి వెళ్ళే టెర్మినల్లో ఎవరూ లేరు ఆ టైంలో. మూడు గంటలు టైం పాస్ చెయ్యడానికి మిలన్లో హింది సినిమాలు ఉండవు కదా, ఎలారా బాబూ అనుకుంటూ ఉంటే ఒక మూల ఒకతను కనిపించాడు. చూడబోతే ఇండియన్ లా ఉన్నాడు. మిలన్లో ఫోటో తీసుకున్నట్లు ఉంటుంది కదా అని అతనికి కెమెరా ఇచ్చి ఒక ఫొటో తీయమన్నాను. ఫోటో తీసాక పరిచయం చేసుకున్నాను. గోవా నుంచి వస్తున్నాడంట. ఇటలీలో జెనోవా కి వెళ్తాడంట. ఏడు సంవత్సరాలనుంచి ఇటలీలోనే ఉంటున్నానని చెప్పాడు. బాగా మాటకారిలా ఉన్నాడు (నా కంటే.. ;-) కేటరింగ్ పని చేస్తున్నాడంట. ఇటలీలో ఇండియన్లు చాలామంది అక్కడి ఇళ్ళలో పని చేస్తారని, కేటరింగ్ జాబ్ దొరకాలంటే చాలా కష్టపడాలని చెప్పాడు. ఇంకానేమో తనకో గర్ల్ ఫ్రెండ్ ఉందని ఆమె గురించి కాసేపు ఏదో చెప్పాడు.

ఇంతలోపల చుడీదార్లో ఉన్న ఒక గోరీ మేం వచ్చి పలకరించింది. "చూట్టానికి ఇండియన్లలా ఉన్నారు. కాస్త సాయం చెస్తారా? ముంబైలో ఉండే నా స్నేహితురాలికి ఫోన్ చేద్దామంటే లైన్ దొరకట్లేదు. లైన్ సమస్యో లేక ఈ కాలింగ్ కార్డు పని చెయ్యట్లేదో అర్థం కావట్లేదు...". సరే పదమని తనతో వెళ్ళి కాసేపు ప్రయత్నించాను. హైదరాబాదుకి దొరుకుతోంది గాని ముంబై కి లైన్ దొరకట్లేదు. తను కూడా చాలా సేఫు ప్రయత్నించి విసుగొచ్చి ఆపేసింది. సరేనని ఇక మాటలు మొదలెట్టాం. తన పేరు మారియోన్ అని చెప్పింది. మ్యూనిక్ తన సొంత ఊరంట. జర్మన్, ఇంగ్లీషు భాషలు చెప్తుందంట ఏదో స్కూల్లోనో, కాలేజిలోనో. ఐదు వారాలు సెలవు మీద ఇండియా చూడాలని వచ్చిందంట. అందులో ఒక వారం ఎవరో గురూజీ గారి సేవ కోసమంట! ఇండియాకి రావడం అది రెండో సారంట. ఇండియా అంటే చాలా ఇష్టమంట. ఒక గంట సేపు మాట్లాడాం. ఇంతలో గోవా అతను కస్మెరో రోడ్రిగెజ్ కూడా వచ్చి కలిసాడు. చాలాసేపు మాట్లాడి ఒకరి కాంటాక్ట్ డీటెయిల్సు మరొకరికి ఇచ్చుకున్నాం. ముగ్గురం కలిసి ఫోటో దిగాలని డిసైడ్ అయ్యాం. ఎవరినడగాలా అనుకుంటూ ఉంటే పక్కనే ఒకతను కనిపించాడు.

డేవ్ అని అమెరికన్. ఇమ్యునాలజీలో Ph.D. చేస్తున్నాట్ట బెర్లిన్ లో. మా ముగ్గురి ఫోటో తీసాడు. తరవాత డేవ్ తో కబుర్లు. యూరోపియన్లకు, అమెరికన్లకు మధ్య తేడా కాస్తో కూస్తో కనపడింది మారియోన్, డేవ్ ల మధ్య. మారియోన్ ఐదు వారాలు సెలవు పెట్టి ఇండియా వెళ్ళొచ్చిందని తెలియగానే ఆమె మీద జోకులేసాడు. మీ జర్మన్లు మరీ విచిత్రం. మరండీ, మేము ఇరవై ఎనిమిది వారాలు సెలవు మీద వెళ్ళొచ్చామండి అంటే ఎలా ఉంటుందేంటి అని విరగబడి నవ్వాడు. He has an extra funnybone I guess. ముగ్గురం బాగా కలిసిపోయాం. టైం తెలియకుండా మాట్లాడుకున్నాం. మారియోన్, నేను ఒకే ఫ్లైట్లో మ్యూనిక్ కి వెళ్ళాలి. డేవ్ బెర్లిన్ కి వెళ్తుండగా, కస్మెరొ జెనోవాకి వెళ్తున్నాడు. డేవ్, కస్మెరో మాకంటే ముందుగా, ఒకరి తర్వాత ఒకరు వెళ్ళిపోయారు. మారియోన్, డేవ్, నేను కలిసి ఒక ఫోటో దిగాము డేవ్ వెళ్ళిపోయేముందు.

ఫ్రీజింగ్ అంటే ఏంటో మిలన్లో అనుభవానికొచ్చింది నాకు మొదటి సారి. గ్లోవ్సు, వులన్ క్యాపు..ప్చ్, ఏమీ లాభం లేదు. మారియోన్ కైతే అవి కూడా లేవు. పాపం ఇండియా హేంగోవర్లో ఉందేమో... చెప్పులేసుకుని వచ్చింది. కాసేపట్లో సన్నగా వణకడం మొదలెట్టింది. పాత హిందీ సినిమాలో శశి కపూర్లా నా జాకెట్ ఆఫర్ చేద్దామనుకున్నాను గాని ఏడిసినట్లుంటుందని ఆ పని చెయ్యలేదు. ఫ్లైట్లోకి ఎక్కాక మారియోన్ పరిస్థితి మెరుగయింది. ఆల్ప్స్ మీద ప్రయాణం మరిచిపోలేని అనుభూతి. మ్యూనిక్ ఎయిర్పోర్టులో మారియోన్ వాళ్ళ అమ్మానాన్నా వచ్చారు ఆమెను రిసీవ్ చేసుకోడానికి. వీలున్నప్పుడు తనకు ఫోన్ చెయ్యమని చెప్పి మరియోన్ వెళ్ళిపోయింది. నేను ఎయిర్పోర్టు బయటికొచ్చి ఒక ట్యాక్సీని మాట్లాడుకుని నేరుగా ఆఫీసుకి వెళ్ళిపోయాను. ఆఫీసులో ఎదురైన అనుభవం... it was a different story altogether. ఇంకోసారి రాస్తా వీలైతే. ప్రస్తుతానికి ఇంతే సంగతులు, చిత్తగించవలెను.

సినీ సమీక్షా తోరణం...

