While My Guitar Gently Beeps

Bir daha söyle!

2012-04-14T19:45:00.002+03:00

Joy Denalane'in Let Go şarkısındaki pek güzel Lee Fields - Do you Love Me (Like You Say You Do) sample'ı:

Lee Fields - Do You Love Me (Like You Say You Do):

c'est magnifique!

2008-07-13T16:30:00.002+03:00

Pardon my freedom adlı fransız müzik bloğunda Ayşe Hatun Önal ve Aylin Aslım beğenilmiş, tanıtılmış, buyur burdan yak? (via)

De Get

2008-02-28T15:29:00.009+02:00

Aylar olmuş burayla ilgilen(e)meyeli. Umarım bu "post" sonrasında yine aylarca ara vermem/vermeyiz.

(Goygoycular "komple retroyuz" edalarıyla salınırken)

Her zaman olduğu üzere, bir grup keşfettim. Adı The Go. Gençler 1998 yılında Detroit'te kurulmuşlar, Detroit'in 90'lar sonundan itibaren yükselen "Garage Rock Revival" zımbırtısına dahiller. Hatta The White Stripes'ın (ki pek sevmem açıkçası) Jack White'ı 1999 yılının başlarına kadar bu grupla da çalışmaktaymış. İlk albümleri Whatcha Doin' ("Neaabıyon") 1999 Eylül'ünde yayımlanmış. Albümdeki bazı şarkılarda Jack White'ın gitar ve vokallerine de rastlanmakta (imiş, ben albümü dinlemedim). İkinci albümleri The Go ("De Get") 2003'te yayımlanmış (ne yalan söyleyeyim, bunu da dinlemedim). Üçüncü ve şimdilik son albümleri Howl on the Haunted Beat You Ride ("Ulu Dur Bakalım Nereye Kadar") ise 2007 yazının sonunda "raflardaki yerini almış". Bu albümü de dinlemedim dersem dayak yiyeceğimi biliyorum; dinledim bunu, korkmayın. Albümün girişindeki ilk 3 şarkı hakikaten çok iyi. Ondan sonraki şarkılarda arada çürük çarık çıksa da (abartıyorum) albümün geneli yine de fena sayılmaz. Yalnız hakikaten ilk 3 şarkıdaki çekicilik bir süre sonra azalıyor. Buldukları en hoş melodilerin önemli bir kısmını o şarkılarda kullanmışlar sanki.

(Aman yarabbim, albüm kapağımız nasıl da retro oldu değil mi?)

Peki bu abiler (en azından son albümleri baz alınarak) nasıl müzik yapıyorlar? Garage Rock Revival demiş idik zaten. 1960'ların garaj müziğini canlandırmak gibi bir misyonları olduğunu söyleyebiliriz kendilerinin. Albümün kayıtları 40 yıl önce yapılmış gibi tınlıyor; kötü bir şey değil, misyonlarına bakacak olursak iyi bir şey. Bazı şarkılarında bu garaj rock etkisinin yanısıra (hatta ondan daha fazla) 60'ların The Hollies, The Turtles, The Yardbirds hatta The Herman's Hermits gibi gruplarına dair bir şeyler de yakalamak mümkün (evet; birbirinden farklı gruplar bunlar, farkındayım). Buna kısaca "60'lar ortası İngiliz popüler müziği etkisi" diyebiliriz. Ancak şarkılar genellikle 60'ların garaj rock müziği istikametinde ilerliyor.

Albümdeki en "garaj" şarkılar Down a Spiral ve Help You Out sanırım. Yalnız Help You Out'taki vokallerde acayip bir Ozzy Osbourne etkisi var ki, öyle çok hoşlandığımı söyleyemeyeceğim. Giriş şarkısı You Go Bangin' On, The Yardbirds'ü anımsatıyor. Mary Ann'in bir The Hollies şarkısından hiçbir farkı yok, bu şarkının bir yerinde Phil Spector'a da ufaktan bir saygı duruşu yapılmış; onun ne olduğunu da siz bulun. Invisible Friends, Smile, Caroline gibi şarkılar Garage Rock'ın oldukça uzağına düşüyor, iyi ki de öyle oluyor; hoş melodiler (Garage Rock sevmiyor değilim, seviyorum tabii de; burada iyi olmuş böyle olması, onu diyorum). Özellikle Invisible Friends ve Caroline'da 60'lar ortası İngilizleri yanında The Bees'e epey "yakınsadıklarını" da söyleyebiliriz. Bazı şarkılarda ise Spoon'un güncellenmemiş hali gibi tınlıyorlar. Bunu şöyle açıklayayım: Şarkı yapıları pek çok noktada benzer özellikler içeriyor; fakat kullanılan ekipman ve yaratılan tını oldukça farklı.

Böyleyken böyle işte. Biraz dağınık bir yazı oldu; ama idare edin.

MP3: The Go - You Go Bangin' On
MP3: The Go - Invisible Friends
MP3: The Go - Caroline
MP3: The Go - Help You Out

The Go Resmi Site
The Go MySpace
The Go Elbows

Ding-a-Dong!

2007-12-30T02:10:00.001+02:00

Gece gece durduk yerde beni "laylaylom" bir halet-i ruhiyeye (yeye) büründüren şahane bir şarkı keşfettim. Aslında bu şarkıyı daha önceden biliyordum; ama kimin söylediğini, ne olduğunu falan bilmiyordum. Ayrıca uzun zamandır da dinlememiştim. Yahu bir şarkı bu kadar mı neşeli olur, bu kadar mı güzel bir "hava katar" ortama.

