SÖZLERIN SADELİĞİNE, DERİNLİĞİNE VE GÜZELLİĞİNE.....

Açlığa sabredersin adı "oruç" olur.
Acıya sabredersin adı "metanet" olur.
İnsanlara sabredersin adı "hoşgörü" olur.
Dileğe sabredersin adı "dua" olur.
Duygulara sabredersin adı "gözyaşı" olur.
Özleme sabredersin adı "hasret" olur.
Sevgiye sabredersin adı "AŞK" olur..

Mevlana

Bazen, uzaklaşmak gerekir yakınlaşmak için...
Bazen, hatırlamak gerekir hatırlanmak için...
Bazen, ağlamak gerekir açılmak için...
Bazen, anmak gerekir anılmak için...
Bazen de susmak gerekir duymak için...

Şems-i Tebrizi

Permalink | Leave a comment  »

ARKADASLARIMA...

Her derde deva arkadaşlarım!

Neden hepsi birbirinden bu kadar farklı benim arkadaşlarımın?
neden bazıları hatta marjinal?

Biri arkadaşımsa diğeriyle nasıl anlaşabiliyorum? Neden kimse anlayamıyor?
Galiba onların hepsi içimdeki çok farklı “ben”leri gün ışığına çıkarıyorda ondan.
Biriyle uslu, kibar oluyorum.

Diğeriyle şakalar yapıyorum.

Biriyle oturup ciddi ciddi konuşuyorum.

Diğeriyle saçma sapan şeylere kıkırdıyorum
.

Biriyle oturup çay içiyorum.

Diğeriyle dans ediyorum.

Birinin derdini dinleyip öğüt veriyorum.
Diğerinin bana verdiği öğütleri dinliyorum.

Hepsi bir bulmacanın parçaları sanki, tamamlayınca ortaya bir hazine çıkıyor. Arkadaş hazinesi!

Beni bazen benden daha iyi anlayan, iyi günümde, kötü gönümde beni yalnız bırakmayan arkadaşlarım...

Hepsi farklı günlerde aldığım rengarenk anti-depresanlarım sanki.

Mehmet Öz’den yeni bir şey daha öğrendim. Arkadaşlar sağlık için de faydalıymış.

Şaka değil! F vitamini diyor Mehmet Öz arkadaşlar için.

(F “Friends”den geliyor.) F vitaminin sağlığımıza faydaları say say bitmiyormuş...

Yapılan araştırmalara göre güçlü sosyal iletişim içerisinde olanlarda depresyona girme ve ölümcül krizlerin oluşma riski azalıyormuş.
Düzenli F vitamini kullanmak sizi gerçek yaşınızdan 30 yaş daha genç hâle getirebiliyormuş.
Dostluğun sıcaklığı stresi azaltıyor, gergin olduğunuz
zamanlarda bile kan damarlarınızda pıhtılaşma ve kalp krizi geçirme riskiniz yüzde 50 azalıyormuş.

Yaşasın!!  Bilmeden yıllardır ne çok vitamin depolamışım vücudumda.

Neymiş, arkadaşlara çok önem vermeye,
mümkün olduğunca çok bağlantıda kalmaya,
beraber her şeyin komik bir tarafını bulmaya devam....
Gülerken ağzımızı kocaman açmayı da unutmuyoruz,
uçuşan bütün F vitaminlerini yutuyoruz (!)

İyi ki varsınız,

Permalink | Leave a comment  »

White matter neuroplastic changes in long-term trained players of the game of Baduk.pdf Download this file

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Onları sevdiğinde onlar dönüşüm yaşarlar… Değişmezler, dönüşürler…

Onlar yeni olurlar, onlar varlığın yeni yüksekliklerine erişirler…

Ancak bu onların varlıklarında gerçekleşir ve bu onların kendi doğasına göre olur…

İnsanların doğal olmaları için yardım et… İnsanlara özgür olmaları için yardım et… İnsanlara kendileri olmaları için yardım et… Ve asla hiç
kimseye güç uygulamaya, itip kakmaya ve hükmetmeye çalışma…

Bunlar egonun yöntemleridir…

OSHO - İnsanları Sevmenin Yolu

Permalink | Leave a comment  »

SEVGİ VE SAYGI İLE MUTLU OLALIM

İnsan başta olmak üzere hayvanlar bedensel faaliyetleri ile sürekli yenilenirler. Maddesel yapısı toprak olduğu için yine topraktaki mineralleri içeren besinleri alır, verir. Ölünceye kadar devam eder bu.

