In Athens, I several times had a feeling new to me as a journalist: a complete lack of interest in what was obviously shocking material. I’d sit down with someone who knew the inner workings of the Greek government: a big-time banker, a tax collector, a deputy finance minister, a former M.P. I’d take out my notepad and start writing down the stories that spilled out of them. Scandal after scandal poured forth. Twenty minutes into it I’d lose interest. There were simply too many: they could fill libraries, never mind a magazine article.

Individual Greeks are delightful: funny, warm, smart, and good company. I left two dozen interviews saying to myself, “What great people!” They do not share the sentiment about one another: the hardest thing to do in Greece is to get one Greek to compliment another behind his back. No success of any kind is regarded without suspicion. Everyone is pretty sure everyone is cheating on his taxes, or bribing politicians, or taking bribes, or lying about the value of his real estate. And this total absence of faith in one another is self-reinforcing. The epidemic of lying and cheating and stealing makes any sort of civic life impossible; the collapse of civic life only encourages more lying, cheating, and stealing. Lacking faith in one another, they fall back on themselves and their families.

I am told 50 times if I am told once that what Greeks care about is “justice” and what really boils the Greek blood is the feeling of unfairness. Obviously this distinguishes them from no human being on the planet, and ignores what’s interesting: exactly what a Greek finds unfair. It’s clearly not the corruption of their political system. It’s not cheating on their taxes, or taking small bribes in their service to the state. No: what bothers them is when some outside party—someone clearly different from themselves, with motives apart from narrow and easily understood self-interest—comes in and exploits the corruption of their system.

Here is Greece’s version of the Tea Party: tax collectors on the take, public-school teachers who don’t really teach, well-paid employees of bankrupt state railroads whose trains never run on time, state hospital workers bribed to buy overpriced supplies. Here they are, and here we are: a nation of people looking for anyone to blame but themselves.

Even if it is technically possible for these people to repay their debts, live within their means, and return to good standing inside the European Union, do they have the inner resources to do it? Or have they so lost their ability to feel connected to anything outside their small worlds that they would rather just shed themselves of the obligations? On the face of it, defaulting on their debts and walking away would seem a mad act: all Greek banks would instantly go bankrupt, the country would have no ability to pay for the many necessities it imports (oil, for instance), and the country would be punished for many years in the form of much higher interest rates, if and when it was allowed to borrow again. But the place does not behave as a collective; it lacks the monks’ instincts. It behaves as a collection of atomized particles, each of which has grown accustomed to pursuing its own interest at the expense of the common good.

Ένα πανεπιστήμιο που πρώτη φορά ακούω στη ζωή μου έκανε μια έρευνα για το πώς χρησιμοποιούν οι άνθρωποι τη δημοφιλή συσκευή, και πώς άλλαξε ο τρόπος που την αντιμετωπίζουν από τη στιγμή που την αγόρασαν. Τα συμπεράσματα έχουν ενδιαφέρον:

• Οι ιδιοκτήτες iPad διαβάζουν περισσότερο στο iPad παρά σε βιβλία ή περιοδικά.
• Παίζουν περισσότερο στο iPad παρά σε κονσόλες
• Είναι η #2 συσκευή διασκέδασης στο σπίτι τους (μετά τον υπολογιστή ή το λάπτοπ)
• Ένα ποσοστό 60% δεν το βγάζει ποτέ από το σπίτι

Δεδομένου ότι στην αρχή το iPad το έβγαλα λίγο-πολύ άχρηστο, μπορεί να πει κανείς ότι τέσσερις μήνες καθημερινής χρήσης μετά και η δική μου αντιμετώπιση έχει αλλάξει. Οι τρόποι είναι ένα θέμα που θα αναλυθεί πληρέστερα ωσονούπω.

Θυμήσου περισσότερο iPad:
To Instapaper και ο καλύτερος τρόπος να διαβάζεις άρθρα περιοδικών
Τα 5 iPad apps που αξίζει να αγοράσεις
Αυτός ο τύπος επέστρεψε το iPad γιατί δεν τον άφηνε να βαριέται
Το review του iPad
Το review του Wired στο iPad
10 δωρεάν applications για το iPad
Μια γιαγιά 100 χρονών, ένα παιδάκι 2,5 χρονών και ο Λανγκ Λανγκ. Με το iPad
Πώς θα είναι τα περιοδικά στο iPad: 10 ιδέες
To Popular Science στο iPad
Ο Τζορτζ Λόης δε γουστάρει το iPad

Τραβηγμένο από αυτόν στο Εθνικό Πάρκο Τζόσουα Τρι, πράγμα που μπορεί να σου θυμίζει ότι σήμερα παίζουνε οι U2 στην Αθήνα.

