บล็อกกรีนพีซ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ประเทศไทย

เกาะนิวเคลียร์

2010-08-16T12:04:00.005+07:00

เกาะนิวเคลียร์

“เมืองเกาะครึ่งร้อย พลอยแดงค่าล้ำ

ระกำแสนหวาน หลังอานหมาดี

ยุทธนาวีเกาะช้าง สุดทางโรงไฟฟ้านิวเคลียร์”

โครงการก่อสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ในประเทศไทยกำลังเป็นที่จับตามองของคนไทยทุกคน หลายคนจดจ้องว่าโครงการยักษ์ใหญ่ครั้งนี้จะเกิดขึ้นหรือไม่ และที่สำคัญจะเกิดขึ้นหลังบ้านใคร ผลประโยชน์มหาศาลหลายพันล้านบาทตั้งแต่เริ่มการสำรวจ การสร้างความเข้าใจกับประชาชนในพื้นที่และการดำเนินการก่อสร้าง สิ่งเหล่านี้ยังไม่รวมการหมุนเวียนของเงินลงทุนที่จะเกิดขึ้นระหว่างการเดินเครื่องเตาปฎิกรณ์นิวเคลียร์อีก ภายใต้เหตุผลที่ว่าโรงไฟฟ้านิวเคลียร์จะทำให้ประเทศไทยเกิดความมั่นคงด้านพลังงานและมีความปลอดภัยสูง ตราดจึงเป็นจังหวัดนิวเคลียร์หล่นทับ กลายเป็นเป้าหมายหลักเมื่อการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.)เบนเข็มกระทันหันจากนครสวรรค์และ 3 จังหวัดด้ามขวานทองสู่คมขวานตะวันออกของไทย

แน่นอนว่าการสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่ในประเทศไทยย่อมส่งผลกระทบต่อความมั่นคงด้านอาหารและสุขภาพของคนไทยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การพิจารณาถึงความมั่นคงด้านพลังงานของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์นั้นจำเป็นต้องมองปัจจัยทั้ง 6 ด้านคือ งบประมาณที่ต้องใช้ในการลงทุน ที่มาของเชื้อเพลิง การลดพื้นที่ทำมาหากิน การใช้น้ำ การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและความปลอดภัย ดังนั้นการลงทุนสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ตำบลไม้รูด จังหวัดตราดนั้นย่อมต้องรวมถึงค่าใช้จ่ายก่อนและหลังการก่อสร้างเหล่านี้ ค่าแร่ยูเรเนียมที่จะนำมาใช้เป็นเชื้อเพลิง ค่าบริหารจัดการระหว่างการเดินเครื่องปฎิกรณ์นิวเคลียร์ การกำจัดกากกัมมันตภาพรังสีและการปลดระวางหลังเสร็จสิ้นการใช้งาน

ดูแผนที่ขนาดใหญ่ขึ้น

การก่อสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ในพื้นที่ตำบลไม้รูดซึ่งเป็นพื้นที่ใกล้ชายฝั่งทะเลเพียง 3-4 กิโลเมตร จะส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศของพื้นที่หลายพันไร่จากการก่อสร้าง การปล่อยน้ำร้อนหลังการหล่อเย็น ส่งผลให้อุณหภูมิของน้ำทะเลบริเวณนั้นเพิ่มขึ้น ผลกระทบต่อการท่องเที่ยวบนเกาะน้อยใหญ่ 50 กว่าเกาะ ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมหลักที่ทำให้ชาวตราดมีรายได้เกือบ 8,000 ล้านบาทในปี 2551 อีกทั้งยังกระทบวิถีชีวิตดั้งเดิมของคนในชุมชนที่เคยทำมาหากินกับทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม เงินสนับสนุนกิจกรรมประมาณ 300 กว่าล้านบาทที่ภาครัฐโฆษณา เพื่อพัฒนาชุมชนรอบโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ระยะห่างประมาณ 5 กิโลเมตรจึงไม่ใช่คำตอบของการก้มหัวเพื่อสร้างโรงไฟฟ้าตามคำสั่งจากส่วนกลาง เพราะวิถีชุมชนและวิถีชีวิตของคนตราดและลูกหลานมีค่ามากกว่านั้น

ไม่น่าเชื่อว่าการผนึกกำลังของคนตราดและพื้นที่จังหวัดใกล้เคียงในฐานะหัวอกเดียวกันครั้งนี้ ทั้งชาวจังหวัดจันทบุรี ระยอง ฉะเชิงเทรา ซึ่งกำลังถูกรัฐบาลบีบให้พื้นที่เส้นขนานเหล่านั้นเติบโตไปพร้อมกับการพัฒนาพลังงานและอุตสาหกรรมหนักเพื่อขยายอีทเทิร์นซีบอร์ด การตื่นตัวของคนในพื้นที่ครั้งนี้ทำให้รัฐบาลต้องถอยกลับไปทบทวนว่าทิศทางการพัฒนาพลังงานของประเทศไทยเดินมาถูกทางจริงหรือ เสียงสะท้อนจากชาวบ้านทุกพื้นที่กำลังกระตุกต่อมคิดให้รัฐบาลคิดเรื่องการพัฒนาพลังงานนอกกรอบและบรรจุสู่แผนปฎิรูปประเทศไทยของรัฐบาลว่าด้วยวาระการพัฒนาพลังงานและอุตสาหกรรมหนักของประเทศไทย เนื่องจากว่าการปรองดองแห่งชาตินอกรอบที่ตราดครั้งนี้ สะท้อนให้เห็นการหลอมรวมคนทุกสีเข้าด้วยกันเพื่อยกเลิกโครงการโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่จะเกิดขึ้นและส่งผลกระทบต่อแผ่นดินเกิดของตน และนี่แหละคือตัวอย่างการปฏิรูปประเทศไทยที่ได้ผลอย่างแท้จริงที่รัฐบาลต้องศึกษา

แถลงการณ์ฉบับที่ 5 เครือข่ายประชาชนอนุรักษ์มรดกโลกเขาใหญ่

2010-07-28T08:09:00.004+07:00

เรื่อง ยื่นฟ้องศาลปกครองสูงสุดเพื่อคุ้มครองฉุกเฉิน ต่อโครงการเพิ่มประสิทธิภาพของถนนหมายเลข 2090 (ถนนธนะรัชต์)

28 กรกฎาคม 2553
นครราชสีมา, ประเทศไทย — สืบเนื่องจากโครงการขยายผิวจราจรถนนหมายเลข 2090 ( ถนนธนะรัชต์ ) จาก 2 เลนเป็น 4 เลน เพื่อขึ้นสู่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ของกรมทางหลวง และได้รับการคัดค้านจากเครือข่ายประชาชนอนุรักษ์มรดกโลกเขาใหญ่และประชาชนจำนวนมาก ส่งผลให้ ครม.มีมติยับยั้งการก่อสร้างไว้และให้ผู้ที่ได้รับมอบหมายพิจารณาจัดทำแผนฟื้นฟูระบบนิเวศน์สองข้างทางเพื่อนำเสนอให้ ครม.พิจารณาเสียก่อน แต่การณ์ปรากฏว่า กรมทางหลวง กระทรวงคมนาคม ได้ปล่อยปละละเลยให้เกิดทางต่างระดับของถนนที่ขยายค้างคาอยู่ และปราศจากการป้องกันอันตรายที่มากเพียงพอ โดยเฉพาะในยามค่ำคืน ส่งผลให้ประชาชนที่สัญจรไปมา ทั้งในท้องถิ่นและนักท่องเที่ยว เกิดความเสี่ยงภัยจากอุบัติเหตุเนื่องจากการใช้ถนนเส้นนี้

ในที่สุด อุบัติเหตุและอันตรายก็เกิดขึ้นจริง มีประชาชนหลายรายได้ประสบอุบัติเหตุ รถจักรยานยนต์ชนกัน ตกข้างถนนต่างระดับ หรือชนกับรถบรรทุกเล็ก ฯลฯ บาดเจ็บสาหัสมากน้อยตามๆกัน เครือข่ายประชาชนฯ และ พี่น้องในท้องถิ่น และนักท่องเที่ยวจำนวนหนึ่ง จึงได้รวบรวมภาพถ่ายอุบัติเหตุและความเดือดร้อนทั้งมวล เพื่อนำฟ้องร้องขอความเมตตาจากศาลปกครองสูงสุด เพื่อให้ศาลได้พิจารณาวินิจฉัยและมีคำสั่ง ให้ “รัฐบาล กรมทางหลวงและผู้เกี่ยวข้อง ยุติการก่อสร้างถนนหมายเลข 2090 โดยทันที และ ให้มีการปรับระดับผิวจราจรของถนนที่ถูกขยายไปจนกลายเป็นถนนต่างระดับ และมีกองวัสดุต่างๆกองระเกะระกะอยู่ตามสองข้างทาง นั้น ให้กลับมามีระนาบของถนนอยู่ในระดับเดียวกันโดยทันที พร้อมกับจัดการเก็บวัสดุทั้งหลายที่จะก่ออันตรายต่อการสัญจรไปมาของประชาชน รวมทั้งสตรีและเด็ก ให้เรียบร้อยจนเกิดความปลอดภัยอย่างแท้จริง “