Beden; ağız yoluyla aldığı besini farklı yollarla dışa atar.

Ama ya beyinsel ve kalp faaliyetleri ile oluşan düşünce dünyası?

Bu ise konuşmayla yani sözlerle veya yazıyla aktarılır. Bununla birlikte el kol göz bedenle eylemsel olarak dışa vurulur.

Yani; Düşüncenin dışa vurumu ise sözlerle yazılarla, eylemlerle olur.

Bu ise sevgi, saygı veya kin, nefret, öfke, kızgınlık şeklinde yansır.

TV’de insan; beden dili ve sözleri ile yansıtılır. Fotoğraflarda da öyle. Ama ya yazılar!

Orada ise kullanılan sözcükler oluşturulan cümlelerde niyet, amaç, kanaat, bakış, yaklaşım yansır.

Çevremize bakalım: insanlar ya neşeli ya somurtkan ya da öfkelidir.

Peki ama neden?

Sevgiyi mi karıştırıyoruz, saygılı olmayı mı beceremiyoruz?  Tabi bu kişinin inancına, bakışına, kabullerine bağlı olarak değişir.

Ama bir gerçek vardır ki, o da, ortak değerlerin yitirilmesi, parçalanması gerçeğidir.

Hayaller, gerçekler arasında gidip gelen insan, karmaşık düşüncelerini netleştirebildiği ölçüde sakinleşir. Çoğu kez de bir başkasının etkisi, yönlendirmesi ile sakinleşemez.

Kişiliği gelişememiş insanda tutarsızlık, yalpalama, kaçınılmazdır.

Kullanılan istismar edilen insan tipi bu şekilde ortaya çıkar.

Bu nedenle de insanların çoğunluğunun bilinçlenmesi egemen kişi, grup veya güçlerce istenemez. İstenmez çünkü bilinçlenen insan sorgular. Sorgulayıcı insanın güdülmesi, kullanılması yönlendirilmesi de o o oranda zordur.

Bu nedenle de sevgi ve saygı anahtar sözcükleri kullanılır.

Sevgiyi ve saygıyı odaklamak için kavramlar üretilir.

Neye sevinmeli neye saygı duyulmalı.

Sevilen ve saygı duyulana insanın yönelmesi doğası gereğidir

Bu ise ya bilinçli yani akıl bilimle olur ya da mutlak kabul ve inançla.

O nedenledir ki tarih boyunca kitlelerin cahil bırakılması dogmalara tapınması sağlanmak istenmiştir

Sevgi ve Saygı sözcüklerini her insan kullanır. Kullanır ama bu sözcükler ne anlama gelir? Herkes farklı anlar farklı açıklar.

Kimisi Saygıdan önce sevgi gelir, der.

Kimisi Saygı, sevgi ile karşılaştırılamaz...

Kimisi Saygı ve sevgi aynı şey der.

Sevgi bir ilişki değildir.

Sevgi; insanoğlunun bildiği değil bilmediği, ulaşamadığı sevgidir.

Ben değil, Biz diyen, varoluşun sevgisidir.

Sevgi bir varoluş durumudur ve bir başkasıyla hiçbir ilgisi yoktur... İnsan sevmez, insan sevgi olur. Ve tabii insan sevgi olduğu zaman sever de. Ama bu bir sonuçtur, bir yan üründür, kaynak değil. Kaynak, insanın sevgi olmasıdır.

Saygı değişkendir.

Saygı, sonradan kazanılan ve birisine gösterilen, gerçek olabileceği gibi sahte de olabilen bir duygudur. Bu neden le de her an değişebilecek ve güven duyulmayacak bir duygudur.

Saygı, silahı belinde gezenler için de geçerlidir. İnsanları korkutarak, nice düğme ilikletirler ama o silah belden düştüğünde, saygı da biter.

