مرد به قصد فرار به کوچه یی دوید، بن بست یافت.

خود را به خانه ایی درافکند.

زنی آن جا کنار حوض خانه چیزی می شست و بار حمل داشت (حامله بود). از آن هیاهو و آواز در بترسید، بار بگذاشت (سِقط کرد). خانه خدا (صاحبِ خانه) نیز با صاحب خر هم آواز شد.
مردِ گریزان بر بام خانه دوید. راهی نیافت، از بام به کوچه ایی فروجست که در آن طبیبی خانه داشت.
جوانی پدر بیمارش را به انتظار نوبت در سایه دیوار خوابانده بود؛ مرد بر آن پیر بیمار فرود آمد، چنان که بیمار در حای بمُرد. پدر مُرده نیز به خانه خدای و صاحب خر پیوست!

مَرد، هم چنان گریزان، در سر پیچ کوچه با یهودی رهگذر سینه به سینه شد و بر زمینش افکند. پاره چوبی در چشم یهودی رفت و کورش کرد. او نیز نالان و خونریزان به جمع متعاقبان پیوست!

مردگریزان، به ستوه از این همه، خود را به خانه قاضی افکند که ”دخیلم!“. قاضی در آن ساعت با زن شاکیه خلوت کرده بود. چون رازش فاش دید، چاره رسوایی را در جانبداری از او یافت و چون از حال و حکایت او آگاه شد، مدعیان را به درون خواند.
نخست از یهودی پرسید.

گفت: این مسلمان یک چشم مرا نابینا کرده است. قصاص طلب می کنم.
قاضی گفت: دَیتِ مسلمان بر یهودی نیمه بیش نیست. باید آن چشم دیگرت را نیز نابینا کند تا بتوان از او یک چشم برکند!

و چون یهودی سود خود را در انصراف از شکایت دید، به پنجاه دینار جریمه محکومش کرد!

جوانِ پدر مرده را پیش خواند .
گفت : این مرد از بام بلند بر پدر بیمار من افتاد، هلاکش کرده است. به طلب قصاص او آمده ام.

قاضی گفت : پدرت بیمار بوده است، و ارزش حیات بیمار نیمی از ارزش شخص سالم است. حکم عادلانه این است که پدر او را زیر همان دیوار بنشانیم و تو بر او فرود آیی، چنان که یک نیمه جانش را بستانی!

و جوانک را نیز که صلاح در گذشت دیده بود، به تأدیه سی دینار جریمه شکایت بی مورد محکوم کرد!

چون نوبت به شوی آن زن رسید که از وحشت بار افکنده بود، گفت:

قصاص شرعاً هنگامی جایز است که راهِ جبران مافات بسته باشد. حالی می توان آن زن را به حلال در فراش (عقد ازدواج) این مرد کرد تا کودکِ از دست رفته را جبران کند. طلاق را آماده باش!
مردک فغان برآورد و با قاضی جدال می کرد، که ناگاه صاحب خر برخاست و به جانب در دوید.

قاضی آواز داد : هی! بایست که اکنون نوبت توست!
صاحب خر هم چنان که می دوید فریاد کرد:

مرا شکایتی نیست. محکم کاری را، به آوردن مردانی می روم که شهادت دهند خر مرا از کرگی دُم نبوده است.

عزیزان من اگه پستای قبلی منو خونده باشید حتماً تا حالا فهمیدید که من چیز زیادی بارم نیست اما میخوام با همین سطح معلوماتم یه مثال واسه شما بزنم تا اقتصاد و کنش ها و واکنش های اقتصادی این مملکت و بخوبی درک کنید.

یادمه چندین سال پیش که دبیرستان میرفتم بعد تعطیلات عید سوار تاکسی شدم اون روزا بنزین بصورت جزئی گرون میشد یکی از مسافرای تاکسی وقتی میخواست کرایه رو حساب از کرایه ای که راننده اعلام کرد شاکی شدو گفت مرد مومن بنزین ۱۰ تومن گرون شده تو ۱۵ تومن گذاشتی رو هر کورس راننده هم با خونسردی گفت عزیزم روغن گرون شده ، لوازم یدکی گرون شده خلاصه تا فیها خالدون ماشینش و ربط داد به گرونی و کرایه رو با زور گرفت از مسافرش.

مسافره وقتی خواست پیاده بشه گفت اشکالی نداره من رادیاتور سازم تا امروز سوراخ رادیاتور و میگرفتم دونه ایی ۲۰۰ تومن از امروز میگیرم دونه ایی ۵۰۰ تومن پیاده شد و در ماشین و محکم زد به هم و رفت.

اون روز ۱۰ تومن رفته بود رو بنزین ۱۵ رفته بود رو هر کورس و ۳۰۰ تومن رفته بود رو تعمیر سوراخ رادیاتور . معادله ایی شکل گرفته بود که تو سطح وسیع ابر کامپیوتر هم نمی تونست حلش کنه .حالا تو یه همچین بستر بیماری که تمام کاسب کار و کسایی که پول از دست مردم میگیرند دنبال بهونه واسه گرونی میگردند بخوایند اولین گرونی ها رو بصورت کلی ایجاد کنید خدا به داد حلقه های اخر زنجیر که حقوق بگیر سادند برسه .

در این چند روز که من مشغول بدست آوردن یک لقمه نون حلال بودم چند اتفاق مهم افتا داول اون  توطئه استکبار جهانی (امریکای جنایتکار عزیز) بود که چند تا دیش ماهواره بی ناموس و کنار هم گذاشت و اسمشو گذاشته هاارپ و با اون کاری کرد که تو هاییتی زلزله بیاد و اون چین کمونیست و اروپای بی غیرت از سرما یخ بزنه .

دومین اتفاق اون جیمز کامرون بود که خدا اون رو هدایت کرد تا مثله چند سال پیش فیلم اون کشتی بی ناموس را نسازه وبجاش یه فیلم سه بعدی بسازه تا اون جوان بی غیرت در آمریکا اون رو ببینه و کف و سوت بزنه و بحران اقتصادی و بیکاری از یادش بره البته من با این فیلم مخالفم چون اون مرد تایلندی که قلبش ضعیف بود اون رو دید و سکته کرد و مرد.

سومین اتفاق اون هدفمند کردن یارانه ها بود که من از روی همین صندلی شکسته میگم که یارانه همون سوبسید بوده و سوبسید یک کلمه اجنبی بوده که اگه یه نفر سه بار پشت سر هم بگه سوبسید به جهنم میره و من با سوبسید و یارانه و هر کوفت و زهر ماری دیگه ای که از اجنبی اومده باشه مخالفم چه برسه به هدفمند کردن اون. مگه جامعه ما از اون تراوین یا جنگخانهای بی غیرت چی کم داره که ما یک تکه زمین بر هر کس بدهیم تا اون فرمانروایی تشکیل بده و کشاورزی کنه اما با هم اتحاد کنیم نه حمله. البته من با اون vip که در اون بازی هست هم مخالفم چون این کلمه رو شاه و آمریکا آوردند تا مارو گول بزنند و نفتمون رو ببرند .

زیر نویس : چرا فیفا هیچ وقت اجازه نمیده تیم های فوتبال مختلط باشند

برای دیدن هفته نامه در اندازه واقعی بر روی آن کلیک کنید.