Μια στο καρφί και μια στο πέταλο...

noreply@blogger.com (kemanidis) — Thu, 14 Jun 2012 06:36:00 +0000

Κούρεψαν την αξιοπρέπειά μου... Μια ζωή διλλήμματα: "Για να φύγει η δεξιά", "να μην ξανάρθει η δεξιά" και άλλα εύηχα και ευώδη. Τώρα: "Ευρώ ή δραχμή", "να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη", (λες και κινδυνεύει να μεταναστεύσει ... στην Αφρική, ενώ ο λαός ... μεταναστεύει στην κόλαση). Οι χθεσινοί "ωλετήρες" του έθνους, της Πατρίδας και του λαού της, εμφανίζονται και πάλι ως ... σωτήρες! "Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή...". Θα μπορούσα πολλά "να καταπιώ: Το κούρεμα του μισθού μου, τη μείωση του επιπέδου διαβίωσή μου, αν υπήρχε "δίκαιη μοιρασιά βαρών", (αναλόγως των ευθυνών και των φοροδοτικών ικανοτήτων). Ακόμη κι αν σκέπτομαι ότι ... "μαζί τα φάγανε"! Αλλά, το "κούρεμα" της αξιοπρέπειά μου είναι δυσβάστακτο. Να δυσκολεύομαι να πληρώσω το νοίκι της κόρης μου, (ασκούμενη δικηγόρος = άνεργη), το τηλέφωνο και το internet το δικό της και το δικό μου. Να μου κόβουν το τηλέφωνο επειδή δεν έχω να το πληρώσω και να με κυνηγούν οι "εισπρακτικές εταιρείες" των τραπεζιτών για δάνεια που τα έχω τριπλοπληρώσει. Να με χρεώνουν, (μέχρι τρίτης γενεάς), για να σωθεί ... "το τραπεζικό μας σύστημα", όλος αυτός ο εσμός των Λάτσηδων, Κωστοπουλέων κλπ, των σύγχρονων "σαράφηδων", νόμιμων τοκογλύφων. Λες και θα ήταν αδύνατον να λειτουργήσουν κρατικές, (μη τοκογλυφικές) τράπεζες στη χώρα που ... "γέννησε τη Δημοκρατία"! Πως γίνεται να χρωστάει η χώρα μου 350 δισ. ευρώ και να έχουν 600 δισ. καταθέσεις, Έλληνες, (ποίοι, πόθεν και πώς;)στις τράπεζες της Ελβετίας και του Λίχτενστάιν; Πώς γίνεται να είναι φυλακή, (για πόσο ακόμη;), μόνον ο Άκης; Πού είναι ο herr Cristoforakos; Γιατί του παραχωρεί "άσυλο" η frau Μέρκελ; Ποιος πλήρωσε για τη Siemens και το Βατοπαίδιον; Για τα "δομημένα" ομόλογα των ταμείων, που δεν έχουν να καλύψουν τα φάρμακα των καρκινοπαθών; Πού είναι οι "κουμπάροι", οι βίλες του Ρουσόπουλου, τα ... "αναψυκτήρια" του άλλου και τα καράβια του Μανούση; "Τί να πρωτοθυμηθώ, τί να ξεχάσω..." Εγώ είμαι πάλι "κατηγορούμενος". Εγώ φταίω για την "πιθανή, νέα εθνική περιπέτεια". Με καλούν ... "να διορθώσω την ψήφο μου"! Οι αδιόρθωτοι... "Μαύρο στους Μαυρογιαλούρους"!!!

«Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή…».

noreply@blogger.com (kemanidis) — Tue, 11 May 2010 11:17:00 +0000

«Η πατρίς, προ του κινδύνου ολέθρου…»! Πόσες φορές έχουν ακούσει οι Έλληνες ανάλογες φράσεις, άλλοτε ως πρόφαση και άλλοτε αληθείς, στο διάβα της Ιστορίας. Και άλλες τόσες έγινε έκκληση στον πατριωτισμό και το φιλότιμό τους, «να βάλουν πλάτη». Η Ιστορία διδάσκει ότι πάντοτε ανταποκρίθηκαν, παρά την πικρή αίσθηση της αδικίας, ότι δεν έφταιγαν - συνήθως αυτοί, για το «κατάντημα» της χώρας.
Ανερμάτιστοι, άρπαγες και αλαζόνες, οι «προύχοντες», πάντοτε «έκαναν πάρτι» πάνω στον ιδρώτα και τις αγωνίες των Ελλήνων και όταν τέλειωναν τα έτοιμα ή τα δανεικά και τα κλεμμένα, έκαναν έκκληση στο πατριωτικό φιλότιμο. Έτσι και τώρα: Αυτοί πρώτοι στην αρπαχτή, τη μίζα, τη φοροκλοπή και τη φοροδιαφυγή. Στη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, την πελατειακή πολιτική, την εξαγορά και φθορά συνειδήσεων. Εκμεταλλεύτηκαν τις αγωνίες και τα αυτονόητα δικαιώματα των πολιτών για βιοπορισμό και του δημιούργησαν την ψευδαίσθηση ότι «οι ευκαιρίες υπάρχουν για όλους, αρκεί … να προλάβουν να τις αρπάξουν». Και έτσι έφτασε το ψάρι, να μη βρωμάει μόνο από το κεφάλι, αλλά και από την ουρά.
Έναν μικρό - ελάχιστο βαθμό ενοχής έχουμε όλοι ή μας έπεισαν ότι έχουμε όλοι. Έτσι, «με σφιγμένα, από την οργή, δόντια», θα υπερασπιστούμε, με θυσίες την «τιμή του έθνους» κι ας νιώθουμε … «κορόιδα».
Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας τόνισε ότι η κρίση είναι βαθιά πολιτική και πρότεινε συγκεκριμένες αλλαγές μεταξύ των οποίων η μετατροπή της φοροδιαφυγής σε ιδιώνυμο αδίκημα, τρόπους για την επιτάχυνση στην απονομή της δικαιοσύνης ώστε να τιμωρούνται γρήγορα και αυστηρά οι επίορκοι, κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας, αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών, μείωση της κρατικής επιχορήγησης στα κόμματα και αλλαγή στα πόθεν έσχες των βουλευτών και στον εκλογικό νόμο. Προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η μηδενική ανοχή τόνισε ο κ. Παπούλιας, ενώ υπογράμμισε πως πρέπει να προχωρήσουμε γρήγορα στις αναγκαίες παρεμβάσεις για να κερδίσουμε τον πόλεμο.
Όλα καλά! Έπρεπε να έχουν γίνει χθες. Όμως, το «μηδενική ανοχή» το ξανακούσαμε…

Θύτες και θύματα, εν ταυτώ.

noreply@blogger.com (kemanidis) — Thu, 22 Apr 2010 16:14:00 +0000

Ένα ερώτημα το οποίο έπρεπε να τίθεται, προς απάντηση, είναι η παράβαση των κανόνων του Κ.Ο.Κ., (κυρίως της στάθμευσης), που εμφανίζουν, με αυξανόμενη τάση οι συνδημότες είναι συνειδητή ή εξ ανάγκης. Εάν απαντηθεί καταφατικά η πρώτη εκδοχή, τότε πρέπει να υποθέσει κανείς ότι οι κάτοικοι της πόλης … δεν έχουν οικονομικό πρόβλημα και μπορούν άνετα να πληρώνουν τα πρόστιμα, ή αγνοούν τις απαγορεύσεις … εκδικούμενοι το Δήμαρχο και τη δημοτική αρχή.
Όποια υπόθεση δικαιολόγησης της συγκεκριμένης παραβατικότητας κι αν κάνει κανείς, μόνον ως κρύο χιούμορ μπορεί να εκληφθεί.
Αντίθετα, αν μιλήσει κανείς για «αναγκαίο κακό» μπορεί άνετα να επιχειρηματολογήσει: Η κίνηση και μετακίνηση σ’ αυτή την πόλη είναι Γολγοθάς! Φυσικά φταίει η ραγδαία αύξηση του αριθμού των οχημάτων, αλλά αυτό είναι ένα πολιτικό πρόβλημα, του οποίου η επίλυση είναι ευθύνη της δημοτικής αρχής.
Χρόνια τώρα γίνονται εξαγγελίες για την επίλυση του κυκλοφοριακού προβλήματος, με κατασκευή πάρκιν, πεζοδρομήσεις, κατασκευή ποδηλατοδρόμων και άλλα «μεγαλεπήβολα», τα οποία όχι απλώς δεν υλοποιούνται, αλλά αντιθέτως, υπονομεύονται στην πράξη από ρυθμίσεις της Δημαρχιακής Επιτροπής. Διότι μόνον ως τραγικές αντιφάσεις λόγου και πράξης μπορεί να εκληφθούν «ρυθμίσεις», όπως η παραχώρηση πλατειών, πεζοδρόμων, πεζοδρομίων, ακόμη και ποδηλατοδρόμων (!) σε ιδιώτες για εμπορική εκμετάλλευση. Ηχηρά παραδείγματα, η Ασκληπιού, η πλατείες Ρήγα Φεραίου και Ο.Τ.Ε, όλα σχεδόν τα πεζοδρόμια του κέντρου και ο ποδηλατόδρομος της οδού Κονδύλη. Φυσικά είναι πολλά και τα super markets που λειτουργούν στο κέντρο της πόλης, χωρίς να διαθέτουν τον απαραίτητο από το νόμο ιδιόκτητο χώρο στάθμευσης για τα οχήματα των πελατών. Η τροφοδοσία των καταστημάτων γίνεται σε ώρες αιχμής και αυτό είναι παράνομο. Όμως, πολύ συχνά, βλέπει κανείς απορριματοφόρα του δήμου να κάνουν … τη δουλειά τους καταμεσήμερο, ακολουθούμενα από ατέλειωτη ουρά αυτοκινήτων.
Οπότε, καταλήγουμε στο … όποιος προλάβει!
Η νομιμότητα αυτών των ρυθμίσεων ελέγχεται και είναι θέμα αντίδρασης ημών των ιδίων, για να μην είμαστε θύτες και θύματα μαζί.

«Θα τρίζουν τα κόκαλα…

noreply@blogger.com (kemanidis) — Thu, 22 Apr 2010 16:12:00 +0000

όλων αυτών που έδωσαν τη ζωή τους για αυτή την πατρίδα»!
Μιλά με δέος, απορία και οργή. Πολλή οργή! Χρόνια, τώρα, στην «πιάτσα», πουλάει λαχεία, («αγορά ελπίδος»). Πάντα με το χαμόγελο που βοηθάει τον υποψήφιο πελάτη. Το χαμόγελο του κόπηκε τελευταία. Η ζωή του στάθηκε σκληρή: του πήρε την κόρη στο άνθος της ηλικίας της. Στάθηκε όρθιος και συνεχίζει τον αγώνα. Τον ενδιαφέρουν τα «κοινά» και έχει άποψη.
Τώρα είναι οργισμένος με την κατάσταση της χώρας: «Ντρέπομαι να λέω που είμαι Έλληνας»! Τι να του απαντήσεις; Γιατί να ντρέπεται αυτός, που μια ζωή κυνηγούσε το μεροκάματο; Δεν έκλεψε κανέναν, ούτε καν … την εφορία, όπως χιλιάδες άλλοι συνέλληνες. Δεν αποφάσισε αυτός για την πορεία της χώρας. Η μόνη συμμετοχή του στη «συλλογική ευθύνη» ήταν η ψήφος του. Τον έπειθαν κάθε φορά ότι ψηφίζει για … το καλό της χώρας και το δικό του. Και πάντα γελασμένος έβγαινε. Τώρα νιώθει ταπεινωμένος. Το φιλότιμο και η ντροπή είναι «ευαίσθητα άνθη», που ευδοκιμούν στα … χαμηλά στρώματα. Οι άλλοι, αυτοί που έχουν και τις ευθύνες για την ταπείνωση, θεωρούν αυτά τα πράγματα ηλίθιες ευαισθησίες.
«Πάντως, πρέπει να παρηγοριόμαστε. Συνέλαβαν την Παναγιώτα του «Επαναστατικού Αγώνα. Τώρα θα κοιμόμαστε ήσυχοι», του είπα για να αποφορτίσω την κουβέντα. Γέλασε και αμέσως μετά: «Θα κοιμόμαστε, όμως»!
Δεν έχει κουράγιο για αστεία. Σε ποιον, άλλωστε, περισσεύει το κουράγιο; Λιγοστεύουν οι … «ορθόδοξοι» και πολλαπλασιάζονται οι … «διαμαρτυρόμενοι».
Υπάρχει μια γενική αίσθηση, στα όρια της υποψίας, ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια καλοστημένη προσπάθεια να αποπροσανατολίσουν από τα πραγματικά προβλήματα: τα επιπλέον μέτρα, την όξυνση των συνθηκών εκμετάλλευσης και τη λεηλασία των ζωών μας. Ότι έχουν τοποθετήσει την κοινωνία σε δοκιμαστικό σωλήνα, ενός διεθνούς πειράματος, που στόχο έχει να ζυγίσει τα αντανακλαστικά, τα όρια και την πειθαρχία της.
Όταν η υποψία γίνει βεβαιότητα και η βεβαιότητα, οργή, τότε το «ηφαίστειο» θα βγάλει πολλή «τέφρα»!