นอกจากนี้ ณ เวลานี้ รัฐบาลยังไม่มีท่าทีว่าจะดำเนินการเรื่องแผนฟื้นฟูอย่างรีบด่วน ทั้งๆที่ประชาชนเสี่ยงภัยต่อการได้รับอันตรายดังกล่าวข่างต้นมากว่าหนึ่งเดือนแล้ว จึงขอเรียกร้องให้ รัฐบาลและผู้เกี่ยวข้องชี้แจงแก่ประชาชนว่า รัฐบาลจะดำเนินการฟื้นฟูระบบนิเวศน์อย่างไรและทำให้ประชาชนเกิดความปลอดภัยอย่างไร รวมทั้งความล่าช้าของกรมทางหลวงและผู้ที่เกี่ยวข้องที่จะดำเนินการตามประกาศิตของนายกรัฐมนตรีและมติของ ครม. ในเรื่องนี้ อนึ่ง ในขณะที่ประเทศยังไม่พ้นจากวิกฤตการณ์ที่ผ่านมาและและวิกฤตการณ์เหล่านั้นยังคงดำรงอยู่ นักการเมืองในซีกรัฐบาลก็ยังเดินหน้าผลักดัน โครงการที่อาจจะส่งผลกระทบรุนแรงต่อระบบนิเวศน์หลายโครงการ ทั้งโครงการเขื่อนแม่โสมงที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ โครงการเหล็กต้นน้ำที่จันทบุรี โครงการสร้างเขื่อนแก่งเสือเต้น โครงการโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ หรือโครงการสร้างถนนขึ้นสู่อุทยานลุ่มน้ำเข็ก เป็นต้น

พวกเราเครือข่ายประชาชนอนุรักษ์มรดกโลกเขาใหญ่ จึงขอประกาศเชิญชวนพี่น้องประชาชนที่ไม่ต้องการเห็นระบบนิเวศน์และสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติของประเทศถูกทำลายล้าง สร้างหายนะโลกร้อน อย่างต่อเนื่องอีกต่อไป ขอให้ประชาชนออกมาร่วมมือกันทั้งประเทศเพื่อทำการปกป้อง พิทักษ์รักษา ผืนป่า ต้นน้ำ ท้องทะเล ป่าชายเลน และอากาศ ให้สามารถตกทอดไปเป็นมรดกของลูกหลานไทยในอนาคตให้ได้

เครือข่ายประชาชนอนุรักษ์มรดกโลกเขาใหญ่ 32 องค์กร

มูลนิธิเขาใหญ่

กองทุนวิจัยช้าง มูลนิธิพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ

กรีนพีช เอเชียตะวันออกเฉียงใต้

สมาคมต่อต้านโลกร้อน

19 กรกฎาคม พ.ศ.2553

คลิกที่นี้เพื่ออ่านคำบรรยายความทุกข์และความเดือดร้อน

Khao Yai

2010-06-15T15:09:00.005+07:00

Entering the region of Nakhon Ratchasima, Thailand an immediate damper is set over Thanarat Road, the four lane highway that leads to Thailand’s oldest and most cherished national park and the World Heritage site of Khao Yai. A route once inhabited by brilliant fresh greens now lies with a ten kilometer boarder of broken rock, red dirt and roots ripped from the ground, contributing to a “natural” scenic route.

Sopon Sarum, Thailand’s Minister of Transportation demanded road expansion to lessen traffic jams, and create more fluid means of travel through Khao Yai. However, cars on Thanarat Road can be counted on two hands, making reason to double the size of the route, merely seem like a monetary outsource. The ministry of transportation claims that road expansion will raise town development; however, real consequences include rising land costs, with decreasing property area. People of Khao Yai do not hold favor in the expansion, and only became aware of construction once it had begun, giving them no chance, nor choice to voice their opinion. For this, Greenpeace created a mission and responsibility to represent public voice, in discovering means of how this forest destruction, and rising climate change can be halted.

Over the next three days Greenpeace held hands with local environmental NGO's (later formed a coalition called "People's Alliance for Conservation of Khao Yai- the World's Heritage")
Efforts advanced to success with the message from Prime Minister Abhisit Vejjajiva that the project will be suspended until further investigation of environmental impact. Now the people await a confirmed response to the future of Thanarat Road, while Greenpeace staff hopes authorities continue to consider social and environmental impacts before embarking on potential projects.

เขาใหญ่.....เราเล็ก

2010-06-05T15:01:00.004+07:00

การขยายถนนธนะรัชต์สู่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ จังหวัดนครราชสีมาอาจเป็นความตั้งใจแอบแฝงของปัญหาการพัฒนารูปแบบเดิมๆ ของนักการเมืองที่เกิดขึ้นในประเทศไทย นั่นคือ ความตั้งใจอย่างเต็มที่ของภาครัฐในการจัดสรรงบประมาณเพื่อหมุนเวียนเศรษฐกิจในกระเป๋าของผู้ที่ได้รับประโยชน์จากการอนุมัติโครงการฯ แต่คนเหล่านั้นกลับพยายามปกปิดความจริงดังกล่าวไว้

ความรีบร้อนในการขยายถนนธนะรัชต์สู่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่เป็นระยะทาง 10 กิโลเมตรในช่วงแรกของโครงการ กลายเป็นเผือกร้อนให้กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กรมอุทยานแห่งชาติสัตว์ป่าและพันธุ์พืช กรมทางหลวง กระทรวงคมนาคม อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น คนในพื้นที่และคนรักเขาใหญ่แทบนั่งไม่ติด ประจักษ์พยานในพื้นที่เกิดเหตุบอกว่าโครงการนี้เริ่มลงมือขุดเจาะ ตัดต้นไม้ใหญ่ออกและไถกลบจนเป็นถนนลูกรังอย่างที่เห็นตั้งแต่เดือนที่แล้ว การทำงานหามรุ่งหามค่ำของรถแมคโครและการย้ายต้นไม้ใหญ่บางส่วนออกนอกพื้นที่ตามคำสั่งของผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องได้ลักลอบปฏิบัติการในช่วงที่คนไทยมุ่งความสนใจไปที่สถานการณ์ความขัดแย้งทางการเมืองที่ปักหลักในกรุงเทพฯ แต่พวกเขาไม่รู้จะไปแจ้งหรือเรียกร้องต่อหน่วยงานใด

การอ้างความชอบธรรมของการขยายถนนสู่เขาใหญ่ กลับเป็นเรื่องไม่ชอบมาพากลเมื่อเกิดการเปิดฉากต่อต้านอย่างเป็นทางการเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกในวันพุธที่ 3 มิถุนายนที่ผ่านมาโดยกรีนพีชเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ บุกยื่นจดหมายเรียกร้องให้ยุติโครงการฯต่อรัฐมนตรีคมนาคมขณะลงสำรวจพื้นที่เกิดเหตุ แต่เหตุการณ์กลับบานปลายหลังจากท่านรัฐมนตรียืนยันดำเนินการต่อจนโครงการเสร็จสิ้นพร้อมปิดท้ายคำสัมภาษณ์ที่น่าสลดว่า “สิ่งที่เสียไปแล้ว ย่อมเอากลับคืนมาไม่ได้” โดยเชื่อมโยงกับความเป็นเด็กบ้านนอกของตัวเองที่เคยหากบหาเขียด แต่ตอนนี้กบเขียดมีน้อยลงและหาได้ยากขึ้น ท่านลืมนึกถึงการเปลี่ยนแปลงของกบเขียดที่มีผลมาจากการพัฒนา แต่กลับมีสายตากว้างไกลมองเห็นการพัฒนาที่จะทะลุทะลวงเขาใหญ่อย่างชัดเจน ทั้งๆที่ผลกระทบที่ตามมาคือสัญญาณบ่งบอกหายนะทางสิ่งแวดล้อมและความหลากหลายทางชีวภาพเหมือนกัน