2006-05-29T20:36:00.000+05:30

ఆ మధ్య సినిమా సమీక్షల కోసం ఒక బ్లాగు మొదలెట్టాను. నేను చేసే మిగతా పనుల్లాగే అది కూడా నత్తనడక నడుస్తోంది. ఈ రోజు కాస్త వెసులుబాటు దొరకడంతో గోదావరి రివ్యూ రాసాను. వీలైనప్పుడల్లా మరిన్ని సమీక్షలు రాయాలనుకుంటున్నాను.

వానకు తడిసిన పువ్వొకటి...

2006-04-17T13:42:00.000+05:30

కొలంబస్ అమెరికాను కనిపెట్టినట్టు ఈ మధ్య నేనొక విషయాన్ని కనిపెట్టాను. ఏమిటంటే, కాస్తంత గ్యాప్ తర్వాత తిరిగి కవిత్వం చదువుతుంటే భలే బావుంటుందని. అలాగే పనిలో పనిగా ఇంకో విషయం కూడా కనిపెట్టాను. అదేంటంటే పాలపర్తి ఇంద్రాణి అనే ఆవిడ కవితలు రాస్తారని. రాస్తారంటే మామూలుగా కాదు - మనసుకు హత్తుకునే కవితలు... మనమే మనకోసమే రాసుకున్నామా అనిపించే కవితలు... అతి సాధారణంగా గడిచిపోయే రోజువారీ జీవితం లోపలి పొరల్లో దాగున్న అంతులేని కవిత్వాన్ని ఆవిష్కరించే కవితలు - మామూలు మాటల్లో అలవోకగా రాస్తారని.

ఒక వెబ్ సైటులో మొన్నొక కవిత చదివాను. రచయిత్రి పేరు పాలపర్తి ఇంద్రాణి అని ఉంది. ఆవిడ పేరు మీద నెట్లో వెదికితే మరి కొన్ని కవితలు దొరికాయి. ఆ మధ్య ఆవిడ కవితా సంకలనం "వానకు తడిసిన పువ్వొకటి" కి ఇస్మాయిల్ స్మారక అవార్డు కూడా వచ్చిందట. నేను సేకరించిన కవితలు పోస్టు చేయకుండా ఉండలేకపోతున్నాను. ఆయా పబ్లిషర్ల కాపీరైటు హక్కులు ఉల్లంఘించడం నా ఉద్దేశం కాదని మనవి. ఇవి చదివాక పుస్తకాన్ని కొని చదువుతారని ఆశిస్తున్నాను.

వానకు తడిసిన పువ్వొకటి

వానకు తడిసిన పువ్వొకటి
రాలిపడుతుంది బావిలో
సుళ్ళుసుళ్ళుగా తిరుగుతూనూ
సున్నాలు చుడుతూనూ...
నవ్వుతూనే వుందది
తుళ్ళుతూనే వుందది
నీళ్ళమీద తేలుతూ వుంది..
పాతకొమ్మని
కొత్తనీళ్ళని
చూస్తూవుందది
మార్చి మార్చి

ఓ సాయంకాలం

ఒక్కో పువ్వు నీళ్ళల్లో రాలుతూ
ఒక్కో వలయాన్ని సృష్టిష్టోంది
జారిపడుతున్న పూలని
జరిగిపోతున్న వలయాలని
చూస్తూ చూస్తూ చూస్తూ
కాళ్ళు ఊపడం మర్చిపోయి కూర్చుండిపోతాను
టీ చల్లారి తరక కట్టిన సంగతే గమనించను

పిట్ట స్నానం

మిట్ట మధ్యాహ్నం వేళ
పిట్ట ఒకటి చక్కర్లు కొడుతోంది
నీటి దొన్నె పక్క వాలి
ఒక్కో కంటితో విస్మయపడుతోంది
ముక్కునటూ ఇటూ తాటిస్తూ
బుడుంగున తల ముంచుతోంది
రెక్కలల్లాడిస్తూ కిచ కిచమని
గాలి గుర్రం ఎక్కి పోతోంది

పిల్లలు నిద్దరోతున్నారు

రివ్వున కొట్టే శీతాకాలపు చలిగాలులు
తలుపు తట్టకుండానే వెనక్కు మళ్ళుతాయి
ఘుమ్మని వాసన జల్లే మల్లెమొగ్గలు
కిటికీలోంచి మెల్లిగా తొంగి చూస్తాయి
ఘల్లని కదిలే పెరటి చెట్ల ఆకులు
చప్పుడు చేయవద్దని గుసగుసలాడుతాయి
రైయ్యని ఎగిరే గాలిపటాలు
ముందు గదిలో నిశ్శబ్దంగా వేచి ఉంటాయి

వాగు

లోలోపల మట్టి మాట్టాడకుండా కూర్చుంటుంది
పైపైన వాగు గల గల గలా ప్రవహిస్తుంటుంది

లోలోపల బండరాళ్ళు నాచు పట్టి నిద్రపోతుంటాయి
పైపైన గడ్డిపోచలు ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోతుంటాయి

లోలోపల చేపలు కుటుంబాలతో నివసిస్తుంటాయి
పైపైన తెప్పలు మనుషులతో తరలిపోతుంటాయి

లోలోపల నల్లని చీకటి అలుముకుని ప్రవహిస్తుంటుంది
పైపైన తైతక్కలాడే కాంతి కిరణాలతో వాగు నవ్వుతూ ఉంటుంది

మీరు

నీలిమబ్బుల మీదకెక్కి
ఈల వేస్తాను
గాలిరాగాలెన్నో కట్టి
తేలిపోతాను
వగరు బీరును తాగినట్టు
వూగిపోతాను -
ఆ రోజుల్లో ఆ వయసులో అప్పుడు
మీరు గుర్తొచ్చిన ప్రతిసారీ ఎప్పుడూ...

ప్రయాణం

విసురుగ వీచే గాలిలో
జోరుగ సాగే ఈ రైలు
వూపేస్తోంది నన్నేనా?
పుస్తకంలో మునిగిన
మిమ్మల్ని కూడానా?
అతిగా కాచే ఎండలో
గతి తప్పిన ఈ ఎడారి ఓడ
తీరని దాహం నాకేనా?
దిక్కులు చూస్తోన్న
మీకు కూడానా?

యాహూ! అని తెలుగులో అరవండి...

2006-01-10T11:22:00.000+05:30

ఈ విషయం మీకు తెలిసే ఉండొచ్చు. ఎంఎస్ఎన్ మెసెంజరులో చాలా రోజుల్నుంచి ఉంది గాని యాహూలో ఇదివరకు ఉండేది కాదు. ఇప్పుడు యాహూ మెసెంజరులో కూడా యూనికోడ్ (ఇండిక్) సపోర్టు బావుంది. అంటే తెలుగులో భేషుగ్గా మాట్లాడుకోవచ్చన్నమాట. మొన్న మా కొలీగ్ నేను యాహూలో తెలుగులో మాట్లాడ్డం చూసి చాలా ఆశ్చర్యపడేసరికి, ఈ విషయం తెలియని వాళ్ళు, అంతగా గమనించని వాళ్ళు, తెలుసుకుంటారు కదా అని ఈ పోస్టు చేస్తున్నాను.