İngiltere'de 1975'te yapılan Örovizyon Şarkı Yarışması'nın (Örovizyon, evet) galibiymiş bu. Teach In diye Hollandalı bir grup söylüyormuş, buyrun:

Yukarıdaki İngilizce versiyonun yanısıra bir de Hollandaca (Flamanca ya da Felemenkçe diye düzeltmeye kalkmayın, Hollandaca) hali var bu şarkının. Burada şarkıcı ablamız "bim bam bom!" diyor ki, evlere şenlik (ama onu buraya "gömemiyor"muşuz, linke gidin, koş koş koş):

http://www.youtube.com/watch?v=hglNVmvY1yQ

Bu şarkının iki adet Türkçe versiyonunu da Dünya Tersine Dönse adıyla Füsun Önal ve Ayla Algan söylemiş. Mutlaka duymuşumdur/duymuşsunuzdur; ancak henüz ona ulaşabilmiş değilim. Araştırmalarım sürecek.

"Ding-a-Dong every hour / When you pick a flower." Ahahah.

MP3: Teach In - Ding-a-Dong

Mübarek Halloween, On Bir İblisin Sultanı*

2007-10-31T23:59:00.000+02:00

*Bir Bulut Yağmurçocuk cümlesi.

Alemci Mücrimler

2007-10-30T00:11:00.000+02:00

Myspace'lerinde müziklerini alternative/rock/blues olarak tanımlayan güzel grup The Fun Lovin' Criminals'a nedense önceden eğilmemiştim. Hoş şimdi de uzuun uzun anlatmayacağım. Abiler 1995 yılından beri (Fun Lovin' Criminals) ortalıktalarmış. Birkaç tanesi toplama olmak üzere 10 tane "release"leri bulunuyormuş. Şarkılarında bolca hip-hop vokale yer vermelerine karşın benim beğenmem de ilginç oldu aslında; zira hiç sevmem ("Valla abi, bi Gorillaz bi bunlar" desem yeri). 2003 yılında Türkiye'ye festivale gelmişler, "abi adamlar muhteşem, süper eğlendik, patladık eğlenceden, götümüzden yaş geldi" diyen var, "pffff çok sıkıcıydı" diyen var. İzlemedim ben. Dinleyiniz, bakınız:

Love Unlimited (100% Colombian, 1998):

Blues for Suckers (Fun Lovin' Criminals, 1995):

Scooby Snacks (Come Find Yourself, 1996):

Resmi siteleri sayılabilecek yer
Myspace
Hype machine
Elbo.ws

Çocuklar iyi

2007-10-27T16:02:00.000+03:00

Pek sevdiğimiz Elephant 6 kolektifi aracılığıyla 10 yıldan uzun süredir yaptığı müziği bizlere ulaştıran "yeni saykedelik akım" savaşçısı (yuh Tolga, böyle tanım mı olur) Of Montreal, The Who'nun 1965 tarihli nefis şarkısı The Kids Are Alright'ı canlı canlı cover'lamış. Bu canlı versiyon yalnızca akustik gitarlar ve vokallerden ibaret olsa da oldukça enerjik.

Ayrıca şarkının The Who versiyonunu yeniden dinlerken daha önce fark etmediğim bir şey dikkatimi çekti: 1:38-1:39 civarında ufak bir editing pürüzü var kayıtta. Hani bunu da not olarak şuraya, köşeye, hah tamam. Biraz daha sola, hah oldu şimdi.

MP3: Of Montreal - The Kids Are Alright
MP3: The Who - The Kids Are Alright

Of Montreal resmi site
Of Montreal myspace
Of Montreal hypem
Of Montreal elbows

Sen kimin maşasısın?

2007-10-18T17:40:00.000+03:00

Bazı sözcük oyunları var ki, insan rezil olduğunu bildiği halde söylemeden/yazmadan duramıyor. Bu yazının başlığı da onlardan biri olarak kabul edilsin. Berbat olduğunun farkındayım. Meseleyi daha fazla deşmeden devam edesim var. Mæseçusets.

(Masha Qrella, işini çabuk halletsin diye fotoğrafçıya içinden küfrederken)

Masha Qrella, Alman kökenli Morr Music tayfasından bir ablamız ("tayfa" metaforu da sıktı artık, neyse). Morr Music; The Notwist, Ms. John Soda, Tied & Tickled Trio, The Go Find, Couch, Lali Puna, Múm gibi, genelde Indie Electronic/Indietronica ağırlıklı isimlerin albümlerini yayımlayan hoş bir şirket.

Masha Qrella müzik yapmaya yine Morr Music çatısı altındaki enstrümantal bir Indie Electronic grubu olan Contriva'da başlamış. 2004'ten itibaren de solo albümler yayımlıyor. Sanırım 2005 sonu/2006 başı gibi, Masha Qrella'nın ilk albümü Luck'a epey sardırmıştım. Albüm ve özellikle albümün açılışını yapan ilk üç şarkı pek güzeldi. Karşımda elektronik ve akustik müziğin dengeli bir karışımı olan iyi pop şarkıları duruyordu.

Masha abla 2004 tarihli bu ilkalbümün ardından 2005 yılında Unsolved Remained'i yayımladı. Kanımca bu albüm, ilki kadar başarılı değildi. Elektronik, akustiğin bir adım önüne geçmiş ve müzik bir miktar bulanıklaşmıştı. Gerçi bu albümü çok da kendimi vererek dinlediğimi söyleyemeyeceğim.

Masha Qrella yaklaşık bir yıl kadar önce bir 45'lik de yayımlamış; benim yeni haberim oldu. Don't Stop the Dance ve Saturday'den oluşan bu 45'liğin A yüzü 1985 tarihli Boys and Girls albümünden bir Bryan Ferry cover'ı. Kavırın, şarkının orijinalinden daha iyi olduğunu söyleyebilirim utanmadan. Trompet de yakışmış şarkıya.

Don't Stop the Dance'in orijinali ve Masha Qrella kavırının yanında Masha Qrella'nın en beğendiğim şarkılarından olan I Want You to Know'u da şuracığa MP3 olarak ekliyorum. Bazı şarkılar Kadıköy Arka Oda'da DJ'lik yaptığım günleri anımsatıyor bana, bu şarkı da onlardan biri sanırım.

