1) Η θλιβερή ιστορία του Flickr: Πώς το Yahoo! το κατέστρεψε
Εγώ το χρησιμοποιώ ακόμα το Flickr, αλλά μου μοιάζει και εμένα παρατημένο, μια υπηρεσία η οποία θα έπρεπε να βρίσκεται σε πολύ καλύτερη κατάσταση σήμερα, 2012. Ευθύνη γι’ αυτή την κατάντια έχει το Yahoo! που αγόρασε την υπηρεσία το 2005 και έκτοτε την έχει αφήσει να μαραζώνει. Το κείμενο αυτό περιγράφει όλο το ιστορικό.

Because Flickr wasn’t as profitable as some of the other bigger properties, like Yahoo Mail or Yahoo Sports, it wasn’t given the resources that were dedicated to other products. That meant it had to spend its resources on integration, rather than innovation. Which made it harder to attract new users, which meant it couldn’t make as much money, which meant (full circle) it didn’t get more resources. And so it goes.

2) Το μεγαλύτερο επιστημονικό πείραμα στην ιστορία 
Υπάρχει ένα πείραμα που εκτυλίσσεται στην Αυστραλία από το 1927, ογδόντα πέντε χρόνια δηλαδή, δεν σου κάνω πλάκα. Το πείραμα αυτό προσπαθεί να αποδείξει ότι ένα ρετσίνι είναι υγρό και όχι στερεό, και για να το αποδείξει αυτό μια ποσότητα του ρετσινιού έχει τοποθετηθεί σε χωνί σε θερμοκρασία δωματίου, και αφήνεται, ως υγρό, να στάξει. Από το 1927 έχουν στάξει οκτώ σταγόνες. Ο ερευνητής που ξεκίνησε το πείραμα έχει πεθάνει πια, αλλά ο συνεχιστής του αντέχει: Στη θητεία του έχουν πέσει πέντε σταγόνες, αλλά αυτός δεν έχει προλάβει να δει καμία. Η προηγούμενη έπεσε πριν από δώδεκα χρόνια. Όπου να ΄ναι πέφτει και η επόμενη. Διάβασε περισσότερα εδώ.

3) Η ιστορία του Buzzfeed 
Πρόκειται για ένα site που παράγει viral posts -οπωσδήποτε έχεις πετύχει μερικά- και το κάνει βασισμένο σε αρχές της κοινωνιολογίας. Είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα της στροφής του content από τις μηχανές αναζήτησης προς τα social media.

…mass media messages don’t shape personal opinion directly, but tend to work through the activity of key intermediaries—people who exist in every social and economic group and exert a disproportionate amount of influence in disseminating messages to friends, co-workers, relatives, and neighbors. Katz and Lazarsfeld named this model the “two-step flow of communication” and called the key information diffusers “opinion leaders.” Peretti calls them “Supersharers.” The Supersharer “is someone who has a high activity level,” says Peretti. “They see stuff, share it, and pass it around. They think of themselves as the disseminators of content, and they’re not in the media business.”

4) Η κατάρα του New Yorker 
Γιατί όταν το καλό περιοδικό γράφει μια αγιογραφία για έναν σταρ, αυτός αμέσως μετά γνωρίζει μια μεγάλη επαγγελματική αποτυχία.

Since the beginning of 2010, the magazine has published eight features on artists best known for their work in film. Two are profiles of Clint Eastwood and Jane Fonda that are basically career retrospectives. Of the remaining six, five of their subjects — Steve Carell, Guillermo del Toro, Anna Faris, John Lasseter and Andrew Stanton  — experienced significant professional reversals soon after the articles appeared.

5) Ένα διήγημα φαντασίας από το Νιλ Γκέιμαν
Και τώρα, κάτι εντελώς διαφορετικό. Μια ιστορία του Νιλ Γκέιμαν, να τη βάλεις στον αγαπημένο σου reader και να τη διαβάσεις με την ησυχία σου. Πολύ ωραία.

Μακάρι να κάναμε εκλογές κάθε μήνα. Ή, γιατί όχι: Κάθε εβδομάδα. Κάθε μέρα. Αμεσοδημοκρατία δε θέλει η παλαβή αριστέρα; Εκλογές κάθε ώρα, θα ψηφίζουμε στα πρακτορεία του ΟΠΑΠ, σαν το ΚΙΝΟ, μαζί με τους υπόλοιπους ανέργους.

Μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου, τις οποίες κάναμε επειδή ο Αντώνης o Σαμαράς ήθελε πάρα πάρα πάρα πολύ να γίνει πρωθυπουργός, η χώρα οδηγείται σε νέες εκλογές επειδή ο Αλέξης o Τσίπρας θέλει το 16.8% να το κάνει, ξερωγώ, 25%, που είναι πιο ωραίο νούμερο. Αυτό είναι καλό! Αυτό είναι θαυμάσιο! Η φωνή του λαού μας, των συνανθρώπων μας που οδηγούν τα ταξί μας και τα τρόλει και μας σερβίρουν τον καφέ και μας διδάσκουν τα παιδιά μας, αυτή που ακούστηκε πεντακάθαρα και ελεύθερα στις εκλογές της προηγούμενης Κυριακής, θα ακουστεί ξανά.

Πολύς κόσμος ανησυχεί, βεβαίως. Πολύς κόσμος φρίττει με την ιδέα των 21 Ναζί στη Βουλή. Πολύς κόσμος βλέπει τα θέματα πάνω στα οποία κουβεντιάζουν και προτείνουν και διαπραγματεύονται οι πολιτικοί αρχηγοί αυτή την ώρα (αν θα κάνουμε επιτροπή ελέγχου του χρέους, αν θα αλλάξουμε τον εκλογικό νόμο, ποιος θα γίνει υπουργός άμυνας) και κάπως φρικάρουν, καθώς η χώρα μας είναι πτωχευμένη εδώ και δύο χρόνια και, ας πούμε, έχει μερικά κάπως πιο πιεστικά θέματα άλυτα, όπως πχ να βρει λεφτά για να πληρώνει μισθούς, συντάξεις τον Ιούνιο και, ίσως, αν γίνεται, όποτε είναι εύκαιρο, να πληρώσει και κάτι εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που χρωστάει σε Έλληνες πολίτες και επιχειρήσεις. «Πολύς κόσμος», γράφω. Ε, όχι και πάρα πολύς κόσμος.

Γιατί την προηγούμενη Κυριακή, είπαμε, μετρηθήκαμε. Είδαμε ποιος είναι ποιος*, ποιοι είμαστε εμείς, πόσοι είναι «σαν εμάς» (όποιοι κι αν είμαστε «εμείς», τρομάρα μας), τι ενδιαφέρει τον κόσμο, τι κρίνει ο πραγματικός Ελληνικός λαός πως είναι σημαντικό και σωστό. Το είδαμε. Καταλάβαμε.

Δεν ξέρω εσύ τι συμπεράσματα έβγαλες από τις εκλογές και, κυρίως, από όσα μεσολάβησαν έκτοτε, εγώ έβγαλα το εξής: Τελειώσαμε. Πιθανότατα θα τελειώναμε ούτως ή άλλως, πιθανότατα τίποτα δεν μπορούσε να αποσοβήσει το τέλος. Ίσως κάποια απλά και λογικά και αυτονόητα πράγματα θα μπορούσαν να το καθηστερήσουν, αλλά κοίτα: Αυτοί είμαστε. Δεν είμαστε λογικοί. Αν ήμασταν, αυτά τα αυτονόητα θα τα είχαμε κάνει εδώ και δεκαετίες. Όχι, εμείς θα ψηφίζουμε τους Ναζί και όποιον μας τάζει τα ψέματα που ακούγονται ωραία, και θα κοιτάμε τις γραμμές που αφήνουν πίσω τα αεροπλάνα και θα νομίζουμε ότι μας ψεκάζουν.

Και αυτό είναι καλό. Αυτό είναι θαυμάσιο. Η βούληση του λαού είναι που έχει σημασία. Πρέπει να γίνεται ακριβώς αυτό που θέλει ο λαός. Δεν το λέω ειρωνικά.

Έτσι, απ’ ό,τι φαίνεται, στις επερχόμενες εκλογές πρώτο κόμμα θα είναι αυτό που λέει ότι «λεφτά υπάρχουν» (οι καταθέσεις σου) και ότι θα βάλει πιο πολλούς φόρους.