Her insanın bir tahtı vardır. Kiminin tahtı iş yerinde, kiminin ki karanlık dünyada, kiminin ki ise gönüllerde.

En köklü olanı ve saygıya değer olanı gönüllerde olandır. Gönül tahtları kolay sarsılmaz, nankörlüğe uğramaz, zamana yenilmez.

Sevelim sevilelim, saygı duyalım saygı duyulalım. Dünya geçici.

Günün Sözü: Saygı öğrenilir. Sevgi ise öğrenilmez, sevgi olunur.

Permalink | Leave a comment  »

Giovanni Marradi - La Paloma.mp3 Listen on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

Bir gazete haberinde Hrant’ın Fransa’da katıldığı bir konferanstan yaka paça dışarı atıldığını okumuştum.

Hem de Ermeniler tarafından.

Çünkü Hrant konuşmacı olarak katıldığı o konferansta soykırımcıların pek de hoşlanmayacağı şeyler söylemişti. Alışılmadık,

Ermenilerin işine yaramayacak şeyler…

Bu fikirlerinden dolayı Hrant Dink’in bir ara Ermenistan’a girişi de yasaklanmıştı.

Soykırımın Ermenilerden çok, başka devletlere yaradığını savunan bir Ermeni Ermenistan için elbette ki tehlike sayılırdı.

Anadolu’daki Ermenistan ile Kürdistan sınırlarını hemen hemen aynı çizenler için daha büyük bir tehlike sayılırdı.

Yüz yıllardır verdikleri emek boşa mı gidecekti?

Bu tehlike var olduğu müddetçe tehlikeydi . O zaman…Bence Hrant’ın hikâyesi buydu.

Aslında birçok Ermeni de Hrant gibi düşünüyordu.

Sadece Hrant onların en cesuru olduğu için en erken öleni olmuştu.

Hrant Dink ölmeden önce son röportajlarından birini Aydoğan Vatandaş’a yapmıştı.

Hırant Dink Aydoğan Vatandaş'la yaptığı röportajda:

"Osmanlı dönemindeki Ermeni Tehciri olaylarının, ittihatçı Sabataist yöneticilerce hazırlandığını ve bugün de Siyonist Yahudi Lobilerince Türkiye'ye karşı kışkırtıldığını" belgeleriyle yazacağını açıklamıştı.

Aydoğan Vatandaş bu röportajın tamamını  "Asala Operasyonları aslında ne oldu" adlı kitabında yayınladı.

Bu röportajda Hrant’ın ağzından önemli bir bilgi daha verilmişti.

“Ermenilere uygulanan tehcirin arkasında Saray döner sermayesine hâkim olmaya çalışanların olduğunu söylemiş ve Ermeniler ile Yahudiler arasındaki ekonomik çekişmeye dikkat çekmişti”.

Hrant’ın savunduğu fikirlerden birisi de şuydu;

Ermeni nüfusu öyle sanıldığı gibi dünyanın dört bir yanına yayılacak kadar çok değildi.

Bununla şunu demek istiyordu;

Ermeniler, soy kırım iddialarına ilişkin uluslar arası etkili kampanyalar yürütebilecek,

Çeşitli ülkelerin meclislerinde kararlar, yasalar çıkarttırabilecek güce kesinlikle sahip değillerdi.

Görüyorsunuz işte; Hrant sıradan bir Ermeni değildi.

Birçok Ermeniden daha fazla şey bildiği için ve Ermeni meselesinde egemen güçleri de suçladığı için susturulmuştu.

Aslına bakarsanız birçok Ermeni aydının görüşleri de bu yöndeydi.

Ermeni şair Gabudikyan 2006 yılında Milliyet gazetesine vermiş olduğu röportajda Hrant’ın söylediklerine yakın şeyler söylemişti.

"Talat Paşa, Yahudi’ydi.

Türklerle Ermenilerin arasını bozdular.

Türkler soykırım yapmazlardı.

Ama Jöntürklerin hepsi Yahudi idi."

Ermeni cemaatinin Newyork’daki lideri Vahan Cardashian da Ermenilere yapılan kırımdan Türkleri değil, Yahudileri (Dönmeleri) sorumlu tutmuştu.