บทเรียนราคากว่า 69 ล้านบาทของโครงการฯ ที่จะทำให้การต่อสู้ด้วยสองมือเปล่าและหนึ่งความคิดดีๆของคนทั้งในและนอกพื้นที่ด้วยสำนึกดีที่จะคืนความสมดุลทางธรรมชาติให้กลับคืนมาได้สำเร็จ จำเป็นต้องมองต่างมุมในบทบาทของทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ประการสำคัญคือ โครงการการขยายถนนสู่เขาใหญ่ขาดการบูรณาการในการกำหนดนโยบายและการดำเนินงานอย่างสิ้นเชิง งบประมาณหลายสิบล้านและความหายนะที่เกินกว่าค่าภาษีคือสิ่งที่ทุกหน่วยงานต้องตระหนักร่วมกันในเชิงผลกระทบและความซ้ำซากของวงจรการโยนความรับผิดชอบที่เกิดขึ้นหลังจากใกล้สิ้นสุดโครงการแทบทุกกรณี ประการที่สองคือ การอ้างประชาพิจารณ์ที่ผ่านการรับฟังความคิดเห็นของประชาชนในพื้นที่บกพร่องอย่างเห็นได้ชัด เมื่อชาวบ้าน เจ้าของรีสอร์ทและผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในชุมชนเขาใหญ่บอกว่าพวกเขาไม่เคยได้รับจดหมายเชิญหรือเอกสารเพื่อเข้าร่วมกระบวนการบังหน้าของผู้มีส่วนได้เสียที่เรียกกันว่าการทำประชาพิจารณ์แต่อย่างใด แล้วรายชื่อของผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นในรายงานประชาพิจารณ์ที่ถูกแอบอ้างมาปรากฏในเอกสารประกอบโครงการได้อย่างไรภายในระยะเวลาไม่กี่ชั่วโมง ประการสุดท้ายคือ ตราบใดที่การพัฒนาเริ่มต้นด้วยการมองจากความต้องการของคนใหญ่กว่าธรรมชาติ แน่นอนว่าการบุกรุกและเหยียบย่ำธรรมชาติย่อมไม่มีวันสิ้นสุด เขาใหญ่ในวันนี้จึงต้องการคนตัวเล็กที่มองเห็นอุทยานแห่งชาติ

เขาใหญ่ใหญ่กว่านักการเมืองและอย่าปล่อยให้พวกเขาเหล่านั้นใหญ่กว่าเขาใหญ่เด็ดขาด

ลิงค์ที่เกี่ยวข้อง

แถลงการณ์กรีนพีซ กรณีการขยายถนนธนะรัชต์ เส้นทางสู่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่

วันสิ่งแวดล้อมโลก

2010-06-04T15:06:00.010+07:00

นับเป็นเวลา 38 ปีแล้วตั้งแต่มีการเริ่มต้นวันสิ่งแวดล้อมโลก หรือ World Environment Day ซึ่งตรงกับวันที่ 5 มิถุนายนของทุกปี เพื่อเป็นการระลึกถึงจุดเริ่มต้นของการร่วมมือ จากหลากหลายชาติในด้านสิ่งแวดล้อม องค์การสหประชาชาติจึงได้ประกาศให้วันที่ 5 มิถุนายน ของทุกปีเป็นวันสิ่งแวดล้อมโลก

โดยจุดเริ่มต้นนั้นจัดทำขึ้นเพื่อให้เกิดความตื่นตัวในด้านวิกฤตการณ์สิ่งแวดล้อมขึ้นทั่ว โลก จึงมีมติให้จัดประชุมใหญ่ที่กรุงสตอกโฮลม์ ระหว่างวันที่ 5-16 มิถุนายน พ.ศ. 2515 ที่มีรัฐบาลของสวีเดนเป็นเจ้าภาพ โดยเรียกการประชุมนี้ว่า "การประชุมสหประชาชาติเรื่องสิ่งแวดล้อมของมนุษย์" หรือ "UN Conference on the Human Environment" ซึ่งมีผู้เข้าร่วมประชุมกว่า 1,200 คน จาก 113 ประเทศ รวมถึงมีผู้สังเกตการณ์อีกกว่า 1,500 คน จากหน่วยงานของรัฐ องค์การสหประชาชาติ และสื่อมวลชนแขนงต่างๆ

คุณสามารถช่วยกันทำอะไรได้บ้างในวันสิ่งแวดล้อมโลกนี้

กรีนพีซได้รณรงค์กิจกรรมอย่างมากมาย เพื่อเปลี่ยนแปลงทัศนคติและพฤติกรรม ปกป้องและอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมมาเป็นเวลายาวนาน และเนื่องในวันสิ่งแวดล้อมโลกปี 2010 นี้ คุณสามารถช่วยอนุรักษ์สิ่แวดล้อมได้ไม่เฉพาะวันนี้ แต่คุณสามารถช่วยกันดูแลเป็นหูเป็นตา รักษ์และป้กป้องสิ่งแวดล้อมได้ในทุกเสี้ยวนาทีในการใช้ชีวิตประจำวัน เชิญมาร่วมเป็นส่วนหนึ่งกับเราในการปกป้องและรักษาสิ่งแวดล้อม ด้วยหลากหลายวิธีง่าย ๆ ที่คุณอาจคาดไม่ถึง

คุณสามารถช่วยกันทำอะไรได้บ้างในวันสิ่งแวดล้อมโลกนี้

Water journal part 5: กรีนพีซส่งตัวอย่างน้ำจากแม่น้ำเจ้าพระยาไปถึงห้องทดลอง มหาวิทยาลัย Exeter ประเทศอังกฤษแล้ว

2010-06-04T11:33:00.004+07:00

CG Thai: ห้องทดลอง มหาวิทยาลัย Exeter ประเทศอังกฤษ

CG: ดร. เควิน บริดเดน นักวิทยาศาตร์ กรีนพีซสากล

ผมและทีมงานกำลังทดสอบตัวอย่างน้ำจากประเทศไทยที่เก็บมาจากคลองที่ไหลลงสู่แม่น้ำเจ้าพระยา และน้ำเสียจากโรงงานอุตสาหกรรม เรากำลังหาสารเคมีที่เป็นพิษ โลหะหนัก และมลพิษประเภทสารอินทรีย์ เพื่อที่จะชี้ว่าสารประเภทไหนบ้างที่ถูกปล่อยลงในแหล่งน้ำ

เมื่อเราได้ตัวอย่างน้ำเหล่านี้มา เราก็จะนำไปผ่านกระบวนการทดสอบเพื่อหาสารเคมีปนเปื้อน ขณะนี้เรากำลังทดลองอย่างต่อเนื่อง และคาดว่าจะได้ผลทดสอบภายในประมาณหนึ่งเดือน

ในการทดสอบนี้ค่อนข้างยุ่งยากและซับซ้อน เพราะจะต้องทดสอบเพื่อหาสารเคมีที่แตกต่างกันเป็นจำนวนมาก เราต้องแยกโลหะหนักออกจากตัวอย่างน้ำ และทดสอบว่าโลหะหนักนั้นมีปริมาณมากน้อยเพียงใด นอกจากนั้นเรายังต้องแยกสารอินทรีย์ต่างๆ ออกมาเพื่อบ่งชี้ว่ามีสารประกอบใดบ้างอยู่ในตัวอย่างน้ำเหล่านั้น กระบวนการทดสอบนี้ค่อนข้างซับซ้อนและใช้เวลานานพอสมควร

เราคาดว่าจะได้ผลทดสอบภายในหนึ่งเดือน และเราจะรวบรวมเป็นรายงานเพื่อเปิดเผยต่อสาธารณชน เพื่อชี้แจงว่ามีสารเคมีใดบ้างในแหล่งน้ำ และให้สังคมตระหนักถึงความสำคัญของสถานการณ์นี้ นอกจากนั้นเราจะส่งรายงานการปล่อยน้ำเสียไปให้รัฐบาลด้วย

วิถีชุมชนริมคลองที่ซุกซ่อนในเมืองใหญ่... คลองพระยาราชมนตรี คลองสนามชัย และคลองดาวคะนอง

2010-06-01T15:05:00.006+07:00

1 มิถุนายน 2553

ช่วงก้าวข้ามผ่านช่วงที่ร้อนและแล้งที่สุดของปี เริ่มเช้านี้ด้วยฝนปรอยๆ อากาศกำลังสบาย ทำให้ทุกคนกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษในการสำรวจคลอง ไม่ต้องอยู่กลางแดดดังเช่นทุกวันที่ผ่านมา ทีมหน่วยศึกษาและเฝ้าระวังมลพิษทางน้ำและอาสาสมัครเดินทางมายังฝั่งธนบุรีห่างจากกรุงเทพมหานครไม่กี่กิโลเมตรมุ่งหน้าสู่ตลาดบางแค เป็นตลาดสดที่อยู่ติดกับ “คลองราชมนตรี” ตลาดสดแห่งนี้รายรอบไปด้วยบ้านเรือนริมคลองที่ดูสบายๆ อาศัยอยู่เป็นชุมชน ในคลองมีเรือจอดเรียงรายอยู่ซึ่งบ่งบอกว่าคลองบริเวณนี้ “มีชีวิต” ไม่ได้เป็นที่คลองรับน้ำเสียที่มีสภาพไม่ต่างจากท่อระบายน้ำเหมือนคลองอื่นๆ ในเมือง