Αξίζει να διαβάσεις το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, είναι συναρπαστικό ανάγνωσμα. Διάβασέ το όλο. (το ανέβασα σε σελίδα αυτού του site καθώς την ώρα τούτη το site του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να έχει πέσει)

(Μια περίληψη: Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ότι θέλει να γίνει κυβέρνηση για να προσλάβει εκατό χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους και να επαναφέρει μισθούς και συντάξεις (του δημοσίου, φυσικά, άλλωστε τότε μόνο δημόσιο θα υπάρχει) σε προ-Μνημονίου επίπεδα και γενικά να επιστρέψει τη ζωή στο 2008 χωρίς καμία απολύτως συνέπεια εκτός από το ότι οι καταθέσεις των πολιτών θα ανήκουν στο κράτος και θα τις διαχειρίζεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και θα φορολογηθούν οι Έλληνες που δηλώνουν πάνω από μισό εκατομμύριο έσοδα (που νομίζω είναι δώδεκα-δεκαπέντε άτομα;) με φόρο 75% (νούμερο copy/paste από το πρόγραμμα του Φρανσουά Ολάντ) και, κυρίως (γιατί, μην κοροϊδευόμαστε, αυτά τα οικονομικά δεν ενδιαφέρουν πραγματικά κανέναν στην Κουμουνδούρου, γι’ αυτό είναι τόσο παλαβά, γι’ αυτό είναι ένα κόμμα με οικονομικό πρόγραμμα χωρίς σχεδόν καθόλου νούμερα) θα κάνει πραγματικότητα το όνειρο που θέλει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να γίνεται η σπίθα που θα ξεκινήσει μια σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ευρώπη η οποία τότε θα μετατραπεί σε «Ευρώπη των λαών» και οι λαοί θα ζουν πλουσιοπάροχα και ευτυχισμένοι, στο μοντέλο της ευτυχίας που έχει στο μυαλό της κάθε παλαβή συνιστώσα (δεν είναι όλα ίδια) και όλοι θα είμαστε χαρούμενοι και χορτάτοι, καθώς θα τρώμε αλληλεγγύη).

Αυτό το υπό άλλες συνθήκες ξεκαρδιστικό κείμενο περιγράφει μια κομμουνιστική στροφή της Ελληνικής οικονομίας η οποία είναι τόσο εκτός πραγματικότητας που την χλεύασε -ψύχραιμα, εύγλωττα και απόλυτα τεκμηριωμένα- ακόμα και η Αλέκα Παπαρήγα. Όταν μπορεί να σε χλευάσει λογικά και ψύχραιμα η Αλέκα Παπαρήγα, κάτι κάνεις πολύ λάθος.

Αυτά είναι πράγματα που όχι απλά δε γίνονται, δε λέγονται, αλλά κάποιοι τα λένε και είναι ακριβώς τα ψέματα που θέλει να ακούσει ο Έλληνας ψηφόρος. Γιατί εμείς εδώ δεν γουστάρουμε την αλήθεια, δεν μας ενδιαφέρει. Αν μας ενδιέφερε, θα καταλαβαίναμε τόσα χρόνια ότι το πελατειακό κράτος που συντηρούσαμε θα έτρωγε τελικά όλα τα δανεικά και θα μας άφηνε ως πολιτικό προσωπικό ένα μάτσο ανίκανους και λαμόγια. Δε μας ενδιέφερε. Πιο πολύ μας απασχολούσε να μας διορίσουν την ανιψούλα και να πάρουμε επίδομα τυφλού, παρά η οικονομία της χώρας και η αξιοκρατία της κοινωνίας και τέτοια κουραφέξαλα. Έτσι τώρα θα ψηφίσουμε το συνονθύλευμα συνιστωσών ΣΥΡΙΖΑ, τον αγαπημένο της Αυριανής Αλέξη Τσίπρα, που λέει ότι όλα αυτά που ξέραμε μπορούμε να συνεχίσουμε να τα έχουμε για πάντα, δε χρειάζεται να κάνουμε τίποτα, μόνο να φορολογήσουμε τους κακούς πλούσιους και να τρίξουμε τα δόντια στη Μέρκελ.

