Γκρινιάρης μια ζωή

Αυτή η γαμημένη ψυχολογία

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Wed, 29 Aug 2012 17:57:00 +0000

Είναι τόσα πολλά αυτά που γεμίζουν τη σκέψη μου όλο αυτό το διάστημα, όπως είμαι σίγουρος ότι απασχολούν και όλους μας. Δεν χρειάζεται να παρακολουθεί κανείς τηλεόραση ή twitter. Το βιώνει, στην καθημερινότητά του, στην τσέπη του, στην αύρα που υπάρχει εδώ και τόσους μήνες. Πάντα υπήρχε αυτή η περίεργη αύρα στην ελληνική κοινωνία, αλλά η κατάσταση έχει πιάσει πάτο λόγω των γεγονότων των τελευταίων ετών. Η παραδοσιακή γκρίνια και μίρλα που κυριαρχούσε ως τώρα στην καθημερινότητά μας, με πολύ σιχτιρισμό του «κράτους» και λίγο ωχαδερφισμό, έχει πια εμπλουτιστεί με απόγνωση και κατάθλιψη.

Ας μην κρυβόμαστε. Ο Έλληνας ακροβατεί μεταξύ σοβαρής ψυχολογικής πίεσης και κατάθλιψης. Και είναι απόλυτα λογικό. Ως κοινωνικό ον λαμβάνουμε συνεχώς ερεθίσματα από το μικρόκοσμό μας και όχι μόνο. Όσο κι αν στρουθοκαμηλίσει κάποιος, όσο επίμονα κι αν προσπαθήσει κλειστεί στη γυάλινο κόσμο του, είναι αδύνατο να μη βιώσει αυτή την ψυχολογική πίεση, αυτό το διαρκές άγχος που βιώνουμε όλοι. Ένα άγχος που ίσως να μην το αντιλαμβανόμαστε, όμως υπάρχει, συσσωρεύεται, διογκώνεται και τελικά μπορεί να μας κυριέψει. Αν δε κάποιος επιμένει να ενημερώνεται συστηματικά ή και να αναλαμβάνει κάποιο πιο ενεργό ρόλο, τα αποτελέσματα είναι πιο γρήγορα και εντυπωσιακά.

Δε χρειάζεται κάποιος να δει τις ειδήσεις και τους απειλητικούς τίτλους των εφημερίδων. Δε χρειάζεται να σκρολάρει στο timeline του twitter.

Δε χρειάζεται να διαπιστώνει το όργιο της ατιμωρησίας, να ακούει για χρεωκοπία, για νέες περικοπές.

Δε χρειάζεται να μαθαίνει για ανεξήγητες σπατάλες που μας έφεραν ως εδώ και τώρα του ζητούν να τσοντάρει για να μη βουλιάξουμε.

Δε χρειάζεται να μη μπορεί να βρει φάρμακα ενώ αυτός πλήρωνε τόσα χρόνια τις εισφορές του (λες και είχε άλλη επιλογή) για να τις κακοδιαχειριστούν κάποιοι και να αδειάσουν τα ταμεία.

Δε χρειάζεται να διαβάζει για πρόστιμα που επιβάλλονται μεν, δεν εισπράττονται δε, αλλά κατά τ’ άλλα ο ίδιος θα πρέπει να πληρώσει και να ξαναπληρώσει.

Όχι. Στο απίθανο σενάριο που τίποτε από αυτά δεν τον έχει αγγίξει, το βλέπει στα μάτια των γειτόνων, της οικογένειάς του, των γύρω του. Το οσμίζεται στους χώρους εργασίας, όπου η αβεβαιότητα για το μέλλον επισκιάζει κάθε όρεξη για δουλειά και δημιουργικότητα. Το διαβάζει στα μάτια των επιτυχόντων των πανελληνίων που ένας Θεός ξέρει με τι όνειρα επέλεξαν τις σχολές τους. Το βλέπει στις βαλίτσες των χιλιάδων νέων που ξενιτεύονται για μια καλύτερη τύχη.

Παρένθεση – Πόσο μικρό κράτος είσαι όταν ξόδεψες τόσο χρήμα και απορρόφησες τόση ενέργεια από έναν μαθητή και κατόπιν φοιτητή αλλά και από την οικογένειά του, τους δασκάλους και τους καθηγητές του, για να τον κάνεις επιστήμονα/μηχανικό/ο,τι-θες ώστε τελικά να τον στείλεις στα 30 του, έτοιμο, καταρτισμένο να βοηθήσει στην ανάπτυξη μιας άλλης χώρας… Κλείνει η παρένθεση.

Και προχωράμε όλοι μαζί χέρι χέρι μέσα σε ένα τουνελ στο οποίο αδυνατούμε να δούμε φως. Δε μπορούμε καν να φανταστούμε την ελπίδα ότι θα δούμε φως. Καμία ελπίδα, καμία προοπτική. Κατρακυλάμε και δε μπορούμε να δούμε τον πάτο, ώστε να φανταστούμε την ανάκαμψη. Ποια ανάκαμψη; Δεν τολμάμε καν να ονειρευτούμε γι’ αυτήν.

Αυτά τα δυο μαζί, το διαρκές άγχος και η έλλειψη προοπτικής, δημιουργούν ένα δηλητηριώδες μείγμα που έχει μπολιάσει μια και περισσότερες ίσως γενιές. Ναι, σίγουρα, οι – σοβαρές – μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, οι βαριοί φόροι και τα χαράτσια, η μεγάλη ανεργία που μαστίζει πολλές πολλές οικογένειες, η εργασιακή αβεβαιότητα, όλα αυτά και αρκετά ακόμα έχουν πιέσει έως και εξοντώσει τους περισσότερους. Επιπροσθέτως όμως, αυτή η γαμημένη ψυχολογία που έχει ριζωθεί μέσα σε όλους μας ανεξαιρέτως, είναι μια πληγή που δε μετριέται σε ευρώ ή ποσοστά. Μια πληγή που φοβάμαι ότι θα εξελιχθεί σε σύνδρομο που θα στιγματίσει γενιές, σαν άλλοτε μετά από δύσκολες περιόδους και καταστροφές. Και το μεγάλο στοίχημα της δικής μας γενιάς θα είναι αυτό. Να βρούμε τη δύναμη να το παλέψουμε. Μπορούμε;

ΥΓ. Αφού τα είπα και ξεθύμανα, ελπίζω πως θα επανέλθω με κάποιο πιο ανάλαφρο post. Το ‘χουμε πει, το blog λειτουργεί ως αντίβαρο, ως διέξοδο, οπότε μην εκπλαγείτε αν δε συνεχίσω στο ίδιο στυλ.

Καλή Πρωτομαγιά

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Tue, 01 May 2012 09:47:00 +0000

... και καλή φώτιση αυτή την Κυριακή. Μας χρειάζεται.

Αττικό Ζωολογικό Πάρκο

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Thu, 12 Apr 2012 21:01:00 +0000

Μεγάλη Πέμπτη, έχοντας ξεμείνει στην Αθήνα, και με τον καιρό να μας κάνει το χατήρι, αποφάσισα να επισκεφτώ το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο στα Σπάτα, για το οποίο τόσα είχα ακούσει αλλά δεν είχα τιμήσει έως και σήμερα. Βρήκα όλες τις πληροφορίες που χρειάστηκα στο όμορφο website του πάρκου (http://www.atticapark.com) και ξεκίνησα.

Με εξέπληξε ευχάριστα! Ένας πολύ καθαρός, οργανωμένος και προσεγμένος χώρος, στα πρότυπα ζωολογικών κήπων άλλων ευρωπαϊκών πόλεων, αν και μάλλον υπολείπεται κατά τι σε μέγεθός αλλά και ποικιλία εξωτικών ζώων. Πάντως έχει πολλές προοπτικές και ο κόσμος που το επισκέπτεται φαίνεται πως είναι αρκετός, οικογένειες με παιδιά και όχι μόνο.

Μαϊμούδες, χιμπατζήδες, λιοντάρια, καμηλοπαρδάλεις, ερπετά, πουλιά, πολλά πουλιά αλλά και οικόσιτα ζώα όπως κατσίκες και κουνέλια συνθέτουν το παζλ μιας πολύ ευχάριστης εμπειρίας για μικρούς και μεγάλους. Τα παιδιά ειδικά φάνηκε να το απολαμβάνουν πολύ!

Το μέρος θα το λατρέψουν και οι ερασιτέχνες φωτογράφοι αφού τα ερεθίσματα είναι πολλά! Η φύση άλλωστε είναι αστείρευτη πηγή έμπνευσης.

Κάποιες στιγμές δεν πιστεύεις στα χρώματα που βλέπεις.

Θα σας πρότεινα να μην παραλείψετε την μισάωρη παρουσίαση των δελφινιών (κοστίζει 3 euro επιπλέον του εισιτηρίου), είναι αρκετά διασκεδαστική και το αντίτιμο όχι σημαντικό.

Ολόκληρο το set με τις φωτογραφίες στο λογαριασμό μου στο flickr και bonus ένα βιντεάκι για να ολοκληρωθεί η περιγραφή!

Καλό Πάσχα!

Status update

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Thu, 22 Mar 2012 23:08:00 +0000

Κι ότι νομίζατε οτι το blog αυτό έκλεισε για τα καλά, να σου ένα status update, ένα ping, ένα poke, όπως θέλετε πείτε το να σας θυμίσω οτι είμαι ακόμα εδώ.

¨Εχω πάψει να παρακολουθώ και να συμμετέχω στην blogoσφαιρα καιρό τώρα. Δεν εννοώ συστηματικά. Εννοώ καθόλου. Μόνο ό,τι πέσει στα χέρια μου μέσω twitter, αραιά και που. Μάλλον αυτή η δραστηριότητα στην οποία επιδιδόμουν παθιασμένα πριν κάποια χρόνια (χρόνια ε;) μου φαίνεται πιο κουραστική. Είμαι σίγουρος οτι έχει πολύ ενδιαφέρον ο χώρος και μακάρι να είχα την όρεξη να συνεχίζω να τον εξερευνώ. Κέρδισα και έμαθα αρκετά μέσα από αυτόν και ποιος ξέρει, ίσως το ξαναπιάσω πιο ζεστά κάποια στιγμή.

Το blogging έδωσε προσωρινά τη θέση του στο microblogging, βλέπε twitter, foursquare, αλλά κι αυτό νωθρό, ένα tweet στη χάξη και στη φέξη. Τουλάχιστον μπαίνω και χαζεύω τι γίνεται εκεί έξω πιο συχνά. Let's face it, πιο εύκολο, πιο βολικό, λιγότερο χρονοβόρο. Εξίσου ψυχοθεραπευτικό; Σε καμία περίπτωση. Εκεί το blogging είναι που παίζει χωρίς αντίπαλο. Γι' αυτό και μόνο αξίζει κατά καιρούς να επιστρέφω, να γράφω αυτά που θέλω, να παίρνω τη δόση μου και να εξαφανίζομαι. Αυτό είναι το blogging για μένα.

Λοιπόν, update. Είμαι πλέον στην Αθήνα - μόλις χτες άλλαξα τα settings στο profile, πρέπει να αλλάξω και την εικόνα στο header του blog. Ζω την καθημερινότητα της πρωτεύουσας, ότι κι αν σημαίνει αυτό, και προσπαθώ να πιάσω τον ρυθμό που είχα πριν χρόνια! Φαίνεται πως έλειψα πολύ τελικά. Δεν ξέρω πόσο δύσκολο θα είναι, δεν είναι και λίγο το διάστημα και καθόλου λίγες οι αλλαγές, στην πόλη και στη ζωή μας γενικότερα. Νιώθω οτι γνωρίζω μια καινούρια πόλη από την αρχή. Το έχω ξαναδεί το έργο και μου αρέσει!
Αυτά τα ολίγα. Είπαμε, ένα status update, ένα καλή χρονιά (3,5 μήνες μετά) κι ένα εύχομαι να τα ξαναπούμε σύντομα ήθελα να πω!
Να είστε καλά!

Τουρισμός με ποδήλατο σε Λονδίνο και Παρισι

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Wed, 07 Sep 2011 09:58:00 +0000

... ή αλλιώς Boris bikes vs Vélib!

Είχα την ευκαιρία μέσα στη χρονιά να επισκεφθώ ξανά το Λονδίνο και το Παρίσι και επέλεξα να αφιέρωσω μια μέρα σε κάθε πόλη για να τη γυρίσω χρησιμοποίωντας το σύστημα ενοικίασης ποδηλάτων που διαθέτουν. Ακολουθουν συνοπτικά οι εντυπώσεις μου.
Σημείωση προς τον αναγνώστη: είμαι biased προς το Λονδίνο για τους γνωστούς λόγους.

Στο Λονδίνο είχα κάνει αρκετά ποδήλατο στο παρελθόν, δεν είχα χρησιμοποιήσει όμως τα μπλε ποδήλατα που έφερε ο νέος δήμαρχος. Το σύστημα το είχα δει πρώτα σε μια επίσκεψη στο Παρίσι πριν 3 περίπου χρόνια, πριν εφαρμοστεί στο Λονδίνο, αλλα ούτε τότε το είχα δοκιμάσει.

Λίγα λόγια για το πρόγραμμα. Απευθύνεται κυρίως στους κατοίκους της πόλης για μικρές μετακινήσεις αντί ή συμπληρωματικά με άλλα μέσα μεταφοράς αλλα και στον επισκέπτη, αφού πλέον μπορείς να κάνεις ημερισια ή ολιγοήμερη εγγραφή στο πρόγραμμα με την προϋπόθεση κατοχής μιας πιστωτικής κάρτας. Υπάρχουν σταθμοί ποδηλάτων σε αρκετά σημεία της πόλης, αρκετά κοντά το ένα με το άλλο και με τη χρήση ενός κωδικού που αποκτας με την εγγραφή σου, η ενός κλειδιού ή κάρτας για τους κατοίκους, μπορείς να δανειστείς ένα ποδήλατο.

