Galli Hoca

Seni Uzaktan Sevmek: Sakaryaspor

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Fri, 12 Nov 2021 14:13:00 +0000

Uzun yıllardır babamla bir maça gitmemiştik. İş-güç, ayrı şehirler, ayrı takımlar derken bizim maça gitme mevzumuz da tarihin tozlu raflarında kaldı. En son stadyumda beraber oturduğumuzda sahanın bir tarafında Saffet Akyüz, Aykut Kocaman, Zdravkov vs. diğer tarafında Kennedy, Baidoo, Tarık Daşgün vs. vardı. Maçı Ankaragücü deplasmanda 4-1 kazanırken İstanbulspor’u destekleyen 8 yaşındaki ben de ilk stadyum mağlubiyetimle tanışmıştım. Kardeşim yenilen gollerden sonra Ankaragücü’nü tutmaya başladığı için eve kazanan taraf olarak dönmüştü.

Babamla futbola dair tek ortak noktamız Sakaryaspor oldu. Benim hatırladığım ilk Sakaryaspor maçında Mohammed Ali Kurtuluş yeşil siyahlı formayı giyiyordu. TRT’de gördüğüm bu maç 1998 yılındaydı. Yani 8 yaşımdan itibaren bilinçli olarak Sakaryaspor’u destekliyorum diyebilirim. 1990’da İstanbul’da doğup yaz tatilinde bir sahil kasabasına giderek sadece yeşil siyaha gönül vermek kolay değil. Van Gobbel’den de önce sarı kırmızı formamla sokakta top oynuyordum. Diğer taraftan orta okula giderken 2001-2002 sezonunda Türkiye Kupası’nda Beşiktaş-Sakaryaspor maçını okulun çay ocağında izleyip Tuncay Şanlı’nın sahneye çıkışını görmem, şehrin evladı Şaban Yıldırım’ın takımı direkt Süper Lig’e çıkarışına şahit olmam, playoff finalinde Taner Demirbaş’ın Altay’ı sahadan silişini izlemem yeşil siyahı da aklımın bir köşesinde tutmama yardımcı oluyordu.

Ortaokuldan sonra bir daha Galatasaray formam olmadı. Lisede resim çantasında Said Makasi yazan bir öğrenciydim. Lise akli melekelerin kaybolduğu yıllardı. Beden eğitimi derslerinde benim yeşil siyah çubuklu formamdan sonra şehir takımları furyası oluştu. Malatya’dan Antep’e okul bahçesinde Fazlı Ulusoy’lar Serkan Bensol’ler, Franco Cangele’ler top koşturuyordu. O yıllarda Saffet Sancaklı’nın İstanbulspor’u benim için Sakaryaspor maçı demekti. İstanbulspor'un kalecisi Erol'a kafayı yedirten kimdi hala merak ederim. Eeeeröööllll diye bağıra bağıra en az Burak Akdiş kadar faydalı oldu. Yenibosna’dan Güngören’e Sakaryaspor nereye gelirse o stada gittim. Burak Akdiş ve Ferdi Başoda’nın forvet ikilisi olduğu sezon Yedi Bela Hüsnü tezahüratları eşliğinde Süper Lig’e çıkmamıza kesin gözüyle bakılıyordu. O takım nasıl olduysa direkt çıkamadı ve playoff’a kaldı. Şansıma playoff maçı Ali Sami Yen’deydi. Kapalı altta izlediğim maçta ilk yarıyı 2-0 önde kapattık. Yine ne olduysa ikinci devre maç 2-2 bitti ve penaltılarda Bolu’ya elendik. Yenildiğimiz yetmedi bir de statta esir kaldık.

2010 yılında Sakaryaspor’dan umudun kesildiği ortamda Şaban Yıldırım takımı 2. Lig playoff şampiyonu yaparak büyük bir sürprize imza attı. Zaten sonra ne zaman umutlar bitse Şaban Yıldırım göreve getirildi. Efsane geri mi dönüyor derken ertesi sene 2. Lig’e geri döndük. Sonraki yıllar 3. Lig’de, olmadık deplasmanlarda maça gitmekle geçti. Ankara Demir’in Sakaryaspor’un nemesisi olması da bu döneme denk gelir. 3. Lig playoff’unda Erzurumspor’u Burak Göksel’in golüyle elerken İzmir’de karşımıza yine nemesis Ankara Demir’in çıkacağını düşünmeden şampiyonluk havasına girmiştik. Ne yapalım kısmet işte Olimpiyat Stadı’nda 3. Lig şampiyonluğuna sevinmek de varmış. Sonrası daha yakın zamana denk geliyor. Hikayemiz “Playoff Finali ve Kaybetmek” adlı bir filme dönüştü.

Bu yıl (2021/22 sezonunda) artık hedef direkt olarak bir üst lige çıkmak. Kadro kalitesi direkt çıkmak için yeterli. Altyapıdan oyuncu yok. Şehri ve takımı yönetenlerin tek prensibi üst lige çıkmak olarak gözüküyor. Gerisi önemli değil. Kendi adıma üst lige çıkmayı takımı takip edebilmek için istiyorum. Maçları Youtube’dan cep telefonu kamerası çekimiyle izlemekten yoruldum. Takımın istatistiklerine bakabileceğimiz bir ligde olsak hiç fena olmaz. Yoksa başarı falan pek umurumda değil. 18 altyapı oyuncusuyla oynamak benim için en büyük başarıdır.

Bu hafta fırsat bulunca Sakaryaspor-Afyon maçı için babamı aradım. Adapazarı Kuzey Terminal’de buluştuk. Maraton’da koltukları sökmüşler güzel olmuş. Zaten orada koltuğa oturan birini görmedim. Biz yan tarafta sakin bir yerde oturup maçı izledik. Sakaryaspor Avrupa’nın en az gol yiyen takımı olarak yine gol yemeden maçı tamamladı. 2-0 kazandık. Sakarya Atatürk Stadı’ndan sevgiler.

Fazlasıyla Kisisel Bir C.Ronaldo Yazısı

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Sun, 29 Aug 2021 17:21:00 +0000

Genç yaşta takip etmeye başladığımız ve sonrasında o isimle özel bir bağ kurduğumuz şahsiyetler vardır. Rihanna'yı ilk kez Kobe Bryant videolarının içine eklenmiş "Pon de Replay" şarkısıyla keşfettikten sonra Umbrella ile yükselişini izlemek, Ricky Rubio’yu 16 yaşında Joventut Badolona’dan beri takip etmek ve sonra NBA’e gidip yıldız olmasını görmek insana ayrı bir keyif verir. Pablo Aimar’ı River Plate’ten beri takip ederek Valencia’nın maestrosu oluşunu görmek gereksiz bir şekilde sizi gururlandırabilir. Cristiano Ronaldo da hikayesini başından beri takip ettiğim oyunculardan birisiydi. Ama onun geldiği nokta beklentilerimi "biraz" aştı.

2003 yılının Ağustos ayı, 13-14 yaşlarındayız, okul bahçesinde basketbol oynuyoruz. Henüz rakip gelmemiş. Şut atarken bir yandan da muhabbet ediyoruz. Murat söze giriyor. Manchester United Ronaldo’yu almış. Seko ve Alper'le bakışıyoruz. Haliyle 2002 yazının Dünya Kupası gol kralı Brezilyalı Ronaldo Nazario de Lima aklımıza geliyor. Şaşırıyoruz. Çok iyi transfer olduğunu söylüyoruz. Murat bu tepkiyi beklediğinden hemen bahsettiği oyuncunun bizim düşündüğümüz Ronaldo olmadığını söylüyor. Portekizli genç yıldızın ismini ilk kez bu anda duyuyorum. Yani o meşhur Man United-Lisbon hazırlık maçını izleyen 657 milyon kişiden birisi değilim J

Sezon başlıyor. Bir yandan CM oynuyor bir yandan da Premier Lig maçlarını takip ediyorum. Aklım yeni Ronaldo’da. Sporting Lisbon’da bir hazırlık maçında keşfedilişi ve top tekniğinin çok iyi olduğu konuşuluyor. Yeni Beckham olarak 7 numarayı teslim alıyor. Beklenti büyük ama yaşı daha küçük. 1985 doğumlu oyuncu, o dönem henüz 18 yaşında. Maçlarda bu genç adamı izlemek istiyorum ama genelde yedek kalıyor. Sezon ilerledikçe sonradan girip çoğunlukla gereksiz olan şovlarını yapıyor. Henüz kendini kanıtlamamış. Ben yeni adamımı buldum diye düşünüyorum. Aimar sevgimin yerini alacak adam belli oldu diyorum.

O dönemin tek kaliteli futbol dergisi olan Goal’ü düzenli alıyorum. Dergiyi bulmak kolay değil. Yıldırım mahallesini arşınlamak gerekiyor. Şanslıysam Ali Fuat'ta falan bir bayi getirmiş oluyor. O ayki sayıda Cristiano Ronaldo’ya da yer verilmiş. En çok ilgimi çeken bölüm özelliklerinin yazılı olduğu sütun oluyor. En büyük eksiği olarak gol vuruşları yazılmış. İşin garibi bu o dönem için hiç de haksız bir analiz değil. Dergiyi saklayacağıma Ronaldo’nun fotoğraflarını kesip ortaokuldaki matematik defterime yapıştırıyorum. Vodafone reklamlı kırmızı forma, saçının iki yanından sarkan ikişer tel, uzun ve dağınık saç, çarpık dişler, hafif sivilceli bir tip… Kesinlikle bugünkü Ronaldo’dan bahsetmiyoruz. Sahada baskın bir oyuncu değil. Sonradan giren seyircinin potansiyeline inandığı genç bir çocuktan bahsediyoruz. Sezon ilerledikçe kendini gösteriyor.

2004 Avrupa Şampiyonası’nda kadroda yer alıyor. Portekiz kendi evinde finalde kaybederken benim aklımda bir pozisyonda Ronaldo’nun çalım atsa kaleciyi geçip golü atabilirdi diye düşündüğüm bir an kalıyor. O da belki o anı hatırlayarak maç sonunda göz yaşlarına hakim olamıyor.

Ekim 2004’te Manchester United Fenerbahçe’yle Şampiyonlar Ligi’nde karşılaştı. Rooney ilk CL maçında hat-trick yaptı. Ben o hafta mahalledeki spor mağazasına gidip Ronaldo forması soruyorum. Dükkan sahibi 11 numaralı Real Madrid formasını uzatıyor. Ben Manchester’daki Ronaldo deyince anlam veremiyor. “Manchester’dan bir tek Rooney var. Fener’i mahvetti bu çocuk, sana onu vereyim” diyor. Ben ise Cristiano Ronaldo forması almakta ısrarlıyım. Dükkanda arkası boş bir Manchester United forması buluyoruz. Adam arkaya "7 Ronaldo" yazıyor. Ama fontlar rezalet. Times New Roman’la Ronaldo yazmış. 7 desen üstteki yazıya bitişik böyle ip ince bir 7. Benim moralim biraz bozuluyor. (Zaten bu dükkandan ne zaman forma alsam bir gariplik oluyor. T-Mac’in Orlando Magic formasını aldığım yaz T-Mac Houston’a takas olmuştu.) Neyse ben kafayı takmışım o formayı alacağım. Bir de bu Ronaldo’ların karışması mevzusu kafama takılıyor. Adama “abi bir de başına C. yaz diyorum” Böylece C. Ronaldo formama kavuşuyorum. (Ronaldo’nun formasında hiç C. Oldu mu bilmiyorum.) Yıllar sonra annemin formayı temizlik bezi yaptığını öğreniyorum.

Benim Ronaldo sevdası sürerken hem Man United hem Ronaldo performansını artırıyor. Yine de o dönem Ronaldo hala zirvede değil. Mesela Milan-Man United Şampiyonlar Ligi eşleşmesinde Kaka Manchester ekibini tek başına dağıtıyor. Henüz tam olarak bir winner Ronaldo’dan bahsedemiyoruz. Lise dönemimde Four Four Two’nun Türkiye versiyonu bir Cristiano Ronaldo posteri veriyor. Hangi akla hizmetse sınıfın tavandaki kirişine asıyorum posteri. Ben bunu asıp hocalar da görmezden gelince tüm sınıf tavandaki kirişin sınıfa bakan tarafına posterler asıyor. Sınıf maçlarında Ronaldo forması giydiğimden bahsetmeme gerek yok sanırım. (Son sınıfta memleket sevgisi ağır basınca Sakaryaspor formasına geçmiştim.)

Ronaldo’nun rekor bedelle Real Madrid’e geçtiği dönem artık benim Cristiano’dan uzaklaştığım zamanlar... Yaş da ilerleyince fan boy işlerine girmiyoruz artık. Yine de her maçını takip ediyordum ama benim Ronaldo artık tamamen küresel bir süperstara dönüşmüş, kamuya mal olmuştu. Aimar hiçbir zaman bu seviyeye çıkamamıştı. Onunla aramızdaki bağ bize özel olarak kalmıştı. Hatta zaman geçtikçe Aimar kendi seviyesinin de altına inmişti. Ronaldo ise tüm seviyelerin üzerine çıkarak kazanılabilecek her şeyi kazandı. Artık soyadının başına C. yazmama gerek yoktu. Ronaldo forması isteyince verilen forma onunkisiydi. Messi ile çekişmesi Ronaldo’yla bağımı koruyan nadir şeylerden oldu. Nemesis bulunmuştu. CR7, İspanya’da uzay takımı olarak nitelendirilen Barcelona ve Messi’ye karşı destansı bir rekabete girdi. La Liga’nın en popüler dönemiydi. Her El Clasico box office gişe filmi muamelesi görüyordu.

Üniversite döneminde Manchester’a gitme durumum oldu. Benim uçağımın olduğu gün Ronaldo da Demirören AVM için Türkiye’ye geliyordu. Havalimanına giderken aklımın bir ucunda acaba Ronaldo’yu görür müyüm diye safiyane bir düşünce de vardı. Tabii ki ortada Ronaldo falan yoktu. Onun yerine Muazzez Ersoy ve Nükhet Duru’yla dış hatlara doğru uzun bir yürüyüş yaptık ve üçümüz yan yana oturup boarding saatini bekledik. Onlar Ercan havalimanına Kıbrıs’a, ben de Manchester’a gittim. Haliyle Ronaldo’yla Manchester’da da buluşamadık. O dönemde İngiltere’de El Clasico’ları İspanyollarla birlikte izleme şansım oldu. Bu tarihi maçın duygusunu tam anlamıyla orada hissetmiştim. Atletico Madridlilerin Barcelonayı desteklemesi, Real’e duydukları nefreti her fırsatta dile getirmeleri rekabetin düzeyini bana anlatmak için yeterliydi.

2015 Mart’ında uzun süredir planladığım İspanya tatilini gerçekleştirdim. Maç izlemek için iki haftasonum vardı. İngiltere'de tanıştığım arkadaşları ziyaret etmek için Madrid, Valencia ve Barcelona’ya gidecektim. İlk haftasonu Atletico Madrid maçında Bayrampaşa ve Galatasaray atkılarımla Arda’yı izledim. Sağ olsun arkadaşım Ruben'in kombinesiyle Vicente Calderon'u yıkılmadan görmüş olduk. (Şimdi olsa bu haftasonunu Messiye ayırırdım. Arda’nın o dönemki tek vukuatı ayakkabı atmaktı. sonra bu vukuatlar arttı. ) Sonraki haftasonu bir seçim yapmam gerekiyordu. Ronaldo ya da Messi… Tercihim belliydi. Real Madrid-Levante maçında Cristiano’yu ilk ve son kez canlı olarak izledim. Arkadaşlarım Alejandro ve Javi bileti biraz yukarıdan aldıkları için Ronaldo'yu Felix Baumgartner gibi uzaydan izledim.

Cristiano'nun 2016 Avrupa Şampiyonası’nda sakatlanarak finalde gözyaşlarıyla maçı terketmek zorunda kalması ve o yakın plandaki güve aklımda kalan diğer anılardan oldu. 2004’te Portekiz'de kaybedilen finalde sonra ev sahibi Fransa'yı yenerek kazanılan kupa Ronaldo adına sevindiriciydi.

Cristiano’nun yüzlerce golü arasında kafamı iki elimin arasına aldığım goller Kral Kupası finalinde Barcelona’ya attığı kafa golü, Juventus’a attığı röveşata ve Juventus formasıyla göğe yükselip attığı kafa golü oldu. Portekiz formasıyla İspanya’ya attığı ama Nani’nin dokunarak ofsayta düşürdüğü sayılmayan golü de hala içimde ukdedir.

Real Madrid sonrasında tüm dünyaya mal olan ve karikatürize olacak kadar ünlenen Cristiano Ronaldo 36 yaşında Manchester United’a geri dönüyor. Artık Ronaldo dönmüş denildiğinde Cristiano'nun uzun uzadıya bir şeyler anlatmasına gerek yok. Michael Jordan’ın geri döndüğünde yazdığı gibi I‘m back demesi yeterli.

Galli Hoca'nın Kolaylıkla Unutulacak Hikâyesi

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Mon, 07 Jun 2021 17:13:00 +0000

Bölüm 1: Arayış

Damned United filmini kaç kez izlediğimi hatırlamıyorum. Yine o günlerden birisi olsa gerek..

- Benim bir futbol takımı bulmam lazım.

- O nereden çıktı?

- Antrenörlük yapacağım.

- Tamam bul.

Eşimle bu konuşmayı yaptıktan sonra evime en yakın amatör futbol takımını aramaya karar verdim. Amacım çocukluk hayalimi gerçekleştirerek amatör bir takımda futbol oynamak ve aynı zamanda antrenör ekibinde gönüllü olarak görev yapmaktı. Google yardımı ile en yakın kulübün telefon numarasını buldum. Hemen aradım. Çalıyordu.

- Yıldırım Emlak buyurun.

- Orası emlakçı mı? Ben Pırasaspor’u aramıştım.

- Hee dur bakayım sen. Remzi Abi gel seni arıyorlar.

- Buyurun Pırasaspor.

O anda kafamda Kemal Sunal’ın “Korkusuz Korkak” filmindeki gibi bir ofis canlandı. Güneş ışığının naifçe içeri sızdığı tozlu masada bir emlakçı, karşısındaki ufak sehpadan bozma şeyde de bir futbol kulübü vardı. Arayanı çok olduğu için telefon emlakçının masasındaydı. Belli ki ufak ama çok amaçlı bir odayı aramıştım.

- Merhaba, ben futbolcu lisansı çıkarmak ve antrenörlük konusunda kendimi geliştirmek istiyorum. Sizin takımınızda görev alabilir miyim?

- Tabi kardeşim neden olmasın. Bir forma yaptırırsın. Hem lisansını çıkarırız hem de bizde antrenörlük stajını yaparsın.

- Kendime mi forma yaptıracağım.

- Yok. Formayı bütün takıma yaptırıyorsun.

- Anladım.

Evime en yakın futbol takımı lisans işi ve antrenörlük tecrübesi için fazladan bir de forma parası isteyince Pırasasporla duygusal bağlarımı bir anda koparmıştım ama hemen vazgeçecek de değildim. Şimdi rotayı başka bir kulübe çevirmeliydim. Ama hangi kulübe? Bu sorunun cevabını bulmak için doğru kişiye danışmalıydım. Bölgedeki bütün amatör takımları aramak -henüz olmayan- antrenörlük itibarım için iyi olmazdı. Nokta atışı bir seçim yapmam gerekiyordu. Bu çetrefilli konuyu çevremde futboldan en az anlayan kişiye açtım. Eşimin futbolla ilgisi Jardel’le sınırlıydı. Jardel Türkiye’de oynarken bir şarkının video klibinde oynamıştı ve bu klip tıpkı Hugo’ya küfreden çocuğun videosu gibi internette bulunamıyordu. Bu özel bilgi her futbol muhabbetimizde tekrar gündeme gelirdi.

Eşim sorunuma sosyolojik yaklaştı.

- "Buralardaki zengin muhitlerin futbol takımlarına bakabilirsin. En azından telefonu emlakçı açmaz."

İlginç ama mantıklı bir önermeydi. Aklıma ilk gelen varlıklı yeri düşündüm. Futbol takımları olup olmadığını bilmiyordum. Cevabını bulmak için muhitin adının sonuna “spor” ekledim ve internette arattım. Gerçekten de bir futbol takımları vardı. Hemen numarayı aradım. Çalıyordu.

- Alo, merhaba, Yüksekhangarspor mu?

- Evet buyurun.

- Kulüp başkanı Richard Bey’le mi görüşüyorum.

- Evet. Ne için aramıştınız.

Telefon hemen açılmıştı. Ses tonu gayet kibardı. Kafamda telefonda konuştuğum yeri hayal edebiliyordum. Büyük bir masa, önünde isim soyisim yazan küçük bir levha, arkada kazanılan kupalar ve duvarda çerçeve içinde bir takım posteri gözümde canlanıyordu. Sözü fazla uzatmadım.

- Ben lisans çıkarmak için aramıştım. Antrenörlük… Söze hızlı girmiştim ama çıkamıyordum. Adama hayat hikayemi anlatmıştım. Cevabı kısa oldu.

- Biz kulübü kapattık kardeşim.

- Hmmm. Hayırlı olsun.

- Ama sen madem bu antrenörlük işine bu kadar heveslisin ben seni Balıkspor’un başkanı Sam Hoca’ya yönlendireyim.

- Teşekkürler.

Yüksekhangarspor’un kepenkleri indirdiğini öğrendikten sonra artık son şansımı denemek üzere Balıkspor’u aradım. Bu sefer durumumu kısaca anlattım. Sam Hoca’nın babacan bir ses tonu vardı. Ekstra bir para istemedi. Ertesi gün detayları konuşmak üzere beni kulübe davet etti. Çim sahanın yanındaki emektar kafede boş bir masada oturan hocayı görünce hemen telefondaki sesin o olduğunu anladım. Vicente Del Bosque gibi bir adamdı. Çay eşliğinde biraz muhabbet ettikten sonra aynı gün lisansı çıkardık. Sam Hoca önümüzdeki haftadan itibaren U17 takımıyla ilgilenebileceğimi söyledi. Her şey tam da istediğim gibi gidiyordu.

Ben tam ayrılırken hoca “Cumartesi maç var; istersen gel” dedi.

Yeni takımımı tanımak için fırsat bu fırsattı.

- Tabi ki gelirim hocam...

Cuma akşamı uyumadan önce yarınki maçı izlerken alacağım notları düşünüyordum. Tüm takımın isimlerini öğrenecek, mevkilerine göre listeleyecektim. Dersimi iyi çalışıp ilk idmanda farkımı ortaya koyacaktım. Sabah uyanıp arabaya atladım. Daha önce hiç gitmediğim bir yere doğru navigasyon yardımıyla yola koyuldum. Yol sakindi. Biraz çevresinde dolaştıktan sonra stada girmeyi başardım.

Graham Potter: Kendi Yolunu Bulmak

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Wed, 10 Mar 2021 12:06:00 +0000

Kendi Yolunu Bulmak

Graham Potter

Soyunma odasında pozitif bir atmosfer olduğunda bir oyuncu olarak bunu hissedersiniz. Zorlukların üstesinden gelebilmek için dirençli olmalı ve baskı altında birlikte çalışabilmelisiniz.

