Gijs van Dam - De gedachten van Gijs over het Sociale Web

Bespaar me wederom een nieuwe Quora kloon

Gijs van Dam — Fri, 15 Apr 2011 15:02:10 +0000

Een comment van mij op een artikel op Techcrunch over wederom een Quora kloon waar niemand op zit te wachten werd meer en meer een blogpost, dus ik voeg de daad bij het woord.

Het probleem met Quora en dat type services is dat het alleen maar zinvol is voor triviale onzinvragen waar ik liever het antwoord niet op wil weten. Suffe vragen en nog suffere antwoorden die je binnen 10 seconden zelf ook wel op Google had gevonden en je had betere antwoorden gevonden als je 30 seconden van je tijd had geïnvesteerd.

Zinvolle vragen, van het type waar mensen blogposts of artikelen over schrijven om ze op een zinvolle manier te beantwoorden, worden beantwoord door een gewone zoekmachine te gebruiken die je naar de post of het artikel brengt.

Ik ben fan van het Sociale Web, maar ik zie niet in hoe een toevallige groep van mensen die ik volg beter geschikt zouden zijn om mijn vragen te beantwoorden dan een triljoen wetenschappers en deskundigen die hun artikelen online hebben staan, doorzoekbaar door iets wat een paar jaar gelegen nog de hemel in geprezen werd als het beste wat er ooit was uitgevonden, namelijk Google.

In het verlengde daarvan zijn de pogingen van Google om hun SERP's meer Social te maken funest voor de relevantie van de zoekresultaten.

Dus ASCII stupid questions, get stupid ANSI, en per definitie is het Sociale Web daar perfect voor geschikt. Maar persoonlijk stel ik het meer op prijs om dat proces plaats te laten hebben in mijn stamkroeg. Voor intelligente antwoorden vertrouw ik op Google classic.

Wat red jij uit een brandend internet?

Gijs van Dam — Thu, 07 Apr 2011 13:06:25 +0000

Wat zou je nog op het laatste moment mee grissen uit een brandend huis?

Er was ooit een tijd dat hele volksstammen antwoordden dat de fotoalbums dan met gevaar voor eigen leven nog net uit de vuurzee gered zouden worden. Dat was voor de digitale fotografie, voordat al je foto's veilig op Flickr stonden.

Waarschijnlijk dacht @bindermichi dat hij z'n zaakjes goed voor elkaar had met meer dan 4.000 foto's op Flickr. Totdat de Flickr servicedesk per ongeluk zijn account verwijderde, zodanig dat het niet mogelijk was om de fout ongedaan te maken. Tegen onmetelijke stommiteit is geen kruid gewassen. Uiteindelijk liep het met een sisser af en zijn er wat duimschroeven aangedraaid van een aantal Flickr-programmeurs om zodoende ergere reputatieschade voor Yahoo!, het moederbedrijf van Flickr, te voorkomen.

Je kan je echter afvragen of Yahoo! ook zo z'n best had gedaan om het account te herstellen als het @bindermichi niet was gelukt om de hele blogosphere te mobiliseren. Ik denk dat hij het had mogen doen met die 4 jaar pro-subscription die hem in eerste instantie geboden werd door Flickr. Met dat in het achterhoofd valt er erg veel te zeggen voor het eisen van meer controle en zekerheid over dat wat je online zet. Hoe groot en breed geaccepteerd een service als Flickr ook is, het blijft in een bepaald opzicht een single point of failure. Ook als Flickr goed genoeg opgezet was zodat accounts niet direct volledig verwijderd worden, blijf je overgeleverd aan de grillen van een bedrijf dat per definitie niet dezelfde waarde hecht aan jouw profiel en de gegevens die je daarin opslaat.

Eind 2010 was het wederom Yahoo! die aankondigde dat de bookmarking site Delicious in de nabije toekomst zijn (zons)ondergang tegemoet mocht zien, letterlijk sprak het bedrijf in uitgelekte interne slides over "sunsetted". Ook hier moest de pr-machine van Yahoo! te hulp schieten door snel een verklaring af te geven waarin werd verduidelijkt dat het hier om het zoeken naar een toekomst buiten Yahoo! zou gaan en dat niemand zich zorgen hoefde te maken. De gelekte slide en het van bullshit-bingo aan elkaar hangende persbericht waren voor mij voldoende om uit te kijken naar een bookmark service waar ik op dit moment meer vertrouwen in heb.

