Πάντα είχα την απορία, ποια να είναι αυτά τα όνειρα που τώρα, με την κατάρρευση, ακυρώνονται, «κλέβονται».

Οι νέοι Έλληνες που ήθελαν να φτιάξουν μια εταιρία για να δημιουργήσουν και να καινοτομήσουν και παράξουν δηλαδή μπορούσαν να το κάνουν πριν την τρόικα και τα μνημόνια; Οι ταλαντούχοι και οι δυναμικοί και οι φιλόδοξοι είχαν πρόσβαση σε ποιοτική παιδεία και μια υγιή, ανταγωνιστική οικονομία; Οι επιχειρήσεις ήταν φυτώρια δημιουργικών ταλέντων; Το κράτος επέτρεπε την ανεμπόδιστη ανάπτυξη ιδεών και μοντέλων σε μια αγορά διαφανή και μοντέρνα;

Όχι βέβαια.

Το ελληνικό κράτος μία δραστηριότητα είχε: Την εξυπηρέτηση της πελατειακής σχέσης του με τους ψηφοφόρους. Γι’ αυτό υπάρχει τα τελευταία 40 χρόνια, έτσι λειτουργεί. Ταυτόχρονα, οι περισσότεροι τομείς δραστηριότητας της οικονομίας είναι «κλειδωμένοι» από συντεχνιακά συμφέροντα,  κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μαφιόζους. Στην Ελλάδα όλα τα όνειρα που περιγράφω από πάνω δεν «κλέβονται» τώρα – ήταν πάντοτε κλεμμένα.

Τα όνειρα που τώρα που τέλειωσαν τα δανεικά «κλέβονται», είναι τα όνειρα όσων συμμετείχαν στο πελατειακό σύστημα και τη στρεβλή αγορά. Το όνειρο της μόνιμης θέσης στο δημόσιο. Το όνειρο της σύνταξης στα 50. Το όνειρο του χαμηλότοκου δανείου, των επιδομάτων, των κρατικών επιχορηγήσεων, της ήσσονος προσπάθειας. Το όνειρο του βολέματος. Αυτά, πράγματι, τελειώνουν αναπόφευκτα κι ελπίζω και για πάντα. Το ότι μπορούσαν τόσοι πολλοί για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα να τα κάνουν πραγματικότητα είναι που μας οδήγησε εδώ.

Εσύ που είσαι εδώ και διαβάζεις αυτά πιθανότατα δεν ανήκεις σ’ αυτή την κατηγορία. Τα δικά σου τα όνειρα σ’ αυτή τη χώρα πάντα χρειάζονταν πολλαπλάσια προσπάθεια (σε σχέση με ξένους συναδέλφους σου σε πιο προηγμένες χώρες, ας πούμε), να φτύσεις αίμα, να ιδρώσεις ποτάμια, και πάλι στις περισσότερες περιπτώσεις έμεναν όνειρα. Δεν αλλάζει κάτι τώρα. Δεν σου κλέβει κανένας την ελπίδα. Δεν είχες και πολλές. Σκέψου όμως, αν το Σαββατοκύριακο βρεθείς στις πλατείες και τους δρόμους: Πόσοι από τους δίπλα σου είναι σαν εσένα; Πόσοι διαμαρτύρονται για τη διόγκωση του κράτους και την εγκληματική αναβολή των αυτονόητων μεταρρυθμίσεων, και πόσοι διαμαρτύρονται επειδή το κράτος, έμμεσα ή άμεσα, δεν θα τους δίνει πια λεφτά;

Είναι εντυπωσιακό, λέει, το πόσοι άνθρωποι γράφουν άσχημα λόγια για το χαρακτήρα του, την ηθική του και την ειλικρίνειά του.

They further stated that Mr. Jobs has integrity as long as he gets his way.

Διάβασε ακόμα:

Brainstorming με τον Στιβ Τζομπς
Το review της βιογραφίας του
Πόσο σημαντικός ήταν τελικά ο Στιβ Τζομπς;
Με σύζυγο και κόρες στον Ισθμό της Κορίνθου
Στιγμιότυπα από την εκδήλωση στην Apple
Γιατί φορούσε ζιβάγκο;
10 κείμενα που αξίζει να διαβάσεις γι’ αυτόν
To αναπόφευκτο λυπητερό κείμενό μου
«The crazy ones» με σπικάζ του ίδιου
Οι 10 μεγάλες αποτυχίες του Στιβ Τζομπς
Ο Στιβ Τζομπς στη σκηνή: Ένα μοντάζ
Ο Στίβεν Κολμπέρ τον αποχαιρετά
Στο εξώφυλλο του νέου New Yorker
Μαθήματα μάρκετινγκ με βερμούδα και σανδάλια
Δες τον στα 35 του, να μιλάει για μια ώρα

Τα πράγματα γινήκαν ως εξής:

Η εταιρία Double Fine ήθελε να φτιάξει το καινούριο adventure game του Τιμ Σέιφερ, του ανθρώπου που έφτιαξε θρυλικά παιχνίδια όπως το  Day of the Tentacle, το Full Throttle και αυτό που όσο περνούν τα χρόνια κι οι δεκαετίες καθιζάνει μέσα μου ως το καλύτερο παιχνίδι που έχω παίξει ποτέ, το Grim Fandango.

