Mühendis-i Geyik | Okunmuş Blog

Dövdüm İngilizceyi, Oldum Mutlu

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Mon, 23 Aug 2010 20:30:00 +0000

İngilizce yazılmış bir kitaptan İngilizce çalışmak insanı hakkaten yoruyor. Gramer çalışıyosun, ama o gramer kitabı kelime bilginin süper olduğunu varsayıyo'. Cümle yapılarını anlatırken döktürüyo' da döktürüyo'. Bir sürü kelime kullanıyo'. Bu böyle olmaz diyerekten grameri bırakıyosun bari önce biraz kelime çalışayım da en temelden başlamış olayım diyosun. Bu sefer de kelime kitabındaki alıştırmalar öyle gramerli cümleleri dayıyolar ki suratına, diyosun madem öyle ben gramere geri döneyim. Böyle böyle derkene kısır bir döngünün içinde sonbahar yaprakları gibi savruluyosun. Yani İngilizce'yi öğrenemiyosun. Zaten ilkokul 4. sınıfta bi başlıyolar; ilkokul 4, 5, ortaokul 1, 2, 3, lise 1, 2, 3, 4, üniversite hazırlık, 1, 2; toplam 12 sene...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Düşler Sokağında Bir Gece Vaktiydi

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Thu, 19 Aug 2010 08:40:00 +0000

Gözlerimi yavaşça açtım. Saat 4'ü gösteriyordu. Gece yarısı 4. AM. Termometre 84.2'ye işaret ediyordu. Fahrenheit. Gece boyunca gür saçlarımın altında çaresizce sıcaktan bunalmış olan kafamdan alnıma doğru ter damlacıkları koşuyor ve masum bir sahur vaktinde suratımı işgal etmeye niyetlenmiş bu tiksindirici ter ordusunun "Allah Allah" nidalarına sokaktan geçen davulcunun muazzam ritmi eşlik ediyordu. Zaten beni güzel uykumdan uyandıran da bu terbiyesiz davulcu ve onun utanmaz odun davuluydu. Yataktan ayaklandım. Pencereden kafamı uzattım. Arsız davulcuya bağıracaktım. Terimi ve tükürüklerimi davuluna püskürtecek, onu kendi davulundan iğrendirecektim. Bu embesil görünüşlü usta işi planı, terleyen kafamda 3 saniye içinde kurmuştum. Üstelik...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Altmış Beş Milyon

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Thu, 12 Aug 2010 15:38:00 +0000

"Bu maçı kazanmak için altmış beş milyonun önünde elimden geleni yapacağım, haydi Türkiye ekran başına!" Benden 20 yaş büyük dayımla beraber oturmuş televizyon izliyorduk. Ve televizyonda Orhun Ene, bir milli basket maçı öncesi, maçı verecek olan kanalın reklamında çıkmış kameraya konuşuyordu. Altmış beş milyon diyordu. Hepiniz beni izlesin diyordu. Şov yapıcam ulan diyordu. Alırım aklınızı diyordu. Dayıma döndüm. "Dayı" dedim. Dedi: "He?" Dedim: "Bu işte bir tutarsızlık var" Dedi: "Nasıl?" Dedim: "Şimdi bu adam Türkiyeli. E bu adamın zaten kendisi altmış beş milyonun içinde değil mi dayı?" Dedi: "Eee?" Dedim: "E ozaman bu adam oynarken kendisini izleyemeyeceğine göre, onu izleyecek kişi sayısı altmış beş milyon olmaz ki." Şöyle bir...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Göz Göze

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Thu, 05 Aug 2010 13:07:00 +0000

O gün göz göze geldik. Çok sıcak bir bakışmaydı bu. Buzlarımızı çözecek kadar sıcak... Kutupta yaz güneşi gibi... Başka bir şair bunu "çölde bir vaha gibi" diye de betimleyebilirdi elbet. Hatta bir başkası "sahnede Baha gibi" diyebilir, bir başkası "e ebesinin amı Ali Sami" diye sıvayabilirdi. Ama hiçbir şairin o kısa ana alternatif yorumlar getirdiğini hatırlamıyorum. O gün sahnede yalnızca ikimiz vardık; hayatımızda şiirlere ve onların yardakçıları olan şairlere o dakika içinde kesinlikle yer yoktu. O gün göz göze geldik. Dediğim gibi çok sıcak bir bakışmaydı bu. Her birimizin gözleri misafirlerini çok sıcak karşılamışlardı, bu açıktı. Yumruklarımıza alev aldıracak kadar sıcak... Birbirimize ölümüne bakıyorduk. Kaşlarımızı ölümüne...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Rabbime Sordum, Karper Dedi

