Heeft u ook een foto voor deze rubriek? Mailen mag naar fotoredactie@gentblogt.be of u kunt uw foto ook kwijt op onze flickr-groep.

Op het buurtfestival is wel meer te doen. Kijk hier voor het programma

Meer foto’s van een vorige editie

Gedurende vijf jaar heeft Barcella telkens op maandag een muzikant uitgenodigd om — veelal samen — de avond te vullen. Die concerten vonden eerst plaats in El Negocito, en verhuisden nadien naar de Resistenza, de club die hij mee naam heeft gegeven (Barcella omschreef El Negocito in de sms’jes die hij ter uitnodiging rondstuurde als ‘Il centro della resistenza jazz’). Legendarisch zijn de duosessies met tenorsaxofonist Jeroen Van Herzeele, waaruit het allereerste album dat op het El Negocito Records label verscheen, werd gepuurd.

Van Herzeele kon er helaas niet bij zijn, maandag, maar wij ontwaarden in de gretig opgekomen massa van een dozijn, een keure aan Gentse muzikanten. Simon Segers en Bart Vervaeck zaten in het publiek, Giovanni Barcella zat achter zijn drumstel, Bart Maris speelde trompet, en Fulco Ottervanger en Christian Mendoza deelden joviaal de piano. Het publiek mocht kiezen uit vier dvd’s, en een drie uur durende Visconti moest het uiteindelijk afleggen tegen Diabolik (waarvan ik eerst dacht dat het om de film van Clouzot met Simone Signoret ging of om de remake uit 1996 met Sharon Stone en Isabelle Adjani) waarschijnlijk ook een beetje om het guitige vintage naakt dat ons bij de film werd beloofd.

Met de wetenschap dat mijn zoon mij op dinsdag om 6 uur uit mijn bed haalt om te gaan lopen, heb ik het einde van Danger: Diabolik niet meer meegemaakt, maar ik heb de film alvast op mijn wishlist geplaatst. Het impromptu viertal muzikanten zorgde voor een incidentele soundtrack, die ik ongetwijfeld hard ga missen als ik de dvd thuisbesteld krijg. Iets voor zes de volgende ochtend zat er trouwens een mailing van de Negocito in mijn inbox, dus het is niet onmogelijk dat de Visconti nadien toch ook nog werd vertoond.

Dat de Resistenza ophoudt met de jazzconcerten slaat een gat in het Gentse aanbod. In amper één seizoen speelden daar muzikanten zoals The Thing (met o.a. Mats Gustafsson en Paal Nilssen-Love), John Hollenbeck, Nate Wooley, Fred Van Hove, Trio Grande, Narcissus (met Robin Verheyen), Lize*Accoe, en Jim Black. We verwachten evenwel niet meteen dat Rogé Verstraete, de man achter El Negocito en de Resistenza, op zijn gat gaat zitten.

—

In 2008 kwam er een nieuw festival in Gent. Drie jaar na de oprichting van Chopstick Records, kreeg Mathias Van de Wiele goesting “om zelf eens een festivalletje te organiseren.” Jazz Sur l’Herbe werd een gratis openluchtgebeuren dat plaatsvond in en rond de kiosk in het Citadelpark, en er gedurende vier edities het (zomer-) festivalseizoen zou inluiden. Voor de eerste editie gaf telkens een andere groep uit de Chopstickstal, elke dinsdag van mei een middagconcert. Het concept kende zoveel bijval dat er voor de tweede editie moest worden uitgebreid van vier naar acht dagen, en er ook vijf avondconcerten werden voorzien. Voor de derde en de vierde editie werden, om organisatorische redenen, de concerten gegroepeerd op vier opeenvolgende dagen, met telkens een (na)middagvullend programma.

Dat het festival er nu mee ophoudt, schrijft Van de Wiele dan ook toe aan een artistieke heroriëntatie (de organisatie van Jazz Sur l’Herbe vergde verschrikkelijk veel tijd en energie) en het gebrek aan middelen. De nadruk van het festival lag telkens op hedendaagse jazz en vrije improvisatiemuziek, en aangezien dat in het verlengde ligt van smaak en visie van de Negocito/Resistenza, besloot Rogé Verstraete het concept voort te zetten. Een nieuwe start vraagt evenwel om een nieuwe naam, en zo wordt Jazz Sur l’Herbe herboren als Citadelic.

Een overname is geen evidentie, en al zeker niet voor een festival dat behoorlijk uit de voegen barst. Verstraete schakelt ook niet meteen een versnelling lager, zo blijkt het als we het programma bekijken. Waar Jazz Sur l’Herbe vorig jaar nog 9 concerten telde (waarvan eentje een tien uur durende improvisatiemarathon), tellen we nu 22 optredens gespreid over vier dagen, te beginnen op donderdag 24 mei om 12 uur (‘s middags). De groepen variëren van een kinderfanfare met impro en het Gent Youth Orchestra o.l.v. Filip Verneert, over Paul Van Gysegem en de Beren Gieren, tot Nate Wooley en Alexander von Schlippenbach, en een (champagne)brunch in het gezelschap van het Tutu Puoane Quartet.

