Αυτοί οι κύριοι, ο Τζόναθαν Χέφλερ και ο Τομπάιας Φρερ-Τζόουνς, έχουν μια από τις διασημότερες εταιρείες που σχεδιάζουν γραμματοσειρές. Σ' αυτό το βιντεάκι λένε, μεταξύ άλλων, ποια είναι τα τρία πρώτα γράμματα που φτιάχνει κάποιος όταν σχεδιάζει μια γραμματοσειρά.

Ίσως έχεις διαβάσει την ιστορία του χωριού Σοδέτο της Ισπανίας. Ίσως κάτι σου θυμίζει το όνομα. Αν έχεις διαβάσει το "Φεβρουάριο", την ξέρεις σίγουρα. Τα Χριστούγεννα του 2011 όλοι οι κάτοικοι του χωριού κέρδισαν ένα γιγάντιο τζάκποτ του λαχείου -όλοι εκτός από έναν. Που ήταν Έλληνας. Και τον έλεγαν Κωστή Μητσοτάκη. Εδώ το περιοδικό GQ (κυκλοφορεί ακόμη!) δημοσιεύει την ιστορία, η οποία δεν είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ή συναρπαστική. Ο Κωστής, όμως, είναι ένας από τους πρωταγωνιστές.

Prior to the lottery, Costis had been helping with the house but, true to form, often spent part of his days cultivating some marijuana plants and sunbathing nude by the little pool.

2. Το μυστικό εργαστήριο της Google

Μέσα στη Google υπάρχει ένα τμήμα που δεν λειτουργεί για να φτιάχνει προϊόντα που θα φέρουνε λεφτά, αλλά τρέχει projects κάπως, πώς να το πω, φιλόδοξα.

As the polymath engineers and scientists who work there are fond of saying, Google X is the search giant’s factory for moonshots, those million-to-one scientific bets that require generous amounts of capital, massive leaps of faith, and a willingness to break things. Google X (the official spelling is Google [x]) is home to the self-driving car initiative and the Internet-connected eyeglasses, Google Glass, among other improbable projects.

3. Ο Ράσελ Μπραντ γράφει για τον σερ Άλεκ Φέργκιουσον

O παλαβός κωμικός Ράσελ Μπραντ είναι ένας πάρα πολύ ταλαντούχος γραφιάς (θυμήσου το καταπληκτικό κείμενο που είχε γράψει για το θάνατο της Έιμι Γουάινχαους). Τις προάλλες έγραψε ένα κείμενο απολαυστικό για την αποχώρηση του προπονητή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από την ενεργό δράση μετά από 24 χρόνια.

Alex Ferguson is a unique figure in the football faith because he has defied many accepted regulations. For a start he's been manager for ages in a profession in which men are mercilessly culled. He is a powerful, working-class man who has remained true to his roots while adapting to the economic circumstances of his own life and that of his culture. Labour-supporting son of a shipbuilder becomes New Labour donor and racehorse owner. Importantly I believe that Ferguson resonates at a frequency that we rarely encounter in our anodyne culture of the perpetual present; he is a recognisable and identifiable tribal chief at a time when our political leaders look like equine prefects (Miliband) or painted eggs (Cameron).

4. Η ιστορία του Tumblr

Τις προάλλες η δημοφιλής πλατφόρμα κοινωνικού blogging (όρος που σκέφτηκα μόλις) πωλήθηκε στη Yahoo! για το ποσό των 1,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο πρώτος "υπάλληλος" της "εταιρείας" ήταν ο Μάρκο Άρμεντ, ο μετέπειτα δημιουργός του Instapaper και του The Magazine. Έγραψε στο μπλογκ του μια συνοπτική ιστορία της δουλειάς του εκεί, και ταυτόχρονα μια μικρή αγιογραφία του ιδιοφυούς δημουργού του Tumblr, του -26χρονου σήμερα- Ντέιβιντ Καρπ.