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Fri, 16 Jul 2010 12:32:00 +0000

=> Simit arabasının camına "Karper Peynir Gelmiştir" diye duyuru asan simitçi gördüm ben ya. Aylardır karper peynirin hasretini çeken mahallelinin mutluluğunu düşünebiliyor musun he hacı? Her şeyden çok bekledikleri o karper peynir, o yolunu gözledikleri, o can parçası, o gözlerdeki umut, o yürek diye çıkarıp masaya vurdukları, o hüzün, o hazin, o hazan yaprakları... Hepsi, bir sabah karper peynir kamyonunun kaldırıma park edip, karperci görevlilerin iki tekerlekli simit arabasına peynir nakli yapmalarıyla ihya oldu. Ve hepsi, son peynir tanesinin de simit arabasına yüklenmesi akabinde, göklerdeki yıldızlar kadar parlayarak ay ışığının da yardımıyla sevginin ve saygının kucağına düştüler. Tabi ki bir sabah vakti ay ışığından yardım almak...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Eczaneden Aldım Bir Tane, Düğüne Gittim Üç Tane

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Tue, 29 Jun 2010 13:57:00 +0000

=> Eczaneler bile eskisi gibi kokmuyor artık. Benim bir arkadaş var, eski balicilerden; bali modası geçtikten sonra eczanelere sardı. Bali koklar gibi girip girip eczane kokluyo'. Öyle mal. Geçen karşılaştım işte bununla, "Yok aga" dedi. "Eczane devri de bitti" dedi. "GDO'lar eczaneleri de vurdu, eskisi gibi kokmuyorlar artık, kaliteyi düşürdüler iyice" dedi. "Ama" dedi. "Geçen hafta" dedi. "Yıllardan beri kaybettiğim o eczane kokusunu var ya, 'bi milyoncu'da buldum lan" dedi. "Dükkanda doğala özdeş eczane aroması satıyolardı abi. Bi milyona eczane kokusu işte, daha ne. İki nefes iki milyon. Beş nefes üç milyon" dedi. Nefes nefese kaldı anlatırken mal. "Memura günlük limitsiz, on milyon veriyon, istediğin kadar kokluyon. Öğrenci tarifesi...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Türkler Araplar Olmadan Cuma Kılamaz - Hey Yavrum

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Sun, 20 Jun 2010 08:25:00 +0000

=> Durgun geçen bir Mayıs ayından sonra Haziran'ın ortasında yeniden "Merhaba" diyorum. Finallerle beraber okul da bitmiş oldu. Çok iyi de oldu, çok güzel iyi oldu tamam mı. Şimdi meselam bu yaz okuluyla bütünleme işini de çok karıştırdılar. Haa, aralarında bir fark kaldı. O farklan çok güzel oldu. Bu notlar yücce rabbimizin emeklerimize karşılık verdiği kutsal harfler olabilir, amma lakin ki öyle değildir. => Geç dönem ilkokul - erken dönem ortaokul çocuklarının en asil görevlerinden birisi de, derslerine çalışmanın yanısıra, annelerine pazarda pazar arabası olarak eşlik etmeleridir. Arabaya iki kuruş para vermeyen annenin yaptığı şu küçük hesaba bak hele. Yazıktır, günahtır. Evet, belki çocukların bedenleri o domates, o şeftali, o...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

İlk Aşkın En Büyük Ödülü Mansiyondur

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Wed, 19 May 2010 21:13:00 +0000

