Twee waren er vrij goed: ze zagen er prachtig uit, maar hadden baat gehad bij een iets hoger tempo. Dit gold vooral voor Cornelia at Her Mirror, een eerste fictiefilm van een documentairemaker die oogstrelend en bijzonder, maar echt veel te statisch was. Ook publiekslieveling 11 Flowers had nog wel wat peper kunnen gebruiken. Maar misschien kwam dat ook wel omdat er net zoveel Chinese films over de culturele revolutie lijken te gaan, als Nederlandse films over WO-II. Je kent het inmiddels wel.

Drie films waren erg goed:

• Le reste du monde:  familiespanningen op z’n Frans, met botsende karakters, een geheim en een zwijgzame, eenzame, bloedmooie hoofdpersoon.
• Une vie meilleure: een erg overdreven verhaal van “veteraan” Kahn, maar bijzonder meeslepend. De hoofdpersonen geraken door hun eigen geklungel steeds dieper in de problemen (maar komen er sterker uit).
• Abrir puertas y ventanas (Back to stay): zonder meer de beste! Een broeierige Argentijnse film over drie zusters van rond de twintig, die tegen een achtergrond van een oud, geëindigd leven (in de vorm van het huis van hun overleden oma dat ze geërfd hebben) zelf aan hun eigen volwassenheid beginnen. Hierbij zitten ze elkaar flink in de weg.

Kortom weer verbazend wat voor een goede films er gemaakt worden. Rotterdam voldeed aan alle verwachtingen!

Zie hier mijn hele agenda op de site van het IFFR: http://bit.ly/wsJCxq