«Τα παλιόπαιδα, τ’ ατίθασα».

noreply@blogger.com (kemanidis) — Wed, 07 Apr 2010 20:39:00 +0000

Στον τίτλο του εξαιρετικού ευθυμογραφήματος του Νίκου Τσιφόρου μπορεί να αναγνωρίσει ο κάθε Έλληνας ένα κομμάτι του εαυτού του. Η με κάθε τρόπο επιδίωξη της ευδαιμονίας, η άνομη συναλλαγή, το ρουσφέτι, η φοροαπαλλαγή και φοροκλοπή, η ελάσσων προσπάθεια και δεκάδες άλλες «αρετές» της φυλής, συνεπικουρούμενες από τα … «κατορθώματα» ανεύθυνων και ανίκανων πολιτικών ηγεσιών, μας έφεραν προ του «τρομακτικού διλήμματος: «Ή αλλάζουμε, ή βουλιάζουμε»!
Το δεύτερο σκέλος του διλήμματος, απ’ ό,τι φαίνεται δε θέλουμε να το πιστέψουμε. Εις ό,τι δε αφορά το πρώτο, αξιοσημείωτες είναι οι αντιδράσεις πολλών εξ αυτών που καλούνται και πρέπει «να αλλάξουν». Κραυγάζουν για «αδικία και αναποτελεσματικότητα» των μέτρων που παίρνει η κυβέρνηση. Από την υποχρεωτική έκδοση αποδείξεων έως τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. (Μόνο οι τραπεζίτες δε διαμαρτύρονται. Αυτοί είναι - ακόμη - στο απυρόβλητο. Κι ας εισηγείται ακόμη και η Μέρκελ τη φορολόγηση των υπερκερδών των τραπεζικών ομίλων.).
Άξιο μνείας είναι, εξ άλλου, το γεγονός ότι οι φοροκλέπτες, άρπαγες και λωποδύτες είναι αυτοί που … περισσότερο απ’ όλους διαμαρτύρονται για τις ελλιπείς υπηρεσίες του κράτους! Αυτού του ίδιου κράτους, την περιουσία του οποίου όχι μόνον δεν ενισχύουν, αλλά με τις «ιδιαίτερες ικανότητές» τους φρόντισαν να … μειώσουν!
Και μόνον οι φτωχοί και αδικημένοι του συστήματος, παραμένουν αμήχανοι, ανήσυχοι και σιωπούντες, περιμένοντας άλλη μία «καταστροφή». Στο όνομα όλων αυτών των «ξεχασμένων», που κατά πλειοψηφία επένδυσαν τις τελευταίες ελπίδες τους στην παρούσα κυβέρνηση, πρέπει να προχωρήσουν οι αλλαγές. Με ουσιαστική ενημέρωση για το τι γίνονταν πριν και τι επιδιώκεται τώρα. Για το ποιοι θίγονται και ποιοι αναμένεται να ωφεληθούν. Με ουσιαστικότερες αλλαγές, με περισσότερη τόλμη. Αν ο λαός «δει το φως του», δεν έχει κανένα λόγο να μη στηρίξει τις επιλογές της κυβέρνησης. Οι διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος έχουν ατονίσει και το πολιτικό κριτήριο, κυρίως των νέων, είναι υψηλό. Διαφορετικά το δίλημμα «ή αλλάζουμε …» θα αφορά, πρωτίστως, το ίδιο το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Πόσο γρήγορα ξεχνάμε!

noreply@blogger.com (kemanidis) — Wed, 07 Apr 2010 20:38:00 +0000

Δεν πέρασε καν μια βδομάδα. Σα να μην έγινε τίποτα. Ήλθε η «επικαιρότητα», πραγματική ή «κατασκευασμένη», να σκεπάσει σοβαρά και ασήμαντα των προηγούμενων 24ώρων. Η τρομοκρατία και οι «ευθύνες» του κ. Χρυσοχοΐδη, καθώς και η «καταλυτική» κριτική του κ. Δένδια, επισκίασαν τα πάντα. Ένα απ’ αυτά το κρούσμα «επίσημου - κρατικού» ρατσισμού, που εκδηλώθηκε σε κορυφαία εκδήλωση της Ελληνικής πολιτείας. Στην παρέλαση για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου, στο κέντρο της πρωτεύουσας, από παρευλαύνουσα ομάδα Υποβρυχίων Καταστροφών, (Ο.Υ.Κ.), του λιμενικού Σώματος. «Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι Αλβανέ» και «Τους λένε “Σκοπιανούς”, τους λένε Αλβανούς, τα ρούχα μου θα ράψω με δέρματ’ απ’ αυτούς»!
Κάποιος έγραψε ευφυώς: «Είπαν οι … «βάτραχοι», τους Αλβανούς γουρούνια»… .Όμως, δεν είναι γι’ αστεία η περίπτωση. «Βγαίνουμε στα κεραμίδια» και διαμαρτυρόμαστε - δικαίως πολλές φορές - όταν καταγράφονται ανάλογα περιστατικά εθνικιστικού, φυλετικού ή θρησκευτικού ρατσισμού εις βάρος μας, από αλλοεθνείς. Και εμείς, με το πιο «επίσημο» τρόπο, κάνουμε τα ίδια!
Τώρα, αν θα γίνει Ε.Δ.Ε., αν θα τιμωρηθεί ως παρανομήσας ο επίορκος διοικητής της μονάδας επιλέκτων του λιμενικού ή αν το ελληνικό αρμόδιο υπουργείο θα ζητήσει συγγνώμη από την Αλβανία, δε δείχνει να ενδιαφέρει πολλούς.
Ξεχνάμε, βεβαίως, ότι η χώρα μας βρίσκεται στη δίνη μιας οικονομικής κρίσης, που φέρνει «όλους εναντίον όλων» και εμάς, ως κράτος και έθνος απέναντι στους ισχυρούς της Ευρώπης και του κόσμου. Μας ενοχλεί η υποτίμηση και θεωρούμε άδικη και ρατσιστική την αντιμετώπιση του focus και άλλων μέσων ενημέρωσης, ηγετών και κυβερνήσεων. Ξεχνάμε ότι κι εμείς κάνουμε τα ίδια στους πιο αδύναμους από εμάς: τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Αλήθεια, έχουμε δικαίωμα να παραπονιόμαστε;
Και ένας τελευταίος προβληματισμός: Πόσο καλλιεργείται η «εθνική συνείδηση» της νεολαίας μας, των μαθητών, με τέτοιου είδους παρελάσεις; Είμαστε η τελευταία χώρα στην Ευρώπη, τουλάχιστον, που βάζει τους μαθητές να παρελαύνουν … ως βατραχάνθρωποι.

Δάσκαλος «έτοιμος» … για φυλακή.

noreply@blogger.com (kemanidis) — Sat, 20 Feb 2010 16:13:00 +0000

(Επειδή το νόμιμο, ενίοτε, δεν είναι και δίκαιο).

Το Δεκέμβρη του 2009, η καθαρίστρια του σχολείου μου ήλθε πανικόβλητη και απελπισμένη, με κάτι χαρτιά στα χέρια, μου τα έδειξε και με ρώτησε με αγωνία: «Τι να κάνω, κύριε Γιάννη; Πρέπει να πληρώσω 1000 ευρώ; Με απειλεί ο Νικολουτσόπουλος ότι θα μου κάνει δικαστήριο και θα πληρώσω 2.500! Που να τα βρω αυτά τα λεφτά;».
Η Κυρία Γεωργία, (μάλιστα, με κεφαλαίο το κυρία), καθαρίζει, κάθε μέρα, 15 αίθουσες διδασκαλίας, εκατοντάδες τ.μ. διαδρόμων και αμφιθέατρου, τα γραφεία των δασκάλων και του διευθυντή, τα τζάμια και τις τουαλέττες, καθώς και την αυλή του σχολείου. «Φτύνει αίμα», στην κυριολεξία, για να πάρει λιγότερα από 1.000 ευρώ το μήνα, καθαρά. (Για την ακρίβεια, 809,34)! Είναι σακατεμένη στη μέση και πάσχουν οι τένοντες των χεριών της.
Και έρχεται ένας εξέχων επιστήμων, δικηγόρος, εργατολόγος με εκβιαστικό τρόπο, να της πάρει το χιλιάρικο, επειδή έπεισε χιλιάδες καθαρίστριες, ανά την Ελλάδα, να υπογράψουν ένα «εργολαβικό - συμφωνητικό», (νόμιμο βεβαίως, αλλά όχι τόσο δίκαιο και ηθικό), που λέει ότι: « με οποιονδήποτε τρόπο και αν επιτευχθεί η μονιμοποίηση των καθαριστριών στο δημόσιο, πρέπει αυτές να του πληρώσουν τις ακαθάριστες αποδοχές ενός μήνα» !
Και ενώ η μονιμοποίηση των καθαριστριών έγινε με πολιτική απόφαση της κυβέρνησης, μετά από πίεση της αντιπολίτευσης και την εφαρμογή της κοινοτικής νομοθεσίας, διόλου, βέβαια, ως αποτέλεσμα των νομικών ενεργειών του κ. Νικολουτσόπουλου. Ενώ έχει πάρει, ήδη, αρκετά χρήματα από τις χίλιες, (όπως ο ίδιος παραδέχεται), πελάτισσές του - η κ. Γεωργία πλήρωσε προκαταβολικά 200 ευρώ - ο κύριος εργατολόγος συνεχίζει να διεκδικεί νόμιμα (!) χίλια ευρώ από κάθε μία, ζητώντας τα χρήματα αυτά να αποστέλλονται με ταχυδρομική επιταγή στο γραφείο του.
Εγώ, λοιπόν, ο «δασκαλάκος», που δεν μπορώ να εννοήσω την απόκλιση του νομίμου από το δίκαιον, ενοχλήθηκα και σχολίασα την ενέργεια στον τοπικό τύπο των Τρικάλων, (εφημερίδα «ΕΡΕΥΝΑ»). Το σχόλιο δημοσιεύθηκε και στην ιστοσελίδα politonsymaxia.gr, με τίτλο: «Δικηγόροι κατά καθαριστριών». Στο σχόλιο ρωτούσα αν ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών γνωρίζει και συμφωνεί με την πρακτική του κ. Νικολουτσόπουλου, αν η ΓΕΣΕΕ γνωρίζει το γεγονός και γιατί δεν υπερασπίστηκε νομικώς και δωρεάν αυτή τις καθαρίστριες, αν το υπουργείο οικονομικών γνωρίζει τα έσοδα αυτά του κ. εγρατολόγου και αν τα έχει φορολογήσει. Φυσιολογικά ερωτήματα ενός πολίτη αυτής της χώρας, που νομίζει ότι έχει το δικαίωμα της κριτικής και της δημόσιας έκφρασης γνώμης.
Και ενώ ο κ. Νικολουτσόπουλος απάντησε με μακροσκελέστατο κείμενο, που δημοσιεύθηκε στην ίδια εφημερίδα, έρχεται τώρα και καταθέτει αγωγή εναντίον μου, για «συκοφαντική δυσφήμηση» και απαιτεί από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Τρικάλων, να του επιδικάσει το … ευτελές ποσό των 300.000 ευρώ, ως αποζημίωση για ηθική βλάβη, ποσό που θα πρέπει να πληρώσω εγώ και μάλιστα εντόκως!
Η δίκη έχει οριστεί για τη Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010, στα δικαστήρια των Τρικάλων.
Δηλώνω με σοβαρότητα και αποφασιστικότητα ότι θα παρουσιαστώ στο δικαστήριο, χωρίς να επικαλεστώ … «αυτοκτονικό ιδεασμό». Δεν πρόκειται να δηλώσω μετάνοια και να ζητήσω συγγνώμη. Θα αναλάβω τις όποιες ευθύνες μου καταλογίσει η δικαιοσύνη. Και επειδή αδυνατώ να πληρώσω οποιοδήποτε πρόστιμο, είμαι έτοιμος να εγκαταλείψω τα διδακτικά μου καθήκοντα, (μετά από 30 χρόνια υπηρεσίας) και να οδηγηθώ στη φυλακή.
Γιάννης Κεμανίδης
(Δάσκαλος, πάσχων από … «κοινωνικό ιδεασμό»).

«Από πίτα που δεν τρως…»

noreply@blogger.com (kemanidis) — Wed, 27 Jan 2010 13:49:00 +0000

«… τι σε νοιάζει κι αν καεί»! Λέει μια κυνική παροιμία, που παρά τον κυνισμό της, μπορεί να θεωρηθεί ως δικαιολογημένη αντίδραση των περιθωριοποιημένων και αδικημένων ενός κοινωνικού συστήματος, που άλλους χαϊδεύει και τους έχει «στα μετάξια» και άλλους, «δεν τους βλέπει» ή για να ακριβολογούμε … τους έχει χεσμένους.
Βέβαια, οι περί ων ο λόγος κινδυνεύουν, αν η «πίτα» καεί, να επισύρουν επί των κεφαλών τους την μήνιν όσων προσδοκούσαν κομμάτι αυτής της πίτας και τώρα την βλέπουν καμένη. Και νηστικοί, λοιπόν, και στοχοποιημένοι. Αλλά, γι’ αυτούς, η διαφορά είναι αμελητέα.
Όσοι, όμως, κατοικούν στο «υπόγειο της πολυκατοικίας», δεν μπορούν να πουν: «εφόσον δεν έχω θέα, τι με νοιάζει κι αν γκρεμιστεί το σπίτι»! Επειδή, απλούστατα, αυτοί θα είναι οι πρώτοι που … θα θαφτούν στα ερείπια. Οι του ρετιρέ … θα κάτσουν από πάνω!
Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τους αγρότες φέτος - όπως κάθε χειμώνα - που «μπλοκάρουν» δρόμους, σιδηροδρόμους και σύνορα, θεωρώντας ότι το (αναμφισβήτητο) δίκιο τους, τους επιτρέπει να «κάψουν την πίτα» ή να αφήσουν να γκρεμιστεί η πολυκατοικία. Χρόνια τώρα, οι «πράσινοι, οι βένετοι και ερυθροχίτωνες στρατηγοί του κάμπου», κάνουν «αγώνα», με πρώτους «καμένους» τους λοιπούς συμπολίτες, οι οποίοι απελπίζονται, αγανακτούν, αλλά αδυνατούν να συμβάλλουν σε όποια λύση του προβλήματος.
Μείζων η ευθύνη των «κομμάτων εξουσίας», που διαχειρίστηκαν από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα τη διακυβέρνηση της χώρας. Είναι εξοργιστικά προκλητικό το επιχείρημά τους: «Δεν συζητούμε με κλειστούς δρόμους». Κι όταν ήταν ανοιχτοί; Απαντούν λογικά οι αγρότες. Γιατί μέχρι τώρα δεν κάνατε το Μητρώο αγροτών, ώστε να μην καρπώνονται τις επιδοτήσεις οι «αγρότες», που κατά κύριο επάγγελμα είναι γιατροί, δικηγόροι, υπάλληλοι και εισοδηματίες; Γιατί δεν ρυθμίσατε τα χρέη των αγροτών και δεν κάνατε μια (πραγματική) Αγροτική Τράπεζα, που θα έδινε φθηνά καλλιεργητικά δάνεια; Γιατί δεν μειώσατε το κόστος των καλλιεργητικών εφοδίων; Γιατί δεν αλλάξατε το θεσμικό πλαίσιο, ώστε να μην πολυδιασπάται το αγροτικό συνεταιριστικό κίνημα και αφήσατε τους μεταπράτες και τους μεσάζοντες να αλωνίζουν; Χιλιάδες «γιατί» που θρέφουν την οργή των αγροτών και προκαλούν τη λογική κάθε εχέφρωνος πολίτη.
Από την άλλη, αυτές οι πολιτικές είναι αποτέλεσμα του δόγματος «ελεύθερη οικονομία και αγορά», που και οι ίδιοι οι αγρότες, (στη συντριπτική τους πλειοψηφία), επιλέγουν στις εκλογές. Ας «έσπερναν» αλλιώς!

