Mühendis-i Geyik

altmış ve bir

2019-06-15T20:00:00.000+03:00

"Gitme," dedi.

Hüzünlü şarkıları arkama takıp gidecektim halbuki. Islak bir flama sallayacaktım en önde. Yolum uzundu. Ayakkabılarımın altına kıtalar serpiştirirdim hem, mısraların üzerinde kayarak ilerlerdim. Yıllarca içimde onunla marine edeyim derken bayatladığını fark edemediğim sevdanın kellesini almanın zamanı gelmişti zira. Gidecektim. Ve arkamı dönüp uzaklaşmaya başlayalı çok olmamıştı. Ama o "gitme," demişti artık bir kere. Belki iki kere. Ya da on. Ne de çok söyledi öyle. Sanki Gitme!ye o kadar açtı ki bu an için binlerce saat kollamıştı akşamları. Ve o cehennem işte bu cehennemdi sonunda. Ağzından çıkan tek bir kelime defalarca yankılandı yapraktan yaprağa. Çünkü ben gitmek için mangal kokusuna bulanmış parkı seçmiştim. O da "gitme," demek için ağaçların ağırlıklarınca üzerimize çökmesini sabırla beklemişti. Hayır, asıl o yüzden gitmeliydim ya zaten. Biri "gitme," diyorsa, ki demişti işte, üç kere mi, yirmi üç kere mi, kaç kereyse, demişti hani, demişse biri eğer "gitme," diğeri de tam tersine, sakınmalıydı kalmaktan. Gitme! kimsenin bilmediği bir yalandı. Gitme! tuzaktı, ikimize de yaramazdı. Gitme!nin kendi planları vardı, gebe bırakacaktı bizi, onu da, beni de, sinsice, yemin ediyorum, bilmiyor muydum sanki. Küçük gitme!ciklerin arasında boğularak mı yaşamalıydık bu kısa hayatı yani? Oysa bir insan kaç kere kalabilirdi ömrü boyunca?

O "gitme," dedi. Ben kısa bir duraksamayla hayatımızdan yedi saniye kadar çaldım. Sonra konuşamadan cevaplamaya yeltendim.

Ben demedim, o dedi, "gitme," dedi.

Oysa zamanım yoktu.

Sonra tekrar.

Gitme!

altmış

2018-08-04T22:38:00.003+03:00

“Hacı,” dedi Umut, “ben taşıyorum bu beyni de niye sadece %2’sini kullanıp hamallık yapıyorum, enayi miyim oğlum, madem taşıyorum, taşıdığıma değsin, şöyle bi %20 falan kullanayım,” dedi. Dedim, yapma, bak bizim de bi bildiğimiz var ki sadece %2’sini kullanıyoruz, yoksa bi akıllı sen misin lan? “Ne biliyon oğlum,” diye sordu, “bildiğin bir şey varsa söyle de beraber bilelim,” dedi. Dedim, yok, o bildiğim şey geri kalan %98’in içinde kaldığı için anlatamam ki sana, aslında ben de pek bilmiyorum. “Yobazsın lan işte,” dedi, “hiç sorgulama yok, ben niye sadece beynimin %2’sini kullanıyorum diye merak etme yok, malsın,” dedi, “ben,” dedi, “beynimin %20’sini kullanıcam, bulucam o gizli bilgiyi,” dedi. Dedim, kullandırtmazlar oğlum yapma. “Çaktırmadan kullanıcam, merak etme,” dedi. Dedim, bir daha düşün. "Olmaz, vericem tam güç," dedi. Dedim, yapma. "Yapıcam," dedi. Dedim, etme. "Edicem," dedi.

İlk iki gün süper zeka olarak dolaştı bu; Einstein gibi dil çıkarıyor arada, “bi fotomu çekin la böyle,” diyor, yakaladığı her probleme çözüm getiriyor, bize yukarıdan atılan bakışlar falan… Sonra üçüncü gün oldu, dört oldu, beş, altı, yedi oldu derken beyni birden boşalıverdi bunun. Fazla yüklenmeden eridi lan! Kafanın içi baya ısınmış, bildiğin buhar çıktı kulaklardan, ne de leş bir koku ama. O eriyen beyin kokusu var ya, vallaha çok leş. Nasıl yüklendiyse artık… Bence %20 dedi ama kesin %70-80 filan kullandı hıyar. Yoksa %20’de bu kadar hararet yapmaz içerisi bence. Hatta evet, bi %90 kesin kullandı bu. Ama işte o sırada o kadar çok gizli bilgiyi gördü, hayatın anlamını, neden var olduğumuzu filan o kadar çok öğrenmememiz gereken şeyleri öğrendi ki ileride konuşup da açığa çıkartamasın diye Allah bunun beynini eritiverdi işte. Derin Allah hacı bu. Şaka yok. Kullandırtmazlar dedim ama ben ona, dinlemedi. Şimdi karşıma geçmiş melül melül bakıyor buraya. Hayır, soramıyorum da bir şey, cevap veremiyor. Yapma dedim ama ben. Biraz önce sağ kulağından beyninin sol lobu akmaya başladı mesela, öyle erimiş de karışmış içeride. Canlı canlı izliyorum bu vahşeti, yapacak bir şey yok. Sağ lob da sol kulaktan çıktı. Beyninin zarını da burnundan çekip çıkardı sümük sanıp. Yedi bir de. Allah belanı versin senin be oğlum! Ne aktı be, ak ak bitmedi, kaç kilo beyin taşıyorsa artık. Leş ya! Bacaklarında delikler olsa paçalardan da akacak utanmadan, öyle erimiş ha! Donuna kim bilir neler aktı. Etme dedim ama ben.

elli ve dokuz

2018-07-20T20:30:00.000+03:00

Benzeştirilemeyen sevgili;

Günler geçerken yağmurlar yağıyor, kar taneleri fütursuzca yerlere düşüyor, ortalık buz, adeta donuyorsun, ortalık sel, ağaçlarda çiçekler, bakıyorsun fotosenteze hız gelmiş, sıcak, boğucu ve de, kumsalda güneşlenen teyzelerin hemen ötesinde amcalar denizin içinde deve güreşi yapıyor ve nemli hava partikülleri durdurulamayan kötü karakterler gibi tenimi yakmaktan zevk alıyorlardı. Zaman, bi'milyoncu dükkanından alınmış ucuz bir elek gibi bizi süzgecinden geçiriyordu ve ben bu süre zarfında başka hiçbir sevgiliyi sana benzetemiyordum. Mesela Hüseyin’in sevgilisi kahverengi gözleriyle senden ayrılıyordu, ayrıca sana hiç yakıştıramayacağım şekilde bol tükürüklü öpüyordu, vıcık vıcık. Selim’in hatun senin gibi cinayet kitapları okumayı sevmiyordu, Canan Tan'ın sümüklü kitaplarıydı onun favorileri. Arif’in manitası ise kocaman bir kezbandı ve boyu senden yaklaşık on beş santim kısaydı. Zaten bunlardan başka sevgili de tanımadım senden sonra. Hatta Hüseyin’i, Selim’i ve Arif’i de hiç tanımadım; onların da beni tanımasını pek istemezdim işin doğrusu.

Bu üç kadın ne zaman beni kollarına sarsa üşüdüğümü fark ediyordum. Her sarılışta daha da düşüyordu ruhumdaki termometrenin seviyesi. Yolları kar, beni sensizlik tutuyordu, anlıyor musun?

Sonra bir gün Naim’i düşündüm. O ne şanslı pezevenkti o! Kuzey kutbuna da gitse ısınırdı o! Çünkü onun yanında bir adet sen vardın, hep vardın! Ben ise uzaktaydım. Aklıma düşünce aradım piçi. “Alo,” dedi Naim, telefonu açar açmaz. Dedim, alo. “Naptın abi,” diye sordu. Dedim, napıyım. “Valla onu bilmem de burada havalar çok soğuk,” dedi. Dedim, biz burada yanıyoruz. “Gavur amı gibi mi hehe,” dedi, pis. Dedim, he öyle, Banu nerede? “Duş alıyor,” dedi. Dedim, anlat biraz.