Yani;

Birçok Ermeni, bir çok şeyin farkındaydı.

Anadolu’da kendilerine Ermenistan olarak belirtilen haritanın aslında Yahudilerin Tevratsal toprağı olduğunu biliyorlardı.

Son söz;

Onlar gerçekleri, Mossad da gerçekleri bilenleri tanıyordu.

Permalink | Leave a comment  »

Su anda tamamen mutlu musunuz? Durustce soyleyin! Hakkiniz oldugunu dusundugunuz basarilari elde ettiniz mi? Eger yanitiniz olumsuzsa, buyuk ihtimalle yapbozun en onemli parcasini gozden kaciriyorsunuz.

SUKRETMEK.

Derin ve etkileyici bir sukretme duygusu varliginizin OLMAZSA OLMAZ bir parcasi olmak zorundadir...Tabii eger surekli mutluluk ve basari istiyorsaniz.

Cicero'ya su soyleminde tamamen katiliyorum: "Sukretmek sadece tum erdemlerin en buyugu olmakla kalmaz,  ayni zamanda diger tum erdemlerin de ebeveynidir."

Gercek su ki, kosulsuz sukretme olmadan gercek mutluluk olmaz. Ve temelinizde mutluluk olmadan da basariyi elde edemezsiniz.

Diger taraftan, sukrederek yasayan bir insan mutlu ve basarili olma konusunda husrana ugrayamaz.

"Neden boyle?" sorusuna kisa bir yanit olarak hayatimiza hukmeden Evrensel Kanunlari bir dusunun. Bu kanunlar "zihninizi neye odaklarsaniz, onu alirsiniz" der. Negatife odaklanin, daha fazla negatif deneyimleyeceksiniz. Pozitife odaklanin, daha fazla pozitif deneyimleyeceksiniz.

Sukretmenin gucu dikkatinizi hayatinizin pozitif taraflarina cevirmesidir. Zihniniz derin ve yogun bir sukretme hissi ile kapliyken korkunun herhangi bir formuna yer yoktur. Iyiye ve hayatinizdaki pozitif
yonlere odaklanarak, bu pozitif yonlerin daha fazlasini deneyimleyeceksiniz.

Bundan daha da etkili bir yontem de su andaki ve gecmisteki zorluklarinizi ve basarisizliklarinizi bir gozden gecirmek ve bunlarin icinde bir pozitif sey bulmaktir. Bunu bulun ve bunun icin tesekkur edin.
Ve goreceksiniz ki o deneyimde buyumede ve ogrenmede,  buyuk bir adim atmissiniz. Ileride ayni zorluklarla karsilastiginizda da cok daha kolay atlatacaksiniz.

Basarsizliklarinizda olumlu bir sey bulamiyor musunuz?
Yeterince fazla ugrasmiyorsunuz. Konficyus'un su deyisine bir bakin: "Ayakkabilarim olmadigi icin sIkayet ediyordum, ta ki ayaklari olmayan bir adam gorene kadar."

Her zaman olumlu bir yan vardir, HER ZAMAN. Onu bulun ve derinden ve kosulsuzca sukredin. Ilerideki basarilariniz ve mutlulugunuz buna dayali olacak.

Sukran duygunuzu ifade etmede kendinizi kisilerle sinirlamayin. Bu bir insan olmak zorunda degil. Sukranlarinizi sadece var oldugu icin bir objeye icin de ifade edebilirsiniz. (orn: bir arabam oldugu icin sukrediyorum; basimi sokacak bir evim oldugu icin sukrediyorum) Veya bir deneyim, bir duygu, bir ses, bir renk, bir manzara icin de sukredebilirsiniz. Bir grup insana tesekkur edebilirsiniz... dogaya, Tanri'ya tesekkur edebilirsiniz...

Oyleyse sukretmenin en etkili yolu nedir?
"TESEKKUR EDERIM" demek! Bu ifadeyi istediginiz kadar detaylandirabilirsinz ama ictenlikle, sevgiyle ve sukran duyarak soylenmis basit bir "tesekkur ederim"de bir baska guzellik vardir...