«Κάλλιο το Πάσχα πρόβατο…».

noreply@blogger.com (kemanidis) — Wed, 27 Jan 2010 13:48:00 +0000

«Έλληνας γεννιέσαι! Δε γίνεσαι». Μας διαβεβαιώνουν ο Κυρ - Άνθιμος, ο μέγας Καρατζαφέρης, ο τρισμέγιστος, (και «μικρός στρατηλάτης» επωνομαζόμενος), Παπαθεμελής και όλη η «ευώδης» συνομοταξία των υπερπατριωτών «Ελληναράδων», που με αφορμή το νομοσχέδιο για τα δικαιώματα των μεταναστών έχουν «σηκώσει τον κόσμο» και … συλλέγουν υπογραφές, ζητώντας δημοψήφισμα!
Φανταστείτε να γινόταν πρόταση δημοψηφίσματος με το ερώτημα … αν οι πολίτες επιθυμούν ή όχι τη συμμετοχή στη βουλή του ΛΑ.Ο.Σ αλλά, ακόμη και του Κ.Κ.Ε., του ΣΥ.ΡΙΖ.Α ή των Οικολόγων. Θα … ξεμπέρδευε κανείς εύκολα από πολλούς. Φυσικά, κάποια ατομικά, ανθρώπινα ή συλλογικά δικαιώματα είναι, (ευτυχώς), κατοχυρωμένα με το σύνταγμα και διεθνείς συνθήκες, που όλα τα προοδευμένα κράτη έχουν ενσωματώσει στο δικαιϊκό τους σύστημα. Και δεν τίθενται υπό την αίρεση δημοψηφισμάτων. Ατυχώς για τον κ. Καρατζαφέρη.
Ενδιαφέρον, όμως, έχει ο προβληματισμός πάνω στο θέμα «ελληνοποιήσεις», που ταλαιπώρησε (και συνεχίζει) την πολιτική μας κρίση: Οι μόνες καταγεγραμμένες περιπτώσεις γρήγορης και απρόσκοπτης απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας είναι: α) Αν είσαι αμνοερίφιο της αλλοδαπής, σε περιόδους μεγάλης ζήτησης, όπως το Πάσχα. β) Αν είσαι αγροτικό προϊόν της αλλοδαπής, που κάποιος μεσάζων θέλει να σε βαφτίσει ντόπιο. γ) Παλαιότερα, αν ήσουν παικταράς της αλλοδαπής, που μπορούσε να γράψει σελίδες δόξας στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού!
Η αντιμετώπιση των μεταναστών και προσφύγων, των «ξένων», στην Ελλάδα ήταν εχθρική και ρατσιστική. Η ανασφάλεια και η ξενοφοβία των «ντόπιων» εκδηλώνονταν κάθε φορά με ιδιαίτερη ένταση. Όχι μόνον κατά αλλοεθνών, αλλά και ομοεθνών, όπως οι πρόσφυγες του 1922, (Μικρασιάτες και Πόντιοι).
«Πάντα ανεπιθύμητοι
Κύματα προσφύγων κατακλύζουν την Ελλάδα, σε συμπαιγνία με ξενόδουλους πολιτικούς που απεργάζονται την αλλοίωση του εκλογικού σώματος και του εθνικού κορμού. Το σχέδιο ξεσκεπάζουν τα εθνικά σκεπτόμενα ΜΜΕ. Δε βρισκόμαστε στο 2010 αλλά στην επαύριο της Μικρασιατικής καταστροφής». Έτσι αρχίζει το καταπληκτικό άρθρο του «ιού» στην «Κυριακάτική Ελευθεροτυπία». Αλλά, κι εγώ θυμάμαι τον παππού μου, που στενοχωριόταν όταν τον αποκαλούσαν «τουρκόσπορο». Μήπως, ακόμη και τους Θεσσαλονικείς φιλάθλους δεν τους αποκαλούν… «Βουλγάρους»;
Το αίμα και το χώμα, το γένος, η φυλή, το τι είναι και τι δεν είναι η πατρίδα μας, οι λόγγοι, τα βουνά και το αρχαίο πνεύμα το αθάνατο, όλα βράζουν σε ένα τσουκάλι, μαζί με τους φόβους, τις ελπίδες, τις προκαταλήψεις και τις αγκυλώσεις μας. Συζητάμε, τελικά, για μια διαδικασία πολιτογράφησης των νόμιμων μεταναστών. Ψυχραιμία!

«Αγρότες ενωμένοι…»

noreply@blogger.com (kemanidis) — Thu, 21 Jan 2010 11:44:00 +0000

«… ποτέ νικημένοι»! Λέει, ως γνωστόν, το σύνθημα. Όμως, ούτε ενωμένοι υπήρξαν ποτέ και, συνήθως, ηττημένοι εξέρχονται από τις «μάχες των οδών και των λεωφόρων».
Βέβαια, το αισιόδοξο σύνθημα το πρωτο-χρησιμοποίησαν οι εργάτες και θα ταίριαζε σε όλες, σχεδόν, τις κοινωνικές ομάδες. Και τα πολιτικά κόμματα στον ίδιο κωμικό ρόλο: «Οι αγρότες έχουν δίκιο», (όταν είναι στην αντιπολίτευση) και «δεν κάνουμε διάλογο με κλειστούς δρόμους» όταν κυβερνούν. Έχουμε … πλήξει στην κυριολεξία, από τη … συνέπεια και την υπευθυνότητά τους.
Στους αγρότες μπορεί να καταλογίσει κανείς μύρια αρνητικά: Ότι κλείνουν τους δρόμους, (τώρα τα Τέμπη τα έκλεισε η κατολίσθηση), σχεδόν επετειακά, μετά τις γιορτές, στο καταχείμωνο, που δεν έχουν δουλειές. Ότι έχουν κατασπαταλήσει τις επιδοτήσεις, συμπεριφερόμενοι ως νεόπλουτοι την περίοδο των «παχέων αγελάδων», δεν έκαναν αναδιαρθρώσεις καλλιεργειών και τώρα εκλιπαρούν για νέες επιδοτήσεις από την Ε.Ε. Ότι, ακόμη, «τίναξαν στο αέρα τους συνεταιρισμούς τους» και παραδόθηκαν στους «μεσάζοντες», με αποτέλεσμα να ζημιώνονται και οι ίδιοι και οι καταναλωτές. Και πολλά άλλα, ακόμη.
Όμως, σε όλα αυτά τα αρνητικά καθοριστικός είναι ο ρόλος και μεγάλη η ευθύνη του κράτους και των κυβερνήσεων: Αν ποτέ είχε γίνει ένας σοβαρός, ολοκληρωμένος διάλογος, αν είχαν αναληφθεί δεσμεύσεις και είχαν υλοποιηθεί γιατί να συνεχίσουν οι αγρότες με τα μπλόκα; Το σημαντικότερο: Αν οι κυβερνήσεις είχαν αγροτική πολιτική, (μελέτες και σοβαρό σχεδιασμό), αν δημιουργούσαν - επιτέλους - τους απαραίτητους μηχανισμούς υλοποίησης αυτών των πολιτικών, θα είχαμε αυτό το «χάλι»; Αν το θεσμικό πλαίσιο που καθορίζει τη λειτουργία του αγροτικού συνδικαλιστικού και συνεταιριστικού κινήματος ήταν άλλο, αν δηλαδή επιτρέπονταν η ίδρυση και λειτουργία ενός συνεταιρισμού στο δήμο και μιας ένωσης στο νομό, θα είχαμε τόσους «στρατηγούς του κάμπου»; Αν οι γεωπόνοι δεν ήταν «λογιστές» στις νομαρχίες και οι κτηνίατροι δεν … μετρούσαν απλώς τα «κεφάλια» των ζώων για τις επιδοτήσεις. Αν είχαν οι αγρότες φθηνό πετρέλαιο και καλλιεργητικά εφόδια, αν το κράτος έβαζε φρένο στα «καρτέλ» θα είχαμε αυτό το ρεζίλι;
Είναι πολλά τα «αν»! Και βέβαια οι αγρότες έχουν δίκιο! Αλλά δεν είναι οι μόνοι που έχουν δίκιο και το καίριο ερώτημα είναι: Από ποιον και με ποιο τρόπο το ζητούν; Άρα, που να το βρουν;

Νέος εκλογικός νόμος: «θέλει κι αυτός … το Γερμανό του»;

noreply@blogger.com (kemanidis) — Sat, 09 Jan 2010 12:58:00 +0000

Τους ενδοιασμούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης, όπως εκφράστηκαν, για το υπό κατάθεση νομοσχέδιο του νέου εκλογικού νόμου οφείλει να τους λάβει κανείς σοβαρά υπόψιν. Ομοίως και την πρόταση του προέδρου της Ν.Δ. που κατατέθηκε με επιστολές του προς τους αρχηγούς των κομμάτων, για κατ’ αρχήν συζήτηση «από μηδενική βάση» των αρχών και των προϋποθέσεων για κατάθεση ενός τόσο σημαντικού νόμου. Σταθερή είναι η θέση των κομμάτων της Αριστεράς για καθιέρωση της απλής αναλογικής, που και αυτή πρέπει να συζητηθεί.
Εννοείται ότι αυτά που αναμένει κανείς από μία τέτοια ρύθμιση είναι η ευρύτερη δυνατή αντιπροσωπευτικότητα, η ανάδειξη βιώσιμων κυβερνήσεων, η καταπολέμηση του «μαύρου πολιτικού χρήματος», της «διαπλοκής οικονομίας και πολιτικής», της ενίσχυσης της δημοκρατίας μέσα στα κόμματα και γενικώς της ομαλής λειτουργίας του πολιτεύματος, όσο αυτή μπορεί να εξαρτάται από τον εκλογικό νόμο.
Οι ενστάσεις που κατατίθενται από πολλές πλευρές, ακόμη και από κυβερνητικούς βουλευτές, αναφέρονται σε «βουλευτές δύο ταχυτήτων» και «ενίσχυση του αρχηγικού χαρακτήρα των κομμάτων». Εννοούν μ’ αυτό ότι οι βουλευτές των μονοεδρικών περιφερειών που θα εκλέγονται με σταυρό προτίμησης θα έχουν μεγαλύτερη δυσκολία εκλογής και «αυξημένο βάρος αντιπροσωπευτικότητας» σε σύγκριση με αυτούς που θα εκλέγονται με λίστα και θα είναι «επιλογή του αρχηγού».
Αν τα πολιτικά κόμματα συνεχίσουν να λειτουργούν με το σημερινό τρόπο, (στην πλειοψηφία τους), τότε οφείλουμε να δεχθούμε ότι ενισχύεται περεταίρω η θέση και ο ρόλος του αρχηγού. Όμως, μπορεί κανείς να καταθέσει αντίλογο:
Γιατί, δεν μπορούν τα μέλη των κομμάτων να απαιτήσουν εσωκομματικό δημοψήφισμα για τη σειρά των υποψηφίων βουλευτών στη λίστα των ευρύτερων περιφερειών; Να θυμίσουμε ότι αυτό το εφαρμόζει χρόνια τώρα ο ΣΥΝ στις ευρωεκλογές και όταν αυτό καταστρατηγήθηκε στην περίπτωση του κ. Παπαδημούλη, επέφερε αναταράξεις.
Οφείλουμε να σταθμίσουμε τα οφέλη της λίστας: Καίριο πλήγμα στο «πολιτικό χρήμα» και τις εξαρτήσεις από οικονομικά και άλλα κέντρα. «Απελευθέρωση» από το ρουσφέτι. Δεν «νομιμοποιούνται» να το απαιτούν οι ψηφοφόροι και … δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει ο βουλευτής.
Επειδή η «διαπλοκή και διαφθορά» εδώ βρίσκουν τόπο, μπορεί κανείς να αναμένει εξυγιαντική λειτουργία από μια τέτοια ρύθμιση. Και, πράγματι, θα έχουμε βουλευτές «δύο ταχυτήτων»: Οι 180 που θα εκλέγονται με σταυρό σε μονοεδρικές θα είναι «υποχρεωμένοι» - πολλαπλώς μάλιστα - να συνεχίσουν στο δρόμο του ρουσφετιού. Έτσι, για να μη στερηθούμε απότομα κάτι με το οποίο γαλουγηθήκαμε πολιτικά και υποστούμε … στερητικό σοκ!
Εις ό,τι αφορά την εφαρμογή της απλής αναλογικής, αξίζει να θυμίσουμε την αντιμετώπιση που είχαν ο αείμνηστος Μ. Παπαγιαννάκης και τώρα ο Φ. Κουβέλης, που τόλμησαν να μιλήσουν για ανάγκη συνεργασιών…

Ευτυχισμένο το… 2011 !

