เรื่องของโดราเอมอนเริ่มต้นขึ้นจากการประชาสัมพันธ์ล่วงหน้าของ สนพ.ว่า อ.ฮิโรชิ ฟูจิโมโตะ (1 ใน 2 คนเขียนที่ใช้นามปากกา ฟูจิโอะ ฟูจิโกะร่วมกัน) จะมีเรื่องใหม่ ในต้นปี 1970 ทั้งที่จริง อ. ยังไม่ได้นึกและ ยังนึกไม่ออกเลยครับ

ไอเดียของโดราเอมอนเกิดขึ้นมาโดยบังเอิญ ในเดือน พฤศจิกายน 1969 จากตุ๊กตาล้มลุกที่เป็นของเล่นของลูกสาว อ.ฮิโรชิ ฟูจิโมโตะ + กับ กัน ก่อนที่ อ.ฟูจิโมโตะ จะไปตามคู่หูเพื่อนซี้ อ. อ.อาบิโกะ กลับมาช่วยกับร่าง ช่วยกันเขียนอีกครั้ง หลังจากเพิ่งยุบ Studio Zero สตูดิโอที่ถูกตั้งขึ้นมาเพื่อช่วยรองรับการผลิตงานอนิเมะทางทีวี เรื่องอะตอม ของ อ.เทตสึกะ โอซามุ รวมกับเพื่อนๆสนิทๆหลายๆคน รวมถึง อ. อิชิโนโมริ โชทาโร่ด้วย และต่อมาก็ได้ผลิตงานอนิเมของตัวเอง อย่างผีน้อยคิวทาโร่ ปาร์แมน และอีกหลายต่อหลายเรื่อง จนถึงช่วงอิ่มตัวและต้องยุบสตูดิโอซีโร่ (เริ่มจากศูนย์กลับไปสู่ศูนย์) ในปี 1969

การกลับมาร่วมงานกันอีกครั้งในนามปากกา ฟูจิโอะ ฟูจิโกะ กับการเขียนโดราเอมอน คราวนี้ ประสบความสำเร็จอย่างสูง หลังจากการตีพิมพ์ครั้งแรกในเดือนมกราคม 1970 โดราเอมอนได้รับการตอบรับอย่างล้นหลามถึงขนาดที่ มี สนพ.ต่างๆขอไปลงเพิ่มขึ้น จาก 4 จนถึง 9 สนพ. ในเวลาเดียวกัน (จนทำให้การรวมต้นฉบับให้ครบในเวลาต่อมาไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยทีเดียว)

วันเกิดของการ์ตูนโดราเอมอน กับโดราเอมอนในเรื่องไม่ตรงกันนะครับ เพราะโดราเอมอนถูกกำหนดให้เล่นกับเลข 129.3 ซึ่งเป็นส่วนสูงเฉลี่ยของ เด็ก ป.4 ในญี่ปุ่น วันเกิดที่ถูกกำหนดขึ้นจึงเป็น วันที่ 3 เดือน 9 ปี 2112 หรือ 3 กันยายน 2112

(นอกนั้นยังมีความพ้องเป็นพิเศษกับวันเกิดของ อ. ฮิโรชิ ด้วย เพราะ อ.เกิด วันที่ 1 เดือน 12 ปี 1933 หรือปีโชวะที่ 8 (昭和8年) และเป็น ปีจักรพรรดิ ปีโคกิที่ 2593 (皇紀2593年)

ส่วนวันเกิดของโนบิตะก็คือวันที่ 7 สิงหาคม 2507 ครับ

เกร็ดเพิ่มเติมอีกนิด ซิซูกะเกิดวันที่ 15 พค.  ส่วนไจแอนท์เกิดวันที่ 15 มิย. ครับ

หลังจากนั้น(ไว้มีโอกาสจะมาเล่าเพิ่มเติมอีกครับ)ก็น่าจะเป็นข้อมูลที่ทราบๆกันดีถึงตำนานอันยิ่งยงของโดราเอมอน ทั้งในญี่ปุ่น และความดังเมืองไทยขนาดที่ได้เอาไปลงใน สนพ.พิมพ์ นับเป็นยุคเฟื่องฟูของการ์ตูนสุดๆยุคนึงในเมืองไทยยุคหนึ่งทีเดียวครับ

ไปเที่ยวพัทยา แต่ขับรถเลยไปอีกนิดทางสัตหีบราว 25 นาที ก็ถึงแสมสาร มีมุมขายกุ้งหอยปูปลาสดๆจากทะเลแนะนำครับ ขับไปทาง สนามบินอู่ตะเภา เลยไปอีกนิดเลี้ยวขวาไปทางศูนย์ธรรมชาติทางทะเล ไปไปถึง กิโลก็เจอแล้วครับ

สด ถูก อิ่ม จมเขี้ยว แน่นอน ขอรับประกัน

เปลี่ยนจาก Toon World มาเป็น Toy & Toon ตอนแรกครับ ประเดิมด้วยเรื่องมาสเตอร์พีซเรื่องที่ 2 ของ อ.เทตสึกะ โอซามุ ฉลองในโอกาสที่เพิ่งตีพิมพ์ครบทุกเล่มในประเทศไทยเสียทีครับ ครบแล้วก็ถือโอกาสขอบคุณและเลยเอามาเล่าแบบสนุกๆกัน

Blackjack มีทั้งหมด 22 เล่มจบครับ ตีพิมพ์โดย สนพ.วิบูลย์กิจ หลังจากมันเป็น 18 เล่มจบที่เราต้องรอคอยมานานมากๆ..กว่าจะครบ 22 เล่ม สมบูรณ์แบบ

ปัจจุบัน ปัญหาการเจ็บป่วยจากภาวะเครียดในชีวิตประจำวันเป็นเรื่องใกล้ตัวที่พบได้บ่อย ซึ่งสามารถแสดงอาการได้ทั้งทางร่างกาย และจิตใจ แต่ยังมีความผิดปกติทางด้านอารมณ์อีกชนิดหนึ่งที่พบได้ไม่ยากนัก โดยที่ผู้คนในสังคมจำนวนมากยังไม่รู้จักหรือคุ้นเคย แม้แต่คนที่ป่วยเองก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองป่วยและไม่ยอมรับ ก็คือ “โรคไบโพลาร์ (Bipolar Disorder) หรือโรคอารมณ์สองขั้ว”

โรคไบโพลาร์เป็นโรคที่มีความผิดปกติของอารมณ์เป็นหลัก มีอาการแสดงออกได้เป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มอาการซึมเศร้า (Depress) และกลุ่มอาการแมเนีย (Mania) คือ อารมญ์ดี หรืออารมณ์รุนแรงเกินเหตุ จึงเรียกโรคนี้ว่าโรคอารมณ์สองขั้ว (ขั้วลบ = ซึมเศร้า และขั้วบวก = แมเนีย)