Sahip olduğum futbolculuk kariyeri için kendimi şanslı hissediyorum. Bir şekilde, Southampton ile Premier Lig’de oynama ayrıcalığına eriştim fakat kariyerimin çoğu “League Two”, “Konferans ” gibi alt liglerde geçti.

O yıllarda her yıl binlerce futbolcu kontrat alamıyordu ve oyunun dışında kalıyordu. Yine de futbolun beni de sahanın dışına iteceğini hiç düşünmemiştim. 30 yaşıma geldiğimde futbol beni bırakmadan ben futbolu bıraktım.

Dürüst olmak gerekirse artık oynamaktan keyif almayı bırakmıştım. Çocukluğunda en büyük hayali futbol oynamak olan biri için bunu kendine itiraf etmesi zordu. Kariyerim ilerledikçe bu hisse kapılmaya başlamıştım. Bir noktada artık Manchester United ya da Real Madrid’in beni istemeyeceği aşikardı.

Her futbolcu emekli olduktan sonra kulübüne gitmeden, bir role, kimliğe sahip olmadan yaşamanın ne kadar zor olduğunu söyleyecektir. Ben de o dönemlerde kendi yolumu bulmaya çalışıyordum. Finansal olarak sorunum olmadığı için şanslıydım. Futboldan sonra yeni bir kariyere ihtiyacım vardı ve bunun için proaktif olmalıydım.

Futbolculuk kariyerimin son yılında Sosyal Bilimler alanında öğrenciliğe başlamıştım. Emekli olduktan sonra tam zamanlı öğrenci oldum. Aynı zamanda gönüllü olarak antrenörlük yapmaya ve antrenörlük için belgelerimi almaya başladım.

Teknik direktör olma düşüncesi iyice kafamda belirginleşmeye başladı. Zaman ilerledikçe futboldan kazandıklarımı oyuna geri verebileceğimi düşündüm. Antrenörlük sürecinde ilerlerken futbolcu olarak sahada yaşadığım tecrübelerimin yeterli olmadığını fark ettim. Bir antrenör olarak kendimi denemeli ve hatalar yaparak öğrenmeliydim. Antrenörlük ve iletişim yeteneklerimi geliştirmem gerekiyordu.

Okulumu bitirdikten sonra öğretmenlik için belgelerimi aldım. Üniversite’de çalışmaya ve orada antrenörlük yapmaya başladım. O yıllardaki amacım elde edebildim kadar saha pratiği kazanmaktı.

“Kararları verecek olanlar futbolculardır. Onlara ne yapmaları gerektiğini söyleyemem. Futbol böyle bir şey değil.”

Antrenörlük gelişimi kişinin sahip olduğu tecrübelere dayanan oldukça bireysel bir süreçtir. Yıldız futbolcular oyunu zaten çok üst düzeyde oynadıkları için en yüksek seviyeden antrenörlüğe başlayabilirler. Fakat benim kariyerim ve yeteneklerimde olan birisi için kendimi diğer alanlarda da geliştirmem gerektiğini fark ettim.

Biraz önce bahsettiğim antrenörlük hatalarını gönüllü olarak yaptığım işlerde yapmalıydım. Bu olası hataların profesyonel futbolda işimi kaybetmeme neden olacağını biliyordum. Profesyonel arena gelişmek ve öğrenmek için zamana ihtiyaç duyanlar için fazla acımasız olabilirdi.

İlk iki işim antrenörlük ve futbol gelişimimi birlikte yapabileceğim üniversite sektöründeydi. Benim için önemli bir zaman dilimi oldu. Antrene ettiğim oyuncuların çoğu profesyonel futbol geçmişi olan isimlerdi. Futbol seviyeleri oldukça iyiydi. Bu nedenle onların keyif aldığı aynı zamanda da onlara bir şeyler katabileceğim metotlar geliştirmem gerekiyordu.

Üniversite alanında çalışmak bana olimpik programın nasıl işlediğini öğrenme fırsatı sundu. Kendi olimpik kültürlerini nasıl yarattıklarını ve atletleri nasıl geliştirdiklerini gördüm. Bu gözlemler birkaç yıl sonra profesyonel futbolda ilk işim olan Östersunds FK takımında bana çok fayda sağladı.

ÖSTERSUNDS FK

Yeni işime gittiğimde Östersunds takımı İsveç’in 4. Ligine düşmüştü. Kulüp çevresinde olumsuz bir hava vardı. Negatif düşünceler ve negatif tutumlar çoğunluktaydı.

Daha önce gördüklerimi ve öğrendiklerimi düşündüm. Olumsuz havayı dağıtmak için neler yapılması gerektiğine kafa yordum. Antrenör olarak işimin oyuncuların gelişimine yardım etmek olduğu düşüncesini benimsedim. Bir şeylerin parçası olduklarını hissetmelerine yardımcı oldum. Son olarak onlara saha içinde seçim şansı tanıdım.

Çünkü kararları verecek olanlar futbolculardır. Onlara ne yapmaları gerektiğini söyleyemem. Futbol böyle bir şey değil. Oyuncular kendi kararlarını verebilmeli ve bu kararların sorumluluklarını alabilmeli. Ben de işte o zaman onları desteklemek için orada olurum.

“Eğer bir kimliğe sahip olursanız ve organizasyonunuza getireceğiniz insanlar için belli bir tipolojiniz varsa, oyuncu almak oldukça kolaydır.”

Ortamı oluşturduğunuz zaman işler rayına girmiş demektir. –Oyuncuların gelişimine nasıl yardımcı olabiliriz? Günlük rutinlerde neler yapmamız gerekiyor? Birbirimizle iletişimi nasıl kuracağız?

Bunlar beraberinde bazı önemli şeyleri getirir: empati, ilişkileri inşa etme, kişisel farkındalık, sorumluluk. Nerede olursanız olun, bence eğer bir takım içinde bu saydıklarıma güçlü bir şekilde sahipseniz başarılı olabilirsiniz.

Östersund’daki ilk sezonumda daha çok var olan oyuncu grubumuzu geliştirmek için zaman harcadık. Oyunculara sunacak bir şeyimiz olmadığı için Güney İsveç’ten ya da kasabanın dışından oyuncu alamayacağımızın farkındaydık. Geleneğimiz, tarihimiz ya da kültürümüz yoktu ve finansal olarak da rekabet edecek konumda değildik.

Biz de elimizdeki oyuncu grubuyla çalıştık ve bizi bir fırsat olarak gören oyuncuları takıma kattık. Jamie Hopcutt ve David Accam bu şekilde takıma geldi. Bu gençler çok fazla futbol oynama fırsatı bulamayan ve Östersund’un sunduklarına talip olan, burayı bir fırsat olarak gören oyunculardı.

Bu süreçte kulübünüzün değerlerini ve nasıl oynamak istediğini anlamak en önemli şeylerden birisidir.

Eğer bir kimliğe sahip olursanız ve organizasyonunuza getireceğiniz insanlar için belli bir tipolojiniz varsa, oyuncu almak oldukça kolaydır. Bence bu tüm organizasyonlar için geçerli bir durum.

Başkanın nihai hedefinin İsveç’in elit takımları arasına girmek ve Avrupa’da oynamak olduğunu biliyordum ama oraya ilk gittiğimde bir ortam kurmaktan, bir kimlik oluşturmaktan ve ilk yılımda üst lige çıkmaktan başka bir şey düşünemedim.

Başka şeyler hakkında ne kadar çok konuşursanız konuşun sonuçlara bağlı olan bir iş yapıyoruz. Çok hızlı bir şekilde sahada istenenlere adapte olmalı ve nasıl maç kazanacağınızı anlamanız gerekiyor.

Eğer dürüst olmam gerekirse kulüpte bir şeylerin değişeceğini fark ettiğim zaman ikinci sezonumun son günüydü.

“Avrupa ligi tecrübesi bana hayatım boyunca hatırlayacağım anları verdi.”

İlk yılımda bir üst lige çıkmıştık ama takip eden sezonda hiçbir kulvarda zirvede değildik. O dönem takım hakkında çok fazla şüphe ve olumsuz hava vardı. David Accam’ın sezon ortasında Helsinborg’a gitmesi bizim için hiç iyi olmamıştı. David denizaşırı ülkeden gelen ve toplum ve taraftarlar arasında pozitif bir etki oluşturan ilk oyuncuydu. Herkesi heyecanlandırmıştı. O gittiğinde bazı taraftarlarımızın takıma olan inancı da David ile birlikte gitti. Taraftarlar bir üst lige çıkma şansımızı sattığımızı düşündüler.

Tekrar denemeli ve yeniden bir inanç inşa etmeliydik.

Sezonun son günü ligin birincisiyle deplasmanda Stockholm’de oynuyorduk. Takımla beraber 600 taraftar başkente geldi. 1-0 kazandık ve o sezon ilk kez ligin ilk sırasına ve aynı zamanda bir üst lige yükseldik.

Kulüp için çok büyük bir olaydı. O noktada önemli şeylerin değiştiğini düşündüm.

2016 yılında İsveç 2. Ligi’ndeki 3 sezondan sonra kulüp tarihinde ilk kez en üst lig olan Allsvenskan’a yükseldik. Başkanın vizyonundaki bir madde sonunda gerçekleşmişti.

Sonraki yıl başkanın vizyonunu tamamlayacaktık.

Kulüp tarihindeki ilk büyük kupa olan İsveç kupasını kazanarak başarabileceklerimizin sınırlarını genişlettik. Bu kupa bize sınırlarımızı daha uzaklara taşıma fırsatı sundu. Kulüp tarihinde ilk kez Avrupa kupalarında mücadele edecekti.

“Avrupa ligi tecrübesi bana hayatım boyunca hatırlayacağım anıları verdi. O dönemi düşününce, takımımın cesaretli ve karakterli oyununu izliyordum. Takımımın sahada ne yapması gerektiğini tam olarak anlayıp uygulamasına şahit oluyordum.

Bu süreç bana eğer her birinizin inandığı gerçek bir kimliğe sahip olursanız nelerin mümkün olduğunu gösterdi. Yapmaya çalıştığınız şeyde kendinize güvenmenin önemini gösterdi.

Kendi yolunuzu bulduğunuzda neler olabileceğini gösterdi.

Bu yazı The Coaches' Voice sitesinden çevrilmiştir.

Yazının orijinali:

https://www.coachesvoice.com/afc-swansea-graham-potter/?utm_campaign=Graham%20Potter%20Finding%20the%20way&utm_medium=Social%20organic%20post&utm_source=Twitter&utm_content=&utm_term=

Etimesgut Belediyespor v Sakaryaspor Maç Yazısı

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Tue, 03 Mar 2020 08:06:00 +0000

Ankara’da beklentilerin çok üstünde güzel bir hava var. Yine de klasik bir başkent iklimi; koltuğunuzda otururken güneşte sıcaklarken, gölgede üşüyorsunuz. Ankara Demirspor maçında eksi 11 dereceden sonra bu hava, yeşil siyahlı seyircilere Karasu sahilinde güneşleniyor gibi hissettiriyor. Zemin suni çim, hava güzel, taraftar hazır; Sakaryaspor geçen hafta evinde son dakikada kazandığı Bandırmaspor maçınının ardından yakaladığı ivmeyle 26. haftada Etimesgut Belediyespor karşısında seri peşinde…

Sakaryaspor maça alışık olduğu düzenin dışına çıkarak 4-4-2 ile çıktı. Bu yeni düzende ileri uçta Berk İsmail’in yanında daha serbest rolde Abdülaziz Solmaz oynadı. Orta sahada çizgi şeklinde dizilen dörtlüde sağ kanatta Hasan Bilal, sol kanatta Onur Eriş başladı. Merkezde ise Azad Filiz ile Serkan Odabaşoğlu görev aldı. Geri dörtlü Alper Tursun, Berkay, Ümit Yasin ve Canberk’ten oluştu. Kalede de her zamanki gibi Kaptan Oğuz vardı.

Bu düzende Sakaryaspor kağıt üstündeBerk İsmail’in indirdiği toplar ya da Aziz’in hızını kullanarak savunma arkasına atılan toplarda etkili olabilirdi. Bunun yanında Hasan Bilal ve Onur Eriş’in getirdiği toplarla forvet ikilisi etkili olabilirdi. Ancak ilk yarıda bu plan işlemedi. Orta sahada üçlü oynamaya alışmış olan Sakaryaspor merkezi Azad ve Serkan’ın iyi oyununa rağmen kanatlardan merkeze destek gelmemesi nedeniyle oyuna adapte olamazken çizgi olarak yerleşmek de savunma arkasına atılan toplarda tehlike yaşanmasına neden oldu. İlk yarıda istenen oyunun sergilenememesinde beklerin de katkı verememesi bir başka neden olarak öne çıktı.

Bu tabloya rağmen ilk dakikada karşı karşıya verilen pozisyon dışında yeşil siyahlılar net pozisyon vermedi. Ancak Sakaryaspor’un oyuna başladığında net pozisyon verme alışkanlığı bu maçta da devam etti. Bu konuda oyuncuların biraz daha dikkatli olmaları gerekiyor. Takımın ilk dakikalarda yerleşme sorununu halletmesi ilerideki karşılaşılacak olası bir erken golü önleyecektir.

Maç Sakaryaspor'un istediği şekilde gitmiyordu. Maçın 37. dakikasında gözüm kulübeye ilişti. Tecrübeli teknik direktör Şaban Yıldırım bu dakikada maçın kaderini değiştiren hamleyi yaptı. Abdülaziz ile yaptığı planın işlemediğini görünce hemen saha içine müdahale etti. Müdahale için ilk yarının bitmesini beklemedi. Bu açıdan canlı bir şekilde önemli bir taktik hamleye tanıklık ettik. Hoca eliyle 4-4-1-1’i işaret ederek Hasan Bilal’i forvet arkasına Abdülaziz’i de sağ kanada çekti.

İkinci yarının başında daha iyi bir Sakaryaspor sahaya çıktı. Tatangalar özellikle kanatların işlemesiyle hücumda etkili oldu. İlk golde Onur Eriş’in getirdiği topta Berk İsmail’den önce araya giren Etimesgut stoperi topu kendi ağlarına gönderdi. Maçın bu bölümünde Onur Eriş’in çok etkili olduğunu söylemekte fayda var. Bu formunu maçın en azından 2/3’lik bölümünü yayabilirse çok daha etkili bir Onu Eriş izleyebiliriz. Bu bölümde Abdülaziz’in de sağ kanatta hücuma katkı verdiğini söylemek gerekiyor. Kontra ataklarda topu ileriye taşıma anlamında Aziz çok faydalı oldu. Son pasları daha efektif olsa Aziz de daha üst düzey bir oyuncuya evrilebilir. İkinci yarıda Onur Eriş etkili olurken ufak bir ayrıntıdan da bahsetmek istiyorum. Berk İsmail neredeyse orta sahaya kadar gelerek kaleci Oğuz’un direkt çıkışlarını indirme görevini üstlendi. Sol kanadın işlemesinde Berk İsmail’in bu rolünün de altını çizmekte fayda var.

Bir parantez de Serkan Odabaşoğlu ve Azad Filiz’e açmak gerekiyor. Azad’ın savunma anlamında görevini layıkıyla yaptığı maçta Serkan tek başına orta sahanın hücum ve savunma yönünü harika oynadı. Son dönemde formsuzluğu nedeniyle eleştirilen orta saha oyuncusu Etimesgut maçında box to box oyunu çok iyi oynadı.

69. dakikada maç içinde kendisinden beklenen birinci bölge katkısını yapamayan Hasan Bilal yerine Barış Örücü oyuna girdi. Barış fit olmayan vücudu ile acaba dedirtirken iyi kariyerinin sahaya yansımasını Berk İsmail’e yaptığı asistle yaptı. Barış fit duruma gelip formunu yakalayabilirse Sakaryaspor’un ön taraftaki son pas sorununa çare olabilecek kapasitede bir oyuncu olduğunu gösterdi.

Sakaryaspor 5 maçtır yenemediği Etimesgut Belediyespor’u 0-2 mağlup ederek Ankara şanssızlığını kırmış oldu. Ligin bitimine 8 hafta kala lider Bandırmaspor ile 9 puan fark bulunuyor. Çok zor şartlar altında, kadronun büyük bölümünün değiştiği bir ortamda, kazanma baskısının mevcut olduğu atmosferde Sakaryaspor'un lige tutunması bir üst lig için inadını sürdürmesi takdiri hak ediyor.

Ankara Demirspor v Sakaryaspor Maç Yazısı

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Tue, 11 Feb 2020 11:48:00 +0000

Sakaryaspor ligin 22. Haftasında başkent deplasmanında lider Ankara Demirspor ile karşılaştı. Hissedilen -9 derecedeki soğuk havada oynanan maç 0-0 beraberlikle sonuçlandı. Bu skorlar lider Ankara Demirspor koltuğundan olurken Sakaryaspor playoff yolunda 5. Sıradaki Kırşehir ile puan farkını 3’e indirdi.

Maç öncesinde bir güvenlik görevlisi kadının sözleri;

“Sakarya taraftarı bu soğuk havada bile gelmiş. Böyle taraftarım olsa ben de kazanırım.”

Savunmanın önemli ismi Berkay Can Değirmencioğlu’nun yokluğunda Hamza Özdemir sol stoper olarak görev yaptı. Genç oyuncu tecrübesiz olsa da iyi bir maç çıkardı ve güven verdi. Maçın ilk yarısında rakibinin oyununu bozan Sakaryaspor kazanılan toplarda hızlı hücuma çıkarak iki önemli pozisyon yakaladı. Bu pozisyonlardan birisinde Hamza’nın atağı başlattığını söylemekte fayda var. Sakaryaspor için bu geçiş hücumlarındaki atakların değerlendirilmesi çok önemli. Orta sahadaki bitirici oyuncu eksikliği skor kısırlığının en önemli nedeni olarak gözüküyor. Bu maçta bu sorun tekrar tekrar yine yaşandı. Sakaryaspor kadrosunun özelliklerine göre kontrol futbolu oynuyor. Bu oyunda yakalanan pozisyonları değerlendirmek çok önemli.

Ankara Demirspor klasik 4-2-3-1 düzeninde sahaya dizilirken hücum varyasyonlarında daha etkili olan taraftı. Özellikle kanatları daha iyi kullanarak pozisyon buldular. Sakaryaspor ilk yarıda Azad Filiz’in ön liberodaki yüksek performansı ile oyunu iyi tuttu. Denis’in de ilk yarıda iyi bir performans sergilediğini söyleyebiliriz. Bu maçta da bekleneni veremeyen Nuri Fatih’in henüz golü ya da asisti bulunmuyor. Net gol pozisyonunda gol vuruşunu yapamamasının ardından geçiş hücumlarında da topu hızlı bir şekilde yönlendiremeyince ikinci yarıda yerini yeni transfer Burak Kunt’a bıraktı. Nuri Fatih Aydın bu takım için önemli bir oyuncu kaleye daha yakın oynaması hem kendi hem de takımın performansının artması için önemli olacak.

Sakaryaspor’un bu kadro kalitesiyle playoff yapması başarı olur. Sağ bekten hücum ve savunmada katkı alamayan bir takım var. Sadece istatistik kağıdına dahi bakılsa kadronun yetersizliği görülürken bu kadroyla playoff mücadelesi veren ve Sakaryaspor camiasında önemli bir kredisi olması gereken Şaban Yıldırım’ın istifasının istenmesini anlamış değilim. Halbuki Sakaryaspor camiası ve taraftarı futbolu bilen kulübü tanıyan bir camiadır.

Sakaryaspor zorlu bir deplasmandan 1 puan alarak döndü. Bu 1 puanda en büyük katkı yine kaleci Oğuz Çalışkan’dan geldi. Haftaya Sakaryaspor evinde Kırşehirspor’u konuk edecek. Playoff yarışında çok kritik bir viraj olacak.

Sakaryaspor v Tuzlaspor Maç Yazısı

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Mon, 03 Feb 2020 07:50:00 +0000

Sakaryaspor 2. Lig Kırmızı Grup’ta 21. Hafta maçında evinde Tuzlaspor’u konuk etti. Güçlü rakibini zor geçen maçta 2-1 mağlup eden yeşil siyahlılar playoff’a kalmak adına önemli bir galibiyet aldı. Maça golleriyle Berk İsmail ve kurtarışlarıyla Oğuz Çalışkan damga vurdu. İki futbolcu da maç sonu röportajlarında şampiyonluk sözü vermiyoruz ama terimizin son damlasına kadar mücadele edeceğiz mesajını verdi.

Uşak deplasmanını 90 dakika izleyemedim ama özet görüntülerden ve telefon çekiminden takip edebildiğim kadarıyla Sakaryaspor’un geçen hafta çok şanssız bir beraberlik aldığını söyleyebilirim. Hatta kazanılan Tuzlaspor maçından daha az pozisyon verilen bir maçtı ama bazen skor sahadaki oyunu yansıtmayabiliyor.

Sakaryaspor oyuncuları maçın ilk dakikasında konsantrasyon sorunu yaşıyor. Bunu Uşak maçında santrada gördük. Santranın geriye ve stopere oynanması benim görüşüme göre ilk dakikadan rakibe pozisyon verme ihtimalini ortaya çıkarıyor. Belki ince bir detay ama artık futbol detaylar oyunu. Jurgen Klopp’un taç hocası tuttuğu bir futbol düzeninde santraya nasıl başlanılacağı üzerine de düşünmek gerekiyor. Fenerbahçe bir dönem topu direkt olarak rakibin yarı sahasında taca yollayıp toplu halde baskıyla başlıyor ve rakibe biz size hükmedeceğiz mesajını veriyordu. Sakaryaspor’un da bu taktiğin aynısı olmasa bile stopere dönmekten daha farklı bir başlangıç yapması gerektiğini düşünüyorum.

Tuzlaspor maçına gelirsek; yine ilk dakikalarda Sakaryaspor kalesinde gol pozisyonu gördü. İlk şok atlatıldıktan sonra hafta boyunca çalışılan organizasyonlar uygulanmaya başlandı ve sonuç alındı. Elazığ maçından sonra yazdığım yazıda belirttiğim forvetin ataklarda kanat oyuncusuyla desteklenmesi varyasyonunu Sinan Özkan çok iyi uyguladı. Maalesef Abdülaziz ve Nuri Fatih için aynı şeyleri diyemeyeceğim. Bu iki ismin gol bölgesinde daha çok gözükmeleri gerekiyor. Aksi halde takımın bütün gol yükünü Berk İsmail’in çekmesi gerekecek. Zaman zaman Nuri Fatih ve Serkan'ın da ceza alanına girdiğini gördük bu koşularını sıklaştırmaları gerekiyor.

Hücum anlamında belli periyotlarda Sakaryaspor’un keyif verdiğini söyleyebiliriz. Özellikle Abdülaziz Solmaz’ın soldan getirdiği ataklarda Berk İsmail’in arkasında ikinci forvet gibi ceza alanına giren Sinan Özkan hücuma derinlik kattı. Diğer kanat oyuncuları çok fazla çizgide kalıyordu. Sinan’ın bu içe kat edişleri Abdülaziz, Nuri Fatih ve hatta oynadığı bölümlerde Serkan’a da örnek olmalı.