คลองราชมนตรีบริเวณตลาดบางแค มีบ้านเรือนตั้งอยู่หนาแน่น

ใต้สะพานบริเวณตลาด ยังมีปลาอยู่ชุกชุม

เรามุ่งหน้าไปที่จุดลงเรือที่ได้นัดแนะกับ “คุณสมพร” คนขับเรือนำเที่ยว ผู้ที่ช่ำชองในเส้นทางต่างๆ และอยู่กับคลองในบริเวณนี้มาตั้งแต่เกิด เราเริ่มต้นการสำรวจจากคลองราชมนตรี สิ่งที่สัมผัสได้จากคลองนี้คือกลิ่นอายของวิถีชุมชนริมคลองที่ซุกซ่อนอยู่ในเมืองใหญ่ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นตลอดลำคลองเล็กๆที่ทอดยาวผ่านบ้านเรือน วัด และชุมชนมากมายก่อนไหลออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยา คุณภาพน้ำในคลองนี้แม้จะไม่สะอาดเหมือนอดีตที่สามารถนำมาใช้อุปโภคบริโภคได้ ปัจจุบัน เด็กๆ ก็พอจะอาศัยกระโดดเล่นน้ำได้ เป็นสนามเด็กเล่น และที่เรียนรู้ธรรมชาติของเด็กที่อาศัยอยู่ตามริมน้ำ

ลักษณะสวนริมคลอง

ลักษณะบ้านไทยริมคลอง มีใต้ถุนสูง ซึ่งเป็นลักษณะทั่วไปของบ้านทรงไทยและบ้านริมน้ำ

ลักษณะบ้านไม้แบบเก่าที่มีอยู่ทั่วไปริมคลอง

คุณสมพรเล่าว่าคลองราชมนตรีเป็นคลองเชื่อมต่อกับคลองซอยต่างๆ ซึ่งล้วนใช้เป็นคลองสัญจรและแลกเปลี่ยนสินค้าในสมัยที่ยังไม่มีถนนลาดยางเหมือนในปัจจุบัน คลองในอดีตเป็นเหมือน “ถนนหน้าบ้าน” จึงไม่สงสัยเลยว่าทำไมบ้านเรือนทุกหลังยังหันหน้าเข้าหาคลอง สวนผลไม้ เช่น กล้วย มะพร้าว และมะม่วง ยังคงมีให้เห็น ต้นไม้น้อยใหญ่เขียวชอุ่มเย็นตาสร้างร่มเงาระหว่างการเดินทางในคลอง

ถนนหน้าบ้าน

บ้านสมัยก่อนส่วนใหญ่เป็นเรือนไม้ ส่วนใหญ่มีต้นไม้หน้าบ้าน หลายหลังใหญ่โตสวยงาม แสดงให้เห็นถึงว่าสมัยก่อนนั้นผู้มีฐานะจะมีบ้านและที่ดินริมคลอง

ปัจจุบันผู้คนยังคงมีการสัญจรโดยใช้เรืออยู่บ้าง แต่เทียบไม่ได้กับสมัยก่อนเลย ที่ถึงขนาดว่าการจราจรติดขัดในคลอง แน่นจนไม่มีทางไป ใครจะไปเชื่อว่าในยุคสมัยที่ทุกอย่างเร่งรีบ การส่งจดหมายอิเล็กทรอนิกส์หรือ e-mail ซึ่งใช้เวลาเพียงแค่กระพริบตาสามทีก็ถึงผู้รับ จะยังมีเรือไปรษณีย์ลำน้อยติดเครื่องยนต์เล็กๆเดินทางส่งความคิดถึงและสารต่างๆสู่ผู้คนชุมชนริมน้ำแห่งนี้

เส้นทางสัญจรที่รวดเร็ว ไม่มีการจราจรติดขัด สามารถเข้าถึงบ้านริมคลองได้สะดวก

อาจจะเพราะฝนเพิ่งตกจึงทำให้น้ำดูไม่ขุ่น แต่จะก็มีขยะและสวะลอยมาประปราย จากการสอบถามและสังเกตดู พบว่าบางบ้านก็ยังมีการโยนขยะลงคลองด้วยความมักง่าย และเนื่องจากถนนเข้าไม่ถึงจึงไม่รู้จะแบกขยะออกไปอย่างไร (แม้จะมีเรือขยะมาเก็บ แต่ก็ไม่ทันใจ และต้องเสียเงินค่าเก็บขยะ) ขยะมีให้เห็นมากขึ้นเมื่อเราเดินทางไปถึงคลองอื่นๆ ที่น้ำเน่าสกปรกและบ้านเรือนดูเหมือนเป็นชุมชนเสื่อมโทรม แซมด้วยตึกแถว และโรงงานขนาดเล็ก

ถุงขยะที่รอการเก็บโดยหน่วยงานท้องถิ่น

เราเดินทางทะลุผ่านไปยังคลองบางเชือกหนัง คลองบางกอกใหญ่ คลองชักพระ ที่เชื่อมต่อกันสภาพชุมชนยังคงดำเนินไปอย่างเนิบนาบแบบเดิม ก๋วยเตี๋ยวเรือ เรือขายไก่ย่างควันฉุย ยังคงมีให้เห็น วัดวาอารามที่ดูห่างไกลกันหากเดินทางด้วยถนน

เรือขายอาหารริมคลอง ซึ่งขายตั้งแต่เช้ายันเย็น สร้างรายได้พอเพียงสำหรับแม่ค้า

แต่เมื่อเรานั่งเรือไปตามคลองที่ห่างกันไม่กี่คุ้งน้ำเท่านั้นเอง การเดินทางที่รื่นรมย์ต้องสะดุดเมื่อเราเดินทางมาถึง “คลองสนามชัย” บริเวณเขตจอมทอง กลิ่นเหม็นเหม็นลอยแสบจมูกชวนเวียนหัวของน้ำเริ่มก่อกวนความสวยงามสองฝั่งคลอง จากการสอบถามคนที่อาศัยอยู่ริมน้ำพบว่า น้ำที่เน่าเสียบริเวณนี้เกิดจาก โรงงานต่างๆ อาทิ โรงงานย้อมผ้า ฟอกหนัง ชุบเหล็ก และอื่นๆ อีกมากมายปล่อยน้ำเสียลงมา อีกทั้งคลองเล็กคลองน้อยที่รับน้ำเสียมาจากแหล่งต่างๆ รวมถึงโรงงานขนาดเล็กที่มีอยู่ค่อนข้างหนาแน่นที่มีจนถึงสมุทรปราการบริเวณสุขสวัสดิ์ คลองเล็กๆ เหล่านี้ก็รับน้ำเสียและไหลลงมาสู่คลองสนามชัย

คุณลุงซึ่งเป็นคนดั้งเดิมอาศัยอยู่ริมคลองสนามชัย ชี้นิ้วบอกทางไปโรงงานที่ปล่อยน้ำเสียสีขาวขุ่นมีกลิ่นฉุน คุณลุงบอกว่าโรงงานเป็นสาเหตุหลักของปัญหามลพิษทางน้ำและสร้างความเดือดร้อนให้ชุมชนมานับสิบปี

โรงงานเรียงรายริมคลองสนามชัย น้ำมีสีดำสนิทและมีกลิ่นเหม็นชวนเวียนหัว ส่วนล่างซ้ายมือของภาพเป็นคลองย่อยซึ่งนำพาน้ำเสียจากทั้งโรงงานและบ้านเรือนบริเวณอื่นๆ ไหลมารวมสู่คลองนี้

ท่อน้ำทิ้งของโรงงานที่หลบตามพุ่มไม้

คุณสมพรเล่าให้ฟังต่อว่า สมัยก่อนเมื่อสามสิบปีที่แล้วคลองนี้ยังสะอาด ชาวบ้านส่วนใหญ่ทำสวนผลไม้ไว้กิน เหลือก็นำมาขายหรือแลกกัน มีทั้งร้านค้าและมีเรือมากกว่า 50 ลำ มาจอดบริเวณนี้ สมัยนั้นเรียกว่า “ท่าน้ำธงเหลือง” แต่ปัจจุบันเมื่อความเจริญเข้ามาตามถนน ร้านค้าชาวคลองบ้างส่วนถูกไฟไหม้ ตลาดเงียบ ที่ทางบริเวณนี้ราคาแพงขึ้นเรื่อย บ้านจัดสรร คอนโดมิเนียม สนามกอล์ฟ และโรงงานขนาดเล็กเริ่มเข้ามาทำลายบรรยากาศของชุมชน คลองซอยสายเล็กๆไม่ต่างอะไรกับท่อระบายน้ำของคนเมือง คนที่เรียกตัวเองว่า “ผู้เจริญแล้ว”

เรือขายผักและอาหาร เหลืออยู่ไม่มากในลำคลอง คุณยายขายของยากขึ้นและต้องพายเรือไกลขึ้นเนื่องจากพฤติกรรมการซื้อของบ้านเรือนริมคลองเปลี่ยนไป และมีการย้ายถิ่นฐานเนื่องจากมลพิษ

