เรื่องคนโง่ คนฉลาด คนเจ้าปัญญา ว่าด้วยเรื่องการรู้จักแจ้งตนเอง

คนโง่ อยู่กับตนเองแท้ๆ ก็ไม่รู้จักตนเอง จึงไม่คิดไม่กลัวอะไรเพราะไม่รู้ ใช้ตัวตนไปต่างๆ นานาตามวิถีชีวิต จะด้นไป เป็นวิถีกรรมนำพา

คนฉลาด อยู่กับตนและรู้จักตนดี แต่ไม่รู้สิ่งที่ดีกว่าตน จึงวนเวียนอยู่กับการปั้นตนให้เป็นแบบต่างๆ ตามกระแสสังคม ปรุงแต่งกรรมไปตามเรื่อง
…
คนเจ้าปัญญา ย่อมรู้จักตนดีที่สุดจนทะลุความไม่มีตน จึงบริหารตนได้เสมือนสร้างสรร ฟองสบู่ ใช้ประโยชน์จนสุดกู่แล้วก็สลายมลายไป ละวาง ยึดถือ หมดตัวตนให้จับต้อง จึงพ้นวงจรกรรม

ช่วงนี้ถึงวันที่ 10 สิงหาคม เป็นช่วงเวลาประกวดบลอกครับ ถ้าแวะมาแล้วชอบบลอกนี้ก็ขอแค่คลิก 1 คลิก
ถ้าชอบมากก็สมัครเป็นสมาชิก โหวตวันละคลิกคลิกละ 3 คะแนนทีเดียวครับ และถ้าต้องการเชียร์ก็ฝากแนะนำให้เพื่อนๆเชียร์นะครับ

แจ้งกันแบบตรงไปตรงมา รักกันชอบกันมาช่วยเชียร์กันครับ…555

กติกาไม่มีอะไรมาก นี่เลยครับเชิญเข้าไปดูรายละเอียด

ขอแรงคนละคลิกที่ Citizen Reporter Blog ก็พอถ้าอ่านแล้วชอบ
VOTE

วิธีการตัดสิน Blog แบ่งขั้นตอนการตัดสินครับ

รอบแรก บุคคลทั่วไปสามารถโหวต blog ที่ชื่นชอบมากที่สุดได้ไม่จำกัดสาขา โดยมีเงื่อนไขคือภายใน 1 วัน ไม่สามารถโหวตซ้ำ blog ที่เคยโหวตไปแล้วในสาขาเดิมได้

1. การโหวตแต่ละครั้งจะมีคะแนน 1 คะแนน แต่หากผู้โหวตได้ลงทะเบียนไว้กับทางเว็บ จะได้รับคะแนนเพิ่มเป็น 3 คะแนนสำหรับการโหวตในแต่ละครับ

2. Blog ที่ได้รับคะแนนมากที่สุด 10 อันดับแรกของแต่ละสาขาจากการโหวต จะได้รับสิทธิ์เข้าสู่รอบสุดท้ายเพื่อให้คณะกรรมการตัดสินต่อไป

วันกำหนดถ่าย Life In A Day วันที่ 24 เป็นวันที่ไปแข่ง Tough Mission ด้วย
เลยถือโอกาสขออนุญาตผู้จัดการแข่งขันบันทึกคลิปในวันที่ 24 ครับ เรียกว่ายิงนกทีเดียวได้ 2 ตัว

ติดตามชมครับ

เกมจบแบบมันมากครับ เราสามารถผ่านด่านทุกด่านได้ตามกติกา แต่น่าเสียดาย 2 เรื่อง คือ
ในวันแรก เราทุ่มเทกำลังชนะภารกิจที่ 2 และ 3 ได้ จาก 2 ใน 3 ภารกิจแรก ส่วนภารกิจที่ 4 ติดพายุ
มีทีมเอ๊าท์ 1 ทีม และทีมทำผิดกติกา 2 ทีม แต่ว่าผลของเกมในวันนี้ ทางกรรมการได้แจ้งว่าวันแรกไม่นับ

ซึ่งมีผลกับกำลังใจในการแข่งขันของทีมเรามากทีเดียว
นอกจากนั้นการที่เราเดินลุยภารกิจมากๆทำให้เกิดความแตกต่างเรื่องความล้าของกล้ามเนื้อพอสมควร
พูดง่ายๆรู้สึกเหมือนฟุตบอลโลกปีนี้ แบบทีมอังกฤษที่กรรมการเป่าไม่ให้ได้ลูก แล้วหมดก๊อกพ่ายเยอรมันไปในที่สุด…

แต่ว่าไงก็ว่ากัน จะกติกาไหนเราก็ว่าไปครับ ไม่ว่ากัน..555

ในวันที่ 2 เราแข่งแบบไม่เน้นชัยชนะในภารกิจอีก เพราะรู้สึกว่าภารกิจที่ 5 และ 6 นั้นไม่มีผลต่อการแข่งเช่นเดียวกัน
เกมน่าจะไปตัดสินที่เกมที่ 7 เกมสุดท้ายเกมเดียว ที่จริงเราหยุดเกมของเราที่วันแรกไปเรียบร้อยแล้ว แต่เราเล่นด้วยใจต่อ
และเราก็แข่งอย่างเต็มที่ด้วยสปิริตที่จะเล่นไปจนจบเพื่อพิสูจน์ความ TOUGH ของเราเอง

สิ่งที่เรา ผมและน้องไมค์ บัดดี้ของทีม ภูมิใจมากก็คือการเรียนรู้เรื่องสปิริต และ ใจ
การแข่งครั้งนี้มันแข่งเป็นทีมครับ เราต้องประคับประคองทีมเราไปให้รอดจนถึงจบ
ต้องสนับสนุนซึ่งกันและกันอย่างเต็มที่….ต่างจากการแข่งเดี่ยวๆ ซึ่งวัดใจกันเต็มที่