Abdülaziz’in oyunu ileri taşıması ve sürekli olarak defans arkasına koşu atması onu değerli kılan özelliklerden ve bu kadroda önemli bir yere sahip lakin ilk kontrolünün zayıf olması onun girdiği pozisyonlarda açısını kaybedip kötü vuruşlar yapmasına neden oluyor. Milli takımın birinci forveti Burak Yılmaz’ın da kariyerinin büyük bölümünde yaşadığı bu sorun çalışarak çözülebilecek bir problem.

Takım defansına gelirsek sorunlar devam ediyor. Bu maç da gösterdi ki sadece Serkan-Azad değişimi de orta sahadaki direnç sorununa çare olamayacak. Mevcut form durumlarından yola çıkarsak Serkan maalesef takımda Ferit’le birlikte şu an zayıf halka olarak gözüküyor. Ama tüm defansif sorunları bu iki oyuncuya yıkmanın yersiz olduğu da apaçık ortada. Serkan-Azad değişikliğinden sonra Tuzlaspor çok fazla pozisyona girdi. Azad koşan ve arkadaşlarına yardım eden bir profilde ama pozisyon alma anlamında sorunları var. Bir ön liberonun en önemli özelliği ise pozisyon becerisi olsa gerek. Nuri Fatih ve Denis’in de ayak içleri iyi ama savunma zafiyetleri olduğunu düşünürsek bu orta saha profilinin defansif olarak sorun yaratmaya devam edebileceğini öngörebiliriz. Buna ek olarak bu isimlerin hücumda skora hiç katkı vermemeleri de ilerideki oyuncuların sürekli markaj altında olmalarına neden oluyor.

Savunmaya gelirsek Berkay ve Ümit Yasin’in kornerden yenilen golde adam paylaşamaması gelecek maçlarda tekrarlanmaması gereken bir hata oldu. Bu takımın alametifarikası bu ikilinin iyi performansıydı ve playoff yapılacaksa bu ikilinin iyi oynaması elzem.

Kaleci Oğuz Çalışkan’dan ayrı bahsetmek gerekecek. O kadar fazla kurtarış yaptı ki penaltı kurtarması ikinci planda kaldı. Ligin en formda kalecisi diyebiliriz. Ancak kendi evinde galibiyet alırken maçın kahramanının kaleci olması gelecek adına düşündüren bir başka konu oldu.

Devre arası oldukça çalkantılı geçti. Devre arasında iki önemli isim Okan Baydemir ve Yaser Hacımustafaoğlu takımdan ayrıldı. Hangilerinin faydalı olacağı meçhul birçok oyuncu transfer edildi. Yazı boyunca kendi fikirlerime göre gördüğüm eksikleri yazdım ama bu takım sahada mücadele eden, taraftarı için iyi sonuçlar almaya çalışan iyi bir ekip. Eksikler var; ama bu eksikleri aşmak için çalışan bir oyuncu grubu ve hoca da var. Belirsizliklerin hakim olduğu, plansız, programsız bir ortamda kendisinin kurmadığı kadroyla playoff mücadelesi veren Şaban Yıldırım’ı ve öğrencilerini desteklemek gerekiyor diye düşünüyorum.

Sakaryaspor 22. haftada lider Ankara Demir ile karşılaşacak. Sakaryaspor'un Ankara deplasmanındaki şanssızlığını kırması için zor ama iyi bir fırsat olacak.

Elveda Kobe...

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Mon, 27 Jan 2020 11:54:00 +0000

İlk izlediğim NBA Finali 1999’daydı. Daha 9 yaşındaydım. O yıldan sonra basketbola âşık oldum. NBA maçlarının delisiydim. NBA Action programını yan komşumuz Muratların evde mahalleden arkadaşlarla beraber izliyorduk. O yıllarda her masaüstü bilgisayarla birlikte alınan ve genelde kartuşu bitince bir daha kullanılmayan yazıcıdan tüm kartuşu bitirme pahasına Chris Webber posteri çıkarıyorduk. 99'dan sonra her NBA finalini izlemeye başladım. NBA'de ilk temsilcimiz Mirsad kendine verdiği sözü tutamamış geri dönmüştü. Amerika’daki tek temsilcimiz Hidayet’ti. Ben de Hido’nun takımını destekliyordum. Sacramento şampiyon olacak kadar iyiydi. Her seferinde onların şampiyonluğunu engelleyen Lakers oluyordu. 8 numaralı formasıyla Kobe Bryant durdurulamıyordu.

Ben o günden sonra Kobe’nin rakibi kimse onu tuttum. En sevdiğim oyuncu ise Kobe’nin ezeli rakibi T-Mac’ti. T-Mac diye diye herkesin başının etini yiyordum. Lisede yıllıkta benim ismimden daha çok T-Mac’in ismi vardı. Lisede yakın arkadaşım Erdem, Kobe hastasıydı. Sürekli birbirimize Kobe mi T-Mac mi diye sataşırdık. Ben çeşitli argümanlarla T-Mac’i savunmaya çalışırdım. Onun işi daha kolaydı. O Kobe’yi savunuyordu. Lise boyunca hep Kobe’nin başarılarını izledim. Hidayet Spurs’e gitti. Yine Lakers’a elendi. Kobe yine bütün hayalleri yıkmıştı. T-Mac’in Houston’ı Kobe’ye rakip bile olamıyordu. Rakipler değişiyordu ama her finalde Kobe vardı. Memo’lu Detroit kazanınca çok sevinmiştim. Kobe de yenilebiliyormuş dedim.

Karşı komşum Seko’nun 8 numaralı bir Lakers forması vardı. O da T-Mac tarafında olsa da Kobe sevgisini saklamıyordu. Bana Kobe videolarından oluşan bir CD vermişti. Her gün videolardan Mamba'nın yaptığı hareketleri izliyordum. Ben de gizlice seviyordum Kobe’yi. T-Mac’in kariyeri sakatlıklar nedeniyle kısa sürdü. Kobe ise hala zirvedeydi. Bir gün uyandığımda NBA TV’de Kobe’nin 81 sayı attığını gördüm. Grafikte bir hata olmuştur 18’dir diye düşünmüştüm ama sonra gerçekten 81 attığını öğrendim. Sabahın köründe Erdem’i aradım. Şaşkınlığımızı, hayranlığımızı birbirimize anlattık. 2008’de Hidayet, takımı Orlando’yu finale çıkarmıştı ve rakip de kazanan da yine Kobe’ydi. Ben hayatım boyunca Kobe’yi izledim. Bazen Boston’ı, bazen Orlando’yu bazen de Spurs’ü destekledim. Ama her seferinde Kobe’yi izledim. Onun bireysel olarak oyuna kattıkları beni çok etkiliyordu. Dip çizgiden girip vurduğu ters smaçlar, fade away atışları tek pota maçlarımızda bana ilham verdiyordu. Lisedeki yamuk potamıza ondan gördüklerimi uygulamaktan çekinmiyordum. En büyük alametifarikası ise kazanma hırsıydı. Kazanmayı Kobe’den öğrenmiştim. Öyle bir basketbol oynuyordu ki sonsuza kadar parkede kalacak gibiydi. Aşili kopsa gelip serbest atış atıyordu. Son saniyelerde eli titremiyordu. Ama o da artık yaşını almıştı.

Basketbolu bıraktığı gün 60 sayı atıp maçı kazandı. Giderken bile kazanıyor herkesi etkiliyordu. Ben artık Kobe’yi izleyemeyeceğimi anladıktan sonra FB profilime şu yazıyı yazdım.

“9 yaşımdan beri rakibi kimse onu desteklediğim adam bu sene basketbola veda ediyor. Her seferinde hayallerimi yıkmış olmasına rağmen Kobe'yi izlemekten aldığım zevki hiçbir oyuncudan alamayacağım gerçeğini ancak o bırakırken kabulleniyorum. Oyun seni özleyecek Mamba !”

Basketbolu bıraktıktan sonra NBA izlemediğini öğrendim. Sonra kızı basketbol oynamaya başlayınca tekrar maçları izlemeye başlamış. Oyuna tutkusu kızıyla birlikte yeniden yeşermiş.

Mirasını devam ettirecek bir erkek çocuğunun olmaması ne kötü diyenlere cevap kızı Gianna'dan geliyordu. “Ben varım; ben devam ettireceğim” sözleri Kobe'nin tutkusunun alevlenmesinde en büyük etkenlerden birisi oldu. Kızından bahsederken gözleri ışıldıyordu. Kobe’nin kızıyla maçlara gelip görüntü vermesi benim de içimi ısıtıyordu. 1,5 yaşındaki oğluma bakıp aynı hayalleri ben de kuruyordum. Evladının büyüdüğünü görmek, bir şeyler başardığını izlemek ne kadar huzur vericiydi. En çok da twitter'da önüme düşen kızına taktik verirken kameralara yansıdıkları o an hoşuma gidiyordu.

26 Ocak akşamı evde ailemle film izlerken telefonu bir kenara atmıştım. Bir anlık filme olan konsantrasyonuu kaybettim telefonuma baktım. Telefonun ışığı yanıp sönüyordu.

Alelade telefona baktım. NBA grubunda Kobe ve üzgün bir surat vardı. Erdem’in de olduğu arkadaş grubumda üzüntü ve şaşkınlık içeren mesajlar art arda geliyordu. Seko inanamıyorum yazmıştı. Normalde pek sık konuşmadığımız en son Dünya Şampiyonası’nda ABD’yi yenmek üzereyken yazan Murat mesaj atmıştı. Twitter’ı açtım. Tüm zaman akışım Kobe’nin ölüm haberleriyle doluydu. Aklıma ilk olarak kızı ile videosu geldi. Zaman akışını aşağıya doğru kaydırdım. Kobe Bryant çocukluğumun, gençliğimin en güzel anılarında yer alan adam, kızı Gianna ile birlikte bir helikopter kazasında aramızdan ayrılmıştı. Eşi ve diğer kızlarının halini düşünüp kahroluyordum. Gecenin geç saatlerine kadar NBA yayınında Kobe ile ilgili anıları dinledim. Kendi anılarımı hatırladım. Sabah uyandığımda acısı hala tazeydi… Biraz olsun acımı paylaşmak için bu satırları yazdım.

Hoşçakal Kobe… Seni hep sevmiştim. Hep seveceğim.

Sakaryaspor v Elazıgspor Maç Yazısı

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Mon, 20 Jan 2020 12:28:00 +0000

TFF 2. Lig’n 19. Haftasında Sakaryaspor evinde Elazığspor’u konuk etti. Ev sahibi ekip 18. Haftada Ergene Velimeşespor’a 5-0 yenildikten sonra Atatürk Stadyumu’na taraftarı ile barışmak için çıktı. Yönetim, Velimeşespor maçında formanın önüne “kiralık” yazdırarak bir skandala imza attıktan sonra taraftardan özür dilemek için biletleri 1 TL yapsa da tribünler yine de istenilen seviyede dolmadı.

Maçı yerinde takip ettim. Eski stadın hatırası taze olduğundan yeni Atatürk Stadı daha modern olmasına rağmen aynı tadı vermedi. Öte yandan maçı stadyumda maçı izlemenin taraftarın nabzını tutma noktasında faydaları oldu. Belli bir kesimin Şaban Yıldırım’ı takımda istemediğini hayretler içerisinde dinledim. Maç içinde takımın önemli oyuncularının yollanması gerektiğine gülerek kulak misafiri oldum. Taraftarı dikkate almakla birlikte -tek ses bile olsa- her dediğinin yapılmaması gerektiğini tekrar görmüş oldum.

Şaban Yıldırım Ergene maçından farklı olarak en uçta Berk İsmail Ünsal ile başladı. Defansta da sakatlığından dönen takımın en değerli ismi Berkay Değirmencioğlu stopere geri döndü. Berkay’dan biraz bahsetmek gerekirse; Liverpool’da Van Dijk neyse Sakaryaspor’da da Berkay o kadar önemli bir rolde... Takip edenler bilir ki Liverpool’da Klopp’un önde baskı olarak özetleyebileceğimiz gegenpressing oyununu tüm defolarını kapatan oyuncu Van Dijk’tır. Van Dijk geldikten sonra Liverpool zaman içinde dünyanın en iyi takımı hüviyetini büründü. Sakaryaspor için de durum bu şekilde işliyor. Yeşil siyahlılar hangi oyunu oynamak isterse istesin Berkay olmadan sistemin devam etmesi çok zor. Ergene Velimeşespor maçında da talihsiz skorun oluşmasının başlıca sebebi Berkay’ın beklenmedik sakatlığıydı.

Elazığspor maçına gelirsek; Sakaryaspor klasik 4-3-3 düzeninde sahaya çıktı. Taraftar, puan durumunda alt sıralarda bulunan rakibine karşı daha üstün bir oyun bekliyorken Tatangalar ilk dakikalardan itibaren rakibin direnci ile karşılaştı. İki kanat oyuncusunun ileride top tutmada yetersiz kalması ve orta sahanın ceza alanı içine çok az girmesi pozisyon üretmede yetersiz kalınmasının sebebi oldu.

Sakarya Elazığ Maçı Dizilimi

Bu maçta Abdülaziz’i kaçırdığı ya da attıramadığı gollerden bağımsız değerlendirmek gerekiyor. Evet çok gol kaçırdı ama takımı ileriye taşıyan oyuncu da oydu. Bunun yanında ne orta sahadan ne de kanatlardan hiçbir oyuncunun bir ikinci forvet gibi Berk İsmail’in yanına girememesi de kırmızı karta kadar pozisyon kısırlığının nedeniydi. Bu düşünceyi istatistikle destekleyecek olursak; İlk on birdeki Nuri Fatih ve Serkan’ın golü yok. Denis’in 1, Abdülaziz’in de sadece 3 golü var.

Oyuncu	Gol	Asist
Berk İsmail	7	0
Yaser Hacımustafaoğlu	5	0
Abdülaziz Solmaz	3	0
Nuri Fatih Aydın	0	0
Serkan Odabaşoğlu	0	0
Denis Taşkesen	1	0

Takımın bütün gol yükü santrafor pozisyonundaki Berk İsmail ve Yaser’in omuzlarında; Berk İsmail 7, Yaser 5 gol attı. Yaser ve Berk İsmail'in Şaban Yıldırım’ın düzeninde birbirini yedeklediğini düşünürsek, ilk on bir oyuncularının skor potansiyelinin ne kadar düşük olduğu ortaya çıkıyor. Rakamlardan yola çıkarsak çift forvete dönmenin ya da Milli Takım’da ve Beşiktaş’ta Şenol Güneş’in zaman zaman Cenk Tosun’u zaman zaman da Kenan Karaman’ı kullandığı gibi Yaser’i kanatta kullanmak yeni bir çözüm olabilir. Yeni transfer Sinan Özkan’ın oyuna girdikten sonra “half-space” olarak tanımlanan bölgede aktif olup yaptığı verkaçla golü hazırlaması gelecek adına umut veren diğer bir konu oldu. 90 dakika aynı performansı gösterebileceği soru işareti olsa da kulübede Sinan gibi bir alternatif olması sevindirici.

Elazığ ikinci yarının başında 10 kişi kaldıktan sonra Sakaryaspor istediği pozisyonları buldu fakat gole çeviremedi. Şaban Yıldırım’ın da basın toplantısında söylediği gibi bu maçta kaçtı ama sonraki maçta bu pozisyonlar gole çevrilebilir. Pozisyona girmek daha önemli. Benim gözüme çarpan daha önemli bir sorun 60. Dakikadan sonra orta saha direncinin düşmesi ve bu konuda saha içinde bir çözüm üretilememesi oldu. Serkan formsuz ama yedek kulübesinde bu maç özelinde iyi bir alternatif yoktu. Rıdvan Bingöl'ü ilk maçında değerlendirmek biraz haksızlık olabilir ama maalesef pek umut vermedi. Orta sahada defansif yönüyle öne çıkan yeni transfer Azad Filiz’in ve öz kaynak Özgür Kedikli'nin formları da gelecek haftalarda çok önemli olacak.

Kaçan poziyonlardan bir demet;

Ic Savastan Los Galacticos'a: Real Madrid

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Mon, 13 Jan 2020 14:36:00 +0000

“Söz İspanya’nın geçmişinden açıldı mı her şey benzersiz ve gariptir” der A. Castro. Yaşamın coşkun bir sel olup aktığı bir ışık ülkesidir İspanya, ama ne yapar eder, sonunda hep ölümü düşündürür insana ya da anlamını ölümde bulan ama ölümle bitmeyen bir şeyi: olanaksız bir umut, çılgın bir düş, bir meydan okuyuş, bir tutkuya bel bağlayış belki…*

İspanya’da futbol insanların bel bağladıkları tutkuların en büyüklerinden biridir. Mevcut konjonktürde 17 özerk bölgeye ayrılmış coğrafyada her bir futbol takımı, spor yapmak için bir araya gelmiş birkaç adamdan daha fazlasını ifade eder. Futbol öyle bir tutkudur ki dışarıdan sıradan, insancıl, neşe dolu görünen Kastilya köylerinin Hidalgo’larını, Katalunya’nın sakin balıkçılarını İber yarımadasında yaşanmış şiddet dolu tarihin esiri yapabilir. En azından doksan dakikalığına onları Şili’yi Peru’yu işgal eden amansız, ürkütücü tutkuyu içlerinde barındıran birer conquistador’a dönüştürebilir.

Futbola en çok tutkuyla bağlananlar, bu güzel oyuna en az etkiyi yapabilme kapasitesine sahip olan taraftar topluluklarıdır. Futbolu araç olarak gören ve çıkarları için kullanmaktan çekinmeyen güç sahipleri ise oyunu çirkinleştirmek için her şeyi yapabilen ve yapan kesimdir.

Cumhuriyetçiler erki elinde bulundurunca “Real” kraliyeti çağrıştırdığı için takımın ismi Madrid FC olmuştur, yine monarşiyi simgelediği düşünüldüğü için kulübün armasındaki taç kaldırılır. Milliyetçiler gücü ele alınca ise Barcelona ve Bilbao takımları başka diyarlara göç etmek durumunda kalır. Bu takımların oyuncularından bazıları geri döner bazıları ise gittiği yerlere demir atarlar.

1936 yılının Temmuz ayında sağcı/milliyetçi cephenin maliye bakanlarından Calvo Satelo’nun solcular/cumhuriyetçiler tarafından öldürülmesi, İspanya’da 3 yıl sürecek kardeş kavgasının da fitilini ateşlemiş olur. Köylüler, işçiler, komünistler ve anarşistler Cumhuriyetçi kanadı oluştururken, Subaylar, toprak zenginleri ve kiliseye bağlı din adamları Milliyetçi cepheyi oluştururlar. Haykırılan ideolojiler, arzu edilen güçler, savaş nidaları arasında 3 yıl boyunca insanlar yaşadıkları topraklardan, sevdiklerinden, özgürlüklerinden daha önce değerini bu denli hissetmedikleri normal yaşamaktan mahrum kalırlar.

İç savaş süresince kaybedilen bir başka değer de futboldur. 3 yıl boyunca spor müsabakaları rafa kaldırılmıştır. Savaş öncesinde futbola dair akıllarda kalan en güzel anı Real Madrid ve Barcelona’nın tarihlerinde ilk kez Kral Kupası finalinde destansı bir maçta karşı karşıya gelmeleridir. İki takım da dönemin -bugünkü kadar olmasa da- önemli güçleridir. 1936 yılına kadar Real Madrid 2 La Liga ve 6 Kral Kupası kazanmıştır ve başkentin gözdesidir. Katalunya’nın en iyisi Barcelona ise 1 La Liga 8 Kral Kupası kazanmıştır. Final Valencia’da Mestalla Stadı’nda oynanır. El Clasico’da omuz omuza mücadele veren Real Madrid oyuncuları, kısa bir süre sonra iki karşı cephenin düşman kardeşleri olacaklarından bihaber güçlü Barcelona karşısında yardımlaşmaya birbirlerinin açıklarını kapatmaya devam ederler.

KRAL KUPASI FİNALİNDE İLK CLASİCO ve EFSANE REAL MADRİD KADROSU

İki takım da sahaya günümüz modern futbolunda kullanılmayan taktiklerle çıkar. Gol erken gelir, Eugenio 5. Dakikada Madrid ekibini öne geçiren golü atar. Daha sonra Simon Lecue 12. dakikada durumu 2-0’a getirir. Her şey Los Blancos (Beyazlar) lehine devam ederken genç yetenek Escola 25. dakikada Barcelona’nın golünü atar ve maçı 2-1’e getirmeyi başarır. Buraya kadar normal seyreden karşılaşmada maçın son dakikalarına girilir. Barcelona’nın tek golünün sahibi genç oyuncusu Escola (22 Yaşında) ceza sahasının dışından harika bir şut çıkarır. Madrid taraftarları kalecinin görüş açısının kapalı olduğu bu vuruş sonrası büyük bir hayal kırıklığıyla karşı karşıyadır. Kaleci topa doğru hamlesini yapar ve ortalığı bir toz bulutu kaplar. Toz bulutu dağıldığında gördükleri şey kasketi başında, ellerinde Escola’nın yolladığı top ile kurtarışını tamamlamış El Divino Zamora’dan başkası değildir. Efsane kaleci Zamora jübile maçında imkânsıza yakın bir kurtarışla kupayı Madrid’e getirmiştir. 35 yaşındaki oyuncu maç sonunda omuzlara alınarak Mestalla’da futbolu zirvede bırakır.

Bugün La Liga’da en az gol yiyen kaleciye verilen ödüle ismi verilecek kadar büyük bir kaleciye (Ricardo Zamora) sahip olan Real Madrid’in kadrosu o dönemde elbette sadece efsane kaleciden oluşmuyordu. Bir kaleciyi iyi yapan önünde oynayan defans oyuncularıydı ve Zamora bu konuda çok şanslıydı.

Jacinto Quincoces, İtalya’da düzenlenen 1934 Dünya Kupası’nda tüm seyircileri kendisine hayran bırakan bir performans göstermişti. Döneminin en iyi savunma oyuncusu olarak gösteriliyordu ve inanılmaz bir gelişim içindeydi. Milli Takım ve Real Madrid’in değişilmez oyuncusuydu. Quincoces’in savunmadaki partneri ve Zamora ile birlikte geçilmez duvarın son parçası olan Ciriaco ise defans hattında sertliği ve rakibi yıldırmasıyla nam salmış bir oyuncuydu. Kaleci Zamora, stoperler Ciriaco ve Quincoces o dönem dünyadaki en iyi defans üçlüsü olarak gösteriliyordu. Bugün La Decima’yı kazanarak tarihteki yerini alan kadro ile bağlantı kurarsak Zamora Casillas, Quincoces Ramos ve Ciriaco Pepe olarak nitelendirilebilir.