Χρέωση
Στο παριζιάνικο Vélib (για το οποίο είχε γράψει πολύυυ παλιά η Σοφία) η ημερίσια πρόσβαση κοστίζει 1,70€ κι απο εκει και πέρα χρεωνεσαι με την ώρα μέχρι να το επιστρέψεις. Στο Λονδίνο η ημερισια εγγραφή κοστίζει 1£ κι απο εκει και πέρα πάλι με την ώρα.

Σημαντικό που ισχύει και στα δύο προγράμματα. Το πρώτο μισάωρο κάθε φορά που παίρνεις ποδήλατο είναι δωρεάν! Το οποίο πρακτικά σημαίνει ότι αν όλη τη μέρα επιστρέφεις το ποδήλατο σε κάποιον σταθμό σε λιγότερο απο 30 λεπτά και παίρνεις άλλο, ακόμα κι απο τον ίδιο σταθμο (μετά από περίπου 5 λεπτά), θα χρεωθεις μόνο το πόσο για την ημερισια εγγραφή, ακόμα κι αν κάνεις όλη τη μέρα ποδήλατο. Και μην βιαστείτε να πείτε ότι δεν είναι εφικτό! Γιατί μην ξεχνάμε ότι σαν επισκεπτης, όλο και καπου θα θες να σταματήσεις, να βγάλεις φωτογραφία, να δεις καλύτερα κλπ.

Διάφορες παρατηρήσεις
Στο Λονδίνο τις περισσότερες φορές είχα πρόβλημα να βρω ποδήλατο. Απο ένα και σημείο και μετα, όλοι οι σταθμοί μιας περιοχής ήταν αδειοι και όλοι μιας άλλης γεμάτοι. Κλασικό παράδειγμα οι σταθμοί πάνω από το Hyde Park που τις πρωινές ώρες ήταν σχεδόν άδειοι. Αντίθετα στο Παρίσι είχα πρόβλημα να βρω άδειο σταθμο να αφήσω το ποδήλατο και έπρεπε να ψάξω να βρω άλλον με την πίεση του χρόνου! Και τα δυο προγράμματα έχουν προβλέψει όμως γι' αυτο και σου δίνουν 15λεπτη παράταση δωρεάν αν ο σταθμός είναι γεμάτος, υποδεικνύοντας σου κοντινούς σταθμούς με διαθέσιμες θέσεις! Οποτε problem solved!

Τα ποδήλατα ήταν παρόμοια, σχετικά βαριά, με τρεις ταχύτητες που αλλάζουν εύκολα, και σε στάση, με καλαθακι μπροστά και φώτα για το βράδυ. Καλο θα είναι όμως πριν πάρετε ένα ποδήλατο να το ελεγξετε στα γρήγορα.

Βοηθάει πολύ το internet στο κινητό για το εντοπισμό κοντινων σταθμών και έλεγχο διαθεσιμότητας. Το πρόγραμμα του Λονδίνου διαθέτει μάλιστα μια πολυ εύχρηστη iPhone εφαρμογή που εντοπιζει το στίγμα σου και ελέγχει τη διαθεσιμότητα σε ποδήλατα και άδειες θέσεις. Σε ότι αφορά στο Παρίσι, ενω είδα ότι υπάρχει αντίστοιχη εφαρμογή, δεν μπόρεσα να την βρω. Πιθανολογω ότι ίσως μπορείς μόνο μέσω γαλλικού app store, το οποίο είναι χαζομαρα. Μπορείς όμως να επισκεπτεσαι το site που έχει χάρτη (χωρίς να δίνει στοιχεία για διαθεσιμότητα), αλλα είναι αρκετά πιο δυσχρηστο.

Γενικά στο Παρίσι οι σταθμοί ποδηλάτων μου φάνηκαν περισσότεροι και τους συναντούσα πιο συχνά. Δε μπορώ όμως να συγκρινω με ασφάλεια, γιατί στο Λονδίνο περιοριστικά μέσα και πέριξ του Hyde Park κι όχι στους δρόμους της πόλης.

Αν και στην αρχή είχα τις επιφυλλαξεις μου, η κυκλοφορία στο Παρίσι με ποδήλατο ήταν παιχνιδάκι. Αρκετή σήμανση και διαγραμμιση για ποδήλατα, φανάρια και σε μερικές περιπτώσεις ξεχωριστοί ποδηλατόδρομοι και βέβαια σε μεγάλο βαθμό επίπεδη πόλη. Στο Λονδίνο η σήμανση και η διαγραμμιση δεν ήταν τόσο έντονη, υπάρχουν όμως διαδρομές που μπορείς να κάνεις άνετα, κυρίως μέσα απο πάρκα.

Bonus
Και δυο προτεινόμενες διαδρομές. Στο Λονδίνο μπορειτε να ξεκινήσετε απο Notting Hill, να κάνετε βόλτα στο Hyde Park, να συνεχίσετε μέχρι το Παλάτι, να φτάσετε στο Bing Ben και τον Τάμεση και να συνεχίσετε παράλληλα με το ποτάμι μέχρι την Tower Bridge, με τις απαραίτητες στάσεις για ανάσες και φωτογραφίες. Στο Παρίσι μπορειτε να ξεκινήσετε απο το Marais, να πάτε στα νησάκια του Σηκουανα και να δείτε τη Notre Dame, να γυρίσετε το quarter latin και να δείτε τους κήπους του Λουξεμβούργου, να πάτε παραποταμίως μέχρι το Λούβρο και την Όπερα, να φτάσετε στη Madelene και την place de la Concorde, να ανεβειτε την Champs Élysées και να κόψετε αριστερά για να βγείτε στο ποτάμι και να φτάσετε μέχρι τον Πύργο του Άιφελ και το Trocadero περνοντας απο έναν όμορφο ποδηλατοδρομο δίπλα στο ποτάμι ανάμεσα απο τα δέντρα!

Και ως δια μαγείας, χωρίς καθόλου περπάτημα, έχετε πάρει σε ένα απόγευμα μια γερή δόση απο τις δυο αυτές όμορφες πρωτεύουσες!

Καλές βόλτες!

ΥΓ. Θα ήθελα να μου πείτε αν έχετε δοκιμάσει παρόμοια προγράμματα και σε ποιες πόλεις, και γιατί όχι, να προτείνετε διαδρομές τουριστικού ενδιαφέροντος!

Χίος - Πυργί, Όλυμποι και Μεστά

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Tue, 12 Jul 2011 08:46:00 +0000

Πυργί, Ολύμποι και Μεστά είναι μεσαιωνικά χωριά στο νότιο τμήμα του νησιού με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική που πρέπει οπωσδήποτε να περπατήσετε.
Στο Πυργί τα περισσότερα σπίτια έχουν τοίχους διακοσμημένους με σχέδια κυρίως γεωμετρικά, τα λεγόμενα «ξυστά», κάτι που δεν έχω συναντήσει αλλού. Στη μεγάλη πλατεία κάντε μια στάση για γλυκό του κουταλιού, θα με θυμηθείτε.

Η κεντρική πλατεία του χωριού

Τα Μεστά είναι ένα μεσαιωνικό χωριό με πέτρινα σπίτια και πύργους και δαιδαλώδη δρομάκια και καμάρες – στ’ αλήθεια χάνεσαι γι’ αυτό έχει και ταμπέλες που σε οδηγούν στις εξόδους. Περισσότερες πληροφορίες για το χωριό εδώ.

Ψάξε ψάξε, θα τη βρεις στο τέλος την πλατεία του χωριού

Οι Ολύμποι, μικρότερο μάλλον από τα δύο προηγούμενα, ένα συμπαθητικό χωριό με μικρά πλακόστρωτα δρομάκια έναν πύργο στην πλατεία που στις τέσσερις πλευρές του στεγάζει διαφορετικά καφενεία! Κοντά στο χωριό Ολύμποι υπάρχει και το σπήλαιο των Ολύμπων, στο οποίο κατεβαίνεις 100+ σκαλιά και βλέπεις σταλακτίτες και σταλαγμίτες και άλλα ωραία, πήγαινε όμως πριν τις έξι το απόγευμα που κλείνει, γιατί αλλιώς θα μείνεις κι εσύ όπως κι εγώ με τις εικόνες από το internet!

Μαστίχα Χίου

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Mon, 04 Jul 2011 10:30:00 +0000

Η Χίος είναι παγκοσμίως γνωστό για τη μαστίχα της (περισσότερα εδώ κι εδώ). Τα μαστιχόδεντρα φυτρώνουν μόνο εδώ και μόνο στο νότιο τμήμα του νησιού! Μια εκδρομή λοιπόν στα μαστιχοχώρια επιβάλλεται, για να χαζέψετε δεξιά κι αριστερά τα μαστιχόδεντρα.

Η μαστίχα σα "δάκρυ" στον κορμό των μαστιχόδεντρων

Στην πόλη της Χίου υπάρχουν πολλά μαγαζιά με προϊόντα τοπικά, βασισμένα στη μαστίχα και όχι μόνο. Ένα από αυτά είναι το Mastihashop, ένας προσεγμένος και όμορφος χώρος με διάφορα προϊόντα, όπως λικέρ μαστίχας, γλυκίσματα με γεύση μαστίχας, ζυμαρικά κλπ.

Χίος - Παραλίες [photos]

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Fri, 01 Jul 2011 10:10:00 +0000

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης, για να οπτικοποιήσω λίγο τις περιγραφές, σας παραθέτω κάποιες - λίγες - φωτογραφίες από μερικές παραλίες του νησιού.

Τα Μαύρα Βόλια, η πιο όμορφη για μένα παραλία.

Πινακίδα μας αποτρέπει να πάρουμε τα μαύρα βότσαλα από την παραλία (ε;)...

Η καντινούλα στον πρώτο κόλπο της παραλίας.

Τα Βρουλήδια. Φοβερά νερά, αρκεί να μην έχει κύμα.

Και η Αγία Φωτεινή ή Αγία Φωτιά.

Εκδρομή στη Χίο

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Mon, 27 Jun 2011 14:13:00 +0000

Αντί προλόγου

Επειδή το βλέπω, θα έφευγε το 2011 με μία και μοναδική ανάρτηση όλη κι όλη, κι επειδή όσο κι αν το blog έχει πέσει στα αζήτητα με μοναδικό υπεύθυνο εμένα, δε μου πάει η καρδιά να το κλειδώσω το ρημάδι, το αγαπάω. Γι’ αυτό θα κάνω ένα διάλειμμα από τον προβληματισμό και στην αγωνιά που όλους μας κατατρώει εδώ και μήνες και ως άλλη αποβάθρα 9 ¾ θα το χρησιμοποιήσω για να ξεφύγω από τη μαυρίλα και τη γκρίνια (αν και αθεράπευτα γκρινιάρης εκ φύσεως) της καθημερινότητας, όχι για να ξεγελάσω τον εαυτό μου ή εσάς, η κατάσταση είναι πραγματικά δύσκολη, οριακή, και όποιος δεν το έχει πάρει χαμπάρι ζει σε άλλη πραγματικότητα, αλλά για να ξεμπλοκάρει ο νους μου και να οπλιστώ με υπομονή για τα δύσκολα που έρχονται. Άλλωστε το blog λειτουργεί διαφορετικά για τον καθένα αλλά και για τον ίδιο, διαφορετικά για κάθε στιγμή. Κάποιες φορές σε βοηθάει να εκτονωθείς γι’ αυτά που ζεις, γι’ αυτά που βλέπεις γύρω σου να γίνονται και θες να τα βροντοφωνάξεις, να ταρακουνήσεις κόσμο, να συζητήσεις, να ακουστείς, κάποιες άλλες φορές θες απλά να φωτίσεις λίγο παραπάνω τις στιγμές και σκέψεις που λόγω καταστάσεων έχουν πέσει στην αφάνεια, που είναι αταίριαστες με την τρέχουσα επικαιρότητα, με την φάση που βρίσκεσαι, θες απλά να ξεφύγεις γιατί μπούχτισες. Επιστροφή λοιπόν, για πόσο, άγνωστο, έτσι λέω κάθε φορά και όλο κι αραιώνουν οι αναρτήσεις. Μπορεί το επόμενο ερέθισμα να δοθεί το 2012, αν και ξέχασα, όπως λεν και τα παιδιά (από τις λίγες μου πια επαφές με blogs και podcasts), τότε θα καταστραφεί ο κόσμος. Δε βαριέσαι, όποτε μου έρχεται θα γράφω.

Στη Χίο έχω βρεθεί 3 ή 4 φορές, για καλοκαιρινές διακοπές. Ειδικά για κάποιον που βρίσκεται στη Μυτιλήνη ή στη Σάμο, είναι ένας πολύ βολικός προορισμός για μια ολιγοήμερη απόδραση. Αν και μικρότερη σε έκταση και πληθυσμό από τη Λέσβο, έχει να προσφέρει πολλά στον επισκέπτη που επιζητεί τη χαλάρωση στην παραλία ή την εξερεύνηση γραφικών χωριών.

Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως.

Πώς να φτάσετε

Στη Χίο μπορείς να φτάσεις είτε με αεροπλάνο είτε με καράβι από τον Πειραιά (ή τα νησιά του Βορείου Αιγαίου καλή ώρα). Το ποιο γρήγορο καράβι από Πειραιά κάνει το ταξίδι σε έξι ώρες, καθόλου άσχημα αν σκεφτείς την απόσταση.