Sen duştan çıkana kadar Naim seni anlattı bana.

"Son zamanlarda iki kilo aldı," dedi, "çok da yakıştı," dedi, "saçlarını İbrahim Tatlıses siyahına boyattı, yeşil gözlerine de çok gitti," dedi.

Hemen kafamdaki o zaten güzel olan imajını güncelleyiverdim.

"Az önce seviştik zaten," dedi, "kırmızı saten elbisesinin altına siyah jartiyer giymişti, topuklu ayakkabıları da omzumdaydı," dedi.

Kafamdaki sana Naim’in anlattığı elbiseleri giydirdim.

"Saçlarını Japon kızları gibi iki yanda top top olacak şekilde toplamıştı, boğum yerlerine de kırmızı kurdele bağlamıştı," dedi, "beni resmen çıldırttı adamım," dedi.

Nasıl da iştahlı iştahlı anlatıyordu namussuz. Nasıl da nazire yaparcasına sıkıyordu. "Ben kocaman bir orrospu çocuğuyum," dercesine sallıyordu şerefsiz! Ben var ya ben, senin yedisinden yetmişine tüm ceddini sikeyim Naim, diye geçiriverdim içimden.

"Ne zaman tamamlayacaksın, tamamla da gönder artık şu işi," dedi en son, beni tatlı küfürlerimden uyandırarak. Dedim, yakında elinde olur.

Naim, zengin bir müşteri, sahtekar bir insandı. Senin bu son seksi halini de resmettikten sonra dosyadaki diğer resimlerinin yanına koyup Naim’e postaladım. Naim de bunları sana hediye olarak verecek, “ben çizdim bunları sevgilim,” diyecekti. Sen de yiyecektin. Ben paramı alacaktım. Naim günün kahramanı olacaktı. Sen mutluluktan uçarak Naim’le bir kere daha sevişecektin. Ben yine üşüyecek, Naim yine ısınacaktı.

İşte böyle sevgilim. Senden ve bu son seksi resim işinden sonra Naim bir daha seni anlatmadı hiç. Şimdi elimde Naim’in bana seni çizebilmem, genel hatlarını tanıyabilmem için yolladığı üç adet bikinili fotoğrafından başka hiçbir şey yok. Onları da zaten Hüseyin, Selim ve Arif’e yolluyorum yarın. İsimsiz bir dosttan güzel bir geri paylaşım jesti olacak bence.

elli ve sekiz

2018-07-17T22:13:00.000+03:00

Kapında sabahladığım geceyi hiç unutamıyorum sevgilim. Dışarıda Katrina tüm seksiliğiyle eserken, uçuşan eteklerin görünür kıldığı bacakları izlemek yerine kafamı kapına dayamış hüngür hüngür ağlıyordum. Soğuktu. Çok soğuk bir Aralık gecesiydi. Üzerimde sadece ince bir tişört vardı indirimden aldığım. Waikiki’de 9.99 liraya satıyorlardı, ben 10 lira vermiştim. Altımda ise kot pantolonum ve çıplak ayaklarıma geçirdiğim parmak arası terliklerim sarıyordu uzuvlarımı. Çok soğuktu ama senin hayalin beynimden yayılan bir ateş dalgası gibi sarmalıyordu bedenimi ve kızlar sokakta mini elbiseleriyle yürümeye devam ediyorlardı. Bilirsin, bizim mahalle böyle bir yerdir işte, mahalleliler de en başından beri hep böyle çılgındı zaten. Ama diyorum ya, sonuç olarak soğuktu. Fırtına pencereleri sarsıyor, bulutlar ara ara gözyaşı döküyor, ben kapında ağlıyor, sen de yatağında uyuyordun. Çaresizdim. Tüm olanları sana bir türlü anlatamıyordum da… Halbuki açıklayabilirdim.

O yan dairedeki yellozun Özge ile beni sinemada el ele görmüş olması kesinlikle zamansız bir talihsizlikti. İzlediğimiz romantik komedi tadındaki filmden sıkılarak el kızartmaca oynadığımızı nereden bilebilirdi ki? Sonra sinemadan çıkıp Özge’nin evine gidişimiz de aynı sebepten vuku bulmuştu zaten. Film çok sıkıcıydı sevgilim. Özge’ye “madem film bu kadar sıkıcı, niye senin evine gitmiyoruz o zaman,” şeklindeki teklifi keşke yapmamış olsaydım. Bu kadar yanlış anlayacağını bilseydim Özge’yi evine bırakır, oradan da sana gelirdim. Ama film gerçekten çok sıkıcıydı ve Özge’nin evinde de kaloriferler yanmıyordu. Donarak ölmemek için yatağın içine girmemizi keşke bu kadar büyütmeseydin. Diyorsun ya “o zaman niye çıplaktınız?” Sen hiç mi fizik, hiç mi biyoloji dersine girmedin sevgilim? Birbirine sürten iki yünlü kazağın elektrik çıkaracağını, sıcaklık çıkması için ise iki çıplak tene ihtiyaç duyulduğunu nasıl bilmezsin! Ne yapsaydık yani, elektrik çarpmasından ölse miydik? Bensiz bir hayatın senden neler eksiltebileceğini hiç mi düşünmüyorsun? Film çok sıkıcıydı diyorum, anlamıyor musun?

Saat sabaha karşı altı olduğunda; yani gökyüzündeki bulutlar güneşi maskeleyerek havanın aydınlanmasına izin vermediği o sabah, üzerimdeki ince tişörtümle kapında ağlayarak beklemekten de beklerken ağlamaktan da vazgeçtim. Belli ki açmayacaktın. Ben de oturma odasına geçip Bizim Mahalle’nin o an televizyonda dönmekte olan elli sekizinci bölümünü izlemeye karar verdim. Seksi aktris Banu Özyüksel gerçekten de bundan önceki elli yedi bölümde olduğu gibi hala mini eteğiyle sokakta yürümeye devam ediyordu ve inanır mısın, dışarıda hava inadına soğuktu. Neyse ki Bizim Mahalle o kadar da sıkıcı değildi.

elli ve yedi

2016-05-05T12:30:00.000+03:00

"Sen okunduğunda daha komiksin," dedi. Dedim, doğrudur. "Daha çok gülmeyi beklerdim yani bugün, sen konuştukça gül gül ölürüm sandım," dedi. Dedim, niye, ben şaklaban mıyım, öyle bir hizmet vaadi mi verdim? "Hayır, tabii ki ama, ne biliyim, çok sessizsin işte, yazdıklarınla hiç uyuşmuyorsun," dedi. Dedim, sen çektiğin fotoğraflarla uyuşuyor musun peki, ben sana diyor muyum bugün buraya üstten çekilmiş dekolteli meme olarak gelmeni beklerdim diye, mesela hiç diyor muyum şurada karşımda bir çift parlayan bacak olarak oturacağını sanmıştım, hiç sorduğumu duydun mu niye sana her dokunduğumda poponu sallayan bir videoya dönüşmüyorsun diye? Kusura bakma ama sen de Instagram hesabındaki haline hiç benzemiyorsun. Senin bir suratın varmış meğerse ilk defa bugün gördüm. Kamera arkasında bambaşkaymışsın, hiç kusura bakma! Resmen, o karelerdeki vahşi meleğin hiç bir Instagram takipçisinin bilmediği öteki yüzüyle tanıştırdın bugün beni, hiç diyor muyum! "Ay, komik değilsin ama çok şapşalsın sen, sevdim," dedi gülerek, "peki, akşama kamera önündeki Selin'i tanıştırayım sana o zaman," diye de bitirdi. Oysa ben hızımı alamamıştım. Dedim, sen beni ne sandın? Bedeninle sanatımı satın alabileceğini mi zannettin? Bu sefer daha çok gülmeye başladı. O güldükçe memeleri bana mısın, ona mısın demeden hopluyordu. Hopladıkça taşıyorlardı. Oha, dedim memelerine bakarken, işte Selintr87 tam karşımda. İstiklal caddesinde yürüyen ünlü görmüş gibi heyecanlandım. Sonra dedim, satarım tabii, kökü bende değil mi, yine çıkar. Elinden tuttum, evine doğru koşa koşa koşturduk. Selintr87 ile tanışacak olmanın heyecanıyla yanıp tutuşuyordum.

