Ook handig verzwegen: het culturele leven van de Brugse Poort. Wij zijn hier, als u het televisieprogramma mag geloven verstoken van elke vorm van cultureel besef. Nochtans hebben we de legendarische Vieze Gasten en wordt ook bijvoorbeeld in zaal de Meibloem al eens aan kunst gedaan. Zoals zaterdagavond: Wunderbaum bracht er Venlo, in een organisatie van NTG. En dat is het onderwerp van dit artikel. Al het voorgaande deed dus hoegenaamd niet terzake, maar vergeeft u mij: ik moest mijn verontwaardiging even kwijt.

Wunderbaum dus. Met een stuk over Venlo, een provincienest waar het heerschap Wilders uit de Limburgse klei is getrokken. En een stad die u met wat fantasie met Gent zou kunnen vergelijken, naar het schijnt.
De setting is alvast fantastisch: zaal Meibloem is volkse nostalgie. Van de vestaire, waar een gepensioneerde dame met strenge blik de wacht houdt, tot de toog, waar minstens zes heren en dames op leeftijd elkaar voor de voeten lopen en de bediening toch slepend traag gaat. Dat stoort geenszins, want de pintjes worden vergezeld van vriendelijk en met huig-r doorspekte “dat is dan just vijf euro, madammeke”.

In het midden van de zaal staat een podium, rondom tafels en bankjes. Achteraan een toog met meisjes in korte tiroler-jurkjes, die gezwind halve liters bier tappen.

Als de voorstelling begint is het snel duidelijk dat we deel zijn van een volksfeest, ter gelegenheid van een kunstwerk in de openbare ruimte. De schepen van cultuur (een prachtrol van Maartje Remmers) geeft een bevlogen speech over kunst die verbindt en doet praten. Onze echte schepen van cultuur keek trouwens toe aan een tafeltje in de hoek en we zagen hem af en toe knikken.
Er wordt een film getoond over Venlo, met een aantal aandoenlijke getuigenissen (Alles is goed aan Venlo, behalve het parkeerbeleid.), grote stellingen die al eens geponeerd worden als er een camera draait en men interessanterig wil wezen (Wilders is kunst. hij verdeelt, dus hij is kunst.) en een gastrol voor burgemeester Termont.

Dan wordt het publiek naar buiten meegetroond, voor de onthulling van het kunstwerk. Vooruit met de Kuit luistert het geheel op en de onthulling is voor de plaatselijke zakenman: de gladde heer van dienst heeft namelijk de mecenas-rol op zich genomen. Kortom: feeststemming alom.

Terug binnen begint het feestgedruis pas goed: er is bier en worst voor iedereen en er zijn meezingliedjes over wat een geile stad Venlo wel niet is. Maar zoals dat gaat op een feest met veel alcohol wordt de stemming grimmiger naarmate het bier rijkelijker vloeit. Er komen persoonlijke conflicten boven, het mecenaat blijkt niet zo vrijblijvend en er worden vragen gesteld bij beleidskeuzes. Er worden broeken afgestroopt, vrouwen bepoteld en het volume van de halfdronken discussies wordt steeds luider. De boel loopt helemaal uit te hand. Weg feest. Welkom rauwe realiteit.

Venlo is een stuk over de moeilijkheden van politieke keuzes: hoe iedere burger zijn eigen waarheid heeft en daar alles tegen afweegt. Over de tweestrijd tussen kosmopolitisch denken en regionale geborgenheid. Over een wereldbeeld, dat toch nog altijd bij uzelf begint. Ontluisterend en confronterend bij momenten, jawel. Theater dat doet praten en denken.

Toch is het niet al positief wat wij zagen: waar een aantal van de acteurs werkelijk schitterenden, waren de acteerprestaties van een aantal anderen veel minder. Het was een leuk idee om amateurspelers bij het stuk te betrekken, maar de gekunsteldheid van sommigen doet naar ons gevoel af van het realisme en de twijfel in dit stuk. Misschien dat het daardoor kwam, maar op bepaalde momenten hadden we het gevoel dat men te veel probeerde te vertellen en dat de verhaallijnen te veel uitgesponnen werden. Er mocht wat ons betreft gerust wat geknipt worden in “Venlo”.

