1,5 miljoen volwassenen in Nederland zijn laaggeletterd. Ook veel kinderen kampen met een taalachterstand. Laaggeletterden kunnen vanwege hun gebrekkige lees- en schrijfvaardigheden niet goed in de samenleving functioneren. Alledaagse dingen zoals de krant lezen, maar ook een treinkaartje kopen, pinnen of boodschappen doen, zijn voor deze mensen een hindernis.

Laaggeletterdheid treft alle lagen van de bevolking: jongeren, ouderen, mannen, vrouwen, allochtonen en autochtonen. Toch rust er nog altijd een taboe op. Met deze unieke actie vragen de redacties van Metro, De Pers, Trouw, Sp!ts en de Volkskrant aandacht van hun lezers voor het belang van lezen en schrijven.

De Week van de Alfabetisering start maandag 6 september en duurt tot en met zondag 12 september. (Stichting Lezen en Schrijven)

Op woensdag 1 september, vond de kick-off plaats van 7 Days of Inspiration Rotterdam in Het Schieblock bij 3rd Place. De Rotterdamse editie is onderdeel van de landelijke campagne 7 Days of Inspiration waarbij Nederland in zeven dagen tijd een upgrade krijgt door waardevolle initiatieven op te zetten, krachtige netwerken te verbinden en inspirerende verhalen te delen; en dat alles zonder geld!

Ongeveer 100 nieuwsgierige mensen waren aanwezig bij de kick-off in het Schieblock. De avond startte rond 19.00 uur en werd geopend door Martijn Aslander, verkenner in de netwerk- en informatiesamenleving en één van de landelijke initiatoren van 7 Days of Inspiration. Daarna volgden interessante presentaties van verschillende inspirators op het gebied van onderwijs, werk, zorg, duurzaamheid, versimpelen en voeding.

Workshops
Na de presentaties werd het publiek aan het werk gezet met deze thema’s. Via workshops werden ideeën gebundeld en afspraken gemaakt voor het uitwerken van deze plannen. Do it yourself, deel en ontvang kennis van een ander, denk niet in geld en upgrade een stukje van Rotterdam, was de rode draad van deze inspirerende avond.

Van 28 februari tot 6 maart gaat het team van 7 Days of Inspiration aan de slag om zo veel mogelijk mensen in Nederland een upgrade te geven door zich iedere dag te focussen op één van de bovenstaande thema’s. En in de tussentijd worden initiatieven geconcretiseerd in de themagroepen.

Principes en kernwaarden van 7 days of Inspiration:

• Duurzaamheid en het perpetuum mobile effect
• Op basis van Sociaal Kapitaal
• 7 days of inspiration is een maatschappelijk initiatief.
• Verbinding, 1 + 1 = 5
• Bedrijven kunnen ook meedoen. Mee dóen.
• Zichtbaar concreet resultaat, denken leidt tot doen
• Nabij en dichtbij
• Schaalbaar en deelbaar
• Paperclip principe
• We zijn het aan het leren, we weten nog niet hoe het gaat werken

Klik hier voor meer informatie.

Leon Dutton van de politie in Clark County kreeg plots het volgende sms’je: “Hey Dawg, heb je nog een dosis voor twintig dollar?” De agent deed zich meteen voor als dealer en regelde een ontmoeting met de gebruiker. Drie tieners kwamen opdagen op de plek van de afspraak in een winkel. De agent belde de besteller en ging op de jongeren af. Toen hij zijn politiepenning toonde, ging een van de jongens lopen. De twee anderen waren vijftien en zestien jaar oud. (HLN)

Maar Mexico City heeft inmiddels een progressieve burgemeester die homohuwelijken al legaliseerde, abortus toestaat en vorige week plastic winkeltassen in de ban deed.

Bovendien heeft de metro in de stad ook al vrouwvriendelijke maatregelen genomen: een derde van de wagons is taboe voor mannen tijdens spitsuur, zo meldt het Britse weekblad The Economist. Menigeen kon in de opeengepakte mensenmassa’s zijn handen niet thuishouden. Bussen en forensentreinen hebben het voorbeeld gevolgd.

Daar komen dus nu speciale roze taxi’s bij. Gereden door vrouwen voor vrouwen. Maar de bestuursters krijgen nog wel een training van de gemeente in veiligheid en vrouwenrechten.