Simdi deneyin. Hayatta en cok sevdiginiz kisiyi dusunun. Belki bu esiniz, partneriniz, aileniz veya bir arkadas. Herhangi birisini dusunemiyorsaniz, o zaman cok seveceginiz birisini hayalinizde yaratin.
Bu imaja tam bir kabul ve sevgiyle odaklanin ve ona tesekkur edin.

"Sadece sen oldugu icin tesekkur ederim"
"Hayatima getirdigin guzellikler icin tesekkur ederim".

Onlara her ne sebeple tesekkur ediyorsaniz olun, bunu ictenlikle ve sevgiyle ifade edin. Tam anlamiyla duydugunuz sukrani ifade ederken ayni anda kendinizi kotu hissetmeniz MUMKUN DEGILDIR.

Tekrar deneyin. Bu yaziyi okuyorsaniz gorebilme gucunuz icin sukredin. Eger bu yazi size okunuyorsa, duyabildiginiz icin tesekkur edin.

Biraz alistirma gerekebilir ama bunu duzenli yaptiginizda hayatinizin kalitesinde dramatik iyilesmeler olacak.

Ve ne zaman hayatinizin yolunda gitmedigini farekederseniz, durun ve su anda ve burada sahip olduklariniza sukredin. Ilerlemek icin dogru yolu bulacaksiniz.

Bu arada, bitirmeden neden su soyleyecegim egzersizi bir sureligine denemiyorsunuz. Bakin nasil hissedeceksiniz. Insanlari gelip gecerken izleyebileceginiz bir yere oturun. Mesela bir kafede veya trende. Gordugunuz her insan icin icinizden bir "tesekkur ederim" deyin. Hic bir neden olmaksizin. Sadece diyebildiginiz icin deyin. Bunu sessiz bir sevgi ve sukran duygusu akisi seklinde yapin.

Sessiz yapacaginiz icin aptal gibi de gorunmeyeceksiniz. Sadece deneyin. Soz veriyorum kendinizi iyi hissedeceksiniz.

Okudugunuz icin TESEKKURLER!

Permalink | Leave a comment  »

MAYMUN TUZAĞI

Amerika'nın son alışveriş trendi: Alışveriş yapmamak!

Hatta eldeki mallardan da kurtulup, hayatı sadeleştirmek! Kriz sonrası, çalışanlar, gelirlerinin daha büyük bir bölümünü harcamayıp biriktirmeye başlayınca, ABD'li üreticilerin etekleri tutuşmuş! Şu ara yapılan çoğu  tüketici araştırmaları "Bu adamlar ne satın alırlarsa mutlu olurlar?" la ilgili.

Ortaya çıkmış ki bir servis almak, mal almaktan daha faydalı insan doğasına.Yani bir ayakkabı yerine kutu oyunu, pahalı bir çanta yerine spor salonu üyeliği, araba yerine seyahat, ruj yerine sinema bileti, insanları daha mutlu ediyor. !!! Bir tecrübe satın almak, kişiye daha yoğun ve uzun süreli bir tatmin sağlıyor. Üstelik 'Mal edinmenin mutluluk getirmediğini öğrenen 'dünyanın en çok satın alan halkı', kocaman otomobillerini, dört oda bir
salon evlerini, 48 parçalık yemek takımlarını, doğrayan parçalayan karıştıran onlarca mutfak aletlerini satıp, ayrı bir oda haline gelmiş
gardıroplar dolusu giysilerini fakirlere bağışlayıp hayatlarını sadeleştiriyor.

Bazı aileler 40 metrekare bir evde, dört tabak, dört bardakla ve işe bisikletle gidip gelerek yaşamanın onları hiç olmadıkları kadar mesut ettiğini iddia ediyor. Bu esnada biriktirdikleri parayı yoga derslerine ve tatillere harcıyorlar.

YÜZ EŞYAYLA YAŞAMAYA DAVET !!!