noreply@blogger.com (kemanidis) — Wed, 30 Dec 2009 14:00:00 +0000

Έγραψαν και είπαν τόσα πολλά, τόσοι πολλοί, που είναι μάλλον απίθανο να βρεθεί έστω και ένας πολίτης που να πιστεύει ότι το 2010 θα είναι καλύτερο και «ευτυχισμένο», αν το συγκρίνουμε με παρελθόντα έτη. Με τα έτη της «αθωότητας», της ανεμελιάς, της αφελούς αισιοδοξίας για τις… «καλύτερες μέρες», που παραλίγο να φέρει στη χώρα η προηγούμενη κυβέρνηση, της … «επανίδρυσης».
Αυτή η διάχυτη και γενικευμένη απαισιοδοξία, ίσως, θεωρείται από μερικούς «ευτυχής όρος» για ακώλυτη εφαρμογή μέτρων και προγραμμάτων για τη σταθεροποίηση των δημόσιων οικονομικών, χωρίς συγκρούσεις με τα μεγάλα συμφέροντα, με στόχο να «πληρώσουν τη νύφη» πάλι τα γνωστά «υποζύγια». Αν υπάρχουν τέτοιες σκέψεις σε κυβερνητικούς εγκεφάλους θα πρέπει να επανεξετασθούν και να αναθεωρηθούν. Για πολλούς και σοβαρούς λόγους.
Η φοροδοτική ικανότητα των πολλών έχει φθάσει στα όριά της. «Τι ‘ναι ο κάβουρας, τι ‘ναι το ζουμί του». Ό,τι τυχόν αφαιρεθεί, με όποιον τρόπο από αγρότες, μισθωτούς, συνταξιούχους κλπ., θα λείψει απ΄ την κατανάλωση, πράγμα που σημαίνει πτώση τζίρου, άρα ανεργία.
Το σημαντικότερο, όμως, πρόβλημα που δημιουργεί αυτός ο «καταιγισμός» επιχειρημάτων και «τεκμηρίων» για το «εθνικό αδιέξοδο» είναι ο κίνδυνος κοινωνικής παθητικότητας και αδράνειας. Ο απογοητευμένος και ο απελπισμένος άνθρωπος δε γίνεται δημιουργικός. Πολύ χειρότερα, αρνείται να μετάσχει στην παραγωγική διαδικασία, επειδή είναι πεπεισμένος ότι οι καρποί των κόπων του θα γίνουν κτήμα άλλων. Με κοινωνία παθητικών πολιτών σίγουρα θα «βουλιάξουμε».
Να σημειωθεί ότι η νέα κυβέρνηση δεν κέρδισε την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας των πολιτών, για την αποτελεσματική καταγγελία των έργων της προηγούμενης, αλλά κυρίως, επειδή έδινε ελπίδα και προοπτική διεξόδου. Η κατηγορηματική φράση του κ. Παπανδρέου, «τα λεφτά υπάρχουν» και εικόνα του αποφασισμένου για ρήξεις ηγέτη, ήταν αυτά που βάρυναν περισσότερο στη συνείδηση των ψηφοφόρων.
Οι πολίτες θέλουν, μεν, και αποδέχονται την αλήθεια, ακόμη και αν είναι επώδυνη γι’ αυτούς, δε συγχωρούν όμως το ψέμα. Πολλοί θα ήταν αυτοί που θα αποδέχονταν μια ευχή, όπως … «ευτυχισμένο το 2011», που θα σήμαινε ότι το 2010 νοικοκυρεύουμε τον τόπο με θυσίες από όλους, αλλά, θα έπρεπε να πεισθούν ότι θα ακολουθήσει μια κατάσταση τελείως διαφορετική από αυτή που χρόνια τώρα βιώνουν.
Κάτι τέτοιο δε γίνεται με υποσχέσεις ή συνεχή καταγγελία των υπευθύνων, (που ουδέποτε τιμωρούνται). Γίνεται με έργα.

Ή - Και του Αντώνη Ανηψητάκη

noreply@blogger.com (kemanidis) — Sat, 19 Dec 2009 22:52:00 +0000

Ή - Και
του Αντώνη Ανηψητάκη

Με ρώτησες
Ποιό σύνδεσμο προτιμώ
Το διαζευκτικόν "ή" ή το συνδετικόν "καί"
Το "και", το "και" είπα ως έτοιμος από καιρό
γιατί τα θέλω όλα
αλλά και γιατί δεν μ' αρέσουν οι αποκλεισμοί

Βλέπεις, δεν κατάλαβα πως απαντώντας σου
αποδέχτηκα το "ή" της ερώτησης σου

Το στιχούργημα τούτο, “σόφισμα” το τιτλοδότησα, μπορεί να είχε άλλη αφορμή. Κατέληξε όμως κατ’ εξοχήν πολιτικό. Απ´ το αυτόνομο ταξίδι του επέστρεψε για να μου αποκαλύψει την ουσία της πολιτικής, ως υπόθεση δυο συνδέσμων. Του διαζευκτικού “ή” και του συνδετικού “και” που συμπληρώνουν ταπεινά στον προσωπικό μου τρόπο σκέψης τον αριστοτέλειο ορισμό της πολιτικής ως τέχνης του εφικτού.

Με το “ή” ορίζεις στόχους. Με το “και” προσδιορίζεις συμμάχους για να πετύχεις τους στόχους.

Πολιτική μόνο με “ή”, που έχει δηλαδή μόνο στόχους, που βλέπει παντού εχθρούς, συνεπάγεται αποτυχία. Συνήθως άλλοθι έχει την ιδεολογική καθαρότητα. Είναι η πολιτική των μικρών κομμάτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αριστερά στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, που μοιάζει να προσάραξε στον αντιεξουσιασμό. Στον αντίποδα του ΕΑΜ και της ΕΔΑ, το κρεσέντο του “ή” μοιάζει να μην έχει τέλος. Αφού εξαντλήσει την κατακεραύνωση των εκτός των τειχών εχθρών, η εξουσιομανής όμως στο εσωκομματικό πεδίο αριστερά, αναλαμβάνει με απανωτά “ή” να προσδιορίσει και κατόπιν να εκκαθαρίσει τους εσωτερικούς εχθρούς. Στο όνομα βεβαίως της ιδεολογικής καθαρότητας και του σοφού λαού που σοφά με τη σειρά του την ανταμείβει με τα κατάλληλα ποσοστά. Στο όνομα επίσης του απεριόριστου πολιτικού χρόνου, ο οποίος υπάρχει διαθέσιμος ες αεί εις πείσμα της κλιματικής απειλής και που κάποτε, τη Δευτέρα Παρουσία ίσως, θα δώσει την ποθητή ιδεολογική ομογενοποίηση και την ατσάλινη καθοδήγηση που θα ανατρέψει τους συσχετισμούς...

Από την άλλη πολιτική μόνο με “και” , είναι μια άνοστη πολιτική σούπα. Στο όνομα της πολυσυλλεκτικότητας, να ικανοποιήσουμε και τον ένα, να ικανοποιήσουμε και τον άλλο καταλήγει στο τέλμα. Αυτές τις πολιτικές του “και” διακόνησαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αυτές πληρώνουμε τώρα. Να ικανοποιήσουμε και τα ρετιρέ με παχυλή σύνταξη απ’ τα 45-50, να ικανοποιήσουμε και τον θαλασσοδανειοβίωτο φοροδιαφεύγοντα και εισφοροδιαφεύγοντα επιχειρηματία, να ικανοποιήσουμε και τον αποτυχόντα βουλευτή και το βετεράνο στρατηγό, να γλυκάνουμε με ψίχουλα και τους αναξιοπαθούντες. Μόνο όσους χάνουν στα λογής χαρτιά δεν αποζημίωσαν. Πως τα καταφέραμε όμως να ικανοποιήσουμε τόσα “και”, τόσες κοινωνικές ομάδες; Ο τρόπος γνωστός. Δανεικά και πάλι δανεικά, ιδιωτικοποιήσεις, ξεπούλημα δηλαδή των ασημικών που φιλοτέχνησε ο Έλληνας με τον ιδρώτα του. Κάποτε θέλανε να πουλήσουν και τις βραχονησίδες σε κροίσους, αλλά παραήταν χοντρό, μετά όμως κάναν όλη την Ελλάδα οικόπεδο με θέα, natura και αρχαιότητες μέσα, αυτό πέρασε πιο εύκολα. Και οι Έλληνες που καμαρώνουμε ότι τα δίνουμε όλα για τα παιδιά μας, αυτά κυρίως καταστρέψαμε καταδικάζοντάς τα να δουλέψουν, αν δουλέψουν, σε μαύρες συνθήκες, εργασιακές, μισθολογικές, ασφαλιστικές και σε μια Ελλάδα περιβαλλοντικά ρημαγμένη.

Αυτή είναι η δυστυχία της πολιτικής μας ζωής. Η αδιατάρακτη συμφωνία του πολιτικού κόσμου κατανομής ρόλων σε κόμματα εξουσίας των “και” χωρίς “ή” και σε κόμματα διαμαρτυρίας των “ή” χωρίς “και”.

Τώρα όμως που τα ασημικά τέλειωσαν, που οι τοκογλύφοι δανειστές μας κυνηγούν, που η ξεφτίλα των stage στέρεψε, τώρα που η Ελλάδα μοιάζει βομβαρδισμένη χώρα με βόμβες πολιτικής ανικανότητας δεκαετιών, τώρα τι λες; Ποιο το σωστό “ή” και ποιο το “και” .

Τώρα λοιπόν εγώ ο αναθεωρητής θυμάμαι τι έκανε ο Ζαχαριάδης με το Μεταξά όταν το “ή” της εποχής ήταν η επίθεση του Μουσολίνι. Φυλακισμένος απ’ το μεταξικό καθεστώς διέθεσε το ΚΚΕ στη διάθεση του δικτάτορα. Βλέποντας λοιπόν το “ή” της σήμερον στο βαθύ ΠΑΣΟΚ, που εννοεί να λαμογέψει και τα συντρίμμια της χώρας, θα ήθελα οι πολιτικές δυνάμεις, αυτές έστω που εγώ νιώθω συγγενείς, η ανανεωτική αριστερά και οι οικολόγοι, να βάλουν πλάτη συνδράμοντας τον καλοπροαίρετο, πρίγκηπα έστω, Γεώργιο, να βάλουν τα μικρά τους “και” σ’ αυτή την υπόθεση σωτηρίας της πατρίδας μας, όντας βέβαιος για τη μαζική επικρότηση μιας τέτοιας στάσης.

Την αφορμή μου την έδωσε το βαθύ ΠΑΣΟΚ του Νομαρχιακού Συμβουλίου Λασιθίου που απέρριψε το προωθούμενο από τα επιστημονικά επιμελητήρια της Κρήτης διεθνές συνέδριο για την περιοχή Τοπλού - Κάβο Σίδερο που συγκεντρώνει την πλατιά στήριξη οργανώσεων και προσωπικοτήτων απ’ όλες τις γωνιές της γης.

Ας τελειώσω όμως, όπως άρχισα, μ’ ένα άλλο στιχούργημα, μελαγχολικό γιατί υποσημειώνει την ασήμαντη πιθανότητα να εισακουστώ.

Συστήματα και Εξισώσεις

Οι αριστεροί το συνηθίζουμε
να μιλάμε με εξισώσεις
και να τις λύνουμε στο πι και φι

Οι αλλόδοξοι συνομιλητές μας
δεν έχουν καμιά τύχη

Τώρα, αν η ζωή τις λύσεις μας
δεν επιβεβαιώνει
φταίει φυσικά το σύστημα

των εξισώσεων

Ο γνωστός "εργατολόγος" απειλεί!

noreply@blogger.com (kemanidis) — Sat, 12 Dec 2009 14:40:00 +0000

Στις 3 Δεκεμβρίου 2009, δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα των Τρικάλων, "ΕΡΕΥΝΑ", σχόλιό μου με τίτλο "Δικηγόροι κατά καθαριστριών", που αναφέρονταν στις πιέσεις που δέχονται εκατοντάδες - χιλιάδες καθαρίστριες από το γραφείο του Χ.Νικολουτσόπουλου, (του γνωστού εργατολόγου από την υπόθεση Ζαχόπουλου), να πληρώσουν με ταχυδρομική επιταγή σε αυτόν τις ακαθάριστες αποδοχές ενός μήνα, διότι αυτό υπήρχε στο "Πληρεξούσιο - Εργολαβικό" που υπέγραψαν οι καθαρίστριες με το συγκεκριμένο Γραφείο. Αρχικώς απάντησε στο σχόλιό μου η Πρόεδρος του τοπικού Συλλόγου καθαριστριών, με ένα καθ' υποβολήν δημοσίευμα, παίρνοντας το μέρος του "εργατολόγου" και στη συνέχεια, ο ίδιος ο Νικολουτσόπουλος με 7σέλιδη (!) ανακοίνωση, στην οποία απειλεί με μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμιση, εμένα και την εφημερίδα! Για να γίνει κατανοητό το πνεύμα του σχολίου μου,παραθέτω αυτό, την απάντηση των καθαριστριών καθώς και την ανταπάντησή μου. Για όποιον ενδιαφερθεί, μπορώ να του στείλω με mail την απάντηση του Νικολουτσόπουλου. Παρακαλώ να διακινηθεί μέσω blogs.
Δικηγόροι κατά καθαριστριών.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που οι καθαρίστριες των σχολείων πέτυχαν τη μετατροπή των συμβάσεών τους σε αορίστου χρόνου και μία σχέση εξαρτημένης εργασίας από το δημόσιο. Αυτό ήλθε ως ώριμο συνδικαλιστικό αίτημα και αναγκαία πολιτική ρύθμιση του Ελληνικού δημοσίου έναντι εργαζομένων που για χρόνια ολόκληρα υπήρξαν αντικείμενο σκανδαλώδους εκμετάλλευσης.
Στην προσπάθειά τους αυτή οι καθαρίστριες είχαν κάνει και δικαστικές προσφυγές. Το πανελλαδικό συνδικαλιστικό τους όργανο έκανε κάποιες «συμφωνίες» με δικηγορικά γραφεία και συγκεκριμένα με το γραφείο του «Χρήστου Νικολουτσόπουλου και συνεργατών». Του γνωστού, από τα μέσα ενημέρωσης δικηγόρου, που εμφάνισε … «ψυχολογικά προβλήματα», προκειμένου να αποφύγει καταδίκες για την ανάμειξή του στη γνωστή υπόθεση Ζαχόπουλου - Mega chanel - Πρώτο θέμα». Οι «συμφωνία», λοιπόν, αυτή καταγράφεται ως ένα «πληρεξούσιο - εργολαβικό» με το οποίο οι Χρήστος Νικολουτσόπουλος, Δημήτρης Περπατάρης και Κατερίνα Θεοδωράτου αναλαμβάνουν «τη διεκδίκηση των πάσης φύσεως διαφορών αποδοχών λόγω αναγνώρισης της σύμβασης απασχόλησης στην καθαριότητα σχολείων ως σύμβασης εξαρτημένης εργασίας και αφετέρου την εργασιακή τακτοποίηση με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου», των καθαριστριών. Ως αμοιβή «συμφωνείται» «ποσοστό 20% από τα πάσης φύσεως δώρα - επιδόματα που θα ωφεληθεί ο εντολέας και για τη μετατροπή της σύμβασης σε αορίστου χρόνου, το ποσό που αντιστοιχεί στις πλήρεις ακαθάριστες αποδοχές ενός μήνα» (!).
Δηλαδή, 13.000 καθαρίστριες σε όλη την Ελλάδα επί 1.000 ευρώ, ίσον 13.000.000 ευρώ για τον κύριο «εργατολόγο». Αδήλωτα, «μαύρα» τα περισσότερα από αυτά!
Τα ερωτήματα που γεννώνται από την υπόθεση αυτή δεν αφορούν μόνον τις καθαρίστριες, αλλά τους δικηγορικούς Συλλόγους, τη δικαιοσύνη και το υπουργείο οικονομικών. Αφορούν, επίσης, τα συνδικάτα και συγκεκριμένα τη ΓΕΣΕΕ, καθώς και όλους τους πολίτες που έχουν απαίτηση σ’ αυτή τη χώρα να ισχύει το Σύνταγμα και οι νόμοι:
• Η ρύθμιση της εργασιακής σχέσης των καθαριστριών με το ελληνικό δημόσιο δεν ήταν αποτέλεσμα κυβερνητικής βούλησης και απόφασης;
• Πόσο και πως συνέβαλε σ’ αυτό το γραφείο του «εργατολόγου»;
• Πόσο κοστολογείται αυτή η «υπηρεσία»;
• Είχαν γνώση της «συμφωνίας» ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών και η εφορεία;
• Γιατί η ΓΕΣΕΕ δεν «κάλυψε» τη συγκεκριμένη ομάδα εργαζομένων;
• Πως μπορεί να εκβιάζει (!) τις φτωχές εργαζόμενες το γραφείο του «εργατολόγου» με ονομαστικές επιστολές για … «αποστολή με ταχυδρομική επιταγή (!) του ποσού των χιλίων ευρώ»;
ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΚΑΘΑΡΙΣΤΩΝ Ν. ΤΡΙΚΑΛΩΝ