Toch is de toestemming voor vrouwentaxi’s niet onomstreden. Wat de een ziet als vooruitgang, ziet de ander als het omzeilen van vrouwonvriendelijk gedrag. (Z24)

Toen ik op de universiteit zat moest ik een filosofie-werkstuk maken. Het onderwerp was: wat is jouw definitie van vrijheid? Op dezelfde dag dat het werkstuk ingeleverd moest worden was er een zwaar tentamen Politieke Wetenschappen.

Alles valt samen. In de kleine ochtenduurtjes, tegen een uur of drie, klapte ik het handboek Politieke Theorie dicht. Ik was moe … ik moest naar bed. Uit gewoonte keek ik nog even mijn agenda na bij het lijstje uit te voeren zaken. Verdomme! Het werkstuk over vrijheid moest binnen vijf uur ingeleverd worden. We moesten om acht uur in de les zijn.

In zekere zin, was het het gevoel van spijt dat ik niet de “vrijheid” had om te zeggen “loop naar de pomp met je werkstuk” en naar bed te gaan, dat me inspireerde om datgene te schrijven wat ik ging schrijven. Het werkstuk van 300 woorden had ik in een halfuurtje klaar. Een vluggertje, maar ik wenste de troost der slapenden.

Een week of twee later, liep ik nog halfslapend het klaslokaal binnen van de Filosofie van de Mensheid, voor de vroege ochtendklas. Ik ging zitten en ik kreeg vel papier overhandigd met tien onderwerpen erop. Negen waren kort, ongeveer één zin. Het eerste onderwerp had de lengte van een paragraaf.

Toen ik het las, dacht ik “Dit komt me bekend voor”. Toen het college begon, legde de professor uit dat de tien onderwerpen ontleend waren aan onze werkstukken over vrijheid. We gingen ze allemaal bespreken. Toen realiseerde ik me dat het eerste onderwerp een citaat was uit mijn werkstuk. Dat beurde me erg op en ik was meteen klaarwakker.

Ik droeg gewoonlijk veel bij aann de discussie. Ik hield van het college, al was het wat aan de vroege kant. Maar juist nu, bleef ik zitten luisteren. Pas toen de professor zei dat hij niet wist of het een orginele gedachte was van de kant van de auteur, stond ik eindelijk op om deel te nemen aan de discussie. Ik lichtte de omstandigheden toe waaronder het geschreven was en hoe onvrij ik me toen had gevoeld. Mijn medestudenten begonnen te lachen. De discussie over mijn definitie duurde ongeveer 40 minuten tot de professor zei, “We hebben nog een paar onderwerpen meer af te handelen. We gaan over naar de volgende.”

Wat ik over vrijheid gezegd had, dat kennelijk zo diepzinnig was en zo’n discussie veroorzaakte, was dat er geen pure en / of totale vorm van vrijheid is in een gemeenschap of een maatschappij. Ik mag wel denken dat ik de vrijheid heb om jou te slaan, maar ik heb het recht niet. Onze vrijheden zijn beperkt. Onze wetten en regels, de Magna Charta en de Bill of Rights, geven geen vrijheid, maar beperken juist vrijheid.

Jaren later zag ik een cartoon van één tekening met een man met een koffer. Met de tekst erbij “Om helemaal vrij te zijn, moet je alleen naar een verlaten eiland gaan!”

Leven is dus niet zo eenvoudig als we denken. Er zijn wetten en regels: sommige zijn gebeiteld in steen en andere worden meer verondersteld. Het leven is het enige spelletje waarvan je de regels leert terwijl je aan het spelen bent. En elke dag zijn er dingen te leren. Je moet een licht op je fiets hebben! Verschoon mij ervan! Je kunt nergens meer een sigaret roken! Hé, waarom heeft iedereen de pee in mij? Heb ik geen rechten? Zie hoe gecompliceerd het wordt. Het recht van iemand om schone lucht die niet vervuild is met tabaksrook in te ademen gaat in tegen jouw recht er eentje op te steken. Wat te doen, nou ja, je kunt altijd nog naar dat lege eiland.

Maar je vraagt “Wat heeft dit alles te maken met geluk?”We associëren geluk vaak met vrijheid. Als ik maar vrij ben van school, leraren, huiswerk, examens etc. zal ik gelukkig zijn. In mijn middelbare schoolklas zaten 98 leerlingen. Twee leerlingen hoorden, ongeveer een maand voor het eindexamen, dat zij geen diploma zouden krijgen. Een van hen, Michael, kwam niet meer naar de les. Maar wat bleek? Hij was eindelijk vrij van de dagelijkse routine. Maar binnen tien dagen, als we om 15.00 uur het gebouw uitliepen, stond Michael buiten op ons te wachten. Zijn nieuwe vrijheid van de geestdodende routine op school maakte hem niet gelukkig.