ล่องย้อนกลับมาสู่คลองดาวคะนอง คลองใหญ่ที่เชื่อมต่อออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยา ขยะน้อยใหญ่ สภาพน้ำขุ่นข้นสีน้ำตาลอ่อน ไหลผ่านเรือของพวกเรา มีกลิ่นเหม็นลอยมาบ้างแต่ก็ไม่เหม็นเน่าเหมือนคลองสนามชัย ริมคลองพบโรงงานเล็กๆเรียงราย ตึกแถวสถาพเสื่อมโทรม และยังเห็นน้ำทิ้งสีดำสนิทเหม็นน้ำมันออกจากรางที่หลบสายตาระบายลงคลองแห่งนี้ ดูจากลักษณะน้ำก็พอจะเดาได้ว่าเป็นน้ำทิ้งจากโรงงานฟอกย้อม

โรงงานฟอกย้อมที่ต่อท่อปล่อยลงสู่คลองดาวคะนอง บริเวณห่างจากปากคลองเชื่อมแม่น้ำเจ้าพระยาเพียง 1 กิโลเมตร

ป้ารัชนีอาศัยวิ่งเรือนับจ้างในคลองดาวคะนองเล่าให้ฟังว่า เมื่อก่อนน้ำสะอาดกว่านี้มาก แต่เมื่อมีหมู่บ้านจัดสรร อาคารพานิช และโรงงานเข้ามา สภาพน้ำในคลองก็เปลี่ยนไป ชาวบ้านร้องเรียนไปยังหน่วยงานของรัฐหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน เหมือนป้ายการติดตามเฝ้าระวังคุณภาพน้ำของรัฐที่ไม่มีการปรับปรุงข้อมูลมานานมากแล้ว

ป้ารัชนีกล่าวอย่างเผ็ดร้อนถึงโรงงานที่ปล่อยน้ำและสร้างปัญหาให้กับทั้งตัวเองและทุกๆคนที่อาศัยอยู่ริมน้ำ

ป้ายการติดตามเฝ้าระวังคุณภาพน้ำของรัฐที่ไม่มีการปรับปรุงข้อมูล

นั่งเรือผ่านมายังคลองบางหลวง บริเวณชุมชนคูหาสวรรค์ หรือตลาดกำแพง บ้านไม้ห้องแถวแบบโบราณแต่สะอาดตา เป็นที่ดึงดูดของผู้คนที่ผ่านไปมายิ่งนัก เรือนไม้ตกแต่งด้วยภาพถ่ายในอดีต และภาพเขียนของศิลปินกลุ่มหนึ่งที่หนีความวุ่นวายมาสร้างสรรค์งานศิลปะ ณ ริมน้ำแห่งนี้ และยังชักชวนให้ชาวบ้านช่วยกันอนุรักษ์คลองหน้าบ้านไม่ให้ทิ้งขยะลงน้ำอีกด้วย แต่น่าเสียดายสมัยก่อนถ้าน้ำสะอาดกว่านี้ชุมชนนี้คงเป็นชุมชนที่สวยมาก

บ้านไม้ห้องแถวแบบโบราณในคลองบางหลวง หยุดพักกินน้ำชากาแฟ ชมงานศิลปะ

ภาพเขียนสีน้ำทิวทัศน์ริมคลองบางหลวง

คุณยายเชื้อสายจีนที่นั่งเล่นอยู่ริมคลองหน้าบ้านเล่าให้ฟังว่า “ฉันอยู่ชุมชนนี้มา 60 ปีแล้ว เมื่อก่อนน้ำตรงนี้กินได้เลยนะ ตักขึ้นมาใส่ตุ่มแล้วเอาสารส้มแกว่งก้อกินได้แล้ว แต่เดียวนี้ไม่กล้ากิน อะไรต่อมิอะไรทุกคนก็ทิ้งลงน้ำ” คุณยายเล่าให้ฟังด้วยใบหน้าเรียบเฉย

คุณยายริมน้ำ

บ้านเรือนสมัยใหม่หันหลังให้คลองมิหนำซ้ำยังต่อท่อตรงคาดว่าไม่ได้รับการบำบัดใดๆทั้งสิ้นระบายทุกสิ่งอย่างสู่สายน้ำ ภาพเหล่านี้เหมือนแทบม้วนเดิมที่ฉายซ้ำไปซ้ำมาผ่านสายตาของพวกเรา ตั้งแต่คลองสนามชัย และคลองดาวคะนอง เราเดินทางตามสายน้ำสีน้ำตาลที่ปนเปื้อนด้วยความเจริญของอุตสาหกรรมในยุคบริโภคนิยม จนถึงปากคลองดาวคะนองและแน่นอนที่สุดคือน้ำและสิ่งปฏิกูลต่างๆมาลงที่เพื่อนรักของเราเช่นเคย “แม่น้ำเจ้าพระยา”

ห้องแถว ชุมชนริมน้ำที่มีลักษณะแตกต่างไปจากเดิม คือหันหลังให้คลองและอาศัยอยู่แบบปัจเจก

เราเดินทางกลับพร้อมความเงียบและแดดร้อนยามบ่าย สภาพที่เห็นได้สะท้อนคำถามในใจของเราคล้ายกัน คิดถึงอนาคตอันใกล้ข้างหน้า แม่น้ำเจ้าพระยาของเราอาจจะได้ชื่อว่าเป็นท่อระบายน้ำขนาดใหญ่ที่สุดในโลกก็เป็นได้

ตรวจบัญชีธนาคารนิวเคลียร์ : 10 อันดับธนาคารพาณิชย์ที่ให้เงินกู้แก่อุตสาหกรรมนิวเคลียร์

2010-05-27T15:23:00.007+07:00

เรียบเรียงโดย ธารา บัวคำศรี าก “Nuclear Bank, No Thanks!” เอกสารรณรงค์เผยแพร่ของ Greenpeace International, Urgewald, Les Amis de la Terre, Antiatom Szene, WISE, Campagna per la Riforma della Banca Mondiale and BankTrack

โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ไม่เพียงแต่เป็นการผลิตไฟฟ้าที่สร้างปัญหา มีข้อขัดแย้งและเป็นอันตราย แต่ยังเป็นการผลิตไฟฟ้าที่มีราคาแพงมากที่สุดด้วย การสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ต้องใช้งบประมาณหลายแสนล้านบาท ดังนั้น จึงต้องพึ่งพาแหล่งเงินกู้จากธนาคารพาณิชย์และสถาบันทางการเงินต่าง ๆ เป็นหลัก

ไม่ค่อยมีคนรู้มากนักว่าธนาคารพาณิชย์ระดับโลกทั้งหลายมีความเกี่ยวข้องอย่างไรกับการสนับสนุนทางการเงินต่อโครงการโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ ส่วนใหญ่ ธนาคารมักจะเปิดเผยแต่ตัวเลขการลงทุนประจำปีในเรื่องพลังงานหมุนเวียน และปกปิดการให้เงินกู้โครงการโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ไว้เป็นความลับ การให้เงินกู้ส่วนมากจะเป็นแบบทางอ้อม ผ่านการกู้เงินของบริษัทหรือการออกพันธบัตร เป็นต้น ธนาคารต่าง ๆ จึงค่อนข้างประสบผลสำเร็จจากการปกปิดเรื่องราวการลงทุนเหล่านี้ให้ไปพ้นจากสายตาของสาธารณชน

เพื่อทำให้เรื่องนี้ให้เป็นสาธารณะ กรีนพีซสากลและองค์กรสาธารณะจากเยอรมนี (Urgewald) ฝรั่งเศส (Les Amis de la Terre) ออสเตรีย (Antiatom Szene) เนเธอร์แลนด์ (WISE) และอิตาลี (Campagna per la Riforma della Banca Mondiale) ได้ร่วมกับองค์กร BANKTRACK ได้ทำการเปิดตัวเว็บไซต์ www.nuclearbanks.org ข้อค้นพบจากการศึกษาที่จะนำเสนอในลำดับต่อไป

กลุ่มที่ทำงานวิจัยตอบโจทย์ให้กับเรามีชื่อว่า Profundo เป็นบริษัทที่ปรึกษาอิสระจากเนเธอร์แลนด์ งานวิจัยเน้นพิจารณาการให้เงินกู้ของธนาคารพาณิชย์ต่าง ๆ ระหว่างปี 2543 ถึงปี 2552 ด้วยเหตุที่การเข้าถึงข้อมูลเป็นอุปสรรคสำคัญ การทำงานจึงย้อนหลังกลับไปดูผู้รับเงินกู้ปลายทาง และเลือกสุ่มบริษัทที่เกี่ยวข้องกับโครงการโรงไฟฟ้านิวเคลียร์นับตั้งแต่การทำเหมืองยูเรเนียม ไปจนถึงการประกอบแท่งเชื้อเพลิง การก่อสร้างเตาปฏิกรณ์ การดำเนินงานโรงไฟฟ้าและการจัดการกากนิวเคลียร์ จากทุกทวีปบนโลกนี้

ตารางแสดงประเภทและผลรวมของธุรกรรมทางเงินระหว่างธนาคารพาณิชย์และอุตสาหกรรมนิวเคลียร์