Τα παιχνίδια, ωστόσο, είναι πράγματα ακριβά. Τα δε adventure games είναι ένα είδος παλιομοδίτικο, ξεπερασμένο. Η Double Fine έκανε το εξής: Ανέβασε την ιδέα για το παιχνίδι στο Kickstarter και ζήτησε χρηματοδότηση από τον κόσμο. Κι επειδή τα παιχνίδια είναι πράγματα ακριβά, ζήτησε το ιλιγγιώδες ποσό των 400.000 ευρώ. Τετρακόσιες χιλιάδες. Αν μπορούσε να τα μαζέψει σε 34 μέρες, το πρότζεκτ θα προχωρούσε.

Τα μάζεψε σε δώδεκα οκτώ ώρες.

UPDATE: Και πριν περάσουν 24 ώρες, έφτασε το 1.000.000 δολάρια από σχεδόν 26.000 χρηματοδότες. Απίστευτο.

Σε επτά ημέρες 5.000 άνθρωποι διάβασαν 20.000 σελίδες.
Το feedback από όλα τα μέσα (το twitter, το facebook τα emails) είναι καταπληκτικό. Δεν είναι μόνο ο αριθμός των σχολίων και η θετική συνισταμένη -είναι και η ποιότητά τους. Αποδεικνύονται στ’ αλήθεια χρήσιμα, πολύ πολύ πιο χρήσιμα από ό,τι φανταζόμουν.

Πιο πολύ απ’ όλα, ωστόσο, απολαμβάνω αυτά:

Που είναι η 2 μέρα του Φεβρουαρίου? @tgeorgakopoulos όχι τίποτα άλλο, γλυκαθήκαμε χθες το μεσημέρι

— Ioannis Kryoneritis (@jkryoneros) February 2, 2012

Προσοχή! Μην διαβάσετε το «Φεβρουάριος» του @tgeorgakopoulos ακόμη.Δεν έχει βγάλει το 2ο κεφ κι έχω μείνει με την περιέργεια για τη συνέχεια

— Lefteris Xenakis (@elxenakis) February 2, 2012

@tgeorgakopoulos άντε ντε! Περιμένουμε !

— Dimitris Kavvadas (@dkavvadas) February 2, 2012

Άσε τα τουιτς και ΓΡΑΦΕ RT @tgeorgakopoulos: Σύννεφα-μουτζούρες, φεγγάρι instagr.am/p/neg-V/

— eliana chrysikopoulo (@elianoula) February 3, 2012

@tgeorgakopoulos Αναμένουμε το Φεβρουάριος 3

— katia giannoukakou (@KGiannoukakou) February 3, 2012

Σε 5 ώρες τελειώνει η μέρα @tgeorgakopoulos

— madamitsa (@madamitsa) February 3, 2012

@tgeorgakopoulos«Φεβρουάριος» 5?

— charoui (@charoui) February 5, 2012

@tgeorgakopoulos απο το μεσημέρι κάνω refresh στο februarios.com αλλά τίποτα ακόμα, θα διαβάσουμε 2 μέρες μαζεμένες?

— Ioannis Kryoneritis (@jkryoneros) February 6, 2012

Τζάκι, κρασί, δείπνο στο τραπεζάκι, παιδί κοιμάται, καινούργια ξένα περιοδικά,αν είχε ρίξει κ ο @tgeorgakopoulos το 7 θα ήταν η τέλεια Τρίτη

— Galateia Laskaraki (@Galaxy_FarAway) February 7, 2012

@tgeorgakopoulosτο ένα χτύπημα μετά το άλλο; πόσα να αντέξουμε πια; δε μας λυπασαι καθόλου;;

— kat gria (@griakat) February 8, 2012

Είναι ετούτο ένα reboot ανώφελο, ανόητο, περιττό; Ασφαλώς. Θα το δω; Οπωσδήποτε.

Αυτό δεν είναι τραγούδι. Αυτό δεν είναι διαφήμιση. Αυτό είναι ένα βιντεάκι φτιαγμένο για να γίνει viral, και είναι η σκέτη χαρά. Όπως τα προηγούμενα.