โดยปกติคนเราในแต่ละวัน จะมีอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่ในระดับหนึ่งแล้วกลับมาเป็นปกติ ดำเนินชีวิต รับผิดชอบหน้าที่การงาน ครอบครัว สังคมได้ แต่คนที่มีอารมณ์ผิดปกติ คือเกิดอารมณ์ลบ หรือ อารมณ์บวกแล้ว ค้างอยู่นานเป็นสัปดาห์เป็นเดือน ไม่สามารถกลับเข้าสู่อารมณ์ปกติได้ จนกระทบกับการดำเนินชีวิตประจำวัน ไม่สามารถรับผิดชอบหน้าที่การงาน ครอบครัว หรือความสัมพันธ์กับผู้อื่นได้

กลุ่มอารมณ์ซึมเศร้า ในโลกไบโพลาร์ จะมีลักษณะเดียวกับผู้ป่วยโรคซึมเศร้า คือ อาการเบื่อหน่าย ท้อแท้ มองทุกอย่างในแง่ลบ ความสนใจ หรือเพลิดเพลินใจในสิ่งต่าง ๆ ลดลงอย่างมาก เบื่ออาหาร น้ำหนักลด อ่อนเพลีย ไม่มีเรี่ยวแรง ไม่มีกำลังใจ ความจำไม่ดี และสมาธิลดลง นอนไม่หลับ หรือนอนมากกว่าปกติ รู้สึกผิด รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไม่ดี เป็นภาระ รู้สึกไร้ค่า บางรายคิดอยากตาย ซึ่งมีไม่น้อยที่นำไปสู่การฆ่าตัวตาย

สำหรับกลุ่มอาการแมเนีย จะมีลักษณะตรงกันข้ามกับอาการซึมเศร้า คือ มีอารมณ์ครึกครื้น แสดงออกอย่างเต็มที่ พูดมาก พูดเร็ว พูดไม่ยอมหยุด ความคิด พรั่งพรู มีโครงการมากมายเป็นร้อยเป็นพันล้าน รู้สึกว่าตนเองเก่ง มีความสามารถมาก มีความสำคัญมาก ความมั่นใจในตนเองสูง เรี่ยวแรงเพิ่ม นอนน้อยกว่าปกติ บางรายนอนเพียงวันละ 1-2 ชั่วโมงเท่านั้น โดยไม่มีอาการอ่อนเพลีย สมาธิไม่ดี วอกแวก สนใจไปทุกสิ่งทุกอย่าง หุนหันพลันแล่น การตัดสินใจไม่เหมาะสม เช่น ใช้จ่ายเงินฟุ่มเฟือย ซื้อของแพงมากมายเกินความจำเป็น ซื้อที่ละเยอะ ๆ แจกคน เล่นการพนันก่อหนี้สินมากมาย ทำเรื่องเสี่ยงอันตรายผิดกฎหมาย ชอบเที่ยวกลางคืน ความต้องการทางเพศสูง มีพฤติกรรมทางเพศไม่เหมาะสม บางคนหงุดหงิดก้าวร้าวได้ง่ายถ้าถูกขัดใจ คนที่มีอาการแมเนีย จะไม่รู้สึกว่าตัวเองผิดปกติ คิดว่าช่วงนี้ตนเองอารมณ์ดี สบายใจ รู้สึกขยันอยากทำงาน มักปฏิเสธการรักษา

คนที่ป่วยเป็นโรคนี้ มักจะมีอาการเป็นรอบ ๆ รอบละประมาณ 3-4 เดือน บางรอบอาจจะเป็นแมเนีย บางรอบอาจจะมีอาการซึมเศร้า ในแต่ละรอบอาการอาจคืนสู่ภาวะปกติได้เองโดยไม่ต้องรักษา และในช่วงมีอาการ มีความเสี่ยงหลายด้าน เช่น ช่วงอารมณ์ซึมเศร้า อาจรุนแรงถึงขั้นฆ่าตัวตายได้ ช่วงอารมณ์แมเนีย อาจก่อหนี้สินมากมายจากการพนัน หรือการลงเอยที่ผิดพลาด อาจทำร้ายผู้อื่น เกิดโรคติดต่อจากเพศสัมพันธ์ที่ไม่ได้ป้องกัน เช่น โรคเอดส์ เป็นต้น ใช้ยาเสพติด อุบัติเหตุจากขับรถเร็ว ทำเรื่องผิดกฎหมาย

การจะบอกได้ว่าเป็นโรคนี้ หรือไม่ต้องใช้เกณฑ์การวินิจฉัยจากแพทย์ แต่โดยทั่วไป เราควรนึกถึงโรคนี้ และไปปรึกษาแพทย์ เมื่อมีการขึ้นลงของอารมณ์มากกว่าคนทั่วไป หรือมากกว่าปกติของคนคนนั้น เป็นเวลาติดต่อกันมากกว่า 1 สัปดาห์ มีความผิดปกติของการนอนร่วมด้วย และความผิดปกตินั้นกระทบต่อหน้าที่การงาน ความรับผิดชอบและความสัมพันธ์กับคนรอบข้าง ผู้ป่วยที่ไม่ได้รับการรักษา ช่วงรอบที่มีอาการจะเกิดบ่อยขึ้นรุนแรงขึ้น และรักษาได้ยากขึ้น

โรคไบโพลาร์เกิดได้อย่างไร

จากการวิจัยจำนวนมาก สรุปได้ว่า โรคไบโพลาร์ เกิดจากการทำงานที่ผิดปกติของสมอง มีสารนำประสาทที่ไม่สมดุล และมีปัจจัยเสี่ยงทางพันธุกรรมค่อนข้างมาก เช่น คนในครอบครัวเคยเป็นโรคนี้จะมีโอกาสเป็นมากกว่าคนทั่วไป โรคนี้พบได้ประมาณร้อยละ 1 ของประชากรทั่วไป ช่วงอายุที่มักพบว่ามีอาการครั้งแรก คือ ช่วง 18-24 ปี และการเจ็บป่วยครั้งแรกมักสัมพันธ์กับเหตุการณ์ตึงเครียดในชีวิตเป็นตัว กระตุ้น เช่น คนในครอบครัวหรือคนที่รักเสียชีวิต ผิดหวังจากความรัก การเรียน การงาน เป็นต้น

การดูแลรักษาคนไข้ไบโพลาร์

ปัจจุบันมียาอยู่หลายชนิด ที่มีประสิทธิภาพในการรักษา ยากลุ่มนี้ไม่ใช่ยากล่อมประสาทหรือยานอนหลับ ไม่ทำให้ติดยาเมื่อใช้ในระยะยาว แต่ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 2-4 สัปดาห์ จึงจะเห็นผล ซึ่งโดยทั่วไป เมื่อเริ่มรักษา แพทย์มักสามารถควบคุมอาการของผู้ป่วยได้ในเวลาประมาณ 1 เดือน และผู้ป่วยมักมีอาการเป็นปกติในเวลาประมาณ 2 เดือน หลังจากนั้นแพทย์จะให้ยาควบคุมอาการต่อไปอีกประมาณ 6-12 เดือน แล้วค่อยพิจารณาหยุดยา

