Lexx.gr

Facebook, twitter, email και απόσπαση από την απόσπαση

Mon, 20 Feb 2012 00:00:00 +0200

Κουράζομαι συχνά από τα διάφορα site τα οποία μου ζητάνε την προσοχή διαρκώς. Νιώθω συχνά ότι ζω σε μια διαρκή απόσπαση από την απόσπαση. Διαβάζω ένα άρθρο που μου έστειλε ένα φίλος σε email, ενώ χάζευα το twitter και είχα σκεφτεί να κάνω ένα reply. Την ίδια στιγμή ένας φίλος από Αμερική μου έστειλε μετά από 6 μήνες στο facebook να δει τι κάνω. Στην άλλη οθόνη ένα από τα ανοιχτά skype chat ρέει ακατάπαυστα. Το κινητό μου φορτίζει λίγο πιο πέρα και αναβοσβήνει, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι ή έχω αναπάντητη, ή κάποιο email ή ένας θεός ξέρει τι. Παράλληλα έχω ανοιχτά τα προγράμματα της δουλειάς και οι πιθανότητες να χτυπήσει το τηλέφωνο ανεβαίνουν κάθε δευτερόλεπτο Ουπς, τηλέφωνο, brb.

Καθημερινά λοιπόν υπάρχει πολιορκία πληροφόρησης και επικοινωνίας. Πολλαπλά μέτωπα, πολυεπίπεδες σχέσεις. Όλα σε ένα social αχταρμά. Όλα αυτά απαιτούν κάποια ενέργεια από μέρους μου. Δεν είναι δηλαδή μια παθητική διαδικασία απορρόφησης πληροφοριών. Το αντίθετο. Αυτές οι ενέργειες απαιτούν διαφορετικά πράγματα η κάθε μία. Αλλιώς θα μιλήσω σε ένα φίλο, αλλιώς σε ένα πελάτη, αλλιώς σε έναν εντελώς άγνωστο κλπ. Οι ενέργειες που θα κάνω διαφέρουν και σε μορφή. Θα γράψω greeklish στο skype, θα μιλήσω στο τηλέφωνο, θα γράψω αγγλικά πιθανώς σε κάποιο tweet, ή θα γράψω ένα προσεκτικό email με spell checker σε ένα πελάτη. Το stream συνεχίζει ως χείμαρρος και η πιθανότητα να έχω ποτέ τελειώσει είναι μηδαμινές. Δεν τελειώνει ποτέ αυτή η διαδικασία.

Υποσυνείδητα όλο αυτό το πανηγύρι μοιάζει σημαντικό. Μοιάζει να έχει αξία. Δύσκολα θα ξυπνήσω το πρωί χωρίς να ανοίξω gmail, twitter, skype και σε 2η φάση άλλα 10δες site από link. Δύσκολα θα κλείσω το κινητό και θα απενεργοποιήσω το σταθερό. Γιατί χρησιμοποιώ τα ίδια μέσα για επαγγελματική και μη επαγγελματική επικοινωνία. Αλλά ακόμα και αν δεν ήταν η δουλειά μου online, θα ένιωθα ότι λείπω από το πανηγύρι.

Σε αυτό το πανηγύρι, αλλάζουν τόσα πολλά πράγματα που δεν αλλάζει τίποτα. Πολύ συχνά. τηλέφωνο... brb... Πολύ συχνά.. τηλέφωνο... δεν κάνω πλάκα... brb.