Je kan het bedrijven niet kwalijk nemen dat ze hun diensten beoordelen in termen van winst en verlies – en op basis daarvan handelen – en niet in termen van de persoonlijke waarde die de gebruikers er aan hechten. Het zou naïef zijn om anders te veronderstellen. En juist omdat dat zo is moet je als gebruiker eisen dat de dienst is opgezet op een manier die jouw belangen als vanzelf behartigt, zonder dat de exploitant de single point of failure kan zijn.

Voor de mensen met discipline onder ons volstaat wellicht de mogelijkheid om geregeld een export te maken van je profielgegevens. Een optie die bijvoorbeeld Delicious biedt. Voor mij volstaat die mogelijkheid in de verste verten niet, aangezien ik niet tot die groep van gedisciplineerde mensen behoor. Ik wil een mogelijkheid waarbij ik niet hoef na te denken over het maken van een back-up. Ik wil integratie met Dropbox.

Dropbox is de meer dan geniale service om bestanden te synchroniseren tussen verschillende computers. Alles wat je in je Dropbox-folder zet, wordt via de cloud (Dropbox maakt gebruik van de Amazon Elastic Compute Cloud) gesynchroniseerd met alle andere computers waarop je Dropbox hebt geïnstalleerd. Dropbox heeft een API, die integratie mogelijk maakt. Dropbox zou perfect geschikt zijn om te integreren met diensten zoals Flickr en Delicious, maar zeker ook met Facebook. Stel je voor dat je alles wat je shared en liked kan terugvinden in een simpele feed op één of meerdere computers waar je Dropbox op hebt geïnstalleerd, onafhankelijk van of je op tijd bedacht hebt om een back-up te maken.

Dat moeten de makers van Frenzy ook gedacht hebben. Frenzy is een social network dat volledig is gebaseerd op JSON feeds die bestaan binnen jouw Dropbox folders. Je netwerk bestaat uit de mensen met wie je jouw Frenzy folder deelt. Het delen van een folder is een functionaliteit die sowieso al in Dropbox zit, dus naast de Frenzy app heb je niks meer nodig dan een Dropbox account. Helaas is de Frenzy app vooralsnog alleen beschikbaar voor de Mac.

Frenzy laat goed zien dat steeds meer mensen zich zorgen gaan maken over de berg aan gegevens die we online publiceren en waar we, nog los van alle privacy-issues, te weinig zeggenschap over hebben. Frenzy is vanuit de basis opgezet om die zeggenschap wel te geven, en meer online diensten zouden hun goede voorbeeld moeten volgen. Een profiel dat op je eigen computer staat, kan niet verwijderd worden door een servicedeskmedewerker die nog geen kop koffie heeft gedronken die ochtend. Als je eigen computer crasht, hoef je alleen maar Dropbox te installeren op je nieuwe computer en alle profielgegevens worden weer netjes gesynchroniseerd. Als een bedrijf een kant opgaat die je niet aanstaat, staat niks je in de weg om je volledige profiel mee te nemen naar een andere aanbieder van eenzelfde dienst.

Bij dat laatste voordeel zit ook het addertje onder het gras, want de afwezigheid van portabiliteit van je profiel is een belangrijk onderdeel van het business model van social networks. Doordat de cost of switching zo groot is bij een social network zoals bijvoorbeeld Facebook en die "kosten" alleen maar toenemen naarmate je meer gebruik maakt van hun diensten, zullen de Facebooks van deze wereld niet snel geneigd zijn om portabiliteit intrinsiek onderdeel te laten zijn van hun netwerk.

Maar het bewustzijn onder de gebruikers groeit dat ze gevangen zitten in een informatie-silo waarbinnen je afhankelijk bent van de grillen van de silo-eigenaar. Er zullen meer alternatieven komen, die zoals Frenzy vanuit de basis zijn opgezet om je zeggenschap te geven over je eigen profiel en je eigen gegevens. Dave Winer is één van de mensen die bezig is met het bouwen van en schrijven over die alternatieven. Over zijn minimal blogging tool, Radio2, schrijft hij: "The important thing is that you and your ideas live outside the silo and are ported into it at your pleasure." Misschien zegt hij het nog wel mooier in zijn post over Dropbox: "There's a new kind of software coming online. Just beginning to see the outlines of it. [...] It feels like a new Internet is springing to life inside a corner of the Internet. It's like opening a jewel box and finding a universe in there."