โรคไบโพลาร์เป็นโรคที่สามารถรักษาให้หายสนิทได้ คือหายกลับไปทำงานเป็นคนเดิมได้ แต่อาจไม่หายขาด วันดีคืนดีอาจกลับมามีอาการอีก ในรายที่มีอาการป่วยมาหลายครั้ง หรือค่อนข้างถี่ แต่ละครั้งอาการรุนแรง แพทย์อาจพิจารณาให้ยาต่อเนื่อง เพื่อป้องกันไม่ให้อาการกลับมาอีก

ปัจจัยที่ทำให้ผู้ป่วยมีอาการกลับมาใม่ ที่พบบ่อยคือภาวะเครียดมาก การอดนอน และการขาดยา ดังนั้น ผู้ป่วยควรปฏิบัติตัวให้เหมาะสม คือ นอนพักผ่อนให้เพียงพอ ดูแลสุขภาพทั่วไป เช่น ออกกำลังกาย มีกิจกรรมคลายเครียด หลีกเลี่ยงสุรายาเสพติด กินยาตามแพทย์สั่ง

ใน ส่วนของญาติก็จำเป็นต้องช่วยเหลือดูแล อาทิ เช่น ทำความเข้าใจว่าพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของผู้ป่วยเป็นความผิดปกติ เป็นความเจ็บป่วย ไม่ใช่นิสัยไม่ดี ช่วยดูแลให้ผู้ป่วยกินยาตามแพทย์สั่ง สังเกตอารมณ์ของผู้ป่วย เรียนรู้อาการเริ่มแรกของโรค และรีบพาไปพบแพทย์ก่อนมีอาการมากเมื่อผู้ป่วยหายจากอาการผิดปกติแล้ว ช่วยให้กำลังใจในการกลับไปเรียนหรือทำงาน เพื่อใช้ชีงิตให้เป็นปกติ

ข้อมูลโดย…นายแพทย์ไกรสิทธิ์ นฤขัตพิชัย
โรงพยาบาลมนารมย์ (Health Magazine)

การรู้จักฉกฉวยซึมซับดื่มด่ำกับชีวิตในช่วงเวลาที่มีค่าให้มากที่สุด ก่อนที่จะสูญเสียมันไปตามกาลเวลา.. ผมว่ามันเป็นสิ่งสำคัญที่คนเรามักเผลอมองข้ามทั้งที่รู้ว่าช่วงเวลาดีดีมักผ่านไปเร็วและอยู่กับเราไม่นาน

ชีวิตของคนเรามีทุกข์และสุข
และสิ่งที่สำคัญสำหรับชีวิตคน ก็คือความทรงจำ เพราะมันจะอยู่ติดตัวเราไปจนเราตายเลยทีเดียวครับ

อย่าลืมตระหนักถึงเรื่องนี้มากๆ เพราะชีวิตเหมือนสายน้ำที่ไม่เคยไหลย้อนกลับมาอีกต่อไป

ไม่มีอะไรสายเกินไปที่จะเรียนรู้..และลองศึกษาครับ คุณย่า Mary Ho, 73 ที่สิงค์โปร์โชว์สิ่งนั้นให้เรามีไฟกันขึ้นไหมครับ เธอเริ่มเรียนตอนอายุ 60 และตอนนี้เป็นคุณย่าสุดเท่ห์แจ๋วโพดคนนึงเลยทีเดียว..555

เรื่องที่มาของคาแรคเตอร์ในตัวการ์ตูน Slam dunk แสลมดั๊งค์ ในสมัยผมก็เป็นที่ถกเถียงกันมากครับ
ถือเป็นความลับที่ต้องรู้กันจริงๆค่อยนำมาเปิดเผย แต่เดี๋ยวนี้กลับอยากเล่าเป็นเกร็ดสำหรับคนชอบอ่านเรื่องนี้ครับ

มาดูคำตอบกันว่าที่มาของตัวการ์ตูนในเรื่อง Slam dunk ใครเป็นใครด้วยตาของคุณครับ

Download Title

ที่จริงเป็นข่าวมาตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่นึกได้ว่าน่าจะเอามาลงเก็บไว้ในฐานะเคสตัวอย่าง สูงมากเจ็บมาก แต่ถ้ามีวิสัยทัศน์และพื้นฐานที่ดีก็จะฟื้นเร็ว

ผลประโยชน์ เก่งกับเฮงเส้นแบ่งกั้นเพียงบางๆ ความ ‘เก่ง’ ดำรง แต่ความ ‘เฮง’ หลบลี้ วิกฤติหนนี้ครอบครัวกรมดิษฐ์ ‘สูญเสีย’ จน ‘ศูนย์เสีย’

ดวงจันทร์บนท้องฟ้า บางวันก็แหว่ง..บางวันก็เต็มดวง โชคชะตามิอาจอยู่นิ่งเฉกเช่นธุรกิจมีน้ำขึ้นก็ต้องมีน้ำลง อาณาจักรอมตะ คอร์ปอเรชัน ของเถ้าแก่ใหญ่ วิกรม กรมดิษฐ์ ครั้งหนึ่งเมื่อปี 2549 เคยมีมาร์เก็ตแคปสูงสุดถึง 23,260 ล้านบาท (ที่ราคาสูงสุด 21.80 บาท) กิจการเดียวกันแต่เวลาผ่านไป 3 ปี มาร์เก็ตแคปตกลงมาเหลือ 3,286 ล้านบาท (ที่ราคาต่ำสุด 3.08 บาท) เสียงบ่นและเสียงก่นด่าดังกระหึ่มเต็มสองหูผู้บริหาร

นับตั้งแต่ทหารเข้าทำรัฐประหารรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร เมื่อเดือนกันยายน 2549 เป็นต้นมา ฝันของวิกรม กับอาณาจักรเพื่อความเป็นอมตะของเขาก็เริ่มลุ่มๆ ดอนๆ ด้วยมาเจอวิกฤติเศรษฐกิจโลกซ้ำสองบวกกับปัจจัยการเมืองที่ซ้ำเติมไม่หยุด หย่อน แม้ตัวเขาและน้องๆ จะเชี่ยวในเชิงธุรกิจการนิคมแค่ไหน ก็มิอาจต้านทานไหว

ปี 2548 อมตะทำยอดขายที่ดินอมตะนคร และอมตะซิตี้ 1,479 ไร่ ปี รัฐประหาร 2549 ยอดตกวูบเหลือ 548 ไร่ ก่อนจะกลับมาสร้าง “จุดพีค” ในปี 2550 ที่ตัวเลข 1,716 ไร่ ช่วงนั้นผู้บริหารแสดงความมั่นอกมั่นใจว่า “ยุครุ่งเรือง” กลับคืนมาแล้ว แต่สุดท้ายยอดขายที่ดินก็ไหลรูดมาปิดบัญชีที่ 890 ไร่ ในช่วงสิ้นปี 2551 ทั้งที่ตอนต้นปีเคยตั้งเป้าไว้หรูถึง 1,500 ไร่

ยอดขายที่ดินของอมตะยังเป็นสัดส่วนรายได้ไม่น้อยกว่า 70-80% ของรายได้รวม แต่เทียบเป็นสัดส่วนกำไรไม่ต่ำกว่า 90% ของกำไรสุทธิแต่ละปี กำไรจากบริการสาธารณูปโภค และให้เช่าทรัพย์สินยังเป็นสัดส่วนที่น้อยกว่ามาก