Dit festival biedt u dé kans bij uitstek om nieuwe muziek of muzikanten te ontdekken, geheel gratis bovendien. Ligt de muziek u niet, dan kan u terecht in één van de musea vlakbij, zoals MSK en S.M.A.K. (pardon: T.R.A.C.K.), maar ook STAM en Kunsthal Sint-Pietersabdij liggen binnen wandelafstand. Of u leest gewoon een boek of luiert wat op het gras in de zon. Want donderdag begint de lente in Gent. Zeg dat Gentblogt het gezegd heeft.

Citadelic, gratis lentefestival aan de kiosk in het Citadelpark, van donderdag 24 mei tot en met zondag 27 mei. Er is catering voorzien.
Ontwerp affiche: An Verstraete

Met dat idee sloegen Arne Vanhaecke (zang & gitaar), Seppe Van den Berghe (mediakunstenaar), Bastien Hubens (ehm … pseudohypnotiseur) en onze eigen Maarten Van Praet (als zijn eigen zelve) de handen in mekaar en bouwden op een paar weken tijd een eigen show op. Elk 20 minuten zodat je voor je 100 frank een totaalvoorstelling van zowaar 80 minuten mee naar huis neemt. Het prematuurtje werd voorgesteld in de kleine zaal van Theater Tinnenpot.

Opener Bastien Hubens was hilarisch. Niet alleen omwille van zijn “cursus hypnotiseren voor beginners” maar al evenzeer door alles wat fout liep en op nonchalante wijze weer werd rechtgezet tijdens de voorstelling. Onvrijwillig slachtoffer Loes liet zich ongedwongen en onder lichte hypnose meeslepen in de experimentje van Bastien.

Arne volgde Bastien op en entertainde met zijn ontwapenende zelf de hele tent. Het was effe aftasten waaraan we ons mochten verwachten: 1e nummertje goed luisteren, 2e nummertje lichtjes meewiegen met de voeten, nummer 3 tot nummer 5 lekker meedoen en bij nummer 6 ging de zaal uit z’n dak. Arne schreef de 6 nummertjes speciaal voor deze voorstelling en in het Engels. Op z’n website kan je ook het “kotlied” horen. Cool!

Na de pauze nam Maarten het podium over. Maarten, die wekelijks zijn cartoon op Gentblogt gooit, gaf ons een rondleiding door de wondere wereld van Dood, Verderf en Koekjes mé Melk. Zoete, cutie figuurtjes binnen een morbide avontuur, voor het eerst in een ware volle animatie. Ik kon er alweer van genieten, en blijkbaar was ik niet alleen …

Seppe Van den Berghe is een mediakunstenaar die ook al de Kotroute 2011 opende in het SMAK. Helaas kon ik toen niet blijven omwille van de lange tournee die de Kotroute is om op één avond af te leggen. Deze keer kreeg Seppe mijn volle aandacht. En ik was enorm sceptisch want ik heb het zo niet voor die videokunsten. Ze lijken me telkens weer iets te ingewikkeld, te veel, erover. Dus Seppe kon zich maar beter goed schrap houden want mijn pen zou niet mals zijn! En weet ge wat? Die gast heeft mij de hele tijd kunnen boeien! Livemuziek van de vleugelpiano naar elektrobeats terug naar de vleugel, gecombineerd met een videomontage (met veel mannelijke dinges en middelvingers en soort…).

Of er nog een 4 voor 100 frank komt, is nog een open vraag. Ik zal er allicht wel terug naartoe gaan, al was het maar om aankomend talent te ontdekken. Mijn tip aan de 4 mensen: neem er volgende keer een MC bij, da’s handig voor de binding tussen de acts. En misschien ook iemand die de opvolging van de acts mee kan sturen. Voor de rest: het smaakt!

Lees meer bij De Gentenaar.

Gent deelde in 2011 net geen 3.500 GAS uit. Dat is drie keer zoveel als in 2006. Maar de laatste maanden is het aantal GAS nog een pak explosiever gestegen. De eerste drie maanden van dit jaar werden er al 1.030 GAS uitgeschreven. Dat is maar liefst dubbel zoveel als in het begin van 2011 en goed voor meer dan tien GAS per dag.

Lees meer bij De Gentenaar.

Lees meer bij De Gentenaar.

Lees meer bij De Gentenaar.

Lees meer bij De Gentenaar.

Lees meer bij De Gentenaar.