5. Ο Μικρός Αδερφός τους παρακολουθεί

Η άλλη πλευρά της τεχνοκαταστροφολογίας περί επισφαλών προσωπικών δεδομένων και Μεγάλου Αδερφού που μας φακελώνει είναι η εξής: Η τεχνολογία δίνει ταυτόχρονα τη δυνατότητα σε εκατομμύρια "μικρούς αδερφούς" να καταγράφουν και να παρακολουθούν τι κάνουν οι Μεγάλοι (οι κυβερνήσεις, οι εταιρείες) και να τα αποκαλύπτουν πολύ πιο εύκολα από ποτέ.

We might call it the emergence of Little Brother: the ordinary citizen who by chance finds himself in a position to record events of great public import, and to share the results with the rest of us. This has become immeasurably easier and more likely with the near-ubiquitous proliferation of high-quality recording devices.

Συνέβησαν τα εξής:

Ένας νεαρός ονόματι Κόντι Μπράουν έφτιαξε ένα app -παύλα- CMS που επιτρέπει σε οποιονδήποτε να φτιάξει άρθρα παρόμοιας μορφής χωρίς να ξοδέψει έξι μήνες και άπειρες εργατοώρες (όπως έγινε στο "Snow Fall"). Και για να το διαφημίσει, έστησε το ίδιο το "Snow Fall", αντιγράφοντας το κείμενο και τις φωτογραφίες από τους New York Times, και κομπάζοντας ότι το έφτιαξε "σε μία ώρα". Οι ΝΥΤ βεβαίως δεν ενθουσιάστηκαν, και του έστειλαν μια παράκληση να το κατεβάσει, και επίσης να κατεβάσει και το βιντεάκι από το YouTube που έδειχνε πώς λειτουργεί το app και πώς αντέγραψε το περιεχόμενό τους.

Είναι ένα αίτημα δικαιολογημένο: Το κείμενο και οι φωτογραφίες ανήκουν στους Times. Ο Μπράουν δεν είχε δικαίωμα να τα χρησιμοποιήσει. Και έτσι ο νεαρός κατέβασε αυτά που έπρεπε να κατεβάσει. Εκεί η ιστορία άρχισε να γίνεται λίγο περίεργη, όμως.

Οι New York Times του ζήτησαν να σβήσει το βίντεο τελείως από το YouTube (το είχε κάνει "private") και επίσης να μην αναφέρει οπουδήποτε το όνομα "New York Times". Ναι, αυτό που διάβασες. Μπορείς να διαβάσεις το άρθρο που έγραψε στη συνέχεια ο Μπράουν εδώ, και μετά μπορείς να διαβάσεις το μπατιρντί σχολίων που προκλήθηκε στο Twitter εδώ.

Είναι μια υπόθεση περίεργη. Αυτό που εμένα μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι το κάζουαλ, passive-aggressive ειρωνικό ύφος των email του νομικού τμήματος των NYT. Τι τύποι να είναι αυτοί που τα γράφουν, άραγε;

Η απάντηση δίνεται στο πρώτο ενάμισι λεπτό, αλλά και το υπόλοιπο βίντεο έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον: Εξηγεί τι είναι στην πραγματικότητα η αφή και τι γίνεται όταν ένα πράγμα ακουμπάει το άλλο.

Fun fact: Το 93% των παπουτσιών στη Γη έχει στη σόλα ίχνη από κόπρανα.

Περισσότερες επιστημονικές παραδοξότητες: Στο Blue Dot.

< >

Να κάτι που πάρα πολύς κόσμος δεν έχει πάρει χαμπάρι (κι αυτό μου προκαλεί τρομερή εντύπωση): Εχτές ένας θηριώδης ανεμοστρόβιλος χτύπησε την πόλη Μουρ της Οκλαχόμα ισοπεδώνοντας μεγάλο μέρος της και προκαλώντας απίστευτες καταστροφές. Τουλάχιστον 24 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους μέχρι τώρα. Εδώ μπορείς να δεις μερικές συγκλονιστικές φωτογραφίες, κι εδώ μερικές ακόμα.

Μέχρι πρόσφατα οι ηλεκτρονικοί αναγνώστες εμφάνιζαν το κείμενο του βιβλίου χωρισμένο σε κάπως αυθαίρετες "περιοχές", που έδιναν μία μόνο γενική εικόνα της έκτασης του βιβλίου. Πλέον το Kindle μπορεί να δείχνει το μέγεθος του βιβλίου ή των κεφαλαίων του κάπως αλλιώς: Μετρημένο σε χρόνο. Πόσο χρόνο θα χρειαστείς να το διαβάσεις, δηλαδή.