Ayrıca buradan Masha'ya da seslenmek istiyorum: "Sana bayılmıyorum; ama vasatın üzerinde bir müzik yapıyorsun. Don't give up, keep up the good work!"

(Bu yazıyı biraz "öylesine" yazmış oldum; ama ne yapalım, idare edin).

Encoy.

MP3: Masha Qrella - I Want You to Know
MP3: Masha Qrella - Don't Stop the Dance

MP3: Bryan Ferry - Don't Stop the Dance

Masha Qrella myspace
Masha Qrella hype machine
Masha Qrella elbows

Vurulur mu ama?

2007-10-14T18:01:00.000+03:00

(Grizzly Bear üyeleri boş bardaklarla poz verirken; çünkü fakirler)

He Hit Me (It Felt Like a Kiss) 1962'de Brill Building'in meşhur şarkı yazarları Gerry Goffin ve Carole King tarafından yazılmış. "Brill Building nedir?", "Brill Building Pop kime denir?" isimli soruların yanıtları için Çöpkuşağı'ndaki şu gönderiye yönlendireyim sizi; hah tamamsa devam edebiliriz.

Gerry Goffin ve Carole King evli iki insan. Evli iki insan derken birbirleriyle evli tabii. İnsan önce bir düşünüyor; "Lan bu Gerry, Carole'u dövüyordu habire; ama Carole da manyağın tekiydi, aralarında sado-mazo mevzular vardı, bu şarkı öyle mi ortaya çıktı?" diye. Değilmiş. Dönemin ünlü şarkıcılarından Little Eva'yı sevgilisi "düzenli olarak" dövüyormuş. Bunu fark eden Goffin ve King, "Ne oluyor arkadaşım?" demişler Eva'ya. Eva tüm içtenliğiyle, sevgilisinin bu davranışının ona olan sevgisinden kaynaklandığını söyleyip, durumu sembolize etmek amacıyla bu sözcüğü söyleyivermiş. "Madem şarkıyazarıyız, neden bunu malzeme etmeyelim ki." diye düşünen Goffin ve King de bu şarkıyı yazmış.

(The Crystals üyeleri rüküşlükten ölmek üzereyken)

"Ses duvarı" olgusunun mucidi, dönemin "efsa... nevi!" prodüktörlerinden (ki henüz 1962'de efsanevi konumuna ulaşmamıştı kendisi; ama olsun, şu an efsanevi bir ağabey) Phil Spector şarkıyı beğenmiş ve The Crystals'a kaydettirmek istemiş. The Crystals üyeleri şarkıdan adeta tiksinmiş. "İstemiyoruz Phil abi, yapma gözünü seveyim." deseler de nafileymiş, şarkı kaydedilmiş. Bu da yetmezmiş gibi bir de 45'lik olarak yayımlanmış.

İnsanlar şarkıya uyuz olmuş, radyo istasyonları çalmayı reddetmiş vesaire. Ki hala, 60'lı yıllara yönelik yayın yapan radyolarda bile kendine çok az yer bulabilen bir şarkı.

(Grizzly Bear üyeleri ufacık bir ekmek dilimini paylaşmaya çalışırken; hala fakirler)

Kısa bir süre önce Grizzly Bear, KEXP için yaptığı bir kayıt seansında bu şarkıyı kavırladı. Ki kendileri orada ve burada verdikleri konserlerde de bu şarkıyı seslendiriyormuş. Misal, 2007'nin başında UCLA'de verdikleri bir konserin kaydı:

Şarkının orijinali ve Grizzly Bear'in KEXP için yaptığı kayıt da aşağıda. Grizzly Bear versiyonunda şarkıyı bir erkeğin söylemesi de ilginç olmuş tabii.

Üstüne üstlük aşağıya bir MP3 daha ekledim. The Crystals versiyonunu rehber alacak olursak şarkının 28. saniyesinde "He couldn't stand..."le başlayıp 38. saniyesinde "...someone knew" şeklinde biten bölüm The Beatles'ın 1965'te yaptığı It's Only Love'ın nakaratına çok benziyor be. Şimdi buradan yola çıkıp "John Lennon, Little Eva'yı haklı bulmuş, sevgilisi onu aşkından dövüyor diye düşünmüş, bu melodiyi de buraya gömerek bir mesaj vermek istemiş." demeyeceğim; saçmalamayın.

MP3: The Crystals - He Hit Me (It Felt Like a Kiss)
MP3: Grizzly Bear - He Hit Me (It Felt Like a Kiss)

MP3: The Beatles - It's Only Love

Eklerim: Bu şarkıyı çok beğenip kaydedilmesi için elinden geleni yapan Phil Spector'ın, cinayetten yargılandığı dava da halen sürüyor. Ah şu magazin ruhu...

Yelov Melov

2007-10-09T19:32:00.000+03:00

(Kendilerini çirkin bulan Elekibass üyeleri, suratlarının fotoğrafta net görünmesini istemezken)

Elekibass Japonyalı bir Indie grup. Yaptıkları müziği, psychedelic "dokunuş"lar (hell yeah!) içeren 60'lı yıllar popu olarak niteleyebilirim rahatlıkla. Müziklerinde gitar, bas, davul, klavyeli çalgılar mevzuunun yanında üflemeli çalgılara da yer veriyorlar. Neşeli, güneşli, laylaylom bir pop müzik icra ediyorlar. Kimi şarkılarını İngilizce, kimisini Japonca, bazılarını da karman çorman bir şekilde söylüyorlar.