ระหว่างการแข่ง การจูนความคิด ฯลฯ ระหว่างบัดดี้ สำคัญมาก
บัดดี้ของผม ไมค์เป็นคนที่มีสปิริตและน้ำใจดีมากครับ สิ่งที่ยืนยันได้อย่างชัดเจน คือ
ในเกมที่ 7 นั้น ไม้ไผ่ที่จะต้องรวบรวมมาต่อแพทีมน้องอัญ(ทีมที่ชนะ) ลอยลงทะเล ไมค์ก็ยังว่ายไปเอาให้
ทั้งที่การเสียเวลามากขึ้นในการหาไม้ไผ่ให้ครบ อาจเป็นตัวแปรสำคัญ ที่อาจทำให้ทีมนี้เสียเวลามากขึ้นในการหาไม้ไผ่ให้ครบในการต่อแพ
และอาจทำให้เราชนะได้ก็ตาม ซึ่งนี่คือการแสดงน้ำใจของความเป็นเพื่อนเต็มร้อย และพิสูจน์สปิริตที่ไม่ได้คิดถึงชัยชนะอย่างเดียว

รวมถึงการล่องแพที่ทีมงานบอกให้เราใช้ไม้ถ่อกับพาย และทั้งสองคนจะต้องอยู่บนแพตลอดเราก็ทำตามนั้นจนถึง
แม้ว่าคลื่นลมจะแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อพิสูจน์เวทีของเราเองอย่างสมบูรณ์ จนถึงจุดหมาย

ขอขอบคุณทีมงานเบื้องหลังทุกคน และคุณเอ เจ้าของบริษัทผู้ทุ่มทุนสุดๆ สำหรับงานนี้ให้พวกเรามีเวทีมันๆเล่นครับ
ในเบื้องหลังของการเตรียมงานนั้น เชื่อว่าเป็นเวทีหนึ่งที่มีความตั้งใจในการทำงานดีทีเดียว แม้จะมีความลักลั่นบ้าง
ผมก็เชื่อว่าไม่ใช่เจตนาของผู้จัด แต่เป็นที่บางส่วน

ได้คนดีดีแบบนี้มาเป็นเพื่อน 1 คน มีคุณค่าพอครับ!!
อีกเรื่องที่อยากสื่อคือ จริงๆก็ไม่มีอะไรมากครับ ผมแค่อยากรู้ว่าเรายังทำได้จริงไหมเรื่องนึง..
ซึ่งถ้าคิดเฉยๆเราก็อาจจะว่าได้หรือไม่ได้ อีกเรื่องก็ทำทิ้งเก็บเป็นโปรไฟล์ไว้ให้เด็กๆดู เผื่อจะเกิดแรงบันดาลใจน่ะครับ

แต่การที่คนอายุอย่างผมมาเล่นเกมแบบนี้ อย่างที่ผ่านๆมาพบว่า..มันสื่อแรงบันดาลใจไปถึงคนอื่นได้นะว่า
เออนะ คนอายุขนาดนี้เขายังท้าทายชีวิตได้มันๆ ทำไมเราอายุน้อยกว่าจะไม่ลองคิดลองทำ ลองท้าทายอะไรใหม่ๆให้กับชีวิตตัวเองมั่ง…
ก็ทำนองนี้แหละครับ (บางทีก็นับไปถึงรุ่นเดียวกันด้วย..อิอิ บางคนทำตัวแก่ไปวันๆก็น่าเสียดายออก)

จู่ๆ ริดลีย์ สก็อตต์ ผู้กำกับ Gladiator และ Robinhood ก็ผุดไอเดีย Life In A Day ชวนผู้ชม มาเป็นผู้สร้างหนัง – ถ่ายใน 1 วัน – ด้วยตัวคุณเอง” ร่วมกับ เควิน แมคโดนัลด์ ผู้กำกับ State of Play, The Last King of Scotland และ Youtube

งานใหญ่นะเนี่ย เพราะถ้าคนเข้าร่วมทั่วโลกมันจะสนุกมาก..
ผมก็อยากดูเหมือนกันนะและอยากเล่นอะไรสนุกๆแบบนี้…555
(ทำไมรุ่นตูหนุ่มๆไม่มีแบบนี้มั่งอ่ะ..ฮี รุ่นนี้ช่างมีเรื่องสนุกๆให้ทำเยอะแยะเต็มไปหมด

พร้อมแล้วยังครับ !! มาดูเงื่อนไขกัน
ทั้ง 2 ผู้กำกับ เรียกร้องฟุตเทจภาพยนตร์ จากคนทั่วโลก โดยให้โจทย์ ดังนี้
1. คุณเป็นประชากรโลกนี้
2. ถ่ายทำด้วยตัวเอง อย่างอิสระทางความคิด ภายในวันที่ 24 กรกฎาคม 2553 “วันนี้ วันเดียว”
3. สมัคร และส่งฟุตเทจภาพยนตร์ ทาง Youtube

ฟุตเทจที่ได้รับเลือกให้เป็นส่วนหนึ่งของภาพยนตร์ Life In A Day จะได้รับเครดิตใน ฐานะ “ผู้ร่วมกำกับ” และ 20 คน จากผู้ร่วมกำกับ จะได้รับโอกาสบินไปร่วมงานเปิดตัวภาพยนตร์เรื่องนี้ ที่เทศกาลภาพยนตร์ ซันแดนซ์ สหรัฐอเมริกา เดือนมกราคมปีหน้า