Που να μείνετε

Η πόλη της Χίου προσφέρει αρκετά καταλύματα για διαφορετικά βαλάντια, από ξενοδοχεία μέχρι δωμάτια για low budget καταστάσεις. Μια καλή επιλογή, και κυρίως σε off season περιόδους λόγω αρκετά προσιτής τιμής, είναι η περιοχή του Κάμπου, περίπου 5 km έξω από τη Χώρα, όπου κάποια αρχοντικά έχουν μετατραπεί σε τουριστικά καταλύματα. Ενοικιαζόμενα δωμάτια θα βρείτε και κοντά σε παραλίες όπως του Καρφά, ενώ για κάτι διαφορετικό υπάρχουν δωμάτια στα μεσαιωνικά χωριά Αυγώνυμα και Μεστά.

Πώς να μετακινηθείτε

Αν δεν είστε adventure τύπος ή λάτρης των extreme sports που θα κάνετε τον γύρω του νησιού με ποδήλατο (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι, αυτοί οι ταλαίπωροι ξένοι που βλέπουμε τα καλοκαίρια στους δρόμους), και δε θέλετε να περιοριστείτε στην κοντινή παραλία, τότε αναγκαστικά πρέπει να έχετε ή να νοικιάσετε αυτοκίνητο. Ιούνιο μήνα η τιμές που είδα ήταν 20-25€ τη μέρα. Οι δρόμοι είναι σε γενικές γραμμές πολύ καλοί για νησί, την αλήθεια μου θα την πω, καλύτεροι από της Λέσβου σε χάραξη και οδόστρωμα, αλλά είναι και η διαφορετική γεωγραφία, ωστόσο μέσα στην πόλη της Χίου χάθηκα 2-3 φορές, σε σημεία κλειδιά δεν υπήρχαν ταμπέλες και απλά έπρεπε να μαντέψεις, με αποτέλεσμα ουκ ολίγες φορές να μπλέξω στα στενά.

Άσχετο tip: αν είναι Κυριακή και ψάχνεις βενζινάδικο, μην απελπιστείς που όλα σχεδόν είναι κλειστά, σε κάποια λειτουργούν αυτόματοι πωλητές, self service ένα πράμα.

Άσχετο tip νούμερο 2: Γύρω από την κεντρική πλατεία υπάρχουν πινακίδες για ελεγχόμενη στάθμευση με κάρτα. Όσο κι αν έψαξα και ρώτησα, η απάντηση ήταν πως αυτό δεν ισχύει πια και είναι δωρεάν. Μη σας πάρω και στο λαιμό μου, διπλορωτήστε αν βρεθείτε κι εσείς εκεί. Μα καλά, τις ταμπέλες γιατί τις άφησαν;

Παραλίες

Οι παραλίες του νησιού είναι αρκετές και πολύ διαφορετικές. Η πιο γνωστή ίσως είναι τα Μαύρα Βόλια, ή Μαύρος Γυαλός, νότια της πόλης της Χίου (ή Χώρας), κοντά στο χωριό Εμπορειός. Όπως λέει και το όνομά της, πρόκειται για 3 κολπίσκους με μαύρα βότσαλα και πεντακάθαρα νερά. Αν δεν έχει κύμα μπορείς να ακούσεις τον μαγευτικό ήχο των βοτσάλων που αναδεύονται και γιατί όχι να ρίξεις έναν υπνάκο στη σκιά του μεγάλου απόκρυμνου βράχου, πρόσεχε όμως τα πετραδάκια που πέφτουν!!! Το τοπίο στον δεύτερο κολπίσκο είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό όταν κολυμπάς. Δε θα βρείτε κάτι περισσότερο από μια καντίνα και τα μαγαζάκια του μικρού κοντινού χωριού για προμήθειες, μην περιμένετε ομπρέλες και ξαπλώστρες. Καλύτερα.

Από τις πιο τουριστικές παραλίες είναι η οργανωμένη του Καρφά, πολύ κοντά στην πόλη, με λεπτή άμμο. Είναι αρκετά αβαθής και προσφέρεται για οικογένειες και παιχνίδι στην άμμο.

Η παραλία της Αγίας Φωτεινής, ή αλλιώς της Αγίας Φωτιάς, είναι μια παραλία με άσπρο βότσαλο, σε μεγάλο βαθμό οργανωμένη. Δε μου άρεσε γιατί οι ξαπλώστρες χρεώνονται περίπου 3€ η κάθε μια, ενώ στη Λέσβο αλλά και αλλού στη Χίο προσφέρονται απλά με την παραγγελία στο μαγαζί. Κατά τ’ άλλα όμως μου άρεσαν πολύ τα νερά αλλά και τα μικρά της βότσαλα, όχι οι κοτρώνες που βρίσκουμε αλλού.

Τα Βρουλήδια είναι ακόμα μια παραλία που αξίζει να την επισκεφτείτε. Πρόκειται για έναν μικρό κολπίσκο με άμμο και λίγες πέτρες που βρίσκεται στο πιο νότιο σημείο του νησιού. Θα πρέπει να κατεβείτε κάποια – αρκετά – σκαλιά αλλά τα νερά θα σας αποζημιώσουν, αν δεν έχει αέρα – αυτό είναι το κακό με τις αμμουδερές παραλίες, στο λίγο κύμα η άμμος κάνει τα νερά αδιαφανή.

Στο παραλιακό χωριό της Κώμης, επίσης νότια της Χώρας, υπάρχει μια ωραία, επίσης οργανωμένη, παραλία με άμμο και λεπτό χαλίκι. Οι ομπρέλες και οι ξαπλώστρες πάνε με την παραγγελία. Όταν πήγα, η μουσική και η εξυπηρέτηση στο τελευταίο δεξιά μαγαζί (Πανδαισία) ήταν εξαιρετική, μπορείς να παραγγείλεις από καφέ μέχρι κρύα μπύρα και πίτσα (μεγάλη, όχι μικρή) κι αυτά σε υπόκρουση classic rock! Kudos! Η θάλασσα είχε το ανάλογο φύκι λόγω του αέρα αλλά έτσι είναι.

Για τις παραλίες στα βόρεια του νησιού δε μπορώ να σας πω πολλά γιατί επικεντρώθηκα στο Νότο. Άκουσα για την περιοχή Γλάροι και τη Δασκαλόπετρα, όμως δεν έχω προσωπική άποψη. Έκανα μια γρήγορη βουτιά στην παραλία Λήμνο, κοντά στο χωρίο Βολισσός, βορειοδυτικά, δε μπόρεσα και παραπάνω, γιατί τα νερά ήταν πάγος! Ωστόσο είχε αμμουδιά και δέντρα για την απαραίτητη σκιά, οπότε κρατήστε την κι αυτήν!

Υπάρχουν παραλίες και στα δυτικά του νησιού, όπως η Ελίντα, αλλά πρέπει να ξέρετε πως υπάρχει ένα θεματάκι με τις σφήκες, κι αυτό δεν είναι μύθος, το διαπιστώσαμε κι εμείς! Γι’ αυτό έχετε το νου σας.

Θα ακολουθήσει - σύντομα ελπίζω - ανάρτηση με αξιοθέατα και φωτογραφίες, όσα τουλάχιστον εγώ έχω επισκεφτεί και σημειώσει.

Περί αντικαπνιστικού νόμου

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Thu, 20 Jan 2011 10:32:00 +0000

Καλημέρα και καλή χρονιά σε όλους! Με ένα post από τα παλιά, για ένα θέμα που με έχει απασχολήσει ξανά σ' αυτό το blog...

Στα προηγούμενα επεισόδια...

Πριν από αρκετούς μήνες, επί Υπουργείας κ. Αβραμόπουλου αν δεν κάνω λάθος (;) ξεκίνησε η ιστορία με τον αντικαπνιστικό νόμο, με στόχο τον περιορισμό του καπνίσματος στους δημόσιους κλειστούς χώρους, δηλαδή σε χώρους εστίασης, καφετέριες, μπαρ, κέντρα διασκέδασης κλπ κλπ, αφού εννοείται (ή μήπως όχι;) πως η απαγόρευση ισχύει ήδη σε χώρους εργασίας. Μιλάμε για μέσα 2008 με σκοπό ο νόμος να εφαρμοστεί από 1ης Ιανουαρίου 2010.

Αυτό το μέτρο αντιμετωπίστηκε με ανάμεικτα συναισθήματα. Ενθουσιασμό από κάποιους, αφού αυτά που προέβλεπε τους φαίνονταν απλώς αυτονόητα, επιφύλαξη από πολλούς που ήταν σίγουροι οτι κάπως θα βρίσκονταν κι εδώ παραθυράκια ή οτι απλά, όπως και τόσα άλλα μέτρα, δε θα εφαρμοστεί ποτέ, αλλά και θυμό από πολλούς γιατί θίγει ένα δικαίωμα που είχε εδραιωθεί τόσα χρόνια και που βρε αδερφέ δεν το στερείται τόσο εύκολα ο Έλληνας.

Την εποχή εκείνη γράφω και ένα post όπου εκθέτω ξεκάθαρα την άποψή μου υπέρ ενός τέτοιου μέτρου, στο οποίο κλήθηκα να απαντήσω ουκ ολίγες φορές. Έχοντας μάλιστα ζήσει την επιβολή ενός τέτοιου μέτρου (απόλυτη απαγόρευση) στην Αγγλία, ζώντας εκεί πριν και μετά από αυτή (1η Ιουλίου 2007 νομίζω εφαρμόστηκε), ήξερα οτι μπορεί να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο με την προϋπόθεση οτι απευθύνεται σε ανθρώπους που σέβονται τους νόμους και για κράτος που ελέγχει την εφαρμογή αυτών.

2010

Αφού λοιπόν τα είπαμε, τα ξαναείπαμε, συμφωνήσαμε, διαφωνήσαμε, χύσαμε πολύ μελάνι, έρχεται το 2010 όπου ο νόμος τυπικά αρχίζει ισχύει αλλά δεν εφαρμόζεται στην πράξη σχεδόν πουθενά. Ελάχιστα μαγαζιά απαγόρευσαν το κάπνισμα, τα περισσότερα απαγόρευσαν τα τασάκια! Δεν θυμάμαι κάποια είδηση σε τηλεόραση/εφημερίδες πως κάποιο μαγαζί ελέγκτηκε και τιμωρήθηκε. Μετά είχαμε και τη στάση των μαγαζατόρων που υποστήριζαν οτι ο νόμος αυτός τους έριχνε τον τζίρο και βγήκαν επίσημα και δήλωσαν πως δεν τον εφαρμόζουν και επανέφεραν τα τασάκια στα τραπέζια!

Τους τελευταίους μήνες δε υπήρξε φημολογία για αλλαγή του νόμου, επειδή λέει δεν εφαρμοζόταν. Αναμενόμενο, οι έλεγχοι ήταν μηδαμινοί. Εδώ δεν είναι Αγγλία και Αμερική, εδώ είναι Ελλάδα, η εφαρμογή νόμου δεν είναι αυτονόητη.

2011

Διαβάζω λοιπόν πριν λίγες ημέρες πως η Κυβέρνηση σκέφτεται να επιτρέψει το κάπνισμα όπου πωλείται κατά βάση αλκοόλ, επιβάλλοντας ταυτόχρονα έναν επιπλέον νόμο εν είδη χαρατσιού στα μαγαζιά που θα επιτρέψουν το κάπνισμα!

Ποιος νοιάζεται για την υγεία των θαμώνων και των εργαζομένων στα μαγαζιά; Με λίγα - ή πολλά - ευρώ τα ξεχνάμε όλα! Πληρώνεις κύριε; Μπορεί ο κόσμος να καπνίζει άφοβα στο χώρο σου, και οι καπνιστές, και οι μη καπνιστές, και τα παιδιά, και όλοι! Δεν πληρώνεις; Ξέχνα το! Δικαίωμα στον καθαρό αέρα; Απαγορευτικό το να δουλεύεις σε τέτοιο περιβάλλον αν δεν ανέχεσαι τον καπνό; Ψιλά γράμματα. Αφήνουμε στην άκρη τον αρχικό στόχο που ήταν να περιοριστεί το κάπνισμα, να απαγορευτεί στους κλειστούς χώρους και να προαχθεί η δημόσια υγεία (public health το λεν οι κουτόφραγκοι) και με την καταβολή ενός χαρατσιού (του βγάλαμε κι όνομα ήδη, τσιγαρόσημο) όλα μέλι γάλα! Ο απόλυτα παράλογος συμψηφισμός δηλαδή!

Ανατροπή

Κι αφού σκάει αυτή η είδηση και γίνεται κάποια - μικρή σε σχέση με άλλες - αναμπουμπούλα στο διαδίκτυο, κι ενώ έχω στα σκαριά το παρόν post και θυμάμαι τις παλιές καλές μέρες αυτού του blog, διαβάζω πως ο Πρωθυπουργός σε συζήτηση που είχε με τον Υπουργό Υγείας, μεταξύ της εφαρμογής του νόμου ως έχει με εντατικοποίηση των ελέγχων και της παραπάνω πρότασης αποφάσισε το πρώτο! Βγήκε και ο κ. Λοβέρδος την επομένη και το επιβεβαιώνει. Και δε σας το κρύβω, ένιωσα μία ικανοποίηση.

Αυτό που μένει είναι να δούμε οτι θα κρατήσει αυτή τη στάση η Κυβέρνηση, αλλά και οι επόμενες Κυβερνήσεις, και δε θα υποκύψουν στις πιέσεις. Πράγμα δύσκολο. Γιατί η φωνή των μη καπνιστών δεν είναι τόσο δυνατή όσο των μαγαζατόρων. Κι αυτό είναι ξεκάθαρο, όταν μετά την ανακοίνωση της πρότασης Λοβέρδου υπήρξαν σποραδικές αντιδράσεις μόνο σε blogs και social networks, ενώ μετά την απάντηση του Πρωθυπουργού διαβάζω κάθε μέρα και νέα άρθρα στις εφημερίδες, βλέπω ρεπορτάζ στις τηλεοράσης με ιδιοκτήτες καφετεριών που καταστρατηγούν το νόμο γιατί αλλιώς πέφτει ο τζίρος και θαμώνες που καπνίζουν επιδεικτικά μπροστά στην κάμερα και μαθαίνω για πορείες διαμαρτυρίας.