Birkaç gün önce 2003 tarihli California albümlerine ait Mellow Yellow isimli şarkıyla tanıdım Elekibass'ı. Hayır, Donovan'ın "aynı adlı" şarkısını kavırlamamış gençler; ama saygı duruşunu da ihmal etmemişler. Şarkı Donovan'ın Mellow Yellow'u nasıl başlıyorsa aynen öyle başlıyor, sonrasında Sean Lennon'un vokali giriyor. Sonrasında Sean Lennon'un vokali girmiyor aslında; ama bu kadar mı benzer yahu. Bu şarkıyı bana birisi gelip "Sean yeni şarkı yapmış, dinlesene." diyerek dinletse inanırdım, o derece. Sean'un anasının (ki kendisi Yoko Ono oluyor bildiğiniz üzere) Japon olmasından mütevellit bütün Japon erkeklerinin ya da Japon kökenli erkeklerin sesi aynı mı diye düşünüverdim tabii. Yanılmışım. Sadece Mellow Yellow'a özgü bir ses tonuymuş o. Grubun diğer şarkılarında aynı ses tonuna rastlamıyoruz. Şarkı melodik, güzel, hoş... Bu şarkıyı bana birisi gelip "60'lardan bir şarkı abi, dinlesene." diyerek dinletse inanırdım, o derece. Yalnız elektrik gitarlarının tonlarını biraz daha terbiye edebilirlermiş sanki.

myspace'lerinde favori müzisyenlerinin The Beatles, The Kinks, NRBQ, Os Mutantes, Kevin Ayers, Of Montreal, The Small Faces, The Who vs. olduğunu belirtmişler. Vokalist Youichi Sakamoto eklemiş: "The Beatles Brezilyalı grupları Portekizce rock'n'roll yapmaya özendirdi. Biz de bu tarz bir etkilenimle Japonca ve İngilizce rock'n'roll yapıyoruz. Kendimizi en basit şekilde böyle tanımlayabiliriz." Sevgili Youichi konserlerde de "Ray Davies olmak istiyorum!" diye bağırıyormuş, bu da nasıl müzik üretmek istediklerine dair başka bir ipucu olabilir. Ben yine de kendisine "Bugün Ray Davies'ler kolay yetişmiyor, Youichi'ciğim." demek istiyorum.

Elekibass, grubun vokalistinin sahibi olduğu Waikiki Record'dan yayımlıyor işlerini. Waikiki Record aynı çizgide başka şeyler de yayımlıyor bir yandan. İngilizceleri oldukça kötü. Siteleri de Japonca zaten.

Japonya, ABD ve Birleşik Krallık sınırları dahilinde Of Montreal, Casper & the Cookies gibi grupların konserlerinde ön grup olarak sahne almışlar. Belki defalarca dinlenecek bir grup değiller; ama özellikle canlı performanslarının eğlenceli olabileceğini düşünüyorum. Bir yandan Türkiye'ye geleceklerini de sanmıyorum tabii.

YouTube marifetiyle Elekibass'ın birkaç videosu ve onlarca canlı performasına ulaşmak mümkün. Onlardan biri olan Summer Soda'yı da hemen gömüyorum buraya. Doo Wop akışı üzerinde ilerleyen eğlenceli bir şarkı. Videosu da "ormanda eğleniyoruz dostlar" temalı:

Grubun myspace'inde bir de Almanack diye bir video var. Muhtemelen The Kinks'in Autumn Almanac'ından esinlenerek üretilmiş bir yapıt. Dilerseniz ona da bir göz atarsınız.

MP3: Elekibass - Mellow Yellow

Elekibass resmi site (Japonca bilenler için)
Elekibass myspace
Elekibass hypem
Elekibass elbo.ws

Islıklı şarkılar, i

2007-10-06T23:35:00.000+03:00

Dinlediğim en muhteşem şarkılardan biri bu. Gavur "hayli rikomendıd" diyor, öyle. Albüm eleştirisi, grup incelemesi falan gibi şeyler için Tolga'yı rahatsız ediniz.

Peter Bjorn and John - Young Folks

Videosu da şu:

Peter Bjorn and John resmi site
Peter Bjorn and John myspace
Peter Bjorn and John hype machine
Peter Bjorn and John elbo.ws

İdare Lambası

2007-10-06T18:48:00.000+03:00

(Win Butler "lüzumsuzsa söndür" komutunu harfiyen yerine getirirken)

The Arcade Fire Neon Bible için interaktif bir video(?) hazırlamış. Gayet şık olmuş. Çekinmeyin, Win Butler'ın eline, koluna, suratına falan tıklayın; tıklayın, tıklayın.

Şurdan: Video

Tebeşir Tozu

2007-10-05T19:01:00.000+03:00

(PJ Harvey şizofreniyle mücadele ederken)

PJ Harvey'i takdir eder, kendisine saygı duyarım; ama hiçbir zaman büyük bir hayranı olmamışımdır. Şu ana kadar yaptığı albümlerde öyle ya da böyle belli bir çizgiyi tutturmuş gidiyordu. Hayır, birbirine çok benzer albümler yapmıyordu; fakat yine de her albümde o aşinalığı hissettiriyordu. 2007 Eylül ayının sonunda yayımladığı yeni albümü White Chalk ise bildiğimiz PJ Harvey'den oldukça farklı.

PJ Harvey'den duymaya alışkın olduğumuz o yakıcı gitarlar, kızgın vokaller, yırtıcı davullar; hepsi uçup gitmiş. Şu an en çok merak ettiğim şey PJ Harvey hayranlarının bu albümü nasıl karşılayacağı.

Albümün açılışında piyanoya vuran parmakların ve peşine eklenen davulların ardından PJ Harvey'in sesini duyuyoruz. PJ Harvey'den duymaya alışık olmadığımız, eskilerden Sibylle Baier ve Vashti Bunyan'ı anımsatan bir vokal tarzı. Hatta sesinin çok yükseklere çıktığı yerlerde Joanna Newsom'ı bile akla düşürebiliyor. Evet, bu albümde PJ Harvey folk yapmış, İngilizlere yaraşır bir folk; ama Gothic Folk mu desem, ne desem bilemedim.