“อมตะไม่มีวันตายหรอก..แค่ตอนนี้แทบจะอาเจียนเท่านั้นเอง” วิกรม กรมดิษฐ์ กรรมการผู้จัดการ บมจ.อมตะ คอร์ปอเรชัน บอกกับ กรุงเทพธุรกิจ BizWeek ถึงอาการพะอืดพะอมทางธุรกิจ

เจ้าของหนังสือเบสเซลส์เลอร์ “ผมจะเป็นคนดี” ยอมรับว่า เดินเกมธุรกิจผิดพลาด จนทำให้อมตะมี “หนี้สิน” เยอะเกินไป (ณ 31 ธ.ค.2551 มีหนี้สินรวม 6,774 ล้านบาท เทียบกับปี 2550 จำนวน 4,807 ล้านบาท) เพราะไปทุ่มซื้อที่ดินไว้กว่า 10,000 ไร่ ช่วงสองปีที่ผ่านมาคิดว่าเศรษฐกิจจะดี แต่ผิดคาดไม่เป็นอย่างที่คิด..ตั้งแต่ต้นปี 2552 ที่ผ่านมา แทบไม่เชื่อตัวเองว่าอมตะยังขายที่ดินไม่ออกเลยแม้แต่ไร่เดียว

ความจริงจากปาก “หมายเลขหนึ่ง” ในวงการนิคมอุตสาหกรรม ก็คือ “ตอนนี้ผมจนมาก หุ้น AMATA ที่ผมถืออยู่มูลค่าหายไปตั้ง 6,000 กว่าล้านบาทแล้วมั้ง!”

เถ้าแก่อมตะ เล่าต่อถึงสาเหตุที่เข้าเก็บหุ้น AMATA มาตลอดช่วงปี 2549-2551 จำนวน 25 ล้านหุ้น ที่ต้นทุนเฉลี่ย 16.79 บาท ใช้เงินไปถึง 420 ล้านบาท ในฐานะ “เจ้าของ” และคลุกคลีกับนักธุรกิจระดับโลกมานาน ถึงได้เห็นอนาคตที่กำลังจะสดใสของอมตะ โดยเม็ดเงินส่วนหนึ่งที่นำมาลงทุนมาจาก “เงินปันผล” ปีละประมาณ 100 ล้านบาท

“หุ้น AMATA เป็นหุ้นบลูชิพมาตลอด เพิ่งจะมาเสียศูนย์เอาเมื่อปีที่แล้ว (2551) นี่เอง” วิกรม รับสารภาพ ส่วนสาเหตุที่ราคาหุ้นปรับตัวลดลงแรง เจ้าตัว อธิบายว่า หุ้นตัวนี้ “ฝรั่ง” ชอบเข้ามาเล่น เคยมีสัดส่วนการถือหุ้นสูงสุดถึง 55% พอปลายปี 2551 เกิดวิกฤติการเงินโลก กองทุนต่างชาติก็กระหน่ำขายหุ้นออกมาเอาเงินกลับบ้าน

เจ้าของหุ้น ถึงกับเอ่ยบอกว่า หุ้น AMATA ตอนนี้ “ราคาถูกมาก” ต่ำกว่ามูลค่าทางบัญชี 4.58 บาทเสียอีก แต่ไม่มีใครกล้ามาเล่นหรอกในภาวะที่เศรษฐกิจโลก (และการเมือง) ป่วยหนักแบบนี้

ซีอีโอระดับโลกก็ใช่ว่าจะ “ทำเงิน” จากสิ่งที่ตัวเอง “คิด” เสมอไป หุ้น AMATA ไม่ใช่ครั้งแรกที่ วิกรม เลือกจังหวะเข้าลงทุนในตลาดหุ้นผิดพลาด เมื่อ 4-5 ปีที่แล้ว เขาเคยเข้าไปลงทุนหุ้นเหมราชพัฒนาที่ดิน (ของสวัสดิ์ หอรุ่งเรือง) โดยมีตรรกะในการคิดว่า เป็นบริษัทนิคมอุตสาหกรรมระดับเดียวกับอมตะ แต่ราคา “ถูก” กว่ามาก

“ผมซื้อหุ้น HEMRAJ ไป 600 ล้านบาท รอมา 4 ปีมันก็ไม่ขึ้นซักที เลยจำใจต้องขายขาดทุนไปที่ราคา 0.50 บาท ขาดทุนไป 400 กว่าล้านเอง” บทเรียนครั้งนี้จิ๊บๆ เพราะสำทับด้วยคำว่า “เอง”

ต้นทุนหุ้น AMATA “บาทเดียว” ยังทำให้ขึ้นไปถึง 22 บาทได้ แม้ตกลงมาเหลือ 3-4 บาท สำหรับหัวใจนักธุรกิจระดับเสือเช่นเขาย่อมไม่หวั่นไหว

ซีอีโอผู้เจาะลึกประวัติศาสตร์โลก ยังมองเชิงบวกว่า ธุรกิจมีขึ้นย่อมมีลง วันนี้ลงวันหนึ่งก็ต้องกลับฟื้นขึ้นมาได้แน่ แต่อาจจะนานหน่อย เชื่อว่าภาพความเสียหายทางเศรษฐกิจที่ชัดเจนจะได้เห็นหลังกลางปี 2552 เป็นต้นไป และจะกระทบถึงประเทศไทยสิ้นปีนี้

“ตอนนี้ต้องหวังว่ากลุ่ม G20 จะไม่กีดกันการค้าจากประเทศกำลังพัฒนามากนัก ถ้าเขางดการนำเข้าประเทศไทยที่พึ่งพาการส่งออก 70% ของจีดีพีรับรองอ่วมแน่นอน”

แม้ว่าอมตะปีนี้จะไม่เติบโต แต่ วิกรม มองไกลถึงกาลข้างหน้าไว้แล้ว โดยเตรียมที่จะลงทุนสร้างโรงไฟฟ้าใหม่อีก 3 แห่ง ที่อมตะนคร 1 แห่ง และอมตะซิตี้ 2 แห่ง กำลังการผลิตรวม 400 เมกะวัตต์ คาดว่าจะสร้างเสร็จในปี 2557 นอกจากนี้ ยังเตรียมสร้างโรงงานผลิตน้ำสะอาดเพิ่มเติมอีกไว้เป็นรายได้ระยะยาวในอนาคต

นอกจากนี้ ยังวางแผนที่จะทำให้อมตะเป็นเมืองแห่ง “วิทยาศาสตร์” พร้อมกับเป็นเมือง “มหาวิทยาลัย” เพราะมองว่าตอนนี้อมตะมี 700 โรงงานที่อยู่ในภาคการผลิตซึ่งจำเป็นต้องมีการวิจัยและพัฒนา (R&D) โดยได้ไปติดต่อกับสถาบันวิจัยในสหรัฐฯ ญี่ปุ่น และยุโรป ไว้แล้ว