ประเภท	จำนวนธุรกรรมทางการเงิน	มูลค่าทางการเงิน (ล้านยูโร)
การออกพันธบัตร	595	92,118
เงินกู้ของบรรษัท	134	66,281
การออกหุ้น	45	6,763
ผู้ถือหุ้น	29	435,000
เงินกู้โครงการ	15	2,189
สินเชื่อหมุนเวียน	6	1,278
ตราสารหนี้	16	401,000
อื่น ๆ	27	3,004
รวม	867	176,492

จากตาราง เราพบว่า การให้เงินกู้ของธนาคารพาณิชย์โดยตรงในโครงการนิวเคลียร์นั้นมีบทบาทน้อยมาก คิดเป็นร้อยละ 1 ของผลรวมของธุรกรรมทางการเงินทั้งหมด ยกเว้นโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ Cernavoda 2 ในโรมาเนีย การให้เงินกู้ส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับโครงการที่มีขนาดเล็กกว่า เช่น การทำเหมืองยูเรเนียมและการแปรรูป เป็นต้น

การสนับสนุนเงินทุนในอุตสาหกรรมนิวเคลียร์ส่วนใหญ่อยู่ในรูปของการออกพันธบัตร (Bond issue) และเงินกู้ของบรรษัท(Corporate loan) ซึ่งคิดรวมกันเป็นร้อยละ 90 ของการลงทุนด้านนิวเคลียร์ทั้งหมดที่ได้ศึกษางานวิจัยชิ้นนี้

อาจมีข้อโต้แย้งว่า เป็นไปได้ยากที่ระบุความเชื่อมโยงระหว่างการออกพันธบัตร (Bond issue) และเงินกู้ของบรรษัท(Corporate loan) กับโครงการโรงไฟฟ้านิวเคลียร์แห่งใดแห่งหนึ่งได้โดยตรง แต่เราก็เชื่อว่า ธุรกรรมทางการเงินสองประเภทนี้เป็นช่องทางหลักที่อุตสาหกรรมนิวเคลียร์ใช้ระดมเม็ดเงินเพื่อลงทุนในโครงการของตน เราจึงเห็นว่า ถึงเวลาที่ธนาคารพาณิชย์ทั้งหลายจะต้องมีความโปร่งใส ตรวจสอบได้และมีภาระรับผิดชอบต่อบริการทางการเงินดังที่กล่าวมานี้

สิ่งที่น่าสนใจในกรณีของเงินกู้ของบรรษัทก็คือ หากการลงทุนครั้งใหญ่ของอุตสาหกรรมนิวเคลียร์ล้มเหลวก็จะกระทบกับสถานะทางการเงินของธนาคารพาณิชย์โดยตรง แต่ในกรณีของการออกพันธบัตรและการออกหุ้น ธนาคารพาณิชย์จะกันตัวเองออกจากความเสี่ยงทางการเงินได้ แทนที่ธนาคารพาณิชย์จะนำเงินทุนของตนไปลงที่โครงการโดยตรง ธนาคารฯ จะเป็นเสมือนตัวกลางที่ช่วยอุตสาหกรรมนิวเคลียร์หานักลงทุนที่พร้อมจะซื้อพันธบัตรหรือหุ้น การที่ธนาคารพาณิชย์มีบทบาทในการเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดธุรกรรมทางการเงินเหล่านี้ ก็ต้องถือเป็นความรับผิดชอบของธนาคารพาณิชย์
ต่อเงินก้อนใหญ่ที่ระดมไปใช้ในการลงทุนของอุตสาหกรรมนิวเคลียร์ด้วย

10 อันดับของธนาคารพาณิชย์ทั่วโลกที่สนับสนุนทางการเงินแก่อุตสาหกรรมนิวเคลียร์

ฺBNP Paribas (ฝรั่งเศส)
Barclays (สหราชอาณาจักร)
Citi (สหรัฐอเมริกา)
Societe Generale (ฝรั่งเศส)
Royal Bank of Scotland (สหราชอาณาจักร)
Deutsche Bank (เยอรมนี)
HSBC (สหราชอาณาจักร/ฮ่องกง)
JP Morgan (สหรัฐอเมริกา) และ
Bank of China (จีน)

โดยจำนวนเงินที่ธนาคารพาณิชย์เหล่านี้ใช้สนับสนุนอุตสาหกรรมนิวเคลียร์ในระหว่างปี 2543 ถึง 2552 มีมูลค่าทั้งสิ้น 92 พันล้านยูโร

สถาบันทางเงินระหว่างประเทศที่มีนโยบายไม่ให้เงินกู้ในอุตสาหกรรมนิวเคลียร์คือ ธนาคารโลกและธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเชีย(เอดีบี)

ทำไมธนาคารพาณิชย์ไม่ควรให้การสนับสนุนทางการเงินแก่อุตสาหกรรมนิวเคลียร์

ธนาคารพาณิชย์ส่วนใหญ่มีนโยบายความรับผิดชอบทางสังคมของบรรษัท หรือ รู้จักกันดีในชื่อย่อ CSR เมื่อพูดถึงอุตสาหกรรมนิวเคลียร์ เราพูดถึงกระบวนการตั้งแต่ต้นจนจบ จากการทำเหมืองยูเรเนียม การสร้างเตาปฏิกรณ์ไปจนถึงการกำจัดกากนิวเคลียร์ ซึ่งไม่มีความยั่งยืนทางสังคมและสิ่งแวดล้อมเลย มีการทำภาพเหตการณ์จำลองคอมพิวเตอร์ในเบลเยี่ยมซึ่งระบุว่า หากมีอุบัติเหตุขั้นรุนแรงจากโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ขนาดกำลังการผลิต 1,000 เมะวัตต์ จะส่งผลกระทบต่อคนนับล้านคน ทั้งทางด้านสุขภาวะและการอพยพโยกย้ายออกจากพื้นที่อันตราย พื้นที่ที่ต้องอพยพคนออกอาจมีขนาดเท่ากับเบลเยี่ยมทั้งประเทศ ส่วนประเด็นการจัดการเชื้อเพลิงใช้แล้วและกากนิวเคลียร์ ก็ยังเป็นปัญหาใหญ่ที่แก้ไม่ตกต่อไป

กรีนพีซได้ตีพิมพ์เผยแพร่ปฏิทิน 365 เหตุผลที่ไม่ควรจำนนต่อพลังงานนิวเคลียร์ และเราคิดว่าเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยตอบคำถามว่าทำไมธนาคารพาณิชย์ทั้งไม่ควรร่วมสังฆกรรมกับอุตสาหกรรมนิวเคลียร์

ในประเทศไทย กรีนพีซได้จับตาและติดตามโครงการโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ 5 แห่ง ที่บรรจุอยู่ในแผนพัฒนากำลังผลิตไฟฟ้าฉบับล่าสุด (PDP2010) ซึ่งวางการลงทุนด้านพลังงานเป็นระยะเวลา 20 ปี (ปี 2553-2572) จากการประเมินของเรา รายงานความเหมาะสมของพื้นที่โครงการน่าจะเผยแพร่ออกสู่สาธารณชนในเร็ว ๆ นี้ โดยกระทรวงพลังงาน แต่ในระดับพื้นที่ไม่ว่าจะเป็นนครสวรรค์ ชุมพร สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช ตราดและขอนแก่น ฝ่ายที่ผลักดันโครงการ โดยเฉพาะ การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.) นั้น ได้ทำงานอย่างหนักเพื่อสร้างการยอมรับจากประชาชนซึ่งถือเป็นกุญแจสำคัญในการเดินหน้าโครงการขั้นต่อไป

ประเด็นที่กรีนพีซเรียกร้องต่อผู้กำหนดนโยบายพลังงานมาโดยตลอดคือ มีความคุ้มทางเศรษฐศาสตร์มากน้อยเพียงใดในการผลักดันให้มีโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ เมื่อเทียบกับทางเลือกของระบบพลังงานที่ยั่งยืนและกระจายศูนย์ที่เราสามารถทำให้เกิดขึ้นได้อย่างเป็นจริงเป็นจัง เราจะจัดให้มีการพูดคุยเรื่อง "เศรษฐศาสตร์พลังงานนิวเคลียร์" และนำเสนอประเด็นสำคัญนี้ให้กับผู้กำหนดนโยบายพลังงาน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คณะกรรมการนโยบายพลังงานแห่งชาติและคณะกรรมการกำกับดูแลกิจการไฟฟ้า เราต้องการเห็นระบบพลังงานของประเทศมีความยั่งยืน ประชาชนมีส่วนร่วมและสร้างความมั่นคงทางพลังงานที่แท้จริง มิใช่ความมั่นคงของผลประโยชน์ทับซ้อนของกลุ่มทุนพลังงาน