Şarkıların melodik yapıları "hüzünlü" olarak nitelenebilir. Yalnız bu hüzün daha çok ağıtsı, bir miktar epik, ziyadesiyle ürpertici bir hüzün. Hani sevgilinizden ayrıldıktan sonra içki masasına oturup "Hüzün yapalım baba." şeklinde meze edebileceğiniz bir şey değil. Alacakaranlık bir hava, ortaçağdan kalma görkemli gotik binalar, geniş yapraklı ve kocaman ağaçlar (Karadeniz Bölgemizde görülür), muhtemelen sonbahar.

Bu albümde elektrik gitarını bir köşeye fırlatmış PJ, hatta akustik gitar bile çok az kullanılmış. Piyanoların sürüklediği, "sahte" üflemeliler ve kemanların atmosfer kattığı, zaman zaman arpın girdiği, davulların ritim aracı olarak değil de orkestranın bir parçası olarak az ve öz kullanıldığı bir albüm White Chalk. Baroque Pop ve Chamber Pop'un karanlık yüzünü gösteren bir albüm. PJ Harvey'in şu ana kadar yayımladıkları arasında en çok beğendiğim albüm.

MP3: PJ Harvey - The Devil
MP3: PJ Harvey - Grow Grow Grow
MP3: PJ Harvey - Broken Harp
MP3: PJ Harvey - The Mountain

PJ Harvey @ Island Records resmi site
PJ Harvey myspace

Hava güzel, kızlar şahane

2007-10-05T14:20:00.000+03:00

(The Rumble Strips ekmek parası kazanırken)

The Rumble Strips, İngiltere'nin Devon bölgesinin küçük bir kasabası olan Tavistock'ta "yetişen" çocukluk arkadaşları tarafından kurulmuş. Taşra çocukları diyebilir miyiz? İstersek deriz, kime ne. Tabii her zaman olduğu üzere "Taşı toprağı altındır." diyerek Londra'ya yerleşmiş bu gençler. İlk başta Transgressive Records isimli bağımsız plak şirketinden birkaç 45'lik yayımlayan grup fırsatı değerlendirip hemen büyük bir plak şirketine, Universal/Island Records'a geçmiş. Bu etiketle yayımlanan birkaç 45'lik ve EP'den sonra da ilkalbümleri Girls and Weather'ı 2007 Eylül'ünde yayımlamış.

The Rumble Strips'in müziğinde gitar, bas, davul ve piyanonun yanında trompet ve saksofon da önemli bir yer tutuyor. Öyle aman aman bir müzik yaptıkları söylenemez. 70'ler sonu 80'ler başı Ska Revival'ından, yine aynı dönemin New Wave ve Post-Punk hareketlerinden ve bir miktar da Soul'dan etkilenen grup, Dexy's Midnight Runners'ı anımsatan bir müzik icra ediyor. Yenilerden birine benzetmek, referans vermek gerekiyorsa The Zutons adını hiç utanmadan, çekinmeden yazarım buraya. Çok üstüme gelirseniz bunun yanına bir de Mystery Jets'i ekleyiveririm.

Grubun prodüksiyon anlayışı fazla "temiz" geldi bana. Bu demek olmuyor ki ben "temiz" prodüksiyonlu hiçbir şeyi sevmiyorum. Ne bileyim The Coral da temiz, The Zutons da temiz; ama bunları seviyor, sayıyoruz. The Rumble Strips de "fena değil" kontenjanından yer buluyor kendine.

Time, Alarm Clock, Girls and Boys in Love, Clouds ve Hate Me (You Do)'nun albümdeki diğer şarkılar arasında daha bir güzel göründüğünü belirterek linklerimi vereyim. Clouds ve Hate Me (You Do)'yu buraya ekliyorum; bunların peşinden özellikle Time'ı ve hem 60'ların Motown gruplarını, hem The Jam'i, hem de Belle and Sebastian'ı anımsatan Girls and Boys in Love'ı da grubun myspace'inden dinlemenizi öneriyorum. Canınız isterse tabii, neşenize göre.

MP3: The Rumble Strips - Clouds
MP3: The Rumble Strips - Hate Me (You Do)

The Rumble Strips resmi site
The Rumble Strips myspace
The Rumble Strips hypem
The Rumble Strips elbo.ws

Ustam buraya 3 çay

2007-09-29T21:19:00.000+03:00

Ehahah, bu The Cyrkle'ın Red Rubber Ball albümünde We Said Goodbye diye bir şarkıları var. Şarkıda 1:10 civarında adam resmen çay karıştırıyor, ahahah, adeta kayıt esnasında bi yandan şarkı söylerken bi yandan garsona eliyle "bize 3 çay!" demiş de arada çayı karıştırıyor gibi. Çok eğlendim, dinleyiniz.

The Cyrkle - We Said Goodbye (And Went Our Seperate Ways or So We Thought)

Ek link: The Cyrkle'a noldu?

Gülle Çorbası

2007-09-29T17:18:00.000+03:00

(Sharon Hogapian bir motosiklet yarışını başlatmaya hazırlanırken)

Çorba yapmak maharettir derler; bilemiyorum, hazır çorba dışında hiç denemedim açıkçası. Yalnız, popüler müzik bir çorbaya döndü hakikaten. Bu çorbayı berbat pişirenler olduğu gibi çok lezzetli yapanlar da var (hay senin kullandığın metafora... Tolga). İnternet sağolsun, artık herkes her tür müziği biliyor ve dinleyebiliyor. Eskiden dinleyiciler için de müzisyenler için de her şey daha zordu. Sonuçta müzisyenler de sınırsız parası olan insanlar değil, onlar da doğru dürüst takip edemiyordu her şeyi. Yeni müzisyenlerden birisi gelsin bana "İnternetten yasal olmayan yollarla mp3 indirmiyorum." desin, "Yalancı, yalancı!" deyip dil çıkaracağım ona.