Bir internet sitesi, tüketicileri sadece ve sadece 100 adet kişisel eşyayla yaşamaya davet ediyor! Yani kıyafet, kozmetik, ayakkabı, kitap, kalem, her şey toplam 100 parça edecek. Sitenin çağrısı büyük ilgi görüyor ve internet kullanıcılarından hatırı sayılır sayıda bir grup, kişisel eşyalarını hayır derneklerine bağışlayıp hayatlarındaki kalabalıktan kurtuluyor.

Hikâye psikologlara göre şu: İnsanlar, iyi ya da berbat, yaşamlarındaki tüm değişikliklere çabucak alışıyor ve doğalarında var olan sabit mutluluk
seviyesine bir an önce ulaşmaya çalışıyorlar.

Ebeveynlerinden birini kaybeden bir insanın bir süre sonra eski mutluluk  ve neşesine kavuşması da bu yüzden, yalı alanın birkaç yıl sonra yalıda oturmayı kanıksayıp eskisi kadar 'mutsuz' olması da! Yani para mutluluk getirmiyor denemez ama parayla satın alınan mallar mutluluk getirmiyor! Şan dersleri, seyahatler, piknikler, tiyatro oyunları filansa başka!

Farklı tecrübeler hayatı zenginleştirip memnuniyeti yükseltiyor! Los Angeles'li  filmci Roko Belic dünyayı dolaşıp *Happy *(*Mutlu*) isimli bir belgesel
üzerinde çalışıyor.

New York Times gazetesinin haberine göre San Fransisco'nun kalburüstü semtlerinden birindeki evini bırakıp, hayatını tamamen değiştirip, Malibu
 plajında bir karavana taşınmış! Haftada üç dört gün sörf yapabildiği için şu anda ufacık karavanda çok daha mutlu bir hayat yaşadığını anlatmış.

AVUCUNUZU AÇMAYI DENEDİNİZ Mİ?

Asya'da maymun yakalamak için kullanılan bir çeşit tuzak vardır:  
Bir Hindistan cevizi oyulur ve iple bir ağaca veya yerdeki bir kazığa bağlanır. Hindistan cevizinin altına ince bir yarık açılır ve oradan içine  tatlı bir yiyecek konur. Bu yarık sadece maymunun elini açıkken sokacağı  büyüklüktedir. Yumruk yaptığında elini dışarı çıkaramaz. Maymun tatlının kokusunu alır, yiyeceği yakalamak için elini içeri sokar, ama yiyecek  elindeyken elini dışarı çıkarması olanaksızdır. Sıkıca yumruk yapılmış el, bu yarıktan dışarı çıkmaz. Avcılar geldiğinde maymun çılgına döner, ama kaçamaz. Aslında bu maymunu tutsak eden hiçbir şey yoktur.Onu sadece, kendi bağımlılığının gücü tutsak etmiştir. Yapması gereken tek şey, elini  açıp yiyeceği bırakmaktır. Ama zihninde açgözlülüğü o kadar güçlüdür ki bu tuzaktan kurtulan maymun çok nadir görülür.

Bizleri de tuzağa düşüren ve orada kalmamıza neden olan şey, arzularımız ve zihnimizde onlara bağımlı oluşumuzdur. Tüm yapmamız gereken; elimizi
açıp benliğimizi, bağımlı olduğumuz şeyleri serbest bırakmak ve dolayısıyla özgür olmaktır! Bu örnekle benzeştirirsek; ben, sahip olduğumuzu düşündüğümüz her şeyin bizim için birer tuzak olduğunu fark etmediğimizi düşünüyorum:

— Çoğunlukla konuşmaktan fazla bir özelliğini kullanmadığımız son model  cep telefonlarına sahip olmak,
— Ortalama 50 m2´sini kullandığımız ama kullandığımız alandan 10–20 kat  büyük evlere sahip olmak,

— Belki bir kez giydikten sonra çok uzun sure dolabımızın bir köşesinde unuttuğumuz günün modasına uygun giysilere sahip olmak,

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Kur’an’da evladıyla diyalogu anlatılan bütün peygamberler “Ya buneyye” ifadesiyle söze başlıyor. “Oğulcuğum, yavrucuğum, canım oğlum!” anlamlarına gelen “Ya buneyye!” ifadesi, Anadolu’da adeta unutulmuş.