คุณจะมีส่วนร่วมกับกรีนพีซในการยุติยุคนิวเคลียร์ได้อย่างไร?
กรีนพีซและองค์กรแนวร่วมที่ได้ทำรายงานเปิดเผยบทบาทของธนาคารพาณิชย์ที่มีต่ออุตสาหกรรมนิวเคลียร์ (Nuclear Bank) มีข้อเรียกร้องต่อธนาคารพาณิชย์ดังต่อไปนี้

ยุติการให้เงินกู้กับโครงการนิวเคลียร์
ควรมีนโยบายและข้อกำหนดเพื่อรับประกันว่าจะไม่มีการดำเนินธุรกรรมทางการเงินทั้งโดยตรงและ โดยอ้อมต่ออุตสาหกรรมนิวเคลียร์
ให้คำมั่นว่างบประมาณที่ใช้สนับสนุนโครงการนิวเคลียร์จะถูกแยกออกจากการปล่อยเงินกู้และ พันธบัตรที่มีให้กับบริษัทด้านพลังงาน
เปลี่ยนการสนับสนุนทางการเงินไปที่โครงการพลังงานหมุนเวียนที่สะอาดและประสิทธิภาพพลังงาน ที่ปลอดภัยและความยั่งยืน

รายละเอียดเกี่ยวกับ Nuclear Bank เข้าไปที่ www.nuclearbanks.org

กระดานคะแนนผู้นำบริษัทไอทีสุดเจ๋ง เผยความแตกแยกมากขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างคำพูดและการกระทำ ในเรื่องการพัฒนาวิธีแก้ปัญหาสภาพภูมิอากาศ

2010-05-25T11:47:00.002+07:00

การจัดอันดับด้านสภาพภูมิอากาศของอุตสาหกรรมเทคโนโลยีสารสนเทศ (ไอที) ฉบับใหม่ล่าสุดของเราเปิดเผยว่า บริษัทเทคโนโลยีระดับโลกไม่กี่แห่งกำลังเป็นผู้นำอย่างไร พวกเขากำลังแสดงให้เห็นถึงศักยภาพของวิธีแก้ปัญหาทางไอที ในการช่วยลดการสิ้นเปลืองพลังงาน และการปล่อยก๊าซเรือนกระจก ในขณะที่บริษัทอื่นๆ ดูเหมือนไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าวิธีแก้ปัญหาสภาพภูมิอากาศโดยใช้วิธีทางไอทีนั้น เป็นโอกาสทางธุรกิจที่สำคัญยิ่ง หรือเป็นเพียงแค่กลยุทธ์ทางการตลาด

วิธีแก้ปัญหาอันชาญฉลาดลดมลพิษภาวะโลกร้อน

กระดานคะแนนผู้นำฉบับที่ 3 แสดงให้เห็นว่าภาคไอทีกำลังเพิ่มวิธีแก้ปัญหาทางเทคโนโลยี เพื่อต่อสู้กับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ อย่างไรก็ตามบริษัทต่างๆ เช่น ซิสโก้ ไมโครซอฟท์ กู้เกิ้ล และ ไอบีเอ็ม จำเป็นต้องแสดงให้เห็นว่า พวกเขาได้ทำดังที่พูด ในขณะที่พวกเขาสร้างวิธีแก้ปัญหาเหล่านี้ โดยตรวจวัดและรายงานการปล่อยคาร์บอน และการประหยัดพลังงานของตน

คาดการณ์: เมฆหมอกปกคลุม พร้อมโอกาสเกิดการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ

ภาคไอทีสร้างสรรค์นวัตกรรม และมีสินค้าอย่างไม่ขาดสาย ทำให้มีศักยภาพในการออกแบบและใช้งานวิธีแก้ปัญหาทางเทคโนโลยีได้อย่างรวดเร็ว เพื่อลดการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ วิธีแก้ปัญหาเหล่านั้นที่จะทำให้บรรลุประสิทธิภาพทางพลังงาน และตัดการปล่อยคาร์บอน ทั่วโลก อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ภาคไอทีเติบโต การเติบโตนั้นต้องใช้พลังงานจากแหล่งพลังงานที่สะอาด แทนเทคโนโลยีแห่งศตวรรษที่ 19 อันสกปรก เช่น ถ่านหิน

รายงานของเราเรื่อง “เปลี่ยนภาคไอทีให้เป็นสีเขียว: การประมวลผลแบบกลุ่มเมฆ และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่มันเป็นสาเหตุ” แสดงให้เห็นว่า การขยายตัวของ “กลุ่มเมฆ” ทำให้เกิดความท้าทายครั้งสำคัญต่อวิธีแก้ปัญหาสภาพภูมิอากาศของภาคไอที บริการการประมวลผลแบบกลุ่มเมฆ ได้แก่ เครือข่ายสังคมออนไลน์ วีดิโอแบบสตรีมมิ่ง อีเมล และ การจัดเก็บรูปภาพ

ภาคไอทีต้องยืนหยัดเพื่อนโยบายสภาพภูมิอากาศและพลังงาน

กระดานคะแนนผู้นำเปิดเผยว่า บริษัทไอทีไม่เพียงแต่ต้องผลักดันให้นวัตกรรมขึ้นสูงเท่านั้น แต่พวกเขาต้องสร้างแรงกดดันในการผลักดันนโยบายและสิ่งจูงใจที่เข้มแข็ง ด้านพลังงานและสภาพภูมิอากาศ ในระดับท้องถิ่น ประเทศ และ นานาชาติ บริษัทหลายแห่งได้แสดงให้เห็นตัวอย่างวิธีแก้ปัญหาอันชัดเจนขึ้นจำนวนมากกว่าที่เคยเป็นมา และพวกเขาเริ่มแสดงให้เห็นวิธีตรวจวัดผลลัพธ์ของวิธีแก้ปัญหาสภาพภูมิอากาศ

คะแนนการยืดหยัดเพื่อนโยบายสภาพภูมิอากาศและพลังงาน ในกระดานคะแนนผู้นำไอทีสุดเจ๋ง เผยให้เห็นว่า บริษัทไอทีต่างๆ ต้องมีจุดยืนต่อสาธารณชนที่เข้มแข็งขึ้น โดยสนับสนุนนโยบายที่ปูทางไปสู่การใช้งานพลังงานหมุนเวียน และการลดก๊าซเรือนกระจก

ผู้นำด้านสภาพภูมิอากาศที่แท้จริง โปรดยืนหยัดขึ้นจะได้ไหม

บริษัทไอทีสำคัญต่อศตวรรษที่ 21 ดังเช่นบริษัทเชื้อเพลิงฟอสซิลสำคัญต่ออดีต พวกเขามีพลังที่จะกำหนดทิศทางเศรษฐกิจ ดังนั้นจึงกำหนดอนาคตของสภาพภูมิอากาศของเรา ไมโครซอฟท์ กูเกิ้ล ไอบีเอ็ม และ บริษัทต่างๆ ในกระดานคะแนนผู้นำต้องใช้อิทธิพลทางการเมืองอันมากล้นของพวกเขาในการกำหนด ทิศทางของนโยบายต่างๆ ในยุคแห่งสภาพภูมิอากาศที่สำคัญอย่างยิ่งนี้ และเป็นผู้นำการปฏิรูปไปสู่เศรษฐกิจพลังงานสะอาด ที่หนุนหลังโดยสายส่งไฟฟ้าอันชาญฉลาด และเทคโนโลยีอันชาญฉลาด

» อ่านต่อ และดูกราฟฟิกตารางคะแนนผู้นำไอที

เปิดตัวการเดินทางสำรวจ ‘อาร์กติกใต้แรงกดดัน’

2010-05-21T20:16:00.002+07:00

เรือเอซเพอรันซาของเรากลับไปเยือนมหาสมุทรอาร์กติกในเดือนนี้ เพื่อเสริมความสำคัญให้กับเรื่องความจำเป็นอันเร่งด่วนในการปกป้องหนึ่งในสิ่งแวดล้อมที่สมบูรณ์และเปราะบางมากที่สุดของโลก

เรือของเราออกเดินทางออกจากเยอรมนีแล้ว เรือเอสเพอรันซาจะไปถึงมหาสมุทรอาร์กติก ณ หมู่เกาะสวาลบาร์ดในปลายเดือนนี้

เรือลำนี้นำนักวิทยาศาสตร์ชั้นนำไปศึกษา ภาวะความเป็นกรดของทะเล ซึ่งจะเป็นผลกระทบจากก๊าซคาร์บอนไดออกไซต์ที่เกิดขึ้นน้อยกว่า แต่มีศักยภาพที่จะทำลายมหาสมุทรของเรามากเท่ากับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ นอกจากนี้ การเดินทางสำรวจครั้งนี้จะเปิดเผยและบันทึกภัยคุกคามที่ร้ายแรงอื่นๆ ที่เกิดขึ้นกับมหาสมุทรอาร์กติก ได้แก่ น้ำแข็งในทะเลที่กำลังละลาย การขยายตัวของอุตสาหกรรมประมงไปสู่ภูมิภาคนี้ ความพยายามให้ได้มาซึ่ง ‘สิทธิ’ ในการประมง เส้นทางขนส่งใหม่ น้ำมัน ก๊าซธรรมชาติ และแร่ธาตุ ในอาร์กติก ซึ่งทำให้น้ำแข็งอาร์กติกละลายต่อเนื่อง ยิ่งเราเผาไหม้ถ่านหิน น้ำมัน และก๊าซธรรมชาติมากขึ้นเท่าไหร่ อาร์กติกก็จะละลายเร็วขึ้นเท่านั้น และโลกของเราก็จะประสบกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศในระดับหายนะเร็วขึ้นเท่านั้น

