ห้องยา GB

เจออะไรบ้างจากการโดยสารแท๊กซี่มา 4-5 ปี

2015-02-20T05:47:00.002-08:00

มีช่วงหนึ่งที่ข้าพเจ้าทำงานโรงพยาบาล การเดินทางไปกลับ มักจะโดยสารรถแท๊กซี่คนเดียวประจำ (ช่วงเวลา4-5 ปี) เวลาข้าพเจ้าอ่านข่าวว่า แท๊กซี่มอมยาผู้โดยสาร ข้าพเจ้าคิดว่า ไม่น่าเกิดเหตุขึ้นได้ เพราะ 1. ข้าพเจ้าไม่เคยโดน 2. คนขับแท๊กซี่ไม่น่าจะทำได้ เพราะคนขับก็ต้องโดนยาด้วย
------------------------------------------------------
ยาที่ทำให้หลับ หรือสลบ ในทางการแพทย์ มี 3 รูปแบบ (dosage form)
1. รูปแบบยาเม็ด ได้แก่ พวกยานอนหลับ ยากล่อมประสาทที่ใช้ในทางการแพทย์
2. รูปแบบยาน้ำ ได้แก่ ยาคลายเครียด ยากล่อมประสาทบางประเภท
3. รูปแบบยาฉีดใช้เฉพาะในโรงพยาบาล,
4. รูปแบบยาใช้พ่นเป็นละออง (Inhalation) ให้ผู้ป่วยดมไม่รู้สึกตัว ใช้ในระหว่างผ่าตัด
ยาเหล่านี้ จัดเป็นยาควบคุมพิเศษ มีใช้ได้เฉพาะในคลีนิคหรือโรงพยาบาล
-------------------------------------------------------
ยาที่ถูกกล่าวอ้างว่าใช้มอมยาในแท๊กซี่ ตามข่าวน่าจะหมายถึงรูปแบบยาพ่นเป็นละออง สมมติว่ายาพวกนี้ที่ใช้เฉพาะในโรงพยาบาล เล็ดลอดออกไปอยู่ในมือมิจฉาชีพจริง เวลาเอายามาใช้ ก็ต้องใช้ยาปริมาณมากและใช้เวลาพอสมควรยาถึงจะออกฤทธิ์ และคนใช้ต้องสวมหน้ากากป้องกัน เพราะไม่อย่างนั้นก็ต้องโดนฤทธิ์ยาด้วย ยาพวกนี้ มีขนาดการใช้ยาที่แน่นอน มีอันตรายถึงชีวิตได้ ถ้าใช้ปริมาณมาก ดังนั้น จึงไม่น่าเป็นไปได้ที่คนขับแท๊กซี่จะนำมาใช้ในรถยนต์ได้
---------------------------------------------------------
แท๊กซี่ในหนังฝรั่งซีรีส์ ซีเอสไอ (ซีเอสไอ ย่อมาจาก crime scene investigation แปลว่า หน่วยพิสูจน์หลักฐานในที่เกิดเหตุอาชญากรรม)ที่ข้าพเจ้าเคยดู แท๊กซี่ในหนังฝรั่ง จะมีห้องกั้นระหว่างผู้โดยสารและคนขับ ซึ่งเป็นผู้ร้าย จะเลือกรับเฉพาะผู้โดยสารหญิงที่บุคลิกดีหน้าตาดี โดยไม่เลือกเวลากลางวันหรือกลางคืน แล้วจะพ่นยาที่ทำให้สลบใส่ที่ห้องผู้โดยสาร โดยที่คนขับไม่เป็นไร เพราะถูกกั้นห้องปิดกระจกไว้

อีกวิธีที่คนร้ายจะใช้มอมยาเหยื่อ (จากหนังซีเอสไอ) ก็คือ ผู้ร้ายจะใช้ผ้าชุบน้ำยาชนิดหนึ่งแล้วโปะจมูกเหยื่อให้สลบ โดยใช้วิธีแอบเดินตามเหยื่อไปใกล้ ๆ พอถึงที่ปลอดคน ก็ลงมือซึ่งต้องใช้กำลังและเวลาพอสมควรกว่ายาจะออกฤทธิ์

และบางครั้งในหนังทีวี คนร้ายจะเอายามาเคลือบที่บุหรี่ที่เหยื่อสูบ หรือทาตามอวัยวะของร่างกายคนร้ายเพื่อให้เหยื่อดูดหรือเลีย

--------------------------------------------------------

ปัจจุบัน การมอมยาเหยื่อ เท่าที่เป็นข่าวในไทย พบว่า มียานอนหลับชนิดรับประทาน ถูกพวกมิจฉาชีพเอามาใช้ก่อคดี โดยแอบใส่ในแก้วน้ำให้เหยื่อทาน หรือเอามาทาตามอวัยวะของคนร้ายให้เหยื่อดูดหรือเลีย
ส่วนการมอมยาเหยื่อโดยวิธีพ่นยาในแท๊กซี่นั้นยังไม่มีหลักฐานยืนยัน
--------------------------------------------------------
การโดยสารแท๊กซี่ ควรมีสติอย่าประมาท หรือ ตื่นกลัวเกินไป ถ้าเป็นผู้หญิงเดินทางคนเดียว
1. ควรแต่งกายให้เรียบร้อยมิดชิด และอย่าใส่เครื่องประดับราคาแพง
2. ไม่ควรดื่มของมึนเมาเด็ดขาด
3. สถานที่ที่จะเรียกรถแท๊กซี่ ควรมีคนพลุกพล่าน ไม่ใช่สถานที่อโคจร เช่น หน้าผับ หน้าสถานบันเทิงเริงรมย์
4. อย่าไปไหนคนเดียวในยามวิกาล ถ้าเลี่ยงไม่ได้ ก็ต้องมีสติรู้ตัวตลอด และถ้าเป็นไปได้ ควรชวนเพื่อนที่ไปเส้นทางเดียวกัน ขึ้นรถคันเดียวกัน
หมายเหตุ เวลาขึ้นรถคันเดียวกัน แล้วผู้โดยสารลงทีละคน ต้องถามแท๊กซี่ว่าได้ไม้ เพราะคนขับบางคนจะถือว่า ขาดรายได้ 35 บาทแรกไป (บางทีเราอาจยอมให้เขากดมิเตอร์ใหม่ก็ได้ แล้วแต่จะตกลงกัน ไม่งั้นอาจทะเลาะกันทีหลังได้ เหมือนข่าวลงว่ามีผู้โดยสารคนสุดท้ายทะเลาะกับคนขับรถจนถึงกับตีกันข้างถนน)
5. ถ้าทำได้ หาคนมายืนเป็นเพื่อนตอนเรียกรถแท๊กซี่
6. ระหว่างเดินทาง ถ้าจำเป็นให้พูดคุยกับคนขับเฉพาะเส้นทางเดินรถที่กำลังจะไปก็พอ
7. การสนทนา ถ้าคนขับถามเรื่องส่วนตัว หรือพูดหมาหยอกไก่ พอใกล้ถึงที่หมาย บอกให้รถจอดห่างจากที่หมาย อย่าให้คนขับรู้จักสถานที่อยู่ของเรา
8. โทรศัพท์บอกใครก็ได้ ว่ากำลังเดินทางอยู่ อีกกี่นาทีจะถึง
--------------------------------------------------
สรุป ประสบการณ์นั่งแท๊กซี่มากกว่า 1 พันครั้ง ไม่เคยเจอเรื่องมอมยาเลย แต่สิ่งที่เจอคือ
1. แท๊กซี่สีฟ้า ได้มาตรฐานมากที่สุด เรียก 100 คัน มาตรฐาน 95 คัน
รองลงมา คือ แท๊กซี่เหลืองเขียว
2. แท๊กซี่สีชมพู ไม่ว่าคาดด้วยสีขาว สีน้ำเงิน ฯลฯ มาตรฐานต่ำสุด แค่ 50%
3. แท๊กซี่สีอื่น ๆได้มาตรฐาน 70 %

(หมายเหตุ นี่เป็นการประเมินจากความคิดเห็นส่วนตัว นำไปใช้อ้างอิงไม่ได้)

สาเหตุที่ข้าพเจ้าเห็นว่าไม่ได้มาตรฐาน คือ
1. แต่งกายไม่สุภาพ เสื้อยืด กางเกงขาสั้น เสื้อเชิ้ตไม่ถูกระเบียบ ไม่ใส่แบบฟอร์มตามกำหนด (ข้อนี้เจอมากที่สุด)
2. ชื่อ นามสกุล และหน้าตาคนขับในรูปไม่ตรงกับตัวจริง
3. ชวนผู้โดยสารพูดคุยมากไป
4. เคยเจอคนขับบอกว่าหาเงินซื้อโลงศพให้แม่ขาดอีก 800 บาท พูดโน้มน้าวให้เชื่อว่าต้องหาให้ได้ในวันนี้ด้วย ตอนหลังข้าพเจ้าทราบว่ามีคนเจอเรื่องเล่าแบบนี้เหมือนกัน
5. รถบางคันมีเซ็นทรัลล้อค (คนขับบอกว่าป้องกันเด็ก บางคนบอกว่า ไม่ผิดกฏหมาย) ซึ่งความจริงต้องไม่มีระบบเซ็นทรัลล้อคในรถแท๊กซี่ รถคันใดฝ่าฝืนต้องโดนปรับไม่เกิน 1,000 บาท

อ่านรายละเอียดคู่มือการใช้รถแท๊กซี่และโทษปรับรถแท๊กซี่ที่ทำผิด พ.ร.บ. คลิกที่นี่
------------------------------------------------------
ส่วนเรื่องที่คนขับ ขับรถอ้อมระยะทางไกล ข้าพเจ้าคิดว่า ไม่ใช่คนขับแกล้งเพื่อคิดเงินเพิ่ม แต่เพราะรถติดมากกว่า จึงเข้าใจเรื่องการที่ต้องขับรถอ้อมไปเส้นทางอื่น ส่วนการที่คนขับไม่รับผู้โดยสาร ข้าพเจ้าจะใช้เทคนิค คือ เปิดประตูรถเข้าไปนั่งเลย แล้วบอกจุดหมายที่จะไป ส่วนน้อยที่แท๊กซี่ปฏิเสธไม่ไป เพราะถือว่า เข้ามานั่งในรถแล้ว แต่ข้าพเจ้าก็เคยโดนปฏิเสธ ต้องลงจากรถ ข้าพเจ้าก็จะต่อว่าแท๊กซี่ว่าทำไมติดป้ายหน้ารถว่า "ว่าง"แล้วก็รอคันต่อไป หรือไม่ก็เดินมาอีกถนนด้านหนึ่งที่มีรถแท๊กซี่ผ่านเยอะ
--------------------------------------------------------
การโดยสารแท๊กซี่ ถ้าเรากลัวว่าคนขับจะทำมิดีมิร้ายกับเรา เราก็ลองคิดกลับดูว่า คนขับรถก็กลัวผู้โดยสารเหมือนกัน กลัวโดนหลอกไปปล้นฆ่า
---------------------------------------------------------
บทความที่เขียนคราวนี้หวังว่าเป็นประโยชน์ต่อสุภาพสตรีที่จะโดยสารรถแท๊กซี่ได้อย่างมีความสุข รู้เท่าทันไม่หวาดระแวงเกินไป.....

"ความพอดี"ในการรักษาพยาบาล

2014-10-07T23:07:00.001-07:00

มีญาติมาบ่นให้ฟังว่าเวลาไปหาหมอที่ร.พ.เอกชนแบบเสียเงินเอง หมอจะให้ตรวจหลายอย่าง เช่นเจาะเลือด ส่งเอ๊กซเรย์ ฯลฯ ทั้งที่ตัวเองคิดว่ามีอาการไม่มากเท่าไหร่ บางทีก็ให้นอนโรงพยาบาลเพื่อให้ยา, น้ำเกลือ ด้วย ซึ่งค่าใช้จ่ายสูงมาก ไม่เหมือนเวลาไปหาหมอที่ใช้สิทธิ์ประกันสังคม จะตรวจแล้วก็สั่งจ่ายยาให้กลับบ้านเลย เรื่องเหล่านี้ทำให้ผู้ป่วยเกิดหวาดระแวงกับการรักษาของหมอว่าจะไว้เนื้อเชื่อใจคุณหมอได้ยังไง

วันนี้จึงเอาบทความของหมอชาวบ้าน post โดย Somsak เขียนเรื่อง"ความพอดี"ในการรักษาพยาบาลมาให้อ่านดู อาจทำให้เข้าใจการรักษาของหมอดีขึ้น

----------------------------------------------------------

ความพอดีในแง่มุมของแพทย์กับผู้ป่วย เป็นสิ่งที่อยู่ตรงกลางระหว่างความไว้เนื้อเชื่อใจกับความหวาดระแวง ทั้ง ๒ เรื่องถ้ามีมากเกินไปก็ไม่ดี เรียกว่า เชื่อได้แต่ก็อย่าชะล่าใจ และ ระวังไว้ก็ดีแต่อย่าให้ถึงขั้นหวาดระแวง

ในการตรวจรักษา ถือเป็นบริการที่ผู้ป่วยมาขอให้แพทย์ใช้วิชาความรู้ช่วยเหลือและแก้ไขปัญหาสุขภาพ บางครั้งปัญหาก็เป็นเรื่องง่ายๆ แก้ไขด้วยตัวเองได้ แต่ผู้ป่วยกังวลก็มาพึ่งแพทย์ ถ้าแพทย์เห็นว่าเป็นเรื่องง่ายๆ ใช้เวลาอธิบายแนะนำก็จบ แต่ถ้าเมื่อใดแพทย์เกิดระแวงว่าจะเป็นอย่างอื่นหรือกลัวพลาดก็จะต้องวินิจฉัยรักษากันมากมาย

ยิ่งสมัยนี้มีการฟ้องร้องเรียกค่าเสียหาย บางครั้งเป็นเงินหลายล้านบาท เรียกว่าแพทย์ทำงานกันจนตายก็ยังหามาจ่ายให้ไม่หมด ทำให้หมอระแวงมากขึ้น ยิ่งระแวงมากก็ยิ่งรอบคอบมาก ค่าใช้จ่ายในการตรวจรักษาก็จะมากขึ้น เสียเวลามากขึ้น และยังเสี่ยงมากขึ้นด้วย

อาการไม่สบายที่เกิดขึ้นกับร่างกายเรา เกือบทุกอาการมีสาเหตุหลายอย่าง บางอย่างก็เป็นเรื่องเล็กน้อย หายได้เอง แต่บางอย่างก็เป็นเรื่องร้ายแรงต้องให้การรักษาโดยแพทย์
ถ้าจะพูดถึงอาการอย่างหนึ่ง สามารถสงสัยได้ตั้งแต่เรื่องเล็กน้อยไปจนถึงโรคร้ายแรงได้ เช่น

► ปวดหัว อาจเกิดจาก ความเครียด ไมเกรน เส้นประสาทตาอักเสบ หรือเนื้องอกในสมอง

► มีน้ำมูก อาจเกิดจาก ภูมิแพ้ หรือมะเร็งของไซนัส

► เจ็บคอ อาจเกิดจาก คออักเสบ หรือมะเร็งในคอ

► ไอ อาจเกิดจาก หวัดธรรมดา หรือมะเร็งปอด

► เจ็บหน้าอก อาจเกิดจาก กล้ามเนื้อเคล็ด หรือหลอดเลือดหัวใจอุดตัน

► แน่นท้อง อาจเกิดจาก ธาตุพิการอาหารไม่ย่อย หรือมะเร็งในช่องท้อง

► ตกขาว อาจเกิดจาก ช่องคลอดอักเสบ หรือมะเร็งปากมดลูก

จากตัวอย่างเพียงบางส่วน จะเห็นได้ว่า ถ้าระแวงและต้องการตรวจกันให้ละเอียดรอบคอบเพื่อกันพลาดแล้ว ผู้ป่วยที่ไปพบแพทย์ทุกรายจะต้องถูกตรวจหลายอย่างมาก และต้องยอมเสียทั้งเงินทั้งเวลา และต้องยอมรับความเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้นจากการตรวจพิเศษต่างๆ ด้วย
ดังนั้น อย่ากลัวจนเกินเหตุ หัดแยกแยะอาการและสังเกตอาการผิดปกติที่เกิดขึ้นร่วมด้วย เช่น กรณีปวดหัว

ถ้าปวดหัวเรื้อรังมาเป็นเดือนเป็นปีมักจะไม่ใช่โรคร้ายแรง บางคนอาจเกิดจากความเครียด สามารถหายเองได้ อาจใช้การนวดกดจุด หรือใช้ยาบรรเทาปวดธรรมดา บางคนปวดหัวข้างเดียว เป็นๆ หายๆ บางครั้งมีคลื่นไส้อาเจียน ตาพร่า บ่งว่าเป็นไมเกรน ให้กินยารักษาไมเกรน บางรายปวดกระบอกตาร่วมด้วยให้ไปพบแพทย์ อาจเป็นต้อหินหรือเส้นประสาทตาอักเสบ
ถ้าปวดหัวเฉียบพลัน รุนแรง มีอาการอื่นร่วม เช่น อาเจียน สับสน ซึม ชา ชัก อัมพาต ต้องรีบไปพบแพทย์ แสดงว่ามีความผิดปกติของสมอง (บางคนมีแค่อาการปวดหัวก็กลัวเป็นเนื้องอกในสมองเสียแล้ว พอกลัวมากไปก็เลยเครียดและถูกตรวจวินิจฉัยมากมาย)

บางคนไปพบแพทย์ชอบบอกเล่าอาการทุกอย่างแบบสะเปะสะปะ ที่จริงแล้วแพทย์ก็เหมือนนักสืบ บางคนใจเย็นหน่อยก็พยายามซักถาม ต้อนให้ตรงจุด บางคนมีเวลาน้อย ไม่ชอบอธิบายหรือขี้ระแวง ก็ส่งตรวจหลายๆ อย่างให้ครอบคลุมทุกอาการตามที่ผู้ป่วยบอก แถมด้วยยาอีกสารพัดอย่างตามอาการที่ผู้ป่วยบ่นให้ฟัง กลายเป็นว่ายิ่งบอกหมดทุกเรื่องก็อาจจะเป็นเรื่อง ดังนั้นเอาให้ตรงประเด็นทั้ง ๒ ฝ่ายจะดีกว่า

หลายครั้งพบว่า การที่แพทย์ต้องตรวจวินิจฉัยมากมายก็เพราะตัวผู้ป่วยเองวิตกกังวลมาก กลัวจะเป็นโรคนั้นโรคนี้ หรือเป็นโรคที่ร้ายแรง จึงต้องตรวจเพื่อความสบายใจ และบางครั้งแพทย์เองก็กลัวว่าจะมีความผิดปกติหรือเผื่อว่าจะเจอความผิดปกติ เลยต้องให้สบายใจกันทั้งคู่