Αυτό είναι κάτι που έχει σοβαρές συνέπειες στην ίδια την ανάγνωση, όπως έχω περιγράψει εδώ. Βλέποντας τα λεπτά που απομένουν για να τελειώσει το κεφάλαιο μπαίνεις σε ένα ψυχαναγκαστικό γαϊτανάκι παρατάσεων που σε κρατούν με το βιβλίο στο χέρι μέχρι το ξημέρωμα, πράγμα που είναι ταυτόχρονα καλό και κακό. Ταυτόχρονα όμως αλλάζει ο χαρακτήρας της ανάγνωσης, γίνεται κάτι διαφορετικό, καθώς έρχεται στο προσκήνιο το ένα από τα δύο πράγματα που καταναλώνεις διαβάζοντας: Ο χρόνος. Η ανάγνωση μεταφράζεται σε χρόνο. Καταργείται το "διάβασα εκατό σελίδες σήμερα". Γίνεται "διάβασα δυο ώρες". Βεβαίως, και πριν δυο ώρες διάβαζες. Απλά τώρα, χάρη στον e-reader σου, ποσοτικοποιείς το διάβασμα με αυτό τον τρόπο ο οποίος, όπως και να το κάνουμε, είναι πιο ουσιαστικός.

Δεν ξέρω τι συνέπειες θα έχει αυτή η μεταβολή της αντίληψης, βεβαίως. Θα αντιμετωπίζει κανείς το διάβασμα διαφορετικά όταν σκέφτεται "αυτό το βιβλίο θα μου φάει δεκατέσσερις ώρες" αντί για "αυτό το βιβλίο είναι εξακόσιες σελίδες"; Η ανάγνωση βιβλίων είναι ασχολία χρονοβόρα. Έχεις δεκατέσσερις ώρες να αφιερώσεις σε ένα βιβλίο που, τελικά, μπορεί να μην είναι ενδιαφέρον ή καλό; Θα σε αποθαρρύνει η προοπτική του διαβάσματος ποσοτικοποιημένη σε χρόνο;

Έλα ντε.

< >

Κάτι έχουν οι φωτογραφίες των αληθινών ανθρώπων, των φυσιογνωμιών που βλέπεις έξω στο δρόμο, των αγνώστων, που δεν έχεις ξαναδεί, που δεν σου δημιουργούν κανένα συνειρμό, μόνο την αντίληψη ότι αυτοί, επειδή έχουν δυο μάτια, μια μύτη, δυο φρύδια, δυο αυτιά, τα βασικά, είναι άνθρωποι. Κάτι το συναρπαστικό. Δεν ξέρω τι.

Αυτός ο κύριος τράβηξε πορτρέτα θαμώνων των Μακντόναλντς.

Και νομίζω ότι κατάλαβα το νόημα.

Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο της ανθρωπότητας.

via

Το καλύτερο απ' όλα είναι το όνομά της: Κιμ Κομάντο.

Μια συγκινητική προσωπική ιστορία.

2) Το πιο πετυχημένο φάρμακο στην ιστορία του κόσμου

Γιατί το Lipitor (τα πρώτα γενόσημα του οποίου εμφανίζονται πλέον στην αγορά) έγινε το πιο εμπορικά επιτυχημένο φάρμακο στον κόσμο, και γιατί η επιτυχία του είναι πολύ δύσκολο να επαναληφθεί στο μέλλον.

There may never be another medicine like it. That’s because of fundamental shifts in our understanding of biology, because of the demands made by patients, doctors, and society on new drugs, and because new drugs now have to compete with the super-cheap, generic versions of every medicine ever invented. Already, eight of ten prescriptions are for generics, and the drug industry is focusing on higher priced, specialty products for patients who are not helped by existing options. Good luck creating a new cholesterol drug as potent, safe for most people, and widely tested as Lipitor.

3) Ο αλλόκοτος κόσμος του Vice

Η ιστορία μιας εταιρείας media που καταφέρνει να είναι κερδοφόρα και ταυτόχρονα πάρα πάρα πολύ αντιπαθητική.