Cannonball Jane 60'ların Girl-Group sadasından Hip-Hop'a, Motown'dan Trip-Hop'a, Funk'tan Electronica'ya, Garage ve Psychedelic Rock'tan French Pop'a, cazdan Tropicalia ve Bossa-Nova'ya kadar pek çok şeyi bir güzel sindirmiş; utanmamış bir de bunları sentezleyip müzik üretiyor. Gündüzleri Sharon Hogapian adıyla bir ilkokulda müzik öğretmenliği yapıyor, geceleri ise Cannonball Jane'e dönüşüp çalıyor, yazıyor, kaydediyor. Myspace'inde, yaptığı müziği "Sassy Hip-Hop sampling Girl-Group pop!" olarak tanımlamış; bu tanıma katılmamak mümkün değil tabii. Evet Sharon, küstahsın. Arsız arlanmaz bir maymun iştahlısın!

Cannonball Jane'in ilk 45'liği Take It to Fantastic 2006 yılında yalnız Avrupa'da plak olarak basılmış. İlk albümü Street Vernacular da sınırlı sayıda basılmış; şimdi yeniden hem dijital hem de "nesne" olarak piyasaya sürülmekte. Knees Up! isimli EP'si de 9 Ekim 2007'de ABD'de, bundan bir ay sonra da Birleşik Krallık'ta yayımlanıyor. İsteyen bu linki kullanarak satın alabilir.

Peki, Cannonball Jane'i kimler sever? Kanımca kendisi bu konuda oldukça şanslı. 60'lar bağımlısı biri tarafından da sevilecektir, Hip-Hop seven biri tarafından da. Müziği epey bir Candie Payne'i anımsattı bana; ama Cannonball Jane'in yaptığı müzik Candie Payne'in müziğinden daha hoppa, daha zıpır, daha eğlenceli. The Go Team!, Beastie Boys, Le Tigre gibi isimler tarafından da destekleniyormuş Sharon abla; iyi referanslar.

Hepinize iyi referanslar dileyerek Take It to Fantastic'i ekleyiveriyorum:

MP3: Cannonball Jane - Take It to Fantastic

Linkler:
Cannonball Jane resmi site
Cannonball Jane myspace
Cannonball Jane hypem
Cannonball Jane elbo.ws

Kurtlarım Biçim Biçim

2007-09-29T14:53:00.000+03:00

(Wolfkin, babaannemin telefonuyla bir görüşme hazırlığı esnasında)

Ayça, aylar önce Wolfkin'in These Are All Illusions isimli şarkısıyla tanışmamı sağlamıştı. Şarkıyı çok beğenmeme rağmen Wolfkin'in diğer işlerine ulaşmam pek mümkün olmadı. Hala da grubun fazla sayıda kaydına eriştiğimi söyleyemem.

Danimarkalı grubun Brand New Pants isimli bir ilkalbümü var. 2006'da Danimarka'da yayımlanmış, 2007'de ise ABD'de sınırlı sayıda basılmış. 29 Ocak 2008'de albümün ABD'de yayımlanacak özel baskısı için grup resmi sitesinde gün sayıyor. Saniye bile sayıyorlar, o derece.

Grubun myspace'inde oldukça geniş bir "etkilenim kaynakları" listesine rastlıyoruz: The Beatles, The Zombies, Jimi Hendrix, Jefferson Airplane gibi 60'lı yıllar ve Psychedelic Rock ikonlarının yanında Kraftwerk'ü; Phil Spector, Roy Orbison, Serge Gainsbourg, Leonard Cohen gibi "klasik" isimlerin yanında Wu-Tang ve Dr. Dre gibi Hip-Hop'çıları görüyoruz. The Smiths, Belle & Sebastian, David Bowie ve Television'ın yanında Pantera'yla kesişip pençelerimizi gösteriyoruz.

Lars Vognstrup ve Kristian Godtfredsen'den oluşan grup kısmen tiyatral bir müziğe sahip. Psychedelic ve elektronik etkilere de oldukça açık. Yazının sonuna eklediğim iki şarkı arasından These Are All Illusions hem "sahte orkestrasyon"lara hem de asitli elektronik sadalara; bunun yanında yakıcı gitarlara sahip zengin bir prodüksiyon. A Vacant Heart ise, kanımca en iyi örnekleri Kıta Avrupası'ndan çıkan Downtempo türünün daha "sıcak" bir hali olarak nitelenebilir. Downtempo demişken, yanına Acid Jazz ve Trip-Hop'u da ekleyiverin zaten. Ayrıca bu şarkının çok eski bir caz standardının yeniden yorumlanışı gibi tınlayışını da seviyorum.

MP3: Wolfkin - These Are All Illusions
MP3: Wolfkin - A Vacant Heart

Wolfkin'in Brand New Pants albümünü bulup bana getirene sürpriz hediyelerim olacak. Yalan söylüyorum, yok hediye falan.

Linkler:
Wolfkin resmi sitesi
Wolfkin myspace
Wolfkin hypem
Wolfkin elbo.ws

Terlikler Patrick, Tebrikler Patrick

2007-09-27T01:54:00.000+03:00

(Patrick Watson'ın inşaatta işçilik yaptığı dönemden bir enstantane)

Öncelikle Seda Abla'mıza zamanında seslendirmiş olduğu müthiş Polaris cingılı için teşekkür ediyor; ardından bu yılın Polaris Müzik Ödülü galibini açıklıyorum: Close to Paradise albümüyle Patrick Watson.

Hakikaten ben açıklıyormuşum gibi hissettim, heyecanlı oldu.