Dat nieuwe internet zorgt er in ieder geval voor dat als je huis in brand staat, je gewoon zo hard mogelijk naar buiten moet rennen.

Paradigma shifts bestaan niet

Gijs van Dam — Thu, 24 Mar 2011 08:21:24 +0000

De filosoof Thomas Kuhn opperde in de jaren zestig van de vorige eeuw het idee dat wetenschap zich niet voortschrijdt door een lineaire, continue opeenhoping van steeds meer kennis, maar dat er af en toe wetenschappelijke revoluties uitbraken die de dominante theorieën binnen een bepaald vakgebied plotseling en drastisch omgooiden. Deze revoluties noemde Kuhn "paradigm shifts".

Volgens Kuhn deden deze paradigma shifts zich voor wanneer de dominante theorie, of het centrale paradigma, zoals hij het noemde, in een crisis verkeerde. Een crisis bestond uit een steeds groter wordend aantal waarnemingen dat zich niet liet verenigen met wat het centrale paradigma voorschreef. Deze anomalieën maakten een nieuw centraal paradigma noodzakelijk dat zowel de oorspronkelijke waarnemingen als de anomalieën verklaarde.

Wanneer iets dergelijks gebeurt gedraagt de wetenschap zich als iemand die naar een optische illusie kijkt die op twee manieren te interpreteren is, zoals die van de oude vrouw en het jonge meisje. De interpretatie schiet opeens van de ene wijze naar de andere en het is niet mogelijk om beide interpretaties tegelijkertijd in het plaatje te zien.

De zienswijze van Kuhn was erg populair in de jaren zestig, maar liep al snel tegen problemen op. Om te beginnen was een paradigma shift nog nooit waargenomen. Nader beschouwd waren Galileo en Newton toch meer revisionisten dan revolutionairen. Al snel werd elke nieuwe theorie met enige impact een paradigma shift genoemd, waarmee de term betekenisloos werd. De waarnemingen van Kuhn waren interessant en waardevol, maar moesten uiteindelijk toch plaats maken voor een model waarin graduele ontwikkeling meer benadrukt werd. Uiteindelijk moest ook Kuhn zelf toegeven dat zijn oorspronkelijke model te beperkt was

Maar het kwaad was al geschied, een lege term zonder betekenis was geboren. Lege termen zonder betekenis zijn een kolfje naar de hand van elke marketing manager, en die zijn er op gedoken als maden op een rottend lijk. Dit bracht Larry Trask ertoe om in zijn boek "Mind the Gaffe" op te roepen de term nooit meer te gebruiken. Als we zoeken op de termen "social media" en "paradigm shift", kunnen we vaststellen dat niet veel mensen naar Larry geluisterd hebben.

De berichtgeving rondom social media heeft, voor zover dat mogelijk was de term paradigma shift nog verder uitgehold tot een niveau waarop het fysiek pijn doet om het gebruikt te zien worden. Facebook, Twitter, Foursquare, LinkedIn, Social Media in zijn geheel, het is geen revolutie, het is geen paradigma shift. Het zijn de laatste van gradueel aaneengeschakelde ontwikkelingen, die hun oorsprong hebben in de bouw van ARPANET. En ongetwijfeld bouwden de ingenieurs uit wiens breinen ARPANET ontsproot ook weer voort op wat zij kenden en wisten.

Elke ontwikkeling met enig impact op het web bestempelen als paradigma shift of revolutie, doet geen recht aan de context van die ontwikkeling. De historicus Robert Darnton schreef: "De wonderen van de moderne communicatietechnologieën geven een vals bewustzijn van het verleden, ze geven zelfs het gevoel dat de communicatie geen geschiedenis heeft, of niks wat belangrijk genoeg was om te overwegen voor de dagen van de televisie en het internet." Het is nog gekker: De wonderen van de moderne communicatietechnologieën volgen elkaar nu zo snel op dat we nu al vergeten lijken te zijn waar we 10 jaar geleden waren. Dat kan alleen maar leiden tot ongelofelijk slechte besluitvorming over de inzet van social media.

