Heeft u ook een foto voor deze rubriek? Mailen mag naar fotoredactie@gentblogt.be of u kunt uw foto ook kwijt op onze flickr-groep.

De film is gebaseerd op een mij onbekend en onverfilmbaar verklaard cultboek van Jim Thompson. Het verhaal speelt zich af in een onooglijk Texaans stadje in de jaren ’50. Lou Ford (Casey Affleck) is de door iedereen graag geziene jonge sheriff, altijd beleefd, altijd vriendelijk en behulpzaam. Zoals dat hoort voor een goede zuidelijke jongen in die tijd. Maar onder die degelijke buitenkant blijkt een behoorlijk verziekte binnenkant schuil te gaan.
De film laat in het midden wat de uitbarsting van waanzin en geweld uitlokt, maar op een middag gebeurt het, tijdens een routineklus verliest Ford alle zelfbeheersing en de gebeurtenissen van die middag zetten als een satanische dominosteen een spiraal van extreem geweld in gang.

De waarschuwingen in de pers voor het geweld zijn terecht. Bij de eerste scène, amper enkele minuten in de film, keert mijn mag zich compleet om. Ik overweeg zelfs heel even de zaal te verlaten maar besluit dan toch maar om het uit te zitten. Gelukkig maar. Want als je erin slaagt verder te kijken dan de misselijkmakende scènes, zie je een straffe film.

De film is onzettend mooi gemaakt, het beeld van de jaren ’50 klopt vanaf de coole begintitels tot de laatste scène, de hele film ademt die sfeer uit, ook door de goed gebruikte muziek. Daarnaast zijn er de sterke acteerprestaties, van Affleck (die blikken!), maar ook van Kate Hudson en Jessica Alba. Bovendien is het een intrigerend verhaal. Want alhoewel de film nu en dan wel aanzetten tot een verklaring geeft wat betreft het waarom, blijf ik met veel vragen zitten, zoals waarom Ford net nu doorflipt of zou hij in het verleden ook al dergelijk geweld hebben gebruikt, om maar iets te noemen.

Ik ben een fan van Winterbottom en dit is zeker een van de betere films die er op dit moment in de zalen te zien zijn. Gruwelijk, maar spannend en fascinerend. Toch blijf ik er een ongemakkelijk gevoel aan overhouden en op dit moment ben ik er nog niet achter waaraan dat zou kunnen liggen. Misschien toch door die paar scènes of door het verontrustende verhaal? Maar laat dat u zeker niet tegenhouden om zelf een kijkje te gaan nemen.

The Killer Inside Me, gezien in Studio Skoop, Sint-Annaplein 63.

Een mens zou zich bijna gelukkig prijzen dat er nog ouders zijn waarmee je een praatje kan slaan, want dochterlief heeft ons duidelijk niet nodig. Dit blijkt nog sterker trouwens wanneer we pakweg 10 minuutjes later – bij het afronden van de ouderlijke babbel – vlug nog even een blik door het raam werpen. Dochterlief begint ostentief met de oogballen te draaien en vraagt zich luidop af waarom wij nog niet vertrokken zijn! Gelukkig zien we ook nog wel een kleine glimlach en pretlichtjes in de ogen (oef).
Er resten mij nog een paar uurtjes vrije tijd alvorens ik haar alweer mag ophalen en ik kan vaststellen dat ze haar eerste dag zonder problemen is doorgekomen. We hadden eigenlijk ook niets anders verwacht…

Als de organisatie van het festival iets meer een jazzhappening wilde maken, dan gaat het in elk geval de goede weg op. Jazz in ‘t Park is het meest gezellige jazzfestival (van Gent), mochten wij een paar keer opvangen. Zeker ‘s avonds is er in het Zuidpark een aangename drukte, en wordt het park vriendschappelijk gedeeld door luisteraars en gezelligheidszoekers. De bereidwilligheid is groot: van de die-hard enthousiastelingen die door de stortbui heen tijdens het optreden van BackBack koppig bleven luisteren; over de verkleumde handen en instrumenten van de muzikanten; tot de warmte van de (helaas schaarse) zon en bezoekers die vastberaden zijn er het beste van te maken. Wij zijn er zelf ook met geen stokken weg te slaan.

—

Vrijdag 27/8/2010
12u15 Mathilde Renault Quartet
20u Greg Houben Quartet feat. Pierrick Pedron
22u Michel Bisceglia Trio – Invisible Light Tour

Mathilde Renaults zang was niet altijd even toonvast, maar wij werden wel gecharmeerd door het samenspel tussen bas en cello, en door het schattige glockenspiel van Bert Cools. Het Greg Houben Quartet ging er — geheel tot ons luistergenoegen — stevig vandoor, terwijl Michel Bisceglia ontegensprekelijk de publieksfavoriet was.

—

Zaterdag 28/8/2010
16u Nathan Daems Quintet
18u Bram Weijters Trio
20u Eve Beuvens Trio
22u Richard Rousselet Quintet – Miles Project

Zon! Er was zon, zaterdag, en misschien zette dat de winnaars van het Jong Jazz Talent Concours wel aan tot extra speelplezier. Ook de volgende twee concerten bleven jong en aanstormend, met muzikanten die het, net als het publiek, duidelijk naar hun zin hadden, in het Zuidpark. Tot slot blies Richard Rousselet een aanhoudende Miles ons hoofd binnen, en die bleef de hele busrit naar huis doorzinderen.