elli ve altı

2016-05-02T00:56:00.000+03:00

Tam çaydanlıktaki kaynar suyu içeceğim sırada kapı çaldı. Hayrola acaba, diyerek çaydanlığı tezgaha bırakıp kapıya gittim. Gelen kim olsa beğenirsiniz: Ayten'in benden sonraki sevgilisi Faik. Hemen içeri buyur ettikten sonra halini hatrını sordum. Kötüymüş çünkü Ayten bunu terk etmiş. Dedim, olur öyle. "Olmaz," dedi ve asabi bir şekilde odanın içinde volta atmaya başladı. Dedim, sakin ol. "Neye sakin olayım, neye?" diye bağırdı. "Bak kanka," dedim, "ben de tam intihar etmek üzereydim, gel beraber edelim istersen," dedim. "Harbi mi lan," dedi. Dedim, ayıpsın, şurda yirmi senelik kankayız, ne yalanımı gördün? "Tamam lan, edelim de Ayten de kahrından gebersin," dedi. "Geberir, geberir," dedim, "sen hiç merak etme." Verdim buna çaydanlığı, "dik lan," dedim. Başladı içmeye. O sırada yine kapı çaldı. Faik'i o halde bırakıp gidip açtım. Kim gelse beğenirsiniz: Ayten'in benden önceki sevgilisi Naim. "Naptın müdür," dedim. "Hiç sorma," dedi. Dedim, geç içeri geç, Faik de burda zaten. Girerken anlatmaya başladı, meğer Ayten bunu da terk etmiş. "E onu biliyoz zaten olum," dedim, "sonrasında da beni terk etti ya, hatırlasana." "Hadi ya," dedi, "Faik'i de mi terk etmiş yoksa," diye sordu. "Ne sandın, içerde şimdi, intihar ediyodu en son, herhalde ölmüştür artık," dedim. İçeriye baktık, hakkaten ölmüştü. "Sen de ölcen mi," dedim Naim'e. "Alırım bi acısız," dedi. Bir tencere su da ona kaynattım. Şerefsizler buldular tabii enayinin suyunu doğal gazını, bedavaya ölüyorlar. Hemen Ayten'i aradım, "gel, topla şu pisliğini," dedim, "intihar edicem, evde su kalmadı," dedim, "su da getir," dedim, "susadım amınakoyim," dedim. Önce kısa bir sessizlik oldu, sonra Ayten ne dese beğenirsiniz: "Ne intiharı be, Faik şu an benim yanımda, gerizekalı!" OHA! Üç saniyelik donuşun ardından ahize elimden kayarak yere düştü ve hemen koşarak odaya girdim. Yerde yatan adamlara baktım. Hakikaten ilk ölen kişi Ayten'in benden sonraki sevgilisi Faik değil, Ayfer'in benden önceki sevgilisi Faruk'tu. Diğerine baktım o da Ayten'in benden önceki sevgilisi Naim değil, Ayla'nın benimle beraber idare ettiği Saim'di. Alnımdan soğuk terler akarken gözüm aynaya ilişti. İlişmez olaydı, vah kesişmez olaydı. Zira ben de ben değil, Ayten'in benden sonraki sevgilisi Faik'tim. Ne oluyor lan böyle dememe kalmadı, yan tarafımda bir hareketlenme hissettim. Kafamı çevirdim, işte Ayten de orada, hemen dibimde, kollarını omuzlarıma dolamıştı. O, "neyin var sevgilim," diye sorarken kulaklarımı tıkayıp çığlıklar atarak mutfağa gittim. Çaydanlığı suyla doldurdum ve altını yaktım. Gözlerimi kapadım, kendi kendimle fısıldaşarak suyun fokurdamasını bekledim. Yaklaşık sekiz dakika sonra, tam çaydanlıktaki kaynar suyu içeceğim sırada kapı çaldı. Hayrola acaba, diyerek çaydanlığı tezgaha bırakıp kapıya gittim. Gelen kim olsa beğenirsiniz..

elli ve beş

2016-04-29T15:02:00.000+03:00

Yolculuktan geriye kalan sadece sen ol istemiştim. Biletimden kahveme, koltuğumdan tut molada yediğim böreğe... Hepsi varlıklarına sen katılarak benimle bütünleşir diye düşünmüştüm. Nihayetinde şehirler arası bir otobüs yolculuğunda yavaş yavaş asimile edecektin benliğimi ve ben Kafka'yı kıskandırarak dönüşecektim senliğe. Usul usul. Döndüğümde öyle anlatacaktım çünkü arkadaşlara. Biraz da abartacaktım elbet, delikanlı aşkın şanındandır; zira gönlüm el vermezdi böyle süssüz dile getirmeye.

Seni barındırmayan bir varışa ulaştığımda anladım oysa; baştan sona sade bir ben olup çıkmıştı o koca otobüs. Yazıhaneye giden yorgun şoför ve yılmaz muavini mesela; işte ben. Otobüsün lastiğindeki girintilere sıkışmış o küçük taş; o da ben. Otogarın asfaltında süzülen yalnız gölgem; aynı ben. Sensizliği boş avuçlarıma bırakan bir yolculuğun beni benlerce kez pekiştirmesinin acısı katlanılmaz boyutlara ulaşınca seni aradım sonra telefonla. "Hani karşılamaya gelecektin?" dedim. "Gelmemiş miyim," dedin alay edercesine, sonra, "ben sana dedim, uçakla gelecektin, o zaman karşılardım, yıl olmuş 2016, ben adam karşılamaya otogara mı gidicem varoşlar gibi," dedin. "Param yoktu ama o kadar," dedim. "Paran yoksa ben de yokum, bay baay," dedin.

Otobüsüme geri döndüm. Bitkin. Koltuğuma geri oturdum. Yorgun. Gözlerimi geri kapadım. Nemli. Dönüş yolculuğu ne zaman başlardı, bilmiyordum. Biletim de yoktu gerçi ama zaten umurumda da değildi. Nihayetinde muavin de bendi, otobüs de.

elli ve dört

2016-04-26T15:00:00.000+03:00

Dürüst Sevgili;

Beni aldatırken bile dürüst aksiyonlar almanı takdir ettiğimi bilmeni isterim. Mesela Umut şerefsizine attığın o aşk dolu mailde beni siğsiğ'ye koyman gerçekten çok ince bir davranış. Ya da ne bileyim, Faruk'la beraber gittiğin iş gezilerinden Faruk'un sana aldığı kolyeyle, yüzükle, efendime söyleyeyim slimfit badiyle, dantelli kırmızı tekstil ürünleriyle dönüp bunları bana beğendirmeye çalışmanı ve akabinde, "ama Faruk seni unutur mu hiç, bu kalemi de sana aldı," diyerekten kalemi ellerime sıcacık dokunuşlarla tutuşturmanı anlayabiliyorum. Cidden. Faruk en azından Umut yavşağı kadar cimri değil. Sana bana küçük jestler filan.. Güzel şeyler bunlar. Ama Umut pis bir adam. Umut gerçekten ne sana ne de bana yaramaz sevgilim. Ben insan tanırım, bilirsin. Bu arada Faruk'u da siğsiğ'ye ekliyorum. Umut'u öğrendiğinde hiç hoş karşılayacağını düşünmüyorum. Umarım senin için güzel bir son olur.