Polaris Müzik Ödülü, Kanadalıların cirit attığı, dilediklerince at koşturduğu bir organizasyon. Bu yıl (ki 2007 oluyor kendisi) The Arcade Fire, Feist, Julie Doiron, The Dears gibi adayların arasında Patrick abi malı götürmüş.

Patrick Watson, Kaliforniya'da Kanadalı bir ailenin veledi olarak doğup, Kanada'da yetişmiş. Ufaklığında kilise korosunda "boy göstermiş", bol bol klasik piyano ve caz piyanosu çalışmış. Lise yıllarında da Gangster Politics isimli bir Ska grubunda klavye çalıp şarkılar, türküler okumuş. Bu grubun 1998'de yayımlanmış bir albümü bile var. 2002'de Patrick Watson başka müzik türlerini "keşfetmek" üzere gruptan ayrılıp kendini elektronika olsun, ambiyans müziği olsun, bunlara vermiş. Sonra ne olmuşsa olmuş, Vietnam'a gidip gelmiş, birdenbire "Aman da ben bir grup kurayım, Chamber Pop yapayım." diyerek ilk albümü Just Another Ordinary Day'i 2004'te yayımlamış. 2006 tarihli Close to Paradise ile de muradına ermiş, Polaris'i falan kazanmış. Aferin, çalışkan çocuk.

Patrick Watson, Close to Paradise albümünde zaman zaman Antony'yi zaman zaman Jeff Buckley'i andıran sesini ruhani melodilerle bütünleştiriyor falan filan. Şimdilik iki adet MP3'ünü paylaşayım, bakarsınız sonra bu albümün incelemesini falan yapar, ıcığını cıcığını çıkarırım (yapmayabilirim de, söz vermiyorum). Bu iki şarkı arasından Giver'ı daha çok beğendiğimi sözlerime ekleyerek bugünün blog postunu da alnımın akıyla tamamlıyor, herkese mutlu yarınlar diliyorum.

MP3: Patrick Watson - Luscious Life
MP3: Patrick Watson - Giver

Daha fazlasını dinlemek için Patrick Watson'ın myspace'i.

Nazik Ol!

2007-09-26T21:11:00.000+03:00

Bizim gitarımız usulca biplerken, kimisinin usul usul gözyaşı döküyor. Aşağıya eklediğim video da Ayça'nın dünya üzerinde Beatles kavırlamayan kimse kalmadığına dair ileri sürdüğü tezi doğruluyor. Jake Shimabukuro isimli bir vatandaş ukulelesiyle While My Guitar Gently Weeps'i çalmış; pek de hoş olmuş. Yalnız ritmin hızlandığı bölümlerde hamsi gibi titremese daha bir hoş olacak, hatta ritim hiç hızlanmayabilirmiş de.

Yalnız şunu fark ettim ki, bu bloga yüklenen her videoda, görüntüdeki insanların vücut hareketlerine dair bir sızlanma oluyor. Hayırlısı.

Çimlere Basma Julie

2007-09-25T20:31:00.000+03:00

Al bir tane daha Kanadalı kadife sesli kadın. Yavrum Julie Doiron, Polaris Müzik Ödülü'ne de aday gösterilmiş bu sene. (Patrick Watson kazanmış ödülü.) Ben sevdim kendisini.

Julie Doiron - No More (Woke Myself Up LP - 2007)

Julie Doiron - Dance All Night (Goodnight Nobody LP - 2004)

Julie Doiron - Wintermitts (Heart and Crime LP - 2002)

Julie Doiron - Ce Charmant Coeur (Desormais LP - 2001)

(Bu mp3'lerin hepsi Julie Doiron'ın resmi sitesinde var, hatta ben yazı çok uzamasın diye hepsinin linkini koymadım buraya. Aklıma gelmişken, Julie Doiron myspace, ve hype machine'deki Julie Doiron şarkıları.)

Dungen Bağlama Solo

2007-09-24T21:18:00.000+03:00

Gönül isterdi ki şurada Dungen hakkında adamakıllı, düzgün bir yazı yazayım. Yeni saykedelik akımın bu güzide İsveçli bağımsızının 2004 tarihli albümü Ta Det Lungt hakkında atıp tutayım (Ta Det Lungt'tan önceki ve sonraki 2'şer albümü dinlemediğimi itiraf ediyorum). Bunu yapacağıma "aman da bağlama çaldırmışlar" gibi saçmasapan bir şey yazacağım.

Bu şarkıdan Adil sayesinde haberim oldu. Meğer Dungen'in esas oğlanı, akıl kumkuması Gustav Ejstes, Türkiye'de 60'lı yıllarda rock müzik adına yapılan ve gâvur evlatlarının psychedelic olarak nitelediği şarkıları pek seviyormuş. Bağlamayı da oralardan duymuş. İsveç'te buldukları bağlama çalan bir Türk gencini atıvermişler stüdyoya, çaldırmışlar soloyu (sokaktan saz çalan Türk topluyorlarmış gibi tınladı bu da). Böyle de hoş bir şarkı çıkmış ortaya. (Saz çalan Türkleri stüdyoya tıkıp soloları attırıp öldürdükten sonra dipfrizlerine atan Dungen, sırf bu yüzden dağıldı zaten).

I Guess I'm Floating'den sevgili Connor da (sanki kankam anasını satayım) şu postu yazmış. Bağlama sesini sitara benzetmiş, sitar sanmış genç. Gayet mantıklı aslında; tabii bağlamanın tınısı sitara göre daha "sert".

2007 tarihli albümleri Tio Bitar'dan While My Guitar Gently Beeps okuyucuları için geliyor:
MP3: Dungen - Så Blev Det Bestämt

Sipariş: Ayça'nın elinde de zurnalı bir Simian mix'i var; utanmıyorum, sipariş veriyorum.