Θα είναι άραγε μία ακόμα απόφαση για εφαρμογή του νόμου (έχουμε συνηθίσει κάθε εξάμηνο σε μία τέτοια) ή θα αλλάξει πράγματι κάτι; Εδώ είμαστε να το δούμε.

Έγραψαν επίσης για το θέμα:

DrTeddy.gr

Ανέστης

Βιέννη - Χρήσιμες πληροφορίες (μετακινήσεις, φαγητό κλπ)

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Sun, 17 Oct 2010 12:06:00 +0000

Σε συνέχεια του προηγούμενου post με τα αξιοθέατα της Βιέννης, είπα να γράψω εδώ μερικές πρακτικές πληροφορίες που ίσως φανούν χρήσιμες σε κάποιον μελλονικτό επισκέπτη.

Η Βιέννη είναι μια πόλη στην οποία ο επισκέπτης μπορεί να κινηθεί με ευκολία και να την εξερευνήσει άνετα. Σε ότι αφορά στις μετακινήσεις το εισιτήριο για μετρό, τραμ και λεωφορείο είναι ενιαίο και κοστίζει 1,80€, για μία διαδρομή και επιτρέπει χρήση σε όλα τα μέσα αλλά ξαναλέω για μία διαδρομή. Εισιτήρια εκτός από τους σταθμούς μετρό θα βρείτε και μέσα στα μέσα, πχ στο συρμό του τραμ ή στο λεωφορείο, αλλά εκεί κοστίζουν 2,20 €. Στην είσοδο του μετρό δεν υπάρχουν μπάρες που ανοίγουν με την ακύρωση, όπως σε άλλες πόλεις, είναι δηλαδή όπως στην Αθήνα. Υπάρχουν βέβαια και ημερήσιες, τριήμερες και οκταήμερες κάρτες που κοστίζουν 5,70€, 13,60€ και 28,80€ αντίστοιχα. Για τρεις μέρες υπάρχει μια τουριστική εκδοχή, η Vienna Card η οποία κοστίζει 18,50€ και προσφέρει κάποιες εκπτώσεις (ίσως όχι πολύ σημαντικές) σε attractions της πόλης αλλά και σε εστιατόρια. Περισσότερα για τα εισιτήρια εδώ και για την Vienna Card εδώ.

Για τη διαδρομή από και προς το αεροδρόμιο (Flughafen Wien) υπάρχει το τρένο CAT (City Airport Train), που κάνει τη διαδρομή μέχρι τον κεντρικό σταθμό Wien Mitte σε 16 λεπτά και κοστίζει 10€. Στον ίδιο όμως σταθμό μπορείς να φτάσεις και με τον απλό, υπέργειο σιδηρόδρομο της πόλης (S-Bahn), σε 24 λεπτά με το εισιτήριο να κάνει 3,60€, το οποίο εισιτήριο μάλιστα σε καλύπτει και για τη συνέχεια της διαδρομής σου με τα μέσα μεταφοράς! Προφανώς και επέλεξα το 2ο και ήταν μια χαρά και ακριβέστατος. Το μόνο που πρέπει να προσέξετε με τον S-Bahn είναι ότι υπάρχουν συρμοί και για άλλους προορισμούς όταν τον πάρετε από τον Wien Mitte, γι' αυτό έχετε το νου σας! Αν θυμάμαι καλά το αεροδρόμιο εξυπηρετεί η γραμμή S7.

Από φαγητό δοκιμάστε σίγουρα τα επικά σνίτσελ (schnitzel) αλλά και άλλα τοπικά πιάτα, συνήθως με κρέας, όπως το goulash που είναι κάτι σε βραστό μοσχάρι. Γνωστές είναι επίσης και οι σούπες τους. Στους δρόμους της πόλης θα βρείτε και πολλά kiosks που πουλάνε hot dogs με διαφόρων τύπων λουκάνικα (wurstels). Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε hot dog με Kaserkrainer, που είναι λουκάνικο γεμιστό με κομμάτια τυριού!

Από τα εστιατόρια στα οποία έφαγα θα προτείνω οπωσδήποτε το Zwolf Apostelkeller, ένα μαγαζί που εκτείνεται σε 2-3 επίπεδα κάτω από το έδαφος, σε παλιά κελάρια, όπου μπορείτε να δοκιμάστε άφοβα την τοπική κουζίνα. Υπάρχει πολύ κέφι, μαζεύει αρκετό κόσμο και καλή ιδέα θα ήταν να κλείσετε εκ των προτέρων. Ωραία ιδέα είναι και το Figlmueller με τα επικού μεγέθους σνίτσελ του που πραγματικά δε χωράνε στο πιάτο! Για ένα γρήγορο σνακ μπορείτε να πεταχτείτε στην αγορά Naschmarkt όπου υπάρχουν διάφορα εστιατόρια τύπου bistro αλλά και έθνικ κουζίνας. Άλλα εστιατόρια τα οποία δοκίμασα ή μου είχαν προτείνει να δοκιμάσω είνα το Augustiner-Keller, το Figls και το Osterreicher im MAK.

Zwolf Apostelkeller

Σνίτσελ στο Figlmueller. Σας είπα οτι είναι τεράστια!

Η περιοχή βγάζει πολύ και καλό κρασί, είναι άλλωστε λέει η μόνη οινοπαραγωγός Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Συνήθως η τιμή που αναγράφεται είναι για ένα ποτήρι 1/8 του λίτρου. Τα περισσότερα κρασιά που δοκιμάσαμε δεν ήταν ιδιαίτερα ακριβά.

Αν πάτε στην αρχή του φθινοπώρου μην παραλείψετε να δοκιμάστε το Sturm, γνωστό στη Γερμανία και ως Federweisser. Δεν υπερβάλλω όταν σας λέω ότι το έπιναν όλοι και παντού! Όταν το είδα νόμιζα πως ήταν κάποιου είδους λεμονάδα, ξέρετε, αυτή τη συμπυκνωμένη που την αραιώνεις με νερό. Με έφαγε η περιέργεια, ρώτησα, και έμαθα πως είναι αλκοολούχο ποτό, από μούστο, που κυκλοφορεί μόνο εκείνη την εποχή. Έχει γεύση γλυκού ανθρακούχου λευκού κρασιού. Λόγω της ζύμωσης δε διατηρείται για πολύ καιρό μετά την παρασκευή του και επειδή παράγεται συνεχώς ανθρακικό, δε μπορεί να συσκευαστεί σε μπουκάλια και έτσι το έχουν σε μεγάλα βαρέλια τα οποία τέτοιες μέρες τα βλέπεις παντού.

Το Sturm.

Φημισμένα είναι και τα καφέ της Βιέννης. Ένα από τα πιο γνωστά είναι το Café Central, ένα ψιλο-κυριλάτο καφέ, στο οποίο το απόγευμα απολαμβάνεις τον καφέ ή τη σοκολάτα σου συνοδεία πιάνου. Εντελώς διαφορετικό αλλά εξίσου γνωστό είναι το Café Hawelka, ένα μικρό, μποέμ καφέ κοντά στην πλατεία του Αγ. Στεφάνου, από μια άλλη εποχή. Πιο χύμα κατάσταση, χωρίς μενού, πιο ήσυχο και με ωραίο καφέ. Μια άλλη επιλογή είναι το Café Demel, γνωστό και για τα γλυκά και τα παγωτά του. Μην ξεχάσω βέβαια και τα cafe στο Sacher Hotel, πίσω από την όπερα, με το γλυκό-σήμα κατατεθέν Sachertorte.

Cafe Central

Cafe Hawelka

Αν έχετε χρόνο μην παραλείψετε να επισκεφτείτε κάποιο από τα προάστια της πόλης. Από τα πιο γνωστά στους επισκέπτες είναι το Grinzing, όπου φτάνει κανείς με το τραμ 38 (αφετηρία τον σταθμί Schottentor). Εκεί υπάρχουν τα λεγόμενα Heurigers, ουσιαστικά οινοταβερνεία που σερβίρουν πιάτα τοπικής κουζίνας (συχνά είναι σε μορφή μπουφέ) με κρασί παραγωγής τους.

Heuriger στο Grinzing

Μέσα σε ένα Heuriger

Νομίζω κάλυψα όσα ήθελα. Αν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ερώτηση την οποία ίσως να μπορώ να απαντήσω, εδώ είμαστε! Συνοψίζοντας, η Βιέννη είναι μια πόλη φιλική προς τον επισκέπτη, που δε θα δυσκολευτεί καθόλου να κινηθεί, ακόμα κι αν δε μιλάει καθόλου γερμανικά, ενώ το κόστος δεν είναι ιδιαίτερα υψηλό. Όσοι ξέρω την έχουν επισκεφτεί χειμώνα, και συγκεκριμένα Χριστούγεννα, όμως να έχετε στο νου σας οτι τότε το κρύο εκεί είναι αρκετά τσουχτερό και ίσως σας περιορίσει κάπως.

Βιέννη - Τα αξιοθέατα

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Tue, 14 Sep 2010 13:10:00 +0000

Παρόλο που η Βιέννη έχει περάσει ως ένας χειμωνιάτικος και ιδιαίτερα Χριστουγεννιάτικος προορισμός, αποφάσισα στην αρχή του φθινοπώρου, πάνω που έπεσε λίγους βαθμούς η θερμοκρασία στο νησί, να επισκεφτώ για λίγες ημέρες την Αυστριακή πρωτεύουσα. Έτσι για να αποχαιρετήσω το καλοκαίρι με ταξίδι, μπας και το πάρω πιο ανάλαφρα!

Στο post αυτό θα αναφερθώ στα αξιοθέατα που πρόλαβα και είδα στη σύντομη επίσκεψή μου στην πόλη, φιλοδοξώντας (χρόνου επιτρέποντος) να γράψω και ένα δεύτερο με γενικές πληροφορίες και συμβουλές.

Η Βιέννη είναι μια κεντροευρωπαϊκή πρωτεύουσα που μπορεί κάποιος να την επισκεφτεί για 3-4 μέρες και να δει αρκετά πράγματα, προσφέρεται έτσι για σύντομα ταξίδια αφού εκτός των άλλων είναι και 2 ώρες από Αθήνα. Είναι μια πόλη καθαρή, με επιβλητικά "βαριά" κτήρια, παλάτια και μουσεία, εύκολη να την περπατήσεις στο κέντρο αλλά και να κυκλοφορήσεις με τα μέσα μαζικής μεταφοράς (μετρό, τραμ, λεωφορεία) και γενικά χωρίς προβλήματα για τον τουρίστα ακόμα κι αν δεν μιλάει την Γερμανικήν.

Πριν το ταξίδι έκανα το διάβασμά μου, σε ταξιδιοτικούς οδηγούς, sites και blogs (τα posts της Δανάης είναι εξαντλητικά κατατοπιστικά!) κι έτσι τσέκαρα αρκετά από την to do list που είχα φτιάξει. Είχα πάρει και κατευθυντήριες οδηγίες από φίλους και γνωστούς, είχα και το internet στο ξενοδοχείο για να σερφάρω σε tripadvisor, travelstories κλπ, οπότε οι μέρες τελείωσαν πριν το καταλάβουμε.

Στο κέντρο της πόλης, το λεγόμενο Innere Stadt, δεσπόζει ο καθεδρικός ναός του Αγίου Στεφάνου (Stephansdom), το πιο γνωστό ίσως landmark της πόλης.

Χτισμένος τον 12ο αιώνα, γοτθικής αρχιτεκτονικής, με τον τεράστιο νότιο πύργο του (ύψους 136 μέτρων) και την περίτεχνη σκεπή του, είναι από της πρώτες φωτογραφίες που βγάζει ένας τουρίστας. Η είσοδος είναι δωρεάν, ενώ με κάποιο αντίτιμο μπορείς να ανέβεις στους πύργους του για να απολαύσεις τη θέα ή να επισκεφτείς τις κατακόμβες που υπάρχουν από κάτω. Τριγύρω υπάρχουν πεζόδρομοι με μαγαζιά, cafes και εστιατόρια για όλα τα γούστα.

Οι αποστάσεις είναι πολύ κοντινές, και λίγο πιο κάτω βρίσκουμε την γνωστή Όπερα της Βιέννης (Staatsoper).

Δυστυχώς δεν παρακολουθήσαμε κάποια παράσταση γιατί δεν είχε εκείνες τις ημέρες, αλλά διάβασα πως μία περίπου ώρα πριν κάθε παράσταση διατίθενται προς πώληση εισιτήρια για όρθιους σε πολύ χαμηλή τιμή (2-3 €)! Υπάρχει και επίσκεψη με tour guide αλλά δεν έχω προσωπική γνώμη, απ' ότι διάβασα στα περισσότερα sites πάντως δε φαίνεται να είναι κάτι ιδιαίτερα. Θα επέλεγα μάλλον να παρακολουθήσω μια παράσταση αν είχα την ευκαιρία και τον χρόνο.

Tip: Έξω από την όπερα αλλά και σε άλλα μέρη (πχ στη Stephansplatz) υπάρχουν πολλοί τύποι ντυμένοι με ρούχα 18ου αιώνα (σαν άλλοι Mozart) που σου λένε για φτηνά εισιτήρια σε παράσταση κλασικής μουσική. Έχετε υπ' όψιν σας οτι αυτές οι παραστάσεις δεν είναι για την Όπερα αλλά γίνονται σε άλλους χώρους. Ίσως αξίζουν κάποιες, ίσως όχι, απλά μην νομίσετε ότι μιλάμε για την Όπερα της Βιέννης.