Απαντητική επιστολή

(Κατόπιν παράκλησης, επαναδημοσιεύουμε την απαντητική επιστολή του Σωματείου Καθαριστών και Καθαριστριών νομού Τρικάλων, καθότι στην αρχική επιστολή απουσίαζε κομμάτι του κειμένου το οποίο συμπληρώνουμε σήμερα)

Κύριε Διευθυντά
Στις 3 Δεκεμβρίου 2009 δημοσιεύσατε στην Εφημερίδα σας άρθρο με τίτλο «δικηγόροι εναντίον καθαριστριών» με τα αρχικά Ι.Κ., το οποίο αναφέρεται στην επαγγελματική σχέση των καθαριστριών των δημοσίων σχολείων με τον Χ. Νικολουτσόπουλο με τρόπο υποτιμητικό τόσο για τον ίδιο, όσο και για τις ίδιες τις καθαρίστριες και το συνδικαλιστικό τους κίνημα.
Τον Χ. Νικολουτσόπουλο και το γραφείο του οι καθαρίστριες τον επιλέξαμε από το 2001 ήδη ως νομικό μας σύμβουλο, όταν επί 20 περίπου χρόνια μας αντιμετώπιζαν ως εργολάβους δίνοντάς μας μισθούς πείνας.
Τόσο οι δικαστικές, όσο και οι εξωδικαστικές ενέργειες του γραφείου του επιβεβαίωσαν την ορθότητα της επιλογής μας στο πρόσωπό του.
Οι δικαστικές αποφάσεις που κέρδισε για εμάς το 2002, 2003 και 2004 για πρώτη φορά αναγνώρισαν, ότι δεν είμαστε εργολάβοι, αλλά εργαζόμενες που καλύπταμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Ο τρόπος που δημιούργησε και καθοδήγησε το συντονιστικό των συμβασιούχων, στο οποίο συμμετείχαμε και εμείς απέσπασε την προεκλογική δέσμευση Καραμανλή τον Μάρτη του 2004 για μονιμοποίηση των συμβασιούχων.
Όταν τον Μάρτη του 2005 η ίδια κυβέρνηση αποφάσισε να μας αφήσει εκτός μονιμοποίησης ο ίδιος κατηύθυνε τα προεδρεία των σωματείων καθαριστριών σε αιφνιδιαστική τριήμερη κατάληψη του Υπουργείου Παιδείας υποχρεώνοντάς το έτσι να αλλάξει τη γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους από αρνητική σε θετική για εμάς.
Το Υπηρεσιακό Συμβούλιο του Υπουργείου Παιδείας με επιμέλεια του νομικού μας συμβούλου υιοθέτησε το περιεχόμενο των θετικών δικαστικών αποφάσεων που είχε κερδίσει βλέποντας επιτέλους να μετατρέπονται οι συμβάσεις έργου σε αορίστου χρόνου για 8.000 καθαρίστριες.
Για πρώτη φορά δεν θα πληρωνόμαστε με 300 Ευρώ μόνο για 10 μήνες αλλά με 14 μισθούς για όλο το χρόνο έχοντας πλέον όλα τα δικαιώματα του εργατικού δικαίου.
Η επιτυχία αυτή δεν μας χαρίστηκε από την Κυβέρνηση αλλά ήταν αποτέλεσμα συστηματικού αγώνα με ιδιαίτερη συμβολή του γραφείου του νομικού μας συμβούλου.
Όσες είχαμε υπογράψει εργολαβικά μας του από το 2001 συμφωνώντας ένα μισθό μετά την κατάταξη μας σε θέσεις αορίστου χρόνου, γνωρίζαμε καλά τι υπογράφαμε και ποιον δικηγόρο εμπιστευθήκαμε.
Τα όσα γράφονται στο άρθρο της εφημερίδας σας είναι συκοφαντικά και υποτιμητικά για τον κλάδο των καθαριστριών, αφού τις εμφανίζετε να «παρασύρονται» και να «εξαπατούνται» από τρίτους.
Και κάτι άλλο. Συνεχίζουμε να εμπιστευόμαστε τον Χ. Νικολουτσόπουλο του και το γραφείο του, αφού, όλες οι καθαρίστριες του Νομού μας του αναθέσαμε νέες διεκδικήσεις για καταπατηθέντα δικαιώματα μας.
Όσο για τις περιπέτειες του με την Ζαχοπουλιάδα, είμαστε σε θέση να αντιλαμβανόμαστε πόσο στοχοποιημένος ήταν για τους αγώνες του υπέρ των δικαιωμάτων των συμβασιούχων.
Τέλος, θα σας παρακαλούσαμε να μας αναγνωρίσετε το δικαίωμα, τον δικηγόρο μας να τον επιλέγουμε εμείς με δικά μας κριτήρια για τις επαγγελματικές του ικανότητες και εμείς επίσης να τον κρίνουμε από το αποτέλεσμα των υπηρεσιών που μας προσφέρει.
Για τη Δ/νση του Σωματείου
Η Πρόεδρος
Μαρία Παπαναστασίου
Η Γεν. Γραμματέας
Παρασκευή Γελαδάρη

«Oι καταφερτζήδες και οι αφελείς».

Κύριε Διευθυντά,
Ως μόνος και αποκλειστικά υπεύθυνος για το σχόλιο της 3ης Δεκεμβρίου, με τίτλο: «Δικηγόροι κατά καθαριστριών», που δημοσιεύθηκε στη εφημερίδα σας, οφείλω μίαν ανταπάντηση στη … διπλή «απάντηση» των κυριών Μ. Παπαναστασίου και Π. Γελαδάρη, Προέδρου και Γενικής Γραμματέως αντίστοιχα του Σωματείου καθαριστριών Τρικάλων.
Κατ’ αρχήν, οφείλω να διευκρινίσω ότι στόχος αυτού του σχολίου ήταν η προστασία των συμφερόντων των καθαριστριών, το έργο των οποίων γνωρίζω και εκτιμώ, ως δάσκαλος με 29 χρόνια υπηρεσίας.
Κίνητρά μου ήταν η έκπληξη, η απορία και η οργή ενός εργαζόμενου πολίτη που βλέπει συμπολίτες - συνεργάτες του να γίνονται στόχος «εκβιασμού», από οικονομικά και πολιτικά ισχυρούς, εν προκειμένω από το γραφείο του κ. Νικολουτσόπουλου.
Στο σχόλιό μου έθετα ορισμένα ερωτήματα, στα οποία, βεβαίως, δεν πήρα απάντηση με τις, μάλλον, καθ’ υποβολήν «απαντητικές επιστολές». Οφείλω να τα επαναλάβω με την ίδια ένταση:
• Η ρύθμιση της εργασιακής σχέσης των καθαριστριών με το ελληνικό δημόσιο δεν ήταν αποτέλεσμα κυβερνητικής βούλησης και απόφασης;
• Πόσο και πως συνέβαλε σ’ αυτό το γραφείο του «εργατολόγου»;
• Πόσο κοστολογείται αυτή η «υπηρεσία»;
• Είχαν γνώση της «συμφωνίας» ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών και η εφορία;
• Γιατί η ΓΕΣΕΕ δεν «κάλυψε» τη συγκεκριμένη ομάδα εργαζομένων;
• Πως μπορεί σήμερα, με λυμένο το θέμα να απαιτεί από τις φτωχές εργαζόμενες το γραφείο του «εργατολόγου» με ονομαστικές επιστολές για … «αποστολή με ταχυδρομική επιταγή (!) του ποσού των χιλίων ευρώ»;
Δεν έχω καμία πρόθεση να αμφισβητήσω τη συμβολή του γραφείου του κ. Νικολουτσόπουλου και των συνεργατών του στην αίσια έκβαση της υπόθεσης των καθαριστριών. Ακόμη και τη … «συνδικαλιστική καθοδήγησή» του σε αυτές ώστε να πετύχουν «τριήμερη κατάληψη των γραφείων του Υπουργείου Παιδείας»!!!. Απλώς ισχυρίζομαι, (ρωτώντας), ότι ήταν ώριμο συνδικαλιστικό αίτημα, είχε μεγάλη κοινωνική αποδοχή και η κυβέρνηση, αναλογιζόμενη το πολιτικό κόστος της απόρριψής του, αλλά και πιεζόμενη από πολιτικούς και συνδικαλιστικούς φορείς, το ικανοποίησε. Είχε την πολιτική βούληση να το πράξει. (Αντίθετα, στην περίπτωση των εκπαιδευτικών, αν και υπάρχουν αποφάσεις Εφετείων για τη χορήγηση του επιδόματος των 176 ευρώ, που χορηγείται σε όλους τους άλλους δημοσίους υπαλλήλους, η προηγούμενη τουλάχιστον κυβέρνηση δεν «υποχώρησε» και δεν τους το δίνει).
Θέλω να ομολογήσω ότι οργίστηκα, ως άνθρωπος, όταν είδα τον πανικό και την απελπισία συγκεκριμένης καθαρίστριας σχολείου, η οποία είχε λάβει δύο επιστολές από το γραφείο του κ. Νικολουτσόπουλου, με εκβιαστικό τόνο και περιεχόμενο και στόχο να «πεισθεί» να πληρώσει, (με ταχυδρομική επιταγή!), τις μηνιαίες ακαθάριστες αποδοχές της στο συγκεκριμένο δικηγόρο.
Από πληροφορίες γνωρίζω ότι όλες όσες προσέφυγαν στις υπηρεσίες του κ. «εργατολόγου», πλήρωσαν αρχικώς 150 ευρώ έκαστη. Αυτό σημαίνει ότι το συγκεκριμένο Γραφείο, εισέπραξε πάνω από 1.000.000 ευρώ, (8.000 χ 150 = 1.200.000). Ακόμη, ότι πολλές καθαρίστριες από τα Τρίκαλα, έχουν ήδη πληρώσει τις ακαθάριστες μηνιαίες αποδοχές τους και έκανα έναν αυθαίρετο υπολογισμό, περισσότερο ως υπόθεση: Πόσα εκατομμύρια ευρώ κοστίζουν οι υπηρεσίες του κ. Νικολουτσόπουλου; Δηλώθηκαν στην εφορία; Φορολογήθηκαν; Ή οι συγκεκριμένοι δικηγόροι συγκαταλέγονται στην κατηγορία των «πενομένων του Κολωνακίου» που δηλώνουν ετήσια εισοδήματα λιγότερα αυτών ενός δημοσίου υπαλλήλου ή μιας καθαρίστριας;
Μία καθαρίστρια για να πάρει τα 800 ή 1.000 ευρώ πρέπει να καθαρίζει επί είκοσι ημέρες συνεχώς, μερικές εκατοντάδες τετραγωνικών μέτρων, αιθουσών, διαδρόμων και τουαλέτες σχολείων. Αυτά τα χρήματα, βέβαια, μπορεί να αντιστοιχούν στα λουλούδια που θα πετάξουν κάποιοι μια βραδιά σε «πολιτιστικούς οίκους». Είναι παντελώς απαράδεκτο, ηθικά, τέτοιες γυναίκες του δύσκολου και έντιμου μεροκάματου να πιέζονται με ονομαστικές επιστολές, όπως αυτή με ημερομηνία 17.07.2008 και 20.11.2009 και να καλούνται «εντός τριών ημερών» να τακτοποιήσουν το «χρέος» τους!
Τα ερωτήματά μου αυτά, προφανώς δεν τα απευθύνω στο συγκεκριμένο δικηγόρο, πολύ, δε περισσότερο στις «εκπροσώπους του Σωματείου καθαριστριών Τρικάλων», (που μάλλον ως εκπρόσωποι του κ. Νικολουτσόπουλου ενεργούν και συμπεριφέρονται), αλλά, στην κοινωνία των πολιτών, στα θεσμικά όργανα της Πολιτείας, στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών και στη ΓΕΣΕΕ.
Αναμένω, με αγωνία, να δω πως προκύπτει η «συκοφαντική δυσφήμιση» και περιμένω την αντίδραση όλων των παραπάνω φορέων.
Εκτός αν η Ελλάδα ήταν είναι και παραμένει «ξέφραγο αμπέλι», που το «τρυγούν μόνον οι «καταφερτζήδες», συνεπικουρούμενοι από αφελείς.
Γιάννης Κεμανίδης
Δάσκαλος