Κατά καιρούς, ήθελα να πω, απέχω από όλα αυτά. Κλείνω το skype, δεν μπαίνω στο twitter, κλείνω το σταθερό τηλέφωνο και μένω μόνο με κινητό και email. Και σε αυτά τα 2 απαντάω μόνο στα απαραίτητα και σε τίποτα άλλο. Γίνομαι πραγματικά παραγωγικός. Αποκτώ καλύτερη σχέση με τον εαυτό μου και η ζωή μου είναι πιο γεμάτη. Τόσο απλά. Αυτό ο χαμός ενώ θεωρητικά μπορεί να αναπτύσσει ιδιότητες Ναπολέοντα, στην πραγματικότητα αυτό που κάνει είναι να σε αδειάζει. να μην σε αφήνει να συγκεντρωθείς και να εμβαθύνεις έστω και λίγο σε μια διαδικασία. Ακόμα και αν αυτή η διαδικασία είναι να πεις μια κουβέντα με τον παλιόφιλο σου στο facebook. Αλλιώς είναι να κάτσεις να αναμιχθείς συναισθηματικά και να ασχοληθείς αυθεντικά με το μήνυμα αυτό και αλλιώς είναι να το "ξεπετάξεις" με 5 τυπικούρες.

Και τελικά όταν μετά από 1 μήνα επιστρέψω στον χαμό, τι έχω χάσει; Πραγματικά δεν έχω χάσει τίποτα. Άντε κανέναν follower στον twitter. who cares?

Πάγος παντού

Wed, 11 Jan 2012 00:00:00 +0200

Πολλές φορές φοβόμουν ότι δεν θα ξέρω τι να κάνω με τη ζωή μου. Σαν να έχω μια καταπληκτική ευκαιρία που δεν ξέρω πως να την αξιοποιήσω καλύτερα. Οι επιλογές είναι απεριόριστες και δεν θέλω η τελική μου επιλογή να είναι λάθος. Παγώνω και στο τέλος δεν κάνω τίποτα.

Γι αυτό και το blog αυτό είναι άδειο τόσο καιρό.

Packing the esc key

Mon, 18 Jul 2011 18:57:36 +0300

@ the studio packing the Esc Key cds!

Kάποια παρεξήγηση της νύχτας

Fri, 15 Jul 2011 16:02:00 +0300

Σε συναντώ συχνά εκεί.
Σε κάποια παρεξήγηση της νύχτας
Είσαι πιο ζωντανός απ’ όσο όταν ζούσες
Και είμαι τόσο ευτυχισμένος που σε βλέπω στα άσπρα

Πως τα κατάφερες ρωτάω
Να κρύβεσαι όλα αυτά τα χρόνια
Και να μην νοιάζεσαι για τις αγωνίες μας
Θα είμαι θυμωμένος μέχρι να θολώσεις με τον πρώτο καφέ

Να γαμηθεί η κυβέρνηση

Wed, 13 Jul 2011 03:45:11 +0300

Βγαίνοντας από το ΟΑΚΑ ένοιωσα μια ολοκλήρωση. To "The Wall" είναι ένα από τα αγαπημένα μου έργα. Ποτέ δεν έχω καταφέρει να το δω χωρίς να δακρύσω επανειλημμένως. Αντιπολεμικό χωρίς να είναι γραφικό, εξαιρετικά ευαίσθητο και ανθρώπινο, και για κάποιο λόγο που δεν έχω αναλύσει με αγγίζει συναισθηματικά σε ένα βαθύτερο επίπεδο όπου λίγα έργα φτάνουν.

Χαίρομαι που είχα την ευκαιρία να δω τον Waters όπως είχα δει και τον Knopfler... ακόμα και αν ήταν στο τέλος της καριέρας τους. Φέραν λίγο το άρωμα από την εποχή τους που πάντα "ζήλευα". Από την άλλη νιώθω απογοήτευση που οι γενιές οι οποίες εκπαιδεύτηκαν με αυτή τη μουσική δεν έφεραν τα αποτελέσματα που θα θέλαμε στις ζωές μας. Η δύναμη της μουσικής είναι τελικά πιο χρήσιμη στις προσωπικές επαναστάσεις παρά στις μαζικές.

Όπως και να έχει, ήταν ένα υπέροχο σόου. Ένα παιδικό όνειρο που πραγματοποιήθηκε και χάρηκα που το μοιράστηκα με πολύ ιδιαίτερη παρέα.

Προγραμματίζοντας στη βεράντα

Mon, 04 Jul 2011 17:07:36 +0300

Η φάση είναι τζιτζίκια και IDE κι η γάτα τέζα.

Η Δημοκρατία είναι ανάγκη

Wed, 29 Jun 2011 15:04:05 +0300

Όπως έκανα καφέ έβλεπα τη βουλή στον Σκαϊ. Είχε διάφορους ομιλητές και σε κάποια φάση σκάει και η Παπαρήγα. Έλεγε τα κλασικά της. Το βλέφαρα μου με δυσκολία κρατούσαν πάνω από το μάτι. Το μιξεράκι έβγαζε ένα ανατριχιαστικό θόρυβο που ένιωθα ότι θα βγει κανένας δαίμονας από το μοτέρ του. Ανάμεσα σε αυτή τη μάχη μερικές φράσεις μπαινόβγαιναν στο μυαλό μου από την ομιλία της:

"Ταξική πάλη... ΖΖΖ... Ευρώπη καπιταλισμός... ΖΖΖ... Αγανακτισμένοι... ΖΖΖ... Φτώχεια... Λαός... Απεργίες... ΖΖΖ..."

Την ίδια στιγμή κάτι με εκνεύριζε περισσότερο από τη νύστα, το δαιμονισμένο μιξεράκι και τα κλισέ του ΚΚΕ. Η βαβούρα από τους ακροατές-βουλευτές. Ήταν η μόνη ομιλία όπου οι βουλευτές όχι απλά δεν άκουγαν, όχι απλά έπλητταν και αδιαφορούσαν αλλά φρόντιζαν να το επιδείξουν. Την έγραφαν στα αρχίδια τους και το φωνάζανε για να το πούμε απλά. Και αυτό με εξόργισε.

Με εξόργισε γιατί πολιτισμός και δημοκρατία δεν είναι να είσαι υποχρεωμένος να ακούς τα πάντα και τους πάντες. Είναι όμως η ανάγκη που έχεις να σέβεσαι την άποψη του άλλου. Μπορείς αν βαριέσαι να βγεις έξω. Όμως αν είσαι μέσα, ο πολιτισμός σου σε αναγκάζει να σέβεσαι τον ομιλητή και να παλεύεις για τις καλύτερες συνθήκες δημοκρατίας. Ιδιαίτερα αν είναι γυναίκα ο ομιλητής.

Δημοκρατία είναι να παλεύουμε και να σεβόμαστε ακόμα περισσότερο τον ομιλητή όταν διαφωνούμε μαζί του και όταν η άποψη του δεν είναι η δημοφιλέστερη. Αυτό δείχνει πολιτισμό.

Με εξόργισαν το ίδιο και οι βουλευτές που δεν μιλούσαν αλλά και δεν υπερασπίστηκαν τον ομιλητή που αναγκαζόταν να μιλήσει πάνω από βαβούρες αδιαφορίας.

Αυτά τα βασικά πράγματα δεν έχουμε καταφέρει να καταστήσουμε ως δεδομένα. Κι απ' έξω χαμός.

Lhasa de Sela

Sun, 26 Jun 2011 05:11:11 +0300

Πήγα να δω αν έχει βγάλει κανένα νέο δίσκο γιατί είναι από τις αγαπημένες μου τραγουδίστριες και διαβάζω ότι πέθανε το 2010, 37 χρονών... Στεναχωρήθηκα σαν να την ήξερα. Σας προσκαλώ να ακούσετε τη μουσική της προσεκτικά. Είναι μοναδική!

Game-Fucking-Play

Fri, 24 Jun 2011 14:38:04 +0300

Συχνά παραπονιέμαι ότι τα παιχνίδια πλέον έχουν χάσει την μαγεία τους. Και συχνά αναρωτιέμαι μέσα μου: “Μήπως επειδή είσαι πλέον 25 χρονών μαντράχαλος. Get a life dude!”. Η απάντηση μου είναι όχι. Δεν είναι θέμα ηλικίας. Από μικρός βαριόμουνα εύκολα. Γενικά δοκιμάζω 50+ παιχνίδια μέσα στο χρόνο αλλά ζήτημα είναι να ασχοληθώ παραπάνω από μία ώρα με τα περισσότερα.

Game-Fucking-Play and Atmosphere have nothing to do with graphics

Τα τελευταία χρόνια κάποιοι τολμάνε να βγάζουν παιχνίδια με μέτρια έως απαράδεκτα γραφικά και παρόλα αυτά να κάνουν επιτυχίες. Μέχρι και ιστορικές επιτυχίες. Και αυτό σημαίνει ότι δεν είμαι ο μόνος που βάζω την ατμόσφαιρα, την ιστορία, τους διαλόγους, το gameplay, τον χαρακτήρα πάνω από την κάρτα γραφικών μου.

Πολλοί που διαβάζουν αυτό το post θα νομίζουν ότι είμαι κανένας ξεμωραμένος που παίζει παιχνιδάκια στο PC του αντί να πάει να βρει καμιά γκόμενα. Αυτό το σκέφτεσαι γιατί έχεις στο μυαλό σου σαν παιχνίδι μόνο το WOW, το PES, το Need for Speed και το First person shooter του εξαμήνου. So Fuck Off.

Τα παιχνίδια μπορούν να έχουν καλλιτεχνική αξία όπως μια ταινία. Μερικά games έχουν περισσότερη από πολλές ταινίες κουλτούρας. Να είναι κοινωνικά όπως μια βραδιά στην παραλία με την παρέα σου. Μόνο που γλιτώνεις τον μαλάκα με την κιθάρα. Να σε κάνουν να γελάς περισσότερο από ταινίες του Peter Sellers και να χρησιμοποιείς την φαντασία σου σαν μικρό παιδί που έχει πάρει LSD. Ακούγομαι υπερβολικός; Τότε δεν έχεις παίξει τα παρακάτω.

Μερικά παιχνίδια που έπαιξα τα τελευταία 2 χρόνια και τα εκτίμησα

Gemini Rue

Η αφορμή του post είναι αυτό το old-school adventure. Όταν δεν φαίνεται κάτι καλά... αναγκάζεσαι να χρησιμοποιήσεις την φαντασία σου. Έφερε αναμνήσεις από Sierra εποχές και είναι τρανή απόδειξη ότι τα γραφικά δεν κάνουν τα παιχνίδια.

Heavy Rain

Μίλησε κανείς για Hollywood; Δεν μπορείς να κάνεις λάθος. Μπορείς απλά να παίξεις μια άλλη εκδοχή της ιστορίας. Και είναι τρανή απόδειξη ότι τα γραφικά κάνουν μερικά παιχνίδια να αξίζει να τα παίξεις σε projector.

Magicka

Δύσκολο να παίξεις όταν κλαις από τα γέλια και συγχρόνως προσπαθείς να μη σκοτώσεις καταλάθος τους συμπαίκτες σου, να μην σκοτωθείς καταλάθος από τους συμπαίκτες σου και να σκοτώσεις τους κακούς με συνδυασμούς 5-6 πλήκτρων.

Passage Έχω ξαναμιλήσει γι αυτό.

Minecraft

Μπορεί να μου αρέσει επειδή μικρός έπαιζα με lego.

Portal 2

Όχι τόσο εύκολο που να βαριέσαι, όχι τόσο δύσκολο που να νιώθεις χαζός. Πολύ χιούμορ!

The Path

Τι να κλάσει ο David Lynch…

My muse doesn't trust me

Thu, 16 Jun 2011 02:38:17 +0300

[caption id="attachment_1175" align="alignright" width="240" caption="by *sweetgreychaos"][/caption]

Κοιτάζω τους στίχους. Τους έγραψα πριν 6 χρόνια. Του έχω ακούσει πολλές φορές γιατί είναι από παλιό τραγούδι που επαναηχογραφώ. Πάντα τους άκουγα με χαρά αλλά τώρα που μπαίνω ξανά μέσα στο κομμάτι για να το "βελτιώσω" τους κοιτώ προσεχτικά και σκέφτομαι...

"ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΓΡΑΦΩ;"

Κλείνω τα μάτια, και τους ακούω στο repeat. Προσπαθώ να σκεφτώ τι σκεφτόμουν τότε; Σε τι φάση ήμουν; Ποιες ήταν οι αγωνίες μου; Πάντα δούλευε η μουσική και το γράψιμο σαν ημερολόγιο. Αφού έφτιαξα όλο το σκηνικό του lexx πριν 6 χρόνια στο μυαλό μου, και το ένιωσα, τους κοίταξα και σκέφτηκα πλέον με σιγουριά:

"ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΓΡΑΦΩ;"

Δεν μου αρέσει αυτό που γράφω. Δεν με εκφράζει πλέον. Έχει μόνο ημερολογιακή αξία. Αλλά η ημερολογιακή αξία αγγίζει μόνο εμένα, οπότε γιατί να το δημοσιεύσω; Όμως μου αρέσει η όλη παραγωγή και θέλω να είναι στον επόμενο δίσκο. Οπότε αποφασίζω να το ξαναγράψω όλο εκτός από το ρεφρέν που έχει μια διαχρονικότητα καθώς είναι αόριστο και ερμηνεύεται ελεύθερα.

Break!

Προσωπικοί κανόνες συγγραφής

Δεν υπάρχουν προσωπικοί κανόνες συγγραφής.
Αν υπήρχαν όμως θα είχαν τον κανόνα ότι δεν γράφω κάτι για να αρέσει στους άλλους.
Γράφω για λύτρωση (ω τι δραματικό) και για Χ λόγους προσωπικούς (βαρετοί, δεν αναλύω).
Αν τυχαίνει και αρέσει στους άλλους καλή φάση, αν όχι, μαλακία, life is tough. Life goes on. Live is life και life is like a river in the morning.

Τα παραπάνω ισχύουν για το περιεχόμενο/νόημα. Το μέτρο, ομοιοκαταληξία, ρυθμός ακολουθεί αυστηρούς κανόνες.

Είχαμε μείνει στο ότι αποφασίζω να γράψω πάλι το βασικό μέρος των στίχων. Πρόβλημα. Βάσει των κανόνων μου, που κανονικά δεν υφίστανται αλλά αν σε κάποιο φανταστικό σύμπαν υπήρχαν, δεν επιτρέπουν να γράφω on demand. Μπορώ να γράψω μόνο όταν δεν μπορώ να μην γράψω γιατί θα τρελαθώ ή θα πάθω κατάθλιψη ή θα το ρίξω στην pizza hut, τα ναρκωτικά και τις αμερικάνικες σειρές.

Όμως πήγα να γράψω on demand και το αποτέλεσμα είναι αυτό που όλοι περιμέναμε:

"ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΓΡΑΦΩ;"

Η έμπνευση είναι συγκυριακή, τυχαία και ανεξέλεγκτη. Και αυτό την κάνει τόσο μαγική διαδικασία. Δεν έχω μάθει ακόμα πως και γιατί μπαίνω σε mode ανάγκης έκφρασης. Ξέρω όμως ότι δεν είμαι τώρα σε αυτό. Και έμαθα ότι δεν θα γράφω όταν δεν είμαι εκεί. Και το πιο σημαντικό μάθημα είναι ότι όταν δεν μπορείς να κάνεις αυτό που θες,

κλείνεις τα μάτια και σιγοτραγουδάς το Live is Life των opus.

Αυτό το post δεν πήγαινε για publish αλλά μου φάνηκε αστείο όπως το έγραφα και έτσι είπα να το δώσω.

edit (4 hours lated): Για κάποιον λόγο έγραψα ένα τραγούδι πολύ "δύσκολο" μετά το post και βγήκε εξαιρετικό το αποτέλεσμα. Και δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό, αφού πρώτα έχω παραπονεθεί κάπου για την έμπνευση. Αυτή η μούσα μας κάνει γυναίκες σε μαραζωμένο γάμο...