Πίσω από την Όπερα υπάρχει το Hotel Sacher με τα cafes του, στα οποία μπορεί να δοκιμάσει κανείς ένα γλύκισμα-βιεννέζικη σπεσιαλιτέ με το όνομα Sachertorte, το οποίο είναι ουσιαστικά κέικ σοκολάτας με μια στρώση μαρμελάδας βερύκοκο και icing σοκολάτας. Νόστιμη στη γεύση, όμορφη στην εμφάνιση, αλλά μάλλον λίγο υπερβολικός ο πανικός (βλ. δικαστικός αγώνας για την πατρότητά της κλπ).

Λίγο πιο δίπλα υπάρχει το παλάτι Hofburg, που στέγασε τη δυναστεία των Αψβούργων (ηγέτες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για 300 χρόνια περίπου) και τώρα είναι η έδρα του Προέδρου της Αυστρίας.

Απέναντι ακριβώς, βγαίνοντας από το οδικό "δαχτυλίδι" Ringstraße που ορίζει το κεντρικό κομμάτι της πόλης και που πηγαινοέρχονται τα tram και τα λεωφορεία, βρισκόμαστε στην Maria-Theresien-Platz όπου δεξιά κι αριστερά από το άγαλμα της πάλαι ποτε αυτοκράτειρας βρίσκονται τα "δίδυμα" μουσεία, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και το Μουσείο της Ιστορίας της Τέχνης (Kunsthistorisches Museum). Είχα τον χρόνο να επισκεφτώ το δεύτερο, στο υπάρχει μια εντυπωσιακή συλλογή πινάκων από Ευρωπαίους ζωγράφους, κυρίως Ιταλούς αλλά και Γερμανούς, Φλαμανδούς και άλλους.

Από την άλλη μεριά της πλατείας είναι η γειτονιά των μουσείων (Museumsquartier) με το μουσείο Leopold και το μουσείο μοντέρνας τέχνης. Ανεβαίνοντας την Ringstraße φτάνουμε στο νεοκλασικού τύπου Αυστριακό Κοινοβούλιο, με το άγαλμα της Αθηνάς να δεσπόζει μπροστά, και λίγο πιο πάνω βρίσκουμε το γοτθικής αρχιτεκτονικής Δημαρχείο της πόλης (Rathaus) και το εθνικό θέατρο της Αυστρίας (Burgtheater). Τις ημέρες που επισκέφτηκα την πόλη είχε ένα φεστιβάλ κινηματογράφου στην πλατεία μπροστά από το Δημαρχείο, με stalls με φαγητά και ποτά για όλα τα γούστα.

Νότια του Innere Stadt, κοντά στην Όπερα, υπάρχει η Karlsplatz, μια από τις κεντρικές πλατείες της πόλεις και συγκοινωνιακός κόμβος (κάτι σαν τη δική μας Ομόνοια, αλλά καμία σχέση). Εκεί βρίσκουμε την όμορφη εκκλησία του St. Charles (Karlskirche) και το μουσείο της Βιέννης (Wien Museum).

Απέναντι από την πλατεία βλέπουμε το Secession building με τον τρούλο που προσομοιάζεται με χρυσό κουνουπίδι, προς τιμήν και για την έκθεση έργων του ομώνυμου κινήματος καλλιτεχνών της Βιέννης που δημιουργήθηκε στο τέλος του 19ου αιώνα (περισσότερες πληροφορίες εδώ).

Στους εκφραστές του κινήματος αυτού συγκαταλέγεται ο Gustav Klimpt. Το διάσημο "Φιλί" του εκτίθεται στο μουσείο που στεγάζεται στο Belvedere Palace, ένα σύμπλεγμα δύο μπαροκ παλατιών, κατοικία του πρίγκηπα Eugene of Savoy. Αξίζει να επισκεφτεί κανείς το Belvedere για την έκθεση αλλά και τους κήπους. Πιο δίπλα υπάρχουν και οι Βοτανικοί κήποι της πόλης, που επίσης προσφέρονται για μια ευχάριστη βόλτα.

Από την Karlsplatz ξεκινάει και μια όμορφη υπαίθρια αγορά (Naschmarkt) κυρίως με φαγώσιμα (από κρέατα και αρτοποιήματα μέχρι μπαχαρικά και φρούτα) στην οποία βρίσκονται μικρά εστιατόρια για να πάρετε το πρωινό σας ή να τσιμπήσετε κάτι το μεσημέρι. Η αγορά έχει ιδιαίτερη κίνηση το Σάββατο πρωί.

Οπωσδήποτε αξίζει να επισκεφτείται το παλάτι Schönbrunn (φτάνετε με μετρό στην ομώνυμη στάση, 5-6 στάσεις από το κέντρο), τη θερινή κατοικία της αυτοκρατορικής οικογένειας, όπου μπορείτε να περιηγηθείτε στα δωμάτια της γνωστής Πριγκίπισσας Σίσσυς και του ηγεμόνα της Αυστροουγγαρίας Franz Joseph I αλλά και να απολαύσετε τους τεράστιους κήπους του παλατιού. Η είσοδος στους κήπους είναι δωρεάν (πολλοί βιεννέζοι κάνουν την πρωινή γυμναστική τους εκεί, άλλωστε κάποια κομμάτια του είναι σαν δάσος), ενώ στο αντίτιμο για την περιήγηση στο παλάτι περιλαμβάνεται audio guide.

Στα Top Ten των ταξιδιωτικών οδηγών βρίσκεται συνήθως και η πολύχρωμη και εξπρεσιονιστικής αρχιτεκτονικής πολυκατοικία Hundertwasserhaus. Με τον κήπο στην ταράτσα, τα μη επίπεδα πατώματα και τις άλλες πρωτοτυπίες, είναι σίγουρα κάτι ξεχωριστό.

Αυτά σε ότι αφορά στα αξιοθέατα της πόλης. Όλες τις φωτογραφίες που έχω ανεβάσει μπορείτε να τις δείτε στο σχετικό set στο flickr. Λίγα περισσότερα πράγματα πρακτικής φύσης στο επόμενο post που ελπίζω να είναι σύντομα!

Καλό φθινόπωρο!

Αυγουστιάτικη πανσέληνος με την Ελένη και τη Σουζάνα

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Thu, 26 Aug 2010 14:34:00 +0000

Η Αυγουστιάτικη πανσέληνος πάντα είναι μια ευκαιρία για λίγο παραπάνω ρομαντισμό. Μας ξυπνάει την καλλιτεχνική φύση, μας ξεσηκώνει, μας διεγείρει, κάποιους μας σεληνιάζει και τους περισσότερους απλά μας σαγηνεύει. Σπεύδουμε όλοι σε χώρους αρχαιολογικούς, σε τοπία μαγευτικά που στο φως του φεγγαριού γίνονται σχεδόν απόκοσμα, σε συναυλίες και παραστάσεις που αποκτούν αυτή τη νύχτα μια αίγλη διαφορετική.

Η Αυγουστιάτικη πανσέληνος πάνω από το φωτισμένο κάστρο της Μυτιλήνης. Δυστυχώς όταν έφτασα το φεγγάρι ήταν ήδη αρκετά ψηλά...

Φέτος συνδυάσαμε την μεγαλύτερη πανσέληνο της χρονιάς με μια μουσική εμπειρία που θα τη θυμάμαι για καιρό. Δύο όμορφες φωνές και παρουσίες από τη Θράκη, η Ελένη και η Σουζάνα, έδωσαν μια παράσταση στο γεμάτο κόσμο Αρχοντικό Γεωργιάδη που μας ταξίδεψε.

Οι αδερφές Βουγιουκλή ερμήνευσαν τραγούδια από όλο τον κόσμο, από την γεννέτηρά τους έως την Κάτω Ιταλία και το Μεξικό. Άλλοτε με τη συνοδία μας κιθάρας, άλλοτε ενός πιάνου και ενίοτε α καπέλα ερμήνευσαν με το δικό τους στιλ από τον Καιρό των Τσιγγάνων και τους Nirvana μέχρι δημοτικά τραγούδια και τραγούδια της φυλακής αλλά και κάποια δικά τους τραγούδια, ντύνοντας μουσικά μια πολύ γλυκιά βραδιά.

Τις κοπέλες δεν τις ήξερα, ούτε τις είχα ακούσει ποτέ. Εκ των υστέρων έμαθα πως εμφανίζονταν πέρσι στην Αθήνα, σε ένα χώρο μικρό που γέμιζε συνέχεια κάπου στο Γκάζι και πως έχει κυκλοφορήσει ήδη από το 2009 το πρώτο τους CD.

Τα γούστα στη μουσική διαφέρουν πολύ και δε μπορώ να εγγυηθώ πως θα εντυπωσιάσουν όλους σας εξίσου. Όμως ο τρόπος που μπλέκονται οι διαφορετικές φωνές τους δημιουργεί ένα αποτέλεσμα που σίγουρα συγκινεί.

Περισσότερα για την Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή στο site τους και στο facebook fan page τους.

Λήμνος

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Fri, 23 Jul 2010 07:26:00 +0000

Αν και η ζωή σε νησί το καλοκαίρι, με τις παραλίες, τα ταβερνάκια και όλες οι καλές καλοκαιρινές συνήθειες να ανήκουν στο μοτίβο της καθημερινότητας, σβήνει κάπως την "ανάγκη" να φύγεις για διακοπές, αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το κοντινό νησί της Λήμνου για να διαπιστώσουμε οι ίδιοι τις θρυλικές αμμουδερές παραλίες της για τις οποίες ακούγαμε τόσο καιρό.

Στ' αλήθεια, δύο πράγματα σου μένουν από μια σύντομη διαμονή στο νησί. Το κρασί και οι παραλίες. Τόση άμμο είχα δει ως τώρα μόνο στις Κυκλάδες. Όλες οι παραλίες που επισκέφτηκα είχαν γαλαζοπράσινα νερά και αμμουδερές ακρογυαλιές. Για το κρασί δε, περιττεύει να πω οτιδήποτε. Το λευκό Λήμνου είναι εξάλλου γνωστό σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο.

Οι φωτογραφίες και οι ιστορικές και λαογραφικές λεπτομέρειες θα απουσιάσουν από αυτό το post. Ο σκοπός των διακοπών αυτών ήταν ένας: μπάνια, φαγητό και χαλάρωση στην παραλία. Γι' αυτό και θα σας γράψω και θα σας δείξω μόνο λίγα πράγματα σχετικά με αυτά.

Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Μύρινα, στα δυτικά, με ένα κάστρο ψηλά να εποπτεύει την κίνηση στον Τούρκικο και τον Ρωμαίικο Γιαλό, νότια και βόρεια του κάστρου αντίστοιχα. Η μικρή αγορά εκτείνεται κατά μήκος ενός πεζόδρομου που ξεκινάει από το μικρό λιμανάκι στον Τούρκικο Γιαλό και φτάνει στις ταβέρνες του Ρωμαίικου. Ακόμα και οι παραλίες της Μύρινας θεωρούνται καθαρές και ο κόσμος τις τιμάει δεόντως, ενώ λίγο πιο πέρα από τον Ρωμαίικο Γιαλό, στην πολυσύχναστη παραλία Ρηχά Νερά, υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια.

Το Πλατύ, λιγότερο από δύο λεπτά με το αυτοκίνητο έξω από την πόλη, είναι ένας οικισμός με εξοχικά και ενοικιαζόμενα δωμάτια, ενώ η παραλία είναι από τις πιο γνωστές και πολυσύχναστες.

Λίγο πιο μακριά, ο Θάνος και η παραλία του, με ψιλή άμμο, ρηχά νερά, με δύο beach bars και μία ταβέρνα, συγκεντρώνει κυρίως οικογένειες, αλλά και νεολαία.

Συνεχίζοντας το δρόμο μακριά από την πόλη, φτάνεις στον Εβγάτη, οργανωμένη αμμουδερή παραλία με beach bars και θαλάσσια sports, αλλά και αρκετό χώρο με μόνο ομπρέλες για να απλώσεις την πετσέτα σου και να ηρεμήσεις. Στα ρηχά υπάρχουν πάρα μα πάρα πολλά κοχύλια!

Λίγο πιο πέρα υπάρχει το Διαπόρι, ένας μικρός κόλπος στην άκρη του οποίου αράζουν λίγες ψαρόβαρκες και υπάρχουν 2 ταβέρνες. Σε αντίθεση με τις άλλες παραλίες, βαθαίνει απότομα στα 1-2 μέτρα. Προσωπικά δεν τη βρήκα κάτι το εξαιρετικό και ο κόσμος που την επισκέπτεται μάλλον είναι από τη γύρω περιοχή.

Κοντά στη Μύρινα, από την βόρεια πλευρά, βρίσκεται το παραθαλάσσιο χωριό Άγ. Ιωάννης. Η παραλία με πέτρες και άμμο προσφέρεται για ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα. Στην άκρη βρίσκεται το μικρό έκκλησάκι και από κάτω, μέσα στο βράχο, ένα μικρό cafe.

Προς την πλευρά του Μούδρου, του χωριού με το λιμάνι στον κεντρικό κόλπο του νησιού, υπάρχουν 2-3 αξιόλογες παραλίες που μπορείς να αράξεις με τις ώρες. Το μικρό Φαναράκι ήταν η αγαπημένη μου: ένας μικρός κολπίσκος με λευκή άμμο, ρηχά νερά, μία καντίνα που έπαιζε έντεχνα και λίγες καρέκλες. Λίγο πιο πέρα το μεγάλο Φαναράκι, πιο μεγάλη και οργανωμένη, ενώ αρκετά πιο μακριά, μέσα από έναν καλής ποιότητας χωματόδρομο, φτάνεις στο Χαβούλι, που αν κι εκεί υπάρχει ένα μπαράκι και ξαπλώστρες, είναι λίγο πιο ερημική.