«Πρωτοφανής, δημοκρατική διαδικασία».

noreply@blogger.com (kemanidis) — Tue, 01 Dec 2009 13:25:00 +0000

«Ο λαός της Νέας Δημοκρατίας μίλησε»! Και είπε: «habemus Samara»! Τον εξέλεξαν, πληρώνοντας μάλιστα από δύο ευρώ έκαστος και από τώρα αρχίζει η προσμονή για το γνωστό: «πάλι με χρόνια, με καιρούς…».
Όσο για τα ηχηρά περί "δημοκρατικών διαδικασιών" και "έκφρασης της βάσης" μόνον ως αμερικάνικα ανέκδοτα μπορεί να εκληφθούν. Η ιδεολογία και η πολιτική, παντελώς απούσες!Κάτι σαν "καλλιστεία του ΑΝΤ 1" ένα πράμα... Με κυρίαρχα τα συντηρητικά (νεοδημοκρατικά κριτήρια): ("Όχι, δα, να μας κυβερνήσει και γυναίκα", "να βγάλουμε τον αντι - Παπανδρέου" κλπ.). Γενικώς, δεξιότερη στροφή μοιάζει.
Η «προεκλογική αντιπαράθεση» εξαντλήθηκε στα : «ποιος ήταν παρών» και «ποιος συμβούλευσε τον Καραμανλή να πάει σε πρόωρες εκλογές». Η μόνη απόπειρα για πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση «κόλλησε» στο «κεντροδεξιά» και «δεξιο - δεξιός». Βεβαίως, ακούσαμε και τα … «σοβαρά» περί «κατάργησης της οικογενειοκρατίας και των πολιτικών τζακιών» (!), αλλά αυτός που τα έλεγε εκαυχάτο για την καταγωγή του από τους Μπενάκηδες και την Πηνελόπη Δέλτα. (Αποσπάσματα από … «τα μυστικά του βάλτου» δεν αναγνώστηκαν, αλλά από μερίδα ενθουσιωδών οπαδών έγιναν αναφορές … στο Παύλο Μελά και τους μακεδοδομάχους!).
Οι ρομαντικοί και αισιόδοξοι αναμένουν συνέδριο … «αρχών και θέσεων», το οποίο «θα γίνει σύντομα», σύμφωνα με τη δήλωση του νέου αρχηγού και θα … «κατοχυρώσει τη λειτουργία των τάσεων, όπως αυτές λειτουργούν σε όλα τα κεντροδεξιά και λαϊκά κόμματα της Ευρώπης»! Έχουν, όμως, ήδη εκλέξει αρχηγό αντί «αρχές» και αυτός θα κατανείμει τις … «θέσεις - καρέκλες», αντί των θέσεων. Ας είναι! Μόνοι τους επέλεξαν. Εξ άλλου, δεν ήταν μαθημένοι σε διαφορετικές διαδικασίες. Νέο - δημοκρατική Δημοκρατία, με ισχυρό, όσο γίνεται αρχηγό, με θεωρίες περί «στρούγκας», «γκλίτσας του τσοπάνη» και «προβάτων»… που τα «τρώει ο λύκος», όταν ξεφύγουν.
Τέλειωσε κι αυτό, λοιπόν! Τώρα η χώρα διαθέτει «ισχυρή κυβέρνηση» και εξ ίσου «ισχυρή αντιπολίτευση», άρα, μπορούμε να … κοιμόμαστε ήσυχοι…
Μόνο που αυτή η έρμη η σημειολογία των συμπτώσεων … «προειδοποιεί»:
Πεταλωτή οι μεν, ... Σαμαρά οι δε! Με κοινό στόχο τα "υποζύγια". Άλογα, ημίονους και όνους, που στο εξής ... πεταλωμένα και σαμαρωμένα θα αναλάβουν το γνωστό έργο τους: Τη μεταφορά του "φορτίου". Το μόνο ερώτημα είναι αν θα υπάρχει και ... το καμτσίκι!

Η αντίδραση των «σαράφηδων».

noreply@blogger.com (kemanidis) — Wed, 18 Nov 2009 14:41:00 +0000

Συναντήθηκε, λοιπόν, χθες οι τραπεζίτες με την υπουργό Οικονομίας, κ. Κατσέλη, η οποία δέχθηκε να ενσωματώσει 17 ((!) προτάσεις τους στο νομοσχέδιο για την «αποκατάσταση της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας και την προστασία των δανειοληπτών».
Από τη συνάντηση αυτή προέκυψαν τρία σημεία διαφωνίας:.
- να εξαιρούνται τα στεγαστικά δάνεια
- το ελάχιστο της οφειλής να είναι 20% (αντί του 10% που προτείνει το υπουργείο)
- αυτός που καταθέτει αίτηση πτώχευσης θα πρέπει να παραμένει για διάστημα 10 ετών σε αρχείο οικονομικών δεδομένων.
Με απλά λόγια, η κ. υπουργός … «τους έκανε τη μούρη κρέας»! Τώρα, για τους αφελείς, που αναρωτιούνται τι θα γίνει με τα «κλεμμένα», με τα παράνομα υπερκέρδη του παρελθόντος, που έφεραν τους μεν δανειολήπτες σε θέση επαίτη, τους δε τραπεζίτες σε θέση ισχυρού συνομιλητή της κυβέρνησης, μάλλον θα υπάρξει η απάντηση: «αυτά βαρύνουν την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας»!
Σε ό,τι, δε, αφορά τις 14 και πλέον παράνομες ρυθμίσεις λειτουργίας των τραπεζών, μάλλον πρέπει να κρατάμε «μικρό καλάθι»: Τέλος, 1,50 ευρώ, για παράδειγμα σε κάθε κατάθεση υπέρ τρίτου, έξοδα φακέλου για τα δάνεια, πρόστιμα κλπ. Συνεχίζουν να βαραίνουν τους καταναλωτές – πελάτες των τραπεζών, που λειτουργούν ως «κράτος εν κράτει».
Από την αναμενόμενη «ρύθμιση» διαγραφής των χρεών επιχειρήσεων που έχουν πτωχεύσει και ιδιωτών που αδυνατούν να πληρώσουν, πολύ λίγοι θα ωφεληθούν, επειδή θα πρέπει να κατατεθούν προσφυγές στα δικαστήρια. «Ζήσε Μάη μου», δηλαδή.
Και επειδή η κυβέρνηση έδειξε ήδη την πρόθεσή της να «συνεργαστεί» με τους τραπεζίτες, αποδεχόμενη στην ουσία το κυρίαρχο οικονομικό στάτους, μάλλον είναι θέμα χρόνου να διαπιστώσουμε ότι η «αλλαγή» τείνει σε … «μία από τα ίδια»!
Ας μην ξεχνά, όμως, η κ. Κατσέλη, η κυβέρνηση και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ότι δεν τους ψήφισαν οι τραπεζίτες, αλλά οι πολίτες που είχαν και έχουν προβλήματα και προσδοκούν άμεσες και δραστικές λύσεις σ’ αυτά. Και οι λύσεις δεν μπορεί να αναμένονται, ως αποτελέσματα «συνεργασιών» με αυτούς που ευθύνονται κατά κύριο λόγο για τη δημιουργία αυτών των προβλημάτων.
Λύση, δραστική και αποτελεσματική, θα ήταν μια απόφαση της κυβέρνησης να επανακρατικοποιήσει την Εθνική και Αγροτική Τράπεζα, καθώς και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Τότε θα μπορούσε να κάνει νομισματοπιστωτική πολιτική διαβουλευόμενη … μόνον με τον εαυτό της και την κοινωνία και όχι με τους τραπεζίτες.

«Πολιτικός χρόνος» : παράγοντας αστάθειας.

noreply@blogger.com (kemanidis) — Mon, 09 Nov 2009 13:56:00 +0000

Εντυπωσιάζει, πολλές φορές, η απλουστευτική αφέλεια με την οποία «προβλέπουν» πολλοί τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα. Ακούει συχνά κανείς, ακόμη και από «έμπειρα» πολιτικά στελέχη ή πολιτικούς αναλυτές, ως συμπέρασμα, ότι η νέα κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. «ήλθε για να μείνει» και ότι θα κυβερνήσει «τουλάχιστον δύο τετραετίες». Η υπεραισιοδοξία αυτή βασίζεται στην εκτίμηση της οργανωτικής κατάστασης τουλάχιστον της αξιωματικής αντιπολίτευσης και μόνον.
Ασφαλώς, η Νέα Δημοκρατία, προερχόμενη από μία συντριπτική ήττα και αναζητώντας τη νέα ηγεσία της, στην παρούσα φάση είναι «εύκολος» αντίπαλος. Όμως, δε θα παραμείνει στην κατάσταση αυτή για πολύ. Υπάρχουν κοινωνικές δυνάμεις και οικονομικά συμφέροντα που απαιτούν, (και θα επιβάλουν), την επανοργάνωση και ενδυνάμωσή της. Και τότε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα «νιώθει καυτή την ανάσα της».
Οι «αντίπαλοι» όμως της νέας κυβέρνησης, όπως πολλοί σωστά εκτιμούν, ευρίσκονται «εντός των τειχών». Είναι, κατ’ αρχήν, οι πολλές και μεγάλες προσδοκίες που, ως αντιπολίτευση, το ίδιο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δημιούργησε και είναι δύσκολο να καλύψει. Αιτία αυτής της αδυναμίας δεν είναι τόσο η οικονομική κρίση, όσο η ίδια η δομή και λειτουργία του κυβερνώντος κόμματος. Ένα κόμμα «πολυσυλλεκτικό», με πολλά «ετερόκλητα» στελέχη, που εκφράζουν διαφορετικά συμφέροντα και λειτουργούν σε διαφορετικό «μήκος κύματος. Ένα κόμμα με «πυραμιδική» λειτουργία, (ενός ανδρός αρχή), με πανίσχυρη κορυφή, σαθρή βάση και αδύναμους δεσμούς με την κοινωνία, είναι πιο εύκολο να διολισθήσει σε αντιλαϊκές πολιτικές, υποκύπτοντας σε οργανωμένες και ισχυρές πιέσεις συντεχνιών και οικονομικών συμφερόντων. Και τότε δε θα έχει συμμάχους. Το μεγάλο ποσοστό των πολιτών που ενίσχυσε εκλογικά το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το έκαμε για δύο, κυρίως λόγους: Για να καταδικάσει τις αποτυχημένες πολιτικές της Ν.Δ. και για να εναποθέσει τις (τελευταίες) ελπίδες του, για αλλαγή των συνθηκών διαβίωσής του. Χωρίς πολλά περιθώρια για αναβολές ή δικαιολογίες.
Υπάρχει ένας ακόμη, κρισιμότερος, παράγοντας που επηρεάζει τις εξελίξεις και αυτός δεν είναι άλλος από τον πολιτικό χρόνο. Είναι μία παράμετρος που θα μπορούσε κανείς να την ονομάσει «ασύμμετρη απειλή». Ο πολιτικός χρόνος έχει συμπυκνωθεί στην εποχή που ζούμε επειδή καθορίζεται από «εξωθεσμικούς» παράγοντες. Τα συγκροτήματα τύπου, για παράδειγμα και τα συμφέροντα που υπηρετούν. Η όποια κυβέρνηση δεν έχει σήμερα συνεργάτες ή αντιπάλους τα συνδικάτα και την αυτοδιοίκηση για να πορεύεται με θεσμικό διάλογο και «στοχευμένα μέτρα».
Όσοι, δε, αισιοδοξούν ότι μπορούν να «εξαγοράσουν» την εύνοια των μέσων ενημέρωσης, ας ρωτήσουν τη Νέα Δημοκρατία!

Άλλοι παπάδες ήρθανε άλλα βαγγέλια φέραν.

noreply@blogger.com (kemanidis) — Tue, 03 Nov 2009 14:14:00 +0000

Έγινε προχθές η συνάντηση πρωθυπουργού - αρχιεπισκόπου και σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις «σε καλό κλίμα»! Αλίμονο… Τώρα, δεν έχουμε τη «δεξιά του Κυρίου», ούτε πρωθυπουργό που υπέγραφε για τις ταυτότητες. «Άλλοι παπάδες» ήρθανε, λοιπόν, αλλά το αν «φέρανε άλλα βαγγέλια», μένει να αποδειχθεί.
Ο κ. Παπανδρέου, δεδομένης και της κακής οικονομικής συγκυρίας, μίλησε για την ανάγκη φορολόγησης της ακίνητης εκκλησιαστικής περιουσίας που χρησιμοποιείται για εμπορική χρήση, τονίζοντας ότι πρέπει και η εκκλησία να συνδράμει στην προσπάθεια εξόδου της χώρας από την κρίση.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στις δηλώσεις του εξέφρασε τις επιφυλάξεις της Ιεραρχίας: «Εγώ οπωσδήποτε υπογράμμισα τα θέματα αυτά, άκουσα τις απόψεις του κ. προέδρου και είπα και τις δικές μου απόψεις. Αλλά εγώ είμαι ένα πρόσωπο μόνο, πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Τη συζήτησή μας και τα πολύ σπουδαία πράγματα που είπαμε, θα τα μεταφέρω στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο».
Σύμφωνα με συνεργάτες του προκαθημένου της ελλαδικής Εκκλησίας αρχιεπίσκοπος και πρωθυπουργός «μίλησαν για όλα, αλλά ακροθιγώς και για την εκκλησιαστική περιουσία χωρίς όμως αναφορές σε αυστηρό πλαίσιο».
«Αλλού με τρίβεις δέσποτα, κι αλλού έχω τον πόνο»! Θα μπορούσε να ήταν η, (μη δοθείσα, άλλωστε), απάντηση του πρωθυπουργού. Σε ένα ιδανικό σενάριο διαχωρισμού κράτους- εκκλησίας το Μέγαρο Μαξίμου θα επιθυμούσε να «απαλλαγεί» και από τη μισθοδοσία των κληρικών, θέμα για το οποίο η Εκκλησίας της Ελλάδας ούτε που θέλει να ακούσει, επικαλούμενη το κοινωνικό έργο που προσφέρει, αντικαθιστώντας ουσιαστικά σε αυτό το ρόλο την κεντρική διοίκηση.
Μη μας διαφεύγει, εξ’ άλλου, η άλλη παροιμία: «Δεν έγινα παπάς ν’ αγιάσω, μα για να καλοπεράσω.»…
Θα ήταν υπερβολικά αισιόδοξο να περιμένει κανείς, να μας προκύψει ένα «βελούδινο διαζύγιο» μεταξύ εκκλησίας και κράτους. Να διαχειρίζεται μόνη της η εκκλησία την περιουσία της, αλλά, να αναλάβει και τη μισθοδοσία των κληρικών. Να παραιτηθεί, υπέρ του κράτους και των ακτημόνων από τσιφλίκια που της «παραχωρήθηκαν» από αυτοκράτορες με «χρυσόβουλα» ή από Τούρκους πασάδες με κιτάπια ή ταπιά. Να αποκτήσουμε, ως σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, υπουργείο παιδείας - σκέτο, χωρίς θρησκευμάτων και άλλα πολλά.
Οι «επιφυλάξεις» του αρχιεπισκόπου, τέλος, φέρνουν στο νου την επόμενη παροιμία: « Αλλιώς μας τα ‘λεγες παπά, πριν σε χειροτονήσουν».