แมคโดนัลด์ กล่าวว่า “ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเสมือนแคปซูลเวลา ที่จะบอกกับคนรุ่นหลังว่า ชีวิตในวันที่ 24 กรกฎาคม 2553 เป็นอย่างไร นี่เป็นประสบการณ์ของการสร้างภาพยนตร์ร่วมกันของคนในสังคม ผมตื่นเต้นมาก ที่จะได้เห็นว่าหนังเรื่องนี้จะมีหน้าตาอย่างไร”

ทำ
เรื่องแรกก็ทำตามปกติวิสัยที่เคยทำนั่นแหละ เท่าที่จินตนาการคุณจะพาไป
แต่ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดาเกินไป ไม่ใช่กิจกรรมที่ลึกละเอียดจนเล่าลงไปในภาพไม่ได้
เล่าเรื่องแบบบุคคลและเจาะจงให้ชัดเท่าที่ทำได้ ชีวิตที่แตกต่างย่อมน่าสนใจกว่าชีวิตธรรมดาๆทั่วไปจนเกินไป
ถ่ายครอบครัวของตัวเอง เพื่อน หรือแม้แต่คนแปลกหน้า ที่ยินดีที่ให้คุณถ่าย และพร้อมจะเซ็นสัญญากับหนังได้ (โว้วๆ)
แล้วก็พยายามให้เห็นภาพที่เข้าใจได้ เห็นต้นและปลาย เช่นไปถ่ายข้างบ้านทำสวนผักทานเอง ก็ควรถ่ายข้างบ้านคุณกะสวน ขณะทำสวน และก็คุยถึงสวนที่ถ่ายให้เห็นด้วยนั่นน่ะกะกล้อง ไม่ใช่ไปถ่ายเขาพูดอย่างเดียว
ถ้ากล้องคุณถ่ายคลิปได้คุณภาพเท่าไหนก็เท่านั้นสุดๆ เพราะยิ่งคุณภาพดียิ่งเอาไปใช้ง่าย ไม่จำกัดแม้แต่กล้องมือถือ อย่าลืมเก็บไฟล์ใหญ่ๆก่อนย่อส่งนะครับ เผื่อต้องใช้ถ้าถูกเลือก

อย่าทำ
อย่าไปขีดคั่นตัวเอง เอาเป็นที่คุณเป็นจริงๆตามธรรมชาตินั่นแหละ
ไม่ต้องกังวลเรื่องใช้ภาษาที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ..555 เดี๋ยวเขาแปลเองได้
อย่าติดเครื่องหมายการค้าเข้าไปในภาพนะ กระป๋องโค้ก ตรา โปสเตอร์หรือใครที่มีชื่อเสียง
ถ้ามีภาพพวกนี้อยู่ในภาพก็อย่าส่งเลยเพราะไม่เอาแน่ๆ..
ไม่ต้องมีเพลง ไม่มีภาพจากแหล่งอื่นเช่นจากทีวีจากหนัง หรือภาพที่มีลิขสิทธิ์..เรื่องนี้เข้าใจเลย..
อย่ากังกัวลว่าจะถูกหรือผิด จะทำอะไรก็ได้ ถ่ายชีวิต ถ่ายตัวเองพูดกะกล้อง ความยาวจะแค่ 15 วิ จน 2 ชม. เอาเหอะ ทำไปเลย

จำไว้ว่าอะไรที่น่าจดจำได้จากวีดีโอของคุณ
นั่นแหละคือโอกาสที่มากขึ้นที่จะทำให้ภาพของคุณอยู่ในหนังเรื่องนี้..

เตรียมตัวให้พร้อมกับก๊วนซ่า We like party ที่ชอบตะลุยหาประสบการณ์ชีวิตสนุกๆทุกรูปแบบ
แล้ววันที่ 24 ออกไปถ่ายวีดีโอร่วมกัน ก่อนจะเอามาเรียงร้อยและส่งไปทางยูทูปกันครับ
ตามไปดูที่นี่นะครับ

ชีวิตมีโอกาสใช้ให้คุ้ม ใช้ซะนะครับ วันพรุ่งนี้เกิดอะไรขึ้นกับเราไม่เคยมีใครรู้
จงเต็มที่กับชีวิตให้มากที่สุด..

ยินดีที่ติดตามความบ้ากันครับ ชีวิตจะมีสีสันถ้าใช้คุ้มนะเออ..555

ไปแข่งสุดยอดโปรเจคค้นหาคนพันธุ์อึดครับ
ใน TOUGH MISSION 2010 ปฏิบัติการคนพันธุ์อึด…..
@เกาะล้าน เมืองพัทยา ในวันที่ 24 – 25 กรกฏาคม นี้
จัดโดยPanasonic TOUGHBOOK และ บริษัท อัลทิเมท โพซิชั่นนิ่ง จำกัด

…เป็นเรื่องของความอึด และใจ ที่อะไรก็สร้างภาพไม่ได้ครับ
คง ไม่หมูแต่มันก็คือเวทีพิสูจน์ หัวใจของเรา

กิจกรรมนี้แพ้ชนะไม่อยู่ที่กองเชียร์ อยู่ที่ตัวคนแข่งครับ
แต่ อยากให้ติดตามการแข่งขัน ถ้าติดตามแล้วชอบใคร ให้กำลังใจคนนั้น
ถึงจะรู้จักกันก็ไม่จำเป็นต้องเชียร์ผมเสมอไปก็ได้ เลือกคนที่ชอบใน 8 คน
เพราะ เคยเป็นห่วงว่าสัดส่วนการ เชียร์แต่ละคนไม่เท่ากัน
อาจกดดันเพื่อนผู้เข้าแข่งขันบาง คน ที่เพื่อนๆไม่มีเวลาว่างมาเชียร์
แฟร์เกม สนุกกว่า

ส่วนตัวจะพยายามคว้าชัยมาให้ได้ครับ
คิดว่าถ้าได้เป็นแชมป์รายการนี้ อีกรายการ ก็จะเขียนหนังสือสักเล่มสักที