on yaş

2016-04-24T21:17:00.002+03:00

İkinci sınıftayız. İlkokul. Ya Yeşilay haftasındayız ya da önümüz Yeşilay haftası. Üzerinden çok geçmiş, hatırlayamıyorum. Şöyle bir hesaplasam 21 sene olmuş şaka maka. Tokat atmayı seven, sert bir öğretmenim var. Diyor ki; "yarın herkes Yeşilay ile ilgili bir şiir bulup defterine yazacak!" Akşam eve gidiyorum. Kitaplarıma bakıyorum. Ansiklopedileri karıştırıyorum. Yok, Yeşilay ile ilgili tek bir mısraya rastlamıyorum. Ulan, şu şiiri bulamazsam bu adam beni kesin döver. Ne yapsam ne etsem diye düşünürken, ben yazayım lan nolacak, sanki hepsini tek tek okuyacak diyorum; ortamlarda ansiklopediden buldum derim kim bilecek! Ve alıyorum elime kalemi, çekiyorum önüme defteri, başlıyorum sallamaya. Yeşilay böyle süper, Yeşilay böyle şahane, Kızılay da neymiş, Yeşilay lazım her haneye! Be hey Tekirdağ, sen misin kötülüklerin anası? Vay Samsun, vay Maltepe, hanginiz yoksa babası?

Yatağa yatıyorum, içim rahat; ertesi gün okula gidiyorum, vicdanım rahat. Ödev kontrol saati geliyor. Öğretmen defterlere bakmaya başlıyor. Şiir bulanlara çakıyor imzayı, ödevi yapmayanlara basıyor tokadı. Sonra sıra bana geliyor. Defter önümde açık. Öğretmen şiire şöyle bir göz gezdiriyor, kaşlar çatılıyor, gözler bir kısılıyor. Aha diyorum fark etti galiba. Altıma ettim edecem. "Bu ne?" diyor. Sanırım fena sallamışım ki hemen çakıyor durumu. "Yeşilay şiiri öğretmenim," diyorum. Sesim titrek. "Nerden buldun bunu?" diyor. Hani Harry Potter'ın son filminde Voldemort Lucious Malfoy'dan asasını ister de, Malfoy acınası bir "lordum," çıkarır ya ağzından korkakça. Hah işte, aynen öyle, "bulamadım öğretmenim, ben yazdım," diyorum. Tokadın o yakıcılığını yanaklarımda bekliyorum. Ama o sert adam, sıcak bir gülüş atıyor. Defterimi alıyor. Çıkıyor sınıfın önüne. Benim uydurduğum o şiiri alıyor yazıyor tahtaya. Altına kocaman harflerle benim adımı attırıyor. "Herkes bu şiiri defterine yazacak," diyor.

2006 yılının 24 Nisan'ında Geyik Mühendisi'nin doğuş hikayesi budur işte. Teşekkürler Yaşar öğretmen.

Senin de doğum günün kutlu olsun mühendis!

elli ve üç

2016-04-23T11:45:00.000+03:00

Evde sen vardın. Ben vardım. O vardı. O, geldiği için vardı. Biz ise bayadır buradaydık zaten. O hangi cesaretle gelmişti, bilmiyorum. Sen kapıyı niye açmıştın, anlamıyorum. Ben niye müdahale etmemiştim, hatırlamıyorum. Üçümüz de öylece oturuyorduk. Sessiz. Ve sedasız. Gözlerimiz bile konuşmuyordu. Zaten içimizden ikisi kördü. İkisi yarı çıplak. Diğeri de soyundu soyunacak. Başımıza gelecekleri artık biliyordum. O hep biliyordu. Sen zaten istiyordun.

Şimdi şöminenin karşısındayız. Ellerimizde şarap kadehleri. Dahası, içimizden biri artık kör değil. Diğeri artık yabancı değil. Gecenin başındaki üçlüden biri de artık herhangi birimizden biri değil. Evde ben varım. O var. O, geldiği için var. Sen, o soyunduğu için yoksun. Bal gibi de öyle işte, biliyorum. O da biliyor. Demek ki bir fantezide iki kadın biraz zormuş, artık sen de biliyorsun.

bam!

2016-04-20T10:00:00.000+03:00

Sokak lambaları karanlıkla kontrast yapmaktan bir hayli sıkılmış olmalıydılar. Ya da gecenin diktasına boyun eğmişlerdi. Öyle çaresiz sönüktüler. Bu hikaye bir şiir yalakasının elinde olsaydı eğer, 'kendilerini mehtabın kollarına bırakan tembel ışıksızlıkların altında, güzelliğinin uğruna şehirlerin yakılacağı bir kadın yürüyordu,' şeklinde iddialı ve samimiyetsiz betimlemelerde bulunabilirdi sahne için. Oysa yüksek binaların ortasındaki bu dar ve karanlık sokağa ay ışığı erişemiyordu bile, kadın da o kadar güzel değildi zaten, öyle olsaydı manken olurdu. Ama değildi işte. Pespaye elbisesinin içinde pek satamamış bir roman yazarıydı; ıssız sokakta yürürken daha otuz sekiz yaşında çökmüş omuzlarının gerisinden kendisine ait olmayan adımların tedirgin edici seslerini duyan endişeli bir kadındı alt tarafı. Gerisinden salınan yabancı solukların esintisi takip mesafesinden içeri henüz girmemişti ama hızlanmazsa ensesinden içeri doğru acımasızca süzüleceklerini düşündü bir an için; o yüzden hızlandı. Arkadaki de kadındaki değişime ayak uydurmakta gecikmedi. Kadın iki adım attı, o üç. Kadın dört gitti, o beş geldi. Kadın daha da korktu, o daha da çok korkuttu. Siyahın içinde arkalı önlü beraberce yürüdüler, yürümeye devam ettiler. Ve hala da yürüyorlardı. Sokağın sonu kadına gelecek gibi gözükmüyordu, kadın da oraya yetişecek gibi değildi. Arkadan yaklaşan ise istediği her an, sokağın her yerinde olabilirdi; ya da onun gibi bir şeydi. Kadın en sonunda dayanamayıp bir dal parçası kadar kırılgan olan cesaretine tutunarak geriye doğru bir bakış atmaya karar verdi. Boşu boşuna korktuğunu görerek ferahlamaktı niyeti. Keşke öyle olsaydı. Kafasını çevirdiğinde kirli sakalının ardına yüzünü gizlemiş bir adamın tuttuğu silahın namlusuyla selamlaştı. Gözlerini refleksle kapadı. Daha düşünmesine bile fırsat vermeden patladı silah. BAM!

Silahın patlamasının beraberinde getirdiği kısa bir sessizliğin ardından kadın gözlerini açtı. Derin bir nefes verdi geceye ve hayat normale döndü. Adam elinde silahıyla yanına geldi, "bu sefer oldu mu," diye sordu. "Oldu," dedi kadın, "sanırım anladım, şimdi tam o ölüm anının heyecanını ve çaresizliğini yazabilirim." "Peki," dedi adam; kadının editörüydü. Kurusıkı tabancasını beline sokarken kadının çantasına giren ele dikildi gözleri, "ıslak mendilin var mı," diye sordu. Kadın konuşmadı. Çantadan çıkan eldeki parmaklar küçük bir silahı kavramıştı. Kol ileriye doğru uzanırken editör mendili de ıslaklığını da unuttu, "ne yapıyorsun," diye haykırdı. Kadın cevap vermedi ve düşünmeye fırsat bırakmadan silahı adamın alnında patlattı. BAM!