ఈ మధ్య తరచుగా వింటున్న పాటలు...

2005-12-26T18:48:00.000+05:30

ఈ మధ్య పని ఒత్తిడి కాస్త తగ్గడంతో హాయిగా సంగీతం వినడానికి వీలు దొరికింది. ఎందుకో చిన్నప్పుడు ఆకాశవాణిలో విన్న 70, 80 దశకాల సినిమా పాటలు పదే పదే గుర్తుకు వస్తూండడంతో వాటిని సేకరించే ప్రయత్నంలో పడ్డాను. ఒక రెండు వారాలలో బాగానే పోగయ్యయి. వాటిలోంచి మళ్ళీ మళ్ళీ వింటున్న పాటలు(అంటే ఇళయరాజా పాటలు మినహాయించి. ఆయన పాటలు వేరేగా వింటానన్నమాట):

అల్లరి బావ - మధువనిలో రాధికవో
అమరజీవి - ఓదార్పు కన్న చల్లనిది
అమెరికా అమ్మాయి - ఒక వేణువు వినిపించెను
అందమె ఆనందం - మధుమాస వేళలొ
చుట్టాలున్నారు జాగ్రత్త - రెక్కలు తొడిగి
దీక్ష - మెరిసే మేఘమాలికా
ఏడంతస్థుల మేడ - ఇది మేఘసందేశమో
ఎదురీత - తొలిసారి ముద్దివ్వమంది
ఇంద్రధనుస్సు - నేనొక ప్రేమపిపాసిని
ఇంటింటి రామాయణం - ఎడారిలో కోయిల
ఇంటింటి రామాయణం - ఈ తరుణము
ఇంటింటి రామాయణం - మల్లెలు పూసే
ఇంటింటి రామాయణం - వీణ వేణువైన
జేబుదొంగ - నీలాల నింగిలో
కన్నెవయసు - ఏ దివిలో విరిసిన పారిజాతమో
కోడలుపిల్ల - నన్ను తాకి ఎవ్వరో
మల్లెపూవు - చిన్న మాట
మరో చరిత్ర - ఏ తీగ పూవునో
ముద్దమందారం - అలివేణీ ఆణిముత్యమా
ముత్యాల ముగ్గు - ఏదో ఏదో అన్నది ఈ మసక వెలుతురు
నాలుగు స్తంభాలాట - చినుకులా రాలి
నాలుగు స్తంభాలాట - రాగమో అనురాగమో
నోము - కలిసే కళ్ళలోన
పదహారేళ్ళ వయసు - సిరిమల్లె పూవా
పంతులమ్మ - మానసవీణా మధుగీతం
పూజ - ఎన్నెన్నో జన్మల బంధం
పూజ - మల్లె తీగ వాడిపోగ
ప్రేమ సాగరం - చక్కనైన ఓ చిరుగాలి
ప్రేమాభిషేకం - తారలు దిగి వచ్చిన వేళ
రావణుడే రాముడైతే - కనులలో నీ రూపం
రావణుడే రాముడైతే - రవివర్మకే
రెండు జెళ్ళ సీత - కొబ్బరి నీళ్ళా జలకాలాడి
రెండు రెళ్ళు ఆరు - కాస్తందుకో
సొమ్మొకడిది సోకొకడిది - అబ్బో నేరేడు పళ్ళు
స్వప్న - ఇదే నా మొదటి ప్రేమలేఖ
శ్రీవారు మావారు - పూలు గుసగుసలాడేనని
శ్రీవారికి ప్రేమలేఖ - లిపి లేని కంటి బాస
తోట రాముడు - ఓ బంగరు రంగుల చిలకా

నా దగ్గర లేని పాటలు:

క్రింది పాటలు మీ దగ్గర ఉంటే దయచేసి నాకు ఒక ఈ-మెయిల్ పంపగలరా?

1. చిన్నికృష్ణుడు - జీవితం సప్తసాగర ద్వీపం
2. చిన్నికృష్ణుడు - మౌనమే ప్రియా ధ్యానమై
3. మూడు ముళ్ళు - లేత చలిగాలిలో
4. మూడు ముళ్ళు - నీ కోసం యవ్వనమంతా
5. రెండు జెళ్ళ సీత - మందారంలో ఘుమఘుమనై మకరందంలో మధురిమనై
6. బాబాయ్ అబ్బాయ్ - ఓ ప్రియా.. ఈ తొలిగాలులా ఒంటరి గాలులా
7. జమీందారుగారి అమ్మాయి - మ్రోగింది వీణ.. పదే పదే హృదయాలలోన
8. ప్రేమ సంకెళ్ళు - మెరుపులా మెరిసావు, వలపులా కురిసావు
9. తూర్పు వెళ్ళే రైలు - వేగుచుక్క పొడిచింది
10. పసుపు పారాణి - రేవులోన చిరుగాలి రెక్కలార్చుకొంటోంది
11. ప్రేమ తరంగాలు - మనసు ఒక మందారం
12. రాముడు కాదు కృష్ణుడు - చూసాక నిను చూసాక
13. నీడలేని ఆడది - తొలి వలపే తీయనిది
14. శ్రీదేవి - రాసాను ప్రేమలేఖలెన్నో
15. అందమైన అనుభవం - కుర్రాళ్ళోయ్ కుర్రాళ్ళు.. వెర్రెక్కి ఉన్నోళ్ళు

నువ్వు గుర్తొచ్చావు

2005-07-08T11:42:00.000+05:30

ఇప్పుడే, మెరుపు మెరవగానే నువ్వు గుర్తొచ్చావు,
ఆపై, మేఘం ఉరమగానే నువ్వు గుర్తొచ్చావు,
వెనువెంటే వర్షం కురవగానే మళ్ళీ నువ్వు గుర్తొచ్చావు;
నేను తడిసి ముద్దయ్యాను, అయినా నువ్వు గుర్తొచ్చావు...
ఎందుకు గుర్తుకు రావు మరి?
తీసుకున్న గొడుగు తిరిగి ఇస్తేగా నువ్వు...