มีอีกตัวอย่างหนึ่งคือ ผู้ป่วยที่มีอาการแน่นท้องบ่อยๆ เวลากินอาหารผิดเวลา กินมากไป เร็วไป หรือกินอาหารที่ย่อยยาก เรียกว่า ธาตุพิการอาหารไม่ย่อย พบได้บ่อย แต่แพทย์จะตรวจวินิจฉัยมากน้อยเพียงใดก็ขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของแต่ละคน บางคนอาจจะแค่ซักถามอาการ ตรวจร่างกายอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วจัดยาให้ บางคนก็ตรวจทางห้องปฏิบัติการบางอย่าง เช่น ตรวจเลือด ตรวจปัสสาวะและอุจจาระ บางคนอาจตรวจเอกซเรย์ อัลตราซาวนด์ เอกซเรย์คอมพิวเตอร์ และส่องกล้องตรวจดูทั้งใส่เข้าไปทางปาก และทางทวารหนัก ซึ่งไม่สามารถกำหนดได้ว่าความพอดีอยู่ตรงไหน

ไม่มีใครบอกได้แน่นอนว่า การตรวจวินิจฉัยต่างๆ มากมายนั้น แพทย์ทำเพื่อผู้ป่วย เพื่อตนเอง หรือเพื่อลดโอกาสความผิดพลาด

ดังนั้น เราในฐานะผู้ป่วย ควรจะเชื่อใจ เชื่อมั่นในจรรยาบรรณของแพทย์ ไม่วิตกกังวลกับอาการต่างๆ จนเกินเหตุ และหากแพทย์จะตรวจวินิจฉัยอะไรก็สามารถซักถามเหตุผลได้ เพราะแพทย์ที่ดีเขาพร้อมที่จะอธิบายให้ผู้ป่วยเข้าใจอยู่แล้ว

ความระแวงของแพทย์กับผู้ป่วย

2014-09-10T00:32:00.000-07:00

ปัจจุบันนี้การให้บริการทางการแพทย์ระหว่างแพทย์และผู้ป่วยนับวันจะปฏิบัติได้ยากขึ้น

คนเป็นแพทย์ก็ต้องระมัดระวังในการตรวจรักษา กลัวถูกฟ้องร้องจนบางครั้งก็ดูเหมือนระแวง
ผู้ป่วยเองก็เพ่งเล็งในวิธีการรักษาและผลการรักษามากขึ้น และยังได้ข้อมูลจากสื่อต่างๆ ทั้งถูกบ้างผิดบ้าง ทำให้เกิดความระแวงแพทย์เช่นกัน

โดยปกติแล้วคนเราหากขาดความไว้เนื้อเชื่อใจก็คบกันได้ลำบาก แพทย์กับผู้ป่วยก็เช่นกัน สิ่งหนึ่งที่จำเป็นคือการไว้วางใจเพราะต้องพึ่งพาอาศัยกัน แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่บ่อยครั้งทุกวันนี้คือความรู้สึกหวาดระแวงซึ่งกันและกัน ผู้ป่วยก็กลัวว่าแพทย์จะวินิจฉัยหรือรักษาผิด คิดเงินแพงเกินไป ทำอะไรเกินเหตุ ถูกเอารัดเอาเปรียบ เป็นต้น

ส่วนผู้ป่วยที่ใช้บริการทางสุขภาพฟรี (หรือเกือบฟรี) กรณีใช้ประกันสุขภาพของรัฐ ก็จะระแวงว่า ยาไม่ดี ให้ยาน้อย ยาคุณภาพต่ำ แพทย์ไม่เต็มใจในการตรวจรักษา หรือแพทย์ไม่เก่ง เป็นต้น อย่างนี้เรียกว่า "เสียเงินก็ระแวง ไม่เสียเงินก็ระแวง"

แพทย์เองนั้นก็ทำงานลำบากขึ้น เช่น ระแวงว่าผู้ป่วยหรือญาติจ้องจับผิด ไม่พอใจก็จะฟ้องร้อง มีความคาดหวังสูง หรือเรื่องมาก เป็นต้น ความไม่ไว้วางใจซึ่งกันและกันเช่นนี้นับวันจะยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ จนทุกวันนี้คนชักไม่ค่อยอยากจะเรียนแพทย์กันแล้ว

ผลของความระแวงของแพทย์และผู้ป่วยก่อให้เกิดปัญหาตามมาหลายอย่าง ดังนี้

การปัดสวะให้พ้นตัว ประโยคนี้เปรียบเทียบเพื่อให้เห็นชัดเจน แพทย์จะไม่กล้าตรวจรักษามากขึ้น ถ้าไม่มั่นใจจริงๆ ก็จะปฏิเสธการตรวจรักษาหรือโยนให้คนอื่นรับภาระไป ทำให้สิ้นเปลืองเวลาและค่าใช้จ่าย บางครั้งก็โยนกันไปโยนกันมาจนผู้ป่วยอาการทรุดลงหรือเสียชีวิตก่อนจะถึงมือแพทย์คนที่กล้ารับผิดชอบ

กลัวจนเกินเหตุ แพทย์ก็กลัวจะวินิจฉัยผิดพลาดจึงต้องตรวจแบบเหวี่ยงแห เพื่อกันไว้ก่อน ถ้าเป็นการตรวจที่ไม่ต้องเสียเงินอย่างการซักถามอาการและตรวจร่างกายอย่างละเอียดก็จัดว่าดีมาก แต่มักไม่เป็นอย่างนั้นเพราะต้องใช้ความพยายามมาก ใช้เวลามาก และยังเหนื่อยมากอีกด้วย ส่วนใหญ่จึงมักเหวี่ยงแหด้านการตรวจทางห้องปฏิบัติการและการตรวจพิเศษต่างๆ ซึ่งแต่ละอย่างมีค่าใช้จ่ายมากบ้างน้อยบ้าง และบางอย่างก็อาจเกิดภาวะแทรกซ้อนตามมาได้

เครียดกันไปหมด กรณีนี้เกิดทั้งแพทย์และผู้ป่วย เข้าตำรา "ตรวจน้อยก็กลัวพลาด ตรวจมากก็กลัวเปลือง"

ค่าใช้จ่ายสูงขึ้น จากการที่ต้องตรวจรักษาแบบ "กันพลาด" ทำให้ในอนาคตคนยากจนจะต้องพึ่งพาแต่บริการสาธารณสุขของรัฐ เพราะเอกชนที่เข้าร่วมโครงการจะแบกรับภาระไม่ได้ ต้องถอนตัว รัฐเองก็จะอุ้มไม่ไหวเพราะไม่เพียงแต่งบประมาณที่บานปลาย แต่จะทำให้ขาดแคลนทั้งสถานพยาบาล อุปกรณ์ทางการแพทย์ ยาและเวชภัณฑ์ต่างๆ ที่สำคัญยิ่งคือ บุคลากรทางการแพทย์ เพราะเมื่อผู้ป่วยมีจำนวนมากขึ้นจนล้นโรงพยาบาล แพทย์ต้องทำงานยากขึ้น เครียดมากขึ้น แล้วใครจะอยากมาทำงานด้านนี้

สำหรับคนชั้นกลางและคนชั้นสูงก็จะหันไปใช้บริการของโรงพยาบาลเอกชน เพราะทนสภาพโรงพยาบาลของรัฐบาลไม่ได้ แต่ก็จะพบกับปัญหาจ่ายไม่ไหว อนาคตคงต้องทำประกันสุขภาพกันมากขึ้น และเบี้ยประกันก็จะสูงขึ้น

งานเอกสารจะมากขึ้น แต่งานดูแลผู้ป่วยจะน้อยลง เพราะทำอะไรก็ต้องจดบันทึกให้ละเอียด หากเกิดปัญหาจะได้มีหลักฐานอ้างอิง

ฟ้องร้องกันมากขึ้น เมื่อระแวงก็จะจ้องจับผิดกันมากขึ้น อภัยให้กันน้อยลง ส่วนใหญ่ก็จะลงเอยด้วยการที่ผู้ป่วยฟ้องแพทย์และสถานพยาบาล ไม่ว่าจะจริงหรือไม่จริงถ้าสงสัยก็ฟ้องไว้ก่อน หากเป็นอย่างนี้ต่อไปแพทย์และสถานพยาบาลคงต้องประกันความเสี่ยง และเมื่อจ่ายค่าเบี้ยประกันเพื่อการนี้ ก็ต้องกลับมาคิดเงินจากผู้ป่วยมากขึ้น

ความระแวงสงสัย ถ้าตั้งอยู่บนหลักเหตุผลและยอมรับฟังซึ่งกันและกันก็จะไม่ก่อให้เกิดปัญหา เมื่อใดที่ผู้ป่วยหรือญาติสงสัยก็ให้ซักถามแพทย์ให้เข้าใจตรงกัน แพทย์ก็ต้องปฏิบัติตามหลักการและความถูกต้อง พยายามพูดหรืออธิบายให้มากๆ มีการปรึกษาหารือกัน ผู้ป่วยเองก็ต้องให้ความไว้วางใจในความเป็นแพทย์และจรรยาบรรณของแพทย์ แต่หากสงสัยเรื่องใดก็สอบถามได้

สิ่งที่สำคัญคือควรทำความเข้าใจซึ่งกันและกันเสียตั้งแต่ตอนนี้ ก่อนที่จะเกิดวิกฤติศรัทธาทางการแพทย์ที่รุนแรง และผลเสียก็จะตกอยู่กับทั้งสองฝ่ายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ขอบคุณข้อมูลจากมูลนิธิหมอชาวบ้าน

ยาตีกัน. อันตราย, การแพ้ยาและผลข้างเคียงของยา คืออะไร

2014-08-27T00:01:00.004-07:00

ญาติคนหนึ่งของผู้เขียนอายุ 70 กว่าปี เป็นเบาหวาน ปรับเปลี่ยนทานยามาหลายอย่าง เนื่องจากอายุมากจึงมีปัญหาข้อเข่าเสื่อมและปวดมาก จึงต้องทานยาแก้ปวดกลุ่ม Nsaidsด้วย ซึ่งยาแก้ปวดกลุ่มนี้จะไปเพิ่มฤทธิ์ของยาลดน้ำตาลในเลือดบางชนิด ซึ่งอาจทำให้ร่างกายมีน้ำตาลต่ำมาก เมื่อเดือนก่อนได้ข่าวว่าเป็นลมต้องเข้าร.พ.พบว่า น้ำตาลต่ำ ตอนแรกสันนิษฐานว่า ทานยาเบาหวานเยอะเกิน อาจทานยาซำ้กัน ยังไม่ได้นึกถึงยา NSaids ว่ามีdrug interaction กับยาเบาหวาน ตอนนี้ได้ซื้อเครื่องเจาะเลือดเพื่อเช็คน้ำตาลด้วยตัวเอง จะได้ระวัง เวลาที่ค่าน้ำตาลที่วัดได้ต่ำมาก
-------------------------------------------------------------

คำถาม ยาตีกัน หรือ drug interaction คืออะไร ส่งผลต่อสุขภาพอย่างไร?ยิ่งใช้ยามากชนิด ก็จะยิ่งเพิ่มยาตีกัน

ทุกวันนี้มียาให้เลือกใช้มากกว่าในอดีตเป็นอันมาก ชนิดของยานับวันจะมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้มีทางเลือกให้แพทย์ได้สั่งจ่ายยาที่มีความเฉพาะเจาะจงและเหมาะสมกับผู้ป่วยมากขึ้น ทั้งยังครอบคลุมการรักษาโรคให้กว้างยิ่งขึ้น

ท่ามกลางการค้นพบยาใหม่ๆ เพิ่มมากขึ้น ในขณะเดียวกันผู้ป่วยก็มีโอกาสใช้ยาจำนวนมากขึ้นเช่นกัน โดยเฉพาะผู้ป่วยที่เป็นโรคเรื้อรัง ยิ่งถ้าผู้ป่วยเป็นหลายโรค ก็ต้องใช้ยามากชนิดขึ้นตามอาการของโรคที่เป็น ทำให้มีแนวโน้มว่าคนจะมีการใช้ยากันมากขึ้น

การที่ต้องใช้ยาหลายชนิดในคราวเดียวกัน เพื่อรักษาโรคที่เป็นปัญหาอยู่นั้น อาจจะส่งผลให้ยาที่ใช้อยู่นั้นเกิด “ผลต่อกันได้” ซึ่งอาจจะเป็นคุณหรือโทษต่อผู้ใช้ยาก็ได้ และเราเรียกผลของยาชนิดที่หนึ่งที่ไปส่งผลต่อยาอีกชนิดหนึ่งนี้ว่า “ยาตีกัน”
คำว่า “ยาตีกัน” มาจากภาษาอังกฤษว่า drug interaction ซึ่งถ้าแปลตรงตัวจะได้ความว่า ปฏิกิริยาระหว่างยา ในที่นี้ขอเรียกให้เข้าใจตรงกันง่ายๆ ว่า “ยาตีกัน”

ยาตีกัน มีทั้งคุณและโทษ
เมื่อใช้ยาหลายชนิดร่วมกัน ก็อาจส่งผลกระทบต่อกัน หรือยาตีกัน ซึ่งจะส่งผลบวกหรือลบต่อสุขภาพร่างกายได้ โดยด้านบวกหรือคุณ ก็จะช่วยเพิ่มคุณประโยชน์ของยา ช่วยให้ลดขนาดของยาที่ใช้ลงได้ หรือเมื่อเกิดยาตีกันแล้วทำให้ได้ผลการรักษาดีขึ้น

ขอยกตัวอย่างเช่น การใช้ยาเพนิซิลลิน (ยาปฏิชีวนะ) ร่วมกับยาโพรเบเนซิด (ยารักษาโรคเกาต์) จะเกิด “ยาตีกัน” ขึ้น และทำให้ยาเพนิซิลลินถูกขับออกจากร่างกายได้ช้าลง เป็นผลให้ระดับยาเพนิซิลลินสูงขึ้นและอยู่ในร่างกายได้นาน เสมือนกับมีการยืดระยะเวลาการออกฤทธิ์ของยาให้นานยิ่งขึ้น ทำให้ไม่ต้องให้ยาในขนาดที่สูงๆ และ/หรือไม่ต้องให้ยาบ่อยๆ เป็นการเพิ่มความสะดวกในการใช้ยา และลดค่าใช้จ่ายของยา พร้อมกับคงประสิทธิภาพของยาได้เหมือนเดิมอีกด้วย

“ยาตีกัน” มักจะทำให้เกิดโทษมากกว่า
แต่ในทางตรงกันข้าม ยาตีกันชนิดที่ทำให้เกิดโทษ ซึ่งเป็นปัญหาจากการใช้ยาหลายชนิดร่วมกัน เป็นปัญหาที่พบบ่อย ก่อให้เกิดความสูญเสีย และเป็นอันตรายต่อผู้ใช้เป็นอันมาก ฉบับนี้ขอยกตัวอย่างยาตีกันที่พบบ่อยและทำให้เกิดโทษหรืออันตรายต่อผู้ใช้ยา ดังนี้
๑. การใช้ยาเม็ดคุมกำเนิด ร่วมกับยาอะม็อกซีซิลลิน อาจทำให้ตั้งครรภ์ได้
๒. การใช้ยาลดไขมันในเลือด กลุ่มสแตตินกับยาอีริโทรไมซิน อาจพาลให้ไตวาย
๓. การใช้ยาลดน้ำตาลในเลือด ในโรคเบาหวานกับยาแก้ปวดข้อกลุ่มเอ็นเสด ทำให้ช็อกได้

ยาเม็ดคุมกำเนิด + ยาอะม็อกซีซิลลิน
การใช้ยาเม็ดคุมกำเนิดร่วมกับยาอะม็อกซีซิลลิน อาจทำให้ตั้งครรภ์ได้
ตัวอย่างที่ ๑ นี้ต้องขอยกให้กับคุณผู้หญิงที่แต่งงานหรือมีแฟนแล้วทุกคน เพราะว่าระหว่างที่คุณกินยาเม็ดคุมกำเนิดเป็นประจำทุกวันนั้น ก็ด้วยความหวังที่จะใช้ชีวิตครอบครัวตามปกติ และยังไม่ประสงค์ที่จะมีบุตร จึงต้องกินยาเม็ดคุมกำเนิดติดต่อกันทุกวันเป็นประจำต่อเนื่องเป็นแรมเดือนแรมปี แต่ถ้าระหว่างนั้นมีเหตุจำเป็นที่จะต้องใช้ยาอะม็อกซีซิลลิน (amoxicillin) ซึ่งเป็นยารักษาอาการติดเชื้อ เช่น เจ็บคอร่วมด้วย เมื่อยาทั้ง ๒ ชนิดมาเจอกัน ก็จะเกิดการตีกันของยาได้

โดยยาอะม็อกซีซิลลินจะไปมีผลต่อเชื้อจุลชีพที่อยู่ในทางเดินอาหาร ส่งผลรบกวนการดูดซึมของยาเม็ดคุมกำเนิดในทางเดินอาหาร ทำให้ปริมาณยาคุมกำเนิดที่ถูกดูดซึมเข้าสู่ร่างกายได้ลดน้อยลง เมื่อปริมาณยาคุมกำเนิดในเลือดลดน้อยลงกว่าปกติ ก็จะส่งผลทำให้ประสิทธิภาพในการคุมกำเนิดลดน้อยลงด้วย จนอาจทำให้ล้มเหลว ไม่ได้ผลในการคุมกำเนิด และเกิดการตั้งครรภ์ขึ้นได้

กรณีนี้ อาจสังเกตด้วยตนเองได้ว่า ขณะนี้ระดับยาคุมกำเนิดในเลือดลดต่ำลง เพราะจะมีอาการเลือดออกกะปริดกะปรอยได้
ดังนั้น คุณผู้หญิงที่กำลังอยู่ในระหว่างการใช้ยาเม็ดคุมกำเนิดและมีความจำเป็นต้องใช้ยาอะม็อกซีซิลลิน จึงขอแนะนำให้ใช้วิธีการคุมกำเนิดประเภทอื่นร่วมด้วย (เช่น การใช้ถุงยางอนามัย) เพื่อช่วยให้คงการคุมกำเนิดได้ระหว่างที่ใช้ยาอะม็อกซีซิลลิน โดยเริ่มตั้งแต่วันแรกที่ใช้ยาอะม็อกซีซิลลิน จนกระทั่งหยุดใช้ยาไปแล้ว ๑ สัปดาห์ ทั้งนี้เพื่อลดความเสี่ยงที่อาจจะตั้งครรภ์ได้

ยาลดไขมันในเลือด + ยาอีริโทรไมซิน
การใช้ยาลดไขมันในเลือดกลุ่มสแตตินกับยาอีรีโทรไมซินอาจพาลให้ไตวายได้
ตัวอย่างที่ ๑ แค่คุมกำเนิดไม่ได้ผล ทำให้เกิดการตั้งครรภ์โดยไม่คาดฝัน และต้องเลี้ยงดูบุตรไปจนโต แต่ตัวอย่างที่ ๒ ของยาตีกันนี้ ทำให้เกิดโรคไตวายได้ เรียกว่าเกิดอันตรายกับตัวผู้ใช้ยา และรุนแรงถึงแก่ชีวิตได้ เพราะโรคไตวายนี้มีอาจารย์แพทย์บางท่านจะผวนคำว่า “ตายไว” และนิยมพูดกันเล่นๆ ว่า “ไตวาย ทำให้ตายไว”
ยาตีกันดังตัวอย่างที่ ๒ นี้ก็เป็นยาที่ได้รับความนิยมมากอีกชนิดหนึ่ง คือ ยาลดไขมันในเลือดกลุ่มสแตติน (statins) ซึ่งเป็นยาที่ช่วยลดระดับคอเลสเตอรอลในเลือด เพื่อช่วยลดความเสี่ยงต่อโรคหลอดเลือดหัวใจ