=> İlk aşk ne zaman yaşanır? Gerçek olanından ama, buraya dikkat! Hadi diyelim hızlı çapkınlardansan ortaokulda yaşanır. Normalsen lisede yaşanır. Daha da normalsen üniversite çağında yaşarsın. Ama sen gelmişsin 26 yaşındasın, utan, bana diyorsun abi ben aşık oldum, ilk aşkım bu çok heyecanlıyım. Hoop, orda dur bakalım. Sen o treni çoktan kaçırmışın usta! Sen ilk aşkı kaçıralı çok olmuş. Direk ikinciden, üçüncüden başlıyorsun artık. Lütfen. Yani ilk aşk oynanırken sen nerelerdeydin ben merak ettim şimdi. 26 yaşındasın. Yazıyla yirmi altı. Çeyrek asrı devirmişsin, ikinci çeyrektesin. Yolun yarısına 9 sene kalmış. Yazıyla dokuz. Allah'ından utan. Kendinden de utan, opsiyonel olmakla birlikte elinden de utanabilirsin. Sağ ya da sol, artık...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Bir Zalim Ocağında Beynim Ağlıyor

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Sun, 02 May 2010 22:24:00 +0000

=> Beynimizin %2'sini kullanıyoruz ya. Benim bir arkadaş var işte, bir gün geldi yanıma, "Hacı" dedi. "Ben taşıyorum bu beyni de, niye sadece %2'sini kullanıyorum da hamallık yapıyorum, enayi miyim oğlum, madem taşıyorum taşıdığıma değsin, şöyle bi %20 falan kullanayım" dedi. Dedim "Yapma". "Bak, bizim de bi bildiğimiz var ki sadece %2'sini kullanıyoruz, yoksa bi akıllı sen misin lan" dedim. "Ne biliyon oğlum?" dedi. "Bildiğin bişey varsa söyle de beraber bilelim" dedi. "Yok" dedim. "O bildiğim şey, geri kalan %98'in içinde bulunduğu için anlatamam ki sana, aslında ben de pek bilmiyorum" dedim. "Yobazsın lan işte" dedi. "Hiç sorgulama yok, niye ben sadece %2'sini kullanıyorum diye düşünme yok, malsın" dedi. Hakkat haklıydı ama, beni orda...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Yarabbi Duy Şu Fanteziyi

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Tue, 27 Apr 2010 21:14:00 +0000

=> Bir Hırvat Fantezisi Bir gün yine Kanada'dayım aga. Bir arkadaş var, Hırvat. Muhabbet ediyoruz işte; konu bir Avusturyalı fantezisinden açıldı. "Bende daha iyisi var bu fantaazinin" dedi mal. "Nasıl bişey hacı?" diye sordum. "Traş makinesiyle!" dedi. Güzel bir "Breh"ledim içimden. "Ayrıntılardan bahsediver" dedim. "Dude!" dedi. "Traş makinesini tutuyorum" dedi. "Onunla önce kız arkadaşımın bacaklarını alıyorum" dedi. Artık nasıl bi' bacaksa bu, traş makinesi bile iş görüyo' üstünde. Kabasını falan alıyor herhalde. Neyse, "Sonra üstünde kalan istenmeyen tüyleri temizlemeden makineyi kendi suratıma değdiriyorum, kendi sakallarımı traş ediyorum onunla!" dedi. Anlatırken ağzından bildiğin salya aktı ya. İt salyasından hallice. En son...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Şeker Yemiş Dudakları Ballanıyor

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Fri, 23 Apr 2010 21:00:00 +0000

=> Hadi ben öpüyorum al yanaktan, bal dudaktan. Bana problem yok. Ama ey dünya üzerindeki kız cinsi, ey dişikafa, ben seni öpüyorum tamam da, merak ettiğim, sen beni nasıl öpüyorsun? Bunu yapıyorsun ya büyük bir zevkle, ben seni cidden takdir ediyorum. Hakkat iğrençsin. => Sonuçta o dudağın üstünde bıyık, altında üçgen bir cücük, yanaklarda ekstradan promosyon sakallar var. Var yani. Hiç mi miden bulanmıyor diye sorarlar adama. Hadi yanaktan öpsen bir nebze de, yani o dudak, o dudak var ya bildiğin kıllı dudak. Ben anlamadım ki çok mu Hülya Avşar - İbrahim Tatlıses filmi izledin çocukken? Çocukluktan gelen bir 'can çekmesi' durumu mu var keratine karşı? Bu mudur yani? Eğer böyleyse seni yine takdir ediyorum. O bıyığı aç ayı gibi...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Muhittin Niye Böyle Oldu?