(ఒక సరదా షాయరీకి తెలుగు అనువాదం)

ఒక్క క్షణం చాలు

2005-04-19T19:42:00.000+05:30

నీ ఓరచూపుకి
మత్తెక్కి చిత్తైన నా మనసు
నీ చిరునవ్వుకి
రెపరెపలాడి కొట్టుకొంటోంది

నీ సమక్షంలో నాకు
ఇంకొక్క క్షణం గడిస్తే చాలు
నీ కనురెప్పల చాటున చేరి
ఓ స్వప్నం లిఖించడానికి

నేను కూడా ఒక ఇంటి వాడిని కాబోతున్నానోచ్

2005-03-04T18:47:00.000+05:30

ఇంకో మూణ్నెలల్లో నా పెళ్ళి. నా జీవితం లో వచ్చిన మార్పు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. నాకే కాదు, నా చుట్టూ ఉన్నవాళ్ళందరికీ... కొంతమంది సంతోషపడితే, కొందరు చిరాకు పడుతున్నారు. ఎవరితోనూ సరిగ్గా మాట్లాడట్లేదని, నా లోకంలో నేనుంటున్నానని... నేను దేన్నీ పట్టించుకునే స్థితిలో లేనని నాక్కూడా అర్థమవుతూనే ఉంది. ఏం చేయను... కొన్ని విషయాలు మన చేతుల్లో ఉండవు. మైకమో, భ్రాంతో, మరొకటో తెలియని ఈ పరిస్థితిని నేను బాగా ఎంజాయ్ చేస్తున్నాను. ఓ అందమైన చిరునవ్వు మనసు పొరల్లోకి విద్యుల్లతలా పాకి అల్లరి చేసే అనుభూతి ఎంత కాలమైనా అనుభవించవచ్చు, విధి దయ తలిస్తే. ఎన్నాళ్ళిలా ఉంటానో కాలమే చెప్పాలి.

బ్లాగు గురించి పట్టించుకోవడం మానేసి చాలా రోజులైందన్న చింత ఇక ఎంత మాత్రం ఉండదు నాకు. అసలు బ్లాగు చేయడానికి ఏదో ఒక జీవితానుభవం కావాలి కదా. గాజు పలక లోంచి చూస్తే కనిపించే ఏడు రంగుల కంటే వర్షానంతరపు ఇంద్రధనుస్సు అందమైనది కదా. జీవితాన్ని బ్లాగు చేస్తాం కాని, బ్లాగే జీవితం కాకూడదు కదా.

మూడు నెలల నిశబ్దం

2005-01-13T13:19:00.000+05:30

ఇనర్షియాకి మారుపేరు నేను. ఏదైనా పని అసలు మొదలెట్టకుండా కడుపులో చల్ల కదలకుండా కూర్చోవడం, లేకపోతే మొదలెట్టిన పని ఆగకుండా చేసుకుంటూ పోవడం.. మధ్యలో బ్రేక్ వస్తే మళ్ళీ షరామామూలు. కానీ ఈ సారి మాత్రం నిజంగానే కారణం ఉంది మూడు నెలలు బ్లాగు అప్డేటు చేయకపోవడానికి. ఆఫీసు పని మీద యు.ఎస్. వెళ్ళానా, డిసెంబరు మొదటి వారంలో వెనక్కి రాగానే ఇల్లు వెతకడం మొదలెట్టాను. వరసగా రెండు శనాదివారాలు వెతికి విసుగొచ్చింది గాని సరైన ఇల్లు మాత్రం దొరకలా. సరే శశి గాడి ఇంట్లో చేరాను టెంపరరీగా. దానికి ఒక వారాంతం గోవిందా. తర్వాతేమో పనిలో మునిగిపోయాను. ఆ తర్వాత మా ఊరికి వెళ్ళొచ్చాను. అటునుంచి బెంగళూరు కూడా... కొత్త సంవత్సరపు రాత్రి అక్కడ స్నేహితులతో గడిపాను. కాస్త వీలు దొరికితే సినిమాలు, పుస్తకాలు.. అన్నట్టు నిన్న రాత్రి యండమూరి "ఓ వర్షాకాలపు సాయంత్రం" చదివాను. పరమ చెత్తగా ఉంది. యండమూరి ఇక నవలలు రాయడం ఆపేస్తే బాగుండు. ఇంకా రంగనాయకమ్మ "టామ్ మామ ఇల్లు" (అంకుల్ టామ్స్ కేబిన్ కి తెలుగు అనువాదం) చదవడం పూర్తి చేసాను.

*** సశేషం ***

తెలుగు లేఖ

2004-10-13T18:11:00.000+05:30

నా లేఖ పూర్తి కావచ్చింది. లేఖ అంటే నేను ఎవరికో జాబు రాస్తున్నాననుకునేరు... అదేం కాదు. లేఖ అంటే తెలుగుని ఆంగ్ల లిపిలో ఫొనెటిగ్గా రాస్తే తెలుగు లిపిలోకి తర్జుమా చేసే ప్రోగ్రాం అన్నమాట. గత రెండు వారాలుగా వీలు దొరికినప్పుడల్లా ఈ ప్రోగ్రాం మీద పని చేస్తూ వచ్చాను. గత మూడు రోజులుగా ఏకబిగిన పని చేసి ఆఖరికి పని చేసే స్థాయికి తీసుకువచ్చాను. ఇంకా కొన్ని చిన్న చిన్న మెరుగులు దిద్దవలసి ఉంది. నేను సొంతంగా రాసుకున్న ప్రోగ్రాం వాడి తెలుగులో రాయగలగడం నన్నెంతగానో ఉత్తేజపరుస్తోంది.. ఇప్పుడు మీరు చదువుతున్న తెలుగు కంటెంటు నా లేఖ ప్రోగ్రాం ద్వారా రాసినదే :) త్వరలో మరిన్ని మెరుగులు దిద్ది ఈ ప్రోగ్రాంను అందరికీ అందుబాటులో ఉంచాలని నా ప్రయత్నం.

జుగల్ బందీ

2004-09-25T18:32:00.000+05:30

ఒకప్పటి "తెలుసా" లిస్టు తిరగేస్తుంటే ఈ అందమైన కవిత దొరికింది. జెండర్ ఇనీక్వాలిటీ మీద ఇంత అందంగా, అర్థవంతంగా కవిత్వం రాయడమంటే... కచ్చితంగా రచయిత్రి చాలా ప్రతిభావంతురాలు. నిర్మలగారు రాసిన మిగతా కవితల్ని అర్జెంటుగా సంపాదించాలి.