Διάβασα τη γνωμοδότηση της Αρχής (pdf link), η οποία τις μέρες που είχε δημοσιευτεί το πόθεν έσχες δεν είχε ακόμα ανέβει στο site, και είναι ένα κείμενο τεχνοφοβικό και περίεργο. Στο εξής, ας πούμε, κάθε χρόνο θα δημοσιοποιούνται μόνο οι αλλαγές στην περιουσιακή κατάσταση των βουλευτών, όχι η συνολική τους περιουσία, η οποία καταγράφεται μέχρι και φέτος.

Υπό τα δεδομένα αυτά και λαμβανομένης υπόψη της ιδιαίτερης επικινδυνότητας του μέσου του διαδικτύου, η διάταξη του άρθρου 2 παρ. 3 του ν. 3213/2003, ερμηνευομένη υπό το πρίσμα των ως άνω συνταγματικών διατάξεων, επιβάλλει κατά το πρώτο έτος ανάρτησης τη δημοσιοποίηση του συνόλου των περιουσιακών στοιχείων των υπόχρεων, κατά τα επόμενα όμως έτη την ανάρτηση μόνον των περιουσιακών μεταβολών και την αιτιολόγηση των μεταβολών αυτών.

Η έμφαση δική μου. Βεβαίως, αυτό το κόλπο είναι αντίθετο με το πνεύμα διαφάνειας που υποτίθεται ότι διέπει ολόκληρη τη διαδικασία δημοσιοποίησης του πόθεν έσχες. Με τη δημοσίευση μεμονωμένων αλλαγών και χωρίς τη δυνατότητα για αντιπαραβολή και συγκρίσεις, τα στοιχεία που θα δημοσιεύονται θα είναι σχεδόν άχρηστα.

Η γνωμοδότηση της Αρχής περιέχει κι άλλα ενδιαφέροντα πράγματα. Αιτιολογεί, ας πούμε, τη χρήση Flash ως εξής:

Λόγω της φύσης του διαδικτύου απαραίτητο κρίνεται να ληφθούν μέτρα που περιορίζουν τη δυνατότητα αυτοματοποιημένης συσχέτισης των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης με άλλα στοιχεία που είναι διαθέσιμα στο διαδίκτυο για τα ίδια πρόσωπα. Αυτό, για παράδειγμα, μπορεί να επιτυγχάνεται μέσω της δημοσίευσής τους με μορφότυπο τέτοιο που καθιστά δυσχερή την εξαγωγή πληροφοριών από τις δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης. Σύμφωνα με το σημείωμα της Διεύθυνσης Πληροφορικής και Νέων Τεχνολογιών της Βουλής των Ελλήνων έχει επιλεγεί, για τη δημοσίευση των δηλώσεων, η χρήση της τεχνολογίας Adobe Flash. Η δημοσίευση κάθε δήλωσης θα πραγματοποιείται σε ένα αρχείο, με μορφότυπο swf, ανά βουλευτή. Τα περιεχόμενα του αρχείου θα είναι κρυπτογραφημένα, ενώ το κλειδί της κρυπτογράφησης θα ανακτάται αυτόματα, όταν ο χρήστης εμφανίζει το αρχείο της δήλωσης μέσω του λογισμικού φυλλομετρητή (browser) που χρησιμοποιεί. Το περιεχόμενο των αρχείων δεν μπορεί να γίνει κατανοητό χωρίς το κλειδί αυτό, επομένως μετά την πάροδο του χρονικού διαστήματος ανάρτησης των δηλώσεων τα στοιχεία αυτά δεν θα είναι αναγνώσιμα. Επιπρόσθετα, στο παραπάνω σημείωμα, δηλώνεται ότι θα αξιοποιηθούν και οι μηχανισμοί καθοδήγησης μηχανών αναζήτησης. Με τη μέθοδο αυτή εξασφαλίζεται σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό η αυθεντικότητα των δηλώσεων, η τεχνική υλοποίηση του χρονικού περιορισμού της ανάρτησης, αλλά και η αποφυγή αυτοματοποιημένης επεξεργασίας, τόσο από μηχανές αναζήτησης όσο και από τρίτους. Βέβαια, με δεδομένο το μικρό αριθμό των προσώπων για τα οποία θα δημοσιεύονται οι δηλώσεις, το  ενδιαφέρον του κοινού και το γεγονός ότι οι πληροφορίες θα απεικονίζονται στην οθόνη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο κάποιος, τρίτος, να αντιγράψει με άλλες, μη αυτοματοποιημένες μεθόδους, τα δεδομένα αυτά.

Τα τονισμένα σημεία, (η έμφαση δική μου), είναι αντίθετα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία τη σχετική με τη δημοσίευση πληροφοριών του δημοσίου τομέα όπως αναφέρεται εδώ.