หลังจากผ่านมาหลายรูปแบบแล้ว คือ บนเวทีสุดยอดแฟนพันธ์แท้เกมที่คนไทยรู้จัก แบบควิซแก้ปริศนา และแบบบันทึกสถิติโลก คราวนี้เป็น Outdoor แบบ Survival

ส่วน คนอื่นๆต่างก็มีความมุ่งหวัง เฉพาะตัวครับ คงจะพยายามอย่างเต็มที่ทุกคน

คงจะเป็นอีกครั้ง อีกสนามทดสอบของเราที่จะพิสูจน์ อีกด้านของเราว่าสามารถไป ได้จนถึงตลอดรอดฝั่งไหม ช่วงเวลาที่คับขันมันจะทำให้เค้นศักยภาพที่เรามีออกมาได้หรือแป้ก ก็จะได้รู้จักตัวเอง ค้นพบมุมที่ตัวเราเองมองไม่เห็น

สนาม แข่งขันท้าทายเสมอสำหรับคนที่ กล้าพิสูจน์ครับ

ได้รางวัลไปเที่ยวเชียงใหม่งาน Asahi Super Dry Mini Party @Goddview at Chaingmai ที่เชียงใหม่ บินฟรีพร้อมอาหารที่พักครับ

ด้วยความรู้สึกขอบคุณก็เลยถ่ายคลิปเรื่องราวการเดินทางมาเล่าให้ฟังอีกที
เผื่อใครได้ยินข่าวก็จะได้ไม่พลาด เพราะเชื่อแน่นอนว่า อาซาฮียังจัดอีกแน่นอนครับ

งานนี้เป็นงานที่จัดและเกิดขึ้น จากสังคม Social Network ใน เฟซบุ๊ค ครับ

รวมทั้งชาวเฟซบุ๊คทั้งในกรุงเทพฯ และ ตจว. สนุกสนานเฮฮากันสุดๆ

หรือดูรวดเดียว ติดตามได้จากคลิป Playlist ชุดนี้ครับ

“สิ่งที่ไม่เคยมี” กับ “สิ่งที่สูญเสียไป” เหมือนกันรึเปล่า..

สำหรับผม อันแรกเป็นแค่ความคิดครับ

ไม่เคยมี > วันนึงอาจจะมี หรืออาจจะยังอีกนาน > หรือไม่เคยมีตลอดชีวิต > อยู่ในห้วงคิดคำนึงเท่านั้น

อันสองเป็นเรื่องการกระทำ ที่รู้ผลแล้ว
สิ่งที่สูญ เสียไป > เมื่อวันนั้นเคยมี > วันนี้ไม่มีแล้ว >

ส่วนใหญ่ทุกคนมักจะคิดว่า เราต้องมีก่อน เราถึงจะสูญเสียได้ และถ้าเสียแล้วมันก็จะเสียไปเลย
แต่ที่จริง พรุ่งนี้เราอาจจะมีมันอีกก็ได้ จะเป็น

วันนั้นมีเงิน > วันนี้ไม่มี > พรุ่งนี้ มะรืนนี้อาจมีอีกหรือไม่มีก็ ได้
หรือ มีแล้วอาจจะไม่มีมันอีกตลอดไป สูญเสียมันไปตลอดกาล (แต่คุณก็เคยมีช่วงเวลาที่มีตรงนั้น และถ้าเก็บเกี่ยวมันไว้อย่างเต็มที่ มันก็คือความรู้ทันมีสติว่า มันมีวันที่ทุกสิ่งจะเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม)

บางครั้งสิ่งที่สูญเสียไปแล้ว ทำให้คนเราเติบโต และแกร่งขึ้นกว่าเดิม
ได้เรียนรู้ว่าชีวิตมัน เป็นแบบนี้นี่แหละ มีทั้งได้มาและเสียไป เป็นทั้งความทรงจำ และเป็นชีวิตของคน ปุถุชนธรรมดาที่มีหัวเราะ ร้องไห้ และเฮฮาได้

ต่างจากอันแรกที่ไม่ เคยมี เพราะไม่เคยทำ..❤

ยกตัวอย่างง่ายๆ ถ้าเราไม่พบกัน จะมีจากกันหรือเปล่า..
ถ้าเราไม่ได้ไป เจอกัน จะต้องร่ำลากันไหม..

ถ้าไม่มีงานบางงาน เราอาจจะไม่เคยพบกัน คุยกัน
ก่อนที่จะต้องร่ำลาจากกันไปตามวิถีชีวิต แต่จะเป็น “ไม่เคยมี”…
ไม่เคยมีแม้กระทั่งโอกาสที่จะเจอกันและรู้จักกัน จนถึงขนาดเดินสวนกันก็ไม่มีความหมายอะไร

สำหรับชีวิตจริง การก้าวไปเพื่อรับรู้ว่ามันจะมีหรือไม่มี ดีกว่าปล่อยไว้ในใจ
ไม่เคยมี เพราะว่าลองแล้วไปไม่ถึง มันคือโอกาสที่ทดลองพิสูจน์แล้วว่าเคยลองที่จะมี แต่มันไม่มี
ดีกว่าไม่เคยมี เพราะไม่เคยลอง ไม่เคยทำ ไม่เคยก้าวเอาตัวเองออกจากกำแพง เพื่อลองทำสิ่งที่คิดว่าน่าจะเคยมี
(อีกด้านบางคนก็ไม่เคยมีอะไรเลย เพราะ “ไม่เคยมี” แม้แต่ความคิดอยากได้ อยากมี อยากทำ อยากรู้อยากลองอะไร)

แต่ในชีวิตทางโลกนั้น ยกตัวอย่างง่ายๆ

ระหว่าง เบียร์ที่ไม่เคยกิน ก็ต้องไม่เคยรู้รสชาติอร่อย ไม่อร่อย
กับเบียร์ที่ได้ลองกินแล้ว ไม่ว่าจะรสชาติดี แต่สูญเสียรสชาติไปเพราะหายเย็น..หรือไม่อร่อย หรืออร่อย

ร้าน ที่ไม่เคยกิน อาจจะอร่อย หรือไม่อร่อย…
แต่ร้านที่แน่นอนกว่า คือ ร้านที่สาวเท้าเดินไปกินให้รู้ ว่าเสียตังค์เปล่า (แต่ก็เคยกินแล้ว) หรือจะกลายเป็นร้านขาประจำที่ยอมมาเสียเงินกินบ่อยๆต่อไปในอนาคต..