Bij het buitengaan meenden we een ietwat verontruste blik te zien bij schepen De Caluwé. Gelukkig is Gent nog altijd Venlo niet, troosten we onszelf.

Info
Venlo speelt van dinsdag 17 tot en met zaterdag 21 november nog in zaal Meibloem, meibloemstraat Gent.
Info en tickets

Lees ook

• Kijken en bekeken worden: Magna Plaza (5)
• Zure appels (1)
• Politiek op toneel (1)
• Over ‘Maeterlinck’ (3)
• NTGent krijgt een regeringscommissaris (0)

Lees meer bij De Gentenaar

Lees ook

• Winnaars Cellofaan! (3)
• Win tickets voor Roza & Boris & Dora (0)
• Unplugged + Auditie Kamer 58 (3)
• Regie Mortis-rondleidingen (0)
• Once upon a time (1)

Lees meer bij De Gentenaar

Lees ook

• Torenhoge Ontmoetingen (19)
• Dirk Brossé trekt voor tour van 60 concerten door de VS (0)

Lees meer bij De Gentenaar

Lees ook

• Verkrachter Lousbergskaai na meer dan een jaar opgepakt (5)
• Protest tegen uitblijven park (6)
• Les passeurs – Ilimitrof Company (1)
• Een nieuwe ‘draak’ voor Gent? (2) (2)
• ‘Media leidden tot gouden tip’ (0)

Er was eerst de officiële opening door de bevallige Belgische ambassadrice, bij wie we later ook uitgenodigd werden voor een diner op de residentie. Na de openingstoespraken weerklonk de Patagonische hymne voor de notabelen, een historisch moment. Er was ook veel hoog bezoek uit België, o.a. TV-wetenschapper Dirk Draulans.

Dirk had als één van de weinigen toch nog wat problemen met de Patagonische pinguïns, maar dat komt wel goed als hij ze straks ook in het echt ziet.
Net als wij, want vanuit ons nieuw hoofdkwartier in de Calle de la Libertad zijn we een expeditie aan het voorbereiden naar Patagonië en de uiterste uiteinden van de wereld. Maar eerst toch nog even het wondermooie en immens grote Buenos Aires verder verkennen.
Het is bijna niet in te schatten, als je een uur in de taxi of de bus zit op weg naar ergens, zit je contant in een schijnbaar nooit ophoudend centrum. Er zijn hier meer dan 2000 Mac Donalds. De verkeersvrije Calle de Florida (lokale Veldstraat) is ongeveer vijf kilometer lang. Op de lokale Dampoort komen 24 rijstroken toe en moet je in 4 aparte bewegingen oversteken. Dit jaar alléén al waren er meer dan 2000 grote manifestaties op de Plazo de Mayo. En weldra 2001 want we zijn zelf een grote Belgisch-Patagonische manifestatie aan het voorbereiden.
Op de ambassade hebben we ook een congreslid gesproken die een boodschap had voor de Gentenaars, en we zijn undercover geweest bij de kolonie permanente demonstranten die al 2 jaar op de Plazo de Mayo kamperen. Bij leven en welzijn later nog een verslagje hierover, en uiteraard ook exclusieve beelden van het uiterste uiteinde van de wereld.

Hasta la proxima,
uw verslaggever ter plaatse, hier ooklive te volgen

Lees ook

• Van Ekkergem naar het eind van de wereld (8)

Sympathisanten kunnen een print bestellen van een Wannabes-archieffoto naar keuze, in de volgende formaten: A4 – 35 euro A3 – 50 euro groter op aanvraag vanaf 75 euro. Mail naar contact@wannabes.be om een bestelling te plaatsen. Veel dank!

Lees ook

• Wilco (de foto’s) (3)
• Welkom in Café Weemoed (0)
• Wannabes@0110 (5)
• Wannabes trekt Vlaanderen rond (3)
• The Go Find (3)

Heeft u ook een foto voor deze rubriek? Mailen mag naar fotoredactie@gentblogt.be of u kunt uw foto ook kwijt op onze flickr-groep.

Ik dacht vorige maandag: hoe moeilijk kan dat zijn om zelf eens te proberen zo’n bolus te maken? Bleek: behoorlijk moeilijk. Vooral als men aanzet zonder recept en zonder veel nadenken en zonder nog goed in gedachten te hebben hoe zo’n bolus er eigenlijk uitziet.