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Sat, 17 Apr 2010 21:31:00 +0000

Muhittin içine kapanık, depresif, acı dolu, dram manyağı olmuş bir delikanlı. Evinden dışarıya çıkmaz. Güneşe çıkmaz. Herhangi bir kızla çıkmaz. Telefonlara çıkmaz. Asansörle çıkmaz. Balkona çıkmaz. Rüzgar, televizyon antenini alabora ettiğinde tamir etmek için çatıya çıkmaz. Görüldüğü gibi, Muhittin bu tip "çıkma" eylemlerine iyi gözle bakmaz, ama kendisiyle çelişmemek adına da bu eylemlere karşı çıkmaz. Peki Muhittin niye böyle oldu? Muhittin bundan 3 yıl önce sevgilisi Ayça'dan Ray-Ban marka bir güneş gözlüğü hediye aldı. Gözlük Muhittin'e, Erhan Güleryüz ile Terminatör arası bir hava veriyor, gerçekten çok yakışıyordu. Ayrıca sevgilisinin hediyesi olması da değerini bir 5 -10 kat arttırıyordu. Muhittin onu özenle koruyor, her gün...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Oto-Röportaj ve İç Ses Silsilesi

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Thu, 15 Apr 2010 21:00:00 +0000

=> Bazen kendime, "Yazdığın bu konuları nerden buluyorsun delikanlı?" diye soru soruyorum. Çünkü benden başka kimse bana böyle alt metninde "Çok merak ediyoruz nerden geliyor bu fevkaladelik? Muhteşemsin lan ölüyoruz yazılarına! Bir daha yaz, bir daha, bir daha, bir daha!" gibi Seda Sayanvari mesajlar içeren sorular sormuyor. Of diyor bu deli gönül Tarıkçasına. İnsan hiç kendi kendisiyle röportaj yapar mı? Yapıyorum işte. Bu kısıtlı imkanlarda bir sorucu oluyorum, bir cevapçı. Arada ışıkçı, sesçi, dekorcu falan da oluyorum ki, sanki bu işe yıllarını vermiş birinin belgeseli çekiliyormuş gibi olsun. Ama kimse de "Kime bu belgesel aga?" diye çıkıp sormuyor. Onu bile sormuyor, daha ne diyeyim. => "Hangi konu? Yazılarımın bir konusu olduğunu...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Kilisede 2 Limalık Şarap

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Sun, 11 Apr 2010 22:24:00 +0000

=> Elimde kamera, altımda ateş kırmızısı bir şort, bir kiliseye turist ayağına girmişim. Bildiğin tanrı misafiriyim ben orada, iyi karşıla ama değil mi? Bir kadeh kilise şarabı ikram et mesela, tatlansın ağzımız. Bırak da güzelcene çekeyim içerisini kameramla. Hollywood yönetmenleri film çekiyor orda yahu, sen bana dua eden insanları amatörce çektirtmiyorsun peder efendi. Halbuki ben neler düşünmüştüm. Oturacaktım bir köşeye, çağıracaktım seni, "Gel peder baba karşılıklı iki ayin çakalım, doldur şarapları!" diyecektim. Muhabbetin dibini görecektik. Şimdi senin bu yaptığını Karaköy'deki, Laleli'deki mafyavari abiler camlardan içeriye bakmaya çalışan ahaliye yapmaz. Ayıp desen ayıp değil, küfür etsen caiz değil. Sen camiye girsen elinde...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Amerika'da 37 Disko Kralı

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Wed, 07 Apr 2010 22:27:00 +0000