ทุกอย่างไม่มีผิดถูก ไม่มีควรทำหรือไม่ควรทำ แต่เป็นสิ่งที่คนๆนั้นจะต้องเลือกเองเสมอ
แต่รสชาติของชีวิตมันก็อยู่ตรงนี้ครับ อยู่ที่ คิด และ ทำ นี่แหละ..

สิ่งที่สำคัญก็คือ การที่คุณจะต้องเดินไปสัมผัสรับรู้รสชาติของความเป็นจริงของชีวิตเท่านั้นเอง

โชคดีของผมในวัยนี้
ที่ผมได้รู้จักว่า การที่เรามีคนที่เรารักรออยู่นั้น ทำให้ชีวิตเราไม่บุ่มบ่าม และรู้จักถนอมตัว
เพราะว่าชีวิตไม่ได้เป็นของเราคนเดียว แต่เป็นของคนที่รักเราด้วย เราจึงต้องรู้จักดูแลตัวเองเผื่อเขา

หลังจากที่ผมเติบโตอย่างอ้างว้างในครอบครัวที่ไม่เคยได้อยู่ด้วยกัน
เป็นเศษแก้วเปราะแตกหักที่ใช้ชีวิตอย่างโหยหา ผ่านหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตที่สับสนมากมาย
ผ่านการลองผิดลองถูกอย่างสิ้นหวัง และเริ่มต้นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างอดทน
ก่อนจะพบว่าเราสามารถสร้างสิ่งที่เราหวังได้ถ้าไม่ย่อท้อและอดทนอย่างยิ่ง
พร้อมที่จะเป็นเบาะรองประคับประคองให้มันเกิดขึ้น และมีราคาที่พร้อมจ่าย
แลกเปลี่ยนชีวิต นิสัยเดิมๆที่ไม่่เหมาะสมกับครอบครัวออกไป

ความรัก ครอบครัว เป็นของวิเศษสำหรับคนที่ได้มี ได้เพาะสร้างมัน
แล้วทำไมถ้าเราได้มีแล้ว เราจะไม่รักษามันไว้ ถ้าเรามีในสิ่งที่อีกหลายคนไม่มี
และควรจะรู้ว่ามันคือสมบัติล้ำค่าส่วนหนึ่งของชีวิตที่สร้างไม่ได้ง่ายๆเลย

ถ้ามีจงรักษามันไว้ ถ้าไม่มีจงเชื่อว่าเราสร้างได้แต่ต้องแลกเปลี่ยนในสิ่งที่ควรต้องทำ..
หวังและขอให้ทุกคนที่ได้อ่านได้มีสิ่งที่มีค่าของคุณในชีวิตครับ

เหมือนฝนตกตอนหน้าแล้ง
เหมือนเห็นสายรุ้งขึ้นกลางแจ้ง
เหมือนลมหนาวเดือนเมษา
เหมือนว่าใจอ่อนล้ากลับแข็งแกร่ง

เหมือนคนกำลังมีรัก
เหมือนคนหลงทางพบคนรู้จัก
เหมือนเจอของสำคัญที่หล่นหาย
เหมือนร้ายนั้นกลายเป็นดีมาก
เหมือนที่ฉันนั้นได้มาพบกับเธอ
ชีวิตฉันจึงได้เจอ

แต่ไม่รู้จะขอบคุณ ไม่รู้ทำอย่างไร
ไม่รู้ว่าสิ่งไหนจะยิ่งใหญ่ควรค่าพอ
ที่ฉันได้จากเธอ ได้รักโดยไม่ต้องขอ
ได้รู้โดยไม่ต้องรอ ว่ารักคืออะไร

โอ้…เธอ ทำให้ฉันรู้จัก
ความรักที่ไม่มีเหมือนใครใด
ได้มามีเธอนั้นเป็นคนให้
หัวใจอยากให้เธอรู้

แต่ไม่รู้จะขอบคุณ ไม่รู้ทำอย่างไร
ไม่รู้ว่าสิ่งไหนจะยิ่งใหญ่ควรค่าพอ
ที่ฉันได้จากเธอ ได้รักโดยไม่ต้องขอ
ได้รู้โดยไม่ต้องรอ ว่ารักคืออะไร

ได้รู้โดยไม่ต้องรอ ว่ารักคืออะไร

เป็น Event แนวทดลองที่ทาง ASAHI จัดขึ้นเพื่อชาว Facebook มาช่วยกันลุ้นและเชียร์ทีมญี่ปุ่นรอบสุดท้ายครับ กติกาว่าถ้าญี่ปุ่นชนะ ASAHI จะเลี้ยงข้าวผู้ที่มาเล่นเกม ถ้า ญี่ปุ่น แพ้ ผู้ที่เล่นเกมนี้ต้องเลี้ยง ASAHI

ปรากฎว่าญี่ปุ่นตกรอบบอลโลก ทาง ASAHI จึงเลือกร้าน HEAP โดยให้ผู้แพ้ทุกคนมาพบหน้าค่าตากัน โดยค่าอาหารทุกคนออกเอง แต่เบียร์อาซาฮีเลี้ยงงงงง…

“ถ้าคุณไม่สามารถอธิบายเรื่องใดให้เด็ก 6 ขวบเข้าใจแล้วล่ะก็ คุณคงไม่เข้าใจเรื่องนั้นซะเอง” อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์

เป็นคำกล่าวที่ทำให้ผู้ฟังต้องทบทวนตัวเองได้ดีจริงๆครับ..
ผมเคยคุยกับแฟนเวลาที่เขาสอนการบ้าน ลูก ว่า…
“สิ่งที่ผู้ใหญ่จะต้องต่อสู้เอาชนะคือความอยากให้ลูกตอบได้ดังใจตัวเอง กับการยอมรับตัวเองว่านี่คือการ สอนการบ้านลูก !!”