Wil de echte Gijs van Dam opstaan

Gijs van Dam — Wed, 16 Mar 2011 20:42:12 +0000

Mijn naam is ... Gijs van Dam. Het probleem is dat er nogal wat Gijs van Dammen zijn die niet allemaal een geheel schoon blazoen er op nahouden. Nou wil ik niet stellen dat ik dat wel doe, maar zo bont als sommigen maak ik het in ieder geval niet.

De beruchtste Gijs van Dam is Gijs van Dam jr., een drugsdealer die zoon was van, hoe kan het ook anders, Gijs van Dam sr. Senior was een hasjpionier, en wat dat ook moge betekenen, het betekende in ieder geval dat hij er in handelde. Junior trad in de voetsporen van zijn vader. Conflictmanagement was niet het talent van Junior, want in december 2002 wordt hij het slachtoffer van een liquidatiepoging, waarbij hij verlamd raakt. Dat maakte het waarschijnlijk een stuk makkelijker om de volgende liquidatiepoging wel te laten slagen. Op 28 mei 2004 wordt Gijs van Dam jr. met een machinepistool, voor zijn villa in Zandvoort, in zijn rolstoel door het hoofd geschoten.

Verder heb je ook nog de Gijs van Dam die eigenaar is van gijsvandam.com, een domein waar ik mijn handen nog op wil krijgen. Daarnaast is er ook nog autoservice Gijs van Dam in Bodegraven. Kortom, dat wordt nog een hele klus om in de mega zoekmachine top 50 op nummer één te komen.

Welke Gijs van Dam ben ik dan wel? Ik ben deze Gijs van dam op LinkedIn. Ik ben deze, deze en deze Gijs van Dam op Twitter. Ik ben deze Gijs van Dam op Facebook Ik ben deze Gijs van Dam op FriendFeed, maar dat gebruik ik niet (meer) omdat ik FriendFeed nooit helemaal heb begrepen. Ik ben deze Gijs van Dam op Google Buzz, maar dat gebruikt niemand meer omdat niemand dat ooit helemaal heeft begrepen. Ik ben deze Gijs van Dam op ons bedrijfsblog, en ik ben deze Gijs van Dam op mijn werk.

Niet alleen zijn er meerdere Gijs van Dammen, ik bén ook meerdere Gijs van Dammen.

Gijs zijn hersenscheten met betrekking tot het Sociale Web

Gijs van Dam — Mon, 14 Mar 2011 16:07:35 +0000

Dit is een nieuw blog, waarin ik vanaf vandaag 14 maart 2011, mijn ideeën over het Sociale Web aan de internets zal toevertrouwen. Niet omdat er iemand op zit te wachten, maar omdat ik ze graag wil delen en omdat ik ze tot nu toe ergens anders nog niet goed kwijt kon. Daarnaast zijn mijn ideeën sterk voor verandering vatbaar en mijn standpunten zijn werk in uitvoering. Ik hoop dat de discussie op dit blog met de mensen die kennelijk toch een beetje zaten te wachten op wat ik te melden heb, mij noodzaakt om mijn ideeën en standpunten te herzien.

Ergens is dit blog natuurlijk ook ontstaan uit onvrede met de berichtgeving over het Social Web die naar mijn smaak vaak te oppervlakkig is. Er is meer te melden dan het aantal leden van een Sociaal Netwerk of de waardering tegen bedrag X of Y. Daarmee leg ik natuurlijk de lat voor mijzelf erg hoog, want het valt maar te bezien of ik dat beter kan.

Ik ga een poging wagen om wat meer diepgang te vinden met name op 3 onderwerpen:

De bruikbaarheid van de huidige Sociale Netwerken
De problemen met het Sociale Web rondom privacy
De ontstaansgeschiedenis van het Sociale Web

Met die drie onderwerpen, en met wat er ongetwijfeld nog meer tussendoor komt, hoop ik goed het beeld te kunnen schetsen dat ik nu van het Sociale Web heb, namelijk niet dat het slecht is, maar dat het nog zoveel beter kan.