Anadolu’da yaygın olan, babaların evlatlarına soğuk davranmasının sebebini merak ederdim hep. Hem kutsal kitabımızdaki uslup, hem Peygamber Efendimizin (as) çocuklarla kurduğu “Sevgi ve ilgi” merkezli dil kaybolmuş, yerine çocuklarına hiç yüze vermeyen, onlara sevgilerini göstermeyen bir dil hakim olmuştu.

En klasik savunma “Biz de babamızdan böyle gördük!” savunmasıydı. Evet, doğru söylüyorlar. Onlar da babalarından öyle gördüler. Ama niçin?
Bu tavrı, Osmanlı döneminden kalma bir alışkanlık, bir gelenek olarak devam eden bir davranış biçimi olduğunu sananlar da var.
Kendi babasının yanında, evladını sevmeyi ayıp sayma geleneğimizden bahsediyorum.
Kendi oğluna, “Oğlum!” demeyen babaların tavrından bahsediyorum.
Hanımlarını, birkaç metre geriden yürütmeyi, yaşam biçimi haline getirme geleneğimizden bahsediyorum. 
Babaların evlatlarına mesafeli davranma sebebini öğrenince, “Bu nasıl bir zarafet!” dedim içimden. Sonra “Böylesi bir zarafet, cehalet yüzünden, nasıl da psikolojik şiddete dönüşen yaralar açmış!” diye düşündüm.
Olayın sebeplerini daha iyi anlatabilmek için, önce yüz yıllık tarihimizi hatırlatmam gerekiyor.

Savaşlar dönemi!
1911 yılında başlayan Balkan savaşlarıyla beraber, Anadolu insanı hep savaşlara koşmak zorunda kaldı. On yıl civarında süren bu savaşlar yüzünden Anadolu köylerinde neredeyse erkek kalmadı. Birinci Dünya Savaşı, Çanakkale Savaşı, Kurtuluş Savaşı gibi yüz binlerce erkeğin, gidip bir daha dönemediği bu süreç bitince, Anadolu’da dul kadınlar ve yetim çocuklar kaldı. 10-11 yaşındaki erkeklerin, 17-18 yaşındaki kızlarla evlendirilmek zorunda kaldığı dönemlerden bahsediyorum.
Herhangi bir sebepten dolayı savaşa gidemeyen veya savaş sonrası savaş gazisi olarak köyüne dönebilen az sayıda erkek dışında, köy – kasaba halkının çok büyük bir kısmı, dul kadın veya yetim çocuklardan oluşuyordu.

Böylesi bir zarafet!
İşte böylesi bir ortamda yaşayan babalar, evlatları yanlarına gelince, diğer yetim çocukların içi acımasın diye, kendi evlatlarını yanlarında uzaklaştırırmış. Baba hasretiyle yanan yetim çocuklar, babalarını hatırlayıp üzülmesinler diye, başkalarının yanında kendi evlatlarını sevmeye utanırmış babalar. Böylesi ince, böylesi zarif bir düşünceyle, babalar evlatlarına mesafe koymuş.
Hanımlarıyla sokakta gezmek zorunda kaldıklarında, “kocasını kaybetmiş dul kadınlar bizi yan yana – elele görürseler yaraları deşilir” düşüncesiyle, yan yana yürümemeye çalışırmışlar. Anadolu’da erkeklerin hanımlarını birkaç adım geriden yürütme gelenekleri, böylesine bir zarif düşünceyle oluşmuş.
Cehaletin, nasıl korkunç bir bataklık olduğunu, yeninde görmemi sağladı bu olay. Başka yetim çocukların içi acımasın diye ortaya konan tavır, cehalet yüzünden, öz evladını, yetim psikolojisi ile ilgisiz ve sevgisiz büyütme tavrına dönüştürülmüş.

Dul kadınların, savaştan dönmeyen kocalarını hatırlayıp yaraları acımasın diye gösterilen nezaket, kendi hanımını dışlayan bir tavra dönüşmüş cehalet yüzünden.
Ah Cehalet! Sen nasıl bir belasın ki, böylesi bir zarafeti şiddete dönüştürüyorsun.

Sait ÇAMLICA

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »