موضوع انشاء این نیست
موضوع امحاء این است.

 

زهی
خیال باطل

 

بر سر هر کوچه و خیابان
شاعری بگمارم
تا برای تجمعات بیش از سه نفر
بالاجبار
شعر بخوانند
این
تنها راه رهایی
برای ملتی‌ست
که فقر ِ مهر دارند

می‌خواهم با شعر
کودتا کنم

 

هوس کرده‌ام
جنگلی خاکستری بکشم
که درختانش
وارونه رشد کرده‌اند
و ریشه‌هایشان در هوا معلق است

هوس کرده‌ام
آسمان را سبز
و ستاره‌ها را سرخ بکشم
تا با حال و هوایمان همگون شود

هوس کرده‌ام
خودم را بکشم
که در هوایی آزاد
تنفس می‌کنم
تا ریه‌هام
مملو از عدالت شود

هوس کرده‌ام
تو را بکشم
که به‌سوی‌ام می‌آیی

هوس است دیگر٬
انسان
گاهی هوس دارد
محالات را نقاشی کند

تو ببخش

 

حسین پناهی (ره)

پی‌نوشت: امروز ۱۴ مرداد٬ سالروز رحلت حسین پناهی‌ست.

 

بر
ساحل سلامت
استوار باشی
انشالله

 

هرچند نهادهای حقوق بشری به‌شدت به این نوع مجازات اعتراض داشته و «مرگ با گیوتین» و «صندلی الکتریکی» را بسیار انسانی‌تر از «سفر با توپولف روسی» می‌دانند.

 

من
از اشک‌های خودم
شرم می‌کنم

ما بدهکاریم.

 

بنده یک سال پیش نسبت به‌این بحران زیست‌محیطی و فاجعه‌ای که در خوزستان در حال وقوع بود (و هست) هشدار داده بودم اما متاسفانه طبق معمول صدای ما غیرتهرانی‌ها به‌هیچ‌جا نمی‌رسد.

نکته‌ی غم‌انگیز ماجرا این‌جاست که طی یک سال اخیر هیچ “اقدام موثری” برای جلوگیری یا رفع این مشکل از جانب مسئولین صورت نگرفت تا این‌که در این هفته توده‌ی بسیار رقیقی از این گرد و غبار (که به‌هیچ‌وجه قابل مقایسه با گرد و غبارهای خوزستان نیست) به تهران رسید تا مسئولین به‌تکاپو افتاده و ابر و مه و خورشید و فلک در دستگاه‌های دولتی به کار افتند و با اعزام یک هیات محیط زیستی به عراق به‌دنبال راه چاره باشند. همچنین خبرهایی مبنی بر تعطیلی رسمی تهران در روزهای آتی به‌دلیل «به‌خطر افتادن سلامت شهروندان» به‌گوش می‌رسد. به‌قول سایت تابناک٬ این اتفاق٬ پدیده‌ای بود که ثابت کرد که ایران فقط تهران است.

من به‌عنوان یک شهروند غیرتهرانی واقعاً متاسفم برای خودم و برای مسئولینی که بین شهروندان به‌وضوح تبعیض قائل می‌شوند٬ متاسفم از این‌که حتماً باید این گرد و غبار به تهران برسد تا مسئولین اقدامی در جهت رفع آن کنند٬ آیا ما غیرتهرانی‌ها شهروندان درجه دوم (و یا درجه چندم) محسوب می‌شویم؟ آیا سلامتی ما برای مسئولین بی‌ارزش است که طی یک سال اخیر نسبت به این فاجعه‌ی زیست محیطی بی‌تفاوت (و در خوشبینانه‌ترین حالت٬ کم‌تفاوت) بودند؟ آیا خدای ناکرده ما باید همیشه منتظر بمانیم تا همان بلایای طبیعی که بر ما نازل می‌شود بر هم‌وطنان تهرانی‌مان نیز نازل شود٬ تا مسئولین به‌فکر چاره باشند؟

برای دیدن تصاویر در اندازه‌ی بزرگ‌تر بر روی آن‌ها کلیک کنید.
استفاده از این تصاویر برای سایت‌ها و روزنامه‌ها آزاد است.
این تصاویر با کیفیت بالاتر و اندازه‌ی بزرگ‌تر جهت استفاده در نشریات چاپی موجود هستند٬ برای دریافت آن‌ها با من تماس بگیرید (ایمیل من در ستون کناری وبلاگ موجود است).