Dönemin taktik şablonları bugün Ancelotti, Mourinho gibi uzmanların kullandıklarından çok farklıydı. O döneme en yakın formasyonları 4-3-3 dizilişini bazen 2 defans 5 ortasaha şeklinde uygulayan ve Barcelona’yı uzay üssüne çeviren Guardiola’nın kullandığını söyleyebiliriz. 1936’nın Real Madrid’i tıpkı ezeli rakibi Barcelona gibi 3 forvetle oynuyordu. Sağ tarafta Simon Lecue solda Emilin ve ileri uçta Sanudo. Lecue Bask doğumlu bir oyuncuydu Betis’te yaptığı patlama sonucu Real Madrid’e gelmişti. Emilin de Biskaya (Bask Bölgesi) doğumlu bir oyuncuydu 21 yaşında İspanyanın en iyi oyuncularından bir olarak gösteriliyordu. Forvet Sanudo 1935 yılında oynanan maçta Barcelona’ya bir maçta 4 gol atmıştı, Madrid için bir kahramandı. Bale, Ronaldo Benzema bugün nasıl önlem alınamaz bir hücum gücü ise onlarda 1930’lu yıllarda toprak sahaların tozunu atıyor durdurulamıyorlardı.

Orta saha, Eugenio, Real Madrid tarihindeki ilk Meksika’lı Sauto, Luis ve Pedro Regueiro kardeşler ve Bonet’ten oluşuyordu. Saha içinde takımın lideri olan Rogueiro kardeşler cumhuriyetçiydiler. Sol Forvet Emilin ile beraber futbol oynarken dahi cumhuriyetçiler adına propaganda yapmaktan geri durmamışlardı.

Bu harika on birin dışında Madrid’de öyle bir isim vardı ki göze hoş gelen futbolu ve yeteneğiyle parmak ısırtıyordu. Şimdiki stadyuma ismini veren unutulmaz başkan Santiago Barnebau’nun favori oyuncusuydu. Onun için bir defasında şöyle demişti: “Eğer kendinizi şımartmak, biraz eğlenmek istiyorsanız gidin ve Monchin’i izleyin.” Genç yetenek dünyanın en iyi kanat oyuncularından biri, harika bir dribling ustası ve İspanya futbolunun geleceği olarak görülüyordu.

Dönemin Los Galacticos’u olan bu kadro Kral Kupası finalinde Barcelona’yı yenerek önemli bir zafer kazandı. Başkentin gururu oldular ve herkes tarafından takdirle karşılandılar. Oyuncular İspanya Milli Takımı’nın da vazgeçilmezi olurken efsane kaleci El Divino Zamora da kariyerini rüya gibi bir jübile ile maçı tamamladı. Hikayeyi burada bitirebilseydik salondan tüm seyircilerin keyifle ayrıldığı mutlu sonla biten bir Hollywood filmi izlemiş olurduk. Fakat closing creditsin aktığı, seyircilerin salonu terk etmek üzere olduğu sırada sürpriz bir sahne belirdi beyaz perdede.

İÇ SAVAŞ VE OYUNCULARIN KADERLERİ

İspanya İç Savaşı, 17 Temmuz 1936'da General Francisco Franco'nun komutasındaki milliyetçi güçlerin seçimle iş başına gelen Cumhuriyetçi "Halk Cephesi" koalisyonuna karşı ayaklanmasıyla başlamıştır. Üç yıl süren ve İspanya'da büyük yıkıma yol açan iç savaş, 1 Nisan 1939'da milliyetçilerin zaferi ile sonlanmıştır. Savaşın sonucunda İspanya'da Franco'nun 1975'deki ölümüne kadar sürecek olan diktatörlüğü dönemi başlamıştır.

1936-1939 yılları arasında spor organizasyonlarının durdurulması sonucu Real Madrid takımı oyuncuları da başlarının çaresine bakmak zorunda kalmışlardı. Sahada tek yürek olan oyuncular savaşın getirdiği kutuplaşma ile birbirine düşman iki cephenin neferleri oldular.

Emilin ve Rogueiro kardeşler savaşın ilk dönemlerini yetimler, hastaneler ve savaş mağdurları için yardım maçları oynayarak geçirdiler. Tabii ki bu yardımları sadece Cumhuriyetçi taraf için yapıyorlardı. Savaşta ön cephede çarpışmasalar da yapılan eylemlerde başı çekiyorlardı. Bu dönemde Madrid’de Luis Roguerio’nun cephede savaşırken başından vurulduğu ve öldüğüne dair bir haber çıktı. Bu olay milliyetçiler tarafından karşı tarafın moralinin bozulmasına yönelik asılsız bir haberden başka bir şey değildi. Milliyetçi cephenin bu spekülasyonu oyuncuların iç savaşta ne denli önemli bir rol oynadığına işaret ediyordu.

Bask doğumlu üçlü, Euskadi hükümeti ( Bask ) tarafından 1937’de Avrupa ve Sovyet’lerde yardım maçları yapmak için görevlendirildi. Bütün amaç, dişleri ve tırnaklarıyla kazıyarak elde edecekleri geliri Milliyetçi orduya karşı savaşan kuzeydeki Bask savaşçılarına kaynak olarak aktarmaktı.

Eski takım arkadaşlarından Eugenio ve Simon Lecue daveti geri çevirerek İspanya’da kalmayı tercih ettiler. Emilin ve Rogueiro kardeşlerin de içinde bulunduğu, teklifi kabul eden dönemin en iyi Bask oyuncularının yer aldığı takım, Avrupa turnesine çıkmaya hazırdı. İlk olarak Fransa’ya gittiler. Henüz ilk maçlarını yapmışlardı ki sonradan Picasso’nun ünlü şaheseri olacak olan Guernica Bombardımanının haberini aldılar. Takımda moraller bozulmuştu. Luis Roguerio takım liderliğini üstlenerek yola devam etmeleri gerektiğini İspanya’da bulunan kardeşlerine başka türlü yardımlarının dokunamayacağını söyleyerek maceranın devam etmesini sağladı.

Asıl hedef olan Sovyetlere vardıklarında ise hayatlarını değiştirecek haberi duydular. Bilbao düşmüştü. Milliyetçi cephe Bilbao’yu ele geçirmeyi başarmıştı. Bunun manası bir daha geri dönüşün olmayacağıydı. Ailelerini, sevdiklerini uğruna geride bıraktıkları Bilbao düştükten sonra ellerinde yalnızca futbol kalmıştı. Onlarda futbola sıkı sıkıya sarılarak yollarına devam ettiler. Danimarka’da Paris’te maçlar yaptılar.

1937 Aralık ayında takım Amerika’ya gitme kararı aldı. Cumhuriyetçilere destek veren Meksika’da maçlar yapabilirlerdi. 15 maç Meksika’da yaptıktan sonra Küba ve Arjantin seyahatleri yaptılar. Arjantin’de FİFA, takımın yapacağı tüm maçları iptal etti. Sefalet içinde kalmışlardı. Bu dönemde oradaki İspanyolların yardımlarıyla önce Küba’ya sonra Meksika’ya geri döndüler. 1938/39 sezonunda Meksika Federasyonunu Deportivo Euskadi adıyla lige katılma konusunda ikna etmeyi başardılar. Ligde şampiyonluğa ulaşan kadro İspanya’da iç savaşın bitmesiyle dağıldı. Bir kısım Meksika’da kalırken diğerleri geriye döndüler.

Rogueiro Kardeşler Meksika’da kalarak Club de Asturias’ı kurdular, İspanya’dan ailelerini de getirerek Meksika’da kalmayı tercih ettiler. Emilin ise kendisine üçüncü bir yol buldu. 2014 yılında Dünya Kulüpler Kupası’nda mücadele eden Arjantin takımı San Lorenzo’ya transfer oldu.

Madrid’in hücum gücü Meksika ve Arjantin’de yaşamlarını devam ettirdi. Defans hattının bir numarası Zamora’nın başına gelenler ise bambaşkaydı.

EL DİVİNO/İLAH- RİCARDO ZAMORA

İç savaşın ortaya çıkmasının ardından “El Divino” Zamora Madrid’de yaşamaya devam ediyordu. Cumhuriyetçiler tarafından De La Montana kışlasının kuşatılmasından sonra El Divino’nun ismi tutuklanacaklar listesinin başında geçmeye başladı. Bu suçlamanın tek görünür sebebi Zamora’nın Katolik bir gazetede çalışıyor olmasıydı. Aslında birçok kişi bilmese de Zamora futbolculuk ve gazetedeki işini beraber yürütüyordu.

Zamora cumhuriyetçiler tarafından yakalanarak o dönem milliyetçilerin tutulduğu Modelo hapishanesine yerleştirildi. Kasım-Aralık aylarında Paracuellos Katliamı yapıldığı sırada hapishanede olan Zamora bu katliamın bir kurbanı olabilirdi. Madrid’de çıkan olaylardan endişelenen Cumhuriyetçiler, hapishanede tuttukları milliyetçi yazar, din adamı, sivil, sporcu vb. insanların örgütlenerek ayaklanacağından korktular. Hepsini serbest bırakılmak vaadiyle kamyonlara doldurarak Paracuellos del Jarama ve Torrejón de Ardoz denilen yerlere götürerek infaz ettiler. En az 1000 en çok 4000 kişinin bu katliamda öldürüldüğü düşünülmektedir.

Zamora Paracuellos del Jarama’ya gidecek kamyona binmek üzere sırada beklerken bir asker tarafından fark edilmiştir. Oğlundan aktarılan bilgiye göre Zamora ölüme sadece bir adım uzaktaydı : “Bir grup mahkûmla birlikte hapishaneden dışarıya götürülüyordu. Şüphesiz ki hepsi kurşuna dizileceklerdi, o sırada hayatını kurtaracak olan asker onu tanıdı. Asker ona kendisini takip etmesini söyledi ve hapishaneden kaçmasına olanak sağladı. Eğer o otobüse binmiş olsaydı muhtemelen ölmüş olacaktı.” (Bu açıklamalar Guerra en Madrid adlı web sitesinden alınmıştır)

Futbol camiasında Zamora’ya verilen destek tamamen karşılıksız ve şartsızdı. Herkes onun kim olduğunu ve İspanya için ne ifade ettiğini biliyordu. Valencia ve Katalunya arasında oynanan dostluk karşılaşmasında iki tarafın kaptanları Iturraspe ve Vantolra saygı duyulacak biçimde Generalitat’ın (Cumhuriyetçi Yönetim) başkanı Lluis Companys’e selam durdular ve İspanya futbolunu yukarıya taşıyan bir sporcu olan ve faşist olmayan Zamora’nın cezasının sonlandırılmasını istediler.

Zamora hapisten futbolculuğundaki şöhreti sayesinde kurtulduktan sonra önce Arjantin Elçiliğine sonra Fransa’ya sığındı. Fransa’dan yaptığı açıklamada şunları söylüyordu: “ İspanya’daki insanlara söyleyin ben faşist değilim ve tek arzum ülkeme dönüp tamamen güvenli bir ortamda ülkem için çalışmaktır.”

1938 yılında Zamora ülkesine geri döndü. Bu dönemde kaderin bir cilvesi, iki taraf arasında bir dostluk maçının organize edilmesi uygun görüldü. O maçta, dünyadaki en iyi defans üçlüsü Real Sociedad ve milliyetçi kamptan oyuncuların oluşturduğu takımların dostluk maçında son kez tekrar beraber sahaya çıktılar. Quincoces, Ciriaco ve Zamora hayatlarında son bir defa rakiplerine duvarı beraber ördüler.

MONCHİN TRİANA: KADERİNDEN KAÇAMAYAN ADAM

Her oyuncu Ricardo Zamora kadar şanslı değildi. Zamora ile Paracuellos del Jarama’ya götürülmek üzere sıraya giren genç bir adam o kamyona bindi ve son yolculuğuna çıktı.

Santiago Barnebau’nun “eğlenmek istiyorsanız bu çocuğu izleyin” dediği Monchin, Madrid’de yaşayan zengin bir ailenin çocuğuydu, Katolik ve Monarşistti. Savaş zamanında Ramon”Monchin” Triana, üç erkek kardeşi ve babası ile birlikte cumhuriyetçiler tarafından aranıyordu. Aramaların hepsi sonuçsuz kalmıştı ta ki cumhuriyetçilerin kız kardeşini ve annesini ölümle tehdit ettikleri güne kadar.

Aile bu durum karşısında bir araya geldi ve babanın saklanmasını diğer üç futbolcu kardeşin ise ortaya çıkmasını kararlaştırdı. Futbolcu oldukları için affedileceklerini düşünmüşlerdi. Monchin, Enrique ve Ignacio teslim oldular ama karşı tarafın aklında affetmek yoktu. Kardeşler ölüme mahkûm edildiler ve Modelo hapishanesine götürüldüler. Mahkûmlar infaz edilmeden önce hapishanede bir futbol maçı organize edildi. Monchin Triana ve Ricardo Zamora bu maçta son kez beraber oynadılar. 7 Kasım şafağında bir kamyon mahkûm son yolculuklarına çıktılar Monchin de onlardan biriydi. Paracuellos Katliamında hepsi öldürüldü.

SAVAŞ SONRASI

The United filminde, meşhur uçak kazası sonrası Jimmy Murphy’nin Matt Busby Münih’te hastanede tedavi oluyorken Manchester United’ı nasıl yeniden inşa ettiği anlatılır. Real Madrid’in iç savaş sonrası toparlanma öyküsü belki Manchester United kadar masum değildir ama bir o kadar zor olmuştur. Takım henüz Franco’nun desteğini arkasına almamış, stad yıkılmış, oyuncular dağılmıştır. En iyi oyuncuları bir anda düşmanları oluvermiştir. Ama başkent temsilcisinin de bir Jimmy Murphy’si vardır: Pedro Parages…

19 Nisan 1939’da savaş bittikten sonra, Real Madrid oyuncularının öncülerinden, teknik direktör ve başkan Pedro Parages, kulübü tekrar yapılandırmak için bir kurul toplar. Savaş Chamartin Stadını mahvetmişti, oyuncuların çoğu dağılmıştır. Real Madrid’in kaderi tehlikededir.

Parages, birkaç kişinin de yardımıyla 1939 Kasım’ının sonunda neredeyse herkesi bir araya getirmeyi başarır. Chamartin Stadı onarılır ve yeni bir takım oluşturulur. Bu savaş mağduru yeni takımın eski üyeleri de vardır: Quincoces, Leoncito, Lecue, Sauto, Lopez Herranz ve Mendez-Vigo Los Blancos için geri dönerler. 3 Aralık 1939 yılında takım savaştan sonra ilk resmi maçını oynar…

KAYNAKLAR

*http://www.vavel.com/es/futbol/real-madrid/319489-el-real-madrid-durante-la-guerra-civil.html?utm_source=dlvr.it&utm_medium=twitter

*İspanya Bir Başka Avrupa -Gül Işık

Ergene Velimesespor vs Sakaryaspor Maç Yazısı

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Mon, 13 Jan 2020 13:06:00 +0000

Sakaryaspor 2019/20 sezonunun ikinci yarısına 17 maç 17 final parolasıyla başladı. İkinci devrenin ilk maçında Tekirdağ’ın Ergene İlçesi’nin mütevazı takımı Velimeşespor’la karşılaştı. Devre arası takıma katılan Onur Eriş, Azad Filiz ve Rıdvan Bingol transferleriyle yeni bir başlangıç yapmak isteyen yeşil siyahlılar 10 bin nüfuslu deplasmandan hiç beklemedikleri bir sonuçla, 5-0’lık bir mağlubiyetle ayrıldı.

Maça sahadaki hezimetin yanında Sakaryaspor’un formasına kiralık yazması damga vurdu. Bazı kesimler köklü bir geçmişe sahip, Türk futboluna onlarca yıldız kazandıran camianın reklam bulamamasını sponsorların ayıbı olarak görse de aslına kazın ayağı pek öyle değil. Öncelikle Sakaryaspor’un Milli Takım’a oyuncular yetiştirdiği dönemler çok eski günlerde kaldı. Sakaryaspor altyapısından çıkıp Milli Takım’a katkı sağlayan oyuncu şu anki Milli Takım’da yok. Mustafa Pektemek’ten beri üst düzeyde oynayan alt yapı oyuncumuz yok. Bugün gerçeklerle yüzleştiğimizde en büyük alamet-i farikası olan altyapısından oyuncu çıkaramayan, verimsiz onca transfere bir yığın para harcayıp sezon sonunda istediği sonucu alamayan bir Sakaryaspor var. Maddi imkansızlıkların kol gezdiği ortamda her sezon yeni takım kuran, eski ünlü yeni hocalara kapılarını açıp, Süper Lig çıkması oyunculara, menajer çocuklarına sözleşme veren bir Sakaryaspor var. Ligler çıkılır, düşülür. Sakarya ben kendimi bildim bileli lig çıkıyor; lig düşüyor. Planlı bir altyapı yatırımı yapılmaz, sistemli bir ekonomik düzen kurulmazsa sezonluk başarı/başarısızlıklarla asansör takım hüviyetimiz devam edecek. Çare ekonomik tasarruf ve altyapıda; bundan kaçış yok.

Gelelim Velimeşespor maçına; görüldüğü üzere Sakaryaspor’da sorun saha içindekinden çok daha büyük. Velimeşe maçında saha içine baktığımızda geçen seneye göre zayıflayan bir hücum hattı. Sakatların da etkisiyle alternatifi olmayan bir savunma çizgisi ve birbiriyle uyumsuz bir orta saha vardı.

Hücumdan başlayalım. Sakaryaspor kaba olarak 4-2-3-1 düzeninde oynuyor. Bu düzende kanat oyuncularının forvet özelliği taşıması elzemdir. Eğer forvetiniz 30 gol atmayacaksa sol ya da sağ kanattaki oyuncunun minumum 10 gol atması gerekir. Geçen yıl benim kişisel olarak beğenmediğim Zahit Fındık gol katkısı vermişti. Bu yıl Zahit’in yerine takıma gelen ve ilk yarı sonunda ailesel sebeplerle takımdan ayrılan Okan Baydemir ilk yarıda sadece 1 gol atmıştı. Dilaver ve Abdülaziz kıyaslamasına girmiyorum. Berk İsmail ve Yaser bu lig için yeterli isimler olsa da Batuhan Karadeniz, Dilaver Güçlü ve Zahit Fındık’ın takımdan ayrılması Tatangalar’ın hücum gücünü ciddi ölçüde zayıflattı.

Orta sahada Oğuz Kocabal’ın gidişinin ardından ön libero mevkiinde birçok deneme yapıldı ve yapılmaya devam ediliyor. Yeni transfer Azad Filiz’in gereksiz kırmızı kartı sonrasında Elazığ maçında yeni bir deneme daha izleyeceğiz. Özgür Kedikli 3. Lig döneminde beğendiğim bir oyuncuydu. Bu ligde ne kadar faydalı olacağı hala soru işareti. Serkan Odabaşoğlu’nun savunma anlamında ciddi sorunları var. Yenilen gollerde bu fazlasıyla hissedildi. Tüm suçu Serkan’a yıkmak tabii ki haksızlık olur. Azad-Serkan ve Fatih Aydın orta sahası birbirinden çok kopuk kaldı. Bu üç oyuncunun ya da onların yerlerine oynayacak oyuncuların birbirine daha yakın oynadığı ve defans ile hücum arasındaki bağlantıyı daha kompakt kurabileceği bir yapının kurulması gerekiyor. Bu noktada bilekleri daha yumuşak ve oyun görüşü daha iyi olan Denis Taşkesen ismi önem kazanacak.

Bu noktada Sakaryaspor’un yıllardır süregelen bir sorununa dikkat çekmek istiyorum. On numara pozisyonu Sakaryaspor için yıllardır çok verimsiz bir şekilde kullanılıyor. Umut Pusat’lar, Umut Sözen’ler kimler geldi kimler geçti biz on numaradan ne gol ne de asist anlamında yeterli verimi alamadık.

Yenilen beş gole rağmen bu takımın en önemli bölgesi savunma. Ferit-Berkay-Ümit Yasin-Canberk ve kalede Oğuz Çalışkan ile bu beşli ligin en kaliteli defans çizgilerinden birisi. Sakarya bu sene playoff ile şampiyonluk kovalayacaksa bunu defansının üstün formuyla yapacak. Sakarya’da defansın kötü oynama lüksü yok. Bunu Velimeşe maçında tekrar gördük. Defanta sağ bekte sabit kalıp Canberk’le hücuma çıkmak daha mantıklı gözüküyor. Ferit’in geri dönüşlerinde problem var. Aynı problem Canberk’te de var ama genç olduğu için bu yönünü geliştirebilir.

Savunmada stoper ve bek arasına atılan toplarda büyük zafiyet yaşıyoruz. Orta sahanın dönen topları toplama konusundaki yavaşlığı bu zafiyette önemli rol oynuyor. Tabii ki defansın daha ofsayt çizgisini iyi kurması ve daha çabuk olması gerekiyor.

Gelelim Cihat Aktaş konusuna. En son suçlanacak isim genç futbolcuydu. Ayakları iyi, gelecek vadeden bir stoper kötü bir gün geçirdi. Berkay’ın son andaki sakatlığı sonrası kendini on birde buldu. Güçlenmesi, hızlanması, pozisyon bilgisini geliştirmesi gerekiyor. Zamanı var. Zamanı gelince oynarsa katkı verecektir. Yönetimin stoper alternatifi transfer edememesinin faturasını Cihat ödedi. Umarım taraftar iç saha maçında şehrinin çocuğuna sahip çıkar.

Maçın yıldızı Fatih Dilek için de birkaç söz söylemeden geçemeyeceğim. 2 golünü bir de asistle süsledi. Attığı ilk gol jeneriklik bir goldü. Adeta 3 oyuncumuzun arasında slalom yaptı ve sonunda köşeyi nefis gördü. İlk golde de yaptığı orta fotoğraftaki tüm oyuncuları oyundan düşürdü. Yine maç içinde forvetin değerlendiremediği isabetli çok iyi ortalar yaptı. Küçük bir mahalle takımının gösterdiği performans takdiri hak ediyor. Demek ki doğru yönetim ve doğru planlama ile iyi futbol oynanabiliyormuş.

Sakaryaspor’u zor bir ikinci yarı bekliyor. Kadro kalitesi olarak rakiplerinin gerisinde bir takım var. Şaban Yıldırım bir an önce elindeki kadro kalitesinin gerçekçi bir bakış açısıyla ele almalı. Bu kadroya göre bir oyun planı düşünmeli. Çok popüler bir fikir olmadığını biliyorum ama şahsi kanaatim sezon sonunda sıralama ne olursa olsun gelecek sezon Şaban Yıldırım ile devam edilmeli. Kendi kurduğu bir kadro ile tüm sezon hocanın oyun anlayışını görmek istiyorum Her şeye rağmen bu sezon Sakaryaspor’un playoff mücadelesi devam edecek. Unutulmamalıdır ki Sakaryaspor iç sahada her takımı yenebilecek güçte bir takım. Playoff'a kaldıktan sonra göç sezonunda tekrar görüşmek dileğiyle.