“ผมยังเชื่อว่าอมตะไม่มีวันตาย เหมือนกับชื่อบริษัทนี่แหละ” มาถึงตรงนี้ วิกรม ยังย้ำคำเดิม

ส่วนเป้าหมายสำคัญที่จะต้องทำให้สำเร็จควบคู่กันไป ก็คือ “โครงการอมตะคาสเซิล” (เป็นหนึ่งในโครงการของมูลนิธิอมตะ ตั้งใจจะให้เป็นที่แสดงงานทางด้านศิลปวัฒนธรรมแห่งภาคพื้นสุวรรณภูมิ เป็นโครงการระยะยาวคาดว่าจะเสร็จสมบูรณ์ในปี 2558) ตั้งอยู่ในบริเวณสนามกอล์ฟอมตะ แต่อาจจะต้องล่าช้าไปกว่ากำหนด เพราะ “เจ๊งหุ้น” ไปเยอะ ตอนนี้ใช้เงินสร้างไปแล้ว 1,000 ล้านบาท ใช้ปูนไปแล้ว 25,000 คิว เหล็กอีก 5,000 ตัน

“ผมลำบากใจอยู่เนี่ย! บิลเรียกเก็บเงินกองเต็มโต๊ะไปหมด ยังดีที่เจ้าหนี้บอกว่าสร้างก่อนแล้วค่อยจ่ายก็ได้ เบาแรงไปเยอะ”

เจ้าตัว ยืนยันว่า จะไม่ทอดทิ้งโปรเจคนี้แน่นอน โดยจะนำเงินปันผลจากหุ้น AMATA รอบนี้นำมาใช้เป็นทุนในการก่อสร้างต่อไปเพราะต้องการสร้างไว้เป็น “ศิลปะแห่งสุวรรณภูมิ” (ไทย พม่า ลาว กัมพูชา) สืบทอดต่อให้คนรุ่นหลัง ส่วนด้านการใช้งานเมื่อสร้างเสร็จจะมีห้องบอลลูมขนาดใหญ่จุคนได้ 600 คน

สำหรับทิศทางอนาคตอมตะ ในมุมมอง วิบูลย์ กรมดิษฐ์ ประธานเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการ บมจ.อมตะ คอร์ปอเรชัน น้องชายที่ถูก “อาเฮีย” ทั้งกด-ทั้งดัน-ทั้งบี้ กล่าวอย่างหนักแน่นผ่าน กรุงเทพธุรกิจ BizWeek ว่า ไม่ว่าจะเจอเรื่องร้ายและหนักหน่วงขนาดไหน ขอสัญญาจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ “อมตะ” เหลือเพียงแค่ “ชื่อ” ตราบใดที่ผู้บริหาร (กลุ่มกรมดิษฐ์) ยังอยู่ เราจะ Never Die ไม่เชื่อรอดูได้เลย

“ถ้าจะบอกว่า แสงปลายอุโมงค์ยังมีให้เห็น คุณอาจไม่เชื่อ เพราะบางคนบอกอมตะกำลังเข้าสู่ภาวะยากลำบากของธุรกิจ เนื่องจากตลอด 3 ปีที่ผ่านมา (2549-2551) เราโดนการเมืองและเศรษฐกิจโลกทำร้าย แต่คุณอย่าลืมนะ เมื่อใดที่ทุกอย่างกลับเข้าสู่ภาวะปกติ ธุรกิจของเราซึ่งเป็น “ธุรกิจต้นน้ำ” จะกลับมา “รุ่งเรือง” ก่อนใครเพื่อน”

ถึงกระนั้น วิบูลย์ ก็ไม่ยืนยันว่าอมตะจะกลับมาเป็นปกติดีเหมือนเดิมได้เมื่อไร เขาจนใจที่จะตอบ เพียงบอกว่า ตัวเองมี “สัญญาใจ” กับกลุ่มลูกค้ารายใหญ่อยู่ 3-4 ราย ที่จับมือกันแล้วว่าเมื่อสถานการณ์ต่างๆ คลี่คลาย จะกลับมาซื้อที่ดินตามที่เคยตกลงกันไว้ตั้งแต่ปี 2551 พร้อมทั้งหวังลึกๆ ว่า เม็ดเงินอัดฉีดจากรัฐบาลทั่วโลกจะเข้าสู่ระบบในช่วงครึ่งหลังปี 2552 สภาพคล่องที่ฝืดเคืองคงกลับมาดีขึ้น

เมื่อถามว่าอมตะวางทางออกธุรกิจอย่างไร เขา ตอบตรงๆ ว่า ตอนนี้ยังมองภาพไม่ออก ฟ้ายัง “มืด” แถม “ฝุ่น” ยังตลบเต็มไปหมด ตอนนี้พูดอะไรไปมันคงเหมือนคน “ยกเมฆ” ขอให้ฝุ่นจางอีก 6-9 เดือน ภาพต่างๆ น่าจะเริ่มกระจ่างชัดขึ้น

ทางเดียวตอนนี้ คือการประคองตัว ค่าใช้จ่ายอะไรไม่สำคัญเรา “หั่น” ทิ้งหมด งบก่อสร้างเดิมใช้ปีละ 1,000 ล้านบาท ลดเหลือ 100-200 ล้านบาท มีนโยบายใช้ของที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงที่สุด และสิ่งที่ต้องรักษาตอนนี้ก็คือ “เครดิต” พูดแล้วอย่าคืนคำยังไงก็เชื่อว่าลูกค้าไม่ทิ้งเราแน่นอน ซึ่งแนวทางทั้งหมดที่เล่าให้ฟังต้องยกความดีให้คุณวิกรม เพราะเขาคือเจ้าของไอเดียนี้

“ผมยอมรับเรื่องเศรษฐกิจโลกถดถอยได้นะ ทุกคนก็ทุกข์เหมือนๆ กันหมด แต่รับเรื่องประท้วงแบบไม่มีกฎกติกาไม่ได้ ถ้าเมืองไทยยังสาดโคลนใส่กันแบบนี้ธุรกิจต้นน้ำอย่างเราต้องเหนื่อยไปอีก นาน”

นอกจากนี้ วิบูลย์ ยังขอระบายว่า น้อยใจนักลงทุนช่วงที่ดีไม่เห็นมีใครมาชื่นชม พอบริษัทลำบากมีแต่คนตั้งคำถามสารพัด เช่น ทำไม! ไม่ทำงาน “เซอร์วิส” (หาเงิน) ให้มากขึ้น อยากถามกลับหน่อยถ้ามันขายที่ดินไม่ได้แล้วจะขายระบบสาธารณูปโภคให้กับใคร

“ถามว่าปี 2552 เราจะมีข้าวกินหรือไม่..ผมตอบเลย เรายังพอมี “บุญเก่า” ให้เก็บกินไปพลางๆ รายได้มาจากบริษัทในเครือ เช่น อมตะ วอเตอร์ ขายน้ำในนิคม อมตะ เพาเวอร์ ขายกระแสไฟฟ้าและไอน้ำ และอมตะ-ซัมมิท เรดดี้ บิลท์ ที่สร้างโรงงานสำเร็จรูปขายและให้เช่า เป็นต้น”