ตัวอย่างยากลุ่มนี้ เช่น ซิมวาสแตติน (simvastatin) อะโทรวาสแตติน (atrovastatin) โลวาสแตติน (lovastatin) เป็นต้น
จะสังเกตได้ว่า ชื่อยากลุ่มนี้จะลงท้ายว่า “สแตติน” ทุกตัว จึงเรียกกันติดปากว่า กลุ่มสแตติน
ยากลุ่มสแตตินนี้นิยมจ่ายให้กับผู้ป่วยที่มีไขมันในเลือดสูง และจะต้องใช้ยาติดต่อกันอย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอเป็นประจำ เพื่อควบคุมลดปริมาณคอเลสเตอรอลให้อยู่ในระดับที่เป็นปกติ ลดความเสี่ยงต่อการเกิดโรคหลอดเลือดหัวใจ ทำให้ยอดจำหน่ายยากลุ่มนี้ติดอันดับหนึ่งสูงกว่ายากลุ่มอื่นๆ ติดต่อกันหลายปีทีเดียว

แต่เมื่อไหร่ที่มีการใช้ยาอีรีโทรไมซิน (erythromycin) ร่วมกับยากลุ่มสแตติน ยาอีริโทรไมซินซึ่งเป็นยาปฏิชีวนะอีกชนิดหนึ่งที่นิยมใช้ในผู้ที่แพ้ยาเพนิซิลลิน เมื่อยากลุ่มสแตตินมาพบกับยาอีริโทรไมซิน ก็จะทำให้เกิดปฏิกิริยาระหว่างกัน หรือเกิดยาตีกัน

กรณีนี้ ยาอีริโทรไมซินจะไปยับยั้งการทำลายยากลุ่มสแตติน ทำให้ปริมาณยาสแตตินไม่ถูกทำลายตามปกติ และคงอยู่ในร่างกายนานพร้อมทั้งมีปริมาณมากขึ้น และมีการสะสมตัวยากลุ่มสแตตินในเลือดมากขึ้น จนทำให้เกิดพิษ โดยมีอาการกล้ามเนื้ออ่อนแรง ปวดกล้ามเนื้อ กล้ามเนื้อลีบ และเป็นพิษต่อไตได้

ดังนั้น ตัวอย่างที่ ๒ นี้เป็นตัวอย่างของยาตีกันที่เป็นอันตรายถึงชีวิต จึงควรหลีกเลี่ยงการใช้ยาทั้ง ๒ ชนิดนี้ร่วมกัน ซึ่งแก้ปัญหานี้ได้ด้วยการเปลี่ยนจากยาอีริโทรไมซินไปใช้ยาชนิดอื่นแทน หรืออาจจะเปลี่ยนไปใช้ยากลุ่มสแตตินอื่นที่ไม่เกิดผลต่อยาอีริโทรไมซิน เช่น ฟลูวาสแตติน (fluvastatin) พราวาสแตติน (pravastatin) เป็นต้น
นอกจากนี้ ผู้ป่วยที่ใช้ยากลุ่มสแตตินอยู่ก็จะต้องคอยสังเกตอาการผิดปกติของตนเองด้วย โดยเฉพาะอาการผิดปกติของกล้ามเนื้อ เช่น กล้ามเนื้ออ่อนแรง ปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ เป็นต้น

ยาลดน้ำตาลในเลือด + ยาแก้ปวดข้อกลุ่มเอ็นเสด
การใช้ยาลดน้ำตาลในเลือดของผู้ป่วยโรคเบาหวาน กับยาแก้ปวดข้อกลุ่มเอ็นเสด ทำให้ช็อกได้
ตัวอย่างที่ ๓ เป็นกรณีของผู้ป่วยเบาหวานที่ใช้ยาลดน้ำตาลในเลือดกลุ่มซัลโฟนิลยูเรีย (sulfonylureas) เช่น ไกลเบนคลาไมด์ (glibencalmide) คลอโพรพาไมด์ (chlorpropamide) เป็นต้น

ยากลุ่มนี้มีฤทธิ์ลดระดับน้ำตาลในเลือดของผู้ป่วยโรคเบาหวาน ซึ่งก็ทำนองเดียวกันกับ ๒ ตัวอย่างแรกที่จะต้องใช้ยานี้อย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ เพื่อที่จะได้ควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดไม่ให้สูงเกินไป เพราะถ้าระดับน้ำตาลในเลือดสูงอยู่เป็นระยะเวลานานๆ จะไปทำลายระบบไหลเวียนโลหิต ทำให้เกิดอาการชาปลายมือปลายเท้า ตาฝ้าฟาง และเป็นโรคไตได้

ถ้าผู้ป่วยได้รับยาแก้ปวดแก้อักเสบข้อและกล้ามเนื้อกลุ่มที่เรียกว่า เอ็นเสด (NSAIDs) เช่น ไดโคลฟีแนก (diclofenac) ไพร็อกซิแคม (piroxicam) ยากลุ่มเอ็นเสดเมื่อเจอกับยากลุ่มซัลโฟนิลยูเรีย ก็จะเกิดการตีกันของยา โดยยาเอ็นเสดจะส่งผลให้ปริมาณยากลุ่มซัลโฟนิลยูเรียในเลือดเพิ่มสูงมากขึ้น ทำให้ฤทธิ์การลดน้ำตาลในเลือดเพิ่มมากขึ้นตาม จนอาจไม่มีน้ำตาลเหลืออยู่ในเลือดเลย ผู้ป่วยก็อาจจะมีอาการอ่อนแรง เป็นลม หมดสติ และช็อกได้

กรณีนี้ก็เช่นเดียวกับต้วอย่างที่ ๒ ที่จะต้องระวังตัวไม่ควรใช้ยากลุ่มเอ็นเสดร่วมกับยากลุ่มซัลโฟนิลยูเรีย เพื่อไม่ให้เกิดการตีกันของยา และทางที่ดีควรติดตามวัดระดับน้ำตาลในเลือด หรือลดขนาดของยากลุ่มซัลโฟนิลยูเรียลงให้เหมาะสมระหว่างที่มีการใช้ยากลุ่มเอ็นเสดร่วมด้วย

สมุดบันทึกยา : วิธีง่ายๆ ที่ช่วยป้องกันยาตีกัน
จากทั้ง ๓ ตัวอย่างของ ๓ คู่ของยาตีกัน ที่อาจส่งผลต่อการรักษา และ/หรือทำให้เกิดพิษ เกิดอันตรายจากการใช้ยาได้ ในที่นี้ขอแนะนำวิธีง่ายๆ ในการช่วยป้องกันยาตีกัน ก็คือสมุดบันทึกยา

สมุดบันทึกยาหรือบันทึกรายการยา ใช้บันทึกรายชื่อยาทั้งหมด ทั้งที่ใช้ประจำ และนานๆ ใช้ครั้งหนึ่ง รวมถึงผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร วิตามิน เกลือแร่ และสมุนไพรด้วย โดยนำรายชื่อยาและสารอื่นๆ เหล่านี้ไปปรึกษาแพทย์ หรือเภสัชกร ว่าจะมีโอกาสเกิดยาตีกันหรือไม่ จะได้เฝ้าระวัง ป้องกัน และหลีกเลี่ยงตามลักษณะเฉพาะของยาแต่ละคู่แต่ละประเภท
กรณีที่จะไปพบแพทย์หรือเภสัชกร เพื่อรักษาโรค ก็ขอเสนอให้พกสมุดบันทึกยา (หรือบันทึกรายการยา) ไปด้วยเสมอ และควรแสดงให้กับแพทย์ที่ตรวจรักษาได้รับรู้ และ/หรือแสดงให้เภสัชกรที่จ่ายยาได้ทราบ เพื่อจะจ่ายยาให้เหมาะสมไม่เกิดการตีกัน

คำว่า “ยาตีกัน” มาจากภาษาอังกฤษว่า drug interaction แปลตรงตัวคือ ปฏิกิริยาระหว่างยา
ยาอะม็อกซีซิลลินรบกวนการดูดซึมของยาเม็ดคุมกำเนิดในทางเดินอาหาร ทำให้ประสิทธิภาพในการคุมกำเนิดลดน้อยลง
ยาอีรีโทรไมซินยับยั้งการทำลายยากลุ่มสแตติน ในเลือดมีการสะสมตัวยากลุ่มสแตตินมากขึ้นทำให้กล้ามเนื้ออ่อนแรง ปวดกล้ามเนื้อ กล้ามเนื้อลีบ และเป็นพิษต่อไตได้
ถ้าได้รับยาแก้ปวดแก้อักเสบข้อกลุ่มเอ็นเสด เมื่อเจอกับยากลุ่มซัลโฟนิลยูเรีย ก็จะเกิดการตีกัน ผู้ป่วยก็อาจจะอ่อนแรง เป็นลม หมดสติ และเกิดช็อกได้

การแพ้ยา
การแพ้ยาเกิดจากกระบวนการในระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายอย่างเฉียบพลันหลังจากได้รับยา เป็นการเกิดเฉพาะรายเฉพาะบุคคล จึงมีโอกาสในการเกิดและระดับความรุนแรงของอาการแตกต่างกันไป และไม่สามารถทราบได้ล่วงหน้า อาการแพ้ยาที่รุนแรงและอาจถึงแก่ชีวิตมีลักษณะดังต่อไปนี้
๑. เกิดขึ้นภายใน ๑ ชั่วโมงหลังจากใช้ยา โดยมีโอกาสเกิดขึ้นได้แม้ว่าจะเคยมีประวัติใช้ยานี้มาก่อน
๒. ประกอบด้วยอาการอย่างใดอย่างหนึ่งต่อไปนี้

ผื่นลมพิษ เปลือกตาบวม หน้าบวม หายใจมีเสียงผิดปกติ (เสียงหวีดหวิว) หายใจลำบาก หน้ามืดเป็นลม ความดันโลหิตต่ำ มีผื่นหรือผิวหนังลอกบริเวณปาก รอบทวารหนัก หรือรอบอวัยวะเพศ

อาการแพ้ที่กล่าวมาข้างต้นเป็นอาการแพ้ที่รุนแรง จัดเป็นภาวะฉุกเฉินที่ผู้ป่วยต้องไปรับการตรวจรักษาจากแพทย์ทันที ไม่ควรกินยาต่อเพราะจะทำให้อาการแพ้รุนแรงขึ้น และอาจทำให้เสียชีวิตได้ หลังจากประเมินอาการแพ้แล้ว จะต้องบันทึก “ประวัติการแพ้ยา” และแพทย์จะพิจารณาเปลี่ยนใช้ยากลุ่มอื่นทดแทน เพื่อควบคุมอาการของโรค หากหยุดยาเองโดยไม่ไปพบแพทย์ และไม่ได้รับยาทดแทน โรคที่เป็นอยู่อาจกำเริบจนเป็นอันตรายได้

ผลข้างเคียงจากยา
โดยทั่วไปมักไม่จัดผลข้างเคียงจากยาเป็นภาวะฉุกเฉินที่ผู้ป่วยต้องรีบไปรับการรักษาจากแพทย์ แต่หากปล่อยทิ้งไว้ ก็อาจเกิดอันตรายต่อผู้ป่วยได้เช่นกัน เช่น ยาที่มีฤทธิ์กัดกระเพาะ อาจทำให้เกิดแผลในกระเพาะอาหาร เสียเลือดจากแผล เกิดภาวะเลือดจาง และอาจทำให้เกิดภาวะหัวใจทำงานมากเกินไปจนเกิดภาวะหัวใจวายได้

อย่างไรก็ตาม ผลข้างเคียงอื่นๆ จากยา อาจไม่ส่งผลให้เกิดอันตรายร้ายแรงแก่ผู้ป่วย เพียงแต่ก่อให้เกิดความรำคาญ หรือเจ็บป่วยเล็กๆ น้อยๆ เมื่อหยุดยา อาการผิดปกตินั้นจะหายไปเองได้ หรือในยาบางชนิด ผลข้างเคียงอาจหายไปแล้วแม้ว่าจะไม่หยุดยาก็ตาม

เช่น ยาลดน้ำมูก คลอร์เฟนิรามีน อาจทำให้ง่วงซึม แต่เมื่อกินยาติดต่อกันไประยะหนึ่ง อาการง่วงซึมจะลดลงหรือหายไป หรือเมื่อหยุดยาอาการง่วงซึมก็จะหายไปเช่นกัน
อาการง่วงซึมนี้ไม่เป็นอันตราย ยกเว้นกรณีที่กินยาแล้วไปขับรถหรือทำงานกับเครื่องจักรกล ก็อาจทำให้การตัดสินใจขับรถหรือทำงานกับเครื่องจักรกลผิดพลาดได้

อาการข้างเคียงบางอย่างอาจเป็นมากจนรู้สึกทนไม่ได้ ทำให้ผู้ป่วยหยุดยาเอง เช่น มีอาการคลื่นไส้อาเจียนมาก ไอรุนแรง ขาบวม เป็นต้น อาการเหล่านี้หากเกิดขึ้นควรบอกแพทย์เพื่อพิจารณาเปลี่ยนยา อย่าหยุดยาเองเพราะจะทำให้อาการของโรคกำเริบได้

ข้อแนะนำการใช้ยา
๑. ก่อนใช้ยา ควรอ่านฉลากยาอย่างละเอียด และไม่ควรกินยาของคนอื่น การไม่อ่านฉลากยา และใช้ยาผิด อาจทำให้เกิดอันตรายถึงแก่ชีวิตได้
๒. การกินยาหลังอาหาร หมายถึง กินยาหลังอาหารทันที ไม่จำเป็นต้องรอเวลา (๓๐ นาทีถึง ๑ ชั่วโมง)
๓. ยาส่วนใหญ่จะระบุให้กินหลังอาหารเพื่อให้จำง่าย ซึ่งผู้ป่วยโรคเรื้อรังที่มีภารกิจเร่งรีบจนไม่มีเวลากินอาหารตามมื้อควรกินยาในเวลาเดียวกันเป็นประจำ โดยไม่ต้องคำนึงถึงการกินอาหาร เพื่อผลในการควบคุมโรค เช่น ยารักษาโรคความดันโลหิตสูง ยาขับปัสสาวะ ที่ต้องกินตรงเวลาทุกเช้า
๔. ยาบางชนิดจำเป็นต้องกินหลังอาหารทันทีหรือพร้อมอาหาร เนื่องจากมีฤทธิ์กัดกระเพาะ ดังนั้น หากถึงเวลากินยาก็จำเป็นต้องกินอาหารรองท้องไว้ เพื่อป้องกันอันตรายที่เกิดจากยากัดกระเพาะจนอาจเป็นแผลเลือดออก ไม่ควรแก้ปัญหาด้วยการงดยา เพราะจะทำให้ควบคุมอาการของโรคไม่ได้
๕. ยาที่ต้องกินก่อนอาหาร หมายถึง กินก่อนมื้ออาหารครึ่งชั่วโมงขึ้นไป (๓๐ นาทีถึง ๑ ชั่วโมง) เนื่องจากอาหารจะลดการดูดซึมของยา หรือเพื่อให้ยาออกฤทธิ์บรรเทาอาการได้ในเวลากินอาหาร เช่น ยาแก้คลื่นไส้อาเจียน หากลืมกินยา และกินอาหารไปแล้ว ให้กินยาหลังอาหารมื้อนั้น ๑ ชั่วโมงขึ้นไป เพื่อให้ท้องว่าง แต่ต้องระวังว่าเวลาที่กินอาหารจะไม่ใกล้กับยาในมื้อถัดไป
๖. ผู้ป่วยโรคเบาหวานจะต้องกินยาก่อนอาหารเป็นนาทีถึงครึ่งชั่วโมง แล้วแต่ชนิดของยา เพื่อควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดจากการกินอาหาร จึงจำเป็นต้องกินอาหารหลังกินยาทุกครั้ง มิฉะนั้นจะเกิดภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำเกินไป ทำให้หน้ามืด วิงเวียน เป็นลม และในทางกลับกัน หากงดยาเองเพราะไม่อยากกินอาหารก็อาจทำให้ภาวะน้ำตาลในเลือดสูงขึ้น
๗. การกินยามีความสำคัญ ผู้ป่วยที่ไม่มั่นใจในการกินยาควรปรึกษาเภสัชกรที่ห้องจ่ายยาโรงพยาบาลหรือร้านยาทุกครั้ง เพื่อให้ใช้ยาได้อย่างปลอดภัย เภสัชกรสามารถจัดตารางการกินยาให้เหมาะสมและสอดคล้องกับการดำเนินชีวิตประจำวันของผู้ป่วย หรือแม้แต่ประสานกับแพทย์ เพื่อปรับเปลี่ยนยาที่ต้องกินวันละหลายๆ ครั้ง ซึ่งไม่สะดวก มาเป็นเพียงวันละ ๑-๒ ครั้ง ไม่ควรลดหรือเพิ่มขนาดยาเอง
๘. การไปพบแพทย์หลายๆ โรงพยาบาล (หรือคลินิก) อาจทำให้ได้รับยาชนิดเดียวกัน ผู้ป่วยต้องกินยาซ้ำซ้อน หรือเกิด “การตีกัน” ของยา ซึ่งอาจก่อให้เกิดผลข้างเคียงรุนแรงแก่ผู้ป่วยได้ การไปพบแพทย์หรือเภสัชกรจึงควรมีรายการยาหรือนำยาที่กำลังใช้อยู่ทุกชนิดไปด้วยทุกครั้ง เพื่อให้เภสัชกรพิจารณาว่ามียาซ้ำซ้อนกันหรือไม่ หรือยาตีกันหรือไม่ จะได้หาทางแก้ไขและป้องกัน เพื่อให้ผู้ป่วยปลอดภัยจากการใช้ยา
๙. ผู้ป่วยที่มีภาวะตั้งครรภ์หรือให้นมบุตร ควรแจ้งเภสัชกรทุกครั้งที่รับยา เพื่อให้เภสัชกรพิจารณาความเหมาะสมของยา และผลของยาที่อาจมีต่อบุตรในครรภ์หรือบุตรที่ได้รับนมแม่

ข้อมูลจากhttp://www.doctor.or.th/article/detail/15347

ประเมินความเสี่ยงโรคหลอดเลือดหัวใจด้วยตนเอง

2014-08-21T02:15:00.002-07:00

โรคหลอดเลือดหัวใจตีบตันเป็นสาเหตุการตายอันดับแรกๆ ของโลกและของประเทศไทย

นอกจากนี้โรคหัวใจและหลอดเลือดยังเป็นเหตุทำให้มีความเสียหายทางเศรษฐกิจเป็นอย่างมาก ทั้งค่ารักษาพยาบาลและการสูญเสียความสามารถในการทำงาน