Memur Kedi: Bogdan Stancu

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Mon, 23 Dec 2019 11:48:00 +0000

Futbol oyununda forvet takımın vitrinidir. Oyunun sahipleri, ilgi çekici, göze hoş gelen, havalı duran bir vitrin oluşturmak isterler. Bu sebeple vitrine koyulacakların yurtdışından olması daha caziptir. Bu ecnebi hayranlığı bazen güzel bir Latin isminin akıllarda kalmasından öte gidemezken, bazen de akıllardan silinmeyen efsaneler yaratır. Benim size bahsedeceğim isim ise ikisi de değil. Sizlere kendi halinde , neredeyse hiç konuşmayan, takım arkadaşlarının sesini dahi duymadığı ama düzenli olarak gol atan ve işinin hakkını veren bir isimden bahsedeceğim: Bogdan Stancu

Rumen oyuncu, Romanya’da Bükreş’e 110 km uzaklıktaki Piteşti’de “babam” dediği efsane futbolcu Hagi’yi izleyerek büyümüştür. Futbolcu olma hikâyesi sorulduğunda, ne bir peri masalından, ne de planlı programlı bir kariyer öyküsünden bahseder. Onun için futbolcu olma hikâyesi “diğerlerinden farklı değildir”. Tıpkı akranları gibi, evlerinin arkasındaki sahada yemek yemeyi dahi unutarak akşama kadar topun peşinde koşar. Televizyonda Hagi’nin sol ayağının büyüsüne kapılır. Rumen Milli Takımı formasının hayaliyle uykuya dalar.

Futbola doğduğu şehrin takımı Agreş Piteşti’de başlar. 17 yaşında A takıma yükselir. 19 yaşında ilk önemli transferini yaparak Unirea Urziceni takımına geçer. Burada iki yıl geçirir ve 51 maçta attığı 11 gol ile Rumen futbolunun en önemli takımı Steaua Bükreş’e transfer olur. Çocukluk kahramanı Hagi de bu takımın efsanesidir. Stancu gerçek anlamda patlamasını başkent Bükreş’te yapar. Sol kanat, ikinci forvet ve santrafor mevkilerinde oynayabilen Stancu, ilk sezonunda rakip filelere 11 gol kaydeder. Bükreş ekibi ile geçirdiği ilk sezonun ardından Ağustos ayında özel bir maç için ilk kez Romanya Milli Takımı’ndan davet alır. Bu maç İstanbul’da Türkiye ile yapılacaktır. Stancu maça yedek başlar ve 87. Dakikada oyuna dâhil olur. İdolü Hagi gibi Türkiye ağlarına güzel bir frikik golü bırakamaz ama ilk milli heyecanını Türkiye’de yaşamasının bir sebebi vardır. Bükreş’te ikinci sezonunda 14 gol atar. Artık iyice dikkatleri üzerine çekmiştir. Üçüncü sezonun ilk yarısında 13 gol atmış formunun zirvesindeyken kulübe bir transfer teklifi gelir. Teklif o dönem zor günler geçiren bir camiadandır, Stancu’yu isteyen Galatasaray’ın başında Stancu’nun babam dediği Hagi vardır. Hagi’nin ismi Bogdan’ın karar vermesi için yeterli olur. Bükreşle Antalya’da devam eden devre arası kampından sarı kırmızılılar için İstanbul’a geçer. 5.5 milyon euroya 4,5 yıllık resmi sözleşmeyi imzalar.

Önemli bir bonservisle geldiği Galatasaray’da ne beklediğini bulur ne de beklentileri karşılar. Tarihin en kötü sezonlarından birisini geçiren sarı kırmızılılar sezon sonunda günah keçilerinden birisi de Stancu olur. Yeni teknik direktör Fatih Terim Stancu’yu gönderilecekler listesine koyar. Baros ile yoluna devam eder. Bu kararda o dönemki yabancı sınırı da etkili olmuştur. Baros o dönemde kariyerinde düşüşteyken Stancu potansiyelli genç bir santrafordur fakat tercih Çek isimden yanadır. Stancu Orduspor ile anlaşır ve Karadeniz’e doğru yolculuk başlar. Lige yeni çıkan Orduspor’da 30 maçta 10 gol atar. Romanya Milli Takımı ile ilk kez Avrupa Şampiyonası Elemeleri tecrübelerini yaşar. 3 Eylül 2010’da Arnavutluk karşısında ilk resmi maçına çıkar ve ilk golünü atar.

Romanya Milli Takımı Euro 2012 ve 2014 Dünya Kupası’na gitme hakkı kazanamaz. Stancu, Euro 2016 grup elemelerinde savunma futbolunu benimseyen Romanya’da forvet ve ikinci forvet oynar. Elemelerde 2 gol atar. Bu goller Kedi lakaplı oyuncunun takımın en golcü oyuncusu olmasını sağlar.

Stancu bu süreçte kariyerine Türkiye’de Gençlerbirliği formasıyla devam eder. Ankara temsilcisinde sırasıyla üç sezonda 13, 11 ve 10 gol atar. Stancu yıllar içinde bir süper yıldız olmaz ama gerek maç içindeki performansı, gerekse skora katkısı ile her sezon güvenebileceğiniz istikrarlı bir golcüye dönüşür. Bu özellikleri futbol oynadığı şehir Ankara’nın alâmetifarikalarından memuriyetle örtüşür. Stancu, sezonlar boyu ne uzar ne kısalır. Stancu kadronuzdaysa gol sorununuz “belli ölçüde” çözülmüş demektir. Ayrıca arkadaşlarına yardımcı olur. Teknik kapasitesi iyi olduğu için oyunu rahatlatır. Stancu’nuz varsa gözünüz arkada kalmaz. Düzenli olarak golünü atar, işinin hakkını verir sorun çıkarmaz, sizi mutlu eder. Stancu yine sıradan geçen Bursaspor macerasından sonra tekrar Başkent’e döner. Galiba başkentte kendini iyi hissetmektedir. Bükreş’ten sonra kendini bulduğu ikinci yer yine bir başkent olur. 2019’da sezona harika başlar ve Gençlerbirliği ile 14 maçta 10 gol atar.Peş peşe oynadığı altı maçta da gol atarak Gençlerbirliği tarihine geçer.

Gol atmak onun için evrak işi gibidir. İşini yapar fazlasıyla ilgilenmez. Memur Stancu için ortam çok önemlidir Galatasaray’da geçirdiği kaos ortamında huzur bulamamış ve sadece 3 gol atmıştır. Sonraki röportajlarında Galatasaray’ın adını dahi duymak istemediğini ve oradaki ortamı kötü hatırladığını belirtmiştir.

Galatasaray ile ilgili hatırladığı tek güzel şey babam dediği idolü Hagi olabilir. Stancu sessiz sakin yapısı ile bilinir. İçine kapanıklığının belki de en önemli sebebi babasını 12 yaşında kaybetmiş olmasıdır. Yoksa bir insan idolüne neden “babam” desin değil mi?

Saban Yıldırım Geri Döndü: Sakaryaspor 2019/2020

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Mon, 16 Dec 2019 09:07:00 +0000

Uzun süredir bloga yazmıyordum. Baba Mirası Sakaryaspor 2019-2020 sezonunun 16. haftasında eski teknik direktörü Şaban Yıldırım’ı sayısını hatırlayamadığım kez tekrar göreve getirince bende yeşil siyah aşk yeniden alevlendi. Sezon başında Abdullah Ercan gelince zaten 10 hafta bile dayanamaz demiştim. Nitekim 3 haftada 2 mağlubiyet 1 beraberlik alınca gönderildi. Dördüncü hafta teknik direktörlüğe bir başka eski ünlü futbolcu Suat Kaya getirildi. Ancak o da Sakarya’da kalıcı olamadı. Galatasaray efsanesi Kaya, 11 maçta 5 beraberlik, 5 mağlubiyet, 1 yenilgi aldı. Kaya’nın ardından Sarıyer’de aradığını bulamayan Şaban Yıldırım on altıncı haftada takımın başına getirildi.

Kahramanmaraş maçıyla Şaban Yıldırım Atatürk Stadı'nda seyircisinin önüne çıktı. Klasik 4-2-3-1 şablonuyla başladı. Yeşil siyahlılar Abdülaziz ve Berk İsmail Ünsal’ın golleriyle iki sıfırlık net bir galibiyet alırken, hoca da iyi bir başlangıç yaptı. Hoca, bu maçta Bekir İrtegün’ün sakatlığı ve Serkan Odabaşoğlu’nun kırmızı kartı ile Bayburt deplasmanında kadroyu değiştirmek zorunda kaldı. Aşağıda Bayburt maçındaki Sakaryaspor dizilimini görebilirsiniz.

Bayburtspor Maçı 19/20 TD: Şaban Yıldırım

Sol bek Canberk Özdemir temposuyla kendini gösteriyor. Canberk süper ligde oynayabilecek kalitede bir sol bek. Kondüsyon olarak iyi seviyede ama asist sayısını artırmak için ortalarını geliştirmesi gerekiyor. Geçen yıl Dilaver Güçlü’nün rolünü bu yıl Abdülaziz Solmaz üstlenmiş. Hücumları zaman zaman tek başına sürüklüyor. Dilaver takımı playoff finaline taşımıştı Abdülaziz aynı performansı gösterebilecek mi göreceğiz. Berk İsmail, Şaban Yıldırım ile gollerine devam ediyor; formu sevindirici ama bir üst lige çıkmak için başka bir isimden de gol katkısı elzem… Orta sahada Denis Taşkesen ve Fatih Aydın sezonun geri kalanında önemli katkı vermesi gerekiyor. Berkay Can ve Ümit Yasin ikilisi bu lig için yeterli ama takım savunmasındaki problemler Sakaryaspor'un çok pozisyon vermesine neden oluyor. Bu problemi çözmek için devre arası kampı önemli bir fırsat olacak. Sakaryaspor’un uzun yıllardır yeterli katkı alamadığı pozisyonlar 10 numara ve sol forvet pozisyonları… Umut Sözen bilekleri iyi, oyun görüşü de fena olmayan bir isim ama skor katkısı çok sınırlı bu durum maalesef onu Sakaryaspor'un 10 numarası yapmaya yetmiyor. Aynı şekilde Okan Baydemir de geçen yılki Zahit Fındık gibi skora katkı verme noktasında sınırlı kalıyor. Kalede problem yok Oğuz Çalışkan güven veriyor. Yedeklere baktığımızda stoperde 2000 doğumlu Cihat Aktaş’ın gelişimini takip ediyorum. Ayakları iyi, uzun pasları ile dikkat çekiyor ama posizyon bilgisini geliştirmesi gerekiyor. Özgür Kedikli’yi ön liberoda 3. Lig döneminde severdim. Son performansını izleyemedim.

Bu yıl çok kötü başlayan sezonda üst lig için şansımız zor gözüküyor ama yeşil siyah mucizesi için takipte kalmaya devam edeceğiz.

Hayaller & Hayatlar / Maurizio Sarri

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Sat, 16 Apr 2016 12:43:00 +0000

“Yaşanılanlar, görülenler ve öğrenilenler ne kadar acı olursa olsun, macera insanoğlu için büyük bir nimetti. Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk, bu Dünya’nın şahidi olmaktı.” İhsan Oktay Anar Puslu Kıtalar Atlası’nda varoluşu anlatırken hayal kurmanın, maceranın ehemmiyetini böyle dile getirmiştir.

İnsanların hayalleri günden güne değişebilir, değerini kaybedilir, nadir de olsa bazen de gerçekleşebilir. Kendi hayalinin başkası tarafından gerçekleştirildiğini görmek insana ne hissettirir? Unutulmuş, hasıraltı edilmiş, gerçek dışı bulunmuş bir rüyanın başkası tarafından gerçekleştirildiğini görmek, insana keder mi yoksa mutluluk mu verir?

Maurizio Sarri, eski bir bankacı iyi bir teknik direktör olmasının yanı sıra aynı zamanda benim hayallerimi gerçekleştiren adamdır. Ben Uzun İhsan gibi yatağımda Derby County’nin menajeri olma düşleri kurarken, Sarri şu sıralar İtalya’nın güneyinde Bünyamin gibi kaleler fethediyor, Arap İhsan gibi kıtalar keşfediyor…

Yazının devamı Rotasyondergi Nisan Sayısında https://issuu.com/rotasyondergi/docs/rotasyon_dergi_issue_2

Riyad Mahrez Harikalar Diyarında

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Wed, 03 Feb 2016 14:45:00 +0000

Bugünlerde Dünya’nın en pahalı liginin tozunu attıran, ekürisi Vardy ile birlikte Leicester City’nin peri masalının kahramanı Riyad Mahrez, beyaz tavşanın izinde düşler ülkesinde hayallerine kavuşmuş gözüküyor. Masalın yazılış öyküsüne bakarsak yazar Lewis Carrol’ın fotoğraf merakı yüzünden hareketsiz durması gereken çocuğun düşlerini bize anlattığını öğreniriz. Çocuk bir noktaya sabit bakar ve hayal eder. Çocuğun onca süre sabit durmasının nedeni yazarın onu hareket ederse masalın bozulacağına inandırmış olmasıdır.

Riyad Mahrez’in masalı futbol, yazarı babası düşleri ise gerçektir…

Yazının devamı RotasyonDergi Mart sayısındadır.

https://issuu.com/rotasyondergi

Milli Mesai / Buyuk Turnuvalar 1996-2016

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Tue, 20 Oct 2015 12:48:00 +0000

Hayata dair hatırladığım ilk şeylerden birisinin Türkiye-İsviçre maçı olması futbol manyaklığımın küçüklükten geldiğinin kanıtı olmuştur. Hemşerim takoz Recep’in orta sahadan gol attığı maçın tarihini bu sene merak edip kontrol ettim. Sene 1994 yani bendeniz 4 yaşındayım. O kadar ufakken böyle bir şeyin hatırlanması mümkün mü bilmiyorum ama benim için ilk resmi maç Recep Çetin’in golüyle başlar.

O dönemlerde Türkiye’deki bütün iyi oyuncuların bir araya gelip bir Milli Takım oluşturma fikri benim için Avengers, Suicide Squad ya da Space Jam’den farksızdı. Eğer en iyi Türk oyuncular oynayacaksa bizim Milli Takım yenilmez olmalıydı. Ne yazık ki Fatih Terim önderliğinde ilk defa katıldığımız Avrupa Şampiyonası bana bunun tam tersini ispatlamıştı. Artık yenilmez olmadığımızı ve yabancı futbolcuların daha iyi olduğunu öğrenmiş ve onları izleme şansına erişeceğim bir sonraki turnuva için sabırsızlanıyordum.

Sıradaki turnuva 96’dan daha görkemliydi Brezilya’nın da katılacağı Dünya Kupası... Bu turnuvada Türkiye yoktu bende eskilerin yaptığı gibi Brezilya’yı tutarak rengimi belli ettim. Ne de olsa 1954’ten bu yana hep Brezilyayı tutmuştuk. Mahallede bir üst jenerasyonun Ronaldo’nun maçı var deyip sokaktaki futbolu yarıda bıraktıklarını hatırlıyorum. Bir de Paraguay-Bulgaristan maçını… Hayatımda izlediğim ilk Dünya Kupası maçıydı. Hatırladığım en efsanevi an ise bir kalecinin frikik atması olmuştu. Chilavert denen adam harika bir vuruş yapmış ve İstanbulspor’dan tanıdığım Zdravkov 90’dan çıkarmıştı. İlk izlediğim Dünya Kupası maçı Zdravkov yüzünden 0-0 bitmişti. Aynı Zdravkov ilk gittiğim maçta Bayrampaşa Çetin Emeç’te Anakragücü’nden 4 yemiş yine beni üzmüştü. Çok iyi kaleciydi ama bu yüzden hiç sevemedim Zdravkov’u. 98 Dünya Kupası finalinde çok sevdiğim Ronaldo’yu alt eden Zidane’a da yıllarca ısınamadım. 98 Dünya Kupası’nı alan Fransa hep hayallerimi yıkan takım oldu. 10 yaşımda da Toldo’lu, Del Piero’lu İtalya’yı tutuyordum. Trezeguet ve Wiltord ikinize de ordan uyuzum.

2000'deki o turnuvada çeyrek finale kadar kimseyi zorla desteklemeye gerek yoktu Tayfur’un sakin penaltısı sonrası finallerdeydik. Tam ilk maç zamanı bizim de mahalle maçı var ama ilk maç İtalya’ya karşı takımı yalnız bırakıyor ve çıkmıyorum dışarı. okan'la ümitleniyoruz ama yine İnzaghi sanırım Juve’de de vole atmıştı bize. Torino karşısında da Terim’in biletini kesen penaltıyı bilerek kaçırmıştı sana da ordan kinim var Pippo. Son maç ev sahibi Belçika ile Hakan Şükür stratosferden turu getiriyor. Çeyrek finalde Arif penaltıyı kaçırınca biz de Portekiz’e yol veriyor evimize dönüyoruz.

2002 Dünya Kupası elemeleri başarılı geçiyordu galiba bu sefer kimseyi desteklemek zorunda kalmayacaktık. Aynı anlarda oynanan Türkiye-Hırvatistan basketbol maçıyla Türkiye-İsveç maçı arasında gidip geliyorduk. İbrahim Kutluay bizi sevince boğarken Henrik Larsson da bizi üzüyor ve Play-off’a yolluyordu. Rakip Avusturya: deplasmandan Okan Buruk’la 1-0’la dönülmüş avantaj bizde sahamızda öyle bir futbol oynuyoruz ki Avrupa’nın Brezilyası biziz. Yıldıray perdeyi açıyor Arif kapatıyor 1954’ten sonra ilk kez Dünya Kupasındayız.

Hasan Şaş’ın golünde okul yolundayım. Amcam Ümit Davala’nın saçlarına söverken evde, Çin’i yenerken sabahın 10'u ben de doğal olarak kahvaltı yapıyorum. Ortada zaman kavramı adına normal bir şey yok İtalya, Fransa eleniyor. Saçlarına hakaretler edilen adam Japonya karşısında bizi Çeyrek Final’e taşıyor bizim yüzümüz kırmızı beyaz sulu boyayla boyanmış. Berberler çoluğun çocuğun saçını mohikan kesimi yapmaya başlıyor. Senegal maçında Sakarya’ya gidiyorum VIB’teyim gol olunca otoyolda kornalar çalıyor, otobüs sallanıyor. Kadınlar altın gününde maç izleyip Ronaldo’nun pis burun golüyle üzülüyorlar. Kore maçında Hakan Şükür’le tarihe geçiyoruz. artık sokaklarda çalımlar İlhan Mansız, keller Hasan Şaş… Taksimde Tarkan’la coşuyoruz.. Dünya Üçüncüsüyüz.

2004 Avrupa Şampiyonası: Verpakovskis denen şahsiyet tarihimizin en iyi milli takımlarından birisini mağlup ediyor Letonya finallerde. Ben yine Ronaldo hayranı olarak kalmakta ısrarcıyım. İsmi cismi biraz değişiyor. Cristiano’nun yeni çıkış yaptığı dönem henüz 19 yaşında, 7 numaranın sahibi hala Luis Figo. Milan Baros döktürüyor. Çekler çok formda ama o da ne Yunanistan Çanakkale’de bizden öğrendiğini sahada uyguluyor. Geçit yok. Zagorakis, Dellas, Charisteas komşuyu finale ordan da kupaya taşıyorlar. Ronaldo yenilince ben de yine yenilmiş sayılıyorum. Bu arada turnuva boyu bir gol atamadın Pauleta sana da kılım.

2006 Dünya Kupasında Zidane’nın finalde Materazzi’ye kafa atması dışında bir olay olmadı.

Yıl 2008 üniversiteyi kazanmışız kafamız rahat. Üstüne de Avrupa Şampiyonasına katılmışız keyifler tavan. Emre Norveç’e 25-30 metreden sallamış hem de deplasmanda bekle bizi Viyana geliyoruz. İlk maç Portekizle Pepe sonra da bizim hipster Meireles 2-0.Genç Arda yok eleştiriler var. İsviçre maçı amazona alınmış bu yağmur başka yerde olmaz. Sahaya Tümer Ayhan Gökdeniz’le çıkmış Terim, yerden futbol oynayacağız sözde ama saha daha çok su kayağına elverişli. Hakan Yakın atıyor sevinmiyor. Sonra Semih atıyor dakikalar 90+4 olunca da Arda Benaglio’yu avliyor hem kendi seviniyor hem bizleri sevindiriyor. Çek maçı tarihin en iyilerinden anlatmaya lüzum var mı? Plasil’in saçma vuruşu Koller’in golü 2-0 gerideyiz. Arda ateşliyor. Tuncay deli fişek rahat durmuyor Asistler Hamit’ten goller Nihat’tan ikram Cech’ten. Çeyrek Finaldeyiz. Rakip Hırvatistan, Mostar’ın karşı kıyısına Türk bayrakları asılmış. İzmir’de bir yerlerdeyiz. 118 Klasnic turnuva biter biz ülkeye döner dedik ama 120’de Semih Semih Semih hey yavrum benim be :D

Kupayı İspanya aldı biz yarı finalde en iyi futbolumuzu oynayıp son dakikada Lahm’ın golüyle Almanya’ya yenildik. Kazım’ın ayağı kaymasaydı belki komşunun yaptığını yapardık kim bilir?

2010 2012 2014 kaçtı. 2010’da kupayı kazanınca koca koca İspanyollar yanımda ağlamıştı. Futbol enteresan oyun, duygu yoğunluğu üst seviyeye kolayca çıkabiliyor. 2012’de Prandelli takımını İspanya karşısında grup maçında oynattığı gibi oynatsa İtalyanlar d sevinçten ağlayabilirdi. 2014 izlediğim en iyi Dünya Kupasıydı. Almanya hak ederek kazandı. Brezilya’lı amcaya da çok üzülmüştüm Toprağı bol olsun. James Rodriguez, Keylor Navas, David Luiz, Sliman İslami ve diğerleri... Van Persie'nin kafa golü de tarihin en iyisiydi..

2016 normal şartlarda ülkemizde düzenlenecekti biz de doğrudan katılacaktık ama Platini Bey nüfuzunu kullandı 1 oyla kaybettik. Hakkımız olan fakat verilmeyen turnuvaya zor da olsa katılmayı başardık. Tarih yazmak için yeni bir fırsatımız daha var. Selçuk geliyor ve gol de geliyor Bekle bizi Fransa . Haydi Hayırlısı…

Hamza Hamzaoğlu ile Alternatif Basın Toplantısı

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Wed, 16 Sep 2015 07:57:00 +0000

Galatasaray bir Şampiyonlar Ligi serüvenine daha hüsranla başladı zaten en son CSKA Moskova’yı Arif ve Sarr’ın golleriyle yendiğimizde galibiyetle başlamıştık sanırım. Son yılların en formda ekiplerinden Atletico’ya kaybetmek tabii ki rezalet falan değil fakat kaybediliş şekli istifa sebebidir. İstikrara inanan biri olarak uzun süreli yönetim sergileyecek hocanın kendisine verilen krediyi hak edecek işler yapmasını beklemek en doğal hakkımız.

Maç sonu basın toplantısında basın mensupları dostane ilişkilerinden olsa gerek Hocaya gerekli soruları soramadılar. En büyük reaksiyonu bugüne kadar taktik işlerine hiç girmemiş Muslera verdi. Artık bu saçmalığa o bile dayanamadı.