. Amerika'da şu an, siz bu yazıyı okurken, Stardust adlı bir gece kulübünde verilen bir Bulgar partisinde, yakışıklı ve kaslı iki İngiliz erkeği dans ayağına ateş gibi uzak doğulu iki hatunu götürüyor. Evet şu an bu oluyor. Tek tabanca iki Türk apaçisi de onları hayret ve kıskançlıkla izliyor. Onlar gözlerden ırak, kenarda köşede bir yerde ellerinde biralarıyla, bedenleri bir aşağı bir yukarı ( daha fazlası değil ) müziğin ritmine kapılmış vaziyette bütün gece daha böyle gözlemler yapacaklar. "Haftaya aga" diyecekler. "Ortamı iyice bi kapalım, haftaya sahneye deliler gibi akıcaz." Nitekim akacaklar da. Sözlerinde duracaklar. Deliler gibi akacaklar. Keşke akmasalar. . Şu an, içinde 4 tane Bulgar'ın bulunduğu, Bulgar partisi verilen o...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Yıkılmayan Kadın

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Sun, 04 Apr 2010 23:20:00 +0000

Yıllar önce bir kadın tanıdım. Piyasada nadir bulunan bir Mahsun Kırmızıgus'tu. Ait olduğu Mahsun familyasının tüm özelliklerini sapına kadar taşıyordu. Ezilmiş, çeşitli zamanlarda mağdur olmuş, türlü yerlerinden mundar edilmiş, kaderle dalaşmış, haksızlığa uğramış, içi kan ağlayan, günde 3 öğün sol yanı sızlayan; ama yıkılmamış, ama ayakta, ama dertleriyle başbaşa... Geçmiş olduğu zorlu hayat yollarından mütevellit, Türkçe dağarcığını sadece yürekte tahriş yapan ama yıkılmayan cümleler oluşturuyordu. "Ulan" dedim. "Hakkat" dedim. "Güçlü bir insan bu ya" dedim. Bak neler yaşıyor, bak neler görüyor, neler duyuyor; ama hala umarsızca hayatta, helal olsun diye şuursuzca düşünmeden edemedim. *** Yollarımız ayrıldıktan sonra uzun seneler...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Gülme Osman Sultan'a Gelir Başına

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Thu, 01 Apr 2010 21:00:00 +0000

=> "Gülme komşuna gelir başına"ymış... Hadi ordan... Benim komşuma milli piyango vurdu, gittim tebrik ettim, güldüm. Benim komşuma sayısal lotoda 6'lı çıktı, gittim tebrik ettim, güldüm. Benim komşuma altılı ganyan milyonlar verdi, gittim tebrik ettim, yine güldüm. Ama hani? Hani başıma? Hani benim başıma? Benim komşuma Ferrari çarptı, iki ay sakat gezdi, "Ferrarinin altında kalıp ölmek bir nevi şehit olmaktır, bir nevi gazi olmaktır, gurur vericidir" dedim, gittim tebrik ettim, güldüm. Hani bana? Bana niye ondan sonra çarpa çarpa Lada Samara çarptı aga? Bir tane de değil ha, önden arkadan iki tane. Aynı anda, aynı model. Yalan bu atasözleri. Yalan bu dünya dostum! => Başka bir apartmana taşınıyorum ayrıca. Ne menem komşularım varmış...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Benim İki Arkadaşım Var

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Tue, 30 Mar 2010 21:00:00 +0000

- Benim bir arkadaşım var, her gece ruhuyla Astral Seyahat Acentası üzerinden araziye çıkıyor. "Hacı beni de götür bir kere" diyorum. "Olmaz, çok yakar" diyor. - Benim enflasyonla birlikte artan arkadaşlarım var. Merkez Bankası'nın paradan attığı her sıfır için on tanesi bana küsüyor. - Benim bir arka-daşım var, popolarımızın hacimleri birebir aynı. Bir de ön-daşım var, onunla da santimi santimine... - Benim sekiz arkadaşım var, ikisini çıkarınca geriye üç tanesi kalıyor. - Benim bir çuval dolusu arkadaşım var, atsan atılmaz, satsan satılmaz. - Benim yirmi altı arkadaşım var; dörde bölünce aralarından iki bahtsızı mecburen kalan hanesine yazıyorum, dışlanmış duygusuyla üzüntüden sürekli intihar ediyorlar. - Benim yetmiş milyon...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Şizofreniyatım - 13