แต่ถ้า “โชคดี” ลูกค้าขนาดกลาง 5-6 ราย ที่เคยเจรจาขายที่ดินกันมาไม่ต่ำกว่า 5 รอบ จำนวน 50 ไร่ อาจได้ข้อสรุปภายใน 6 เดือนข้างหน้านี้ และในปีนี้ จะพยายามขายที่ดินติดถนนให้มากที่สุด นอกจากนี้ ยังมีการลดราคาค่าเช่าโรงงานให้ลูกค้า 3-10% อาจทำให้มีคนสนใจเช่าโรงงานมากขึ้น

“ผมและคุณวิกรมอยากฝากบอกนักลงทุนว่า อมตะไม่คิดจะเดินนอกกรอบ (ที่เชี่ยวชาญ) อย่างเด็ดขาด เพราะมันเป็นเรื่องอันตรายมากๆ เราถือคติว่า “รู้กระจ่างแต่อย่างเดียว” แต่หากวันไหนสนใจทำธุรกิจที่ไม่ถนัด เราจะหาคนมาทำแทนเหมือนที่ไปทำธุรกิจโรงไฟฟ้า เราถือหุ้นเพียง 13.77% เท่านั้น แม้จะรับกำไรน้อยแต่ก็ยังดีกว่าทุ่มทั้งตัว..เราตัวใหญ่ (มีชื่อเสียง) เวลาล้มมันดังนะคุณ”

น้องชายเถ้าแก่วิกรม บอกว่า ที่เล่าให้ฟังไม่ได้มีนัยอะไรหรือมีเจตนาจะสร้างราคาหุ้น แต่อยากบอกนักลงทุนว่าในขณะที่ทางเดิน “มืดมน” มันก็ยังพอมี “แสงสว่างรำไร” อยู่บ้าง หากเศรษฐกิจถดถอยยาว 2-3 ปี เป้าหมาย 1,000 โรงงาน ภายในปี 2554 คงไม่เกิดขึ้น จากปัจจุบันมีโรงงานอยู่ในมือราวๆ 600 โรง

วิบูลย์ ทำนายว่า สถานการณ์เลวร้ายอาจพลิกผันกลับมาเร็วกว่าที่คาดภายใน 1 ปีครึ่ง เพราะรัฐบาลทั่วโลกพยายามอัดฉีดเงินเข้าระบบจำนวนมาก มนุษย์เมื่อมีเงินก็ต้องใช้..ถูกมั้ย!! (เงินก็ต้องหมุน) ทุกอย่างเป็นสัจธรรมเปรียบได้กับอมตะที่ต้องมีวันขึ้น-ลงเช่นกัน

“ถ้าวันหนึ่งเรื่องร้ายๆ ผ่านไปแล้ว เราก็มีโอกาสจะกลับมาเหมือนเดิม วันนี้เรายังเหลือที่ดินไว้ขายในนิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร 6,000-7,000 ไร่ และอมตะซิตี้อีก 4,500 ไร่”

เขากล่าวปิดท้ายว่า อมตะเคยผ่านวิกฤติเลวร้ายมาแล้วถึง 2 ครั้ง ครั้งแรกตอน “สงครามอ่าวเปอร์เซีย” และ “วิกฤติต้มยำกุ้ง” ช่วงนั้นขายที่ดินไม่ได้แม้แต่แปลงเดียว แต่สุดท้ายก็ผ่านมันมาได้ ฉะนั้นรอบนี้อมตะรู้วิธีบรรเทาทุกข์และมีความหวัง

เช่นเดียวกับฝันของชายที่ชื่อ วิกรม กรมดิษฐ์ ยังไม่จบฉันใด…อมตะก็ยังไม่สุดทางฝัน !!!

โดย : กรุงเทพธุรกิจออนไลน์

เป็นบทความดีดีที่อยากให้อ่านครับ สำหรับคนที่สนุกสนานบนโลกออนไลน์ โลกโซเชียลเนตเวิร์ค ควรจะรู้จักและตระหนักดาบสองคม และข้อมูลหลายๆเรื่องที่คุณควรจะรู้จักดูแลตัวเองครับ

10

ถ้าอ่านแล้วบางเรื่องไม่สามารถทำได้ กระซิบบอกเราครับ มีบริการดูแลให้คุณในกรณีที่จำเป็นครับ

ที่มาจากหนังสือ”ดังสักนิดชีวิตรุ่ง” ครับ

วันนี้วันที่ 4 สค.เวลาบ่ายสามครับ อลัน เบท จะปั่นจักรยานรอบโลกถวายในหลวงสำเร็จครับ ผมหวังว่าสักวันนึงคนที่ปั่นจักรยานรอบโลกถวายในหลวงจะเป็นคนไทยสักคน..

กำลังจะแวะไปที่ประตูวิเศษไชยศรีครับ ทริปปั่นจักรยานรอบโลกทำลายสถิติโลกเดิม ของ อลันเบท จะจบลงแล้ว และผมหวังว่าสักวันจะมีนักปั่นไทยทำแบบนี้ได้บ้าง..

วันเริ่มปั่น วันที่ 31 มีนาคม 2553
วันสิ้นสุด วันที่ 4 สิงหาคม 2553

ปิดท้าย วันที่ 8 สิงหาคม อลันจะปั่นไปถวายพระพรที่ รพ. ศิริราช ครับ

http://www.youtube.com/user/Alanbate100
http://www.worldcyclingrecord.com/

ขอบคุณ สิงห์ และ B ing สำหรับกิจกรรมดีดีแบบนี้ สุดยอดมาก

แนวเส้นทางในการปั่น

ดูแผนที่ขนาดใหญ่ขึ้น

ดูแผนที่ขนาดใหญ่ขึ้น

เรื่องคนโง่ คนฉลาด คนเจ้าปัญญา ว่าด้วยเรื่องการรู้จักแจ้งตนเอง

คนโง่ อยู่กับตนเองแท้ๆ ก็ไม่รู้จักตนเอง จึงไม่คิดไม่กลัวอะไรเพราะไม่รู้ ใช้ตัวตนไปต่างๆ นานาตามวิถีชีวิต จะด้นไป เป็นวิถีกรรมนำพา

คนฉลาด อยู่กับตนและรู้จักตนดี แต่ไม่รู้สิ่งที่ดีกว่าตน จึงวนเวียนอยู่กับการปั้นตนให้เป็นแบบต่างๆ ตามกระแสสังคม ปรุงแต่งกรรมไปตามเรื่อง
…
คนเจ้าปัญญา ย่อมรู้จักตนดีที่สุดจนทะลุความไม่มีตน จึงบริหารตนได้เสมือนสร้างสรร ฟองสบู่ ใช้ประโยชน์จนสุดกู่แล้วก็สลายมลายไป ละวาง ยึดถือ หมดตัวตนให้จับต้อง จึงพ้นวงจรกรรม