Adam kafasından kanlar fışkırtarak yere düştü. Kadın silahını çantasına geri koydu. "Sanırım anladım. Artık o öldürme anını da yazabilirim," dedi kendi kendine ve ölü editörden yavaşça uzaklaşarak karanlıklara karıştı. Şiir yalakası arkadaşımız burada olsaydı, 'güzel kadın ilerledi ve gecenin kendisine sahip olmasına izin verdi,' diye anlatırdı finali. Oysa öyle değildi. Bu hikayede kadındı gecenin sahibi.

Pijama - Ağustos, 2015

elli ve iki

2016-04-17T12:55:00.000+03:00

Kendi suratıma bakıp bakıp ağlıyordum. Utanıyordum yaptığımdan. 'İnsanların yüzüne nasıl bakacağım' meselesini çoktan geçmiştim hatta. Sokmuşum insanların yüzlerine. Daha, çok daha ötesiydi beni ağlatan, beni düşündüren. Ben kendi yüzüme karşı ağlıyordum. Dahası mı vardı sanki? Gözyaşlarım kaçıyordu içime, alev alev yakan. Hüngür hüngür... Çünkü erkeklik dediğin şey, kirli sakalını kestikten sonra aynaya bakıp bakıp ağlamaktı biraz da.

elli ve bir

2016-04-14T12:06:00.000+03:00

Özenle yazıp senin o narin ellerine tutuşturduğum öykümü okuduktan sonra yüzünde doğurduğun o sevimsiz ifadeyi hiç unutmuyorum. Hemen ardından öküzce eleştirilerde bulunan dilini koparıp köpeklere yediresim de gelmişti, yalan yok. Ve tekrar ardından, öykümü gece mavisi mürekkebimle her pütürüne işlediğim o kağıdı buruşturup gözlerimin önünde çöpe atman sabrımın zorlanan son damlası olabilirdi de, gel gör ki olmadı, sonuçta sevgilimdin. Fakat sonradan anladığıma göre seninle ilişkimiz daha aslında o gün bitmiş olmalıydı, alçak sevgili... Aradan iki ay geçtikten sonra sen duştayken cep telefonuna Ayfer'den gelen o mesajı görmez olaydım keşke, ah okumaz olaydım. Ayfer sana, "Umut'un yeni yazısını okudun mu çok koptum ahahuhae," diye mesaj attığı sırada senin cep telefonunu Candy Crash oynamak suretiyle elimde vah tutmaz olaydım. Bunu müteakiben diğer mesajlaşmalarınıza off merak edip bakmaz olaydım. Demek ki benden gizli gizli Umut'un yazılarını okuyor, yine periyodik olarak benden gizli gizli Ayfer ile beraber utanmazca beğeniyordun o satırları, benimkilere nezaketen de olsa tebessüm etmezken. Yıkılmıştım adeta. Aldatılmıştım. "Benimkinin yazıları kısa," diyordun bir mesajında, "Umutunkiler ise uzun, upuzun, çok haşmetli, baştan çıkarıcı." "He valla, öyle, okudukça içine içine işliyo, dibine dibine adeta," diyordu Ayfer de, "imza istesek verir mi acaba?" diye de soruyordu hatta. Ve sen, hain sevgili, terbiyesiz kadın, "bilmiyorum, ama o istese ben veririm," diyordun utanmadan.

Sen duştan çıktın sonra, üzerinde kırmızı bornozun. Telefonun ellerimde, gözlerimde asabi yaşlar... Hemen anladın durumu, nihayetinde zeki kadındın, "sevgilim," dedin suçlu bakışlarla. "Merhaba," dedim, "ben Umut." "Na, nasıl yani ya?" diye tekledin. "Mahlasım o benim," dedim ve sessizce çıktım evden. Haklıydın aslında, bok gibi yazıyordum elbet, şuna bak böyle saçma son mu olurdu?

elli

2016-04-11T13:51:00.001+03:00

Gördüm ki çocuklar oylamış. Bir sana bir de bana oy çıkmış. Bak hatun, seninle elbette bir koalisyon kurarım. Gönül isterdi ki geçen sene aldığım iki oyluk mutlak çoğunluğu devam ettireyim ama olsun, sıfır oy almak da vardı geçen yılki sen gibi, yalnız var ya az gülmemiştim, neyse şimdi eşitiz, ailevi iradeye saygı duyuyorum. Benim sandıktan aldığım mesaj şudur: bu seçmen kitlesi hem benim vaatlerim olan pembe bisiklete ve 20-25 sene sonrası için hesaba yatırılacak olan bedelli parasına göz kırpıyor, hem de senin açıkladığın her odaya bir tablet projesini destekliyor. Yani alt tarafı sahip oldukları iki sikindirik oyla hepsini istiyor şerefsizler! Bu sinsi piçler benim çocuğum olamaz! Kimden peydahladın lan bunları?

KOALİSYON DAHA KURULAMADAN ÇATIRDADI!
Bir senedir tek başına iktidar olan babanın oyları düşünce evde kaos çıktı. Çirkin iftiralar havada uçuştu. Bir ölü, bir yaralı var.

kırk ve dokuz

2016-04-08T15:36:00.001+03:00

Bir gün yine Amerika'dayım. Verandamda dinleniyor, cadde boyunca eğlenen insanları izliyorum. Yaşlı bir teyze geçiyor evin önünden. Çakmağımı çıkarıyorum, ateşleyip havada sallıyorum. "Nikahına benii çağır sevgiliim," diye giriyorum şarkıya. Teyze duruyor, zipposunu çıkarıyor, "aaAAa Lalaa la laaa," diye eşlik ediyor bana. Şarkı bitince birbirimizi alkışlıyoruz, sonra o gülerek yoluna devam ediyor. Güzel bir kız geçiyor hemen ardından. "Do you have beer?" diye soruyor. "Olmaz mı," diyorum, "gel içelim." Geliyor, birer bira attırıyoruz. Muhabbet gayet dostça akıyor. "Nice to meet you," diyor bir süre sonra, otobüse yetişecekmiş, ayrılıyor. O gidince bir çift geçiyor, "Heyy dude! İki blok ötede bizim evde home parti var, let's go!" diyorlar. Ayaklanıp, "HOOooOo," diye höykürüyorum. Bana, "HooOoo," diye höykürerek yanıt veriyorlar. "Ben bu akşam Stardust'tayım ama, sorry," diyorum sonra. "No problem dude, erken çıkarsan uğra," diyorlar. "Of course," diyor ve birkaç ay sonra Türkiye'ye dönüveriyorum. Aradan bir iki ay daha geçiyor. Verandayı çok özlüyorum. Yerini tutmaz ama, olsun, pencereye çıkıyorum. Aşağıdan bir teyze geçiyor. Çakmağımı çıkarıp şarkımı söylemeye başlıyorum. Teyze bana bakıyor. Ben teyzeye bakıyorum. Teyze bana bakıyor, "Terbiyesiz herif! İçmiş içmiş, milletin huzurunu bozuyor. Polisi arıycam polisii!" diye bağırınıyor. Teyzenin bu iğrenç cırlamasını müteakiben hemen esnaf toplanıyor olay yerinde. Beni karıya kıza sarkıntılık etmekle suçluyorlar. Aşağı ineyim de efendi gibi dayağımı yiyeyim istiyorlar. Polis geliyor. Beni götürüyor. Toplum huzurunu bozmaktan cezaya çarptırılıyorum. Diyorum, böyle memleketin... Neyse, demiyorum.