โรคหลอดเลือดหัวใจตีบตัน เป็นภาวะที่มีการ ตีบตันของหลอดเลือดที่ไปเลี้ยงหัวใจ โดยมีสาเหตุส่วน ใหญ่มาจากการแข็งตัวของหลอดเลือด (atherosclerosis) เมื่อมีการตีบตันของหลอดเลือดหัวใจถึงระดับที่สำคัญ จะทำให้เกิดภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด โดยในระยะแรกๆ ผู้ป่วยจะมีอาการเจ็บแน่นหน้าอกในขณะที่ออกแรง เมื่อพักแล้วอาการจะดีขึ้น

อาการแน่นหน้าอกจะเป็นรุนแรงขึ้น อาจมีอาการจากการเดินเพียงไม่กี่ก้าว นอกจากนี้ภาวะหลอดเลือดหัวใจตีบตันยังเป็นสาเหตุของกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน ซึ่งเป็นโรคที่อันตรายมาก ผู้ป่วยอาจเสียชีวิตได้อย่างรวดเร็ว

ประเมินความเสี่ยงด้วยตนเอง
โรคหลอดเลือดหัวใจมีอันตรายสูงดังที่กล่าวมาแล้ว
การตระหนักถึงความเสี่ยงของแต่ละบุคคลจะเป็นสิ่งสำคัญในการวางแผนป้องกันและการรักษา เพื่อลดโอกาสเกิดปัญหาทางโรคหัวใจและหลอดเลือดที่อาจตามมาในอนาคต
ปัจจัยเสี่ยงของโรคหลอดเลือดหัวใจ ได้แก่

ปัจจัยส่วนบุคคล ด้านอายุ เพศ

ปัจจัยพฤติกรรม เช่น การออกกำลังกาย อาหาร การสูบบุหรี่ ดื่มสุรา

ปัจจัยด้านสรีระร่างกาย เช่น ความดันเลือด ไขมัน และเบาหวาน เป็นต้น

แต่ละบุคคลจะมีปัจจัยเหล่านี้แตกต่างกันไป ความเสี่ยงของแต่ละบุคคลจะเป็นผลรวมจากทุกๆ ปัจจัย บุคคลที่มีหลายปัจจัยร่วมกันนั้น ย่อมมีความเสี่ยง รวมต่อโรคมากขึ้น ในต่างประเทศมีแนวทางการประเมินความเสี่ยงรวมต่อโรคหัวใจและหลอดเลือดหลายวิธี แต่เนื่องจากวิธีการประเมินดังกล่าวมาเป็นข้อมูลที่ได้จากการศึกษาในต่างประเทศและได้พบปัญหาในการนำไปใช้ใน ประเทศอื่นๆ โดยประเมินความเสี่ยงเกินความเป็นจริงไปมาก ซึ่งอาจไม่เหมาะกับคนไทย

ดังนั้น ทางคณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี ร่วมกับการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย และมูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ ได้ทำการศึกษาและติดตามประชากรซึ่งเป็นพนักงานการไฟฟ้าฝ่ายผลิตฯ เป็นเวลานานกว่า ๑๗ ปี และสร้างแบบประเมินความเสี่ยงต่อการเกิดโรคหลอดเลือดหัวใจสำหรับคนไทยขึ้นมา ซึ่งพิสูจน์แล้วว่าแม่นยำกว่าของต่างประเทศ

ในที่นี้จะแสดงเฉพาะวิธีการประเมินอย่างง่ายโดยไม่ต้องใช้ผลเลือด โดยจะคำนวณความเสี่ยงต่อการเกิดโรคหลอดเลือดหัวใจขั้นรุนแรง (ภาวะกล้ามเนื้อหัวใจตาย และการเสียชีวิตเฉียบพลัน) ในช่วงเวลา ๑๐ ปีข้างหน้า

ปัจจัยเสี่ยงในการประเมินนี้จะใช้คะแนนความเสี่ยงของ ๕ ปัจจัย (ตารางที่ ๑) คือ อายุ เพศ ประวัติการสูบบุหรี่ ประวัติโรคความดันเลือดสูงหรือวัดความดันได้ตั้งแต่ ๑๔๐/๙๐ ขึ้นไป และรอบเอวใหญ่เกินค่ากำหนด (ผู้ชายตั้งแต่ ๙๐ ซม. ขึ้นไป ผู้หญิงตั้งแต่ ๘๐ ซม. ขึ้นไป)
โดยนำคะแนนความเสี่ยงทุกอย่างมารวมกัน เช่น ผู้ชาย (๓ คะแนน) อายุ ๔๘ ปี (๒ คะแนน) ไม่สูบบุหรี่ (๐ คะแนน) มีความดันเลือดสูง (๓ คะแนน) รอบเอว ๙๕ ซม. (๔ คะแนน) จะมีคะแนนความเสี่ยงรวมเท่ากับ ๓ + ๒ + ๐ + ๓ + ๔ = ๑๒ คะแนน เป็นต้น

จากคะแนนรวมที่ได้นำไปเทียบเป็นอัตราการเกิดโรคหลอดเลือดหัวใจตีบรุนแรงในระยะเวลา ๑๐ ปี (ตารางที่ ๒) ได้เท่ากับร้อยละ ๕ (ถ้ารวมโรคหลอดเลือดหัวใจไม่รุนแรงที่มีอาการเจ็บอกทั่วไปด้วยน่าจะสูงขึ้นกว่านี้อีกเป็นเท่าตัว) ซึ่งอยู่ในกลุ่มความเสี่ยงสูง ควรปรับเปลี่ยนพฤติกรรมและรีบไปปรึกษาแพทย์โดยเร็ว โดยแพทย์จะทำการประเมินโดยละเอียด รวมถึงอาจมีการตรวจทางห้องปฏิบัติการที่จำเป็นเพื่อความถูกต้องแม่นยำขึ้น

ตารางที่ ๑.

ปัจจัยเสี่ยง	คะแนน
๑.อายุ ๓๕-๓๙ ๔๐-๔๔ ๔๕-๔๙ ๕๐-๕๔	-๒ ๐ ๒ ๔
๒.เพศ หญิง ชาย	๐ ๓
๓.บุหรี่ ไม่สูบ ปัจจุบันยังสูบบุหรี่	๐ ๒
๔.ความดันเลือดสูง ไม่เป็น เป็น	๐ ๓
๕.รอบเอวใหญ่เกิน ไม่ใช่ ใช่	๐ ๔

ตารางที่ ๒

คะแนนความเสี่ยงรวม	โอกาสเกิดโรคหลอดเลือด หัวใจตีบรุนแรงในระยะเวลา ๑๐ ปี (ร้อยละ)
น้อยกว่า ๐	น้อยกว่า ๑
๑-๕	๑
๖-๘	๒
๙	๓
๑๐-๑๑	๔
๑๒	๕
๑๓	๗
๑๔	๘
๑๕	๑๐
๑๖	๑๒

หมายเหตุ

๑. ผลที่ได้จากแบบประเมินนี้สามารถนำไปใช้ในด้านระบาดวิทยาทางการแพทย์เท่านั้น ห้ามนำไปใช้อ้างอิงในการประกันชีวิต

๒. ผู้ที่มีคะแนนความเสี่ยงรวมตั้งแต่ ๖-๙ คะแนน จัดอยู่ในกลุ่มเสี่ยงปานกลาง ควรปรับเปลี่ยนพฤติกรรมโดยการออกกำลังกายให้สม่ำเสมอถ้าไม่มีข้อห้าม ควบคุมอาหารหวาน มัน เค็ม งดสูบบุหรี่ทันที และควรไปปรึกษาแพทย์เพื่อขอคำแนะนำที่ถูกต้องต่อไป

๓. ผู้ที่มีคะแนนความเสี่ยงรวมตั้งแต่ ๑๐ คะแนนขึ้นไป จัดอยู่ในกลุ่มเสี่ยงสูง ควรปรับเปลี่ยนพฤติกรรมตามข้อ ๒ และรีบไปปรึกษาแพทย์เพื่อขอคำแนะนำที่ถูกต้องโดยเร็ว

ขอบคุณ ข้อมูลจากหมอชาวบ้าน

ใครใช้มือพิมพ์คอมพ์มาก ๆ ระวังเส้นประสาทมือถูกบีบรัด

2014-08-08T00:39:00.000-07:00

เส้นประสาทมือถูกบีบรัด

        ถ้าอยู่ๆ รู้สึกมีอาการปวดหรือชาปลายมือ แล้วสังเกตได้ชัดเจนว่า เป็นเฉพาะที่นิ้วโป้ง นิ้วชี้ นิ้วกลาง และนิ้วนางซีกที่อยู่ติดกับนิ้วกลาง ส่วนนิ้วก้อยและนิ้วนางซีกที่อยู่ติดกับนิ้วก้อยไม่มีอาการผิดปกติ ก็ให้คิดถึงโรคเส้นประสาทมือถูกบีบรัด
        โรคนี้มีสาเหตุได้หลายอย่าง สามารถรักษาด้วยการใช้ยา และถ้าเป็นรุนแรงก็จำเป็นต้องรักษาด้วยการผ่าตัด ก็จะช่วยให้หายได้

ชื่อภาษาไทย เส้นประสาทมือถูกบีบรัด, โรคคาร์พัลทูนเนล

ชื่อภาษาอังกฤษ Carpal tunnel syndrome, CTS

สาเหตุ
        เส้นประสาทมือ (median nerve) ซึ่งเลี้ยงบริเวณนิ้วโป้ง นิ้วชี้ นิ้วกลาง และนิ้วนางซีกที่ติดกับนิ้วกลาง เมื่อลงมาที่ข้อมือ จะวิ่งผ่านช่องเล็กๆ ระหว่างกระดูกข้อมือกับแผ่นพังผืดเหนียวที่อยู่ใต้กระดูกข้อมือ (เรียกว่า “ช่องใต้กระดูกข้อมือ” (carpal tunnel))

คำบรรยายภาพ
เส้นประสาทมือที่เลี้ยง ๓ นิ้วครึ่งจากนิ้วหัวแม่มือ (วิ่งผ่านช่องใต้กระดูกข้อมือ)
กระดูกข้อมือ
เอ็นและเยื่อหุ้มเอ็น
เส้นประสาทมือ
แผ่นพังผืดเหนียว
ช่องใต้กระดูกข้อมือ (คาร์พัลทูนเนล)

        ในบางคน เส้นประสาทมือในบริเวณช่องใต้กระดูกข้อมืออาจถูกบีบรัด เนื่องจากเยื่อหุ้มเอ็นที่อยู่ในช่องใต้กระดูกข้อมือบวม หรือกระดูกข้อมือโตทำให้ช่องใต้กระดูกข้อมือแคบ หรือแผ่นพังผืดเสื่อมและหนาตัวขึ้น
        ทั้งนี้อาจเกิดจากการบาดเจ็บที่ข้อมือ หรือการใช้ข้อมืออย่างผิดๆ ซ้ำซาก หรืออาจพบร่วมกับภาวะอื่นๆ (เช่น การตั้งครรภ์ ระยะก่อนมีประจำเดือน เบาหวาน ภาวะขาดไทรอยด์ โรคปวดข้อรูมาตอยด์ ภาวะอ้วน เป็นต้น)
        บางรายอาจเกิดขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุชัดเจน
        บางรายอาจพบว่ามีญาติพี่น้องเป็นโรคนี้ด้วย
        เมื่อเส้นประสาทถูกบีบรัด ก็จะทำให้เกิดอาการปวดหรือชาบริเวณ ๓ นิ้วครึ่ง (นับจากหัวแม่โป้ง) ดังกล่าว หากการบีบรัดเกิดขึ้นชั่วคราว (เช่น การตั้งครรภ์ ระยะก่อนมีประจำเดือน) อาการก็จะเป็นอยู่ชั่วคราว และทุเลาไปได้เองเมื่อภาวะที่เป็นต้นเหตุนั้นได้หายไป แต่ถ้าการบีบรัดนั้นเกิดขึ้นอย่างถาวร ก็อาจทำให้เกิดอาการเรื้อรังจนทำลายเส้นประสาทได้

อาการ
        ผู้ป่วยจะมีอาการปวดแสบปวดร้อนหรือรู้สึกชาเป็นพักๆ ที่มือ (โดยเฉพาะที่นิ้วหัวแม่มือ นิ้วชี้ นิ้วกลาง และซีกหนึ่งของนิ้วนางด้านที่ติดกับนิ้วกลาง) บางครั้งอาจปวดร้าวขึ้นไปที่แขนหรือหัวไหล่ อาการปวดมักจะเป็นมากตอนกลางคืนหรือตอนเช้ามืด จนบางครั้งอาจทำให้ผู้ป่วยสะดุ้งตื่น บางรายเมื่อได้ห้อยข้อมือตรงขอบเตียงหรือสะบัดมือจะรู้สึกทุเลาได้
        การทำงานโดยใช้ข้อมือ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในท่างอข้อมือมากๆ หรือเร็วๆ เช่น กวาดบ้าน ถูบ้าน พิมพ์ดีด) งอข้อมือเร็วๆ อาจทำให้เกิดอาการปวดหรือชาได้ ถ้าเป็นมาก อาจทำให้นิ้วหัวแม่มือและนิ้วอื่นๆ ชาและอ่อนแรงได้ อาการอาจเกิดที่มือข้างเดียว หรือ ๒ ข้างก็ได้
ในรายที่เป็นระหว่างตั้งครรภ์ หลังคลอดอาการมักจะหายไปได้เอง

การแยกโรค
      อาการชาปลายมือ อาจเกิดจากสาเหตุอื่น เช่น
• โรคเหน็บชา ซึ่งเกิดจากการขาดวิตามินบี ๑ รวมไปถึงคนยากจน คนที่ใช้แรงกายหนักและกินคาร์โบไฮเดรตมาก หรือคนที่ขาดอาหาร มักจะมีอาการชาปลายมือปลายเท้าทุกนิ้ว
• เบาหวาน ที่ปล่อยให้มีน้ำตาลในเลือดสูงเรื้อรัง (นาน ๑๐ ปีขึ้นไป) ทำให้เส้นประสาทเสื่อม มีอาการชาปลายมือปลายเท้าทุกนิ้ว

การวินิจฉัย
        แพทย์จะวินิจฉัยจากลักษณะของโรคนี้ คือ มีอาการปวดหรือชาที่บริเวณ ๓ นิ้วครึ่ง ได้แก่ นิ้วโป้ง นิ้วชี้ นิ้วกลาง และนิ้วนางซีกที่ติดกับนิ้วกลาง
        การกดหรือเคาะที่ข้อมือ (ตรงด้านเดียวกับฝ่ามือ) ข้างที่มีอาการ อาจกระตุ้นให้เกิดอาการปวดหรือชาที่ปลายมือได้
        แพทย์อาจทำการทดสอบโดยให้ผู้ป่วยวางหลังมือ ๒ ข้างชนกัน ในท่างอข้อมือให้มากที่สุด และนิ้วมือชี้ลงพื้นนาน ๖๐ วินาที ผู้ที่เป็นโรคนี้อาจมีอาการปวดหรือชาปลายนิ้วมือ ๓ นิ้วครึ่ง เรียกการทดสอบนี้ว่า “อาการฟาเลน (phalen’s sign)”

ภาพการทดสอบ Phanlen’s sign

บางครั้งแพทย์อาจทำการวินิจฉัยให้แน่ชัดโดยการตรวจคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อ (Electromyography หรือ EMG)

การดูแลตนเอง
        ถ้าพบว่ามีอาการปวดหรือชาปลายมือ หากกินวิตามินบีรวม หรือบี ๑ ประมาณ ๑-๒ สัปดาห์แล้วไม่ทุเลา หรือเป็นเบาหวาน หรือมีอาการชาเฉพาะ ๓ นิ้วครึ่ง (นับจากนิ้วโป้ง จนถึงซีกหนึ่งของนิ้วนาง) ก็ควรไปปรึกษาแพทย์
        หากแพทย์ตรวจพบว่าเป็นเส้นประสาทมือถูกบีบรัด ก็ควรรักษากับแพทย์อย่างจริงจัง
        ในรายที่แพทย์ให้รักษาด้วยการผ่าตัด หลังผ่าตัดก็ควรดูแลแผลผ่าตัด และปฏิบัติตามคำแนะนำของแพทย์จนกว่าจะหายดี

การรักษา
        แพทย์จะให้การรักษาตามความรุนแรงของโรค
• ถ้าเป็นเล็กน้อย แพทย์อาจแนะนำให้ผู้ป่วยพักการใช้ข้อมือ (การทำงานในท่างอข้อมือ) และใช้ความเย็น (เช่น น้ำผสมน้ำแข็ง) ประคบวันละ ๓-๔ ครั้ง อาจทุเลาได้ภายใน ๒-๓ สัปดาห์
• ถ้าไม่ทุเลาหรือมีอาการมากขึ้น แพทย์อาจให้กินยาต้านอักเสบที่ไม่ใช่สตีรอยด์ เช่น ไอบูโพรเฟน (ibuprofen) ครั้งละ ๔๐๐ มก. วันละ ๓-๔ ครั้ง และใส่เฝือกที่มือเฉพาะเวลาเข้านอน หรือบางรายแพทย์อาจฉีดยาสตีรอยด์เข้าที่ข้อมือข้างที่ปวด เพื่อลดอาการอักเสบและบวมของเนื้อเยื่อในช่องท้องใต้กระดูกข้อมือ
• ถ้ามีภาวะอื่นร่วมด้วย เช่น เบาหวาน ภาวะพร่องไทรอยด์ โรคปวดข้อรูมาตอยด์ แพทย์ก็จะให้การรักษาโรคนี้ร่วมไปด้วย
• ถ้าการรักษาด้วยวิธีต่างๆ ดังกล่าวไม่ได้ผล หรือมีอาการรุนแรง ก็จำเป็นต้องรักษาด้วยการผ่าตัด โดยการตัดแผ่นพังผืดเหนียว (ที่บีบรัดเส้นประสาท) ให้คลายแรงบีบรัดลง ก็จะช่วยให้อาการทุเลาได้

ภาวะแทรกซ้อน
        หากปล่อยให้เส้นประสาทมือถูกบีบรัดนานๆ อาจทำให้กล้ามเนื้อมือฝ่อได้

การดำเนินโรค
        ถ้าเกิดจากภาวะที่เกิดขึ้นชั่วคราวหรือแก้ไขได้ เช่น ระยะก่อนมีประจำเดือน การตั้งครรภ์ ภาวะขาดไทรอยด์ ความอ้วน เป็นต้น อาการก็มักจะเป็นอยู่ชั่วคราว และทุเลาได้เมื่อภาวะที่เป็นต้นเหตุได้หายไป
        ผู้ป่วยที่มีอาการเล็กน้อยและปานกลาง การรักษาด้วยยาก็อาจทำให้ทุเลาได้
        ส่วนในรายที่เป็นรุนแรง การผ่าตัดก็จะทำให้อาการทุเลาภายในเวลาไม่กี่วัน
        ในรายที่เป็นรุนแรง และไม่ได้รับการผ่าตัดแก้ไข ปล่อยไว้เป็นแรมปี ก็อาจทำให้กล้ามเนื้อมือฝ่อได้