ช่วงนี้ถึงวันที่ 10 สิงหาคม เป็นช่วงเวลาประกวดบลอกครับ ถ้าแวะมาแล้วชอบบลอกนี้ก็ขอแค่คลิก 1 คลิก
ถ้าชอบมากก็สมัครเป็นสมาชิก โหวตวันละคลิกคลิกละ 3 คะแนนทีเดียวครับ และถ้าต้องการเชียร์ก็ฝากแนะนำให้เพื่อนๆเชียร์นะครับ

แจ้งกันแบบตรงไปตรงมา รักกันชอบกันมาช่วยเชียร์กันครับ…555

กติกาไม่มีอะไรมาก นี่เลยครับเชิญเข้าไปดูรายละเอียด

ขอแรงคนละคลิกที่ Citizen Reporter Blog ก็พอถ้าอ่านแล้วชอบ
VOTE

วิธีการตัดสิน Blog แบ่งขั้นตอนการตัดสินครับ

รอบแรก บุคคลทั่วไปสามารถโหวต blog ที่ชื่นชอบมากที่สุดได้ไม่จำกัดสาขา โดยมีเงื่อนไขคือภายใน 1 วัน ไม่สามารถโหวตซ้ำ blog ที่เคยโหวตไปแล้วในสาขาเดิมได้

1. การโหวตแต่ละครั้งจะมีคะแนน 1 คะแนน แต่หากผู้โหวตได้ลงทะเบียนไว้กับทางเว็บ จะได้รับคะแนนเพิ่มเป็น 3 คะแนนสำหรับการโหวตในแต่ละครับ

2. Blog ที่ได้รับคะแนนมากที่สุด 10 อันดับแรกของแต่ละสาขาจากการโหวต จะได้รับสิทธิ์เข้าสู่รอบสุดท้ายเพื่อให้คณะกรรมการตัดสินต่อไป

วันกำหนดถ่าย Life In A Day วันที่ 24 เป็นวันที่ไปแข่ง Tough Mission ด้วย
เลยถือโอกาสขออนุญาตผู้จัดการแข่งขันบันทึกคลิปในวันที่ 24 ครับ เรียกว่ายิงนกทีเดียวได้ 2 ตัว

ติดตามชมครับ

เกมจบแบบมันมากครับ เราสามารถผ่านด่านทุกด่านได้ตามกติกา แต่น่าเสียดาย 2 เรื่อง คือ
ในวันแรก เราทุ่มเทกำลังชนะภารกิจที่ 2 และ 3 ได้ จาก 2 ใน 3 ภารกิจแรก ส่วนภารกิจที่ 4 ติดพายุ
มีทีมเอ๊าท์ 1 ทีม และทีมทำผิดกติกา 2 ทีม แต่ว่าผลของเกมในวันนี้ ทางกรรมการได้แจ้งว่าวันแรกไม่นับ

ซึ่งมีผลกับกำลังใจในการแข่งขันของทีมเรามากทีเดียว
นอกจากนั้นการที่เราเดินลุยภารกิจมากๆทำให้เกิดความแตกต่างเรื่องความล้าของกล้ามเนื้อพอสมควร
พูดง่ายๆรู้สึกเหมือนฟุตบอลโลกปีนี้ แบบทีมอังกฤษที่กรรมการเป่าไม่ให้ได้ลูก แล้วหมดก๊อกพ่ายเยอรมันไปในที่สุด…

แต่ว่าไงก็ว่ากัน จะกติกาไหนเราก็ว่าไปครับ ไม่ว่ากัน..555

ในวันที่ 2 เราแข่งแบบไม่เน้นชัยชนะในภารกิจอีก เพราะรู้สึกว่าภารกิจที่ 5 และ 6 นั้นไม่มีผลต่อการแข่งเช่นเดียวกัน
เกมน่าจะไปตัดสินที่เกมที่ 7 เกมสุดท้ายเกมเดียว ที่จริงเราหยุดเกมของเราที่วันแรกไปเรียบร้อยแล้ว แต่เราเล่นด้วยใจต่อ
และเราก็แข่งอย่างเต็มที่ด้วยสปิริตที่จะเล่นไปจนจบเพื่อพิสูจน์ความ TOUGH ของเราเอง

สิ่งที่เรา ผมและน้องไมค์ บัดดี้ของทีม ภูมิใจมากก็คือการเรียนรู้เรื่องสปิริต และ ใจ
การแข่งครั้งนี้มันแข่งเป็นทีมครับ เราต้องประคับประคองทีมเราไปให้รอดจนถึงจบ
ต้องสนับสนุนซึ่งกันและกันอย่างเต็มที่….ต่างจากการแข่งเดี่ยวๆ ซึ่งวัดใจกันเต็มที่

ระหว่างการแข่ง การจูนความคิด ฯลฯ ระหว่างบัดดี้ สำคัญมาก
บัดดี้ของผม ไมค์เป็นคนที่มีสปิริตและน้ำใจดีมากครับ สิ่งที่ยืนยันได้อย่างชัดเจน คือ
ในเกมที่ 7 นั้น ไม้ไผ่ที่จะต้องรวบรวมมาต่อแพทีมน้องอัญ(ทีมที่ชนะ) ลอยลงทะเล ไมค์ก็ยังว่ายไปเอาให้
ทั้งที่การเสียเวลามากขึ้นในการหาไม้ไผ่ให้ครบ อาจเป็นตัวแปรสำคัญ ที่อาจทำให้ทีมนี้เสียเวลามากขึ้นในการหาไม้ไผ่ให้ครบในการต่อแพ
และอาจทำให้เราชนะได้ก็ตาม ซึ่งนี่คือการแสดงน้ำใจของความเป็นเพื่อนเต็มร้อย และพิสูจน์สปิริตที่ไม่ได้คิดถึงชัยชนะอย่างเดียว

รวมถึงการล่องแพที่ทีมงานบอกให้เราใช้ไม้ถ่อกับพาย และทั้งสองคนจะต้องอยู่บนแพตลอดเราก็ทำตามนั้นจนถึง
แม้ว่าคลื่นลมจะแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อพิสูจน์เวทีของเราเองอย่างสมบูรณ์ จนถึงจุดหมาย

ขอขอบคุณทีมงานเบื้องหลังทุกคน และคุณเอ เจ้าของบริษัทผู้ทุ่มทุนสุดๆ สำหรับงานนี้ให้พวกเรามีเวทีมันๆเล่นครับ
ในเบื้องหลังของการเตรียมงานนั้น เชื่อว่าเป็นเวทีหนึ่งที่มีความตั้งใจในการทำงานดีทีเดียว แม้จะมีความลักลั่นบ้าง
ผมก็เชื่อว่าไม่ใช่เจตนาของผู้จัด แต่เป็นที่บางส่วน

ได้คนดีดีแบบนี้มาเป็นเพื่อน 1 คน มีคุณค่าพอครับ!!
อีกเรื่องที่อยากสื่อคือ จริงๆก็ไม่มีอะไรมากครับ ผมแค่อยากรู้ว่าเรายังทำได้จริงไหมเรื่องนึง..
ซึ่งถ้าคิดเฉยๆเราก็อาจจะว่าได้หรือไม่ได้ อีกเรื่องก็ทำทิ้งเก็บเป็นโปรไฟล์ไว้ให้เด็กๆดู เผื่อจะเกิดแรงบันดาลใจน่ะครับ