kırk ve sekiz

2016-04-05T15:46:00.000+03:00

Kapıyı açmamla birlikte kulaklarımda patlayan davulun sesi beynimi iki dakikalığına uyuşturdu. Kendime geldiğimde davulcunun sinirli bakışlarıyla karşı karşıya kaldım. Nasıl bir tuzağa düştüğümü işte ancak o zaman anladım. Tüm Ramazan boyunca iftardan sonra ne zaman sokaktan geçen şerefsiz davulcunun davulunun huzur siken sesini duysam hemen ışıkları kapamış, evdeki varlığımı yok etmiştim. Ama demek ki buraya kadardı. Anlaşılan davulcu bu yenilmez sandığım taktiğimi çözmüş, bu sefer davulu hiç çalmadan, sessizce, sanki sıradan bir komşu gibi sinsice gelip çalmıştı kapımı. Fena yakalamıştı beni. Elini uzattı, "gönlünden kopanı alayım abi," dedi. "Nakit kalmamış birader, kusura bakma," deyip kapıyı kapıyordum ki davulun tokmağı kafamda patlayıverdi. "Yarın akşam da geleceğim. Sadece senin için geleceğim. En az elli lirayı hazır edip vermezsen döverim seni, allaama kitabıma döverim. Saklanırsan bulurum. Kaçarsan yakalarım. Unutmam. Affetmem. Bir sabah usulca arkandan yanaşıp bozarım orucunu, yemin içtim bozarım. Peşini bırakmam, sürerim seni bu mahalleden, ekmek kuran çarpsın sürerim," dedi ve davulunu çala çala çekip gitti. O ve davulunun sesi uzaklaşırken yere çömeldim, kafamı ellerimin arasına alıp, "nasıl bulaştım ben bu işe, nasıl da çıkacam içinden, off dertli başım," diye söylene söylene ağlamaya başladım. Davulun sesini dinledim bir yandan, uzaktan hiç de hoş gelmiyordu oysa; az geliyordu.

popcorn

2015-11-22T20:43:00.000+02:00

kırk ve yedi

2015-11-17T12:36:00.001+02:00

Eski Sevgili;

Sen baya çirkinmişsin ya! Şimdi fark ettim. Aşkın kör gözünü sikeyim! Nelere inandırmış beni zamanında. Şaşmamak elde değil. Şaşırıyorum. Tabii şaşırıyorum ama bir yandan da diyorum ki sana: benim yeni hatun yok bu gece, istersen atayım bir pompa, benlik sorun yok, 'he,' de atayım son bir kez daha. Bir kez daha yüzüne bakayım sevişirken. Bir kez daha süzeyim gözlerini. Son bir kez tadayım dudaklarını. Nefesini hissedeyim boynumda. Sessiz fısıltıların patlasa kulaklarımda. Ne de güzelsin biliyor musun? Aynı ışıltı gözlerinde. Hala. Son bir kez. Bu gece. Tek vücut olsak ya yeniden! Bir kereliğine. Hadi be! Aslında ben... Son kez aynı sabaha uyansak. Sanırım... Son bir kez daha. Dokunsam sana. Ben... Özledim.

bakma filmlere, aldanırsın

2015-10-30T15:30:00.000+03:00

Onu bekliyorum. Otobüste. Geliyor.

Tek değilim. Terminalde benim gibi pek çok insan var. Onlar da onları bekliyor. Beklenenler ve bekleyenler arasında cereyan eden heyecanlı bir süreç, adeta soğuk bir savaş bu, ama kaybedeni olmayacak. ‘Kavuşmak’ skoru her iki tarafa da kazandıracak. Filmlerde genellikle hep böyle oluyor. Böyle olmalı. Yine.

Ve bekliyorum. Beraberce bekliyoruz. O da geliyor, onlarla beraber.

Yanımda, titreyen ellerinde zar zor zapt edebildiği zarfları olan bir delikanlı oturuyor. Suratı kıpkırmızı kesmiş. Kalbi sanki bir köy düğünündeymiş gibi gümbür gümbür davul çalıyor. Ta buradan duyuluyor. Alnından ter damlaları oluk oluk akıyor. Kim bilir o damlaların muadilleri daha nerelerinden süzülüyor şu an. Birazdan, belki otobüs geldiğinde, leş gibi ter kokmaya başlayacak bu çocuk. Yaz mevsiminin iyiden iyiye üzerimize çöreklenmeye başladığı bu temmuzun ilk gününde, o leş koku ne de fenalık getirecek tüm terminale, ona ve onunla beraber gelenlere. ‘Heyecan’, bazen böyle iğrenç vaziyetlere sebebiyet verebiliyor demek ki. Ne kadar üzücü. Daha henüz kokmadan delikanlıdan tiksinmeye başlıyorum bile. Koku tarafından ani bir baskına uğramamak için kafama diğer tarafa çevrilmesi için hareket veriyorum.

***

Yaz demişken; edebiyatın eylül ile birlikte en çok sevip kayırdığı ay olan haziran geçip gitmiş; aklıma gelince, güneşin altında kızaran vücuduma inat bir ferahlama alıyor ruhumu. Yılda bir kez karşılaştığım bir dostla göz göze gelmişim gibi hissediyorum şimdi. Çünkü temmuz sahipsiz kalmış gibidir edebiyatta. Ezilendir, güçsüz olandır, edebi burjuva aylarının yanında mağdur kalandır, yine de direnendir, ben de buradayım diyendir, her ne kadar sesini duyuramasa da. Ya da duyurduğu halde duyulmazlıktan gelse de. O yüzden bendendir, bizdendir.

Evet, haziran biraz romantik. Güneşin tepede net bir şekilde belirmesinin duygulara coşku kattığını düşünen yazar ve şairlerin sevgi pıtırcığı tadında gözdesi. Baharın varisi. Onlara göre haziranda ağlanmaz. Sorsan, “Çünkü ağlamak yakışmıyor haziranda adama,” derler. Enteresandır, karnesi elinde ağlayan çocukları hep haziranda görmüşümdür oysa. Mayıs sonu kıyametlerinin ceremesini çekmek onlar için hep haziranlara kalmıştır çünkü. Yapacak bir şey yok. Sırf bu yüzden haziran ile ilgili ters bir şeyler var gibime gelir hep; şerefsiz mayısın azmettiricisi gibi kendisi. Pis işlerini mayısa yaptırıp çaresiz kurbanının kucağına düşmesini bekleyen pusucu tilki. Evet, haziran biraz da budur aslında. Ama anlatsan, gerçekleri konuşsan, “Hadi ordan, çapulcu!” derler. Cidden.

Diğer torpillinin -eylülün ise- biraz daha hüzünkar bir duruşu var. Yapraklar dökülüyor, güneş bulutların arkasına yeniden saklanmaya başlıyor. Ayrılık olacaksa eylülde oluyor. Eylülde olmalı. Şarkıcı Alpay ise hepsine inat “Eylül’de gel," diyor sevdiğine. Eylülde herkes gidiyor oysa. Demek ki Alpay gidilen yer neresiyse oraya çok önceden varmış, belki daha ağustostan gitmiş çakal, “Gel,” diyor. Şiir yalakası şairleri ters köşe yapıveriyor. Alpay sistemin adamı değil çünkü, Alpay benim adamım. Adamımsın Alpay.

Temmuz ise tüm olanları bir köşede sessizce izliyor. Ne bir şubat soğuğu gibi deli deli esiyor, ne de aşklar bir başka yaşanmak için kasım yerine onu tercih ediyor. Bir başına, ama onurla, ama gururla orada öylece duruyor. Asaletiyle olsa gerek, diğer on bir ayı gözlerimin önünde bir çırpıda dövüyor.