Αυτά τα timelapse βίντεα, δεν τα βαριέμαι ποτές.

Περισσότερα τέτοια:
Ο καλοκαιρινός ουρανός
To Τόκιο
To Eyjafjallajökull
Η Ακρόπολη
To Grand Canyon
Οι Άλπεις
To Λος Άντζελες
Άλλες τέσσερις πόλεις

Είναι ακόμα Σεπτέμβριος, η χρονιά δεν έχει λήξει, αλλά όταν μιλάμε για περιοδικά ισχύουν τα ίδια που ισχύουν για τους προπονητές Ελληνικών ομάδων ποδοσφαίριου, κάθε μέρα που περνάει μπορεί να είναι η τελευταία, οπότε σου λέει η ASME ας βγάλουμε υποψηφιότητες για τα καλύτερα του 2010 πριν καλά καλά τελειώσει το καλοκαίρι, δεν ξέρει κανείς αν θα προλάβουμε την παρέλαση. Όπως κάθε χρόνο, ο διαγωνισμός τρέχει στο Amazon, και μπορείς να ψηφίζεις σε κάθε μία από τις 12 (!) κατηγορίες (που περιλαμβάνουν μέχρι και «best vampire cover», αν είναι δυνατόν) μέχρι το τέλος του μήνα. Τι δώρα δίνουνε; Τι άλλο: Kindle!

Σημ: Ο διαγωνισμός τρέχει από τώρα καθώς περιλαμβάνει τα καλύτερα εξώφυλλα Καλοκαίρι 2009 – Καλοκαίρι 2010. Μην ακούς τί λέω εγώ.

Οι φωτογραφίες από σφαίρες που διαπερνούν, σταγόνες που πέφτουν, και άλλες στιγμές που είναι στιγμιαίες και που οι φωτογραφίες και τα βίντεο τις συλλαμβάνουν με ακρίβεια είναι ένα θέμα που τείνει να γίνει εξίσου κιτς με τα ηλιοβασιλέματα, και παρ’ όλα αυτά μου αρέσουν. Να μερικές φωτογραφίες από σφαίρες και σταγόνες αυτουνού.

Θυμήσου:
Κεραυνοί σε αργή κίνηση
Νερό σε αργή κίνηση
Η εκτόξευση του Apollo 11 σε αργή κίνηση

via engadget

Από το 1945 έχουν γίνει στη Γη 2053 πυροδοτήσεις πυρηνικών όπλων. Οι 2051 ήταν πυρηνικές δοκιμές, ως γνωστόν, και στο αποπάνω βίντεο τις βλέπεις όλες. Από το 1962 και μετά γίνεται της μουρλής.

via geekosystem

Εδώ και λίγες μέρες δοκιμάζω το νέο iPhone 4 (ευχαριστώ, COSMOTE!) και φυσικά το πρώτο πράγμα που έκανα μόλις το έπιασα στα χέρια μου και αφού το πέρασα από το μαρτύριο του iTunes ήταν να δοκιμάσω το διαβόητο death grip, να το πιάσω δηλαδή καλύπτοντας με το χέρι την κάτω αριστερά γωνία όπως το κοιτάς (που τυχαίνει να είναι και ο τρόπος με τον οποίο κρατώ όλα τα κινητά). Αυτό που φαίνεται στο βίντεο συμβαίνει πάντα: Οι μπάρες πέφτουν. Είδα να πέφτουν ακόμα και από πέντε (σήμα καμπάνα) σε μία. Και μόλις το αφήνεις, επανέρχονται πολύ γρήγορα. Κλήση, πάντως, δεν μου έχει πέσει μέχρι τώρα, παρ’ όλο που ακριβώς έτσι το κρατάω όταν μιλάω.

Για περισσότερες γνώμες ανάμενε να το πλήρες review στα γνωστά μέρη.