การป้องกัน
๑. ควบคุมน้ำหนักตัว และโรคเรื้อรัง (เช่น เบาหวาน) ที่เป็น
๒. ฝึกการใช้มือให้ถูกต้อง เช่น
     • ในการนั่งเขียนหนังสือนานๆ ควรใช้ปากกาด้ามใหญ่และหมึกไหลลื่น เพื่อหลีกเลี่ยงการใช้นิ้วจับ ปากกาแรงเกิน และกดกระดาษแรงๆ
     • หมั่นฝึกการใช้ข้อมือ และบริหารข้อมือโดยการเหยียดขึ้น–งอลง เป็นระยะๆ
     • หลีกเลี่ยงการทำงานโดยการงอข้อมือติดต่อกันนานๆ
     • ในการพิมพ์แป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ (คีย์บอร์ด) พยายามยกข้อมือให้อยู่ระดับข้อศอก หรือต่ำกว่าข้อศอกเล็กน้อย

ความชุก
        โรคนี้พบได้ค่อนข้างบ่อย พบในผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย ๓ เท่า (เนื่องจากช่องใต้กระดูกข้อมือของผู้หญิงมีลักษณะแคบกว่า)
        มักพบในคนอ้วน คนที่เป็นเบาหวาน โรคปวดข้อรูมาตอยด์ ขณะตั้งครรภ์หรือระยะก่อนมีประจำเดือน หรือในคนที่ใช้ข้อมืออย่างผิดๆ

http://www.doctor.or.th/article/detail/11953

แบบทดสอบสายตาเอียง

2014-08-07T00:43:00.002-07:00

เซรุ่มรักษาอีโบลา

2014-08-06T22:12:00.002-07:00

ส.ค.2557 ขณะที่อีโบลา กำลังระบาดหนักในแอฟริกา มีผู้ป่วยตายแล้วเกือบพันคน
คำถามที่หลายคนเริ่มสงสัยในตอนนี้ ก็คือมหาอำนาจสหรัฐฯ ที่เป็นเจ้าของเซรุ่มรักษาอีโบลา ทำไมจึงไม่ยอมส่งเซรุ่มดังกล่าวไปยังแอฟริกาตะวันตก ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีการแพร่ระบาดของไวรัสอีโบลาอย่างหนัก หรือเซรุ่มนี้จะเก็บไว้ใช้กับชาวอเมริกันเท่านั้น

ZMapp คือชื่อของเซรุ่มที่ผลิตโดยบริษัท Mapp Biopharmaceutical ในสหรัฐฯ เซรุ่มดังกล่าวคิดค้นขึ้นมาเพื่อใช้รักษาผู้ป่วยติดเชื้อไวรัสอีโบลาโดยเฉพาะ และในตอนนี้ กำลังมีการทดลองใช้เซรุ่มดังกล่าว กับนายแพทย์เคนต์ แบรนต์ลีย์ แพทย์อาสาสมัครที่เข้าไปช่วยเหลือผู้ป่วยอีโบลาในไลบีเรีย และนางแนนซี ไรต์โบล มิชชันนารีที่ทำงานร่วมกับนายแพทย์แบรนต์ลีย์ สองชาวอเมริกันที่ติดเชื้อไวรัสอีโบลา และขณะนี้ กำลังอยู่ระหว่างการรักษาตัวที่โรงพยาบาลแห่งมหาวิทยาลัยอีมอรี ในนครแอตแลนตา มลรัฐจอร์เจีย

หลังจากที่ผู้ป่วยทั้งสองคน ได้รับเซรุ่มดังกล่าว ก็มีอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ยังไม่มีการยืนยันออกมาว่า ZMapp จะช่วยให้ผู้ป่วยทั้งสองหายขาดจากโรคระบาดร้ายแรงชนิดนี้ได้หรือไม่ เมื่อมีการเผยแพร่เรื่องผลการรักษาออกไป ทั่วโลกก็เริ่มตั้งคำถามว่า เหตุใดสหรัฐฯ จังไม่ยอมผลิตเซรุ่มนี้ในปริมาณมาก และส่งออกไปยังทวีปแอฟริกา เพื่อให้การช่วยเหลือชาวแอฟริกันคนอื่นๆ ที่กำลังทุกข์ทรมานจากการติดเชื้อไวรัสอีโบลาอยู่ในตอนนี้ หรือสหรัฐฯ จะเก็บเซรุ่มดังกล่าว เอาไว้ใช้กับพลเมืองของตนเองเท่านั้น

ก่อนอื่นคงต้องทำความเข้าใจก่อนว่า ZMapp เป็นเซรุ่มที่ไม่เคยใช้ทดลองกับมนุษย์มาก่อน เพราะที่ผ่านมา ทีมวิจัยใช้ทดลองกับลิงเท่านั้น และในช่วงหลายปีที่ผ่านมาการระบาดของเชื้อไวรัสชนิดนี้ไม่ได้แพร่หลายมากเท่ากับโรคระบาดร้ายแรงอื่นๆ จึงทำให้การทดลองไม่มีความคืบหน้าเท่าที่ควร

แต่ล่าสุด การแพร่ระบาดครั้งใหม่ ที่ได้คร่าชีวิตผู้คนไปเกือบ 1,000 รายแล้วนั้น ได้ทำให้บริษัท Mapp Biopharmaceutical ต้องเร่งมือทดสอบเซรุ่มดังกล่าวมากขึ้น ท่ามกลางความคาดหวัง ว่าเซรุ่มชนิดนี้ จะช่วยให้ผู้ติดเชื้อไวรัสอีโบลาหายขาดได้ อย่างไรก็ตาม ในวงการแพทย์นั้นเป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่า การนำเซรุ่มที่ไม่เคยทดลองกับมนุษย์มาก่อน มาใช้ในผู้ป่วยจริง เป็นเรื่องที่เสี่ยงอันตรายมาก เพราะไม่มีใครสามารถรู้ได้เลยว่า เซรุ่มชนิดนี้ จะก่อให้เกิดผลค้างเคียงใดๆหรือไม่ ในในกรณีที่เลวร้ายที่สุด ก็อาจทำให้ผู้ป่วยที่ได้รับเซรุ่มเสียชีวิตเลยก็เป็นได้

ซึ่งนายแพทย์แบรนต์ลีย์ และนางไรต์โบล ก็ทราบเงื่อนไขดังกล่าวเป็นอย่างดี แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพราะรู้อยู่แล้วว่า เมื่อได้รับเชื้อไวรัสดังกล่าวเข้าสู่ร่างกาย โอกาสที่จะรอดชีวิตมีน้อยมาก นอกจากนี้ การใช้เซรุ่ม ZMapp ยังติดเงื่อนไขสำคัญ ที่วงการแพทย์แสดงความกังวลเป็นอย่างยิ่ง นั่นก็คือ FDA หรือองค์การอาหารและยาของสหรัฐฯ ยังไม่ได้ให้การรับรองเซรุ่มดังกล่าว เพราะยังอยู่ระหว่างการทดลองใช้งาน

ซึ่งตามความเป็นจริงแล้ว หากเซรุ่มชนิดนี้ ยังไม่ได้รับการรับรองจาก FDA บริษัทผู้ผลิต ไม่มีสิทธิ์นำไปใช้กับผู้ป่วยจริง เพราะเสี่ยงอันตรายเกินไป แต่สำหรับกรณีของนายแพทย์แบรนต์ลีย์ และนางไรต์โบลนั้น ถือเป็นกรณีเร่งด่วน และพิเศษเป็นอย่างยิ่ง อีกทั้ง ทั้งคู่ยังยินยอมที่จะให้ใช้เซรุ่มดังกล่าวกับตนเอง แม้ว่าท้ายที่สุดแล้ว ผลที่ออกมาจะไม่เป็นไปตามคาดก็ตาม

นอกจากนี้ การผลิตเซรุ่ม ZMapp ในแต่ละโดสนั้น ยังมีความยากลำบากในกระบวนการผลิตเป็นอย่างยิ่ง ทำให้การทำเซรุ่มนี้ในปริมาณมาก แทบจะเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ในตอนนี้ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมเซรุ่ม ZMapp จึงยังถูกใช้อย่างจำกัด และสหรัฐฯก็ยังไม่กล้าพอ ที่จะส่งเซรุ่มดังกล่าวไปยังทวีปแอฟริกา เพื่อหยุดยั้งการแพร่ระบาด เพราะยังไม่ทราบแน่ชัดว่า เซรุ่มนี้ใช้งานได้จริงหรือไม่

ซึ่งหากว่าเซรุ่มดังกล่าว ใช้งานได้จริง และช่วยรักษาผู้ป่วยให้หายจากอีโบลาได้ คำถามที่เกิดขึ้นตามมาก็คือ ใครควรจะเป็นคนกลุ่มแรกที่ได้รับเซรุ่มนี้ กลุ่มแพทย์ พยาบาล และเจ้าหน้าที่สาธารณสุข ที่ทำงานอยู่ในพื้นที่แพร่ระบาดใช่หรือไม่ หรือควรจะเป็นกลุ่มผู้ป่วยที่กำลังทุกข์ทรมานจากเชื้อไวรัสดังกล่าว สิ่งเหล่านี้ อาจเป็นปัญหาตามมาในอนาตต หากการแพร่ระบาดยังคงรุนแรงอยู่เช่นนี้

http://news.voicetv.co.th/global/113408.html

จำเป็นต้องใช้ยาหลายขนานหรือไม่

2014-06-16T21:22:00.001-07:00

ข้อมูลจากมูลนิธิหมอชาวบ้าน
ปัจจุบันนี้ สถานการณ์ด้านการบริการสุขภาพพบว่ามีจำนวนผู้ป่วยมากขึ้น ทั้งในสถานพยาบาลของรัฐ เอกชน หรือแม้กระทั่งคลินิกต่างๆ ทำให้อาจกล่าวได้ว่า “เมื่อรู้สึกไม่สบายอะไรก็ต้องไปพบแพทย์”

เมื่อไปถึงสถานพยาบาลแล้วก็ย่อมต้องได้ยากลับบ้าน มากบ้างน้อยบ้างแล้วแต่แพทย์จะจ่ายให้ เพราะเวลาไม่ได้ยา ผู้ป่วยมักจะสงสัยและรู้สึกว่าไม่ได้รับการรักษา ทั้งๆ ที่อาการบางอย่างไม่ใช่โรค สามารถหายเองได้ หรือโรคบางอย่างก็ไม่จำเป็นต้องรักษาหรือไม่ต้องใช้ยา
การรักษาบางครั้งก็คือการหยุดใช้ยา (เมื่อยานั้นทำให้เกิดโรคหรืออาการข้างเคียง) แต่ส่วนใหญ่แล้วต่อให้แพทย์อธิบายจนเหนื่อยก็มักไม่เข้าใจ ด้วยอาจฝังใจว่าการรักษาโรคนั้นต้องใช้ยา ถ้าไม่ได้กินยาก็ไม่หาย

แพทย์ส่วนใหญ่มักจะเข้าใจประเด็นนี้ เลยตัดปัญหาด้วยการจ่ายยาให้ทุกครั้ง มากบ้างน้อยบ้าง เพราะคิดว่าถ้าพูดหรืออธิบายไปก็มักจะเหนื่อยเปล่า บางคนก็จ่ายยาให้มากเข้าไว้ บางคนก็หลายขนาน ผู้ป่วยเลยได้ยากลับบ้านมาเป็นถุงใหญ่จนกินไม่ถูก สุดท้ายอาจเกิดโทษจากยา บางคนได้ยามามากไป กินไม่หมดหรือต้องเปลี่ยนยาใหม่ ทำให้ต้องทิ้งยาเก่า เป็นการสิ้นเปลืองงบประมาณด้านสาธารณสุขโดยใช่เหตุ (โดยเฉพาะการสั่งจ่ายยาในระบบประกันสุขภาพของรัฐ)

ผู้ป่วยบางคนโดยเฉพาะคนชรา มักเป็นกลุ่มที่ได้รับยาหลายขนานหลายประเภท เพราะ “คนแก่ก็เหมือนรถเก่า” ย่อมมีความเสื่อมไปตามวัย ตรวจเช็กตรงไหนก็มักจะพบความผิดปกติ (บางเรื่องที่เป็นความเสื่อมตามอายุ ก็ไม่จำเป็นต้องแก้ไปเสียทุกเรื่อง) แต่ส่วนใหญ่ที่พบคือ เมื่อไปพบแพทย์หรือตรวจสุขภาพ นอกจากจะได้ยารักษาตามอาการที่เป็นแล้ว ก็มักจะได้ยาจำพวก ลดความดัน ลดไขมันในเลือด ยาเสริมกระดูก ยานอนหลับ รวมถึงยาบำรุงต่างๆ

บางคนกินยาหลายอย่างมากจนมีอาการมึนศีรษะและอ่อนเพลีย ต้องมาแยกแยะดูว่ายาตัวไหนที่จำเป็นต้องกินจริงๆ ซึ่งการรักษานั้นควรมุ่งเน้นที่สภาพร่างกายโดยรวมของผู้ป่วยมากกว่าเน้นให้ยาตามความผิดปกติจากผลการตรวจต่างๆมากเกินไป เพราะผู้ป่วยอย่างคนชราหากพิจารณาดูแต่ความผิดปกติของตัวเลขการตรวจเลือดและตรวจร่างกายแล้ว คงจะพบความผิดปกติมากมายจนต้องกินยาแทนข้าวเป็นแน่

สาเหตุของการใช้ยากันอย่างฟุ่มเฟือยในปัจจุบัน โดยการจ่ายยาให้ผู้ป่วยจำนวนมากและให้หลายๆ ขนานนั้น จะขอกล่าวถึงแต่กรณีที่แพทย์สั่งจ่ายให้ผู้ป่วย (ไม่รวมที่ซื้อเองจากร้านขายยา)

ในฐานะที่ผู้เขียนเป็นแพทย์คนหนึ่ง จึงอยากขอแยกแยะสาเหตุดังนี้
๑. การที่ผู้ป่วยมีโรคหรืออาการไม่สบายหลายอย่าง โดยเฉพาะเมื่อไปพบแพทย์หลายท่าน บางครั้งแพทย์อาจไม่ได้สนใจเท่าที่ควร ว่าผู้ป่วยได้ยาอะไรมาบ้างแล้ว พอบอกเล่าอาการก็ให้ยาเพิ่ม เลยทำให้ได้ยาหลายขนานซึ่งบางครั้งก็เกินจำเป็น แต่ก็มีบางกรณีที่แพทย์บางท่านใช้ยาหลายขนานเพียงเพื่อวัตถุประสงค์เดียว (เหมือนยิงนกตัวเดียวด้วยปืนกล) หรือบางท่านก็ขอให้ยาแบบครอบคลุมไว้ก่อน ทั้งยารักษาโรค ยาบรรเทาอาการ ยาบรรเทาผลข้างเคียง ยาป้องกันโรคหรือขจัดปัจจัยเสี่ยง รวมถึงยาบำรุงและเสริมความต้านทานโรค
๒. การที่ผู้ป่วยไม่สามารถแยกแยะอาการสำคัญของตัวเองได้ บอกเล่าอาการทุกอย่างที่รู้สึกว่าผิดปกติ (แม้แต่อาการเล็กๆ น้อยๆ) จนทำให้แพทย์ต้องจ่ายยาตามอาการ ทำให้ได้ยาหลายขนาน
๓. การที่แพทย์ไม่สามารถวินิจฉัยได้อย่างแม่นยำ จึงต้องรักษาแบบครอบคลุม (แบบเหวี่ยงแห?)

เหตุผลทั้ง ๓ ข้อนี้คงเป็นประเด็นหลักๆที่ทำให้มีการใช้ยามากเกินไป ซึ่งอาจทำให้เกิดผลข้างเคียงของยา ยาตีกัน รวมถึงความสิ้นเปลืองจากการใช้ยามากเกินความจำเป็น

ดังนั้น นอกจากแพทย์ผู้รักษาควรตระหนักและพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว ตัวผู้ป่วยเองก็ควรให้ความร่วมมือโดยมีคำแนะนำดังนี้

๑. พยายามแยกแยะและอธิบายถึงความเจ็บป่วยที่เป็นอาการสำคัญจริงๆ อย่าบอกเหมือนบ่น เป็นโน่นเป็นนี่ สะเปะสะปะไปหมด
บางครั้งถ้าแพทย์ขี้เกียจอธิบายหรือไม่มีเวลาแยกแยะให้ ก็จะจ่ายยาไปตามอาการ เลยได้ยามาหลายขนานจนเกินจำเป็น
๒. ถ้าเคยไปพบแพทย์ท่านใดมาก่อนหน้าแล้ว ต้องบอกให้แพทย์อีกท่านทราบด้วยว่าได้ยาอะไรมาบ้าง และควรนำยานั้นไปให้แพทย์อีกท่านดูด้วย
๓. เมื่อได้ยาอะไรมา (โดยเฉพาะถ้าได้หลายๆ ขนาน) ให้ถามว่า เป็นยาอะไร ใช้เพื่ออะไร มีผลข้างเคียงที่สำคัญอย่างไร และถ้าใช้ยาหลายอย่างขนาดนั้นฤทธิ์ยาจะตีกันหรือไม่
๔. หากคิดว่าตนเองได้ยามากไป ให้ลองถามแพทย์ว่า พอจะตัดยาตัวใดออกไปได้บ้างหรือไม่ ขอเท่าที่จำเป็น อาจสอบถามเพิ่มเติมว่าหากใช้ยากับไม่ใช้ยาจะมีผลดีผลเสียต่างกันอย่างไร

ขอบคุณข้อมูลจาก มูลนิธิหมอชาวบ้าน"จำเป็นต้องใช้ยาหลายขนานหรือไม่"

เซรุ่มแก้พิษงูชนิดรวม

2014-05-12T00:58:00.001-07:00

ปัจจุบัน การดูชนิดของงูว่าเป็นชนิดใดค่อนข้างยาก แม้ว่าจะจับได้แล้วก็ยังมองไม่ค่อยออก เหตุผลหนึ่ง คืองูผสมข้ามพันธ์ุ ทำให้ดูลายแล้วปนกันไปหมด บางที ส่วนหัวเหมือนสายพันธุ์หนึ่ง ส่วนหางเหมือนอีกสายพันธุ์หนึ่ง ดังนั้นปัจจุบัน มีการพัฒนาเพื่อผลิตเซรุ่มแก้พิษงูชนิดรวมออกมาแล้ว

ที่ผ่านมา เซรุ่มมีสองประเภท คือ ใช้กับงูที่มีพิษต่อระบบประสาท ได้แก่ งูจงอาง งูเห่า งูสามเหลี่ยม งูทับสมิงคลา และงูที่มีพิษต่อระบบโลหิต ได้แก่ งูกะปะ งูเขียวหางไหม้ งูแมวเซา

ปัจจุบันผลิตได้จากสองแห่ง คือ สถานเสาวภา และองค์การเภสัชกรรม(ผลิตได้สามชนิด)

เซรุ่มแก้พิษงูที่ผลิตจากสถานเสาวภา เป็นชนิดผงบรรจุขวด ก่อนใช้ต้องละลายด้วยน้ำกลั่น 10 มล. ต่อ 1 ขวด เซรุ่มแก้พิษงูที่ผลิตจากองค์การเภสัชกรรมคือ งูกะปะ งูเห่า และงูแมวเซา เป็นชนิดน้ำ ขวดละ 10 มล.