Als ik maar niet meer bij mijn huidige partner ben, zal ik gelukkig zijn. Maar we kennen allemaal mensen - of we hebben het zelf meegemaakt - die steeds maar weer terugkeren naar dezelfde relatie. Ik ken twee dames en met ieder van hen had ik vier relaties over een periode van vele jaren. In beide gevallen, was de uiteindelijke relatie een platonische. En zelfs die relatie lukte niet. Zoek dat maar eens uit.

Het leven is eenvoudig? Je gelooft kennelijk nog in Sinterklaas.

Waarom ben ik niet vrij om te doen wat ik wil? Geef me vrijheid en ik ben gelukkig. Nou ja, het is niet zo makkelijk. Maar we vinden nog steeds dat het leven een voudig moet zijn. Het wordt erg verwarrend. Is er een weg uit dit dilemma? Zeker. De dood!. Maar, hoor ik, dat alternatief vind ik niet leuk. OK. Wat is de oplossing? Goeie vraag!

Wat is de les? Wat geluk en vrijheid nog meer gemeen hebben is dat beiden kunnen zijn wat je ervan maakt. Ik herinner me dat Thoreau zoiets gezegd heeft terwijl hij aan de oevers van het Waldenmeer zat na te denken over waar het in het leven over ging. Daar had hij de vrijheid om erover na te denken en daar was hij gelukkig dat hij de vrijheid had dat te doen. Het is toch zó eenvoudig! En hiermee begon ik dit verhaal … ga terug naar het begin.

Daniel R. Gould

vertaling: Walter van Teeffelen
www.avantiproductions.nl

Als klanten zich in de winkels melden om een knagertje te kopen, worden zij voortaan doorverwezen naar het konijnen- en knaagdierenopvangcentrum Het Knaaghof. “Dat zit momenteel helemaal vol, met gemiddeld steeds zo’n honderd dieren”, zegt Henny Greven van de dierenbescherming. Zij juicht de verkoopstop van de twee winkels dan ook van harte toe. “Veel mensen doen in dierenwinkels namelijk een impulsaankoop. Als zij na verloop van tijd de interesse verliezen voor het diertje, wordt het of gedumpt, of het komt in het opvangcentrum terecht, waardoor het daar steeds voller wordt.”

Bovendien komen veel van de wollige beestjes uit Oost-Europa en overleven zij de lange reis naar Nederland vaak niet. De dieren die tijdens de barre tocht niet het leven laten, komen bij de groothandel in bakken terecht. Daar is het wachten geblazen tot zij worden afgehaald voor de verkoop in winkels.

“Wij vinden dat er veel te veel dieren in opvangcentra zitten”, zegt Marian Hegi van Dobey Scheveningen, één van de twee winkels. “En bij ons zitten de diertjes in principe goed, maar het blijven toch maar glazen hokken. Nu geven we de klanten een folder van Het Knaaghof.” (De Telegraaf)

De baby, die nog geen kilo woog, werd door de dokters opgegeven omdat hij niet kon ademen. Ze gaven hem terug aan de ouders die een laatste moment met hem konden doorbrengen om afscheid te nemen, maar dat was buiten Kate en Dave gerekend. De ouders fluisterden de baby twee uur lang woordjes in het oor, streelden hem en Kate legde hem dicht tegen haar borst. En het mirakel geschiedde: nadat Jamie enkele druppels melk van de vinger van Kate in zich nam, begon hij zelfstandig te ademen.

Kangaroo touch
Kate wil nu de ’skin-on-skin’ techniek (of de ‘kangaroo touch’, zoals die bekend is in Australië) meer onder de aandacht brengen en deed haar verhaal uit de doeken in de Australische tv-show ‘Today Tonight’. “Net na de geboorte vroeg de dokter me of we al een naam gekozen hadden voor onze zoon. ‘Jamie’, zei ik, waarop hij me vertelde -met mijn zoontje al in lakens gewikkeld- dat Jamie het niet gehaald heeft. Een mokerslag. Toen ik Jamie dicht tegen mij hield, was hij totaal energieloos. Zijn armpjes en beentjes hingen gewoon naar beneden.”