Η ευγλωττία ως «προσόν» του ηγέτη.

noreply@blogger.com (kemanidis) — Tue, 20 Oct 2009 13:31:00 +0000

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που σε επιθεωρήσεις ή σατυρικές εκπομπές προβάλλεται αρνητικά η εμφάνιση και η εκφραστική αδυναμία πολιτικών στελεχών. Κλασικό παράδειγμα ο Λαζόπουλος που τους … «φιλοξενεί», όλους σχεδόν, στο «τσαντίρι» του. Είναι δύσκολο να ξεχαστεί, για παράδειγμα, το σαρδάμ του πρωθυπουργού: «…μηδέν στο πηλήκιο»!
Φυσικά, στη σάτιρα αυτά επιτρέπονται, με την αποδοχή της συνθήκης ότι στοχεύουν στη χαλάρωση της ιλαρότητας και την πρόκληση γέλιου, απαλλαγμένου από κακία. Όταν, όμως, «δένονται» με πολιτική κριτική, (από την οποία απουσιάζει κάθε ίχνος πολιτικού κριτηρίου), τότε τα πράγματα είναι διαφορετικά: Τείνουν σε πολιτική υπονόμευση, που μπορεί να χαρακτηριστεί έως και δόλια, επειδή ασκείται στο επίπεδο της παραπολιτικής.
Ακόμη σοβαρότερο γίνεται το θέμα, βεβαίως, όταν μεταφέρεται στη αίθουσα του κοινοβουλίου: Εκεί, όπου ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ., κ. Καρατζαφέρης, στη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης υπαινίχθηκε σαφώς, ότι ο κ. Παπανδρέου δεν μπορεί να μιλήσει «από στήθους», αλλά, «διαβάζει»! Και ζήτησε ταυτόχρονα από τον προεδρεύοντα, κ. Πετσάλνικο, «να εφαρμοστεί ο κανονισμός της Βουλής, ο οποίος επιβάλλει στους ομιλητές να έχουν απλώς σημειώσεις και όχι να διαβάζουν κείμενα». Ήταν φανερός ο στόχος του Καρατζαφέρη να μειώσει το πολιτικό κύρος του νέου πρωθυπουργού, αλλά πήρε «πληρωμένη» την απάντηση από τον Πετσάλνικο, ότι «ο κανονισμός προβλέπει ρητώς, ότι οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης αναγιγνώσκονται», (ως επίσημο κείμενο) και «δεν εκφωνούνται».
Οι δυνατότητες και η αποτελεσματικότητα του λαϊκισμού είναι διαπιστωμένες και μεγάλες. Αρκεί, βεβαίως, να μην λαϊκίζει κανείς συστηματικά και να αποφύγει να ταυτιστεί με την «ιδιότητα» του λαϊκιστή. Τότε, είναι κοντά στην έλλειψη σοβαρότητας και την ανευθυνότητα.
Εις ό,τι, δε, αφορά τα προσόντα ενός πολιτικού ή ενός ηγέτη, νομίζω ότι η ρητορική δεινότητα δεν μπορεί να κατατάσσεται στην πρώτη θέση. Προηγούνται άλλες αρετές, όπως η γενναιοφροσύνη, η ευθυκρισία, η κοινωνική ευαισθησία και η αίσθηση της αλληλεγγύης, η ανεξάρτητη πολιτική σκέψη και δράση, η διάθεση για συνεννόηση και συνεργασία. Θα μπορούσα να πω αλληγορικά, ότι προτιμητέος πρέπει να είναι ο πολιτικός που έχει «ευαίσθητα αυτιά και καρδιά, συνάμα, δε, και μικρή γλώσσα». Υπάρχει ένας ακόμη λόγος να μην εμπιστεύεται κανείς τη ρητορεία. Όταν παλαιότερα οι πολιτικοί αγόρευαν στην καθαρεύουσα, «θαύμαζαν» οι απαίδευτοι και αμόρφωτοι: «Είδες τι ωραία τα λέει; … Αλλά τι λέει;»!
Εξ άλλου, είδαμε και τους ρήτορες…

Στον καιάδα!

noreply@blogger.com (kemanidis) — Mon, 12 Oct 2009 17:47:00 +0000

«…μα, για να σωθεί η Ελλάδα
Στους καιρούς τους ύστατους,
Βρείτε κάπου έναν καιάδα
Και … γκρεμοτσακίστε τους»!

Ο αφοριστικός στίχος του Νίκου Γκάτσου, στο σκωπτικό τραγούδι, «τα γερόντια», του Σταύρου Ξαρχάκου, φέρνει ένα μειδίαμα στα χείλη όταν τον αντιπαραβάλεις με την Ελληνική πολιτική σκηνή και τις εκλογές, όποτε αυτές γίνονται. Κάθε φορά, οι Έλληνες ψηφοφόροι, όλων των κομμάτων, στέλνουν … στη σύνταξη αρκετά «γερόντια» της πολιτικής και αυτό λειτουργεί παρηγορητικά.
Βέβαια, στη χώρα μας, η … μονιμότητα στα κοινοβουλευτικά έδρανα ορισμένων «επαγγελματιών της πολιτικής», (και εθνοπατέρων επονομαζόμενων), δεν είναι το μόνο κακό: Εδώ ευδοκιμούν και οι «δυναστείες». Τα «πολιτικά τζάκια», που κληρονομικώ δικαιώματι κυβερνούν τη χώρα, ως σύγχρονοι βασιλείς. Ακόμη κι αν «οι γόνοι» είναι κρετίνοι, διαχειρίζονται την «προίκα» από … «είκοσι χιλιάδες βόδια», που τους έχει κληροδοτήσει ο υπουργός πατήρ τους. Άλλοι, (που απέρριψαν τον αναχρονιστικό θεσμό της προίκας), αρκούνται στο να κληροδοτούν … «μόνον το όνομά τους», στους φερέλπιδες γόνους των και αυτό αποδεικνύεται, ενίοτε, εξίσου ή και περισσότερο αποτελεσματικό.
Είναι βέβαιο ότι οι παρατηρήσεις αυτές, αν και απολύτως αληθείς, έως αυταπόδεικτες, ενοχλούν! Γιατί, άραγε;
Δεν είναι μόνον η «αλήθεια, που πάντοτε ενοχλεί». Είναι κάτι βαθύτερο. Είναι η αδράνεια της παθητικότητας και η παθητικότητα της αδράνειας, στην οποία έχουμε περιπέσει, μη ασχολούμενοι - στην ουσία - με «τα κοινά». Κακά τα ψέματα, αλλά δεν μπορούμε στα σοβαρά να ισχυριστούμε ότι «μετέχουμε του πολιτικού γίγνεσθαι», επειδή ψηφίζουμε μια φορά, κάθε τρία - τέσσερα χρόνια ή επειδή παρακολουθούμε τις «πολιτικές αναλύσεις» των … «ντερμπεντέρηδων ή τραγκαουνάκηδων» και τις πρόχειρες «επιθεωρήσεις» του Μητσικώστα και του Λαζόπουλου.
Στην ουσία, μας βολεύει, (μέσα στη νωθρότητα και τη μοιρολατρική μας απάθεια και αφασία), να είμαστε θεατές και οπαδοί της κάθε «πολιτικής φίρμας». Αμφιβάλλει μήπως κανείς ότι αν δεν είχε παραιτηθεί ο τέως πρωθυπουργός, το όποιο συνέδριο του κόμματος, πάλι αυτόν θα εξέλεγε ως αρχηγό;
Αυτό που λείπει στους πολίτες, είτε αυτοί είναι απλοί ψηφοφόροι, είτε μέλη ή στελέχη πολιτικών κομμάτων, είναι η αυτοπεποίθηση και η ανεξάρτητη πολιτική σκέψη. Ετεροκαθοριζόμενοι, λοιπόν, και ετεροκατευθυνόμενοι στην πολιτική «θεωρία και πράξη» μας, αρκούμεθα στην «ικανοποίηση» της απόρριψης στον «καιάδα», ορισμένων «γερόντων». Έστω! Κάτι είναι κι αυτό…

Πρώτη προτεραιότητα: Σταματήστε την κλοπή!

noreply@blogger.com (kemanidis) — Wed, 07 Oct 2009 14:20:00 +0000

Η υλοποίηση μιας και μόνης προεκλογικής εξαγγελίας της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης, στο πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησής της, θα ήταν ίσως αρκετή να ικανοποιήσει ένα τεράστιο κομμάτι των πολιτών, είτε ψήφισαν αυτό το κόμμα, είτε όχι: Και αυτό θα μπορούσε να φέρει την «κωδική» ονομασία, σεισάχθεια!
Δεν υπονοείται μ’ αυτό η διαγραφή χρεών των πολιτών προς τις τράπεζες, αλλά μια γενναία, όσο και απολύτως αναγκαία ρύθμιση μεταφοράς όλων αυτών των χρεών, σε ένα πιστοληπτικό οργανισμό που θα ανελάμβανε όλα αυτά τα χρέη με ευρωπαϊκούς όρους. Δηλαδή, μια ρύθμιση που θα προέβλεπε τη μεταφορά επαγγελματικών, στεγαστικών και άλλων δανείων στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο ή την Αγροτική Τράπεζα, με εγγύηση του Δημοσίου και επιτόκια της τάξης του 4 ή 5%, όπως γίνεται με τις τράπεζες της Ευρώπης.
Κάτι τέτοιο και τους δανειολήπτες θα ανακούφιζε, αλλά και κέρδη θα συσσώρευε στο συγκεκριμένο πιστοληπτικό οργανισμό, επειδή θα προέκυπτε τεράστιος τζίρος! Αν, μάλιστα, προχωρούσε σε χορήγηση νέων - χαμηλότοκων δανείων σε επαγγελματοβιοτέχνες για να κινηθεί η αγορά, τότε θα είχαμε μια τεράστια πολιτική και οικονομική επιτυχία, που θα κέρδιζε την εμπιστοσύνη της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών και θα έδινε «αέρα» στη νέα κυβέρνηση, να προχωρήσει στις μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη ο λαός και η χώρα.
Δε χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ κανείς, προκειμένου να καταδείξει το χαρακτήρα και το μέγεθος της «ληστείας» του εισοδήματος των πολιτών από πλευράς των τραπεζιτών ή του χαρακτήρα και της αναποτελεσματικότητας των «ρυθμίσεων» της κυβέρνησης Καραμανλή. Κάθε οικογένεια έχει κάτι να «μολογήσει»…
Μέσα στις προσδοκίες των πολιτών από τη νέα κυβέρνηση, ο «εξορθολογισμός» της λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας κατέχει πρωτεύουσα θέση. Κάτι τέτοιο φαντάζει αυτονόητη προϋπόθεση για να πάψει η Ελλάδα να θεωρείται Αφρο - βαλκανική μπανανία και οι Έλληνες καθυστερημένοι ιθαγενείς. Οι πολίτες μπορεί να ανέχονται πολλές προσβολές που αφορούν την ποιότητα ζωής τους, την περιβαλλοντική και πολιτιστική υποβάθμιση, αλλά έδειξαν ότι δεν ανέχονται την κλοπή γενικώς και καταδικάζουν τους κλέφτες και τους υποστηρικτές τους.
Οι «υβριστές» έχουν την τύχη των τραγικών ηρώων των αρχαιοελληνικών τραγωδιών: Αποχωρούν από σκηνής εν μέσω λαϊκής κατακραυγής, όχι «σεμνά και ταπεινά», αλλά ντροπιασμένοι και ταπεινωμένοι.
Το δυσκολότερο έργο είναι η διαχείριση της λαϊκής οργής.