ถ้าผู้ใหญ่เอาชนะใจและอารมณ์ตัวเองไม่ได้ จะไม่สามารถเรียบเรียงสิ่งที่จะต้องอธิบายให้เด็กฟังรู้เรื่อง เพราะติดกับดักของตัวเองไปก่อนเรียบร้อยแล้ว ก็ถ้าจะเอาอารมณ์ให้ได้ดั่งใจตัวเอง โดยเฉพาะมโนภาพที่คาดหวังว่าพอสอนอะไรไปปุ๊บลูกเข้าใจปั๊บ ก็เรียบร้อยครับเพราะความเป็นจริงมันไม่ง่ายอย่างนั้น และผู้ใหญ่ก็ต้องมีความอดทน ย้ำสอนย้ำบอกไม่รู้เบื่อ และรู้จักสังเกตสังกาบ้างว่าไอ้วิธีการที่ตัวเองอธิบายนั้นมันห่วยแตกหรือเปล่าเขาถึงไม่เข้าใจ ควรจะมีกสโลบายอะไรหรือเปล่าที่ทำให้เขาสนใจและเข้าใจง่ายๆขึ้น ไม่ใช่ฉันจะสอนแบบนี้และแกต้องเข้าใจ (เอิ๊ก)

สิ่งที่สำคัญที่สุด คือการที่เขาได้เติบโตอย่างที่เป็นเขา ไม่ใช่ดั่งใจเรา
ดังนั้นการสอนเด็กๆ หรือลูกของเราต้องยืนบนพื้นฐานของเขาที่เราจะต้องหาความสนใจของเขา หาช่องทางอธิบายในมุมที่เขาเข้าใจ และไม่รีบไปโมโหเขาถ้าเราอธิบายในมุมของเรา แล้วเขาไม่เข้าใจ

เด็กๆในบ้านเราเป็นถุงใบใหญ่ที่เราจะจำกัดกรอบในการเติบโตเรียนรู้ ดังนั้นต้องรู้ว่าต้นไม้ต้นนี้จะงอกไปทางใดและคอยค้ำยันและใส่ปุ๋ยให้เขาโตขึ้นได้อย่างเต็มที่ ไม่ใช่ไปดัดแล้วดัดอีกให้เติบโตตามใจเรา แล้วเวลาที่ไม่มีเราอยู่เขาจะไปตามใจใครครับ เมื่อเลี้ยงมาอยู่ในกรอบให้ต้องตามใจใครสักคนอยู่ตลอดเวลา

ผมคุยกับแฟนว่า จะขอเวลาให้ลูกเรา 10 ปีในระหว่างโต เพราะเป็นช่วงเวลาที่เขาต้องการเรามากที่สุด ต่อจากนั้นเขาก็จะเริ่มต้องเปิดตัวเองเข้าสู่สังคมของเขาต่อ ขอแค่พอมีพอกิน ได้มีเวลาใช้ชีวิตกับครอบครัวได้มากที่สุด นั่นจะเป็นช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดทั้งสำหรับลูกของเรา และตัวเราเอง

พูดง่ายๆว่าถ้าตัดสินมีลูกแล้ว มันต้องตามพร้อมกับความรับผิดชอบที่มีต่อชีวิตเขาให้มากที่สุด

ไม่ง่ายเลยครับที่จะแบ่งภาคทำทุกอย่างได้ทั้งหมด มันต้องเลือกหลายๆอย่าง

ถ้าต้องการมีเวลาให้กับลูกมากขึ้น ในขณะที่งานเท่าเดิม ก็แปลว่ามันจะต้องไปเบียดช่วงอื่นลง

แม้กระทั่งเวลาพักผ่อน เที่ยว กิน เฮฮาเพื่อนฝูง สังสรรค์ ที่เราเคยมี

แต่ถ้าคุณมีลูก มันน่าจะเป็นหน้าที่ของคุณไม่ใช่หรือ..

ในปัจจุบันนี้ จดจองชื่อของเราบน Social Media เป็นเรื่องสำคัญมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะมีคนจดมากขึ้นทุกวันๆ และแน่นอนชื่อดีดีไม่เคยรอใคร

ผมอยากให้มองข้ามชอตไปว่าชือขององค์กร สินค้า และบริการที่เรามีอยู่ คือ Brand
ดังนั้นการจดจองชื่อของเราบน Social Media จึงเป็นเรื่องสำคัญในอนาคตไม่แพ้การจดจองชื่อ Domain name ครับ

ถามว่าจดทำไม
แม้ว่าเราอาจไม่ได้เล่นทุกเว็บ แต่ก็ควรไปจดจองชื่อไว้
ทั้งก่อนที่คนอื่นจะมาแย่งจดไป และทั้งเพื่อไม่ให้มีชื่อซ้ำๆตรงกับชื่อเราให้สับสนในอนาคต

ยิ่งโดยชื่อสินค้า ชื่อที่เราไม่สามารถเปลี่ยนไปใช้อย่างอื่นได้ยิ่งสำคัญครับ
ดังนั้น จุดเริ่มต้นที่ดีที่สุด อันดับแรกก็คือตามไปเชคกันก่อนว่า มี Social Media ที่ไหนบ้าง
และมีการจดจองชื่อของเราบน Social Media ไปแล้วหรือยัง

ขอแนะนำเว็บนี้ครับ

หวังว่าจะเป็นประโยชน์ครับ

1.