Στα ανατολικά του νησιού ο κόλπος Κέρος προσφέρεται για τους λάτρεις του Windsurfing, αφού οι άνεμοι που φυσούν εκεί είναι ό,τι πρέπει, ενώ στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού, στο χωριό Πλάκα, υπάρχει ακόμα μία όμορφη παραλία, την οποία δυστυχώς δεν δοκίμασα λόγω του δυνατού αέρα που σήκωνε τα πάντα στο διάβα του.

Για φαγητό μου πρότειναν και δοκίμασα μένοντας αρκετά ικανοποιημένος το χωριό Κότσινας, στα βόρεια, όπου θα βρείτε 2-3 ψαροταβέρνες, αλλά και την ταβέρνα Μαν-τέλλα στις Σάρδες, ένα ημιορεινό χωριό, όπου θυμηθείτε να δοκιμάσετε κόκορα κοκκινιστό με φλομάρι (χειροποίητα μακαρόνια) και αφτούδια (ζυμαρικά που σερβίρονται με τριμμένο τυρί και... sauce από μούστο!!!). Όλα αυτά με τη συνοδεία λευκού τοπικού κρασιού, με μέτρο βέβαια αν οδηγείτε.

Εν κατακλείδι, η Λήμνος αξίζει για λίγες ημέρες χαλαρωτικών διακοπών χωρίς πολλές περιηγήσεις και μεγάλες κουραστικές διαδρομές με το αυτοκίνητο. Οι αποστάσεις είναι σχετικά μικρές και δεν έχει ορεινούς όγκους να διασχίσεις οπότε είναι άρκετά ξεκούραστη η οδήγηση. Με εξαίρεση όταν ο δρόμος περνούσε μέσα από 2-3 χωριά και ξαφνικά βρισκόμουν σε σταυροδρόμια χωρίς πινακίδες και το έπαιζα κορώνα-γράμματα! Έχει και πράγματα να δεις, έχει και αρχαιολογικά αξιοθέατα, τα οποία όμως επέλεξα να μην επισκεφτώ οπότε δε μπορώ να σας πω γι’ αυτά. Ειδικά γι’ αυτούς που θέλουν να αράζουν σε μια παραλία από το πρωί έως το βράδυ, για τους λάτρεις των θαλάσσιων σπορ, για οικογένειες που θέλουν αμμώδεις παραλίες για να παίζουν τα παιδιά ή για νέους που θέλουν να ρίχνουν βουτιές σε 4 διαφορετικές παραλίες την ημέρα, νομίζω είναι μια καλή επιλογή. Το φαγητό είναι πολύ καλό και οικονομικό και το κρασί γλυκόπιοτο – ήταν μια καλή αλλαγή από το αγαπημένο μας ουζάκι. Οι άνθρωποι είναι φιλόξενοι και το service όπου πήγαμε μας ικανοποίησε πλήρως. Είδα πολλές πινακίδες από Θεσσαλονίκη, προφανώς η ακτοπλοϊκή σύνδεση με την πόλη φέρνει αρκετό κόσμο σε σχέση με άλλα νησιά, οπότε οι φίλοι μας από το Βορρά ας το έχουν στα υπ’ όψιν!

Καλό καλοκαίρι!

Κουράγιο Έλληνες

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Tue, 18 May 2010 19:58:00 +0000

Θα μπορούσα να πω τόσα πολλά, αλλά έχουν γραφτεί αρκετά, τόνοι μελάνι, ψηφιακό και μη. Θα συμφωνήσω με τον ταβερνιάρη. Με αυτά που ζούμε και που τρέμουμε πως έρχονται, πρέπει να οπλιστούμε με κουράγιο και υπομονή. Αλλά και να σκεφτούμε, να κοιτάξουμε τον καθρέφτη, να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας, να εντοπίσουμε τα λάθη μας, στην καθημερινότητά και τη νοοτροπία μας αλλά και στην ανοχή μας σε συμπεριφορές άλλων που με τον γνωστό large ωχαδερφισμό μας επιτρέπουμε μέρα με τη μέρα να βυθίζουν αυτή τη χώρα και να υποθηκεύουν το μέλλον μας.

Κουράγιο λοιπόν.

Φωτογραφίζοντας πουλιά στις αλυκές τις Καλλονής

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Mon, 12 Apr 2010 15:01:00 +0000

Η κόλπος της Καλλονής, στο κέντρο του νησιού, δε φημίζεται μόνο για την σαρδέλα του, τη γνωστή “παπαλίνα”, που κάνει θραύση το καλοκαίρι, αλλά και για τον υδροβιότοπο που φιλοξενεί πολλά σπάνια είδη θαλάσσιων και χερσαίων οργανισμών. Μέρος του υδροβιότοπου αυτού αποτελούν οι αλυκές της Καλλονής, δίπλα από τις οποίες περνάει ο δρόμος Μυτιλήνης-Καλλονής. Εκεί μπορεί κανείς να καθίσει με τις ώρες και να παρακολουθήσει/φωτογραφήσει περισσότερο ή λιγότερο παράξενα πουλιά.

Αντιγράφω.

Εδώ αναπαράγονται πολλά είδη πουλιών, αρκετά από τα οποία είναι σπάνια ή προστατευόμενα. Έχουν καταγραφεί 66 μεταναστευτικά είδη και 68 τα οποία ζουν μόνιμα στην περιοχή. Σε αυτά περιλαμβάνονται πετροτριδίλες, καστανόχηνες, αβοκέτες, κρασοπούλια, φαλαρίδες, μαυροπελαργοί, λευκοπελαργοί, θαλασσοκόρακες, λευκοτσικνιάς, σταχτιτσικνιάς, κύκνοι και τα υπέροχα ροζ φλαμίγκο.

Όπως είναι φυσικό, πολλοί είναι εκείνοι που έρχονται στην περιοχή και ασχολούνται με την παρατήρηση πουλιών, γεγονός που οδήγησε στην απόφαση δημιουργίας των απαραίτητων υποδομών που περιλαμβάνουν την ίδρυση κέντρου ενημέρωσης και την εγκατάσταση παρατηρητηρίων. Οι καλύτερες εποχές για όσους απολαμβάνουν αυτή τη δραστηριότητα είναι, πάντως, η άνοιξη και το φθινόπωρο.

Επισκέφτηκα πρόσφατα τις αλυκές της Καλλονής με σκοπό να τραβήξω μερικές φωτογραφίες, για να διαπιστώσω πως κάποιοι το κάνουν αυτό συστηματικά και πιο οργανωμένα. Τεράστιοι τηλεφακοί και τρίποδες είχαν επιστρατευτεί για να αιχμαλωτίσουν καλύτερα την ομορφιά της φύσης. Οι δικές μου σίγουρα δεν είναι τόσο καλές όσο του αλλοδαπού (Γερμανού;) τουρίστα που είχε βγάλει έναν τηλεφακό 2 μέτρα, αλλά όπως και να έχει έμεινα πολύ ευχαριστημένος.

Καλό είναι όποιος θέλει να παρατηρήσει καλά τα πουλιά στον υδροβιότοπο να έχει μαζί του κυάλια ή να έχει φωτογραφική μηχανή εξοπλισμένη με τηλεφακό ή τέλος πάντων μεγάλο zoom.

Όλες οι φωτογραφίες εδώ.

Διαμαρτύρονται για τη φτηνή συγκοινωνία!

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Tue, 30 Mar 2010 19:34:00 +0000

Εδώ και περίπου ένα χρόνο λειτουργεί στη Μυτιλήνη μια – βασική αλλά βολική κατά περίπτωση – δημοτική συγκοινωνία, στα πλαίσια του χρηματοδοτούμενου προγράμματος “Συν-Κοινωνία” της Κεντρικής Ένωσης Δήμων & Κοινοτήτων Ελλάδας. Υπάρχουν τρεις λεωφορειακές γραμμές που εξυπηρετούν αρκετά μεγάλο κομμάτι της πόλης, τουλάχιστον στο βασικό ζητούμενο που για τους περισσότερους είναι να κατέβουν στο κέντρο, στην αγορά και την προκυμαία.

Πρέπει εδώ να αναφέρω πως αν και μιλάμε για επαρχιακή πόλη και παρά την ύπαρξη χώρου δωρεάν parking στη μια πλευρά της προκυμαίας, η εύρεση χώρου στάθμευσης σε αυτό αλλά και στην προκυμαία είναι αρκετά δύσκολη σε ώρες που η αγορά είναι ανοιχτή. Έτσι για κάποιον που μπορεί να μη θέλει να μπει στην ταλαιπωρία αυτή ή απλά δε διαθέτει μεταφορικό μέσο η δημοτική συγκοινωνία είναι μια λύση.

Ενημερωτικά το εισιτήριο των λεωφορείων που εξυπηρετούν τη δημοτική συγκοινωνία κοστίζει 0,50€ και η συχνότητα είναι 30 λεπτά τις καθημερινές και 1 ώρα τα Σάββατα. Όχι κι άσχημα.

Από την μέχρι τώρα εμπειρία μου με τη Δημοτική Συγκοινωνία έχω παρατηρήσει πως ο κόσμος ειδικά τα πρωινά τη χρησιμοποιεί πολύ, τόσο οι φοιτητές όσο και ηλικιωμένοι για τις μετακινήσεις εντός της πόλης.

Στο θέμα μας τώρα.

Διάβασα σήμερα έκπληκτος στον τοπικό τύπο πως ενώ το χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα έληξε και ο Δήμος Μυτιλήνης σκέφτεται – πολύ ορθά κατά τη γνώμη μου, τουλάχιστον σε ότι αφορά στην πρόθεση – να συνεχίσει τη δημοτική συγκοινωνία, οι οδηγοί ταξί της πόλης αντιδρούν μεταξύ άλλων γιατί – άκουσον άκουσον – είναι λέει πιο φτηνή από το επιτρεπόμενο!!!

Αντιγράφω από την εφημερίδα Εμπρός.

[…]Με κινητοποιήσεις και με προσφυγή στον Εισαγγελέα, είναι έτοιμοι να απαντήσουν οι οδηγοί ταξί στις προθέσεις του Δήμου, θεωρώντας ότι η σύμβαση που θέλει να υπογράψει ο Δήμος με τα ΚΤΕΛ, δεν τηρεί τα προβλεπόμενα και είναι παράνομη.
«Το ΚΤΕΛ έχει πάρει άδεια για να υλοποιεί δρομολόγια με τιμή εισιτηρίου 0,90 και εκείνοι έχουν τιμή στα 0,50, αυτό όμως είναι παράνομο. Και δεν φθάνει αυτό, ετοιμάζονται να ξεκινήσουν δυο νέα δρομολόγια από τα οποία έχει εγκριθεί μόνο το ένα από τη Νομαρχία και αυτό για αστική συγκοινωνία και όχι για δημοτική», ανάφερε μιλώντας στο «Ε» ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Ταξί Μυτιλήνης, κ. Κωνσταντίνος Νέστορας.[…]

Δε γνωρίζω είναι η αλήθεια ούτε τις ακριβείς προθέσεις του Δήμου, δηλαδή με ποιους όρους προωθούν τη συμφωνία για τη δημοτική συγκοινωνία, ούτε κι αν οι διαφωνίες των οδηγών ταξί έχουν να κάνουν και με άλλα ζητήματα που ενδεχομένως να μην αναφέρονται στο άρθρο της εφημερίδας (πχ αναφέρεται πως διαμαρτύρονται για ελλειπή διάθεση στοιχείων από το Δήμο, που είναι αποδεκτό), ούτε κι αν οι δηλώσεις έχουν παραφραστεί, οπότε κρατάω μια επιφύλλαξη.

Όμως η δήλωση του Προέδρου των οδηγών Ταξί στην εφημερίδα για την αντίθεσή τους στο χαμηλό αντίτιμο της υπηρεσίας και στην επέκταση του δικτύου προκαλεί στην καλύτερη περίπτωση έκπληξη! Προφανώς ο καθένας από τη θέση την οποία έχει εκπροσωπεί και τους αντίστοιχους ανθρώπους και συμφέροντα. Αλλά είναι δυνατόν, ρωτώ, να βγαίνεις και να λες με τέτοιο συντεχνιακό ζήλο πως είναι παράνομο που το εισιτήριο των λεωφορείων είναι φτηνό και ανεπίτρεπτο που σκέφτονται την επέκταση του δικτύου; Μπορεί και να ισχύει, μπορεί πράγματι η άδεια/συμφωνία/νόμος στα μικρά γράμματα να προβλέπει κάτι τέτοιο, αλλά ειδικά σε μια τέτοια περίοδο οικονομικής δυσχέρειας για τους περισσότερους και ειδικά για τους μη έχοντες είναι πολύ προκλητικό να βγαίνεις και να δηλώνεις κάτι τέτοιο!

Είναι προφανές ότι κάποιοι θα προτιμούσαν να μην υπάρχει καθόλου δημοτική συγκοινωνία ή να είναι ασύμφορη ή μη λειτουργική. Έτσι συμβαίνει δυστυχώς όταν υπάρχει ανταγωνισμός και δέχομαι πως πρέπει κι αυτός να γίνεται υπό όρους. Αλλά προέχει πάντα η εξυπηρέτηση του κόσμου και ειδκά, ξαναλέω, στις μέρες μας.