«Η Δημοκρατία ενίκησε».

noreply@blogger.com (kemanidis) — Tue, 06 Oct 2009 12:54:00 +0000

Το προφητικό σκίτσο του Κ. Μητρόπουλου, το 1965, που παρουσίαζε τον κ. Γ. Παπανδρέου, (παππού του σημερινού Πρωθυπουργού), ήταν για τις μέρες του προφητικό. Παρουσίαζε τον εκλεγμένο με ευρεία πλειοψηφία αρχηγό της «Ένωσης Κέντρου» να παρουσιάζεται στη σκηνή αναγγέλων τη «νίκη της Δημοκρατίας», ενώ πίσω από την πόρτα παραφυλούσε ο ένστολος χουντικός με το σχοινί στο χέρι. Το αγέρωχο ύφος του κ. Παπανδρέου σε πλήρη αντιδιαστολή με την αγωνία των «θεατών» - πολιτών που έδειχναν με το δάχτυλο τον κίνδυνο.
Σήμερα, βεβαίως, δεν απειλείται η Δημοκρατία από συνταγματική εκτροπή. Είναι, όμως, τόσα και τέτοια τα προβλήματα που φαντάζουν δυσεπίλυτα, εάν αντιπαραβληθούν με τα «θεσμικά αντίβαρα» που διαθέτει η σημερινή Δημοκρατία: Η ίδια η λειτουργία των πολιτικών κομμάτων που διαχειρίζονται την εξουσία, με την «πυραμιδική» μορφή τους, τον παντοδύναμο Πρόεδρο και την ηγετική τους ομάδα, η απουσία συνεργασιών, το «πρωθυπουργικό μοντέλο διακυβέρνησης» και η διάλυση του συνδικαλιστικού κινήματος είναι ο σημερινός κίνδυνος.
Ο ευδαιμονισμός, η ήσσων προσπάθεια, το «γλύψιμο» και το ρουσφέτι, η ευνοιοκρατία και το βόλεμα των «ημετέρων» έχουν δημιουργήσει «κοινωνία πελατών» αντί αυτής των πολιτών. Η απουσία πνεύματος αλληλεγγύης, η απάθεια και ο πολιτικός αμοραλισμός συνιστούν μείζονα αρνητική προϋπόθεση για κάθε προσπάθεια υπέρβασης της κρίσης.
Αρκεί, εξ άλλου, να «διαβάσει» κανείς με άλλο μάτι ορισμένα στοιχεία των εκλογικών αποτελεσμάτων: Η αποχή έδειξε ότι ένας στους τρεις πολίτες «γύρισε την πλάτη» συνολικά στο πολιτικό σύστημα.
Αν εξαιρέσει κανείς τη Ν.Δ. που υπέστη σαρωτική ήττα και εισέρχεται σε περίοδο εσωκομματικής κρίσης, όλοι οι υπόλοιποι δηλώνουν … ικανοποιημένοι και νικητές! Τα κόμματα της Αριστεράς, παρά την απώλεια μικρού ποσοστού και μιας έδρας έκαστο, αναφορικά με τις εκλογές του 2007, δηλώνουν «ικανοποιημένα» και δεν ενδιαφέρονται να «λερώσουν τα χέρια» με τη διαχείριση της εξουσίας.
Ο νέος Πρωθυπουργός επαγγέλθηκε άλλο ύφος και ήθος εξουσίας, που θα έχει όμως να αντιμετωπίσει την «πολιτική βουλιμία» των κομματικών στελεχών, που … ήδη έσπευσαν στο ράφτη.
Η πορεία των πολιτικών εξελίξεων εξαρτάται, λοιπόν, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα από το σθένος και τη συνέπεια του «ηγέτη». Και όσο κι αν ο ρόλος της προσωπικότητας στη διαμόρφωση της Ιστορίας είναι καθοριστικός, δεν μπορεί παρά να γεννά ανησυχίες.
Οι προοδευτικές πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες είναι απαραίτητες όσο ποτέ άλλοτε.

«Πέστε μας, που θα βρείτε τα λεφτά»!

noreply@blogger.com (kemanidis) — Wed, 30 Sep 2009 13:00:00 +0000

Πολιτική αμετροέπεια, θράσος πανικόβλητων ή «κακομαθημένων παιδιών», που … «δεν τα παίζουν» πια; Όποια κι αν είναι η εξήγηση της συμπεριφοράς των στελεχών της Ν.Δ. οργίζει κάθε σκεπτόμενο πολίτη, μερικές ώρες πριν τις κάλπες.
Πάει πολύ σ’ αυτούς, που ο ελληνικός λαός «διόρισε λογιστές - διαχειριστές του ταμείου» και … τίναξαν την μπάνκα στον αέρα να παριστάνουν τον εισαγγελέα και τιμητή. Η απλοϊκή αφέλεια με την οποία ρωτούν επιμόνως τον Πρόεδρο και τα στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. για το «που θα βρούνε τα λεφτά για να κυβερνήσουν έτσι όπως υπόσχονται», ίσως θα μπορούσε να απαντηθεί εξ’ ίσου απλοϊκά και προκλητικά: «Εκεί που τα χαρίσατε εσείς»! Στα «δωράκια» στις τράπεζες και τις χαριστικές ρυθμίσεις προς ημετέρους. Στους υπέρογκους μισθούς και τα μπόνους των γκόλντεν μπόυς και των αμέτρητων «επιτροπών» για τη λειτουργία του κομματικού κράτους. Στη φορολόγηση των «εισοδηματιών - μερισματούχων» του χρηματιστηρίου και των τραπεζών που φούσκωσαν το πουγκί τους. Στην είσπραξη του Φ.Π.Α. που εγκολπώνονται πολλοί και την πάταξη της φοροδιαφυγής και φοροκλοπής. Στην κατάργηση της μίζας από κρατικές προμήθειες και τη μείωση των εξοπλιστικών δαπανών. Ο κατάλογος των «πηγών» άντλησης κρατικών εσόδων είναι μεγάλος. Αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση για χρηστή διοίκηση. Κάτι που υποσχέθηκε, βεβαίως, ο τέως πρωθυπουργός αλλά 5,5 χρόνια τώρα υλοποίησε το αντίθετο. Ο κατάλογος των συνεργατών, των φίλων και υπουργών του κ. Καραμανλή που απομακρύνθηκαν για εμπλοκή τους σε σκάνδαλα είναι τόσο μεγάλος, που δυσκολεύεται να βρει κανείς στελέχη με «καθαρό μητρώο».
Τώρα ψελλίζουν: «Κάναμε, βεβαίως, κάποια λάθη…»! Έτσι, απλά. Ως να πρόκειται για απλές αβλεψίες ή παραλείψεις. Θεωρούν ότι μπορεί εύκολα κανείς να ξεχάσει ότι η … «βρονταφών» παρακολουθούσε μέχρι και το τηλέφωνο του ίδιου του πρωθυπουργού και η εταιρεία αυτή εξακολουθεί να λειτουργεί στη χώρα, σα να μην έχει συμβεί τίποτε. Τις απαγωγές και απελάσεις Πακιστανών κόντρα στο διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τους «κουμπάρους» και το καρτέλ γάλακτος, τα «δομημένα», (κλεμμένα) ομόλογα των ταμείων των δημοσίων υπαλλήλων. Τους ζαχόπουλους και τα βατοπέδια του Εφραίμ και υπουργών της κυβέρνησης Καραμανλή.
Από πού κι ως πού, λοιπόν, έρχονται τώρα να παραστήσουν τον «υπεύθυνο» και αποκαλούν ανεύθυνη την αντιπολίτευση;
«Κυριακή κοντή γιορτή»…

ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΟΝΤΕΣ.

noreply@blogger.com (kemanidis) — Sun, 27 Sep 2009 05:52:00 +0000

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2009 |
Εμείς που υπογράφουμε το κείμενο, πιστεύουμε ότι παρά την κρισιμότητα των πολιτικών εξελίξεων, η αντιστοίχηση των πολιτικών δυνάμεων υπακούει σε παλιά, δοκιμασμένα μοντέλα, τα οποία δεν μπορούν να εγγυηθούν αξιόπιστες λύσεις. Το «όλοι εναντίον όλων», ηγεμονισμοί, «πολιτική καθαρότητα» και μικρομεγαλισμοί οδηγούν στην καλύτερη περίπτωση σε μια απλή κυβερνητική εναλλαγή, που κινδυνεύει να είναι παραλλαγή γνωστών παλαιών καταστάσεων που πίκραναν πολλούς και οδήγησαν σε αδιέξοδα.
Η διακυβέρνηση της χώρας, τα τελευταία 5,5 χρόνια έβλαψε τη χώρα, πρόσβαλε πολιτικά πολλούς, διέψευσε ακόμη και τις ελάχιστες προσδοκίες για «νοικοκύρεμα» του τόπου.
Οι πολίτες του χώρου της δημοκρατικής και ανανεωτικής Αριστεράς, οι ανένταχτοι που προσέβλεπαν σε μία μεγάλη κοινωνική και πολιτική συμμαχία, με προγραμματικό διάλογο και συγκλίσεις, για μια εναλλακτική - προοδευτική διακυβέρνηση, βλέπουν το όραμά τους να ξεθωριάζει και τη λύση να μετατίθεται σε ένα απροσδιόριστο μέλλον.
Οι ευθύνες για την πολιτική αυτή καθυστέρηση κατανέμονται σε όλες τις πλευρές και θα «αποδοθούν» από τους πολίτες στην κάλπη. Οι όποιες εξελίξεις, δυστυχώς, μετατίθενται σε μετεκλογικό χρόνο, που θα κριθούν πολλά.
Εκτιμούμε ότι προκύπτει αδήριτη ανάγκη δημιουργίας και ύπαρξης ενός πολιτικού «προπλάσματος», το οποίο θα παίξει το ρόλο του θετικού καταλύτη για προοδευτικές εξελίξεις. Για το λόγο αυτό αισθανόμαστε την ανάγκη να αποσαφηνίσουμε την προεκλογική μας στάση και συμπεριφορά, που έχει ως κυρίαρχο χαρακτηριστικό την απελευθέρωση από πολιτικούς και κομματικούς τακτικισμούς και φιλοδοξεί να προωθήσει πολιτικές - προγραμματικές συγκλίσεις, πάντα σε προοδευτική κατεύθυνση.
Δηλώνουμε κομματικά ανένταχτοι, στο χώρο της ευρωπαϊστικής - ανανεωτικής Αριστεράς που πρέπει να επανιδρυθεί. Δεν μας εκφράζουν πολιτικά τα θολά αριστερίστικα σχήματα, ούτε, βεβαίως και τα αρχηγικά κόμματα της «πρωθυπουργικής Δημοκρατίας». Σ’ αυτή τη φάση, είμαστε ψηφοφόροι υπό αίρεση και εν αναμονή ενεργοί πολίτες.
Κεμανίδης Γιάννης, δάσκαλος, πρώην Γραμματέας Ν.Ε ΣΥΝ
Κουγιώνης Δημήτρης, φυσικός, πρώην Δήμαρχος Τυρνάβου
Παππάς Κώστας, χημικός μηχανικός, πρώην Γραμματέας Ν.Ε ΣΥΝ
Τσουρβάκας Αποστόλης, οικονομολόγος, Δημοτικός Σύμβουλος Καλαμπάκας

Χίλιες λέξεις … μια εικόνα: Καταστροφή!

noreply@blogger.com (kemanidis) — Wed, 23 Sep 2009 15:53:00 +0000

Πού ΄ναι τα χρόνια και οι μέρες, με το ύφος το αγέρωχο του «επιβήτορα» της εξουσίας! Τότε, που ένα του αυστηρό βλέμμα ήταν αρκετό για να … παραλύσουν από φόβο ισχυροί κομματικοί και δημόσιοι λειτουργοί.
Για τον κ. Πρωθυπουργό ο λόγος, (τον τέως)!
Η ρητορική του «δεινότητα», που δεν τον εγκαταλείπει ακόμη και τώρα, ήταν απόδειξη αδυναμίας. Αδυναμίας να πείσει το ακροατήριό του, εφ΄ όσον δεν είναι πεπεισμένος ο ίδιος, ότι έχει δίκιο. Ότι ο ίδιος «έχει σχέδιο» εξόδου από την κρίση, (ενώ ο αντίπαλός του όχι), ότι αυτός αντιπροσωπεύει την υπευθυνότητα, ενώ όλοι οι άλλοι … κάνουν πλάκα!
Όσο περίτεχνος και άνετος και αν φαντάζει ο λόγος του δεν μπορεί να πείσει, επειδή σκοντάφτει στο ερώτημα: «Καλά όλα αυτά! Αλλά, 5,5 χρόνια τώρα, πού ήταν αυτό το «σχέδιο», αυτή η «υπευθυνότητα», η «σοβαρότητα και αποφασιστικότητα», που μόνον αυτός διαθέτει;». Γιατί όλα, όσα, λέει ότι είναι τώρα αποφασισμένος να κάνει, δεν τα έκανε όλα αυτά τα χρόνια; (Ίσως να είχαμε προλάβει και «το κακό»).
Δεν μπορεί, πλέον να πείσει ο κ. Καραμανλής και το ξέρει. Γι’ αυτό «ιδρώνει» μέσα στη σφιγμένη του γραβάτα, που την έλυσε μόνο στη συγκέντρωση της ΟΝΝΕΔ. Εκεί … ξεχάστηκε λίγο. Πήρε κουράγιο από τους ενθουσιώδεις νέους της παράταξής του. «Γέλασε τ΄αχείλι του». Σήκωνε τα χέρια, ξεσηκώνοντας ενθουσιασμό και πηγαινοέρχονταν στη σκηνή ζωηρός, «νέος» κι αυτός…
Θέλω να ομολογήσω την «κακία» και τη «μικροπρέπειά» μου: Νιώθω μια άγρια χαρά, ανεξήγητη λογικά, όταν βλέπω τον κ. Καραμανλή να «ιδροκοπά» και να ζορίζεται. Αντιπαραβάλλω αυτή, τη σημερινή του εικόνα με εκείνη του αλαζόνα πρωθυπουργού, ο οποίος από το βήμα της βουλής, απευθύνονταν χειρονομώντας προς τον αρχηγό του ΠΑ.ΣΟ.Κ., που μόλις είχε χάσει τις εκλογές, με ύφος «μάγκα» του Ψιρρή: «Πού είσαι τώρα Γιώργο; Μήπως ξανα-θές εκλογές, Γιώργο;»!
Επειδή είναι δύσκολο και φαντάζει μακρινό όνειρο μια «πραγματική αλλαγή» στα πολιτικά πράγματα και τη ζωή μας, νιώθουμε ικανοποίηση από την «εικονική συντριβή» αυτού που θεωρούμε ότι φταίει. Είναι κατ’ εξοχήν … ποδοσφαιρικό συναίσθημα, σε μια πολιτική κερκίδα, όπως τη φτιάξαμε τη ζωή μας. Μέχρι να έλθει ο επόμενος αλαζόνας…