Sevgili Hamza Hoca;

Madem ki kafanda Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu var (müzede olmayan tek kupa) koca yaz transfer sezonunda başkanına benim santrafora ihtiyacım var Burak hırslı kalburüstü fakat tekdüze bir forvet, Umut yetersizin önde gideni, Sinan Gümüş ise açılmamış kutu ne oynatacağıma bile karar vermedim bana kaliteli bir santrafor alın neden demedin? Yoksa sen istedin de Selçuk ve Burak istemediler mi?
Sol bekte Telles’in gideceği yaz başından beri konuşuluyor. Kendin dahil kimsenin izlemediği Muslera’yı beğenmeyen scoutlarına güvenip sadece Carole’e nasıl bel bağladın? Geçen sezon bir maç dahi top oynamayan kanki kontenjanından kadroda Olcan mı gizli silahındı yoksa ön libero oynattığın emekli Hakan Balta mı?
Melo gemileri yaktı gideceğim diyordu. Koca yaz yerine Melo kalsa dahi yedeği olacak bir adam almadın. Orta sahaya alınan isimler Bilal, Jose ve Jem Selçuk tarzı pasör topçular. Melo’nun boşluğunu nitel olarak doldurmanı zaten beklemedik ama nicel olarak dahi bir adam almadın. Atletico maçında Balta’yı ön libero oynattın o zaman Bilal’i taleben, Jem’i yönetimdeki bazı ağır toplar istedi Jose’yi de menajer kucağına bıraktı diye aldın. Sen hoca olarak niye insiyatif almadın.
Çok sevdiğin Sabri’ye alternatif dahi almadın ikinci yarı kurtarıcı diye stoper Denayer’i sağ beke çektin. Belli ki sen aldığın adamların isimlerini ilk kez bizle beraber duydun. Ama Atletico gibi taktik disiplinli bir takım olmak için zaman istedin. Önce alınan oyuncuları kendin iste ve ahbap ilişkileri değil liyakate göre al sonra zaman da sevgi de saygı da kazanırsın.
Ligde oynamayan Emre Çolak mevzusuna girmeye gerek yok bir arpa yol kat edemeyen vizyonu dar klasik apaçi topçu Sercan’la Bursa’da gece hayatı daha çok ilgisini çekiyordur muhtemelen.
Yerli kategorin sadece Trabzon çetesi mi? Yasin gurbetçi diye mi yedek oturuyor. Şampiyon yapan kadroyu koruyalım derken Yasin’i istisna mı bırakıyorsun? Oyun görüşü zayıf ve beklenilen kalitede olmasa da takımı ileri taşıyan tek oyuncu o.

Galatasaray taraftarı Astana’yı yenip 3.lük mücadelesi verecek takım istemiyor. İki-üç sene önce 2.tur çeyrek final görmüş takımını yarı finalde görmek istiyor. Galatasaray’ın vizyonu Şampiyonlar Ligidir. Maddi konulara bahane değil bu yaz harcanan aynı miktar parayla eksik bölgelere gerekli tarza sahip oyuncular alınabilirdi. Scout’un işi Podolski’yi getirmek değil pivot santrafor ihtiyacını gidip Bosna’dan Zeljeznicar’ın kapısını çalarak Dzeko’yu getirerek çözmek.

Mesele ne Hamza ne Dursun ne Burak mesele Galatasaray’daki çarpık düzen milyonluk camiayı sporla ilgisi olmayan para babası adamların yönetmesi. Ve bu yönetenlere karakter sahibi diye sevip saydığımız hocanın bir başkaldırış gösteremeyişi. Oyuncuların yönetimin saçmalıklarını aman neşemiz bozulmasın diyen dizi karakteri gibi davranması. Allah aşkına koskoca Galatasaray’ın 9 numarası top kontrol edemeyen top süremeyen Umut Bulut olur mu yahu_?

2015/2016 Model Galatasaray

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Fri, 04 Sep 2015 12:41:00 +0000

Galatasaray 2014/2015 sezonuna Prandelli yönetiminde kötü başlayıp Hamza Hamzaoğlu ile süper bir bitiriş yaptı ve sezonu 3 kupayla noktaladı. Kazanılan başarılarda Hoca’nın Kaptan’ın Golcü’sünün rolü, emeği herkesin malumu. Bu yazıyı okuma zahmetinde bulunanları zaten bildikleri şeylerle yormaya niyetim yok.

Benim değinmek istediğim konu Galatasaray takımının kronikleşmiş bir zafiyeti. Sarı kırmızılılar başarının ardından takımı geliştirecek hamleleri yapmak yerine sürekli olarak statükocu bir anlayışla sahip olduklarımız yeterli onları koruyalım diyor. Kazanılan kupalara gelişmemeye bahane olarak gösteriliyor. Kaliteli oyuncular daha iyilerinin alınmaması için sebep olarak kullanılıyor. Oysa ki kuruluş amacı yabancı takımları yenmek olan Galatasaray’ın henüz kazanamadığı tek kupa olan Şampiyonlar Ligi vizyonuna sahip bir taraftar yönetim kalitesizliğinin farkında, ne verilen samimiyetsiz demeçleri ne de transfer vaatlerini yemiyor.

Hamza Hoca’nın emeğinin hakkını vermek oyuncuların ortaya koydukları mücadeleyi alkışlamak tabii ki elzemdir. Taraftar da bunu sezon sonu yaptığı koreografilerle gösterdiği sevgiyle yaptı zaten. Fakat Galatasaray’da kazanılan bir şampiyonluğun kredisi 10 yıl değildir. Sen Şampiyonluk kazanan kadroyu bir önceki sezondan daha kötü hale getirirsen zor günlerde arkanda duran taraftar takımın menfaati için karşına geçer. Kadronun nitelik yönünü bir kenara bıraktım nicelik olarak dahi geliştirilememesi Kupa canavarı Hoca’nın eleştirilmesinde baş etkenlerden biridir. Yönetimi korumak için verdiği demeçler de üstüne tuz ile biber olmuştur.

Transfer Sezonu Açılıyor

Zamanı geri alıp transfer sezonunun başına gidersek Hamza Hoca’nın transfer listesinde tam da aranılan isimler Gignac ve Andre Ayew’in olduğunu hatırlıyoruz.İlk kez takımın eksikleri görülmüş yeni yapılanma erken ve doğru adımlarla ilerleyecek derken Gignac Meksika ekibi Tigres’e Ayew de Swansea’ye kaptırıldı. Aralarındaki sorun beni zerre ilgilendirmiyor tabii ki. An itibariyle bedavaya alınamayan Gignac Tigres’i Libertadores kupasında finale taşırken Ayew de Premier Lig’in en iyi transfer hamlelerinden biri olarak lanse ediliyor. Ayew yerine Dortmund’da futbolculuğundan çok taraftarlığıyla ön planda olan Grosskreutz son saniyede transfer edildi. (Sağ bek ön libero falan diyenlere arada Bundesliga maçı izlemelerini tavsiye ediyorum) Gignac yerine ise kimse alınmadı hatta Sercan da yollandı (ki yollansın zaten). Santrafor olarak Burak ve Umut’tan başka kimse kalmadı.

Hamza Hoca Mario Gomez tam aradığımız oyuncu ama çok pahalı derken Beşiktaş o ara Gomez’in transferini bitirdi ve Hamza Bey’i yalancı çıkardı. Gomez aradığı oyuncu ise Umut ve Burak’la sezona devam etmek nasıl bir mantıktır? Pivot santrafor nitelikli bir oyuncunun olmadığı aşikar Hoca’nın kendini savunurken kullandığı tutturmuşlar bir İbrahimovic söz tamamen saçmalıktır. Aklı başında Galatasaray taraftarı meselenin İbra değil önde top tutacak Podolski’ye Sneijder’e servis yapacak orta sınıf da olsa bir pivot santrafor ihtiyacının farkında olmasıdır. Umut’un son dönemde sağ kanatta Yasin yerine denenmesi de faciadır.

Orta Saha’nın Karakteri Değişiyor

İleri uçtan geriye doğru gelirsek Podolski isim olarak çok büyük ama oyun olarak Köln ve Milli Takım dışında ortaya pek de efsanevi bir şey koyamamış bir oyuncu. Kariyerinin düşüşte olduğuna hem fikirizdir sanırım. Yine de maliyet, kalite ve popülarite ekseninde transferin mantıklı olduğunu belirtmek gerekir. Fakat Poldi’nin etkili olduğu dönemlerde duvar olabilen santraforlarla oynadığını unutmamak lazım. Birileri indirecek ki Poldi vurabilsin.

Sneijder’in takımda kalması en büyük transferdir. Sağ kanatta Yasin ve Grosskreutz yeterli gözüküyor ama orada Umut’u kullanmak iş bilmemektir. Orta Saha’da kendi deyimiyle “Trabzon Mafyası” nın lideri Selçuk İnan geldiği günden itibaren takımı bir üst seviyeye çıkardı ve takımda kaptan olarak kalmaya devam edecek. Onun başarısında en büyük rol oynayan taraftarın bir kısmının sevgilisi Melo’nun İnter’e gitmesi ise Cimbomun Şampiyonluk şansını yüzde 30 oranında düşürdü. Yeine alınan Bilal, Jose Rguez ve Jem Karacan’ın üçünün de Melo’a değil Selçuk’ alternatif oyuncular olması Galatasaray’ın yeni bir tarza geçiş yapacağını gösteriyor. Mourinho’nun Matic ve Fabregas modelinden City’nin defansif yönü daha az olan Yaya ve Fernandinho’lu ikiliye geçiş yapmak gerekecek. Orta saha merkezde Akhisar’daki Merter tarzında bir oyuncusu an itibariyle yok Hoca’nın. Orta alandaki defansif yük Selçuk ve partneri arasında paylaşılacak bu da Selçuk’u kötü etkileyebilir.

Sağ bek rotasyonunda Maxi Perreira’dan Daha İyi Sabri ve Asisti Olmayan Adam Tarık Çamdal olacak. 3 kulvarda ne kadar yeterli olacaklar göreceğiz. Sol bekte ise Carole ve Telles yeterli gözüküyordu fakat Telles’in İnter’e gidişiyle Balta eski pozisyonuna daha çok zaman ayırmak durumunda. Stoperler Chedjou, Semih, Koray ve City’den kiralık Denayer olacak.

Muslera sezona formsuz başlasa da tartışmasız taraflı tarafsız en çok takdir edilen ve sevilen isim. Yaz boyunca konuşulan ise yedek kaleci sorunsalı oldu. Eray’ın yetersizliği malum.. Beşiktaş’tan gelen Cenk Gönen ise maliyet performans oranında doğru isim mi tartışılır.

Oyun Tarzı

Şampiyonlar Ligi’nde harika bir kura çeken Sarı kırmızılı ekip Astana önünde üçüncülüğü garanti altına almış gözüküyor. Benfica ve Atletico’dan birisini geçebilmesi ise bu sezonki performansına bağlı. Mancini’nin yaptığı gibi bir Juventus mucizesi de Hamza Hoca gerçekleştirebilecek mi göreceğiz.

West Ham teklifi geri çevrildikten sonra Burak santraforda tek müspet alternatif. Burak’ın kanat orjinli bir oyuncu olması onu topu ilerde tutma ve kanat forvetlere servis yapma konusunda biraz geride bırakıyor. Atletico ve Anadolu takımları gibi sağlam kapanma arzusundaki takımları açmak için ne kadar yeterli olabilecek zaman gösterecek. Burak gol atsa da takımın pas oyununa katkı konusunda sıkıntıları olduğu gerçek o da Drogba ile oynarken daha iyi hissettiğini belirtmişti.

Selçuk ve yanında oynayacak isim Galatasaray için kilit olacak. Hoca Bilal ile Jose arasında bir seçim yapacak gibi duruyor. İkisi de pas oyununu iyi oynayan isimler burada Hamza Hoca’nın Burak’ın sevdiği öne atılan ara toplar ve hızlı kanat bindirmeleriyle direk bir oyun mu seçeceği yoksa Selçuk ve Jose(Bilal)’in sevdiği kontrollü pas oyununu mu tercih edeceği merak konusu.

Oyuncu Tercihleri

Öncelikle Podolski’nin sol kanat forvet olduğunu anlamak gerekiyor. Koyarsanız her oyuncu her mevkide oynar Ertuğrul Sağlam da stoper oynamıştı. Fakat Podolski yaşı itibariyle artık salt bir sol kanat oyuncusudur ne santrafor ne da 10 numara pozisyonunda faydalı olamayacağı kanaatindeyim. Yasin’in sağ ya da sol kanatta ilk tercih olmaması için teknik olarak bir sebep göremiyorum şu anki formuyla hem Podolski hem de Grosskreutz’dan önde. Umut’u saymıyorum bile. Geçen sene şampiyonluğu getiren oyuncularımızı koruyalım diyen Hamza Hoca konu Yasin olunca pek de korumacı değil. Burak istemiyor diye santrafor alınmadığını herkes biliyor. Bu saçmalığa ayak uyduran isim de Hamza Hoca’dan başkası değil.

Orta sahada Melo’nun gitmesiyle halaya duranlar inşallah sahada da ayakta durabilirler. Hiç beğenmesem de Burak bu takımın tek santraforudur onu da yedek bırakmak skandaldır. Burak yerine düşünülecek tek isim de Sinan Gümüş olarak göze çarpıyor. Sneijder’in yeri garanti alternatifi yok sakatlanırsa vay Cimbomun haline. Sabri’nin geriye dönüşleri bu denli gecikmeye devam ederse sağ açık orjinli Grosskreutz’dan bir Juanfran çıkarma çabasına girişmek abes olmayacaktır. Olcan isimli yıllık 2 milyon euro’ya yakın garanti para alan şahsiyetin de takımdaki varlığını sorgulama cesaretini umarım birisi gösterir. Geldiği günden bu yana bir faydası olmayan Olcan’ın kanka kontenjanından varlığının son bulmasını umut ediyorum.

Not: Yazı transfer dönemi bitmeden tamamlandığından yönetimin Grosskreutz transferini bitiremeyecek kadar rezil durumda olduğu düşünülememiştir.

Uruguay’da Kölelikten Krallığa – Isabelino Gradin / Copa America

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Mon, 08 Jun 2015 11:29:00 +0000

1944 yılının Aralık ayında bir grup genç Montevideo’da Pasteur Hastanesi civarında görülür. Aynı gün Nacional’in ezeli rakibi Penarol 6 yıl sonra ilk şampiyonluğunu kazanmıştır. Bu gençler Penarol takımının muzaffer futbolcularıdır. Kutlama yerine hastaneye gitmelerinin nedeni ise kulüp efsanesi Isabelino Gradin’e gösterdikleri vefadır. Penarol takımı 15. zaferini 47 yaşındaki Gradin’e adamıştır.

Gradin kökleri Güney Afrika’ya dayanan bir aileye mensuptur. Ebeveynleri büyük bir köle grubunun parçasıdır. Onun şansı siyah ten rengiyle kıtanın başka bir ülkesinde değil de Uruguay’da doğmuş olmasıdır. Güney Amerika’da birçok takım bünyesinde siyahi futbolculara yer vermezken Penarol’de yıldızı parlayan Gradin Uruguay milli takımına kadar yükselmiştir. Gol kralı olarak tamamladığı 1916 Copa America sonrasında ulusal bir kahraman olmuş ve ülkesi Uruguay’ın kıtada hatta dünyada futbol konsunda söz sahibi olmasına yardımcı olmuştur.

1919’da Brezilya’da düzenlenen Copa America’da Gradin canlı olarak sambacıların karşısına çıktı. Kölelik Brezilya’da 1988 yılında yasaklanmıştı fakat insanların mentalitelerinin değişmesi zaman alıyordu. Gradin’in bu turnuvada gösterdiği performans elitler tarafından kaale alınmasa da alt tabaka tribünlerde onu alkışlama cesaretini gösterdi. Bu etkileşim gelecekte Garrincha, Pele, Didi gibi isimlere sahip olacak Brezilya ve dünya futbolu için bir devrim niteliğinde oldu.

Gradin’i Uruguay’lı yazar Galeano şöyle anlatıyor;

Zenci Futbolcular

“1916 yılında düzenlenen ilk Güney Amerika Şampiyonası’nda (Copa America) Uruguay Şili’yi 4-0 hezimete uğrattı. Ertesi güm, ,Şili heyeti “Uruguay takımında iki Afrikalının oynadığı” gerekçesiyle maçın iptalini istedi. Bu oyuncular Isabelino Gradin ve Juan Delgado’ydu. Dört golden ikisini Gradin atmıştı.

Gradin, köle soyundan geliyordu ve Montevideo’da doğmuştu. O, inanılmaz bir hızla fırlayıp yürüyormuşçasına topa hâkim olarak ve hiç durmadan rakiplerini savuşturarak hedefe son darbeyi vurduğunda insanlar yerlerinden fırlıyordu. Tertemiz bir yüzü vardı; öylesine temiz yüzlüydü ki, kötü görünmeye çalıştığında hiç inandırıcı olamazdı.

Juan Delgado’nun da ataları köleydi ve Uruguay’ın iç kesimlerinde, Florida’da doğmuştu. Delgado, karnavallarda süpürge dansı yapar, sahalarda ise topu dans ettirirdi. Oyun sırasında konuşur ve rakipleriyle dalga geçerdi.

“Lamba gibi astım,” derdi, topu kaldırırken ve “At kendini yere top değmesin” derdi, şut çekeceği
zaman.

Uruguay o zamanlar, milli takımında zenci futbolcu oynatan tek ülkeydi.”

-Gölgede ve Güneşte futbol / Eduardo Galeano: Çeviri Ertuğrul Önalp – M. Necati Kutlu

-Amlan Majumdar/ the hard tackle

Copa America 2015 Şili / Turnuva Rehberi

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Fri, 05 Jun 2015 15:05:00 +0000

Sezonunun bitmesiyle futbol aşıkları sevgililerinden ayrılmış gibi hissederler. Tatil döneminde düzenlenen turnuvalar ise onların yaz aşkları olur. Şampiyonlar Ligi ve yerel liglerdeki rekabetler onu bize unuttursa da geçtiğimiz yaz Brezilya’da düzenlenen Dünya Kupası ayrılığının açtığı yaralar henüz kapanmadı. Yaralara merhem olacak turnuva ise yine Güney Amerika'da düzenlenecek.Huzurlarınızda Copa America!

Copa America’ya toplam 12 takım katılmaktadır. Güney Amerika Futbol Federasyonu CONMEBOL, 10 üyeli bir yapı olduğu için 1993 yılından itibaren genellikle CONCACAF’tan 2 ülke davet ediliyor. Bu yıl Jamaika ve Meksika davetli olarak organizasyona katılacaklar.

Dörder takımın yer aldığı 3 grupta oyananacak karşılaşmalar sonunda ilk iki sırayı alan takımlar ve gruplarındaki en iyi iki üçüncü çeyrek finale yükselecekler. Türkiye’den aşina olduğumuz Muslera (Galatasaray-Uruguay), Pedro Franco (Beşiktaş-Kolombiya), Vargas (Balıkesir-Venezuela) ve Pedriel’i (Mersin İY-Bolivya) de turnuva boyunca yeniden izleme fırsatı yakalayacağız. Chiellini’yi ısırdığı için cezalı durumda olan Uruguay’lı starLuis Suarez dışında bütün yıldızlar ev sahibi Şili’de otellerini ayırttılar.

Grup aşamasında saat farkı nedeniyle okul+iş engeline takılacak arkadaşlar için insani saatlerde oynanacak 4 maç var. Kolombiya ya da Uruguay’ı destekleyecekler bu konuda şanslı.

13 Haziran Cumartesi Uruguay-Jamaika 22:00

14 Haziran Pazar Kolombiya-Venezuela 22:00

20 Haziran Cumartesi Uruguay-Paraguay 22:00

21 Haziran Pazar Kolombiya-Peru 22:00

Pek insani saatlerde olmasa da tek dostu Nba finalleri olan ama kaçırılmayacak maçlar da var. Muslera’yı bir de Messi ve Agüero karşısında görmek isteyenler, Alexis’in Rafa Marquez’i geçebileceğine inananlar, Neymar vs James düellosunu merak edenler için menüde 3 maç var.

15 Haziran Pazartesi Şili-Meksika 02:30

16 Haziran Salı Arjantin-Uruguay 02:30

17 Haziran Çarşamba Brezilya-Kolombiya 03:00

ŞİLİ

A Grubunda Şili #Larevancha (rövanş) için sahaya çıkacak. Dünya Kupasında santimetrelerle kaçan Brezilya zaferine bu sefer ulaşmak istiyorlar. Kurt hoca Sampaoli yönetiminde Avrupa’da süperstar seviyesinde olan iki oyuncuya ve üst düzey takımlarda oynayan bir ekibe sahipler. Ev sahibi avantajıyla şüphesiz grubun favorisi Şili olacaktır.

Alexis Sanchez ve Arturo Vidal takımın yıldızları yıldız adayı ise Matias Fernandez’in de 29 yaşına geldiğini görmek çok acayip Colo Colo’dan beri benim Aydın Yılmaz’ım oldu patlayamadı gitti. Bu turnuvaya inşallah. Güney Amerika’nın yerel efsanesi Edirne’den çıkınca pek tanınmayan ama mükemmel tekniği ile izleyenleri kendisine hayran bırakan Valdivia da dikkatle izlenmesi gerekn oyunculardan. Ama en çok da Pinilla, Atalanta’lı oyuncu Brezilya maçında direkten dönen topu önce sırtına dövme yaptırdı sonra da uğursuz kaleyi stadyumdan çalıp patlattı. ( Bu bölüm bir reklam filminden alıntıdır bknz. https://www.youtube.com/watch?v=OViWIP5zkvw )

Şili’nin henüz Copa America şampiyonluğu bulunmuyor. Kendi evlerinde oynuyorlar ve Zamarano ve Salas’tan sonra hiç bu kadar iyi bir kadroya sahip olmamışlardı şimdi tam zamanı !

MEKSİKA

2014 Dünya Kupası’nda son 16 ekibin arasına kalan Meksika’nın önceliği bu yaz Gold Cup olacak. Konfederasyon Kupası biletini cebine koymak için mücadele edeceği Gold Cup öncesi Copa America Yılmaz Vural’ın Orta Amerika versiyonu Miguel Herrera için hazırlık kampı tadında geçecek. Nitekim kadroda Brezilya 2014’ün yıldızı Ochoa olmayacak. Real Madrid’in küçük bezelyesi Javi Hernandez de Gold Cup için saklanıyor. Diğer izleyemeyeceğimiz yıldızlar ise Guardado, Herrera ve Dos Santos Kardeşler.

Bu kadar eksiğe rağmen Meksika yine de grupta iddialı bir konumda bulunuyor. Kaleyi tecrübeli Corona koruyacak. Defansta Barcelona’dan hatırlayacağımız yaşlanmayan kaptan Rafa Marquez var. Orta Sahada fuleli kanat Medina ve Twente’den Corona yer alıyor. İleri uçta ise Atletico Madrid’in genç oyuncusu Raul Jimenez yıldızını parlatmaya çalışacak.

EKVADOR

Arjantin doğumlu Gustavo Quinteros Ekvador’un Emelec takımındaki çıkışıyla Ekvador ulusal takımının başına getirildi. Copa America kadrosunda en önemli oyuncularından Manchester United’lı Antonio Valencia ve Espanyol’un golcüsü Caicedo sakatlıkları nedeniyle yer alamayacaklar. Bu isimlerin yokluğunda gözler Swansea’li Jefferson Montero ve West Ham’ın golcüsü Enner Valencia’da olacak. Montero Dünya Kupası’nda yapamadığı patlamayı burada yapabilir. Valencia ise takımın lideri durumunda bulunuyor. Dikkat edilmesi gereken oyuncu ise Miller Bolanos Emelec’te 3 maçta 2 gol atan oyuncu turnuvanın sürprizi olabilir.