"Tsipras is like a guy standing in your living room threatening to blow his own brains out unless you pay him money" geor.gr/JfRpCh

— Th. Georgakopoulos (@tgeorgakopoulos) May 14, 2012

Εκτός από αυτά τα παραμύθια, βέβαια, δεν θα γίνουν πραγματικότητα οι μεταρρυθμίσεις που ονειρεύεται ο κάθε Στέφανος Μάνος, ή εκείνη η χούφτα λογικών ανθρώπων που είναι μπλεγμένοι σε ένα παράλογη πολιτική vichyssoise, ή οι δυο χούφτες ξεχασμένοι πολιτικοί που προσπάθησαν κάποτε να τις κάνουν και γι’ αυτό τους έφαγε η μαρμάγκα. Δε θα γίνουν ποτέ. Ο Ελληνικός λαός δεν τις θέλει. Δεν ξέρει τι είναι, για ποιο λόγο χρειάζονται, τι θα γίνει αν εφαρμοστούν, και δεν τον νοιάζει και πολύ να μάθει – πιο πολύ τον νοιάζουν οι γραμμούλες των αεροπλάνων στον ουρανό. Το έδειξε στις κάλπες, ξεκάθαρα και τελεσίδικα.

Επίσης δεν πρόκειται να «βγούμε απ’ το Μνημόνιο αλλά να μείνουμε στο Ευρώ» ή ό,τι άλλο ζητάνε αυτοί που προτιμάνε να παίρνουν μια λέξη («μνημόνιο») να της δίνουν την έννοια που θέλουν, να τη χρίζουν κάτι αόριστο και ξενόφερτο και κακό, σας το AIDS ας πούμε, και να καταφέρονται εναντίον του για να μοιάζουν πατριώτες και τσαμπουκάδες στο κοινό που κοιτάζει τις γραμμές στον ουρανό.

Τίποτα από αυτά δεν θα γίνει. Θα πάμε πάλι στις εκλογές, πάντα στις εκλογές, ελεύθεροι, αγανακτισμένοι, άσχετοι και θυμωμένοι, και θα ψηφίσουμε όποιον περιγράφει πιο όμορφα την επόμενη ημέρα, χωρίς να μας νοιάζει πώς θα φτάσουμε εκεί, αν είναι εφικτό, αν θα υπάρξει επόμενη μέρα γι’ αυτή τη χώρα, καν.

Και εν τω μεταξύ πράγματα θα γίνονται, αναπόφευκτα, χωρίς εμάς, γιατί εμείς τα αγνοούμε, δεν τα καταλαβαίνουμε και δεν θέλουμε να τα καταλάβουμε. Η πραγματικότητα θα έρθει, αμείλικτη, και θα μας καταπλακώσει με το χειρότερό μας εφιάλτη, τις συνέπειες, κι εμείς θα εξακολουθούμε να θυμώνουμε, αιώνια αθώοι, για πάντα θύματα, εφευρίσκοντας διαρκώς νέους εχθρούς, τράγους αποδιοπομπαίους, πρόσκαιρους ήρωες και βολικούς ψεύτες, μέχρι που οι συνέπειες θα γίνουν τόσο πολλές και μεγάλες και βαριές που θα μας συνθλίψουν, θα μας εξαφανίσουν, θα μας εγκλωβίσουν στην ακινησία και το μηδέν και θα μας κρύψουν τον ουρανό και θα ‘ναι κρίμα:

Ποτέ δεν θα μάθουμε τι ήταν αυτές οι γραμμές.

Όλα όσα έχω γράψει για την Ελληνική Κρίση εδώ.

*Ας ρίξουμε μια ματιά στην έρευνα της Public Issue που εμβαθύνει λίγο στο αποτέλεσμα των εκλογών. Μερικά επιλεγμένα αποτελέσματα:

Τρίτο κόμμα για τους 18-24 (πίσω από ΣΥΡΙΖΑ και «Λοιποί»): Χρυσή Αυγή (14%)
Τέταρτο κόμμα για τους 18-24: ΚΚΕ (11%)
Ποσοστό ΑΝΕΞ.ΕΛ. + ΧΑ + ΚΚΕ + ΛΑΟΣ για τους 18-24: 40%
Ποσοστό ΑΝΕΞ.ΕΛ. + ΧΑ + ΚΚΕ + ΛΑΟΣ για τους 25-34: 39%
Ποσοστό ΝΔ+ΠΑΣΟΚ για τους 65+: 58%
Ποσοστό ΝΔ+ΠΑΣΟΚ για τους έχοντες κατώτερη εκπαίδευση: 51%
Ποσοστό ψηφοφόρων που χαρακτηρίζουν τον εαυτό τους «αριστερό» και ψήφισαν Χρυσή Αυγή: 2%
Ποσοστό ψηφοφόρων που χαρακτηρίζουν τον εαυτό τους «κεντρώο» και ψήφισαν Χρυσή Αυγή: 5%
Δεύτερο κόμμα στους ψηφοφόρους που ψήφιζαν πρώτη φορά, πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ: Χρυσή Αυγή (22%)
Και έχει κι άλλα ενδιαφέροντα η λίστα, αξίζει να την κοιτάξεις.