ในอนาคตอันใกล้นี้ สถานเสาวภาจะผลิตเซรุ่มแก้พิษงู ชนิดรวม2ชนิด เป็นspecific polyvalent antivenom (ไม่ใช่ mixed monovalent antivenom โดยนำเซรุ่มชนิด monovalent มาผสมกัน) คือ เซรุ่มรวมต่องูระบบประสาท และเซรุ่มรวมต่องูระบบโลหิตซึ่งมีประโยชน์ในกรณีที่ไม่สามารถบอกชนิดของงูพิษได้ อาจสามารถใช้ในขนาดที่ต่ำกว่าและราคาถูกกว่า โดยที่มีประสิทธิภาพใกล้เคียงกับชนิด monovalent antivenom.

เตือนภัยแอร์! สะสมเชื้อแบคทีเรีย ก่อโรค “ลิเจียนแนร์-ไข้ปอน”

2014-05-12T00:01:00.002-07:00

กรมอนามัยเตือนภัยแอร์! ชี้ความชื้นในเครื่องเป็นตัวก่อเชื้อโรค เสี่ยงหายใจรับเชื้อจนเป็นโรคลิเจียนแนร์ และไข้ปอน แนะทำความสะอาดเป็นประจำ สกัดฝุ่น เชื้อโรคสะสม

นพ.พรเทพ ศิริวนารังสรรค์ อธิบดีกรมอนามัย กล่าวว่า เครื่องปรับอากาศหรือแอร์ที่ใช้เพื่อคลายร้อน ทั้งที่ทำงาน บ้าน โรงแรม หรือห้างสรรพสินค้า เป็นต้น อาจแฝงไปด้วยภัยร้าย เพราะในแอร์มีความชื้น ทำให้ภายในตัวแอร์และท่อแอร์เป็นที่เจริญเติบโตของเชื้อโรค ทั้งแบคทีเรีย ไวรัส หรือเชื้อรา โดยเฉพาะแบคทีเรีย “ลิจิโอเนลลานิวโมฟิวลา” หากหายใจเอาฝอยละอองน้ำที่มีเชื้อนี้ปนเปื้อนเข้าไปจะส่งผลกระทบต่อสุขภาพ โดยลักษณะอาการมี 2 แบบคือ แบบปอดอักเสบรุนแรง มีไข้สูง ไอ หนาวสั่น เรียกว่าโรคลิเจียนแนร์ และแบบคล้ายไข้หวัดใหญ่ เรียกว่าไข้ปอน ตีแอก หรือปอนเตียก

       นพ.พรเทพ กล่าวอีกว่า แอร์แบบระบบรวมควรเปิดน้ำทิ้งจากหอหล่อเย็นให้แห้ง เมื่อไม่ได้ใช้ควรทำความสะอาดขัดถูคราบไคลตะกอน เติมน้ำยาฆ่าเชื้อโรคในปริมาณที่เหมาะสม เพื่อฆ่าเชื้อรา และทำความสะอาดหอหล่อเย็นอย่างน้อย 1-2 ครั้งต่อเดือน ไม่ให้มีตะไคร่เกาะ ทำลายเชื้อโดยใส่คลอรีนให้มีความเข้มข้น 10ppm เข้าท่อที่ไปหอผึ่งเย็นให้ทั่วถึง ทั้งระบบไม่น้อยกว่า 3-6 ชั่วโมง หลังจากนั้นรักษาระดับคลอรีนให้ความเข้มข้นไม่น้อยกว่า 0.2ppm และแอร์ในห้องพัก ต้องทำความสะอาดถาดรองน้ำที่หยดจากท่อคอยส์เย็นทุก 1-2 สัปดาห์ ไม่ให้มีตะไคร่เกาะหรือใส่น้ำยาฆ่า เชื้อโรคที่ไม่เป็นอันตรายต่อสุขภาพของคน ตามมาตรฐานประกาศกรมอนามัย เรื่อง ข้อปฏิบัติการควบคุมเชื้อลิจิโอเนลลาในหอผึ่งของอาคารในประเทศไทย

       นพ.พรเทพ กล่าวด้วยว่า สำหรับแอร์ที่ใช้ตามบ้านเรือน เมื่อเปิดแอร์ควรสังเกตว่าอากาศที่ออกมาจากแอร์มีกลิ่นเหม็นหรือมีกลิ่นอับหรือไม่ หากมีกลิ่นในเบื้องต้น ควรล้างทำความสะอาดแผ่นกรองอากาศที่อยู่ในแอร์ด้วยน้ำสบู่หรือน้ำยาฆ่าเชื้อโรค หากล้างทำความสะอาดแล้วกลิ่นไม่หาย ควรเรียกช่างเพื่อทำความสะอาดแบบเต็มระบบ

       “การล้างทำความสะอาดแอร์ควรทำเป็นประจำ โดยดูตามความเหมาะสมจากสภาพแวดล้อม และการใช้งาน หากเป็นแผ่นกรองอากาศควรล้างด้วยน้ำสบู่หรือน้ำยาฆ่าเชื้อโรคแล้วใช้น้ำฉีดแรงๆ ที่ด้านหลัง ด้านที่ไม่ได้รับฝุ่น ให้ฝุ่นและสิ่งสกปรกหลุดออกอย่างน้อยเดือนละครั้ง และควรล้างแอร์แบบเต็มระบบอย่างน้อยปีละ 1 ครั้งเช่นเดียวกัน แต่หากใช้เป็นประจำทุกวัน ควรล้างทำความสะอาดประมาณ 6 เดือนต่อครั้ง เพราะนอกจากจะช่วยลดเชื้อโรคที่อาจสะสมอยู่ในแอร์แล้ว ยังช่วยประหยัดพลังงานไฟฟ้าได้อีกด้วย” อธิบดีกรมอนามัย กล่าว

ข่าวจาก http://www.manager.co.th/QOL/ViewNews.aspx?NewsID=9570000048624

เตรียมตัวไปพบแพทย์

2014-04-21T22:53:00.001-07:00

เดี๋ยวนี้เวลาไปหาหมอ ต้องรอนานมากกว่าจะได้ตรวจ ช่วงที่ตรวจก็ใช้เวลาน้อยมาก ยังไม่ทันได้ถามอะไร ก็ต้องออกมารับยาแล้ว ดังนั้น เวลาไปหาหมอ ควรเตรียมตัวให้พร้อม ดังต่อไปนี้

เวลาจะไปพบแพทย์ ควรเตรียมตัวอย่างไร?

เวลาที่ได้พบแพทย์ : นาทีทองของผู้ป่วย
การไปพบแพทย์แต่ละครั้งถือเป็นเรื่องใหญ่และสำคัญกับทุกคน โดยเฉพาะผู้ป่วยที่อยู่ในชนบท ห่างไกลสถานพยาบาล ซึ่งมักจะต้องจัดหารถเพื่อเดินทาง ชักชวนไหว้วานเครือญาติมาเป็นเพื่อน ต้องเตรียมอาหารการกินระหว่างการเดินทางและการรักษา จนพร้อมสรรพแล้วจึงออกเดินทางเข้ามาพบแพทย์ หรือแม้แต่คนในเมืองก็ตามเวลาไปพบแพทย์ก็จะต้องเตรียมตัว วางแผน และลางาน ซึ่งล้วนเกิดความสูญเสียทั้งเรื่องเวลาของการประกอบอาชีพ ค่าใช้จ่ายในการเดินทาง และค่ารักษาพยาบาล

เนื่องจากมีผู้ป่วยเป็นจำนวนมาก ช่วงเวลาที่ผู้ป่วยจะได้พบแพทย์จึงเป็นช่วงระยะเวลาเพียงสั้นๆ ซึ่งรวมถึงการเข้ารับการตรวจ การวินิจฉัย และให้การรักษาของแพทย์ จึงประมาณได้ว่า ผู้ป่วยแต่ละคนจะมีเวลาพบแพทย์เพียง 5 ถึง 10 นาทีเท่านั้น

ดังนั้น ช่วงเวลาดังกล่าวจึงเปรียบเสมือนเป็น "นาทีทองของผู้ป่วย" ที่จะต้องมีการใช้เวลาอย่างคุ้มค่า ให้มีประสิทธิภาพดีที่สุด เพื่อให้ได้รับการรักษาที่ดี ถูกโรค ถูกยา หายป่วย หายไข้ ปลอดภัย และประหยัด

การเตรียมตัวไปพบแพทย์เตรียมตัวและปฏิบัติอย่างไร? เพื่อให้ได้รับการรักษาอย่างดีที่สุด ซึ่งเป็นส่วน หนึ่งของงานเภสัชกรรมชุมชน หรือเภสัชกรที่ร้านยา เมื่อซักถาม พูดคุยกับผู้ป่วยแล้ว มีความเห็นว่าควรไปพบแพทย์ เภสัชกรก็จะให้คำแนะนำการไปพบแพทย์อย่างมีประสิทธิภาพให้กับผู้ป่วยด้วย

การเตรียมตัวไปพบแพทย์ขอแบ่งเป็น 3 ขั้นตอนใหญ่ๆ ดังนี้
1. การเตรียมตัวก่อนไปพบแพทย์
2. ขณะไปพบแพทย์
3. การปฏิบัติตนเองหลังไปพบแพทย์

การเตรียมตัวก่อนไปพบแพทย์
ขั้นตอนแรกนี้เป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญ เริ่มจากการสังเกตสิ่งผิดปกติของตัวเรา ซึ่งเรื่องนี้ไม่มีใครรู้ตัวเราเท่าตัวเราเอง ควรจดบันทึกสิ่งผิดปกติ และควรเลือกไปพบแพทย์ตั้งแต่เนิ่นๆ และถ้ามีโอกาสก็ควรจำรายละเอียดให้แม่นยำ และถ้ามีรายละเอียดเป็นจำนวนมาก ก็อาจจะจดบันทึกวันเวลา ระยะเวลาที่มีอาการเจ็บป่วย ความรุนแรง การลุกลาม ตำแหน่งที่เป็น อวัยวะที่รู้สึก เป็นต้น เพราะจะได้ดำเนินการดังนี้

1. สังเกตสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้น
เมื่อเริ่มมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับร่างกายของเรา ควรสังเกต เฝ้าระวัง และติดตามอย่างสนใจ จดจ่อ และต่อเนื่อง ว่าสิ่งผิดปกตินี้มีอาการและระดับความรุนแรงอย่างไร เคยเป็นอย่างนี้มาหรือยัง รวมถึงระยะเวลา ที่มีอาการเจ็บป่วย ความรุนแรง การลุกลาม ตำแหน่งที่เป็นอวัยวะที่รู้สึก และอื่นๆ

ถ้ามีโอกาสก็ควรจำรายละเอียดต่างๆ ให้แม่นยำ แต่ถ้ามีรายละเอียดเป็นจำนวนมาก ก็อาจจะจดบันทึกข้อมูลให้ครบถ้วน เมื่อไปพบแพทย์จะได้ให้ข้อมูลได้ถูกต้อง แม่นยำ และครบถ้วน ซึ่งจะส่งผลดีกับตัวเราเอง

2. ไม่มีใครรู้จักสุขภาพร่างกายของคุณได้ดีเท่ากับตัวคุณเอง
ไม่ว่าสิ่งผิดปกติจะเป็นด้านจิตใจ ร่างกาย หรือความนึกคิดของคุณ คนที่จะรู้ดีที่สุด ก็คือตัวของคุณเอง คนที่เป็นเจ้าของร่างกายอันนี้ ไม่ว่าจะเกิดสิ่งดี สิ่งร้าย โรคภัยไข้เจ็บอะไรขึ้น

ดังนั้น คุณจึงควรสังเกตสิ่งเหล่านี้ให้ครบถ้วน ว่าเป็นอย่างไร เป็นที่ไหน เป็นมากนานเพียงใด

3. จดบันทึกข้อมูลสุขภาพ
รายละเอียดของสิ่งผิดปกติเหล่านี้จะมีคุณค่ามากขึ้น และช่วยให้ได้ข้อมูลความเจ็บป่วยที่ครบถ้วน จึงควรจดบันทึกความเจ็บป่วยไข้ ว่ามีอาการอย่างไรบ้าง เป็นที่ไหนบ้าง เป็นมานานแค่ไหน จดบันทึกไว้ หรือบางคนอาจจัดทำไว้เป็นสมุดบันทึกสุขภาพก็ยิ่งดี และจะมีคุณค่ามากเมื่อไปพบแพทย์ ซึ่งจะได้กล่าวถึงต่อไป

4. รู้แต่เนิ่นๆ ยังเป็นน้อยรักษาได้ง่าย
การสังเกตและไม่นิ่งนอนใจในสิ่งผิดปกติต่างๆ เหล่านี้เป็นสิ่งที่ดี เพราะถ้ารู้ตัวแต่เนิ่นๆ ในขณะที่ยังมีอาการน้อย และความรุนแรงของโรคไม่มาก โดยทั่วไปก็จะทำการรักษาให้หายได้โดยง่าย ไม่ยุ่งยาก ไม่เสียเวลา และไม่สิ้นเปลืองค่าใช้จ่าย

ในทางตรงกันข้ามถ้าปล่อยให้เป็นมากๆ แล้วจึงไปพบแพทย์ ขณะที่มีอาการมากและโรคลุกลาม การรักษาก็จะยุ่งยาก วุ่นวาย เสียเวลา และค่าใช้จ่ายเป็นจำนวนมาก หลายคนต้องขายที่ขายทาง ขายไร่ขายนา เพื่อนำเงินมาใช้รักษา จนเกิดคำว่า "ล้มละลายจากการรักษาพยาบาล"

5. เตรียมข้อคำถามที่อยากรู้นอกจากนี้ อาจซักซ้อมเตรียมคำถามที่เกี่ยวข้องกับการเจ็บป่วยที่ต้องการทราบคำตอบจากแพทย์ เช่น โรคที่เป็น ระดับความรุนแรงของโรค เป้าหมายของการรักษา ยาและการใช้ยา เป็นต้น เพราะจะได้ถามแพทย์ในช่วงนาทีทองของคุณ

ขณะไปพบแพทย์
ขั้นตอนแรกเหมือนการวางแผนเพื่อรวบรวมข้อมูลสิ่งผิดปกติและเตรียมตัวไปพบแพทย์ และเมื่อถึงขั้นตอนที่ 2 ที่ผู้ป่วยจะไปพบแพทย์จริงๆ ก็ควรจะไปแต่เช้า หรือตรงเวลานัดของแพทย์ ถ้าจะให้ดีก็ควรหาเพื่อนไปด้วย ให้ข้อมูลที่สำคัญให้ครบถ้วน ตั้งใจฟังการวินิจฉัย ความเห็น และคำแนะนำของแพทย์ และรู้จักเป้าหมายการรักษาอย่างชัดเจน ดังนี้

1. ไปแต่เช้า หรือตรงเวลานัดของแพทย์
เวลาจะไปพบแพทย์ควรไปแต่เช้าๆ หรือกรณีที่แพทย์ได้นัดให้ไปพบ ก็ควรไปให้ตรงเวลาหรือไปก่อนสักระยะหนึ่งก็จะดี ควรพกข้อมูลบันทึกปัญหาสุขภาพที่เกิดขึ้นไปด้วย เพื่อจะได้ช่วยจำ ป้อนข้อมูลให้กับแพทย์อย่างครบถ้วนสมบูรณ์

"ผู้ป่วยหลายคนขายทรัพย์สินเพื่อนำเงิน มารักษา จนเกิดคำว่า "ล้มละลายจากการรักษาพยาบาล""

2. หาเพื่อนไปด้วย จะได้ช่วยเหลือกัน
ถ้าเป็นไปได้ควรหาคู่สมรส ญาติสนิท หรือมิตรสหายไปเป็นเพื่อนเวลาไปพบแพทย์ด้วย เพื่อจะได้ช่วยกันเล่าอาการเจ็บป่วยที่เกิดขึ้น และรับฟัง ช่วยกันจำคำแนะนำและวิธีการปฏิบัติดูแลตัวเองในการรักษาของแพทย์

มีรายงานทางการแพทย์ว่า กว่าครึ่งหนึ่งของผู้ป่วยจะลืมคำแนะนำของแพทย์ เมื่อเดินออกจากห้องตรวจ ทำให้ผู้ป่วยกลับไปดูแลรักษาและปฏิบัติตัวตามคำแนะนำของแพทย์ได้ไม่ครบถ้วน ส่งผลให้ได้รับผล การรักษาอย่างไม่เต็มที่ จึงควรชวน"เพื่อนสุขภาพ" ไปพบแพทย์ด้วย

3. ตั้งใจฟังแพทย์ ถ้าสงสัยควรถามได้เลย
ขณะที่อยู่ในห้องตรวจ ต่อหน้าแพทย์ เป็นช่วงนาทีทองที่แท้จริง จึงควรมีสมาธิ ตั้งใจฟังให้ดี ทั้งเรื่องการวินิจฉัยว่าเป็นโรคอะไร มีระดับความรุนแรงเพียงใด จะมีวิธีการดูแล ปฏิบัติตนเอง การรักษาและใช้ยาอย่างไร ถ้ามีรายละเอียดมาก ก็อาจจดบันทึกไว้

หากมีข้อสงสัย ไม่ต้องเกรงใจแพทย์ ขอความกรุณาแพทย์ให้ความกระจ่างได้เลย โดยเฉพาะคำถามที่อยากจะรู้ เช่น การปฏิบัติตนเอง เป้าหมายของการรักษา รวมถึงเรื่องเงินๆ ทองๆ ค่าใช้จ่าย ค่ารักษา ค่ายา ที่จะต้องจ่ายเอง ถ้าเตรียมตัวมาไม่เพียงพอ หรือเป็นจำนวนเงินมากเกินไป ก็ปรึกษาท่านได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ

4. รู้จักเป้าหมายการรักษาอย่างชัดเจน
อีกสิ่งหนึ่งที่สำคัญมากสำหรับผู้ป่วย คือเป้าหมายของการรักษาโรค ซึ่งแตกต่างกันไปแล้วแต่ชนิดของโรคนั้นๆ เช่น

โรคความดันโลหิตสูง จะมีเป้าหมายของความดันโลหิตตัวบน (ขณะที่หัวใจบีบตัว) เท่ากับ 130 มิลลิเมตรปรอท และเป้าหมายของความดันโลหิตตัวล่าง (ขณะที่หัวใจคลายตัว) เท่ากับ 80 มิลลิเมตรปรอท

ขณะที่โรคเบาหวานที่มีเป้าหมายของระดับน้ำตาลในเลือดในตอนเช้าหลังอดอาหารมามีค่าเท่ากับ 126 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร

เป้าหมายเหล่านี้คือจุดหรือช่วงที่สำคัญของผู้ป่วย เพราะถ้าบรรลุเป้าหมาย จะมีความปลอดภัย สามารถควบคุมอันตรายของโรคให้อยู่ในช่วงที่ปลอดภัย เป็นสิ่งที่พึงประสงค์ และเป็นที่ปรารถนาทั้งของแพทย์ที่ให้การรักษาและของผู้ป่วยที่ประสบปัญหาสุขภาพนั้นๆ

อีกมุมหนึ่งถ้าผู้ป่วยปฏิบัติตนเองจนสามารถบรรลุเป้าหมายนั้นได้ ก็แสดงถึงความสามารถในการดูแลรักษาที่ดีของผู้ป่วยจนบรรลุเป้าหมาย ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจ

นอกจากนี้เป้าหมายการรักษา ยังช่วยให้ผู้ป่วย ได้รับรู้ ตระหนัก และยอมรับความเจ็บป่วยของตนเอง ซึ่งจะส่งผลเป็นความร่วมมือในการรักษา และมีส่วนสำคัญจ่อการรักษาควบคุมโรค

การปฏิบัติตนเองหลังไปพบแพทย์
ภายหลังจากที่พบแพทย์ผู้ป่วยควรร่วมมือปฏิบัติตามคำสั่งของแพทย์ ทั้งในเรื่องการดูแลตนเอง การใช้ยา และควรสังเกตสิ่งผิดปกติต่างๆ ทั้งที่เกิดขึ้นก่อนไปพบแพทย์ว่า โรคที่ทุเลา เบาบาง หรือหายดีเพียงใด ทั้งยังควรสังเกตสิ่งผิดปกติใหม่ (ถ้ามี) เช่น การแพ้ยา ผลข้างเคียงของยา เป็นต้น และติดตามผลการรักษา ไปพบแพทย์ตามนัด

ควรพกพาข้อมูลสุขภาพที่สำคัญ ติดตัวอยู่เสมอ เช่น โรคประจำตัว ยาที่ใช้อยู่ประจำ การแพ้ยา เมื่อไปพบแพทย์ จะได้ให้ข้อมูลได้ทันที

จากหมอชาวบ้าน http://www.doctor.or.th/ask/detail/7520

เตรียมตัวไปพบแพทย์

เด็กไทยป่วย ‘โรคไอกรน’ มากขึ้น ควรรับวัคซีนตามนัด

2014-04-07T01:08:00.002-07:00

สธ.เผยมีเด็กไทยป่วยและเสียชีวิตด้วย"โรคไอกรน"มากขึ้น เตือนผู้ปกครองนำบุตรเข้ารับวัคซีน เผยสถิติปี 56 พบผู้ป่วย 24 ราย ส่วนใหญ่พบในกลุ่มเด็กเล็กอายุต่ำกว่า 1 ปีสูงสุดสุด...