BOLiVYA

Tarihinde 1 Copa America şampiyonluğu bulunan yüksek rakımıyla meşhur Bolivya, turnuvada en az favori gösterilen ekiplerden birisi. Teknik direktör Mauricio Soria topa sahip olan ve atak futbolu benimseyen bir oyun anlayışıyla sahada olacaklarını söylüyor. Tabii Şili ve Meksika karşısında bu sözünde ne kadar durabilecek merakla bekliyoruz.

Bu aralar Çin Süper ligi’nde boy gösteren Marcelo Moreno kadrodaki en iyi oyuncu. Daha önce Shaktar Donetsk, Gremio, Cruzerio ve Wigan gibi takımlarda boy gösterdi. Takımda izlenmesi gereken oyuncu ise Alejandro Cumachero 24 yaşındaki orta saha oyuncusu Bolivya takımında gelecek vaat ediyor. 1963’te kupayı kazanan ekip 1997’de finalde kaybettikten sonra henüz bir maç kazanamadı en azından bir galibiyet için sahaya çıkacaklar. Ayrıca ülkemizde Mersin İY forması giyen Ricardo Pedriel de Bolivya kadrosunda yer alıyor.

ARJANTİN

Arjantin ileri ucuyla turnuvanın favorisi durumunda gözüküyor. 1993’ten bu yana henüz majör bir kupa kazanamadılar ve geçen yaz Almanya’ya finalde kaybedilen Dünya Kupasının anıları çok taze. Messi ve arkadaşları kupayı kazanarak Uruguay’ı toplamada yakalamak isteyeceklerdir.

Takımın başında Messi’nin kankası Tata Martino var. Kadro ise yıldızlar topluluğu Carlos Tevez juventus’ta geçirdiği harika sezon sonrası tekrar kadroda. Di Maria, Pastore, Lamela orta sahanın kreatif oyuncuları olacaklar. Yükü yine Mascherano ve Gago çekecek gibi duruyor. İleri uçta Messi’ye Agüero, Higuain, Tevez, Lavezzi’den hangisinin eşlik edeceği de sanırım Messi’ye kalacak.

Müzmin defans problemini Valencia’da iyi bir sezon geçiren Otamendi çözebilecek kapasitede, Rojo ve Zabelata bekleri ada’da öğrendikleri şekilde kapatacaklar. Sol taraf kırmızı sağ taraf mavi olacak. Demichelis’siz bir Arjantin tabii ki düşünülemez Garay da yine daha çok eşi ile gündeme gelecek. Grupta bir sürpriz olmaz fakat yarı finaller için Messi’ye yine iş düşebilir..

URUGUAY

Son Şampiyon ve toplamda Copa America’yı en çok kazanan takım olarak Uruguay’ı favoriler arasına yazmamız gerekiyor. Fakat Oscar TAbarez’in talebeleri yıldız forvet Luis Suarez’in yokluğunda biraz zorlanabilirler. Milli takımda özellikle Napoli’deki formuna çıkamayan Cavani artık gol yükünü çekmek zorunda. Stuani de Edinson’a yardımcı olacaktır.

3-4-3 ve 4-4-2 formasyonlarını benimseyen Tabarez Caceres’in sakatlığı Suarez’in cezası ve Forlan’ın emekli olmasıyla taktik düzende bir değişime gidebilir. Bu durumda kilit oyuncular Atletico’nun altın kafası Diego Godin ve Galatasaray’ın kedisi Muslera olacaktır. Yine hızlı çıkılan hücumlarda bek Maxi Perreira ve hücumd Cavani ve Abel Hernandez gibi oyunculara büyük iş düşecek.

PARAGUAY

Paraguay 2011 Copa America’da final oynayarak çok önemli bir işe imza atmıştı. Fakat o kadro 4 yıl daha yaşlandı. Kadroda 100 milli maç sınırını geçmiş 3 oyuncu bulunuyor. Kaleci Villar (Colo Colo), Defans Da Silva (Toluca) ve Santrafor Roque Santa Cruz (Cruz Azul).

Praguay kağıt üzerinde bir dönem önemli işlere imza atmış forvetlere sahip Lucas Barrios (Montpellier), Nelson Valdez (E Frankfurt) ve Santa Cruz fakat 3 oyuncu da formunun zirvesinde değil. Richard Ortiz ise orta sahada iyi bir sezon geçirdi ve takımın önemli oyuncuşarından birisi . Dikkat edilmesi gereken isimse Basel ile Şampiyonlar Ligi tecrübesi yaşayan Derlis Gonzalez. 10 numaralı formasıyla Praguay’ın parlayan yıldızı o olabilir. Top hakimiyeti çok iyi ve gole dönük bir oyuncu olan Derlis potansiyel bir yıldız konumunda. Paraguay demişken de unutulmaz sol bek Kayserispor’lu Toledo’yu saygı ile anıyoruz.

JAMAİKA

Jamaika Orta Amerika’nın davetli kontenjanından ilk kez Copa America’da boy gösterecek. Kadrosunda daha çok İngiltere alt seviye takımlarında oynayan isimler, Amerika ve Kanada’da oynayan oyuncular ve yerel ligde mücadele veren futbolcular var.

Takımın başında Winfried Schafer bulunuyor. Karayip Kupası’nı 6. Kez kazandı ve Venezuela ile Küba’yı mağlup ederek Copa America’ya iyi bir hazırlık dönemi geçirdi. Takımın en önemli oyuncusu şu an bir kulüple sözleşmesi olmayan Rodolp Austin. Orta sahada oynayan Ausitn son olarak Leeds United tarafından serbest bırakıldı. Jamaikanın dikkat çeken oyuncusu ise taxi lakaplı Kamer Lawrance MLS’te oynayan oyuncu henüz global olarak tanınmıyor fakat grup aşamasında bu şansı elde edebilir.Bizim gözlerimiz ise Karabük'lü Luton Shelton'ı arayacak

Jamaika’nın grupta pek şansı gözükmüyor. Ama sürprize açık bir turnuvada biraz hız hiç de fena olmaz.

BREZİLYA

Kendi evinde düzenlediği iki Dünya Kupası’nda da ulusal yasa neden olan Seleçao geçen yazın kara bulutlarını dağıtmak zorunda. Normalde pek de önemsenmeyen Copa Amerika Dünya Kupası hezimetini unutturmak için çok iyi bir fırsat olacak. Dunga’nın tekrar göreve gelmesiyle Scolari döneminde kadroya alınmayan oyunculara önemli görevler verildi. Danilo, Miranda, Filipe Luis ve Firmino Brezilya kadrosunda kendilerine yer buldular. Forvet pozisyonunda tecrübeli Tardelli, genç Firmino ve eski süperstar Robinho Fred ve Jo’nun yerine kadroya girdiler. Yine kaleci Julio Cesar pek de fena bir sezon geçirmemesine rağmen yerini eski Trabzonspor’lu Jefforson’a bırakmak durumunda kaldı.

Birçok isim değişti fakat takımın değişmez tek bir oyuncusu var. O isim Pele’nin rekorunun talibi, youtube yıldızlığından La Liga starına dönüşen Neymar JR. Dan başakası değil. İstatistikler Neymar için çok mühim o yüzden rakibin kim olduğuna bakılmaksızın onun her maçı izlenebilir.

Brezilya 2007’den beri Copa America’yı kazanamıyor 2007’de takımın başındaki isim ise şu anki antrenör Dunga’dan başkası değil. Tarih tekerrürden ibaretse Messi’nin takım arkadaşına dikkat etmesi gerekiyor.

KOLOMBİYA

Valderrama’dan sonra Kolombiya takımı ilk kez bu kadar popüler. Dünya Kupası’nda çeyrek final yaptılar ve gol kralı çıkardılar. Forvetlerinin hepsi üst düzey. Santrafor Bacca Sevilla ile ikinci kez Avrupa Ligi’ni kazandı. Jackson Martinez Porto’da durdurulamıyor. Falcao eski günlerine dönmenin peşinde Copa America’yı bir fırsat olarak görüyor. Luis Miguel ve Roma’lı Ibarro da cabası. Fakat Dünya Kupası’nda Kolombiya’nın forveti saydığım bu isimlerden hiçbiri değildi. Jose Pekerman santrafor olarak tandık bir isim eski Trabzonspor’lu Teofilo’yu kullandı. Bu kez Teo’nun işi pek kolay olmayacak gibi.

Chelsea’li Cuadrado, genç star Quintero, İnter’in dinamosu Fredy Guarin gibi isimler de orta sahada önemli rol üstlenecekler. Kolombiya isminden çok söz edilen defans oyuncusu Balanta, tecrübeli Zuniga ve Zapata ve Arsenal kalesini koruyan Ospina gibi isimlerle defansif açıdan da gayet iyi durumdalar. Brezilya grup aşamasında dikkatli olmak zorunda James ve çetesi hiç de yabana atılır cinsten değil.

PERU

Peru Arjantin’li teknik adam Ricardo Gareca yönetiminde güçlü Kolombiya ve Brezilya’nın ardında Venezuela’ya geçilmemeye ve en iyi iki 3. Den birisi olabilmek adına puanlar toplamaya çalışacak. Dikkat çeken oyuncular Paolo Guerrero, Pizarro ve Farfan. Ayrıca Peru’da Galatasaray’ın da transfer listesinde bulunan Carlos Zambrano görev yapmakta. Gruptan çıksalar bile işleri pek kolay olmayacak.

VENEZUELA

Venezuela futbolda güzellik yarışmalarındaki başarısından uzak olsa da sürpriz biçimde başarılı futbolcular yetiştiren ve ihraç eden bir ülke. Grupta Peru ile 3. Lük mücadelesi vermesi bekleniyor. Fakat Peru’ya göre daha formda oyunculara sahipler ve sürpriz yapabilirler.

Defanslarında A Bilboa’dan hatırlayacağımız Amorebiata tecrübesiyle ön plana çıkıyor. Bask oyuncu alt yaş kategorilerde ( u-21’e kadar) İspanya forması giymesine rağmen milli takım tercihini doğduğu ülke olan Venezuela’dan yana yaptı. Orta sahada Balıkesirspor’da göze hoş gelen oyunu ve attığı gollerle göze çarpam Ronald Vargas’ı izleyeceğiz. Ona eşlik edecek isim ise bir duran top uzmanı Juan Arango olacak. Mallorca’da Güiza’yı bile gol kralı yapan usta ayak M’gladbach’ta da istikrarlı oyununu devam ettirmişti. Arango ve Vargas’ın besleyeceği isim ise şu sıralar Rusya’da gollerine devam eden Salomon Rondon kağıt üzerinde hiç de fena olmayan ve skoru değiştirebilecek oyunculara sahipler belki de bu turnuvanın sürprizi onlar olacaklar

FİKSTÜR

*Turnuva Türkiye’de Tivibu ekranlarından yayınlanacaktır.

*Şili ile Türkiye arasında 6 saatlik bir zaman dilimi vardır.

SAKARYASPOR - BB ERZURUMSPOR MAÇININ ÖYKÜSÜ

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Thu, 21 May 2015 08:23:00 +0000

Melekler ve Kumarbazlar filminde hasta Sakaryaspor’lu Selami 17 Ağustos depremi sonrası bunalımdadır. Kötü giden hayatında tutunduğu tek dal şehrinin takımı kalmıştır. Ne yazık ki bu dönemde yeşil siyahlıların da Selami’den aşağı kalır yanı yoktur. Takım, deprem sonrası tıpkı Selami gibi eski günlerini özlemle yad etmektedir. Hayatında bir çıkış arayan genç adam filmin bir sahnesinde Sakaryaspor’a seslenirken aslında kendisine sesleniyordur: “İyi olacaksınız oğlum iyi, düzeleceksiniz. Geçecek lan bu kâbus dolu günler. Efsane Sakaryaspor geri dönecek. Ah buraya yazıyorum”

İnsan büyük bir travma geçirdikten sonra asla eskisi gibi olamaz. İyi günleri ve geçici mutlulukları olabilir ama aklının bir köşesinde o kötü günlerin izleri mutlaka kalır. Sakaryaspor’un da kısa dönemli güzel günleri oldu. 99 sonrası iki kez Süper Lig’e çıkma başarısı gösterdiler. Fakat bu çıkışlar kurumsal bir yönetim başarısından çok antrenör-oyuncu grubu ve şehrin takım için bütünleşmesinin eseri oldu. Süper ligde bütçelerin konuştuğu bir ortamda amatörce yönetilen bir takım efsane de olsa tutunamazdı/tutunamadı. Son olarak 2006/07 sezonunda Franco Cangele ve kaleci Martinez’li kadrosuyla Süper Lig’de boy gösteren Tatankalar o seneden itibaren serbest düşüşe geçtiler.

2014/15 sezonunda 3. Lig 3. Grupta mücadele veren “Anadolu Güneşi” lige çok iyi başlamasına rağmen sezonun sonunu getiremedi ve umutlarını play off’lara bıraktı. Taraftarlar 8 puan önde lider durumdaki takımın sezon içindeki bu düşüşünü para için satılan 3 oyuncaya bağlarken sorumlu olarak gördükleri yönetimi sert bir dille eleştirdiler hatta işi tesisleri basmaya kadar götürdüler. Bu olay Tatankalar’ın Türkiye’de kemik bir seyircisi olan, futbol şehri olarak görülen ve taraflı tarafsız herkesin saygısını kazanmış güzide kulüplerini 3. Ligde mücadele etmeye zorlayan yönetime haklı tepkilerinin yanlış bir uygulamasıydı. Yapılan eylemin savunulacak bir tarafı olmadığı gibi olumlu bir getirisi de olmadı. Fakat taraftarın asıl amacı kulübün sahipsiz olmadığını henüz her şeyin bitmediğini efsanenin yerinin 3. Lig olmadığını kulübün geçici sahiplerine hatırlatmaktı ve bunu da başardılar.

Normal sezonun bitimiyle play off’a kalan Sakaryaspor’un rakibi BB Erzurumspor oldu. Sakarya’da oynanan son maçta ev sahibi ekip 1-0 önde götürdüğü maçta beraberliğe razı olunca ortalık karışmış seyirci sahaya girmiş ve Sakaryaspor ceza almıştı. Yakın dönemdeki bu olay, play off öncesi maçın tansiyonunun artmasına neden oldu. Erzurum’a giden Sakaryaspor taraftarı stada alınmadı ve daha önce yerel bir kanaldan yayınlanacağı açıklanan maçın canlı yayını iptal edildi. Tüm olumsuzluklara rağmen yeşil siyahlılar Bayburtspor’un konukseverliğinde çıktıkları BB Erzurumspor deplasmanından avantajlı sayılabilecek 0-0 ‘lık skorla Adapazarı’na dönmesini bildi.

Final öncesi son maçı kendi seyircisi önünde oynayacak olan takım, memleketim Sakaryaspor olunca bana da bu önemli maçı yerinde takip etmek düştü. Biletlerin tükenme ihtimaline karşı Tatankalar’ın yanında yerimi önceden ayırttım. Ozanlar’dan Belediye’ye yürüyerek esnafın maç muhabbetleri arasında Orhan Camii’ne ulaştım bu sırada hemen karşıda Belediye’nin önünde maçtan 2 saat önce taraftarlar toplanmış halka ufak bir gösteri yapıyorlardı. Yeterli sayıya ulaşılınca bayraklar ve flamalarla süslenmiş Çark Caddesi’nden “caddenin hakkını verin” nidaları arasında muhteşem tezahüratlar ve halkın da desteğiyle stada doğru yürüyüş başladı. Esnaf da zaman zaman bestelere destek verirken genç amigolar da halk içinde küfürlü bestelerin söylenmemesine dikkat ettiler. Okullardaki çocuklar tellere tırmanmış “ağabey bizi kaçırsana” diye yalvarırken bir yandan da tezahüratlara eşlik ediyorlardı. Teyzeler de “aferin yavrularım” diyerek coşkulu kalabalığa destek çıkıyordu. Bu muhteşem atmosferde seyirci potansiyeli olmayan müessese ve Belediye takımları yerine şehir takımlarının Süper Lig’de olmasının lige ne denli renk katabileceğine tekrar tanıklık ettim.

Tatankalar stada girdikten sonra ben de esnafa ve kısmen daha sakin bir iki taraftarla sohbet etme şansı yakaladım. Taraftarlar genel olarak takımdan pek memnun değiller. Finale çıkılsa dahi işlerinin çok zor olduğunun farkındalar. Hepsi takımı çok iyi tanıyorlar ve gerçekçiler. Kardeş takım Göztepe gibi iyi bir bütçe olmadan gelecek başarının geçici olduğunu biliyorlar. Bu nedenle şehrin ileri gelenleriyle, emniyetle konuşuyorlar takım için para kaynağı arıyorlar. En yakın örnek olarak emniyetten pasaport vb işlerde takıma komisyon ayrılmasını talep etmişler. Şehrin bir bütün olduğunu ama “paralı bir başkan olmadan” kalıcı bir başarının zor olduğunu belirtiyorlar.

Hakan Şükür, Aykut Kocaman, Engin İpekoğlu, Tuncay Şanlı, Mustafa Pektemek, Oğuz Çetin ve ismini sayamadığım birçok ünlü oyuncunun çimlerinde top koşturduğu emektar Sakarya Atatürk Stadı’na girme vakti geldi. Maç köftecilerinin arasından geçip turnikelerden geçerek mabedin içine giriyorum. Sezonun son iç saha maçında stad gelin gibi süslenmiş. Mesai saati olmasına rağmen tribünlerin hepsi dolmuş. Merdiven boşluğu adlı kavram Adapazarı’na henüz uğramamış. Takım lehine, düşman kardeş Körfez aleyhine bestelerle maç başlıyor. İki takımda dengeyi bozmakta zorluk çekerken ilk yarıda Sakaryaspor’da takımın en iyisi Özgür Kedikli’nin sakatlığı can sıkıyor. 90 dakika boyunca eşitlik bozulmazken uzatmaların ikinci yarısında Burak Göksel’in 107. Dakikada gelen golü Sakaryaspor’u finale taşıyor. Maç sonunda yaşanılan sevinç taraftar ve oyuncuların bütünleşmesi görülmeye değer.

Saha içine dönersek 1997 doğumlu Burak Bekaroğlu ve Abdülkadir Akyıldız dikkat çeken isimlerdi. Özellikle henüz 18 yaşındaki stoper Burak Bekaroğlu’nun gelecekte ismini daha çok duyabiliriz. Santrafor Gökhan Yazıcı takım için ne denli önemli bir oyuncu olduğunu bu maçta bir kez daha kanıtlıyor. Kaleci Yavuz’a da ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Süper Lig tecrübesini tüm takıma yansıtan tecrübeli eldiven galibiyetin mimarı oluyor.

Maç sonunda taraftar kutlamaları yine çark caddesinde yürüyerek yaptı. Kısa zamanlı trafiği engelledikleri dönemde bile hiçbir sürücünün şikayet etmemesi hatta kornalarla kutlamalara destek vermeleri de ayrı bir güzellikti. Eve dönerken atkımı gören esnafın maçın skorunu bilmelerine rağmen sevinçlerini paylaşmak için “kaç kaç bitti kazandık mı?” Maça gelemeyen gençlerin “Hafız stad dolu muydu?” Bahçesinde oturan yaşlı amcaların “bizimkiler kazandı mı yeğenim oh oh iyi” reaksiyonlarıyla galibiyet sevincini yaşayarak yağmur altında dönüş yolunu keyifle bitirdim.

Sakaryaspor’un finaldeki rakibi Ankara Demirspor oldu. Yeşil siyahlılar ligde iki maçta da yenildiği rakibiyle İzmir’de karşılaşacak. Tatankalar, şüphesiz kardeş takım Göztepe ve cefakar taraftarının desteğiyle Ege’deki finalde kendi sahasında gibi hissedecek. Ankara Demir gibi güçlü bir ekip karşısında işleri çok zor ama “Henüz Ölmediler”…

Kanlı Elmas / Edin Dzeko'nun Hikayesi

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Thu, 14 May 2015 07:51:00 +0000

Edin Dzeko ve model/aktris kız arkadaşı Amra Silajdzic

Edin Dzeko ismini ilk kez İnönü’de Türkiye Bosna-Hersek arasında oynanan maçta duymuştum. Gelecek vaat eden uzun boylu bir santrafordu. 27. Dakikada attığı golle hava toplarında etkili olacağının sinyalini vermişti. Kariyerinin maksimum olarak Muslimovic seviyesinde seyredeceğini düşünüyordum ama Zeljeznicar’dan Manchester City’e uzanan yolculuğu sonrasında kendimi bu genç adamın formasını Bosna’dan sipariş ederken buldum.

Bosna’da 1990-95 yıları arasında yaşanılan orantısız savaş ve Boşnakların beklentileri doğrultusunda tıpkı dünyanın geri kalanı gibi yeterli diplomatik ve askeri yardımı yapamamış olmamız bu toprakların vefakar insanlarına her zaman bir sorumluluk duygusu ve sempatiyle bakmama neden olmuştur. Bu sebepten bir Boşnak’ın dünya çapında başarılı olmasının yaşanılan trajedinin unutulmaması ve tekrarlanmaması açısından önemli olduğunu düşünüyorum. (Her ne kadar Dzeko artık savaş sorularından bıkmış olsa da)

Balotelli'nin sevincinin nereden geldiği belli oldu

Edin Dzeko 1986 yılında başkent Saraybosna’da dünyaya geldi. Futbol çocukluğundan itibaren hayatında önemli bir yer tuttu. İtalya liginin revaçta olduğu dönemlerde duvarında AC Milan’ın efsane forveti Ukrayna’lı Shevchenko’nun posteri asılıydı. Fakat 90’ların başında Bosna’daki ortam bir çocuğun futbol oynaması için pek müsait değildi Büyük Sırbistan idealindeki Slobodan Milosevic ve onun Bosna’daki uzantıları Ratko Mladic ile R Karadzic tarihin gördüğü en büyük insanlık ayıplarından birini işlemek üzereydi. Saraybosna kuşatma altındaydı ve bombaların nereye düşeceği belirsizdi.

“ZOR BİR ÇOCUKLUK GEÇİRDİM”

Dzeko en zor zamanlarda Bosna'daki çocuklara hayaller kurduruyor Foto:Velija Hasanbegovic

Sokakta futbol oynarken en sevilmeyen an annelerimizin ismimizi tüm sokağa haykırarak bizim için maçın son düdüğünü çaldıkları andır. Bazen 5 dakika daha diye diretsek de mecbur evin yolunu tutarız. O gün annesi eve çağırdığında Dzeko da aynısını yaptı ve evin yolunu tuttu. Eğer annesini dinlemeseydi muhtemelen şu an Bosna’nın elmasını tanımıyor olacaktık. Kısa bir süre sonra çocukların top oynadıkları mevkiye bir bomba düştü. Dzeko’nun arkadaşlarından bazıları hayatını kaybettiler. Edin Dzeko evinden taşınmak durumunda kaldı ve büyükannesinin evinde 15 akrabası ile savaşın bitmesini bekledi. O günlerden bahsetmeyi pek sevmese de geçmişini de asla unutmadı. Dünya Kupası öncesinde yaşanan sel felaketinde ülkesine yardımı bir borç bildi ve yardım çalışmalarında öncü oldu. Bosna ve Sırp kardeşliği gibi iddialı bir isim altında hayır kurumu vesilesiyle yardım maçında toplanan paranın Sırbistan ve Bosna’daki ihtiyaç sahiplerine gitmesini sağladı. Bu vefakar adam sadece futboldaki hünerleriyle değil yaptığı iyiliklerle Bosna halkının gözünde bir idol oldu.