Αυτή η φωτογραφία δείχνει έξι κόρες, πέντε μαμάδες, τέσσερις γιαγιάδες, ένα βρέφος και έναν άνθρωπο 111 ετών. Δεν θα ήταν ένα εφικτό αν ένα δεκαεξάχρονο παιδάκι (δεξιά στην εικόνα) δεν γεννούσε το μωράκι που φαίνεται, αλλά είναι εντυπωσιακό όπως και να το κάνεις. Όλη η ιστορία εδώ. Περισσότερες φωτογραφίες της οικογένειας εδώ.

Κοίτα! Ενας ρώσικος γεωστατικός δορυφόρος τράβηξε τη μεγαλύτερη φωτογραφία της Γης που έχει τραβηχτεί μέχρι σήμερα. Στο βίντεο βλέπεις τις μέρες να περνούν καθώς η Γη στριφογυρνάει γύρω από τον ήλιο, ένα θέαμα υπνωτικό, κι εδώ μπορείς να παίξεις με την εικόνα, η οποία είναι 121 megapixel, θηρίο.

2) Γιατί το εικονίδιο «save» είναι μια δισκέτα; Δισκέτα! Να ένα ενδιαφέρον post για τα παρωχημένα icons.

3) Όταν χάνεις την επαφή σου με την εξέλιξη της ποπ κουλτούρας, είναι πολύ δύσκολο να επιστρέψεις. Ο Τσάρλι Μπρούκερ γράφει στον Guardian.

I haven’t seen The Voice, can’t name anyone in Britain’s Got Talent, don’t use Facebook any more and, thanks to the magic of modern telly, I fast-forward any adverts I stumble across, so I don’t even know which commercials are annoying people right now. It’s like I live overseas, in a small sealed cube.

4) Το τέλος έρχεται: Το Der Spiegel, το Bloomberg και ο Πολ Κρούγκμαν γράφουν για την (αναπόφευκτη, όπως τη χαρακτηρίζουν) έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ.

5) Γιατί βλέπουμε σε τόσες τηλεοπτικές σειρές και ταινίες Macbooks και iPhones; Το Bloomberg Businessweek αποκαλύπτει ότι, αντίθετα με άλλες εταιρίες, η Apple δε δίνει φράγκο για product placement των προϊόντων της – οι δημιουργοί τους τα επιλέγουν από μόνοι τους.

«Αν μια υπόθεση αναιρείται από ένα πείραμα, είναι λανθασμένη. Δεν έχει σημασία πόσο όμορφη είναι, ή ποιος τη διατύπωσε, ή πόσο έξυπνος ήταν. Αν την αναιρεί το πείραμα, είναι λάθος».

Κι αυτό θα πει επιστήμη.

via

Το δημοτικό σχολείο του χωριού Φουρφουράς της Κρήτης, για το οποίο μίλησε ο συμπαθέστατος δάσκαλος Άγγελος Πατσιάς, είναι ο πρωταγωνιστής του TEDxThessaloniki (όπου βρίσκομαι και κάνω liveblog τώρα που μιλάμε). Αυτό είναι ένα βίντεό τους.

Σ’ αυτό το βίντεο βλέπεις την εξάπλωση του ανθρώπινου είδους πάνω στον πλανήτη τα τελευταία 250 χρόνια. Έγινε πολύ πιο έντονη από το 1950 και μετά, και γίνεται ολοένα και πιο έντονη.

Ο πλανήτης ζει στην εποχή του Ανθρωπόκαινου. Δεν είναι μόνο κακό αυτό.

via

But the real problem with apps was more profound. When people read news and features on electronic media, they expect stories to possess the linky-ness of the Web, but stories in apps didn’t really link. The apps were, in the jargon of information technology, «walled gardens,» and although sometimes beautiful, they were small, stifling gardens. For readers, none of that beauty overcame the weirdness and frustration of reading digital media closed off from other digital media.

Περισσότερη κουβέντα πάνω στο θέμα, με αφορμή αυτό το άρθρο, εδώ κι εδώ.