Reflex
“Ik bleef hem gewoon heel dicht tegen mij houden, waarna hij al een eerste keer naar adem hapte en zijn ogen opende. Bewegen deed hij nog niet, maar we vertelden hem dat zijn naam Jamie is, dat hij een tweelingzus heeft en wat we allemaal met hem samen willen doen in dit leven. Dat hij af en toe naar adem hapte, was volgens de dokters gewoon een reflex. Maar Jamie begon meer en meer naar adem te snakken en deed hij zijn ogen helemaal open. Toen hij ook nog eens zijn hoofdje bewoog en naar mijn vinger graaide, wist ik zeker dat hij leefde.

Ongeloof bij dokter
Ik wou dat de dokters er nog eens naar kwamen kijken, maar ze stuurden gewoon een verpleegster met de boodschap dat het niet mogelijk was hij nog zou leven en dat het louter om die natuurlijke reflexen ging. Maar ik bleef er samen met Dave in geloven en wanneer hij nog meer melk van mijn vinger in hem nam, begon Jamie regelmatig te ademen. Toen de dokter uiteindelijk terug kwam en de borststreek van Jamie controleerde met een stetoscoop, bleef hij met zijn hoofd schudden en zeggen dat hij het niet kon geloven.” De dokter weigerde een interview voor de tv-show. (HLN)

Volgens het KLPD pakte de jongen direct het stuur en reed hij de auto, die 120 kilometer per uur reed, de vluchtstrook op. Met de handrem bracht hij de auto daar tot stilstand. Vervolgens belde hij direct 112.

Zijn vader is overgebracht naar een ziekenhuis voor onderzoek en maakt het naar omstandigheden goed, aldus een zegsman. (De Pers)

“Een Happy Meal van McDonald’s! Dat zeggen ze op de tv.” En als het op de tv is geweest, moet het waar zijn. Nietwaar?

Maar laten we eens kijken wat je krijgt als je een Happy Meal bestelt: een stuk droog smakeloos vlees: suikerachtig smakende tomaten - als het dat al is - saus met frietjes doortrokken van verzadigd vetzuur; suikerwater (lees: Cola), toetje (wie weet waar ze dat van maken), en een speelgoedje, waarschijnlijk gemaakt in een sweatshop ergens in Azië. Maar kinderen WILLEN een Happy Meal. Ze vertrekken weer uit McDonald’s al dan niet gelukkig, waarschijnlijk wel gelukkig omdat ze het speelgoedje hebben. En ze koppelden al voor de maaltijd een Happy Meal aan geluk. Ze hebben het ten slotte op tv gezien. Met glimlachende gezichten van andere kinderen van hun leeftijd; ouders zoals ze die zelf hebben en opa’s en oma’s die ze zelf graag gehad zouden hebben. En, niet te vergeten, Ronald McDonald; zou een clown met een “gelukkig gezicht” niet echt zijn? Nooit. Het was op de tv!

Tegenwoordig wordt alles via tv, reclameborden en de gedrukte media verkocht, van hamburgers tot en met juridisch advies, allemaal met glimlachende gezichten en mooie mensen die meedelen een bepaald product te kopen, of ze worden geadviseerd door een bepaalde “expert” over een bepaalde haartransplantatie, plastische chirurgie of een goedkope persoonlijke lening “….. die maar 1,5% rente per maand kost”. Dat is MAAR 18% per jaar. Maar, hé, wat doet het ertoe, het maakt je GELUKKIG, want je hebt deze lening afgesloten en een SUV Toyota gekocht (die je over een tijdje niet meer kunt gebruiken omdat de benzine te duur is geworden en omdat je het binnen een jaar weer moet verkopen vanwege de 18% rente op de lening).

Al de reclameboodschappen hebben “onderhuidse” beelden verwerkt. De meeste zijn ontwikkeld door psychologen, verfijnd door marketing-experts en aantrekkelijk gemaakt door het personeel van het reclamebureau. Je ziet de Gouden Bogen en je voelt je hongerig. Je ziet de neonreclame voor een bepaald biermerk en je denkt: seks, mooie mensen, opwinding (lees sportsponsoring), verfrissing en opluchting voor de uitgedroogde keel. Maakt niet uit dat het januari is en tien graden onder nul. Je voelt de wens, de behoefte. Je wil het nu. En, met meer dan 40.000 vestigingen over de wereld, kan DcDonald’s altijd leveren; en met de globale aanwezigheid van Heineken of Budweiser doet het er niet toe of je in Rusland, Japan of Fargo - North Dakota bent, je hebt het NU.