Vice executives sometimes refer to their company as “the Time Warner of the streets,” and in the financial press there is occasional discussion about the price a potential sale might bring. A source familiar with the company’s finances estimates last year’s revenues at a hundred and seventy-five million dollars. In 2011, Vice was valued at two hundred million dollars, and last year Forbes speculated that the company might someday be worth as much as a billion dollars.

4) Ποια είναι η αξία των βιβλίων

Μια λεπτομερής και ενδιαφέρουσα ανάλυση για τη φύση και την αξία των βιβλίων στην εποχή του Ίντερνετ.

One may counterpose the book to many things, but technology shouldn’t be one of them. The book is not counter-technology, it is technology, it is the apotheosis of technology—just like the wheel or the chair.

5) Το πρόβλημα της Ενριέτας Λαξ

Η Ενριέτα Λαξ ήταν μια κυρία που πέθανε το 1951, κυτταρικές σειρές της οποίας χρησιμοποιούνται στην ιατρική έρευνα μέχρι σήμερα. Σήμερα, επίσης, επιστήμονες έχουν κατορθώσει να χαρτογραφήσουν το DNA αυτών των κυτταρικών σειρών. Και η οικογένειά της έχει σοβαρές αντιρρήσεις για τη δημοσιοποίηση της γενετικής πληροφίας της προγόνου τους -που είναι εν μέρει και δικιά τους.

The problem, says Yaniv Erlich, a fellow at the Whitehead Institute for Biomedical Research, is that anonymity vanishes when it comes to DNA: “People don’t realize it’s impossible to hide genetic information once it’s out there.” He and his colleagues recently proved that it’s possible to use online public databases to find the identities of people whose anonymous DNA samples had been sequenced and published online.

Στον Άρη.

Εβδομήντα οκτώ χιλιάδες.

Για ένα (υποθετικό) ταξίδι σε έναν παγωμένο πλανήτη διακόσα εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά, που δεν έχει νερό ή ατμόσφαιρα, χωρίς επιστροφή. Χωρίς. Επιστροφή.

78.000 άνθρωποι που ζουν ανάμεσά μας θέλουν να φύγουν για πάντα από αυτόν εδώ  τον πλανήτη και να πάνε σε ένα μέρος που κάνει την Ανταρκτική να μοιάζει παράδεισος. Για πάντα. Το οποίο "για πάντα" μπορεί να σημαίνει "μέχρι την πρόσκρουση" ή "μέχρι λίγες εβδομάδες μετά την προσεδάφιση, λόγω μηχανικής βλάβης" ή "μέχρι τα μισά της διαδρομής, τρεις μήνες πριν φτάσουν, όταν φαγωθούν μεταξύ τους στο διαστημόπλοιο".

Οι συμμετοχές συγκεντρώθηκαν μέσα σε 2 εβδομάδες μόλις. Τόση η ζέση των 78 χιλιάδων ανθρώπων να φύγουν. Η εταιρεία θα συνεχίσει να συγκεντρώνει υποψηφίους μέχρι τον Αύγουστο. Στη συνέχεια θα ξεκινήσει μια μακρά διαδικασία επιλογής, μέχρι να βγει η τυχερή ομάδα που θα καταφέρει να φύγει για πάντα από τη Γη.

Θα μπορούσα να σκεφτώ λόγους για τους οποίους κάποιος θα ήθελε να φύγει μακριά από αυτήν εδώ την πέτρινη μπάλα. Στον Άρη, ας πούμε, δεν έχει Χρυσή Αυγή. Δε γκρεμίζονται εργοστάσια γεμάτα σκλάβους. Δε βιάζουν γονείς τα παιδιά τους, δεν σκοτώνουν τρελοί αθώους δρομείς και παιδάκια, δεν τρώνε αντάρτες καρδιές στρατιωτών. Γενικά ο Άρης, ένα γυμνό και παγωμένο και απόκοσμο μέρος, έχει ένα καλό: Δεν έχει ανθρώπους. Οπότε ναι, θα μπορούσα να φανταστώ γιατί να θέλει να πάει κάποιος εκεί.

Απλά δεν φανταζόμουν ότι είμαστε τόσο πολλοί.