Alles gezegd en gedaan bleek ik eigenlijk een Zeeuwse bolus gemaakt te hebben: niet onsmakelijk, maar hoegenaamd geen Gentse bolus. (Voor de geïnteresseerden: briochedeeg, worstjes maken, rollen in bruine suiker en kaneel, pretzelfachtige vorm plooien, oven, hey presto klaar.)

Ik was aan het schrijven over mijn wedervaren, en toen kwam ik compleet toevallig Bloch’s recept tegen. Grr! Had ik dat een uur of twee eerder geweten!

Vandaag is het er dan wel degelijk van gekomen: een eerste poging tot échte Gentse bolus. Het recept is doodeenvoudig, en de ingrediënten heeft denk ik iedereen wel in huis:

Voor ongeveer twintig bolussen:

• een halve liter volle melk
• twee eieren
• 900 gram bloem
• 75 gram kristalsuiker
• 25 gram gist
• drie theelepels (15 gram) zout
• 425 gram boter (zacht, op kamertemperatuur)
• cassonade (bruine suiker)
• rozijnen

De werkwijze is behoorlijk eenvoudig. In het kort: gerezen bladerdeeg maken, suiker en rozijnen erop, oprollen, in schijfjes snijden, in de oven, klaar.

Het recept van Bloch is summier maar duidelijk, zo enorm veel kan ik er niet aan toevoegen.

Warm de melk een beetje op tot ze lauw is, en los de gist erin op. Voeg er het ei en de suiker aan toe, en meng het geheel.

Doe de bloem in een kom, maak een kuiltje in het midden, en giet het mengsel er beetje bij beetje bij, al mengend met een vork. Als het mengsel vast genoeg is, kneed het een minuut of vijf met de hand:

“Deegvastheid: halfvast; kneedtijd: 5 minuten, niet te veerkrachtig” — dat zegt het recept. Geen brooddeegkneedpartij dus!

De bol deeg een minuut of vijf laten rusten, en dan uitrollen tot iets vaag rechthoekig, van ongeveer een centimeter dik. Twee derden van die lap deeg inwrijven met de zachte boter (kneed ze desnoods nog wat met de hand, ‘t is in alle geval hoedanook ploeterwerk).

Het onbewreven stuk deeg over de beboterde lap plooien en dan het beboterde stuk daarover, zodat het deeg in drie geplooid is.

Nog eens uitrollen tot 1 centimeter dik, en nog eens in drie plooien. Dan in de koelkast zetten tot het deeg en vooral de boter opnieuw een beetje vaster zijn, maar nog niet hard. Opnieuw uitrollen en nog één keer in drie plooien:

In totaal is het deeg dus drie keer in drie geplooid geweest — drie toeren, heet dat blijkbaar: een mens is nooit te oud om te leren.

Het deeg uitrollen tot een strook van 35 centimeter breed en 3 mm dik, en rijkelijk bestrooien met cassonade en rozijnen:

Hoeveel rozijnen? Hoeveel cassonade? Geen idee. Het recept leert ons niets bij, behalve dat het “veel” rozijnen moeten zijn. Dit is wat ik ervan gemaakt heb, en achteraf gezien had ik er meer op mogen doen:

(Strak) oprollen in de lengte, en in stukken van 5 centimeter lang snijden. Die stukken in beboterde en met cassonade bestrooide bolusvormen zetten. Ik had geen gespecialiseerde bolusvormen, het zijn gewone siliconen vormpjes geworden, en een paar bijkomende potjes:

De bolussen een uur laten rijzen, en dan 20 minuten in een oven van 240° steken:

Bij ons thuis is het een heteluchtoven, en achteraf gezien had 200° mogen zijn in plaats van de 220° waarop ik hem gezet had, en had ik best een stuk zilverpapier bovenop de bolussen gelegd.

In alle geval, het resultaat was, op wat zwartgeblakerde bovenkanten na, helemaal in orde:

De boter en de suiker in de vormen karamelliseert perfect en vormt een soort toffee; het bladerdeeg is zacht; de cassonade en de rozijnen vormen een prachtig accent.