Barok Jens

2007-09-23T22:39:00.000+03:00

Jens Lekman'ın yeni albümü (tabii neye göre yeni, burayı 2010 yılında okuyor olabilirsiniz ve Jens Lekman 2007 yılında yayımladığı albümden sonra 2 albüm daha çıkarmış olabilir falan; ben karışmam, anlayacaksınız artık) Night Falls over Kortedala hakkında birkaç gün önce Çöpkuşağı'nda atıp tutmuştum. Söz konusu atış ve tutuş esnasında kendisinin Baroque Pop ve Chamber Pop dediğimiz müzik türlerinin etkisini de şarkılarından eksik etmediğinden dem vurmuş idim.

Zaten Jens Lekman'ın müziğini duyar duymaz "Ahanda, bu adamın müzik zevki gayet iyi olmalı, güzel şeyler dinliyor kesin, bak söylemedi demeyin." şeklinde düşünmüştüm. Düşünürken neden kendi kendime "söylemedi demeyin" dediğim bir muammaysa da sanırım bu görüşümde yanılmadım.

Aylar aylar önce İstanbul'da Arka Oda'da bir şarkı duydum. Söz konusu eser The Left Banke'in I've Got Something on My Mind'ı üzerine kuruluydu. O sıralar henüz Jens Lekman'la tanışıp kanka olmadığımdan mütevellit şarkının kime ait olduğunu bilemedim. Gündüzdü, DJ falan da çalmıyordu; direkt mp3'ten çalınıyordu şarkı. Aşağı inip hangi şarkı olduğuna bakmaya da üşendim açıkçası. Yalnız Stephin Merritt eserlerine çok benzettiğimden, eve dönünce elimdeki bütün Stephin Merritt, The Magnetic Fields, The Gothic Archies, The 6ths şarkılarını dinledim, eledim, aradım, taradım. Ne yazık ki sonuç olumsuzdu. Meğer şarkı Jens abimize aitmiş, 2005 tarihli 45'likler ve EP'ler toplaması Oh You're So Silent Jens'te yer alıyormuş, adı da Black Cab'miş.

Bunu fark etmeden birkaç gün önce de yine Jens Lekman'ın Maple Leaves'ini bir şeye benzetiyordum; ama neye benzettiğimi bir türlü çıkaramamıştım. Black Cab'i dinledikten sonra onu da anlayıverdim. O da yine The Left Banke'in Walk Away Renee'sinden sample'lar içeriyormuş.

Sonradan internetten araştırdım; kimisi bunu bir "aşırma" olgusu olarak değerlendiriyor. Açıkçası bu görüşe pek katılmıyorum, sample müessesesini seviyorum şahsen.

Madem öyle, dinleyin:

Jens Lekman - Black Cab
The Left Banke - I've Got Something on My Mind

Jens Lekman - Maple Leaves
The Left Banke - Walk Away Renee

Pandacılar sizi

2007-09-23T22:02:00.000+03:00

Ruh hastalarından oluşan şahane grup Deerhoof'u çok sevdiğimi bir kez daha belirtmek istiyorum. Bana böyle sorularla gelmeyin.

Deerhoof - Kidz Are So Small

Till There Was You

2007-09-23T02:48:00.001+03:00

(Blogun başlığı Beatles göndermeli evet, - yeri gelmişken söyleyeyim, Allah gibi gruptur, Allah olma olasılığı vardır; bu yüzden beep yazıyor diye okuyucu ufaktan bir istihza, inceden bir ciddiye almama sezerse, kendine afedersiniz bir tane çarpmalıdır, ardından da saygıdan titremelidir, titreyip blog okumaya devam etmelidir - ilk yazı da Beatles ile ilgili olsun diye kendimi yormamıştım; ama öyle denk geldi, güzel oldu. Evet devam şimdi.)

Bilindiği gibi sevgili The Beatles, şarkıları coverlanmaya doyulamayan bir grup. Ben bile coverlıyorum arada, yayımlamıyorum diye coverlamıyorum sanılabilir, yanlış. Aslında bugün "ben hiç Beatles coverlamadım, coverlamam da." diyen kişi bence yalan söylüyordur diye düşünüyorum, öyle de ruh hastası bir kişiyim, ayrıca konudan uzaklaştım, hemen dönüyorum:

With the Beatles albümünde bulunan Till There Was You coverından bahsedecektim. Şarkı da Beatles'ın değil aslında, "cover içinde cover" gibi rezil bir öbek kullanacak durumdayım aslında şu anda, ancak cover kelimesinden tiksindim. Neyse, şöyle oluyor: 1957 yılında Meredith Wilson adlı bir şarkıyazarı (süper kalıp buldum, bana bundan sonra şarkıyazarı deyin) The Music Man adlı Broadway müzikali için Till There Was You adlı şarkıyı yazıyor (çünkü şarkıyazarı, ehe). Paul dinliyor, çok beğenip çalmak istiyor. Sonradan bir sürü kişi söylemiş, Paul'un favorisi Peggy Lee'ninkiymiş.

İşte ben diyorum ki, bu Till There Was You'yu böyle yeni nesil cazcılardan biri, bence Jamie Cullum coverlasın, süper olur. Kendisinin Being for the Benefit of Mr Kite coverı var, muhteşem. Dinleyelim, düşünelim.

The Beatles - Till There Was You

Jamie Cullum - Being for the Benefit of Mr. Kite!

Bir de Till There Was You'nun Prince of Wales tiyatrosunda 4 Kasım 1963'te söylendiği kayıt var, o da şu (yalnız Paul'un kafa sallamaları sinir bozabilir, önceden uyarmalı.):

Not: Şimdi fark ettim, biraz uzaktan bakınca John, gitarının renginden dolayı, bağlama çalıyor gibi gözüküyor. Ve, yeter artık, 1963 yılı boyunca peruk taktıklarını itiraf etsinler!