De reclameindustrie geeft elk jaar miljarden euro’s, dollars en ponden uit om ons klaar te stomen in het “weten” dat glimlachende mensen die kankerstokjes (sigaretten) roken, bier, breezers en andere soorten drank naar binnen klokken, de haren wassen met de nieuwste “tovershampoo”, ons onweerstaanbaar zal maken voor de andere persoon. En DAT zal levenslang geluk opleveren. Een paar jaar geleden had ik bij de opening van een galerie de volgende ervaring. Ik sprak met een man en een vrouw. Ik had ze net aan elkaar voorgesteld. Op gegeven moment pakt de vrouw een pakje Gouloise sigaretten. Meteen greep de man in zijn zak en haalde er ook een pakje Gouloise uit. Uit zijn ogen sprak: “Wij zijn zielsverwanten. Voor elkaar bestemd. Geluk!” Ik weet niet of die ontmoeting nog iets opgeleverd heeft, maar wat ik wel weet is dat ik drie jaar later hoorde dat de dame was overleden, op 36-jarige leeftijd, aan longkanker. Dat voor wat betreft een levenslang geluk.

Natuurlijk begint het klaarstomen van je verwachtingen over levenslang geluk al in je familie. Je moeder vertelde de eerste achttien jaar van je leven “Jij gaat naar de universiteit en je wordt een dokter!” Vergeet het feit dat je naalden en de geur van ziekenhuisalcohol verafschuwt en dat je het woord “pneumonia” niet goed kunt uitspreken, om niet te spreken over al die andere woorden uit het farmaceutische woordenboek. Jij WORDT een dokter.

Zelfs in de lagere sociale klassen stomen ouders hun kinderen klaar op een manier waarvan zij denken dat die het best, het meest wijs of het meest authentiek waar is. Al een aantal jaar geleden hoorde ik in Amerika, een kort gesprek. Een dertienjarige jongen zei, “Ik wordt loodgieter als ik groot ben!” Een vijftienjarig meisje, ik veronderstel dat het zijn zusje was, zei, bijna in het voorbijgaan, “Daar ga je goed mee verdienen!” Ik veronderstel dat zij dat niet zelf bedacht had maar iets dat ze tot treurens toe van haar ouders aan de eettafel had gehoord.

In feite is dit een goed uitgangspunt voor het opvoeden van kinderen. Het wijzen op zaken die ze helemaal kunnen vervullen en waarmee ze in ieder geval hun rekeningen kunnen betalen. Maar voor bepaalde ouders geldt, dat de wensen voor hun kinderen alleen hun eigen wensen vervullen: zie de trotse moeder zeggen, “Mijn zoon is een DOKTER!” Vaak slagen zowel de goedgestudeerde als de minder gestudeerde ouders er niet in de vaardigheden en talenten van hun kinderen goed te definiëren en ze in die richting te laten ontwikkelen.

Natuurlijk zijn er mensen die eerlijk ten opzichte van zichzelf zijn uiteindelijk - na tien jaar op de universiteit gezeten te hebben plus een dokterstraining gedaan te hebben - al die bagage overboord gooien en artiest worden. Weg is de belofte van een BMW of Saab, het tweede huisje in Italië en is er de nieuwe werkelijkheid van een fiets voor het transport en een bescheiden huis ( om maar niet in te gaan op het feit of de huur voor het flatje iedere maand betaald kan worden). Maar op een bepaalde manier voelen ze zichzelf tevreden met wat ze doen of proberen te doen. Ik ken iemand, die toen hij vijftig was koos voor een artistieke carrière van bijna twintig jaar nadat hij zijn medische praktijk had opgegeven, simpel, omdat hij niet gelukkig was. Is hij nu wel gelukkig? Alleen als hij achter zijn schildersezel zit. Hoe hij in de kunstwereld moet overleven is voor hem een complexe en frustrerende zaak omdat zijn werk nog niet goed herkend en erkend wordt. Maar hij is NIET van plan weer terug te keren naar zijn medische praktijk.

Wat is de les? Geluk komt voor degenen die de stap zetten en niet voor hen die alleen maar zoeken.

Daniel R. Gould

Daniel Gould is een Amerikaanse uitgever die gekozen heeft voor Amsterdam. Hij woont er al 32 jaar. Op dit moment is hij freelance journalist op het gebied van kunst en architectuur. Meer informatie over Daniel Gould is te vinden op www.gould3dlist.blogspot.com.

vertaling: Walter van Teeffelen
www.avantiproductions.nl

that once made you smile.

Amber Deckers