นายแพทย์ณรงค์ สหเมธาพัฒน์ ปลัดกระทรวงสาธารณสุข กล่าวว่า โรคไอกรน (Pertussis) เป็นโรคติดเชื้อที่เกิดได้กับประชาชนที่ไม่มีภูมิคุ้มกันโรคทุกคน ทุกวัย โรคนี้ป้องกันได้ด้วยการฉัดวัคซีน ซึ่งขณะนี้ได้พัฒนาเป็นวัคซีนรวม 1 เข็ม ป้องกันโรคได้ 3 โรค คือคอตีบ บาดทะยัก ไอกรน (DTP) เป็นวัคซีนพื้นฐานที่กระทรวงสาธารณสุขจัดบริการฉีดให้เด็กทุกคนในประเทศไทย โดยฉีด 5 ครั้ง เริ่มครั้งที่ 1เมื่ออายุ 2 เดือน และฉีดซ้ำเมื่ออายุ 4 เดือน, 6 เดือน,1 ปี 6 เดือน และอายุ 4 ปีผู้ที่ได้รับวัคซีนครบชุดทุกคน มีโอกาสป่วยจากโรคไอกรนน้อยมาก หรือหากป่วยอาการจะไม่รุนแรง เนื่องจากร่างกายมีภูมิคุ้มกันบางส่วนที่ได้จากวัคซีนแล้ว

หากเด็กอายุต่ำกว่า 1 ปีป่วยเป็นโรคไอกรน มักจะมีอาการรุนแรง เนื่องจากระดับภูมิต้านทานโรคในร่างกายยังมีน้อย จึงเกิดภาวะแทรกซ้อนได้ง่าย ที่พบบ่อยและเป็นสาเหตุการเสียชีวิตคือโรคปอดอักเสบหรือปอดบวม เช่นในปี 2556 ตลอดปีพบผู้ป่วย 24 ราย ส่วนใหญ่พบในกลุ่มเด็กเล็กอายุต่ำกว่า 1 ปี มากสุดคืออายุ 1-3 เดือนพบร้อยละ 33 โดยพบมีเด็กอายุ 2 เดือนเสียชีวิต 2 ราย รายที่ 1 ที่ จ.ชลบุรี เสียชีวิตจากโรคแทรกซ้อนคือปอดอักเสบ ได้รับการฉีดวัคซีนรวมป้องกันโรคคอตีบ บาดทะยัก ไอกรน 1 ครั้ง ทำให้ร่างกายยังไม่สามารถสร้างภูมิคุ้มกันโรคได้ รายที่ 2 ที่ จ.บึงกาฬ โรคแทรกซ้อนที่ทำให้เสียชีวิตคือสมองอักเสบ รายนี้ยังไม่ได้รับการฉีดวัคซีนเนื่องจากป่วยก่อนถึงวันนัดฉีดวัคซีน ซึ่งเด็กทั้ง 2 รายนี้เป็นเด็กเล็กเสี่ยงต่อการเกิดภาวะแทรกซ้อนได้ง่าย การป้องกันการเสียชีวิตในภาวะนี้ทำได้โดยผู้ปกครองต้องพาไปโรงพยาบาลตั้งแต่เริ่มป่วย เพื่อการวินิจฉัยและรักษาที่ทันท่วงที ซึ่งมียาปฏิชีวนะรักษาได้ จะลดโรคแรกซ้อน รักษาชีวิตผู้ป่วยไว้ได้

ดั้งนั้น เพื่อป้องกันการป่วยและลดอันตรายจนถึงชีวิตในเด็กเล็กจากโรคไอกรน ขอให้ผู้ปกครองทุกคนนำบุตรหลานเข้ารับการรับวัคซีนตามนัดที่ปรากฏในสมุดบันทึกสุขภาพแม่และเด็กให้ครบตามช่วงวัย ควรหลีกเลี่ยงการพาเด็กไปในที่แออัดหรือในพื้นที่ที่มีโรคระบาด และที่สำคัญคือในกลุ่มประชาชนที่ย้ายที่อยู่บ่อย เช่นรับจ้างก่อสร้าง แรงงานภาคเกษตร อุตสาหกรรม ลูกมีความเสี่ยงได้รับวัคซีนไม่ครบ จึงควรพาลูกหลานไปรับวัคซีนต่อเนื่องในสถานบริการสาธารณสุขที่อยู่ใกล้ รวมทั้งแรงงานต่างด้าวที่นำครอบครัวและบุตรเข้ามาทำงานในประเทศไทย ควรพาบุตรหลานเข้ารับการฉีดวัคซีนให้ครบถ้วนในสถานพยาบาลในสังกัดกระทรวงสาธารณสุขทุกแห่ง เพื่อให้ปลอดภัยจากโรคที่ป้องกันได้ด้วยวัคซีน โดยบุตรแรงงานต่างด้าวที่อายุไม่เกิน 7 ปีบริบูรณ์ สามารถซื้อบัตรประกันสุขภาพของกระทรวงสาธารณสุขได้ในอัตราคนละ 365 บาท เฉลี่ยวันละ 1 บาท มีอายุคุ้มครอง 1 ปี นับจากวันที่ซื้อบัตรประกันสุขภาพ ซึ่งจะได้รับการฉีดวัคซีนครบถ้วนเหมือนเด็กไทย

ด้านนายแพทย์โสภณ เมฆธน อธิบดีกรมควบคุมโรค กล่าวว่า โรคไอกรน เป็นโรคติดเชื้อระบบทางเดินหายใจ เกิดจากเชื้อแบคทีเรีย ทำให้เยื่อบุทางเดินหายใจอักเสบ และเกิดอาการไอ อาการที่เป็นลักษณะพิเศษของโรคนี้คือ ไอเป็นชุดๆ คือไอซ้อนๆ ติดๆ กัน 5-10 ครั้ง หรือมากกว่านั้น จนเด็กหายใจไม่ทัน และมีอาการหายใจเข้าลึกๆ เป็นเสียงวู๊ป (Whooping cough) สลับไปกับการไอเป็นชุดๆ โรคนี้ติดต่อกันได้ง่ายจากการไอ จาม รดกันโดยตรง ผู้ติดเชื้อที่ไม่มีภูมิคุ้มกันจะป่วยเกือบทุกราย มักพบได้บ่อยในเด็กเล็กดังนั้นหากพบลูกหลานมีอาการป่วยที่กล่าวมา ขอให้สงสัยว่าเป็นโรคไอกรน ต้องรีบพบแพทย์โดยเร็ว โรคนี้มียารักษาหาย

ปัจจุบันโรคไอกรนลดลงมาก จากการเพิ่มระดับความครอบคลุมของการได้รับวัคซีนป้องกันโรคคอตีบ ไอกรน บาดทะยัก ซึ่งในไทยมีค่าเฉลี่ยประมาณร้อยละ 98 โดยในไทยยังพบโรคนี้ได้ประปรายในชนบท และพบในเด็กอายุเกิน 5 ปีมากขึ้น ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเด็กที่ไม่ได้รับวัคซีนมาก่อน พบการระบาดเป็นครั้งคราวในเด็กนักเรียนชั้นประถม การดูแลรักษาผู้ป่วยโรคนี้คือ ให้เด็กที่ป่วยพักผ่อน ดื่มน้ำอุ่น อยู่ในห้องที่มีอากาศถ่ายเทได้ดี ถ้าไม่มีโรคแทรกซ้อนจะใช้เวลารักษาประมาณ 6-10 สัปดาห์โรคแทรกซ้อนที่พบได้บ่อยคือ ปอดอักเสบ เลือดออกในเยื่อบุตา อาจมีอาการชัก โดยกรมควบคุมโรคได้จัดระบบเฝ้าระวังโรคนี้ทั่วประเทศ รายงานทุกสัปดาห์เพื่อติดตามควบคุมป้องกันการแพร่ระบาด อย่างใกล้ชิดและรวดเร็ว.

สระว่ายน้ำเป็นพิษ

2014-04-07T00:38:00.002-07:00

อาจสงสัยกันมานานแล้วว่า การเล่นน้ำในสระที่ใช้ร่วมกันหลายคนจะปลอดภัยหรือไม่ เพราะต้องมีใครแอบปล่อยปัสสาวะลงในน้ำบ้าง และบัดนี้นักวิทยาศาสตร์ได้พิสูจน์แล้วว่า มันอาจเกิดอันตรายได้

วารสาร “สิ่งแวดล้อมและเทคโนโลยี” ของอเมริกาได้เปิดเผยว่า ได้มีนักวิทยาศาสตร์ศึกษาเรื่องนี้แล้ว และพบว่า แม้ว่าสระว่ายน้ำทุกแห่งจะใส่คลอรีน เพื่อฆ่าเชื้อโรคและป้องกันผู้เล่นน้ำติดโรคแล้วก็ตามแต่การที่มีคนลงเล่นน้ำ ว่ายน้ำ กระทุ่มน้ำ และบางคนแอบปล่อยของเสียลงไปด้วย ถึงจะมีระเบียบห้ามอยู่ก็ตาม เพราะจะไปทำให้เกิดสารประกอบในน้ำขึ้น 2 ชนิด คือไตรคลอรามีน และไซยานเจน คลอไรด์ สารอย่างแรกมีส่วนเกี่ยวข้องกับโรคปอด และอย่างหลังนอกจากจะกระทบปอดด้วยแล้วยังมีผลถึงหัวใจและระบบประสาทกลางอีกด้วย

สารทั้งคู่ยังก่อให้เกิดกรดยูริกและคลอรีนขึ้น ภายในเวลาชั่วโมงเดียว กรดยูริกส่วนใหญ่เกิดจากเหงื่อ แต่นักวิทยาศาสตร์คำนวณพบว่า สาร ประกอบที่มีอยู่ในสระน้ำกว่าร้อยละ 90 มาจากปัสสาวะ ดังนั้นพวกเขาจึงลงความเห็นว่า หนทางดีที่สุดที่จะช่วยทำให้น้ำในสระสะอาดขึ้นอย่างง่าย ก็คือ ควรปฏิบัติตามระเบียบ ด้วยการเข้าห้องน้ำก่อนลงสระ.

จากไทยรัฐออนไลน์

ฉีดวัคซีนป้องกันโรคไอกรน

2014-04-07T00:32:00.003-07:00

ในเด็กเล็ก มีโรคที่ต้องระวังอยู่โรคหนึ่ง คือโรคไอกรน โดยเฉพาะในเด็กอายุต่ำกว่า 1 ขวบ เพราะยังมีภูมิต้านทานต่อโรคน้อย ดังนั้น จึงต้องระมัดระวังเป็นพิ้เศษ

จากไทยรัฐออนไลน์

วิธีใช้ยาพ่นบรรเทาอาการโรคหืดแบบต่าง ๆ

2014-03-17T06:56:00.001-07:00

วิธีการใช้น้ำตาเทียม และ ยารักษาต้อกระจก

2014-03-17T06:54:00.001-07:00

05 การใช้ปากกาอินซูลิน

2014-03-17T06:51:00.001-07:00

เจลต้านเชื้อ HIV

2014-03-16T21:53:00.002-07:00

ตอนนี้ มีการวิจัยใช้เจลแบบทาสำหรับผู้หญิงเพื่อป้องกันการติดเชื้อ HIV จากข่าวนี้

เจ๋ง ! เจลต้านเชื้อ HIV ใกล้สำเร็จ ทาช่องคลอดป้องกันผู้หญิงติดเชื้อ

เรียบเรียงข้อมูลโดยกระปุกดอทคอม

นักวิจัยประสบความสำเร็จในระดับน่าพึงพอใจจากการทดลองเจลต้านเชื้อเอชไอวีในลิง พบ ทาเจลในช่องคลอด 3 ชั่วโมงหลังมีเพศสัมพันธ์ ป้องกันติดเชื้อได้

วันที่ 12 มีนาคม 2557 วารสาร Science Translational Medicine เผยแพร่ความสำเร็จของนักวิจัย นำโดยศาสตราจารย์ ผู้เชี่ยวชาญด้านไวรัสวิทยา จากศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคติดต่อ สหรัฐฯ ในการทดลองเจลต้านเชื้อเอชไอวีในลิงแสม

โดยการทดลองนี้ นักวิจัยนำลิงแสม 12 ตัว มาล้างช่องคลอดด้วยสารผสมเชื้อเอชไอวีของลิง เพื่อจำลองการมีเพศสัมพันธ์กับลิงที่ติดเชื้อ หลังจากนั้น 3 ชั่วโมง ให้ ลิง 6 ตัว ได้รับเจลทาช่องคลอดที่ผสมยาต้านเชื้อเอชไอวี ส่วนอีก 6 ตัวได้เจลหลอก (placebo)

จากการตรวจหาเชื้อในภายหลังพบว่า เจลสามารถป้องกันการติดเชื้อเอชไอวีในกับลิงกลุ่มแรกได้สำเร็จ 5 ใน 6 ตัว ส่วนกลุ่มที่ได้รับเจลหลอกนั้นติดเชื้อทั้งหมด นับว่าการทดลองเจลต้านเชื้อเอชไอวีนี้ประสบผลสำเร็จในระดับที่น่าพึงพอใจมาก เป็นสัญญาณอันดีต่อการนำมาซึ่งยาต้านเชื้อไวรัสเอชไอวีที่มีประสิทธิภาพสำหรับการใช้ในมนุษย์ผู้หญิง โดยเฉพาะในรายที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ ซึ่งสามารถทาเจลดังกล่าวภายใน 3 ชั่วโมง หลังเหตุถูกข่มขืนเพื่อป้องกันการติดเชื้อได้

ทั้งนี้ เจลดังกล่าวมีส่วนผสมของ raltegravir ซึ่งเป็นยาต้านไวรัสในกลุ่ม Integrase inhibitor ซึ่งมีใช้อยู่แล้วในยาต้านเชื้อเอชไอวีที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน แต่ยาในปัจจุบันนั้นจะต้องรับประทานไปอย่างต่อเนื่องเพื่อกดเชื้อไว้ ซึ่งเชื้ออาจแสดงอาการออกมาได้อีกหากหยุดยา

อย่างไรก็ดี ความสำเร็จเบื้องต้นในการทดลองกับลิงแสม ก็ยังต้องได้รับการพัฒนาต่อไป เพราะยังมีอีกหนึ่งตัวยังคงติดเชื้ออยู่ และการทดลองเพื่อนำมาใช้กับมนุษย์นั้นก็เป็นเรื่องที่ยุ่งยาก และอ่อนไหวต่อประเด็นด้านจริยธรรมเป็นอย่างมาก แต่ก็นับว่าความสำเร็จในการทดลองนี้นับเป็นสัญญาณอันดียิ่งขึ้น เมื่อประกอบกับความสำเร็จของนักวิจัยสหรัฐฯ ที่สามารถป้องกันทารกที่คลอดจากมารดาผู้ติดเชื้อได้ หลังจากได้รับยาต้านเชื้อเอชไอวีแบบเข้มข้นทันทีหลังคลอด นักวิจัยสหรัฐฯ รักษาทารกติดเชื้อ HIV หาย เป็นรายที่ 2 ของประเทศ

ผ่าตัดไส้ติ่งไร้แผลในสตรี

2014-02-18T00:04:00.000-08:00

ศัลยแพทย์โรงเรียนแพทย์ มหาวิทยาลัยเยลของสหรัฐฯ ได้ผ่าตัดไส้ติ่งให้กับคนไข้สตรี โดยปราศจากรอยแผลที่หน้าท้อง เพราะทำผ่านทางช่องคลอด

คณะแพทย์ได้ทำด้วยเทคนิคที่เรียกกันว่า “การผ่าตัดอย่างไร้รอยแผล” ซึ่งช่วยให้คนไข้ไม่มีรอยแผลผ่าตัดตามตัวเลย และรู้สึกเจ็บปวดหลังการผ่าตัดเพียงเล็กน้อย จนคนไข้กลับเป็นปกติ พอผ่าตัดเสร็จลงเกือบจะในทันที

ดร.เคิร์ท รอเบิร์ท หัวหน้าคณะสัตวแพทย์ กล่าวว่า “เพราะไม่มีรอยแผลที่หน้าท้อง จึงไม่มีอันตรายของการเกิดเป็นไส้เลื่อน เนื่องมาจากการผ่าตัด หรือแผลอักเสบขึ้นทีหลัง คนไข้จึงหายคืนเป็นปกติได้โดยเร็ว ชั่วในเวลาแค่เพียง 2-3 วัน”

หมอรอเบิร์ทยังเชื่อว่า ผลดีของการผ่าตัดแบบนี้ จะปราศจากโรคแทรก และคนไข้กลับคืนหายเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว คงจะถูกนำไปใช้ในการผ่าตัดของยุคใหม่กันมากขึ้น อย่างเช่น การผ่าตัดนิ่วในถุงน้ำดี รังไข่และ ท่อมดลูก แต่หยอดท้ายว่า “เสียดายแต่ว่า คนไข้ผู้ชายไม่มีวาสนาจะได้ทำเท่านั้น เพราะไม่รู้จะทำทางไหน”.