—

Zondag 29/8/2010
16u José Torral Trio
18u BackBack
20u Ben Sluijs/Erik Vermeulen duo
22u The Chris Joris Experience Edition 3

Geheel zoals aangekondigd, onze favoriete dag. José Torrals zonnige muziek kon de regen niet stoppen, en de helse stortbui diende als passende begeleiding bij de beukende muziek van het BackBack trio. Minder regen, maar vooral een koude wind bij de intieme muziek van Ben Sluijs en Erik Vermeulen — hun cd is zo goed als klaar, en wordt binnenkort gereleased. Als we op dit concert mogen afgaan, wordt dit er alvast één om in huis te halen. Chris Joris had minder percussie mee dan op Jazz Middelheim (het podium in Gent was dan ook een pak kleiner), wat hem er niet van weerhield om een aantal stevige ritmes uit de djembé te halen. En hij had Kimberly Dhondt mee, die in Gent wél dat ene nummer uit zijn nieuwe cd kwam vertolken.

—

Voor het komende weekend is er beter weer aangekondigd, zo wordt ijverig gefluisterd. U krijgt van ons alvast het programma mee. En voor wie De Beren Gieren nog steeds niet mocht gezien hebben: hier hebt u nog een kans om de belofte mee te pikken.

Vrijdag 3/9/2010
12u15 LAB-trio (Lander Gyselinck)
20u Pascal Schumacher Quartet
22u Charles Loos/Bernard Guyot ‘Summer Residence’ Sextet

Zaterdag 4/9/2010
16u Pieter Baert Trio
18u De Beren Gieren
20u Nilson Matta/Roni Ben Hur/John Snauwaert – Brazilian Voyage
22u Paul Van Gysegem Sextet

Zondag 5/9/2010
16u F,B and I trio (Renaud Person)
18u Olivier Collette Quartet
20u Steven Delannoye Quartet
22u Ivan Paduart/Toon Roos Quintet feat. Bert Joris

—

De JazzClass Series vinden plaats op twee zaterdagmiddagen, 28 augustus en 4 september, van 13.30 tot 16.00 uur in het Amfitheater van de Stedelijke Openbare Bibliotheek, Graaf van Vlaanderenplein 40, 9000 Gent. Het cursusgeld bedraagt 9 euro, inclusief boeiende syllabus én de verzamelcd Jazztublieft. Inschrijven voor de ‘JazzClass Series’ kan tot 27 augustus via JazzLab Series, 09/225.44.56, info@jazzlabseries.be.

Jazz in ’t Park 2010: 22 GRATIS concerten op 27, 28, 29 augustus en op 3, 4 en 5 september in het Zuidpark Gent. Op vrijdag zijn er concerten om 12.15, 20 en 22 uur, op zaterdag en zondag telkens om 16, 18, 20 en 22 uur. Rond middernacht gratis projectie van ‘Jazz on film’. Ondergrondse parking aan Zuidpark.

Lees meer bij De Gentenaar

Lees meer bij De Gentenaar

Lees meer bij De Gentenaar

Heeft u ook een foto voor deze rubriek? Mailen mag naar fotoredactie@gentblogt.be of u kunt uw foto ook kwijt op onze flickr-groep.

De kinderen wakker maken hoeft niet: zodra ze mijn voetstappen op de trap horen, zwaait hun kamerdeur open, en huppelen ze me allebei tegemoet. Ze hebben er duidelijk zin in! De kleren lagen al klaar, de boekentassen waren al grotendeels klaargezet, dus nu is er niet echt veel stress meer. Ze vinden het voor een keertje zelfs jammer dat ze te vroeg klaar zijn, en nog even mogen spelen.

Iets voor half negen zet ik Kobe in de fietsstoel, neemt Wolf zijn eigen fiets, en rijden we samen met papa naar school. Daar is de speech van de directrice net begonnen. Deze keer is er duidelijk voor geluidsversterking gezorgd, we verstaan alles prima, maar toch duren die twintig minuten te lang voor onze kinderen. Kobe, die net drie is en dus nog eens naar de eerste kleuterklas gaat, mag gelukkig al meteen naar de klas, en straalt als hij zijn juf terugziet. Als een echte ancien hangt hij zijn jasje aan de kapstok, zet zijn boekentasje in het rek, en loopt de klas binnen. Het feit dat ik hem moet terugroepen voor een knuffel zegt al veel: hij vindt het duidelijk leuk op school.

Wolf staat intussen nog buiten met zijn papa tussen de menigte, maar heeft wel al een paar vriendjes gevonden. Het wordt kwart voor negen, en ik zie veel ouders afscheid nemen en vertrekken, onder wie mijn wederhelft: de plicht roept, en de speech duurt verder. Wolf en co laten het niet aan hun hart komen: ze kletsen en giechelen honderduit, en dus heeft Wolf het maar half gehoord als de naam van zijn juf wordt afgeroepen. Vertwijfeld komt hij op me af: “Ik weet mijn juf niet zijn!” en de tranen staan in zijn ogen. Tsja, de stress van het eerste leerjaar zeker? Samen gaan we op zoek, en gelukkig weten we de klas zijn. De juf is er al, samen met een hoop klasgenootjes. Snel kiest hij een bank uit naast een vriendje, en keurt me geen blik meer waardig. Hier moet er wel geleerd worden, hé! Lezen, schrijven en rekenen, hij kijkt er immens naar uit.

Ik krijg nog een grote glimlach wanneer de juf alle ouders vakkundig buitenkuist, en daar moet ik het mee doen.

Het is wennen, elke keer weer, zo’n eerste schooldag, maar als je die stralende ogen ziet, laat je ze met een gerust hart achter, geloof me.