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Fri, 26 Mar 2010 22:00:00 +0000

Azizim Günlük; Bu sabah, geçen hafta alıp akvaryumuma hunharca attığım balıkların büyümeye başladıklarını fark ettim. Saat 09:00 a.m. gibi akvaryumun başına oturup onları izlemeye başladım. Kafam balıkların peşinde bir sağa, bir sola doğru sorgusuzca hipnotize olmuş gibi dönüyordu. Kendimi trene bakan öküz gibi hissediyor, ama gözlerime de dur diyemiyordum. Öyle kendimi kaptırmışım, öyle yani. Derken, balıklardan kırmızı bir tanesi cama doğru yavaşça yaklaştı, o manasız bakışlarını bana dikti ve beni seyretmeye başladı. Ben de dikkatimi ona verdim. Ama gözlerim, bana bakan balığa kitlenmesine rağmen niye kafamın hala bir sağa bir sola doğru dönmeye devam ettiğini şimdi bile kesin olarak idrak edemiyorum. Ama sanırım üşengeçliğimden...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

İndi-Bindi Teyze ve Dümen Hocayla Münasebetim

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Sun, 21 Mar 2010 23:08:00 +0000

=> Dün minibüste gidiyorum. Oturuyorum. Minibüsün en güzel yerini ben kapmışım. Şahane. Şoför aga torpil yapsa anca böyle güzel bir yerde otururum yani. Benimki de şans işte. Önümde benimki kadar muhteşem bir koltuk, arkamda önümdeki kadar olmasa da yine güzel bir koltuk. Hepsine benim gibi şanslı birtakım insanlar oturmuş. Güzel güzel gidiyoruz. Sonra yaşlı bir teyze bindi minibüse. Sorumluluk bu ya, hemen ayağa kalkıverdim. "Otur teyze" dedim. "Yok evladım inicem ben zaten iki durak sonra" dedi. Bana karşı geldi. Hem de utanmadan. Sineye çekip "Otur teyze sen ya" dedim tekrar. "Yok be oğlum, inicem ben bea, sen rahatsız olma" dedi. Utanmazlığına yüzsüzce devam etti. "Otur!" dedim. Bu sefer sesim sertti. Teyze biraz bozuldu. Yine karşı...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

İki Hakkı Yan Yana, Ortadaki Kaynana

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Thu, 18 Mar 2010 22:00:00 +0000

=> İlkokulda tüm hemcinsleri, sıralarında erkek erkeğe bir "erkek" gibi otururken, öğretmeni tarafından iki kızın ortasına oturtulan o çocuğun, diğer erkek arkadaşları arasında çatırdayan gururunu, yarılan onurunu ve hatta kütürdeyen karizmasını kim onarabilir? Sorarım. => Hakkı Hakkı'nın hakkını yemiş, Hakkı da Hakkı'nın hakkını istemiş. Hakkı Hakkı'nın hakkını vermeyince, Hakkı Hakkı'nın hakkından gelmiş. Şimdi bu tekerlememize göre elimizde 3 adet Hakkı var. Biri kul hakkı yemeyi seven şerefsiz bir Hakkı. Biri zayıfın yanında yer almaktan mutluluk duyan mert bir Hakkı. Diğeri de hakkını savunamayan mıymıntı bir Hakkı. Çeşit çeşit Hakkılar. Görüyorsunuz ya sevgili gönül dostlarım, insanın ismi Hakkı olmaya görsün, ondan her şey...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Sizlere Sesleniyorum!

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Sun, 14 Mar 2010 23:35:00 +0000

=> Fotoğraf karelerinde sağ tarafta yan profili gözüküp uzaklara bakan klişe adam. Sana sesleniyorum. Birader sen nereye bakıyorsun? Senelerdir bakmaya doyamadın. Hani söyle de beraber akalım manzaraya. Hayır, bir havalar bir karizmalar üstünde. Nedir yani? Yıllardır beni en çok meraklara gark ettiren insansın sen. Gark etmek diyorum bak. Nedir onu bile bilmiyorum esasen. Bana bunu yaptırtmaya ne hakkın var? Allah'ından utan insafsız. => Bizim okul yurdunun yemekhanesinde haftada en az dört gün düğün çorbası çıkıyor ya, titriyorum azizim. Alttan alttan bir mesaj verme kaygısı mı güdüyor bizim aşçı amca, yoksa etrafta benim farkedemediğim düğünler mi dönüyor bilemiyorum. Evlenmek mesele değil de, 1500 erkek var burda aga, kim kimle...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Ben Bir Uzun Kamışım, Yoluna Dikilmişim