ไม่ใช่ทุกคนที่เห็นข้อความเหมือนที่เราเห็น คนที่ตาม Follow เราจะเห็นแค่ข้อความที่เราโพสต์เท่านั้น ไม่เห็นข้อความของคนที่ส่งมาหาเรา ยกเว้นเขาจะ Follow คนๆนั้นด้วย

2.
ไม่ใช่ทุกข้อความที่เราโพสต์ไปแล้วคนทุกคนที่ใช้ทวิตเตอร์จะอ่านเห็น คนที่เห็นคือคนที่ Follow เราเท่านั้น แต่มีกรณียกเว้นถ้าข้อความใดเราใช้ แทก # ที่เป็นเทรนด์ หรือแทกสากล เช่น #weloveking ข้อความที่เราติดแทกนั้น คนที่ติดตามแทกนี้จะเห็นข้อความของเราด้วย

3.

ไม่ใช่ตั้งแทกขึ้นมาแล้วจะมีคนตามเสมอไป จะต้องใช้เวลาให้เป็นที่รู้จัก ในการใช้แทกใหม่ๆที่เราสร้างขึ้นให้คนอื่นๆรู้จัก พอควร บางครั้งการใช้ แทกควบคู่กันก็ทำให้คนที่กำลังติดตามแทกหนึ่ง สามารถติดตามอีกแทกได้ถ้าเกิดความสนใจ

4.

การใช้แทกก็มีข้อดีและข้อเสีย บางครั้งก็อาจเจอการสร้างความรำคาญได้จากคนที่ไม่ปกติ

5.

ถ้าต้องการส่งข้อมูลส่วนตัว คุยส่วนตัว ให้ใช้ dm หรือ Direct message แทนการพิมพ์ลงบน TL

6.
TL คือ Timeline กระแสการเคลื่อนไหวของข้อความตามระยะเวลา ซึ่ง TL ของแต่ละคนมีการไหลของข้อมูลตามจำนวนคนที่เรา Follow หรือตามจำนวนคนที่ใช้ แทก นั้นๆ

7.
Twitter มีลักษณะเหมือนข้อความสั้นๆที่จะจมหายไปใน TL ในระยะเวลาสั้นๆ ดังนั้นอย่าคิดว่าคนที่ Follow คุณ จะได้อ่านข้อความที่คุณโพสต์ทุกข้อความ ยกเว้นบางคนที่สนใจติดตามข้อมูล หรือสืบค้นข้อความย้อนหลังเป็น

8.
ถ้าหากคุณจะ PR บอกอะไร ผู้คน
จะขึ้นอยู่กับตัวแปรหลัก 5 ตัว Power of Twitter คือ

- จำนวนคนติดตาม หรือ คนที่ Follow คุณอยู่

- จังหวะการโพสต์ที่ถูกเวลาที่ผู้ติดตามว่างอ่าน

- ความสม่ำเสมอในการกระจายข้อมูล

- เนื้อหาที่น่าสนใจ

- จำนวนครั้ง ความถี่ในการ PR และจำนวน Retweet
ที่จะทำให้ข้อความของคุณอยู่โดยไม่ต้องส่งข้อมูลซ้ำ

9.
การที่คุณถูกติดตามโดยคนที่มี Follow เยอะๆ และถูกรีทวีตบ่อยๆก็สามารถทำให้คุณมีจำนวนยอดผู้ Follow เพิ่มขึ้นได้ แต่ระวังอย่าให้เป็นการสร้างความรำคาญ ถ้าเนื้อหาสาระที่คุณโพสต์น่าสนใจมากพอจนเขารีทวีตก็เป็นเรื่องที่เหมาะสม

10.
เป็นตัวของตัวเอง อยู่ในจุดยืนที่เป็นตัวเรา เพราะคนที่ติดตามเราไม่ว่าจะมากหรือน้อย ถ้าเขาเลือกติดตามเราแล้ว ถึงจะน้อยแต่เขาก็จะเป็นผู้ติดตามอย่างถาวร เหนียวแน่น 100 คนที่ติดตามจริง ย่อมดีกว่า 1000 คนที่ follow เราแต่ไม่ได้อ่าน

11.
ใส่ใจคนที่ติดตามคุณบ้าง ถ้าคุณสนใจว่าเขาคอเดียวกับคุณ เป็นแฟนทวีตคุณ หรือด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ การ reply กลับ ใส่ใจจำเรื่องเล็กๆน้อยของคนที่ติดตาม จะทำให้สังคมทวีตที่คุณมีอบอุ่น และเป็นสังคม Social network ของคุณอย่างแท้จริง

12.
อย่าสร้างภาพ สังคม Social Network มีคนบางกลุ่มมีความสามารถพิเศษในการติดตาม จับผิด และสร้างกระแสตัดสิน ดังนั้นที่ดีที่สุด อย่าไปเปิดช่องให้ตัวเองรั่วบนสังคมออนไลน์ จะเสียคนปล่าวๆ..