***

Aylar arasındaki sidik yarışını yarım saniye içinde körükleyip, çeyrek saniye içinde de mücadeleyi bir sonuca bağlarken kafamın diğer yöne doğru olan çevirim işlemi tamamlanıyor. İleriden bir aracın perona doğru yaklaştığını görüyorum. Burada, bu iç sıkan terminalde bu insanlarla beraber beklediğim otobüs olsa gerek bu. -Bu bu bu. Kakofoninin dibine fütursuzca vurduğumun farkındayım, ama hiçbir editörden, hiçbir edebiyatseverden özür dilemek niyetinde değilim çünkü otobüs bile bu ‘bu’lara aldırmadan koştura koştura geliyor, onlar da aldırmasın.- Geliyor. Burnuma pis bir koku yayılmaya başlıyor. Yanaşıyor. Koku şiddetini arttırıyor. Duruyor. Koku yan tarafımda dalgalanıyor. Kapıları açılıyor. Zarflı çocuk araca doğru koşuyor. Koku uzaklaşıyor. Delikanlı, araçtan inen ilk kızın yanına gidip zarfları eline tutuşturuyor. Kız zarfları açıp içlerinde yazanları aceleyle okuyor. Suratını asıyor. Kulağımı kabartıyorum; “Eski sevgililerinden aldığın bu referans mektuplarında hiç de güzel şeyler yazmıyor. Kusura bakma seni sevgilim olarak kabul edemeyeceğim,” diyor. Delikanlı bir anda yıkılıyor. Kazanmak hani? Maalesef. Filmler bu çocuğu dolandırıyor, kavuşmak ona kaybettiriyor. Sürpriz!

Oturduğum yerden kalkıyorum. Muavinden anamgilin memleketten yolladığı kutuyu rica ediyorum. Veriyor, terminalde dakikalardır sabırsızca beklediğim bekleneni heyecanla açıyorum. Zeytinyağlı sarma beklerken, sürüsüne bereket sarılmamış asma yaprağıyla karşılaşıyorum. Şok! İçinden bir not çıkıyor: “Oğlum, sen bunları sar, haftaya geliyorum, beraber yeriz,” yazıyor. Bir anda yıkılıyorum.

Filmler yine yalan söylüyor. Temmuz yine mağrur, sesini çıkarmıyor.

Lama - Temmuz, 2013

kırk ve altı

2015-10-19T15:38:00.000+03:00

"Merhaba," dedi. Bu tatlı sesin sahibine dönüverdim hemen. Erkek olsa tepki vermezdim. Çünkü ben bir lafa bakarım laf mı diye, bir de söyleyen kıza bakarım güzel mi diye. - Güzeldi.

"Selam," dedim. "Şu kavanozun kapağını açamıyorum da acaba yardım edermisiniz?" diye sordu. "Etmem mi," dedim. İki el kol hareketi ile, "birader, hadi elden ele şu kavanozu uzatın buraya," diye bağırdım millete. Minibüsün o tıklım tıklım atmosferinde kavanoz bana doğru uçarcasına geldi. O kadar hanzonun arasında, bu narin kız reçel kavanozunu açtırmak için tabii ki beni seçecekti. Yadırgamadım. Kapağı bir kahraman edasıyla umarsızca açtım, içindeki çilek reçeli kokusunu ciğerlerime çektim. Müthişti! Canım çok çekti. Kavanozu istemsizce geriye doğru uzatacakken bir anda kararımı değiştirerek frene asıldım. Kontaktan anahtarı çektim. Minibüsten atlayıp kavanozla beraber koşarak kaçtım. Reçeli yemek için kuytu bir yer bulana dek durmayacaktım.

kırk ve beş

2015-10-15T20:30:00.000+03:00

Yolum bir kez daha sana düşmüştü. Kapıyı açar mıydın, açmaz mıydın, bilmiyordum. Yine de çaldım çünkü umut güzel şeydi. Umut'un ise şerefsizin teki olduğuna kapıyı açtığında karar verdim. Ben kirişin az ilerisinde senin güzel gözlerini göreceğimi düşünürken, Umut yavşağının kirli sakalı ile karşılaşmam yüreğim için saf bir vurgun olmuştu. "Vay kardeşim, hoşgeldin," dedi terine yapışmış tişörtünü çekiştirirken. Ben cevap veremeden sen koşarak geldin içeriden. "Aa, selam, ee, ne oldu, bir şey mi var," diye sordun. Soluk soluğa... Nefes nefese... Yanakların kızarmış, yeşil gözlerini ateş basmıştı. Diyecek hiçbir şey bulamadım. Öylece kalakaldım.

İki saat önce, benim için Umut dallamasını terk eden Banu beni eski sevgilisi Umut hıyarı için terk etmiş; iki dakika önce ise, Banu için terk ettiğim senin Umut denyosu ile işi pişirdiğini görmüştüm. Hayvancasına sevişmiştiniz işte, bal gibi ortadaydı, yuh be! Hiç mi utanmadınız, siz ne biçim müslümandınız? Bu dünyada görecek daha başka ne vardı ki bana? Hak etmiştim belki, yine de kendimi sinirlenmekten alamadım. Sırf gıcıklığına, "hayatında en güzel benmişim öpüşen, gördüğü en tamam mı, benim romantiği, Banu dedi bunu, Banuuu," diye haykırdım Umut süzmesine karşı. Sonra da koşarak uzaklaştım oradan. Beni tamamen sildiğini işte o kaçışımdan iki saat sonra filan anladım sevgilim. Zira isteseydin yere savrulan gözyaşlarımı takip ederek beni bulabilirdin.

İlk yarısını 1-0 önde kapadığım maçı, Umut şikecisine son dakika golleriyle işte böyle 1-2 kaybettim ben aşkım.

kırk ve dört

2015-10-13T19:22:00.001+03:00

Bir gün yine Malmö'deyim. Bir İtalyan, bir Bulgar, bir de İspanyol'la gece kulübündeyiz. Dördümüz de sapız. "Ayrılalım, böyle dört sap olmaz, korkuturuz kızları," diyorum. "Niye abi?" diye soruyor İtalyan. Adı Sebastiano. Diğer ikisi de aynı durumda gerçi, soran gözlerle bakıyorlar bana. Belli, bu Avrupalılar erkek erkeğe saplar timi olarak hiç dolaşmamış. Doğduklarından itibaren hep kız içinde adamlar. Sağa dönseler kız, sola baksalar kız, ellerini atsalar yine kız. Avuçlasalar hep kız... Bütün dünyayı da öyle güllük gülistanlık sanıyorlar. Oysa şu an aramızda, içinde bulunduğumuz konjonktürün en tecrübelisi benim. Onlara üniversite yıllarımda belki kız tavlarız diye sekiz mühendisle topyekün Nevizade'ye gittiğimiz başarısız ve fiyasko seferlerimizden bahsediyorum. "Bakın," diyorum, "en güzel ihtimal yanımızda en az bir adet kız olması aslında. Kızlar yanında kız olan erkeklere bakar. Ama var mı? Var mı yanımızda kız?" diyorum. Şaşkın şaşkın sağa sola bakıyor mallar. "Yok," diyorum sonra, "ve eğer yanınızda hiç kız yoksa erkek de olmamalı," diyorum, "işin özü bu," diyorum, "tecrübelerim bana şu saplardan ayrıl diye haykırıyo," diyorum. Diyorum. Anlamıyorlar. "Cool olun, tek takılın, peşinden koşmayın kızların; bırakın onlar sizi tavlasın," diye bitiriyorum nutkumu. Nutuğumu. "Ben bunun kitabını yazdım olum Türkiye'de. Yeterli sayıda vizem olsa yedi cihanda da yazardım, beni dinleyin," diyorum. İsteksizce "peki," diyerek onaylıyorlar hep bir ağızdan ve ayrılıyoruz.