జుగల్‌ బందీ (ఘంటసాల నిర్మల)
రాత్రి దీపం రహిస్తుంది
మసక చీకటి మంత్రభస్మమై కలల పొగలు పొటమరిస్తాయి
ఏకంతధ్వాంతాన మొహమాటాల మొగ్గలు విప్పారి
స్వాగత సౌరభాలు ఎరుపుకొసల అగరుతీగలౌతాయి
పగలంతా సమస్యల పచ్చి గాయాలు రేగి దిగులు స్రవించిన కళ్ళు
నిశాలేపనం పులుముకుని లేవెన్నెల బయళ్ళవుతాయి
దైనిక మర్యాదల నిర్జల ధారలలో
తడిసి మోపెడైన సభ్యతావస్త్రాలు విదిల్చి
వాంఛాస్నానానికి ఉద్యమించి
ఆత్మలు రెండు
నిలువెత్తు నిస్సిగ్గుకి నిర్వచనభంగిమలౌతాయి
.............
దేహం మహతిపై స్పర్శాపవనాలు తరగలెత్తి
మగత నవ్వుల నిక్వాణాలతో మోహం మేఘమల్హారమౌతుంది
చీకటి నదిలో అనాది కాంక్షాకిరణం సోకి
విప్పారిన ఇరుకల్హారాలు పరవశాల పరిమళాలు పైకెగరేస్తాయి
వాంఛోధృతికి వణికిపడే ఒళ్ళూ
రహస్యాల్ని వడికే వేళ్ళూ
ఎప్పటికీ తెగని చిక్కుముడిని విప్పేందుకు పలకాబలపాలవుతాయి
ఊరువులూ నిట్టూరుపులూ
మానసాన్ని మాధుర్యమండలానికి మోసుకెళ్ళే పూలతాళ్ళవుతాయి
పరస్పర గాత్రసహకారంతో
జుగల్‌ బందీ తారాస్థాయిని చేరుతుంది
నెత్తురంతా నిషా పొంగి
అగాధ రహస్యాలు చెరిసగమై ఆవిష్కరించాక
చెమరించిన నొసట తృప్తి వజ్రం తళుకుమంటుంది
..........
డోలిక ఆగక తప్పదు
ఇంతా జరిగి పోయాక హాయి వూయల ఆగక తప్పదు
చాలీ చాలని సుఖం దుప్పటి బాహ్యాంతర నగ్నతను పూర్తిగా కప్పదు
హఠాత్తుగా పూచిన పరిమళాలు అంతలోనే ఆవిరవుతాయి
ఒడుపు తెలీక చేజార్చిన కలల పట్టు దారాల కోసం
కళ్ళు వెక్కిళ్ళు పెడతాయి
రూపాల్నీ లోపాలనీ సుతారం చేసి చూపిన
వెన్నెల వెండి అద్దం వెల వెల పోతుంది
యదార్థాల యాంటీక్లయిమాక్సు ఎప్పటిలా ఎదురొస్తుంది
సమస్యలు రేగిన వ్రణాల్లా సలపరిస్తాయి
నిజాలు నిప్పుకణాల్లాగే నిగారిస్తాయి
ప్రశ్నల పునర్జ్వలనంతో అంతరాత్మల కమురుకంపుకు
అగరు కొసన వేలాడే బూడిద తీగ ఆఖరి ప్రేక్షక నేత్రమౌతుంది
క్షణం క్రితం గర్వపడ్డ హృదయం గాయమై పగులుతుంది
మాధుర్య మాణిక్యమై భాసించింది మట్టిముద్దయి మిగులుతుంది
నల్లని చల్లని రాత్రి గచ్చు మీద
తొలికిరణం తురాయి ముల్లయి గుచ్చుతుంది

బాబోయ్ జావా !

2004-09-15T13:34:00.000+05:30

శేషుకి థాంక్స్ చెప్పాలి ఈ లింకు పంపినందుకు :) మీరు కూడా జావా బాధితులా? అయినా, కాకపోయినా, సరదాకి ఈ లింకు చూడండి. హాయిగా నవ్వుకోండి :))
గ్రిడ్ బ్యాగ్ మహత్యం

పుస్తకం మంచి మిత్రుడి వంటిది

2004-09-11T16:55:00.000+05:30

ట కదా అని రోజుకో పుస్తకం చదువుతున్నాను ఈ మధ్య. ఈ వారం చదివిన పుస్తకాలు:
ఆసమర్థుని జీవయాత్ర (గోపీచంద్)
సింపుల్ గా చెప్పాలంటే ఈ నవల అద్భుతం. వివరంగా చెప్పడం నావంటి సామాన్యుడికి సాధ్యమయ్యే పని కాదు.

ప్రేమోపహతులు (గోపీచంద్)

కలకంఠి (రావిశాస్త్రి కథలు )

రెండు గుండెల చప్పుడు (యండమూరి)

ఇంకాస్త టైం దొరికినప్పుడు ఒక్కో పుస్తకం గురించి మరింత వివరంగా రాస్తాను.

క్యాచ్-22

2004-09-10T17:10:00.000+05:30

క్యాచ్-22 గురించి వినడమే గాని ఎప్పుడూ చదవలేదు. సరే అదేంటో తెలుసుకుందామని గూగుల్ చేస్తే ఇది దొరికింది.
క్యాచ్-22 అంటే ఏంటి?

అంటే పెళ్ళైన బ్రహ్మచారే పెళ్ళికి అర్హుడు అనడం లాంటిదన్నమాట క్యాచ్-22 :)

అంపశయ్య

2004-09-04T22:10:00.000+05:30

ఎందుకో గాని చాలా రోజుల తర్వాత లైబ్రరీకి వెళ్ళాలని కోరిక పుట్టింది. జనవరిలో వెళ్ళాననుకుంటా ఆఖరుగా. అనుకోవడమే తడవుగా ఆఫీసు నుండి బయటపడ్డాను. ఇంటికెళ్ళేసరికి సాయంత్రం ఆరున్నరయ్యింది. లైబ్రరీ 8 గంటల వరకు తెరిచుంటుందని గుర్తు. ఉండేది పక్క వీధిలోనే కాబట్టి అయిదు నిమిషాల్లో అక్కడికి వెళ్ళాను. లైబ్రేరియన్ నన్ను చూడగానే గుర్తు పట్టింది. ఇన్ని రోజులు రాలేదేమని అడిగింది.
"ఆ మధ్య ఇండియాలో లేనండి", అన్నాను.
"ఓ… స్టేట్స్ వెళ్ళారా?", ఆవిడ కళ్ళలో, గొంతులో ఎక్స్పెక్టేషన్.
"లేదండి, యూరప్ వెళ్ళొచ్చాను".

ఆవిడ అంతగా ఇంప్రెస్ అయినట్లు లేదు. నా మెంబర్షిప్ రెన్యూ చెయించుకోవాలని చెప్పింది. రెన్యువల్ ఫీజు కట్టి బుక్స్ సెక్షన్ కి వెళ్ళాను.

ఏ పుస్తకం తీసుకెళ్ళాలా అని ఆలోచిస్తుండగా నవీన్ "అంపశయ్య" కనిపించింది. అంపశయ్య చాలా మంచి ప్రయోగాత్మక నవల అని, క్లాసిక్ అని అక్కడా ఇక్కడా చదవడం తప్పించి ఇంతకు ముందెప్పుడూ ఆ నవల చదవలేదు. క్లాసిక్స్ అనేవి ఆర్టు సినిమాలలాంటివని, వాటి గురించి మాట్లాడ్డానికి తప్ప చదవడానికి పనికి రావని (ఆ మాటకొస్తే ఫలానా క్లాసిక్ గురించి మాట్లాడేవాళ్ళెవ్వరూ ఆ క్లాసిక్కుని చదివుండరని) మా సుజిత్ అంటుంటాడు. అయినా సరే ట్రై చేసి చూద్దామని తీసుకున్నాను. లైబ్రేరియన్ ఎంట్రీ రాసుకుంటూ, మీ పేరున్న పుస్తకమే తీసుకున్నారే అంది నవ్వుతూ. నేను కూడా నవ్వేసి ఆ నవలతో ఇంటికొచ్చేసాను.

పుస్తకాలు చదవడమనే అలవాటు పోయి ఎన్ని ఏళ్ళయిందో ! ఎప్పుడో ఆర్నెల్ల కొకటీ అరా చదవడం తప్పించి చిన్నప్పుడు చదివినట్లు నన్ను నేను మరిచిపోయి ఒక మూల కూర్చుని ప్రపంచంతో సంబంధం లేకుండా పుస్తకం చదువుకోవడం ఎప్పుడో గాని వీలు పడడం లేదు. రెండేళ్ళ క్రితం మహెజబీన్ ఆకురాలు కాలం, అంతకు ముందెప్పుడో చలం మైదానం. పుస్తకం పట్టుకుంటే పూర్తిగా చదివాక గాని ఈ లోకానికి రాలేకపోవడం.. అదో భోగం, అదృష్టం. ఇన్నాళ్ళకు మళ్ళీ ఆ పాత రోజులు గుర్తొచ్చేలా అంపశయ్య చదివాను. నాలుగు గంటలపాటు వంచిన తల ఎత్తకుండా చదివి నవల ముగించాను. ఎంత సంతోషమేసిందో! పోగొట్టుకున్న విలువైన వస్తువేదో దొరికినట్టు.

చైతన్య స్రవంతి (stream of consciousness) అనే శైలిని ఉపయోగించి రాసిన నవల ఇది. చదవడం మొదలెట్టాక పూర్తి చేసేవరకు ఆపలేం. అమెరికా-వియత్నాం యుద్ధం గురించి, తెలంగాణా గురించి అప్పట్లో (1960లలో) విద్యార్థుల భావాలు ఎలా ఉండేవో, ఆర్థిక, సామాజిక, లైంగిక పరమైన సమస్యలు విద్యార్థుల మీద ఏ విధంగా ప్రభావం చూపుతాయో చాలా సాధికారంగా వివరించాడు రచయిత. మొత్తానికి నేను కూడా ఒక క్లాసిక్ చదివేసాను :)

చిట్టి కవిత

2004-09-03T17:45:00.000+05:30

ఇది నాకు బాగా నచ్చిన చిరు కవిత. ఎవరు రాసారన్న విషయం స్పష్టంగా తెలియదు. నాగభైరవ అని ఒక అభిప్రాయం.

నా దేశానికి అర్ధరాత్రి స్వాతంత్ర్యం వచ్చింది
ఇంకా తెలవారలేదు.

గొప్పవారు - మామూలు మనుషులు

2004-09-02T17:36:00.000+05:30

నేను బ్లాగు కోసం రాసి రెండు వారాల పైనే అయిందంటే నాకేం ఆశ్చర్యంగా లేదు. కారణం - నేనంతే... చాలా సాధారణ జీవిని ( ఇంగ్లీషులో mere mortal అంటారే, అదన్నమాట). సమయాన్ని సరిగ్గా ప్లాన్ చేసుకుని వాడుకోవడం నా వల్ల కాని పని. అంటే రేపు పొద్దున 8 గంటలకు ఆఫీసుకు వెళ్ళాలంటే ఇవాళ రాత్రి కనీసం పదకొండింటికి పడుకుని ఉదయం కనీసం 7 గంటలకు నిద్ర లేచి అరగంటలో తయారై వెళ్ళాలనే చిన్నపాటి ప్లానింగు కూడా లేని బద్ధకపు పురుగుని. ఒకే సమయంలో మూడు, నాలుగు పనులు చెయ్యగలిగేంతటి టాలెంటు ఎటూ లేదు (ఉదా: హెడ్ ఫోన్లో హై వాల్యూం లో పాటలు వింటూ కంప్యూటర్ పై పని చేయడం, డ్రైవింగ్ చేసేటప్పుడు ఒక చేత్తో స్టీరింగు పట్టుకుని ఇంకో చేత్తో స్టయిల్ గా మొబై ల్లో మాట్లాడడం లాంటివి - నేనైతే పని చేయడం మానేసి కేవలం పాటలు వినడమో, లేక డ్రైవింగు ఆపి ఫోనులో మాట్లాడ్డమో - ఏదో ఒక పనే చెయ్యగలను) .

మరి నాలాంటి వాడు బ్లాగు ఎందుకు మొదలెట్టాలి? మొదలెట్టగానే సరిపోతుందా? కనీసం అమావాస్యకో, పున్నమికో ఒకసారైనా అటువేపు చూడాలి కదా… ఏదో ఒకటి రాయాలి కదా…

కొంతమందిని చూస్తే నిజంగా ఆశ్చర్యమేస్తుంది. ఎంత చక్కగా తమను తాము మేనేజ్ చేసుకుంటారో!! ఉదయం నిద్ర లేచిందగ్గరనుంచి రాత్రి పడుకునే వరకు ఏమేం చెయ్యాలో ముందే నిర్ణయించుకుని దాని ప్రకారమే పనులు చేసుకుంటారు. ఎప్పుడు చదవాలో, ఎప్పుడు తినాలో, ఎప్పుడు పాటలు వినాలో, ఎప్పుడు టివి చూడాలో, ఎప్పుడు పక్కింటి అమ్మాయికి సైటు కొట్టాలో అన్నీ ముందే తెలుసు వీళ్ళకు. మరి ఇదెలా సాధ్యం అని నాలాంటి పామరునికి సందేహం రావడం చాలా సహజం. ఎంచేతనంటే ఆకలి దప్పులు ప్రతి రోజూ ఒకే సమయానికి కలుగుతాయంటే సరే గాని కవితలు రాయడం, రొమాంటిగ్గా మాట్లాడ్డం లాంటి విషయాలు ప్లాను చేసుకోవడం ఎలా? అంటే ఇది అసాధ్యమని నా ఉద్దేశం కాదు. ఎందుకంటే వారం విడిచి వారం సస్పెన్సు గుప్పిస్తూ సీరియల్సు రాసే రచయితలు, ప్రతి రోజూ లక్షల మంది ఆడవాళ్ళను ఏడిపించే టివి డైలీ సీరియల్ డైరక్టర్లు దీనికి ప్రత్యక్ష ఉదాహరణ.

అంతెందుకు.. యండమూరి ఏదో పుస్తకంలో రాసాడు దాదాపు పదో, పదిహేనో సంవత్సరాల పాటు క్రమం తప్పకుండా ప్రతి గురువారం ఏదో ఒక పత్రిక కోసం కథో, సీరియల్ భాగమో రాసానని. డా మాలతీ చందూర్ గత 47 సంవత్సరాలుగా మొదట ఆంధ్రప్రభ వారపత్రికలో, ఇప్పుడు స్వాతి వారపత్రికలోను కాలమ్ నిర్వహిస్తున్నారు. ఇంకా చెప్పాలంటే సినిమా పాటల రచయితల సంగతి చూడండి. వేల కొద్దీ పాటలు అలవోకగా రాసేస్తారు. వేటూరి, సిరివెన్నెల ఎన్ని వందల అందమైన పాటలు రాసారు, ఇంకా రాస్తున్నారు! వారికది ఎలా సాధ్యమా అని ఎన్నిసార్లు అనుకుని ఉంటానో! ఇళయరాజా ఎన్నో పాటలకు నిముషాల్లో అందమైన ట్యూన్లు కట్టాడట. ఒక సినిమా రీరికార్డింగు మొత్తం ఒకే రోజులో చేసెయ్యగలడట! మరి ఆ మహానుభావుని సృజనను శంకించగలమా? (లెంపలేసుకుంటున్నాను). సృజనాత్మకమైన పనులు చేయడానికి స్పందించే మనసు అవసరం కదా, అంటే దానర్థం ఆ రచయితల, కళాకారుల మనసు ఎప్పుడూ స్పందిస్తూనే ఉంటుందనా? బహుశా అదే అయ్యుంటుంది. వేలమందిని స్పందింపజేసే సృజన వారికి దేవుడిచ్చిన వరం కాబోలు. అందుకే వారు గొప్పవారయ్యారు.

*** సశేషం ***

రెండు కవితలు

2004-08-28T21:05:00.000+05:30

నాకు నచ్చిన రెండు కవితలు పోస్ట్ చేస్తున్నాను. (అంటే నచ్చిన కవితలు ఇవి మాత్రమే అని కాదు. ) కాపీ రైట్లు ఆయా రచయిత(త్రు)లకు చెందుతాయి.

తలుపు - ఇస్మాయిల్

నా మీద అలిగి
భళ్ళున తలుపు తెరుచుకుని
వెళ్ళిపోయావు నీవు

నీకై ఎన్నడో మూసుకున్న తలుపును
బార్లా తెరిచి,
గాలీ వెలుతురూ రానిచ్చినందుకు
బోలెడు థాంక్సు.

ఆకురాలు కాలం - మహెజబీన్

అతనెప్పుడూ అంతే
ఒంటరిగా రమ్మంటే వసంతాన్ని వెంట తెస్తాడు

ఆరుబయట ఆకుల నిశ్శబ్దంలో
చెట్లు కవాతు చేస్తున్నాయి
ఆ సెలయేటి నీళ్ళల్లో
ఆకాశ చిత్రం ఘనీభవించింది
చుక్కలు కరిగి రాలుతున్న దృశ్యం
లీలగా గుర్తుంది

వద్దు...
నాకు వెన్నెలా వద్దు, పున్నమీ వద్దు
సూర్యుడొక్కడు చాలు

అతని నిరీక్షణలో ఈ నల్లని రాత్రి అలా గడవనీ...

అతనెప్పుడూ అంతే
వస్తూ వస్తూ పాటల్ని వెంట తెస్తాడు

అతని సమక్షంలో
పోగొట్టుకున్న బాల్యం తిరిగి ప్రవహిస్తుంది
శరీరం అనుభవాల పాఠశాల అవుతుంది
నేను అతని గుండెల్లో దాక్కుని పడుకుంటాను
ఝామురాత్రి
నిర్దాక్షిణ్యంగా నన్ను లేపి
మంజీరనాదాల్ని తూటాలు వెంటాడిన వైనం చెబుతాడు
అప్పుడు
భయంగా అతన్ని నా గుండెలో దాచుకుంటాను

అతనిప్పుడు లేడు
ఈ మధ్య అర్ధాంతరంగా వచ్చిన
ఆకు రాలే కాలానికి ఎక్కడ రాలి పడ్డాడో?

దానవీరశూరకర్ణ - ఓ యాహూ సంభాషణ

2004-08-18T18:30:00.000+05:30

రాంకీ : బాసూ, చిన్న డౌటు...

నవీన్ : ??

రాంకీ : వీరుడికి శూరుడికి తేడా ఏంటి?

నవీన్ : వీరుడికి గ్లామర్ ఎక్కువ. ఉదా - గ్రీకు వీరుడు అంటారు గాని గ్రీకు శూరుడు అనరు... (కాసేపు ఆలోచించి) ఇది కాస్త పరిశీలించాల్సిన విషయం. సాయంత్రం డిక్షనరీలో చూసి చెప్తాను.

రాంకీ : డివిఎస్ కర్ణ సినిమాకి ఆ పేరు పెట్టినప్పుదు ఏం ఆలోచించి ఉంటారా అని...

నవీన్ (తల గోక్కుని) : ఏదో తేడా ఉండే ఉంటుంది...

రాంకీ : అవును. కొంచం కనుక్కుని చెప్పు.

నవీన్ : రచ్చబండలో పోస్ట్ చేస్తాను, డిక్షనరీలో దొరక్కపోతే...

రాంకీ : విషయం తేలదని నా ఉద్దేశం. సరే, నిఘంటువు చూసి చెప్పుడి.. దాన్లో దొరక్కపోతే రేపు రచ్చబండలో టాపిక్ ఆఫ్ ద డే...

నవీన్ : రచ్చబండలో తల పండిన విద్వాంసులు చాలా మంది ఉంటారు... ఏదో ఒకటి తేల్చేస్తారు...

రాంకీ : సరే, రేపు శూరతిలకం దిద్దుకుని రా .. :)

కాసేపటి తర్వాత ...

నవీన్ (అప్పుడే కరాటే మీద ఒక ఆర్టికల్ చదివిన ఉత్సాహంతో ) : నాకనిపించేది ఏంటంటే, వీరుడు ఆరెంజి బెల్టైతే శూరుడు బ్లాక్ బెల్టేమో అని..

రాంకీ : నాకు తెలిసినంత వరకు కత్తితో చంపగలిగేవాడు వీరుడు, కంటిచూపుతో గాని కడుపుమంటతో గాని చంపగలిగే వాడు శూరుడు...

నవీన్ : :)))

(ముక్తాయింపు : క్రితం రాత్రి ఒక పాపులర్ సినిమా నటుడి ఇంట్లో తాజాగా జరిగిన హత్య గురించి ఆ తరవాత జరిగిన సంభాషణ సెన్సార్ చేయబడినది.)

ఉరి తాటికి లొంగని ఒక పూర్ణిమ

2004-08-14T16:58:00.000+05:30

ఈ రోజు ఉదయం ధనుంజయ్ ను ఉరి తీసారు. అతడు చేసిన నేరానికి తగ్గ శిక్షే పడింది. నేను ఆలోచిస్తున్నది (అతనికి) ఉరి శిక్ష సబబా కాదా అన్న విషయం గురించి కాదు. ఈ సంఘటనలో ఇంకో కోణం నన్ను ఆశ్చర్యపరుస్తోంది. ధనుంజయ్ నేరం చేసి 14 సంవత్సరాలైంది. అప్పటికి అతనికి పెళ్ళై ఏడెనిమిది నెలలు మాత్రమే అయింది. అతడి భార్య పూర్ణిమ ఆనాటి నుండి ఈ రోజు వరకూ అతడి పక్షాన పోరాడుతూనే ఉంది. కోర్టు తీర్పు, ప్రజల భావాలు ఎలా ఉన్నా, తన భర్త నిర్దోషి అని నమ్మి అతని వైపునే ఉంది. ఒక ఏడు నెలలు కలిసి ఉన్నందుకు జీవితమంతా శిక్ష అనుభవిస్తోంది. అతని తల్లిదండ్రులు అతని పక్షాన ఉన్నారంటే అర్థం చేసుకోవచ్చు. కేవలం కొన్ని నెలల సాంగత్యం ఫలితంగా జీవితమంతా నరకం అనుభవించడానికి సిద్ధమైన పూర్ణిమను చూస్తుంటే భారతీయ స్త్రీకి ప్రతీక అనుకోవాలా, లేక భారతీయ కుటుంబ విలువలకు ఉదాహరణ అనుకోవాలా? ఈ ప్రశ్న నన్ను కచ్చితంగా కొన్ని రోజులు ఇబ్బంది పెడుతుంది.

స్వభాష

2004-08-13T18:52:00.000+05:30

తొమ్మిదో తరగతిలో అనుకుంటా... తెలుగు వాచకంలో స్వభాష అని ఒక పాఠం ఉండేది. రాసినది పానుగంటి లక్ష్మీనరసింహారావు గారు అనుకుంటాను. ఆ 1940 కాలం నాటి శైలి అప్పట్లో చదవడానికి తమాషాగా, సరదాగా ఉండేది. మాతృభాషలో మాట్లాడడానికి వెనుకాడే (ఆ రోజుల్లోనే!!) హిపోక్రేట్ల గురించి ఆ వ్యాసంలో ఓ చోట - ఎవరైనా యాయావరపు బ్రాహ్మణుడు మీ ఇంటికి యాచనకు వచ్చి "బాయ్, పాట్ లో రైస్ ఏమైనా ఉన్నదేమో, కుడ్ యు కైండ్లీ గెటిట్ హియర్? థాంక్యూ ఇన్ యాంటిసిపేషన్" అన్నచో మీరేమి చేయుదురు? - అని వ్యంగ్యపు బాణం వేసారు. ఆ ప్రశ్న ముట్నూరి వారి రోజుల్లో కంటే ఎన్నో రెట్లు ఎక్కువగా ప్రస్తుతం వర్తిస్తుందనుకుంటా. అందులోనూ తెలుగువారి విషయంలో ఇది మరింత బాగా వర్తిస్తుంది. తమ పిల్లలకు ఇంగ్లీషు రాకపోతే భూమ్మీద నూకలు చెల్లినట్లేనని నమ్మే తల్లిదండ్రులున్నంతవరకు, ఇంకా చెప్పాలంటే ఇంగ్లీషు ముక్కలు ఒకటీ అరా నేర్చుకుంటే చాలు, తెలుగులో మాట్లాడడం మాత్రం అవమానంగా భావించే వారున్నంతవరకు ఈ విషయంలో మార్పేమీ ఉండకపోవచ్చు.

ఆ విషయం అలా ఉంచితే నా మటుకు నాకు తెలుగంటే చాలా ఇష్టం. తెలుగులో చదవడం, రాయడం, మాట్లాడడం... "ఓరేయ్, తెలుగుతో బాటు ఇంగ్లీషు కూడ బాగా నెర్చుకోవాలి" అని నాన్న తెచ్చి ఇచ్చే ఇంగ్లీషు చందమామను అవతల గిరాటు వేసి మరీ తెలుగు పుస్తకాలు చదివేవాణ్ణి. తరవాత్తరవాత మిగతా భాషల మీద ఆసక్తి కలిగినప్పటికీ అంతకంటే ఎక్కువగా తెలుగు మీద ఇష్టం పెరిగింది.

ఫ్లాష్ బ్యాక్ వదిలి ప్రస్తుతానికి వస్తే ఆ మధ్య నా హోం పేజిలో నా తెలుగు కవితలు కొన్నింటిని పబ్లిష్ చేసినప్పుడు తెలిసింది కంప్యూటర్లో తెలుగు వాడకం ఎంత కష్టమో. ఉద్యోగరీత్యా సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజనీర్ని కావడం వల్ల నాకు అది అంత కష్టమనిపించకపోవచ్చు గాని మా నాన్నో, లేకపోతే (అదృష్టం కొద్దీ ) కంప్యూటర్ గురించి పెద్దగా తెలియని వారింకెవరికైనా ఇది చాలా కష్టమైన పనే. ఫాంట్స్ డౌన్లోడ్ (అంటే తెలుగక్షరాలు దిగుమతి చేసుకోడం అన్నమాట) చెయ్యడం, ఎన్కోడింగ్ మార్చడం లాంటి పనులు చేసేలోపు చదివే వాళ్ళకు ఆసక్తి చచ్చిపోతుంది. డైనమిక్ ఫాంట్సు వాడడానికి ప్రయత్నించాను గాని ఏం లాభం లేకపోయింది. యూనికోడ్ ఆధారంగా పని చెసే అక్షరమాల లాంటి సాఫ్ట్ వేర్ వాడదామనుకుంటే విండోస్ 2000 లో యూనికోడ్ సపోర్టు సరిగ్గా లేదాయె. అంటే విండోస్ XP ఉంటే తప్ప మిగతా వారికి తెలుగు అక్షరాలు వెంకటాద్రి ఎక్స్ ప్రెస్ బోగీల్లా డబ్బాలు డబ్బాలుగా కనిపిస్తాయన్నమాట. సరే ఏదైతే అదయ్యిందనుకుని అక్షరమాల వాడి తెలుగులో రాయడం మొదలెట్టాను. దానికి చిన్నప్పుడు చదివిన ఒక గేయం పేరు పెట్టాను. "దారంట ఉంటాయి, దాక్కుని ఉంటాయి" అని మొదలవుతుంది.

గడ్డి పూలు. ఎంత బాగుంటాయి నిజంగా! చిన్నప్పటి బంగారం లాంటి రోజులు గుర్తొస్తాయి వాటిని తలుచుకోగానే. రంగు రంగుల పూలు. ఎన్ని రకాల పూలో! వర్షం పడ్డప్పుడు వాటి మీద ఎన్ని ఇంద్ర ధనుస్సులో!! మొత్తానికి బ్లాగ్ కోసం మంచి పేరు తట్టిందని నన్ను నేను మెచ్చేసుకుని అప్పుడప్పుడు కాసిని తెలుగు ముక్కలు రాసుకుని తృప్తి పడాలని నిర్ణయించుకుని.. ఇదిగో తొలి పోస్ట్ కోసం ఇదంతా రాస్తున్నాను. ఇది ఆరంభ శూరత్వం కాకూడదని కోరుకుంటున్నాను.

ప్రస్తుతానికి ఇంతే సంగతులు... చిత్తగించవలెను.