Όταν λοιπόν πριν λίγες μέρες βγαίνεις και λες πως δε θα εισπράξεις δώρο Πάσχα “σε ένδειξη συμπαράστασης προς το επιβατικό κοινό”, όταν πολλοί ταξιτζήδες πλέον, στα πλαίσια του νέου εθνικού σπορ “Το Κυνήγι των αποδείξεων” σε προτρέπουν να πάρεις απόδειξη (ή στη χειρότερη δεν γκρινιάζουν όταν τους τη ζητήσεις) δεν είναι κρίμα να αυτοακυρώνεσαι με τέτοιες κινήσεις;

Εύχομαι όλα αυτά να είναι μόνο μια παρεξήγηση ή ένα χαλασμένο τηλέφωνο. Και ελπίζω ο Δήμος να συνεχίσει και να επεκτείνει τη φτηνή (που αλλού είναι και δωρεάν) δημοτική συγκοινωνία.

Στις πηγές της Πέσας

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Fri, 26 Feb 2010 18:48:00 +0000

Τα νησιά μου δημιουργούσαν πάντα μια αίσθηση περιορισμού. Ήταν στο μυαλό μου κάτι το πεπερασμένο, μια ποσότητα που μπορεί να εξαντληθεί. Κοιτάς τον χάρτη, βλέπεις τη θάλασσα να το πνίγει, το γυρίζεις μία, το γυρίζεις δύο και σκέφτεσαι πως αυτό ήταν, δεν έχει άλλο.

Το πόσο έξω έπεφτα το διαπιστώνω αυτούς τους μήνες που ζω στη Λέσβο. Εντάξει, μιλάμε και για ένα μεγάλο νησί, με ζωντανή ενδοχώρα και πολλές φυσικές ομορφιές, κι όχι για κάποιο μικρό ξερονήσι των Κυκλάδων που βουλιάζει από τουρίστες για 3-4 μήνες και μετά πέφτει σε χειμερία νάρκη. Αλλά και πάλι, όταν έρχεσαι να μείνεις σε ένα νησί εκπλήσσεσαι όταν ένα χρόνο μετά ανακαλύπτεις ακόμα μέρη κρυμμένα που σε εντυπωσιάζουν.

Ένα τέτοιο μέρος επισκέφτηκα τις προάλλες όταν η καλοκαιρία, μετά από αρκετές ημέρες μουντάδας και βροχών, μας έβαλε την ιδέα για μια εκδρομή στη φύση πριν το καθιερωμένο Κυριακάτικο φαγοπότι.

Έτσι λοιπόν κινήσαμε για την Αχλαδερή, στον κόλπο της Καλλονής, όπου είχαμε ακούσει πως εκεί κοντά υπάρχουν κάτι μικροί καταρράκτες.

Η αλήθεια είναι πως δυσκολευτήκαμε αρκετά να βρούμε το μέρος, γιατί είναι πολύ φτωχά σηματοδοτημένο. Για όποιον ενδεχομένως ενδιαφέρεται, πρόκειται για έναν μικρό χωματόδρομο στα δεξιά του δρόμου που φεύγει από Αχλαδερή και πάει προς το δρόμο Αγιάσου-Πολυχνίτου, λίγο πριν από τη διασταύρωση (φωτογραφία, χάρτης). Γεωγραφικά το μέρος είναι κάπου ανάμεσα στα Βασιλικά και την Αχλαδερή.

Αφήνοντας πίσω το δρόμο περπατήσαμε μέσα στο δάσος σε έναν χωματόδρομο που όμως ήταν αρκετά βατός και για αυτοκίνητο (κατά προτίμηση 4x4). Ωστόσο περπατιέται πολύ άνετα. Εξ’ άλλου αυτό ήταν και το νόημα της βόλτας!

Που και που συναντούσαμε και κάποια ταμπέλα για να ξέρουμε πως πάμε σωστά και όντως υπήρχαν κάποιες πηγές στο τέλος και δεν περπατούσαμε άδικα!

Μετά από περίπου ένα χιλιόμετρο βρήκαμε ένα στενό διαμορφωμένο μονοπατάκι στην πλαγιά του βουνού που οδηγούσε στις πηγές της Πέσας.

Και ιδού οι πηγές!

Καλά, μην περιμένετε και τους καταρράκτες του Νιαγάρα!

Το μονοπάτι κατεβαίνει και πιο χαμηλά και φτάνει μέχρι τα νερά αλλά σε κάποια σημεία είναι αρκετά απόκρημνο και θέλει προσοχή. Αν σας ενδιαφέρει να βουτήξετε να σας πω πως οι πηγές μου λένε ότι υπάρχουν αρκετές βδέλλες! Δεν ξέρω αν όντως ισχύει…

Αν ποτέ βρεθείτε στην περιοχή, ίσως γυρνώντας από ένα μπάνιο στα Βατερά, και θέλετε να κλείσετε τη μέρα σας με μια μικρή πεζοπορία στο δάσος, στρίψτε προς Αχλαδερή, αφήστε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου, φορέστε το καπέλο σας και αναζητήστε τις πηγές της Πέσας!

Κι αν η πεζοπορία και η φύση σας ανοίξει την όρεξη, έξω από την Αχλαδερή υπάρχει ένα ωραίο ταβερνάκι πάνω στη θάλασσα, με ωραία ψαρικά και εκπληκτικούς χταποδοκεφτέδες!

The Stamford Bridge Experience [video]

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Wed, 10 Feb 2010 16:25:00 +0000

Καλή χρονιά! Λίγο καθυστερημένα, ε;

Κοντεύει ένας χρόνος που έχει κλείσει το κεφάλαιο “Λονδίνο” για μένα, όμως δεν έριξα μαύρη πέτρα, και έχω επιστρέψει από τότε κάποιες φορές, ως τουρίστας. Όποτε μου δίνεται η ευκαιρία δε, πηγαίνω στο γήπεδο, αφού όπως έχω ξαναγράψει, η εμπειρία ενός αγώνα σε Αγγλικό γήπεδο δε συγκρίνεται, ακόμα κι αν δεν είσαι τρελός οπαδός του ποδοσφαίρου.

Πριν μερικές εβδομάδες βρέθηκα και πάλι στο Λονδινάκι και – εκτός από το Avatar 3D στην BFI IMAX που παρεμπιπτόντως τα σπάει – παρακολούθησα τον αγώνα Chelsea – Birmingham City στο Stamford Bridge για την Premier League. Έχοντας αγοράσει από το Amazon την Creative Vado HD, μια μικρή καμερούλα “τσέπης”, στα πρότυπα των flip camcorders, που καταγράφει High Definition βίντεο (720p), σκέφτηκα πως ήταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να τη δοκιμάσω, αλλά και να σας μεταφέρω την εμπειρία από έναν αγώνα της Premier League!

Ιδού λοιπόν ένα μικρό βιντεάκι για να μπείτε στο κλίμα. Δεν επικεντρώθηκα τόσο στο ποδόσφαιρο αυτό καθ’αυτό, αλλά στην εμπειρία ως επισκέπτης στο γήπεδο, στην ατμόσφαιρα στις κερκίδες, στα “Aaaaahhh”, “Ohhhhh” των φιλάθλων και στα “χαρωπά” συνθήματα που δεν έχουν καμία σχέση με τα δικά μας! Για την ιστορία ο αγώνας έλειξε 3-0, το τρίτο γκολ μάλιστα, από τον Lampard έχει καταγραφεί!

(Για καλύτερη ποιότητα μπορείτε να δείτε το αρχικό wmv αρχείο εδώ).

Στο μυαλό μου είχα ένα video σαν εκείνο της ποδηλατο-βόλτας στο Hyde Park, με αφήγηση, αλλά τελικά κατέληξα σε κάτι πιο απλό και σύντομο. Ελπίζω να σας αρέσει!

ΥΓ. Δυστυχώς η ποιότητα του ήχου δεν είναι τόσο καλή όσο της εικόνας (το καταγράφω σαν ένα μείον για την συγκεκριμένη κάμερα) οπότε ίσως χρειαστεί να δυναμώσετε λίγο το volume στον υπολογιστή σας!

Ρώμη

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Sun, 20 Dec 2009 19:29:00 +0000

Σα να αραίωσαν επικίνδυνα τα posts εδώ μέσα, ε; Δε μπορώ να αρνηθώ πως με λυπεί το θέαμα του blog, με τις 1-2 αναρτήσεις το μήνα. Χαμογελώ ωστόσο όταν παρά την απουσία μου από τα διαδικτυακά δρώμενα συνεχίζω να δέχομαι σχόλια σε παλιά posts (που πάτε και τα ξεθάβετε;) που με γεμίζουν αναμνήσεις, και σας ευχαριστώ γι’ αυτό!

Για να τα ξαναπούμε λοιπον μια ακόμα φορά πριν αποχαιρετίσουμε τη χρονιά που φεύγει, είπα να μοιραστώ μαζί σας μερικές φωτογραφίες και εντυπώσεις από το πρόσφατό μου ταξίδι στην αιώνια πόλη, τη Ρώμη.

Ήταν η πρώτη μου επίσκεψη στην ιταλική πρωτεύουσα και μπορώ με κάθε ειλικρίνεια να δηλώσω πως μου άρεσε περισσότερο απ’ όσο περίμενα (ναι, κρατούσα μικρό καλάθι, έχοντας φάει την “ήττα” όταν επισκέφτηκα το Παρίσι), έστω κι αν ο καιρός μας έκανε τα δικά του. Έργα τις Αναγέννησης κοντά σε αγάλματα και κτίσματα από το αυτοκρατορικό παρελθόν της πόλης, νιώθεις πως κυκλοφορείς σε ένα τεράστιο μουσείο.

Γεμάτη συντριβάνια στολίζουν μικρές και μεγάλες πλατείες, εκκλησίες για όλα τα γούστα, εστιατόρια και ταβερνάκια με φαγητό καλό και για όλες τις τσέπες, η Ρώμη μου άφησε πολλές και ωραίες εικόνες για να θυμάμαι.

Τρανταχτή εξαίρεση η έλλειψη οργάνωσης (ένας γκρινιάρης που σέβεται τον εαυτό του πάντα δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες), ειδικά στο συγκοινωνιακό τομέα (σαν το Λονδίνο, δεν έχει!!!). Όμως για να τη χαρείς την πόλη πρέπει να την περπατήσεις, και το κέντρο της Ρώμης με όλα τα γνωστά σημεία που πρέπει να δει το τουρίστας περπατιέται άνετα και ευχάριστα.

Σας αφήνω με ένα slideshow από μερικές από τις φωτογραφίες που τράβηξα. Το set με όλες τις φωτογραφίες θα το βρείτε στο λογαριασμό μου στο flickr.

Σας εύχομαι καλές γιορτές!

Ψημένα κάστανα στη χειμωνιάτικη Αγιάσο

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Thu, 05 Nov 2009 17:16:00 +0000

Ενώ ο χειμώνας έφτασε νωρίς νωρίς στο νησί του ούζου και φτάσαμε να βλέπουμε μονοψήφιες θερμοκρασίες και ολονύκτιες καταιγίδες σε ένταση που θα ζήλευε και η βόρεια Αγγλία, ανακαλύπτουμε όσο περνάει ο καιρός μια άλλη Λέσβο. Η ζωή στο νησί όπως φαίνεται δε σταματάει όταν έρθουν τα κρύα. Το γαλάζιο παραχωρεί τη θέση του στο καφέ και το πράσινο και τα γεμιστά λουλούδια και τα χταποδάκια στα κοψίδια και τα χωριάτικα λουκάνικα!

Η πρώτη σελίδα αυτής της νέας περιόδου γράφτηκε, που αλλού, στο γραφικό χωριό της Αγιάσου, μια χειμωνιάτικη Κυριακή. Συμπτωματικά την πρώτη ημέρα του Νοέμβρη, την πιο κρύα ίσως ημέρα μέχρι τότε, διοργανώθηκε στην ορεινή Αγιάσο η ετήσια γιορτή του κάστανου.

Ντυμένοι σαν κρεμμύδια, με κασκόλ και γάντια, φτάσαμε στο χωριό νωρίς το μεσημέρι και βρήκαμε τον πρώτο κόσμο στην πλατεία έξω από το Δημαρχείο του χωριού. Υπό τους ήχους παραδοσιακής μουσικής κάτοικοι του χωριού έψηναν κάστανα και τα προσέφεραν καυτά και αχνιστά στους επισκέπτες, μαζί με κόκκινο κρασί. Τα παγωμένα δάχτυλα δεν ήταν ό,τι καλύτερο στην προσπάθεια να ξεφλουδίσουμε τα φρεσκοψημένα κάστανα αλλά σιγά σιγά τα ποσοστά επιτυχίας μεγάλωναν!

Ανεβαίνοντας τον κεντρικό δρόμο του χωριού, στην αγορά, προς την εκκλησία της Παναγίας, έβλεπες σωρούς από κάστανα προς πώληση, μαζί με άλλα τοπικά προϊόντα αλλά και γλυκύσματα με βάση το κάστανο, όπως γλυκό κορμό με κάστανο, γλυκό κάστανο του κουταλιού και ψωμί με κάστανο.

Στην κεντρική πλατεία είχε μαζευτεί παρά το κρύο αρκετός κόσμος, με κατοίκους και επισκέπτες κάθε ηλικίας να ψήνουν και να δοκιμάζουν κάστανα με τη συνοδία κρασιού, ενώ υπήρχαν και βραστά κάστανα για αλλαγή!

Τα παιδιά του χωριού φαίνονταν να το διασκεδάζουν ιδιαίτερα…

Αφού περάσαμε αρκετή ώρα μέσα στο κρύο τρώγοντας ζεστά κάστανα (εκτός των άλλων και για να ζεστάνουμε τα χέρια μας που κινδύνευαν από αγκύλωση), ψωνίσαμε αρκετά κιλά κάστανα και άλλες… καστανολιχουδιές και καταλήξαμε σε ένα καφενείο-ταβέρνα του χωριού όπου επιδοθήκαμε σε ένα φαγοπότι αντάξιο της ημέρας! Χωρίς ίχνος τύψεων, αφού είναι γνωστό πως οι παραπανήσιες θερμίδες είναι απαραίτητες σε τέτοιες θερμοκρασίες!!!