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Sat, 13 Mar 2010 12:27:00 +0000

=> Ben geçenlerde Amerika'ya gittim. Ondan sonra ben İsveç'e de gittim. Artık ben nasıl bir hayvansam, bende nasıl bir tip varsa, artık nasıl birkaç serseri patakladıysam oralarda, adamlar bana bakıp "Ulan şu tipe bak, bundan soykırımcı olmaz da ne olur?" demiş gibiler sanki. Resmen kendimi suçlu hissediyorum lan. Ülkemi güzel temsil edememişim de sırf benden dolayı o naylon tasarıları geçirmiş gibi bu iki ülke. Tüm Türk halkından komple özür diliyorum. Acım ve üzüntüm ve hatta pişmanlığım belli olsun diye sakal da bıraktım. Üzüntümden traş olacak vakit bulamamışım gibi yani, tüm zamanımı üzüntüye ayırmışım, tüm ilgimi onun üzerine vermişim gibi; çok fena, ama aslında yakışmadı da değil ha. Bana hüzün yakışıyo'muş onu farkettim. Ama hani...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

İstikrar Çocuğu Alpay

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Wed, 10 Mar 2010 22:00:00 +0000

Alpay 16 yaşında bir ergen. Yaşı her sene 'bir' arttığı için kendisini oldukça normal bir çocuk olarak görüyor. Alpay sadece bir 'faktör'le hayatı kategorize edip çözüme ulaşabilen nadir insanlardan. Tebrikler Alpay'a. Alpay şişman bir çocuk. Kilosu gün içinde 110 ila 113 arasında istikrarsız bir şekilde seyreden Alpay, çoğunlukla sabahları tuvalet mesaisinden sonra tartılmayı tercih ediyor. Fakat Alpay'ın kilosu son 4 ay içinde 110 ile 113 sınırlarının dışına da hiç çıkmadı. Bu pencereden bakıldığında Alpay'ın kilosunu oldukça istikrarlı bir şekilde koruduğu düşünülebilir. Alkışlar Alpay'a. Alpay'ın boyu da biraz kısa. Doğduğunda tam 1 metre olan Alpay'ın boyu her yıl 3 cm arttı. Ortalama demiyorum, dikat edin. Alpay'ın boyu çocukluk...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]

Hüzün ve İhtiyar

noreply@blogger.com (Geyik Mühendisi) — Tue, 09 Mar 2010 23:40:00 +0000

“Nedir içindeki bu bitmez tükenmez neşenin sebebi, Geyik Mühendisi ?” diye sordu ihtiyar. Yanıtlaması zor bir soru değildi. Nitekim matematiksel olmayan bir çok sorunun cevabı hep kolaydı benim için. Söz oyunları benim işimdi, kim bedelini ödeyebilirse onun tarafını rahatlıkla savunurdum. Cüzi bir miktar sevap karşılığında yaradılışı savunabilir, evrimi çürütebilirdim. Fakat altıma bir Audi, başımın üstüne de bir Amanda Bynes çeken biri için evrimi de bir o kadar iyi desteklerdim. Olay, objektif bir şekilde her iki tarafı da haklıymışçasına bilmekten geçiyordu. Ve ben kendimi bildiğime göre, çok basitti bu sorunun cevabı. “Hüzün” dedim ihtiyara. “İçimdeki neşenin ham madesi saf hüzün.” İhtiyar bilgeydi. İhtiyar alimdi. Yine de şaşırdı bu...

[[ Azizim; bu, yazinin sadece kisa bir özeti. Eger devamini da okuyup cosmak istiyorsan, blogun kapilari sana sonuna kadar acik. => www.geyikmuhendisi.com ]]