Διαβάζοντας το κείμενο σου δίνεται η εντύπωση πως η όλη διαδικασία της δημοσιοποίησης αυτών των στοιχείων είναι μια φάρσα και μια αφορμή για να ασχοληθούν πολλοί άνθρωποι με την ακύρωση οποιασδήποτε επίδρασης μπορεί να έχει η δημοσιοποίηση αυτών των στοιχείων. Τα δημοσιοποιούν, και μετά κάνουν οτιδήποτε είναι εφικτό για να εξασφαλίσουν πως ο κόσμος και το σύμπαν θα είναι ακριβώς όπως θα ήταν αν δεν τα είχαν δημοσιοποιήσει. Οι επιφυλάξεις για το θέμα των προσωπικών δεδομένων είναι φυσικά κατανοητές, αλλά η Αρχή απαντά στην ίδια της γνωμοδότηση σχετικά:

Εξάλλου τα πρόσωπα αυτά εκουσίως ανέλαβαν την άσκηση δημοσίων αξιωμάτων και έτσι συναίνεσαν στο να εκτεθούν σε ένα ευρύτερο έλεγχο της ιδιωτικής και οικονομικής τους ζωής.

Πιστεύω ότι οι περιορισμοί που επιβάλλονται είναι καταχρηστικοί και περιφρονούν τη φύση του («επικίνδυνου») ίντερνετ και τη νοημοσύνη των πολιτών.

Τα στοιχεία, παρεμπιπτόντως, υπάρχουν εκεί έξω, επεξεργασμένα από ανώνυμο χρήστη (τον ψάξαμε, δεν τον βρήκαμε) και τα έχω κι εγώ. Πιστεύω ότι είναι προς το δημόσιο συμφέρον να είναι διαθέσιμα στους Έλληνες πολίτες. Αναζητούμε τον καλύτερο τρόπο για να γίνει αυτό εφικτό.

Χαρά στο κουράγιο σου, ναρκισσευόμενε ξανθωπέ τύπε. Το βίντεο ετούτο είναι θαυμάσιο.

The unhappy truth about burning wood has been scientifically established to a moral certainty: That nice, cozy fire in your fireplace is bad for you. It is bad for your children. It is bad for your neighbors and their children. Burning wood is also completely unnecessary, because in the developed world we invariably have better and cleaner alternatives for heating our homes. If you are burning wood in the United States, Europe, Australia, or any other developed nation, you are most likely doing so recreationally—and the persistence of this habit is a major source of air pollution in cities throughout the world. In fact, wood smoke often contributes more harmful particulates to urban air than any other source.

Όπως εξηγεί πολύ καλά, η επιστημονικά τεκμηριωμένη πραγματικότητα της βλαβερής φύσης του καπνού των ξύλων που καίγονται πάει κόντρα στην ανθρώπινη φύση. Δεν ακούγεται καλά. Δε σου κάθεται ως κάτι το σωστό. Χρησιμοποιούμε την καύση του ξύλου εδώ και χιλιετίες για θέρμανση και το θεωρούμε κάτι φυσικό και αθώο. Δυσκολευόμαστε πολύ να πιστέψουμε ότι η φωτιά που καίει στο τζάκι μας κάνει μεγαλύτερο κακό από τα τσιγάρα, ή πως η μυρωδιά της κάπνας στη γειτονιά τα παγωμένα βράδια του Δεκέμβρη είναι δείγμα επικίνδυνης μόλυνσης της ατμόσφαιρας.

Εγώ τώρα στα είπα, κάνε ό,τι καταλαβαίνεις.

Προσπάθησε να ξεπεράσεις την κωμικοτραγική ουσία του αιτήματος, την υπεράσπιση της υποχρεωτικής δημοσίευσης ισολογισμών ιδιωτικών εταιριών σε εφημερίδες από δημοσιογράφους.

Ξεπέρασε και τα επιχειρήματα του ύφους «μα ισχύει από το 1920, γιατί το καταργείτε».

Προσπάθησε να ξεπεράσεις (πάλι) ότι κυκλοφορούν στην Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων κατοίκων 25 πανελλήνιες και 300 τοπικές εφημερίδες.

Και φτάσε στην τελευταία παράγραφο.

Να θυμίσω ότι η ανακοίνωση υπογράφεται από Ένωση δημοσιογράφων, η οποία υποτίθεται θα έπρεπε να ενδιαφέρεται για το μέλλον του επαγγέλματος.

και γράφει:

Πολύ δε περισσότερο όταν είναι γενικά αποδεκτό ότι ούτε το διαδίκτυο ούτε οι ιστοσελίδες μπορούν να αναπληρώσουν την πληροφόρηση, αξιοπιστία, ασφάλεια και διαφάνεια που παρέχει η δημοσίευση στην εφημερίδα.