สงวนลิขสิทธิ์การเผยแพร่ต่อนะครับ ถ้านำไปแนะนำต่อกรุณาอ้างอิงแหล่งที่มาครับ
อยากให้เป็นประโยชน์ มีข้อคิด ต่อส่วนรวมครับ

by @granun

ในบรรดาแหล่งข้อมูลเรื่อง Social network ของผมนั้น ข้อมูลใหม่ๆที่น่าสนใจที่ผมมักเอามาใช้ลงในมุม MyTrends นั้น
แหล่งข้อมูลอันดับต้นๆ ก็คือ จาก Mashable นี่แหละครับ คนที่คิดริเริ่มและทำเป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมาก็คือนาย Pete Cashmore คนนี้ครับ รวบรวมทีมที่มีศักยภาพขึ้นมา (ในบ้านเราตอนนี้ผมเห็นแววของ App preview ขึ้นมารำไร)

ข้อมูลของ Mashable น่าสนใจทุกเรื่อง และสดใหม่จากเตาร้อนๆ จนผมเชื่อว่าหลายๆคนที่เอาเรื่องราวมานำเสนอในบลอก ใน Facebook หรือ Twitter นั้น จะต้องติดตามจาก Mashable บ้างไม่มากก็น้อย

โดยส่วนตัวผมซูฮก นาย Pete Cashmore ตรงที่ว่าช่างสามารถอย่างแรง บางครั้งแกก็เก็บเกี่ยวข่าวแวดวง รอบตัวในโลก Social network มาเล่าจากแหล่งข่าวดีดีสดใหม่ รู้จริงมาให้เราได้รู้บ่อยๆ ดังนั้นผมจึงเป็นสาวกของ Mashable ตัวยง และก็ได้อาศัยความรู้ และข้อมูลของเขาเปิดกระโหลกผมบ่อยๆ

แล้วันดีคืนดีนาย Pete Cashmore ก็ออกมาบอกกับคนที่ติดตามเขาว่าเขาขอสถาปนาวัน Social Media Day! #smday ขึ้นมา เพื่อให้บรรดาผู้ที่อ่านและติดตามเวบ Mashable ได้ร่วมกันเฉลิมฉลองกัน โดยงานจะมีการจัดตามหัวเมืองต่าง ๆ ทั่วโลก

การจัดกิจกรรมนี้เกิดขึ้นพร้อมกันโดยสมัครใจทั่วโลก แน่นอนด้วยศักยภาพที่นาย Pete Cashmore ทำไว้ใน Mashable ดีพอที่จะทำให้คนที่ติดตามเกิดความรู้สึกอยากจัดกิจกรรมนี้ร่วมกัน ในบ้านเราก็เช่นกัน คนหนุ่มสาวรุ่นใหม่ไฟแรงเขาก็รวมตัวกันจัดเช่นกันครับ หลักๆของงานนี้สนุก และเป็นกันเอง เนื่องจากไม่มีเวที ไม่มีพิธีรีตรองอะไรมาก จุดหลักๆ ก็คือทุกคนอยากรู้จักกัน มาแนะนำตัวเองว่าเป็นใครมาจากไหนทำอะไรอยู่

อยากเห็น และอยากเจอเหมือนกันว่าคนที่อ่านและติดตามเวบ Mashable ในไทยที่จะมาร่วมกันเฉลิมฉลองกันนั้น ใครเป็นใครมาจากไหน มีคนรุ่นเดียวกับผมบ้างไหม และในที่สุดก็ติดตามบรรยากาศได้จากภาพคลิปที่เอามาฝากนี้ครับ

แหล่งข่าวที่เกี่ยวข้องครับ
www.mkttwit.com
ปักษ์ใต้นิวส์ สถานีข่าวภาคใต้

…ความจงรักภักดีต่อชาตินั้น
คือความสำนึก ตระหนักในคุณของแผ่นดินอันเป็นที่เกิด ที่อาศัย
ซึ่งทำให้บุคคลเกิดความภูมิใจในชาติกำเนิด และมุ่งมั่นที่จะธำรงรักษาประเทศชาติ
ไว้ให้เป็นอิสระมั่นคงตลอดไป …”
พระบรมราโชวาท
ในพิธีถวายสัตย์ปฏิญาณและสวนสนามของทหารรักษาพระองค์
ณ ลานพระราชวังดุสิต ๓ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๒๙

เกิดเป็นคนไทยควรรู้จักที่มาของธงชาติไทยไว้บ้างนะครับจะได้เล่าความเป็น ความเปลี่ยนแปลง และเรื่องราวของธงชาติเราให้กับคนที่ไม่ทราบได้ ขอแนะนำอย่างแรงครับ ที่ๆคุณจะได้รู้จักความเป็นมาของธงชาติไทย ตั้งแต่การใช้ธงครั้งแรก ประวัติธงชาติไทยในสมัยรัตนโกสินทร์ แผ่นดินของพระเจ้าอยู่หัวของเรา

ผมก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ธงสยามนี้ขึ้นมาด้วยเงินทุนส่วนตัวซึ่งมีอยู่เพียงน้อยนิด
ผมไม่ใช่คนรวยหรือมีมรดกตกทอด ส่วนหนึ่งจึงต้องกู้มาเพื่อสร้างพิพิธภัณฑ์ฯ
แต่เพื่อให้พวกเราคนไทยทุกคน ได้มีโอกาสเรียนรู้ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับธงชาติของเราเอง
ทำให้ผมมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะลงมือสร้างพิพิธภัณฑ์ฯ และจะตั้งใจทำอย่างดีที่สุด
เมื่อเรารู้เรื่อง และเข้าใจประวัติความเป็นมาในผืนธงชาติของชาติตนเอง เราก็จะรัก…
รัก…และหวงแหนในความเป็นชาติ เมื่อมองผ่านธงชาติที่โบกพัดปลิวไสว
นี่คือสิ่งที่ผมอยากเห็น…
อยากเห็น…คนไทยรักชาติจริงๆ และลงมือทำบางสิ่งบางอย่างเพื่อชาติของเรา
มากกว่าเพียงแค่คำพูดว่า…รักชาติ…ซึ่งมันง่ายที่ใครๆ ก็พูดได้

พฤฒิพล ประชุมผล
(ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ธงสยาม)