Ανυπομονώ για την επόμενη χειμωνιάτικη εξόρμηση! Που θα πάει, όλο και κάποιο πανηγύρι θα προκύψει!

Άντε και του χρόνου!

Μια ευκαιρία

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Wed, 07 Oct 2009 17:39:00 +0000

Οι εκλογές έγιναν, ο λαός μίλησε, οι μεν πάνε στα σπίτια τους (σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις κυριολεκτικά), οι δε ετοιμάζονται να αναλάβουν και “σηκώνουν τα μανίκια” όπως δηλώνουν.

Συζητώντας το βράδυ των εκλογών αλλά και τις επόμενες ημέρες με φίλους προερχόμενους από διάφορους πολιτικούς χώρους, διαπίστωσα στα λόγια των περισσότερων μια ελπίδα, μια προσμονή για κάτι καλύτερο. Όλοι, ακόμα και αυτοί που ιδεολογικά διαφωνούν σε πολλά με το ΠΑΣΟΚ και τον Γιώργο Παπανδρέου, κάνουν λόγο για τη δυναμική που του δίνει αυτή η ευρεία νίκη. Για την ευκαιρία που έχει ο Παπανδρέου, ωθούμενος από το αποτέλεσμα των εκλογών, να αλλάξει τα πράγματα, να κάνει τομές, να έρθει σε σύγκρουση με κατεστημένα.

Για τον καθένα ξεχωριστά βέβαια, ανάλογα με το μετερίζι στο οποίο βρίσκεται, όλα αυτά επιτυγχάνονται με διαφορετικό τρόπο. Αλλιώς οραματίζεται ο ένας τη χώρα, με άλλο τρόπο εννοεί ο άλλος την ανάπτυξη, δεν ονειρεύονται κατ’ ανάγκην όλοι τις ίδιου τύπου ρίξεις και τομές. Και απολύτως λογικό είναι, κι εκεί είναι που κάποιοι στην πορεία θα πικραθούν.

Όμως αυτή τη στιγμή, την επόμενη μέρα, πριν από τις προγραμματικές δηλώσεις κι μετά τα πανηγύρια, η διάχυτη αισιοδοξία, η ελπίδα που υπάρχει, είναι ένα κέρδος πολύ σημαντικό.

Δε μπορώ ωστόσο να μη θυμηθώ πως μια τέτοια διάχυτη αισιοδοξία για την “ευκαιρία” που είχε η χώρα υπήρχε και το 2004, όταν ο Κώστας Καραμανλής ανέλαβε με πολλές υποσχέσεις τα ινία της χώρας. Τότε, ακόμα και οπαδοί του ΠΑΣΟΚ παραδέχονταν πως χρειαζόταν μια αλλαγή και μιλούσαν για τη δυναμική που είχε ο Καραμανλής να αλλάξει, να “επανιδρύσει” το κράτος. Πέντε χρόνια μετά σχεδόν όλοι μιλάνε για μια χαμένη ευκαιρία.

Για το καλό της χώρας μου εύχομαι να μη χαθεί κι αυτή. Σε μεγάλο βαθμό είναι στο χέρι του νέου Πρωθυπουργού, σ’ αυτόν πέφτει το βάρος να διαψεύσει τους επικριτές του. Δεν είναι εύκολο να έχεις στις πλάτες σου τις ευχές και τις ελπίδες ενός λαού και στα χέρια σου το τιμόνι μιας χώρας σε μια περίοδο παγκόσμιας κρίσης. Θα πρέπει να έρθει σε σύγκρουση με συμφέροντα, με κατεστημένες αντιλήψεις, με βολεμένους, με κομματικές προσταγές ρουσφετολογικής λογικής. Οφείλει να προσπαθήσει να ξεριζώσει τις νοοτροπίες της ήσσονος προσπάθειας και του ωχαδερφισμού που τόσα χρόνια (σίγουρα πάντως παραπάνω από πέντε) έχουν μπολιαστεί στο DNA του Έλληνα κι έχουν τόσο στοιχίσει, κατά τη γνώμη μου, σ’ αυτόν τον τόπο. Το αποτέλεσμα των εκλογών και οι 160 έδρες που του έδωσε στη νέα Βουλή του δίνουν τον τρόπο να το πετύχει. Πλέον είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσει αυτός και οι συνεργάτες του.

Εκκλησάκι μέσα στη θάλασσα

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Tue, 22 Sep 2009 15:54:00 +0000

Στον κόλπο της Γέρας, κάπου πριν την Ευρειακή και το Πέραμα, πίσω από τις καλαμιές που το κρύβουν από τον παραλιακό δρόμο, κολυμπάει στην κυριολεξία ένα μικρό εκκλησάκι.

Ένα μονοπατάκι μέσα από τις καλαμιές που φτάνουν μέχρι και μέσα στη θάλασσα οδηγεί σε μια τσιμεντένια προβλήτα χτισμένη πάνω στα βράχια.

Δε γνωρίζω σε ποιον άγιο είναι αφιερωμένο, από τη διάταξη των εικόνων πιθανολογώ του Αγίου Θεράποντος, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος.

Πυρο-τουρισμός στη Σταμάτα

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Tue, 15 Sep 2009 06:45:00 +0000

(Ένα post για τις πυρκαγιές τώρα που καταλάγιασε ο θόρυβος και ασχολούμαστε με άλλα...)

Στην παραμονή μου στην Αθήνα επισκέφτηκα τη Σταμάτα, μια από τις περιοχές-θύματα των πρόσφατων πυρκαγιών της Αττικής. Ένας φίλος που κατοικεί εκεί ανέλαβε να με... ξεναγήσει και να μου δείξει τη νέα μορφή της γειτονιάς του.

- Πάμε για πυροτουρισμό, συνηθίζεται τελευταία, μου είπε, απαντώντας στο βλέμμα απορίας πως από τις ημέρες των φωτιών έχει παρατηρήσει μια αύξηση της κυκλοφορίας στην ευρύτερη περιοχή, με αυτοκίνητα που πηγαίνουν αργά αργά, με ανθρώπους να βλέπουν, να δείχνουν, να φωτογραφίζουν τις προ λίγων ημερών πράσινες και τώρα καβουρνιασμένες πλαγιές. Μέχρι τότε ελάχιστοι στέκονταν να παρατηρήσουν, να θαυμάσουν το τοπίο. Μήπως το άσχημο και η δυστυχία μας τραβάει περισσότερο την προσοχή; Ή μήπως όλοι αυτοί να μην είναι απλά περίεργοι αλλά επίδοξοι οικοπεδούχοι;

Πήραμε το αυτοκίνητο και κινηθήκαμε κάπου στα όρια της Σταμάτας, της Ροδόπολης και του Διονύσου. Η βροχή που έπεφτε απ' το πρωί έκανε το τοπίο ακόμα πιο θλιμμένο. Μαύροι κορμοί γυμνών δέντρων, κάποιοι με ξερά κίτρινα φύλλα, στάχτες παντού, έντονη μυρωδιά βρεγμένου κάρβουνου. Ήταν όπως μπορεί κάποιος να φανταστεί ένα πολύ ωραίο τοπίο πριν λίγο καιρό, για να το βλέπεις και να ζεις εκεί κοντά. Ήταν. Τώρα όλα θυμίζουν την καταστροφή του Αυγούστου. Νεκρά φύση στην κυριολεξία.

Σε κάποιο σημείο παρατηρήσαμε εργάτες (της κοινότητας;) να κάνουν εργασίες στις πλαγιές. Αργότερα είδαμε πως σε πολλά σημεία είχαν κοπεί και καθαριστεί κορμοί από καμμένα δέντρα και είχαν τοποθετηθεί οριζόντια στο έδαφος, μάλλον για να συγκρατήσουν μάλλον το χώμα από την ορμή της βροχής που δεν άργησε να έρθει.

Δυσάρεστη δραστηριότητα αυτή του πυρο-τουρισμού... Σε κάνει αν μη τι άλλω να συλλογιέσαι διάφορα. Να ελπίζεις, να εύχεσαι. Όχι τόσο να φοβάσαι, αφού νιώθεις πως έχεις δει τα χειρότερα, αν και κατά βάθος γνωρίζεις πως ποτέ δε μπορεί να είσαι σίγουρος!

Ευχή όλων είναι αυτό το όμορφο δάσος να ξαναγεννηθεί. Θέλει δουλειά, υπομονή, προσοχή, αλλά μπορεί να γίνει. Κι όμως, μπορεί!

Ευχή όλων είναι να βάλουμε μυαλό κι εμείς (στο βαθμό που φταίμε ή ορίζουμε τα πρόσωπα στις καρέκλες) και οι ιθύνοντες και να εστιάσουν στην πρόληψη για να μη λέμε τα ίδια κάθε χρόνο. Τα ίδια για τις πυρκαγιές το καλοκαίρι, για τις πλημμύρες το φθινόπωρο, για τους αποκλεισμούς οικισμών από τα χιόνια το χειμώνα.

Ευχή είναι κάθε ένας από εμάς αλλά κι αυτοί εκεί πάνω, που σε λίγο καιρό θα λάβουν από εμάς την εντολή να αποφασίζουν αντί ημών, να αντιληφθούν κάποια στιγμή την έννοια της ποιότητας ζωής, που μ' αυτά και μ' αυτά τείνει σ' αυτή τη χώρα να εκλείψει και να αντικατασταθεί σταδιακά από την έννοια της έστω αξιοπρεπούς ζωής! Και να καταλάβουμε όλοι μας τις πολλαπλές επιπτώσεις που έχει κάθε ανεύθυνη ενέργεια ή παράλειψη, είτε στο ατομικό επίπεδο του πολίτη είτε στο συντονιστικό ενός αρμόδιου φορέα.

Φόβος είναι να μην πάρει κανείς χαμπάρι απ' όλα αυτά...

Olympic Air... Beta!

noreply@blogger.com (Γκρινιάρης) — Sat, 12 Sep 2009 05:50:00 +0000

Χτες, επιστρέφοντας στο νησί, έτυχε να πετάξω με τη νεοσύστατη Olympic Air, τη "νέα Ολυμπιακή" που προέκυψε από την πώλησή της Olympic Airlines στη Marifn Investment Group. Πράγμα παράξενο βέβαια, αφού η νέα εταιρεία πρόκειται να λειτουργήσει από την 1η Οκτωβρίου. Στην πορεία βέβαια μου εξήγησε η αεροσυνοδός πως έχουν αναλάβει κάποια λίγα δρομολόγια για να δοκιμάσουν το νέο τρόπο λειτουργίας, να συνηθίσουν τα νέα αεροσκάφη κλπ.

Τίποτα δεν προμήνυε κάτι διαφορετικό μέχρι που φτάσαμε στο αεροσκάφος. Το πρώτο πράγμα που μου τράβηξε την προσοχή ήταν ο έλικας του μικρού ελικοφόρου που θα μας πήγαινε στο νησί. Μέχρι τώρα η Ολυμπιακή είχε δύο τύπους αεροσκαφών για τις πτήσεις για Μυτιλήνη: Τα "μεγάλα" (συγκριτικά πάντα) Boeing 737 και τα μικρά ελικοφόρα ATR 72. Η αλήθεια είναι πως αν δεν έχεις ταξιδέψει ποτέ με ελικοφόρο αναστατώνεσαι λίγο στην ιδέα πως θα πετάξεις με κάτι τέτοιο!

Τέλος πάντων, αυτή τη φορά ο έλικας, όπως βλέπετε και στη φωτογραφία ήταν λίγο διαφορετικός απ' ότι τον θυμόμουν, και γενικά το αεροπλάνο έδειχνε... του κουτιού!

Μια ματιά στην ουρά του αεροσκάφους και το σήμα της νέας εταιρείας, με μια δόση πρασίνου σε σχέση με της παλιάς, επιβεβαίωσε τις υποψίες μου.

Εμφανής η αλλαγή και στο εσωτερικό, με καθίσματα από δερματίνη (μάλλον, δεν είμαι κι ειδικός). Το logo στα υφασμάτινα καλύμματα στο προσκέφαλο ωστόσο παρέπεμπε στο παρελθόν.

Γενικά πουθενά δεν είδα το logo της Olympic Air, όμως στο μήνυμα καλωσορίσματος από το πλήρωμα έγινε ξεκάθαρο, αφού η πτήση θα γινόταν "από την Olympic Air, μέλος του ομίλου Marfin Investment Group".

Καινούριες και οι στολές του πληρώματος, αφού κι εκεί υπάρχει έντονη η παρουσία του πράσινου. Είδατε ο Βγενόπουλος...!

Χαρμόσυνα νέα για τους κατόχους κινητών ή άλλων ηλεκτρονικών συσκευών με flight mode, καθώς μας ενημέρωσαν πως επιτρέπεται η χρήση τους κατά τη διάρκεια της πτήσης με ενεργοποιημένη αυτή τη λειτουργία, με εξαίρεση την τροχοδρόμηση, την απογείωση και την προσγείωση.

Πέρα απ' αυτά δεν υπήρχε κάποια ουσιώδης διαφορά στην πτήση. Ήταν ξεκάθαρο πως το πλήρωμα ακόμα μαθαίνει το νέο σύστημα, με χαρακτηριστικότερο σημείο την - με κάποια δυσκολία - ανάγνωση των νέων μηνυμάτων από σημειώσεις, αλλά αυτά είναι ίσως (;) αναμενόμενα σε μία δοκιμαστική περίοδο.

Καλή αρχή!