ที่มา : www.thairath.co.th

เตือนผู้ป่วยโรคหอบหืด ควรหลีกเลี่ยง-ลดปริมาณการใช้ธูป

2014-02-17T06:05:00.000-08:00

นพ.อนุชา เศรษฐเสถียร เลขาธิการสถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ เปิดเผยว่า ในช่วงวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา พุทธศาสนิกชนชาวไทย จะร่วมทำบุญตักบาตรและจุดธูปเวียนเทียน นอกจากความอิ่มใจจากการร่วมกันทำบุญตักบาตร แต่ยังมีภัยเงียบที่แฝงมากับการจุดธูปที่ควรต้องระมัดระวังด้วย จากงานวิจัยของสถาบันวิจัยจุฬาภรณ์ โดย นพ.มนูญ ลีเชวงวงศ์ ประธานกรรมการทุนวิจัย วัณโรคดื้อยา ศิริราชมูลนิธิ หัวหน้าแผนกไอซียู โรงพยาลวิชัยยุทธ ระบุว่า ธูปเป็นเครื่องหอมที่ทำจากขี้เลื่อย กาว น้ำมันหอมสกัดจากพืช ไม้หอม ใบไม้ เปลือกไม้ รากไม้ เมล็ดพืช เรซิน และสารเคมีที่ใช้ในอุตสาหกรรมน้ำหอมก็จะพอกอยู่บนก้านไม้ ธูปมีหลายรูปหลายขนาดตั้งแต่เล็กถึงใหญ่มาก เผาไหม้หมดในเวลา 20 นาที ถึง 3 วัน 3 คืน ซึ่งในประเทศไทย ในการบูชาพระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์ บางคนต้องจุดธูปถึง 9 ดอก

ทั้งนี้ การจุดธูป จะเกิดการเผาไหม้และปล่อยสารพิษ ฝุ่นละอองขนาดเล็กต่างๆ มากมาย ตลอดจนสารก่อมะเร็งต่างๆ เช่น ฟอร์มาลีไฮด์ เบซีน และบิวทาไดอีน ซึ่งเหล่านี้ล้วนเป็นภัยเงียบที่แฝงตัวอยู่ในควันธูป ซึ่งเกิดจากการเผาไหม้ อาจก่อให้เกิดมะเร็งได้หลายชนิด เช่น มะเร็งเม็ดเลือดขาว มะเร็งในระบบเลือด และมะเร็งในกระเพาะปัสสาวะ นอกจากนี้ ยังพบว่าคนที่ต้องอยู่กับควันธูปเป็นระยะเวลานานมีความเสี่ยงต่อการได้รับมลพิษ และการเกิดโรคต่างๆ อาทิ โรคมะเร็ง อีกด้วย

นพ.อนุชากล่าวต่อว่า ผู้ที่มีอาการของการเป็นโรคปอด หรือโรคหอบหืด หรือมีอาการเจ็บป่วยจากทางเดินหายใจ ควรงดการใช้ธูป หรือถ้าจะใช้ก็ควรลดปริมาณของธูปลง ทั้งนี้ หากเราพบเห็นผู้ป่วยโรคหอบหืดมีอาการกำเริบ เช่นหายใจติดขัดให้รีบโทรแจ้งสายด่วน 1669 พร้อมทำตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่ในลำดับต่อไป
http://www.khaosod.co.th/view_newsonline.php?newsid=TVRNNU1qWXdOVGMyT1E9PQ==&subcatid=

เครือข่ายต้านภัยวัณโรคในพื้นที่ กทม.

2014-02-13T04:31:00.000-08:00

รพ.รัฐ-เอกชนกว่า 100 แห่ง ร่วมเป็นเครือข่ายต้านภัยวัณโรคในพื้นที่ กทม.

วันที่ 13 ก.พ.2557 ที่โรงแรมนารายณ์ เขตบางรัก นางผุสดี ตามไท รองผู้ว่าฯกทม. เป็นประธานเปิดงาน “กรุงเทพฯ หยุดวัณโรค” เพื่อประสานความร่วมมือกับสถานพยาบาลภาครัฐ และเอกชนทุกสังกัดในการขับเคลื่อนให้เกิดสัมฤทธิ์ผลของการควบคุมวัณโรคในพื้นที่กรุงเทพฯ อย่างเป็นระบบ และมีมาตรฐานเดียวกัน พร้อมมอบโล่เกียรติคุณและ ประกาศเกียรติบัตรแก่ผู้ปฏิบัติงานของโรงพยาบาลภาครัฐ และเอกชนที่เป็นเครือข่ายดำเนินงานและสนับสนุนการดำเนินงานวัณโรค จำนวน 117 แห่ง เพื่อเป็นขวัญและกำลังใจในการป้องกันและเฝ้าระวัง ตลอดจนรณรงค์ให้ทุกภาคส่วนเห็นความสำคัญและตระหนักถึงปัญหาความรุนแรงของวัณโรคและมีการควบคุมป้องกันโรคอย่างจริงจัง

โดยนางผุสดี กล่าวว่า ปัจจุบันประเทศไทยยังคงเป็น 1 ใน 22 ประเทศที่มีปัญหาวัณโรครุนแรงของโลก จากการสำรวจทั่วโลกพบว่ามีผู้ป่วยวัณโรค ประมาณ 8 ล้านคน มีผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาประมาณ 5 ล้านคน ส่วนอีก 3 ล้านคน ยังไม่เข้าสู่ระบบการรักษา ทั้งนี้ในประเทศไทยมีผู้ป่วยวัณโรคประมาณ 8 หมื่นคน และในพื้นที่กรุงเทพมหานครมีผู้ป่วยวัณโรคประมาณ 11,000–12,000 คน ซึ่งมีผู้ป่วยบางส่วนที่ยังไม่ทราบว่าตนเองติดเชื้อวัณโรคและบางส่วนที่ยังไม่ได้เข้ารับการรักษา นอกจากนี้ผู้ป่วยบางรายที่ไม่สามารถเข้ารับการรักษาอย่างต่อเนื่องตามระยะเวลาที่กำหนดจึงอาจดื้อยา ยากต่อการรักษา และอาจแพร่เชื้อวัณโรคไปสู่ผู้อื่นได้ กรุงเทพมหานครให้ความสำคัญต่อการป้องกันและเฝ้าระวังวัณโรคตามนโยบายมหานครแห่งความสุข ของ ม.ร.ว. สุขุมพันธุ์ บริพัตร ผู้ว่าฯกทม. เนื่องจากในพื้นที่กรุงเทพฯ มีสภาวะสิ่งแวดล้อมที่แออัดและมีจำนวนผู้ติดเชื้อมาก รวมถึงการเคลื่อนย้ายของประชากร จึงเป็นปัจจัยหลักที่จะส่งเสริมการแพร่ระบาดของเชื้อวัณโรค

สำหรับวัณโรคเป็นโรคที่สามารถรักษาให้หายขาดได้ เนื่องจากพัฒนาการทางด้านการรักษา และตัวยาที่ใช้ในการรักษามีประสิทธิภาพสูงขึ้น โดยใช้ระยะเวลาในการรักษา เพียง 6 เดือนเท่านั้น แต่ผู้ป่วยที่ติดเชื้อวัณโรคจำเป็นจะต้องกินยาตามชนิดและขนาดที่แพทย์สั่งอย่างต่อเนื่อง ถูกต้องและครบถ้วนอย่างสม่ำเสมอ ซึ่งสามารถสำรวจอาการข้างต้นได้ง่ายๆด้วยตนเอง จากการไอเรื้อรังเป็นระยะเวลา นานเกิน 2 สัปดาห์ ไอเจ็บหน้าอก หอบเหนื่อยหรือไปมีเสมหะปนเลือด มีไข้ต่ำ ตอนบ่ายๆ หรือค่ำ มีอาการอ่อนเพลีย เบื่ออาหาร น้ำหนักลด และมีเหงื่อออกมากผิดปกติตอนกลางคืน และหากสงสัยว่าตนเองหรือคนใกล้ชิดมีอาการดังกล่าว สามารถเข้ารับการตรวจรักษาโรคโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายได้ที่ ศูนย์บริการสาธารณสุขใกล้บ้าน โรงพยาบาลในสังกัดกรุงเทพมหานคร สอบถามเพิ่มเติมที่กองควบคุมโรคเอดส์ วัณโรค และโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ สำนักอนามัย กรุงเทพมหานคร โทร. 0 2860 8751-6 ต่อ 504–505

ขอบคุณบทความจากข่าวสดออนไลน์

http://www.khaosod.co.th/view_newsonline.php?newsid=TVRNNU1qSTVNVFkxTVE9PQ==&subcatid=

สาธิตการทำยาดมสมุนไพรพิมเสนน้ำ-HD

2014-02-12T23:10:00.001-08:00

กินยานอนหลับมากเสี่ยงหัวใจวาย

2014-02-03T21:08:00.001-08:00

นักวิจัยไต้หวันเตือนกินยานอนหลับมากเสี่ยงหัวใจวาย ระบุ อย.สหรัฐฯ แนะลดปริมาณยาลงครึ่งหนึ่ง ด้าน อย.ไทยเผยทำได้แค่เฝ้าระวัง บอกยังไม่ได้รับรายงานเรื่องอาการข้างเคียงจากการใช้ยา ระบุแต่เป็นยาที่ต้องสั่งจ่ายโดยแพทย์หรือเภสัชกรอยู่แล้ว แถมกำหนดให้ลดปริมาณยาครึ่งหนึ่งจริง กินไม่เกิน 1 สัปดาห์ ขณะที่ กพย.จี้ อย.ต้องรู้จักศึกษาต่อยอดบ้าง

ภก.ประพนธ์ อางตระกูล รองเลขาธิการคณะกรรมการอาหารและยา (อย.) กล่าวถึงกรณีโลกออนไลน์มีการโพสต์เตือนยานอนหลับชื่อสามัญ โซลพิแดม (Zolpidem) โดยอ้างนักวิจัยแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยไต้หวันที่ทำการศึกษาสารออกฤทธิ์ ซึ่งพบหากใช้ปริมาณมากเกินไปจะส่งผลต่อเส้นเลือดใหญ่และนำไปสู่หัวใจวาย โดยเฉพาะผู้ป่วยโรคหัวใจ และหากกินยาขนาด 10 มิลลิกรัมทุกสัปดาห์ก็เพิ่มความเสี่ยงเกิดโรคหัวใจวายได้เท่าตัว ซึ่งองค์การอาหารและยาแห่งสหรัฐอเมริกา ได้แนะนำให้ลดปริมาณยาลงครึ่งหนึ่งคือ 5 มิลลิกรัม แต่หน่วยงานที่รับผิดชอบของไทยกลับไม่ตื่นตัว ว่า ยาโซลพิแดมจัดเป็นวัตถุออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทประเภท 2 คือ อนุญาตให้ใช้ได้เฉพาะคลินิกที่มีใบอนุญาตเท่านั้น และโรงพยาบาลก็สามารถใช้ได้ ยกเว้นร้านขายยาทั่วไป หากฝ่าฝืนจะมีโทษจำคุกตั้งแต่ 5-20 ปี และปรับตั้งแต่ 1-4 แสนบาท ส่วนผู้ซื้อหากนำไปใช้ในทางที่ผิดจะมีโทษจำคุก 1-5 ปี และปรับตั้งแต่ 2 หมื่นบาทถึง 1 แสนบาท

ภก.ประพนธ์กล่าวอีกว่า อาการไม่พึงประสงค์จากการกินยาตัวนี้ ในไทยยังไม่พบ ส่วนใหญ่ยาดังกล่าวจะมีฤทธิ์นอนหลับ เพียงแต่ยาโซลพิแดม มีฤทธิ์เร็ว จึงต้องมีการควบคุมพิเศษ และสั่งจ่ายโดยเภสัชกรที่ได้รับอนุญาต กับสั่งจ่ายโดยแพทย์เท่านั้น ส่วนอาการที่มีผลต่อหัวใจยังไม่ได้รับรายงาน ซึ่งไม่ต้องกังวล เนื่องจาก อย.มีคณะอนุกรรมการในการติดตามเฝ้าระวังอาการไม่พึงประสงค์และอันตรายจากการใช้ยา คอยติดตามอยู่เสมอ “

ยาโซพิแดม องค์การอนามัยโลกแนะนำว่าควรลดปริมาณลงครึ่งหนึ่ง ซึ่งทาง อย.ได้กำหนดไว้ว่า หากจะใช้ยาตัวนี้ต้องสั่งจ่ายโดยแพทย์และเภสัชกรที่ได้รับใบอนุญาต ที่สำคัญให้ลดปริมาณของยาลง โดยในผู้หญิงและผู้สูงอายุตั้งแต่ 65 ปีขึ้นไปจะต้องลดปริมาณลงจาก 10 มิลลิกรัมเหลือเพียง 5 มิลลิกรัม โดยให้ทานเฉพาะก่อนนอนเท่านั้น และไม่ควรทานเกิน 1 สัปดาห์” รองเลขาธิการ อย.กล่าว

ภญ.นิยดา เกียรติยิ่งอังศุลี ผู้จัดการแผนงานพัฒนากลไกเฝ้าระวังระบบยา (กพย.) กล่าวว่า การทำงานของ อย.เน้นที่การมอนิเตอร์ หรือเฝ้าระวังในต่างประเทศว่า มียากลุ่มใดที่ถูกถอนการขึ้นทะเบียนบ้าง ขณะที่การทำการติดตามข่าวสารเรื่องผลการศึกษาเรื่องสารออกฤทธิ์ในยา ยังไม่ครอบคลุมคือ แม้มีการศึกษา แต่การจะลงมือทำการศึกษาต่อ หรือลงพื้นที่เพื่อตรวจหายากลุ่มเสี่ยงจากผลวิจัยต่างประเทศยังค่อนข้างมีอุปสรรค หากไม่เป็นกรณีวิกฤตจริงๆ ก็จะพบน้อยมาก ดังนั้น อย.ต้องมีการปรับปรุงเรื่องนี้ เหมือนกรณียานอนหลับชนิดนี้ที่มีผลศึกษาเบื้องต้นว่าอาจมีผลกระทบต่อหัวใจ ซึ่งเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ควรมีการศึกษา และควรนำข้อมูลเพื่อเข้าสู่ที่ประชุมคณะอนุกรรมการชุดดังกล่าวพิจารณา

http://www.manager.co.th/QOL/ViewNews.aspx?NewsID=9570000013333

เตือนอันตรายจากการทำศัลยกรรมความงาม

2013-12-16T04:20:00.002-08:00

เตือนภัยทัวร์ศัลยกรรม คลินิกเถื่อน-ไร้มาตรฐาน

รายงานพิเศษ

จากกระแสฮิตศัลยกรรมเสริมความงามสไตล์เกาหลี ที่รุกหนักถึงขนาดเปิดบริษัทพาแพทย์รุ่นใหม่ไปเข้าคอร์สสอนการทำศัลยกรรมตามคลินิกเอกชน ซึ่งไม่ได้รับรองจากแพทยสภาของไทย เพราะขาดทั้งหลักวิชาการ มาตรฐานการศึกษา

นพ.ชลธิศ สินรัชตานันท์ นายกสมาคมศัลยกรรมตกแต่งใบหน้าแห่งประเทศไทย และแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมของไทย เผยว่า ปัจจุบันมีกลุ่ม เอเยนซี่ ในรูปของบริษัทข้ามชาติจากประเทศเกาหลีจำนวนมากเข้ามาเปิดในประเทศไทย เพื่อจัดทำทัวร์พาผู้ที่สนใจเดินทางไปทำศัลยกรรมเกาหลี ที่ประเทศเกาหลี ขณะเดียวกันยังได้จัดทำทัวร์ให้กับบรรดาแพทย์รุ่นใหม่ที่ต้องการไปศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับการทำศัลยกรรมเทรนด์เกาหลีด้วย

โดยใช้ชื่อว่า โครงการแพทย์และสัมมนา หรืออบรมสัมมนาวิธีศัลยกรรมต่างๆ โดยจัดทำเป็นคอร์สให้เลือกได้ตามที่ต้องการ ซึ่งพบว่ามีแพทย์ไทยรุ่นใหม่จำนวนมาก ให้ความสนใจเดินทางไปศึกษาเพิ่มเติม โดยมีระยะเวลาการอบรมสัมมนาเชิงปฏิบัติการ 3-7 วัน จากนั้นยังมีการมอบประกาศนียบัตรให้ด้วย

"แพทย์ส่วนใหญ่ที่เดินทางไปอบรมสัมมนา จะเป็นแพทย์รุ่นใหม่ที่จบแพทย์ทั่วไป ไม่ใช่แพทย์เฉพาะทางจึงต้องการมีความรู้เพิ่มเติม พบว่าเป็นเจ้าของคลินิกเกี่ยวกับผิวพรรณ ความงามเป็นส่วนใหญ่ แต่ต้องการขยายการให้บริการด้านศัลยกรรม เสริมจมูก ทำตาสองชั้นเพิ่ม เนื่องจากตลาดศัลยกรรมกำลังโต และเทรนด์ศัลยกรรมเกาหลีกำลังฟีเว่อร์ อย่างมาก

จากการศึกษาข้อมูลพบว่า การจัดทัวร์ให้แพทย์ส่วนใหญ่ ไม่ได้มาตรฐาน เพราะเป็นการพาไปศึกษาตามคลินิกเอกชนต่างๆ ไม่ใช่การศึกษาในสถาบันการศึกษา ที่มีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญให้การรับรอง จึงไม่ถูกต้องตามหลักวิชาการและมาตรฐานการศึกษาใดๆ ทั้งสิ้น และจะสร้างผลเสียในอนาคตต่อวงการศัลยกรรมไทยอย่างแน่นอน

นพ.ชลธิศบอกด้วยว่า การทำศัลยกรรม นอกจากต้องศึกษาตามหลักวิชาการที่ถูกต้องแล้ว ยังต้องใช้เวลาฝึกปรือฝีมือ และเพิ่มพูนประสบการณ์เป็นเวลานาน เช่นตนเองยังใช้เวลาเป็นสิบๆ ปี กว่าจะเป็นที่ยอมรับอย่างในปัจจุบัน

"ผมอยากให้น้องๆ แพทย์รุ่นใหม่ที่สนใจอยากทำศัลยกรรมจริงๆ ประการแรก ควรศึกษาให้ถูกต้องตามหลักวิชาการ โดยเข้าฝึกอบรมในระดับบอร์ดที่เกี่ยวข้องกับงานศัลยกรรม ใช้เวลาอย่างน้อย 3 ปี เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ให้มากพอ ก่อนที่จะคิดเรื่องการทำธุรกิจ เพราะความเสียหายไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะผู้บริโภค หรือธุรกิจเท่านั้น แต่ยังส่งผลเสียต่อภาพรวมของประเทศไทยด้วย" นพ.ชลธิศ กล่าว
http://www.khaosod.co.th/view_newsonline.php?newsid=TVRNNE56RTNNRGcxTWc9PQ==&sectionid=