Voor verbetering vatbaar, zeer zeker. Maar een hele stap in de goede richting. Het zal niet de laatste keer zijn dat ik bolussen probeer te maken.

Lees ook

• Witte chocomousse (22)
• Week van de Smaak (0)
• Week van de Smaak (2)
• Week van de smaak (3)
• Risotto met varkensvlees (8)

TIME IS A BOOK wil een tijdelijk vacuüm bieden. Een vacuüm dat uitgaat van de ‘conditie’ van wie het boek ter hand neemt, tijd neemt en gaat lezen en kijken. Dit vacuüm, de locus van het meanderende denken, is de plaats waar verzameld, bedacht en uitgeprobeerd wordt.”

Els Dietvorst en Dirk Braeckman, de curatoren van Time, begraven de traditie van het stadsfestival in een boek. Als negende én laatste editie kan het wel tellen. Vrijdagavond werd het festival feestelijk geopend met vele glaasjes cava, een kort gesprekje met Dirk Roofthooft en beide curatoren. De voorbije twee jaar hebben ze elkaar nog beter leren kennen en zochten ze naar een gemeenschappelijk punt. Hun werk is heel verschillend, maar de onrust drijft hen voort. Met het boek willen ze een statement maken, het is een beetje hun rebelse kant. Timefestival wordt geen festival met muziek en theater gedurende een tweetal weken in Gent. Nee, met hun boek dringen ze onze huiskamers binnen. Meer dan 50 kunstenaars droegen hun steentje bij, het resultaat mag gezien worden.

Het boek zal in Nederlandse en Engelse versie verdeeld worden. Het boek ging vrijdagavond even vlot van de hand als de cava. Het is dan ook een streling voor het oog. Wie er niet bij was, kan terecht op de Timecircles. Net zoals stenen in het water cirkels vormen, wil het boek een vertrekpunt zijn. Langzaam meanderen de ideeën verder, niet gedurende twee weken, maar langer en verder. De timecircles bestaan uit verschillende initiatieven. Time out bijvoorbeeld is een reeks van debatten in samenwerking met de Gentse cultuurhuizen. Het eerste is reeds deze namiddag in het SMAK over de plaats van kunst in de publieke ruimte. De Nederlandse kunstcritica Anna Tilroe komt bij NTGent een nieuw manifest over beeldende kunst voorstellen onder de titel: het ensceneren van de kunst/de kunst van het ensceneren. In de witte zaal gaat het debat dan weer over het boek als expositieruimte. Alle info over de debatten vind je op de site van Timefestival, alle debatten zijn gratis maar het aantal plaatsen is beperkt. Dus veiligheidshalve beter reserveren via timeout@timefestival.be

In Gent kan je het boek ook terug vinden in de Meetingpoint naast de Vooruit. Je vindt er ook ander werk van de curatoren en deelnemende kunstenaars. Voel je vooral niet verplicht om alles op een drafje af te haspelen, maar neem je tijd, ga ervoor zitten en laat je inspireren.

Het jongerencollectief Ladda duikt in de schemerzone van het festival met Time New Roman. 20 kunstenaars nemen elk één boek onder handen. Op 20 november worden de boeken tentoongesteld in de Meetingpoint, een plaats die Ladda wel bekend is. Nadien duiken de boeken druppelgewijs op in de stad. Ladda belooft de tips via diverse kanalen te verspreiden, wees dus op je hoede want zo’n pièce unique loont zeker de moeite. De eerlijke vinders worden bovendien voor Winterkamp uitgenodigd.

Timetravel is dan weer de internationale dimensie van het festival. 100 mensen krijgen de mogelijkheid om het boek aan vijf mensen te schenken. Het project loopt in samenwerking met het Huis de buren. Vanaf 15 december kan de tocht van de boeken online gevolgd worden.

Lees ook

• Zeetanden, waterwolven (2)
• Verrukte monden in de Handelsbeurs (0)
• Drager – DASTHEATER (2)
• Decors van Anna Viebrock (2)
• Daan Vandewalle, Maeterlinck en bean bags (3)

Heeft u ook een foto voor deze rubriek? Mailen mag naar fotoredactie@gentblogt.be of u kunt uw foto ook kwijt op onze flickr-groep.