แต่การที่คนอายุอย่างผมมาเล่นเกมแบบนี้ อย่างที่ผ่านๆมาพบว่า..มันสื่อแรงบันดาลใจไปถึงคนอื่นได้นะว่า
เออนะ คนอายุขนาดนี้เขายังท้าทายชีวิตได้มันๆ ทำไมเราอายุน้อยกว่าจะไม่ลองคิดลองทำ ลองท้าทายอะไรใหม่ๆให้กับชีวิตตัวเองมั่ง…
ก็ทำนองนี้แหละครับ (บางทีก็นับไปถึงรุ่นเดียวกันด้วย..อิอิ บางคนทำตัวแก่ไปวันๆก็น่าเสียดายออก)

จู่ๆ ริดลีย์ สก็อตต์ ผู้กำกับ Gladiator และ Robinhood ก็ผุดไอเดีย Life In A Day ชวนผู้ชม มาเป็นผู้สร้างหนัง – ถ่ายใน 1 วัน – ด้วยตัวคุณเอง” ร่วมกับ เควิน แมคโดนัลด์ ผู้กำกับ State of Play, The Last King of Scotland และ Youtube

งานใหญ่นะเนี่ย เพราะถ้าคนเข้าร่วมทั่วโลกมันจะสนุกมาก..
ผมก็อยากดูเหมือนกันนะและอยากเล่นอะไรสนุกๆแบบนี้…555
(ทำไมรุ่นตูหนุ่มๆไม่มีแบบนี้มั่งอ่ะ..ฮี รุ่นนี้ช่างมีเรื่องสนุกๆให้ทำเยอะแยะเต็มไปหมด

พร้อมแล้วยังครับ !! มาดูเงื่อนไขกัน
ทั้ง 2 ผู้กำกับ เรียกร้องฟุตเทจภาพยนตร์ จากคนทั่วโลก โดยให้โจทย์ ดังนี้
1. คุณเป็นประชากรโลกนี้
2. ถ่ายทำด้วยตัวเอง อย่างอิสระทางความคิด ภายในวันที่ 24 กรกฎาคม 2553 “วันนี้ วันเดียว”
3. สมัคร และส่งฟุตเทจภาพยนตร์ ทาง Youtube

ฟุตเทจที่ได้รับเลือกให้เป็นส่วนหนึ่งของภาพยนตร์ Life In A Day จะได้รับเครดิตใน ฐานะ “ผู้ร่วมกำกับ” และ 20 คน จากผู้ร่วมกำกับ จะได้รับโอกาสบินไปร่วมงานเปิดตัวภาพยนตร์เรื่องนี้ ที่เทศกาลภาพยนตร์ ซันแดนซ์ สหรัฐอเมริกา เดือนมกราคมปีหน้า

แมคโดนัลด์ กล่าวว่า “ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเสมือนแคปซูลเวลา ที่จะบอกกับคนรุ่นหลังว่า ชีวิตในวันที่ 24 กรกฎาคม 2553 เป็นอย่างไร นี่เป็นประสบการณ์ของการสร้างภาพยนตร์ร่วมกันของคนในสังคม ผมตื่นเต้นมาก ที่จะได้เห็นว่าหนังเรื่องนี้จะมีหน้าตาอย่างไร”

ทำ
เรื่องแรกก็ทำตามปกติวิสัยที่เคยทำนั่นแหละ เท่าที่จินตนาการคุณจะพาไป
แต่ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดาเกินไป ไม่ใช่กิจกรรมที่ลึกละเอียดจนเล่าลงไปในภาพไม่ได้
เล่าเรื่องแบบบุคคลและเจาะจงให้ชัดเท่าที่ทำได้ ชีวิตที่แตกต่างย่อมน่าสนใจกว่าชีวิตธรรมดาๆทั่วไปจนเกินไป
ถ่ายครอบครัวของตัวเอง เพื่อน หรือแม้แต่คนแปลกหน้า ที่ยินดีที่ให้คุณถ่าย และพร้อมจะเซ็นสัญญากับหนังได้ (โว้วๆ)
แล้วก็พยายามให้เห็นภาพที่เข้าใจได้ เห็นต้นและปลาย เช่นไปถ่ายข้างบ้านทำสวนผักทานเอง ก็ควรถ่ายข้างบ้านคุณกะสวน ขณะทำสวน และก็คุยถึงสวนที่ถ่ายให้เห็นด้วยนั่นน่ะกะกล้อง ไม่ใช่ไปถ่ายเขาพูดอย่างเดียว
ถ้ากล้องคุณถ่ายคลิปได้คุณภาพเท่าไหนก็เท่านั้นสุดๆ เพราะยิ่งคุณภาพดียิ่งเอาไปใช้ง่าย ไม่จำกัดแม้แต่กล้องมือถือ อย่าลืมเก็บไฟล์ใหญ่ๆก่อนย่อส่งนะครับ เผื่อต้องใช้ถ้าถูกเลือก

อย่าทำ
อย่าไปขีดคั่นตัวเอง เอาเป็นที่คุณเป็นจริงๆตามธรรมชาตินั่นแหละ
ไม่ต้องกังวลเรื่องใช้ภาษาที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ..555 เดี๋ยวเขาแปลเองได้
อย่าติดเครื่องหมายการค้าเข้าไปในภาพนะ กระป๋องโค้ก ตรา โปสเตอร์หรือใครที่มีชื่อเสียง
ถ้ามีภาพพวกนี้อยู่ในภาพก็อย่าส่งเลยเพราะไม่เอาแน่ๆ..
ไม่ต้องมีเพลง ไม่มีภาพจากแหล่งอื่นเช่นจากทีวีจากหนัง หรือภาพที่มีลิขสิทธิ์..เรื่องนี้เข้าใจเลย..
อย่ากังกัวลว่าจะถูกหรือผิด จะทำอะไรก็ได้ ถ่ายชีวิต ถ่ายตัวเองพูดกะกล้อง ความยาวจะแค่ 15 วิ จน 2 ชม. เอาเหอะ ทำไปเลย

จำไว้ว่าอะไรที่น่าจดจำได้จากวีดีโอของคุณ
นั่นแหละคือโอกาสที่มากขึ้นที่จะทำให้ภาพของคุณอยู่ในหนังเรื่องนี้..

เตรียมตัวให้พร้อมกับก๊วนซ่า We like party ที่ชอบตะลุยหาประสบการณ์ชีวิตสนุกๆทุกรูปแบบ
แล้ววันที่ 24 ออกไปถ่ายวีดีโอร่วมกัน ก่อนจะเอามาเรียงร้อยและส่งไปทางยูทูปกันครับ
ตามไปดูที่นี่นะครับ

ชีวิตมีโอกาสใช้ให้คุ้ม ใช้ซะนะครับ วันพรุ่งนี้เกิดอะไรขึ้นกับเราไม่เคยมีใครรู้
จงเต็มที่กับชีวิตให้มากที่สุด..

ยินดีที่ติดตามความบ้ากันครับ ชีวิตจะมีสีสันถ้าใช้คุ้มนะเออ..555