Ben bir masaya oturuyorum. Tek başımayım. Yavaş ve karizmatik hareketlerle içkimi yudumluyorum. Etrafa gizemli bakışlar atıyorum. Gerçi pek bir tepki alamıyorum ama canımı da sıkmıyorum. Gece uzun, kızlar seksi, en az biri düşecek ağıma; bekliyorum. Bir süre öyle geçiyor. Sabreden abazan kızlara erermiş, diyorum içimden. Sonra gülüyorum. Çok da fena şakacıyım. Bu kabiliyetimle utanmasam kendimi de tavlarım ama elalem ne der sonra, diye düşünüyorum bu sefer. Ulan yine gülüyorum. Valla yaman şakacıyım. Bu şakaların arasında bana bakan bir kız gözü görür gibi oluyorum ama çabuk geçiyor o his. Sonra birden saatler baya hızlı akmaya başlıyor. Ben bekliyorum.

Gecenin sonuna doğru telefonuma bir mesaj geliyor. Okuyorum. "Hi engineer! Biz üçümüz ayrıldıktan sonra sıkılınca yine bir araya geldik. O sırada karaoke yapan bir grup kız vardı, hiç duraksamadan aralarına katılıp şarkı söyledik. Çok sıcakkanlı insanlar. Hemen arkadaş olduk. Şimdi de evde parti varmış, oraya gidiyoruz beraber. Sende durumlar nasıl? Bulabildin mi sevişebileceğin bir kız?" diyor alçak Sebastiano. Başımı kulübün yanar döner lambalarına doğru kaldırıyorum. Gözlerimden trajik damlalar dökülüyor el değmemiş yanaklarıma. Dayanacak gibi değilim artık. Kulüpten çıkıyorum. Gecenin ayazına doğru ağlayarak koşuyorum.

kırk ve üç

2015-10-09T15:08:00.000+03:00

Diri diri derimi yüzmeye karar verdiğim sırada o aradı. "Nasılsın," dedi. "İyiyim," dedim. "Neredesin," dedi. "Evdeyim," dedim. "Bir şey söyleyeceğim," dedi. "Söyle," dedim. "Ben ayrılmak istiyorum," dedi. "Biliyorum," dedim. "Nasıl biliyorsun, kim söyledi," dedi. Telefonu kapattım. Terk edileceğimin haberini üçüncü tekillerden alamayacak kadar kimsesizdim. Neyse ki ayrılığımızı günler önce gözlerinden okuyabilecek kadar iyi tanıyordum onu.

Derimi yüzmeye tam başlayacağım sırada kapı çaldı. Bıçak elimde, gidip açtım. "Telefonu niye yüzüme kapadın," dedi. "Ayrıldık ya, ondan," dedim. "Kim söyledi de biliyordun," dedi. "Kimse," dedim. "Yalancı," dedi. Bıçağı iki memesinin tam ortasına sapladım.

Derimi yüzerken gözlerim cesedine takıldı. İşimi yarım bırakıp yanına gittim. Güzel ve soğuk vücudunu önce hüzünle süzdüm, sonra bıçakla yarmaya başladım. Göğüs kafesini zor da olsa ikiye ayırıp kalbini bağlandığı damarlardan sökerek çıkardım ve mutfağa götürüp rendeledim. Kalbinin parçacıklarını kahve makinesinde demledim, filtreledim ve içtim. Ağzımı bir iki kere şapırdatınca kendi tadımı buldum o kanlı çayda. Zaten buram buram da ben kokuyordu. Gerçeği o zaman anladım. Sevgilimin muhteşem tiyatratik performansına hayran oldum sonra. "Hınzır seni..."

Kafamı fırına sokmaya kara verdiğim sırada bir başkası aradı. "Banu nerede," dedi. "Burada," dedim. "Yedin mi şakayı," dedi. "Yedim," dedim.

kırk ve iki

2015-10-05T17:12:00.000+03:00

Giden kız;

Sen gittikten sonra o kadar ağladım, o kadar sustum, tüm arabesk eserleri kadehime o kadar çok doldurup diktim ki kafama, içimde kaç joule olduğunu bilmediğim muazzam bir bir yalnızlık enerjisi birikti. Bu enerjiyle telefonumu şarj edip o kadar çok müşteri temsilcisini aradım ki dertleşmek için... İtirafsa, itiraf! O kadar! Selin, Burcu, İlayda, Halime... Hiçbiri sen değildi. Hepsi fırsatçı kaltağın teki çıktı. Oysa ben, bana uygun en ekonomik internet pakedini değil, en pahalı 'sen' tarifesini arıyordum.

Niye gittin?

kırk ve bir

2015-10-02T14:14:00.001+03:00

Parmağımı kaldırdım. "Ne var?" dedi matematikçi. "Hocam biraz sessiz anlatır mısınız, şurada satranç oynuyoruz da," dedim.

En arkada, sıra arkadaşım Doruk'la devam ettirdiğimiz 2-2'lik satranç turnuvasının son müsabakasını yapıyorduk. Rakibini mat edecek olan, bir hafta önce İzmir'den sınıfımıza nakil olarak gelen taş gibi Funda'ya ilk çıkma teklifi yapma hakkını kazanacaktı. Mat olan ise, Funda'nın o teklifi geri çevirmesini bekleyecekti mecburen. Oysa ikimiz de yakışıklı çocuklardık, sınıfın hem zeki hem haylaz popüler öğrencileri olarak ilk teklifi yapanın kızı kapacağından emindik.

"Oğlum, hadi ya!" dedi hoca, "ders dinlemiyorsunuz, bari sınıfın huzurunu bozmayın," diye çekti azarı. Gülüştük. Funda da gülmüştü. Ayy yirim senin o gülen gözlerini, diye geçirdim içimden. Maç bitmeden zil çaldı sonra. Biz de satranç tahtasını ertesi gün devam edebilelim diye bozulmayacak şekilde sıranın altına koyup eve gitmek için okuldan ayrıldık. Çıkışta Funda'yı kollarına sararak öpen kas yığını üniversiteli Selim'i işte o gün gördük. Şok olmuştuk. Baya büyüktü Selim, dev gibi bir şeydi. Bizi görünce yanımıza geldi bu, biz ise baştan ayağa titriyorduk. "Funda'yla daha ilk günden baya ilgilenmişsiniz," dedi. Boğazımızdan götümüze bir korku tüneli açıldı. En ufak bir dayak girişiminde, "ben değil, o ilgilendi," diye suçu Doruk'un üzerine atacaktım; hatta işaret parmağımı hazır bile etmiştim, iftiraya yöneltilmek için sabırsızca benden emir bekliyordu. Sonra Selim, "bakın siz zeki çocuklara benziyorsunuz," diyerek kollarını ayrı ayrı boyunlarımıza doladı. Gözlerimizi kapadık, ilk yumruğu kimin yiyeceğini merak etmeye başladık. Sonra Selim fısıldayarak, "sataşan olursa söyleyin, icabına bakarız," dedi. Ayaklarımızdan saç tellerimize kadar buza batırılıp çıkarılmış gibi hissettik bir anda. Tüm tüneller doluverdi toprakla. Bir rahatlama, bir ferahlama... Asıldığımız kızın güçlü ve maço sevgilisi tarafından koruma altına alınmak muazzam bir duyguydu. "Anlaştık," dedik, "olur tabii söyleriz," dedik, "aslında bir Recep var, piçin teki, ama bakarız sonra," dedik, "döveriz o namussuzu," filan dedik, "di mi," dedik. "Döveriz tabii," dedi Selim, "siz Funda'ya göz kulak olun, ben herkesi döverim sizin için," dedi. Selim'i oracıkta ayak üstü alkış yağmuruna tutuverdik. Sonra da ağlaya ağlaya eve gittik. Bir Doruk hönkürüyordu, bir ben. Her hönkürük, tertemiz ve saf dünyamızda Funda için yakılmış bir ağıttı.

O satranç tahtasını dokuz yıldır hala aynı şekilde saklıyoruz. Eğer olur da Funda bir gün Selim ayısından boşanırsa maça kaldığımız yerden devam edeceğiz.

Bu mat senin için Funda!