2014 Brezilya Dünya Kupası’na giden kadroda yalnızca iki isim savaşın tanığıydı. Kadro incelendiğinde oyunculardan iki kişi hariç diğerlerinin savaş nedeniyle başka ülkelere göçmek zorunda olduğunu fark ediyoruz. İki Edin ise kendi topraklarında açlığın korkunun yokluğun ne demek olduğuna bizzat şahit oldular. Şimdilerde İstanbul Başakşehir’de oynayan Edin Visca ve Edin Dzeko savaş zamanını ülkelerinde geçirdiler. Dzeko bir röportajında “hiçbir şeyden korkmuyorum” demişti. Korkacak bir şey kalmadığından olsa gerek. Bombardıman altında futbol oynayan çocuk için futbolun içindeki diğer baskı unsurlarının pek de etkili olmasını düşünmek zaten abes olur.

ELMAS IŞILDIYOR

oturanlardan soldan dördüncüye dikkat

Dzeko, kariyerine 2003 yılında Bosna’nın FK Sarajevo ile iki büyüğünden birisi olan ülkemizdeki Adana Demir, Ankara Demir’in muadili demiryolu takımı Zeljeznicar’da başladı. Antrenör Jiri Pilsek’in yönetiminde uzun boyuna rağmen teknik kapasitesinin yüksek olmasından dolayı forvet arkası yaratıcı orta saha olarak oynuyordu. O dönemde Dzeko’nun bu denli bir yıldız olması beklenmiyordu hatta kendisiyle “Kloc” -elektirk direği- diyerek alay ediliyordu. Hayatını değiştiren olay antrenörü Pilsek’in Çek takımı FK Teplice’ye gitmesi oldu. Pilsek eski oyuncusunu takımında görmek istedi ve €25.000’yu gözden çıkardı. Zeljeznicar yönetimi kendilerine piyango vurduğunu düşündü fakat kaçan balığın büyük olduğunu fark edemediler.

Çek Cumhuriyeti’nde Dzeko kendisini geliştirdi. Attığı goller ve oynadığı oyunla Çek Federasyonunun da dikkatini çekti. Kendisine Çek Cumhuriyeti için oynanması teklif edildi fakat Dzeko Bosna için oynamak istiyorum diyerek bu teklifi reddetti. Dzeko’nun yetenekleri artık FK Teplice için fazla geliyordu Avrupa’nın önemli kulüpleri transfer tekliflerinde bulundu. Kazanan €4 milyonluk teklifle VFL Wolfsburg oldu.

Dzeko-Misimovic-Grafite o dönem Almanya'nın altını üstüne getirdiler

Wolfsburg’da forvetteki partneri Grafite ve Milli Takım’dan arkadaşı Misimovic ile harika bir hücum hattı oluşturdular. Bayern Münih imparatorluğunu çökerten üçlü 2009 yılında şampiyonluk ipini de göğüslemeyi başardı. Dzeko bu sezonda toplam 36 gol atarak Ballon d’Or sıralamasında 9 oldu. Bu başarısına 96 maçta 59 atarak kulüp tarihinin en golcüsü unvanını ekledi. Partneri Grafite ile birlikte Gerd Müller ve Uli Hoeness’i geçerek tarihteki en iyi ikili oldular. Almanlar da parıldayan elmasa kayıtsız kalamadılar ve vatandaşlık teklifinde bulundular. Dzeko’nun hayalleri ise çok farklıydı. Almanya ile Dünya Kupası’nı kazanabilecekken Bosna’yı tarihinde ilk kez Dünya Kupası Finalleri’ne götürmeyi tercih etti.

ADA GÖRÜNDÜ

Manchester City tarihi anlatılırken onun ismi sıkça anılacak

Arap sermayesinin devreye girmesiyle Premier lig’de hatırı sayılır bir yer edinen Manchester City’nin patronu Roberto Mancini, Almanya’da parlayan bu elmasa daha fazla kayıtsız kalamadı ve £25 milyon karşılığında Dzeko’yu mavilere transfer etti. Edin mavilerin kazandığı 2011 FA Cup ve 2012’de 52 yıl sonra gelen efsanevi lig şampiyonluğunda başrol oynadı. Dünya futbol tarihinde efsane maçlar arasına giren City-QPR maçında bütün ümitler tükenmişken uzatma dakikalarında skoru dengeye getiren golü attı ve şehrin yıllar sonra maviye boyanmasına katkı sağladı. Manchester’da bulunduğum sürede taraftarların sevgisini de kazandığını ve en çok söylenen tezahüratta da Dzeko’nun yer aldığını belirtmeden geçemeyeceğim. Tüm kutlamalarda Bosna Bayrağını yanından eksik etmedi.

Edin zirvede de geçmişten dersler çıkararak gelecek nesillere en güzel öğütleri kendi davranışlarıyla verdi. Takımda Sırp Kolarov, Karadağ'lı Jovetic gibi isimlerle arkadaşlığını her platformda gösterirken kendi yaşadığı acıları kalbine gömdü. Unicef elçisi olarak da ülkesine hizmet veren Dzeko bu kapsamda okul ziyaretlerinde bulundu. Bosna’ya yaptığı okul ziyaretlerinde çocuklara “ İsimlerinizin ne olduğu, etnik kimliğiniz ya da dininiz önemli değil önemli olan insanlığınız ve huzurlu biçimde birlikte yaşayabilmenizdir” diyerek sahip oldukları barış ortamının değerini bilmeleri gerektiğini hatırlattı.

Unicef programından yeni Dzeko'larla

Dzeko ve arkadaşları Bosna’yı tarihinde ilk kez Dünya Kupası’na götürürken halkı da ilk kez bu denli bütünleştirmeyi başardılar. Bosna Sırp’ı Misimovic’in asistlerinde Müslüman Dzeko’nun attığı gollere beraber sevindiler. Zafer sonunda gelen bu birliktelik kısa süreli de suni de olsa insanı mutlu ediyor en azından gelecek için umut veriyor.

Dzeko’nun Ada serüveni bu günlerde pek istediği gibi gitmiyor Super-Sub (Harika Yedek) olmak onun kalitesinde bir oyuncu için uygun bir görev değil. Avrupa’da her hangi bir takıma gidip o takımı zirveye çıkaracak yetenekte bir oyuncunun benchte beklemesi futbola ihanettir. Belki de kendisinin kardeş ülke Türkiye’de oynama zamanı gelmiştir.

Manny Pacquiao vs Floyd Mayweather Jr. / Galli Hoca vs Irish Hoca

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Thu, 30 Apr 2015 10:40:00 +0000

Boks, benim için son döneme kadar her Türk genci gibi Muhammed Ali, Mike Tyson ve Rocky serisi üçgeninde geçen bir mevzuuydu. Tyson ve Sinan Şamil Sam sebebiyle zaman zaman ağır siklet karşılaşmalarını seyretsem de boks konusunda kendime gayet vasat bir izleyiciyim diyebilirim.

Kadim dostum KH. Fadiga’nın STSL, TBL, Premier Lig, Nba, Euroleague, Wimbledon ve bilumum spor organizasyonları yetmezmiş gibi Bilgehan Demir ile cumartesi boks/ kick boks gecelerine beni de dahil etmesiyle kendimi bir anda Badr Hari’ler ve Floyd Mayweather’ların içinde buldum. Birkaç haftalık seans sonrası olay kafamda şekillendi. Sonrasında sporu sevmek için kendime kahramanlar ve destekleyeceğim adamlar buldum. Favori kickbokscum Fas’lı şişman adam İsmail Lazaar ve favori boksörüm Filipin’li efsane MannyPacquiao oldu.

Aslında boksun ağır siklet hariç izlenmeye değmez olduğunu düşünüyordum ta ki Manny Pacquiao ile tanışıncaya kadar. Kendisi yeni takip edilmeye başlanan bir sporda kahraman olarak benimseyebileceğiniz kişinin tüm özelliklerine haiz. Boks gecelerinin müdavimi KhFadiga ise Manny Pacqiao’nun can düşmanı kötü adam Floyd Mayweather Jr hayranı kendini bilmez bir arkadaşımızdır bilginize...

Yıllardır kendi kulvarlarında dünyanın en iyisi olarak gösterilen iki boksörün 3 Mayıs’ta karşılaşacağını öğrenince tarihi anın anısına biz de bir maç yapmak istedik. Gerçekleşmemesi üzerine dahi onlarca makaleler yazılan Manny vs Money maçı için taraflarımızı seçtik. Bu seçimi yaparken de kendimize göre bazı sebeplerimiz oldu. Bu nedenler ışığında efsane maç öncesi kendi sebeplerimizin geçerliliği üzerinden bir maç yaptık. Kazananı ise okuduktan sonra siz belirleyin.

Neden Manny Pacquiao/ Galli Hoca @trickylion

1-) Karakteri

Pacquiao ring içinde agresifliğinin aksine dışarıda melek gibi (Emre Belözoğluyla karıştırılmasın ringde agresif olmak iyi bir şeydir.) Yardım kuruluşlarına olan katkısı, Filipinler’de bir halk kahramanı gibi görülmesi, ülkesini düşünerek politika vasıtasıyla halka yardım etmek istemesi bizlere Pac Man taraftarı olmak için güzel nedenler sunmakta

2-) Dövüş Stili

Manny Floyd gibi bir namağlup değil hayatı boyunca yenilginin ne demek olduğunu küçük yaşlardan itibaren öğrenmiş yere düştüğünde nasıl kalkabileceğini yaşayarak tecrübe etmiş bir isim. Manny kategorisinde Klitschko’la gibi fiziki üstünlüğe de sahip değil onun sahip olduğu şey hızı ve kocaman yüreği.. Yumruktan korkmuyor ve rakibinin sürekli üstüne gidiyor tıpkı taraftarlarının istediği gibi. Savunma üstadı Floyd’un aksine tam bir taramalı tüfek olan Pac Man Mike Tyson tarzı göze hoş gelen bir dövüşçü Money ise Lennox Lewis olarak nitelenebilir.

3-) Gösterişçi değil Mütevazı

Flyod Money Weather dünyanın en çok kazanan sporcusu olmasını insanların gözünün içine sokmakta bir sakınca görmüyor. Şiddeti fazla kaçırıp hapise düşebiliyor. Kendisini sanki haddiymiş gibi Muhammed Ali’den daha büyük görebiliyor. Vlad Klitschko’nun “ben hala kendimi eski ağır sikletşampiyonlarla karşılaştıramıyorum” açıklamasını düşünürsek Floyd’un saçmaladığını görebiliriz. MannyPacquiao kendisine gelen desteklere teşekkür ederek sakin tavrını koruyor.

4-) Bana arkadaşını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim

Manny Pacquiao son olarak gelmiş geçmiş en büyük boksör Muhammed Ali’nin de desteğini kazandı. Ali, Pac Man’in hayır işlerini takdir ettiğini Floyd’un bahisler ve gösteriş için para saçmasının tasvip edilemez olduğunu belirtti. Ayrıca dövüş stili olarak da Pacquiao Ali’ye daha yakın. Floyd’un arkadaş çevresine baktığımızda ise daha çok Justin Bieber, Lil Wayne ve Kanya West tarzı adamları görüyoruz.

5-)Guardı inmiş adama yumruk atılır mı ?

Floyd Mayweather Ortiz maçında özür dilemeye gelen rakibinin yüzünün ortasına yumruğu attığında maçı kazanırken milyonları kaybetti. Bu milyonlar para değil insanların desteğiydi. Korunmasız adama vurmak bizim kültürümüzde pek hoş karşılanmaz. Manny tüm maçlarında adil dövüşmüştür. Hatta Bradley maçında hakemlerin adaletsizliğine ikinci maçta kendi adaletiyle karşılık vermiştir. Sıra Money’de

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Neden Floyd Mayweather? Irısh Hoca / @cihan_tekin

Cumartesi gecesi yaklaşırken dostum Cihat ile o saatte ayakta kalma stratejileri üzerine konuşuyoruz. Heyecan dorukta, maçı kaçırmak boks sevdasına bir ihanet sayılır. Tarihin kült maçlarından biri değil belki, (çünkü savaş-dövüş kültürü genelde sosyolojik-siyasi bir background gerektirir) ama en çok beklenen maçlarından biri olabilir.

Benim desteklediğim tarafta undefeated, 5 siklette dünya ve sosyal medya şampiyonu, mütevazılıktan bir hayli uzak, Cristiano, JustinBieber ve birçok sosyetik ismin kankisi, darphane Floyd var. Cihat’ın Pacman sevdasını 8 siklette dünya şampiyonluğunun yanısıra klasik Türk romantizmiyle kısaca açıklayabiliriz, halk kahramanı olması, Floyd gibi gösterişçi bir adam olmaması ve ağzından eksik etmediği “Tanrı” kelimesi Pacman’i Cihat’a yakınlaştırmaya yeter. Kendisi de bu maçı kaybetse dahi 120 milyon kazanacak hatırlatalım. Ayrıca 1000’e yakın bileti de ailesi için tahsil etmiş durumda.(1000 bilet yanılmıyorsam 3 milyon$ civarı yapar.)

Floyd,Juan Manuel Marquez, MiguelCotto ve son olarak da 2007’de “Golden Boy” Oscar de la Hoya karşısında rüştünü ispatlamış tartışmasız bir şampiyon olsa da, Pacman’le karşılaşmaları belki de tarihte yerini efsaneler arasına tam anlamıyla sokmasını sağlayacak maç olacak. Muhtemelen de Floyd’un son maçı. Savunma sanatına gönül vermiş biri olarak Floyd’un oyun karakteri, zekası, kontraları ve oyun kontrolü tabii ki beni de büyülemiş durumda. Kemeri almak için onu yenmeniz gerek, ona vurmanız gerek ve Floyd bunun gerçekten farkında. Ona saldırırken belki de 4 5 kere düşünmek gerekiyor. En güçlü yanı rakibin atak dönüşünde attığı kontraları. Genellikle puan toplayıp, çok risk ve darbe almadan kazanmayı alışkanlık haline getirmiş bir isim. Bazı insanlar şampiyonlardan hızlı nakavtlar beklerken benim boksa bakışım bu şekilde.

Karşımızda hızlı boks, beklenmedik yumruklar, hücum ekolü var. Pacman’in hızına yetişmek zor, maç gerçekten ortada görünüyor. Floyd için namağlup olmak tarihte hatırlanması için yeterli olabilir ancak gerçek bir efsane olabilmesi için kendi sikletinin en iyilerini yenmesi gerektiği de bir gerçek. Pacman’i yenmek bu açıdan da çok önemli bir fırsat. Aynı sikletin iki zıt boksörü, en iyiler karşı karşıya…

500 milyon dolarlık bir gece, bize düşen arkamıza yaslanıp sert kahveleri yanımıza alıp o tarihi dakikaların keyfini çıkarmak. Paranın gölgesindeki bu maçta benim favorim paraya tapan adam…

Milli ! Takım

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Fri, 27 Mar 2015 13:09:00 +0000

Milli takım araları artık birçok futbolsever için çabucak geçmesi istenen günler olarak algılanıyor. Hele de bizimkisi gibi bir milli takıma sahipseniz... Milli kelime anlamı olarak milletle ilgili, millete özgü anlamlarına geliyor. Bizim Milli takımımızın maalesef artık millete özgü bir yanı kalmadı.

Milli heyecanımızın da futbol sevgimiz gibi hem kendimiz hem de global ölçekte “overrated” değerinden fazla görüldüğü kanaatindeyim. Milli maçlara tek tip formayla gitme becerimizin bir türlü gelişememesi de bunun en basit örneğidir. Ülkemizde tararfarlık milli takımdan önce geliyor olsa gerek tuttuğumuz takımın formasını giyerek milli maça gitmek daha cazip geliyor. Ama televizyonda Hollanda’yı turuncu ağırlıklı tribünler önünde izlerken de bakın adamlar yapıyor demekten de kendimizi alamıyoruz.

Hollanda maçı öncesi çağrılan aday kadroda öyle isimler var ki değil milli takım kendi takımlarında bile oynamaları soru işareti. Hangi kriterlere göre kimler tarafından seçiliyor bilinmez ama kaybolan milli heyecanı geri getirecek oyuncu grubunun bu aday kadro olmadığı düşüncesindeyim. Olası bir Hollanda galibiyeti de bu fikrimi değiştirmeyecek.

Oyuncu bazında tabii ki kim seçilirse seçilsin bu isim neden alınmadı diye bir tartışma yapılacak ama öyle fahiş öyle enteresan seçimler yapılıyor ki insan seçimlerdeki adaleti sorgulamadan edemiyor. Şu an Türkiye’nin tartışmasız en iyi yerli stoperi olan Egemen’in kadroda dahi olmayışı büyük bir skandaldır. Egemen’in yerine alınan oyuncular kendi takımlarında bile kimi zaman ilk tercih olmazken bu seçime akıl erdirmek mümkün değildir. Bir Galatasaray taraftarı olarak Hakan Balta, Hamit Altıntop, Umut Bulut gibi isimlerin milli takımı hak edecek hangi performansı hangi maçta sergilediğini merak ediyorum. Özellikle Hakan Balta’nın son Kasımpaşa maçında teknik yetersizliğinin ve yavaşlığının kabak gibi ortaya çıkmasına rağmen milli takıma alınması fiyaskodur.

Mert Günok Fenerbahçe’de Volkan’ın yedeğiyken nasıl oluyor da Milli takıma Mert çağrılırken Volkan çağrılmıyor. Sebep davranış bozukluğu ise Gökhan Töre ve Emre Belözoğlu’nun takımda işi ne? Ömer Toprak saldırıya maruz kaldığı için mi cezalandırılıyor ? Nadir Çiftçi sakatlığı olmadığı zaman Umut Bulut'tan kötü mü yoksa formsuz mu? Muhammed Demir ne zaman bu kadronun bir parçası olabilecek?

Her dönemde Milli Takım kadroları tartışma konusu olmuş dışarıda kalan iyi oyuncuların haksızlığa uğradığı konuşulmuştur. Tayfun’un 2002 Dünya Kupası kadrosunda olmayışı sonrası yaptığı telefon bağlantısındaki üzüntüsünü paylaşmamak olmaz ama bu dönemde yaşanılan süreç tamimiyle anlamsız ve adaletsizdir.

Hak edenin formayı aldığı, hatır gönül işlerinin bir kenara bırakıldığı bir Milli takımı kendi takımının formasıyla da olsa tüm Türkiye’nin destekleyeceği düşüncesindeyim. Ama bu düzen içinde kendi Milli oyuncusunu ıslıklayan seyircileri görmeye devam edeceğiz gibi gözüküyor. Başarı bekleyenler içinse; “Adaletin olmadığı yerde başarı olmaz”

F1 ve tarihi rekabetleri

noreply@blogger.com (Galli Hoca) — Thu, 26 Mar 2015 09:45:00 +0000

Formula 1 motor sporlarının şahı ise bu durumun oluşmasında araçların, pistlerin, takımların kalitesi kadar pilotlar arasındaki rekabetler de rol oynamıştır. Özellikle eşit şartlarda yarışan aynı takımın pilotlarının rekabetleri takımın kime öncelik verdiği taraftarları kimin arkasına aldığı konularında tartışmaya mahal verirken rekabetin de dozunu arttışmıştır. Kimi zaman da yarışçıların zıt karakterleri ve sürüş şekilleri onları diğerlerinden farklı yapmış ve sporun geniş kitlelere ulaşmasını sağlamıştır.

Lauda vs Hunt

2015 Malezya Grand Prix’si öncesi bu rekabetlerden bazılarını ele alan telegraph’a saygılar sunarak devam ediyoruz. (filmi izlemediyseniz spoiler barındırır) İlk olarak Rush filmiyle akıllara kazınan Niki Lauda ve James Hunt rekabeti gözümüze çarpıyor. Disiplinli ve pragmatist yaklaşımıyla Lauda’nın karşısında kontrol edilemeyen, eğlence düşkünü ama bir o kadar da korkusuz bir yarışçı olan James Hunt’ı görüyoruz. Tıpkı filmde Lauda’nın dediği gibi Hunt asla gerçek bir şampiyon olamadı birkaç yarış kazandı çünkü agresifti ama tüm sezonda Lauda’nın kalitesine yaklaşması imkansızdı. James Hunt’ın şampiyon olduğu sezonda Niki Lauda’nın feci bir kaza geçirerek sezonun bir bölümünde yarışamadığını ve mucizevi biçimde geri dönüp son yarışa kadar şampiyonluğu kovaladığını belirtmek gerekiyor. Nitekim son yarışta yağmur nedeniyle Lauda yarıştan çekilmiş Hunt da bu sayede şampiyonluğa ulaşmıştır.

Senna vs Prost

Senna genç bir sürücü olarak Monaco’da Prost’u geçmek üzereyken F1 yönetimi tarafından elinden alınan birincilik sonrasında başlayan rekabet. İkilinin aynı takımda buluşmasıyla zirve yapmıştır. Senna’nın önlenemez yükselişine ve taraftarların her geçen gün artan sevgisine karşı Prost’un F1 yönetimi ile iyi olan ilişkileri bu rekabetin başlıca unsurları olmuştur. Prost her ne kadar tarihin en iyi pilotlarından biri olsa da rekabet ettiği kişinin Senna olması onu bu hikayenin kötü adamı yapmaktadır. Şampiyonluğu belirleyen iki yarışın bu ikilinin kazaları sonucu belirlendiğini düşünürsek tarihin en büyük ikili mücadelesinden bahsettiğimizi anlayabilliriz.

Webber vs Vettel

Şampiyon olmak ile kahraman olmak arasında fark vardır. Bana göre Vettel vatandaşı Schumi’nin izinden giderek F1’e ambargo koyup şampiyonluklar kazansa da Senna, Lauda ya da Schumi gibi kalpleri kazanamamıştır. Turkiye Grand Prix’sindeki kazadan sonra ayyuka çıkan gerilim takımın Vettel’e öncelik vermesi, Vettel’in takım emirlerini dinlemeyerek Webber’i geçmesiyle zirveye tırmanmış. Bu süreçte Webber halkın desteğini Vettel ise şampiyonlukları kazanmıştır.

Hamilton vs Rosberg

Mercedes’in tüm takımları geride bırakarak yaptığı harika araç sonucunda yenilmez olarak görülen ikili aynı takımı paylaşan rakiplerden. Ferrari’nin sürpriz bir atağı olmazsa tek rakipleri kendileri olacak. Belçika’daki kazayla oluşan bu gerilim her geçen gün tırmanıyor.