มหาสมุทรอาร์กติกสมควรได้รับการปกป้องอย่างเต็มที่ในฐานะเขตสงวนทางทะเล นอกจากนี้ เราเรียกร้องให้รัฐบาลต่างๆ เลิกใช้ถ่านหิน และจุดประกายการปฏิวัติพลังงาน เพื่อลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซต์ เพื่อให้เราสามารถหลีกเลี่ยงผลกระทบอันเลวร้ายที่สุดของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และปกป้องอาร์กติกที่มีชีวิตในธรรมชาติอันงดงามยิ่ง รวมถึงหมีขั้วโลกและแมวน้ำวงแหวน รัฐบาลต่างๆ จำเป็นต้องตระหนักถึงผลกระทบที่เกิดจากโรงไฟฟ้าพลังถ่านหินแต่ละแห่งที่พวกเขาอนุมัติ และเราจะไปเดินทางที่อาร์กติกเป็นเวลา 3 เดือนข้างหน้า เพื่อแสดงสิ่งนั้นให้พวกเขาได้เห็น

» อ่านต่อ และลงมือทำ

ภาวะทะเลเป็นกรด โดยสังเขป

2010-05-20T12:39:00.003+07:00

ก๊าซคาร์บอนไดออกไซต์คุกคามที่จะเปลี่ยนองค์ประกอบทางเคมีของน้ำทะเล และเปลี่ยนแปลงชีวิตในมหาสมุทรของเรา ภายในชั่วชีวิตเดียวของมนุษย์

แอนนิเมชั่น โดย ลีโอเ เมอร์เรย์ เพื่อกรีนพีซ

ความสำเร็จอันหวานชื่นของงานรณรงค์คิทแคทที่ท่านเรียกร้อง และเนสท์เล่ตอบสนอง

2010-05-19T22:35:00.013+07:00

เราใคร่ขอแสดงความขอบคุณอย่างยิ่งที่พวกท่านหลายแสนคน ได้สนับสนุนงานรณรงค์ต่อต้านคิทแคท เป็นเวลา 2 เดือน ด้วยการส่งอีเมล์, โทรศัพท์ หรือเผยแพร่ข้อความรณรงค์ผ่านทางเฟซบุ๊ค, ทวิตเตอร์ และสังคมออนไลน์อื่นๆ จนในที่สุด เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2553 เนสท์เล่ประกาศให้ลิงอุรังอุตัง รวมทั้งป่าฝนและป่าพรุของอินโดนีเซีย ได้พัก โดยให้คำมั่นว่าหยุดใช้ผลิตภัณฑ์ที่ได้มาจากการทำลายป่าฝน

ในที่สุดลิงอุรังอุตังก็ได้พัก ขอขอบคุณท่าน

เนสท์เล่ได้ออกนโยบายใหม่ โดยยอมรับพันธกรณีที่จะคัดกรองบริษัทต่างๆที่เป็นเจ้าของหรือเป็นผู้บริหาร‘พื้นที่เพาะปลูกหรือไร่ ที่มีแนวโน้มสูงว่าจะเกี่ยวข้องกับการทำลายป่า’ ออกจากกลุ่มบริษัทที่ส่งวัตถุดิบให้เนสท์เล่ ข้อกำหนดนี้จะใช้บังคับกับบริษัทซีนาร์ มาส ที่เป็นที่รู้จักกันในทางลบ ซึ่งเป็นผู้ขายส่งน้ำมันปาล์มและกระดาษ ที่กรีนพีซจับได้ซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าเป็นตัวการทำลายป่าฝน ทั้งนี้ถ้าซีนาร์ มาสไม่สามารถปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ใหม่ของเนสท์เล่ นอกจากนี้ข้อกำหนดนี้ยังอาจใช้บังคับกับบริษัทคาร์กิล ซึ่งเป็นผู้ขายส่งน้ำมันปาล์มรายหนึ่งให้เนสท์เล่ เพราะคาร์กิลน้ำมันปาล์มจากซีนาร์ มาส

การประกาศของเนสท์เล่ในครั้งนี้ ส่งสัญญานอันหนักแน่นไปสู่ผู้ประกอบกิจการอุตสาหกรรมน้ำมันปาล์มและกระดาษว่าการทำลายป่าฝนเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ในท้องตลาดยุคโลกาภิวัตน์เช่นในปัจจุบัน และประกาศดังกล่าวนี้คงจะไม่มีขึ้นหากพวกท่านไม่สนับสนุน แรงผลักดันของงานรณรงค์ต่อต้านคิทแคทของเรามาจากแรงสนับสนุนอันน่าทึ่งจากสาธารณชนมาตั้งแต่เริ่มต้น ทั้งออนไลน์และออฟไลน์ ทั้งจากผู้บริโภค และนักกิจกรรมที่ชำนาญสื่อสังคมออนไลน์

แรงสนับสนุนจากสังคมออนไลน์เป็นที่เห็นได้ชัดแจ้งตั้งแต่ต้น เมื่อการถอดถอนวิดีโอชุด “คิดจะพัก?” ของเราออกจากยูทิวบ์ได้ก่อให้เกิดกระแสเรียกร้องเรื่องการเซ็นเซอร์ ทั้งนี้ หลายคนได้อัปโหลดวิดีโอนั้นกลับเข้าไปในยูทิวบ์ และทำให้มีการเข้าไปดูวิดีโอนั้นนับหลายแสนครั้งภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังจากที่มันได้รับการอัปโหลดเข้าไปที่วิมีโอ และเมื่อนับถึงขณะนี้มีการเข้าชมวิดีโอนั้นแล้วมากกว่าหนึ่งล้านห้าแสนครั้งถ้านับทุกเวอร์ชั่น

แหล่งสังคมออนไลน์ที่สำคัญอีกแห่งในการรณรงค์คิทแคทคือเฟซบุ๊ค อันเป็นที่ซึ่งพวกท่านได้ฝากกระแสกดดันต่อเนสท์เล่อย่างต่อเนื่องในรูปแบบของความเห็นบนหน้าเฟซบุ๊คแฟน ในขณะที่พวกท่านอีกมากมายได้ “ติดประกาศการสนับสนุนบนแขนเสื้อ” ในแบบฉบับของเฟซบุ๊ค ด้วยการเปลี่ยนรูปประจำตัวของท่านเป็นภาพของลิงอุรังอุตัง, รูปป่าฝน, และภาพโลโก้รณรงค์ “ฆาตกร” คิทแคท

โลโก้ "ฆาตกร" ที่ใช้เป็นรูปประจำตัวบนเฟซบุ๊ค โดยผู้สนับสนุน

พลังของสื่อสังคมสามารถสอดรับอย่างดียิ่งกับกิจกรรมทางตรงที่เราได้สื่อข้อความสายตรงไปสู่เนสท์เล่เมื่อมีการจัดกิจกรรมต่างๆเช่นในการประชุมใหญ่สามัญประจำปีของบริษัทฯเมื่อวันที่ 15 เมษายน ทั้งนี้ เราได้ทักทายบรรดาผู้ถือหุ้นที่นอกห้องประชุมด้วยลิงอุรังอุตังที่มาประท้วงเมื่อเขามาถึง ส่วนในห้องประชุมมีนักกิจกรรมของเราซ่อนตัวอยู่บนเพดานแล้วห้อยแผ่นป้ายลงมาเรียกร้องให้เนสท์เล่จัดให้ลิงอุรังอุตังได้พัก นอกจากนั้นเรายังได้จัดกิจกรรมออนไลน์ด้วยการส่งข้อความทวีตไปยังบรรดาผู้ถือหุ้นตลอดเวลาของการประชุม โดยส่งผ่านเครือข่ายไวไฟปลอมที่เราตั้งขึ้นมา ซึ่งจะเชื่อมโยงบรรดาผู้ถือหุ้นไปยัง greenpeace.org/kitkat ทันทีที่เขาเข้าอินเตอร์เน็ต

การรณรงค์ส่งสารไปยังเนสท์เล่ทั้งแบบออนไลน์และออฟไลน์ได้ดำเนินไปอย่างเข้มข้นและไม่ลดละตลอดเวลาสองเดือนที่ผ่านมา อันเป็นผลทำให้ป่าฝนและลิงอุรังอุตังได้พัก ทั้งนี้ กิจกรรมทุกอย่าง - นับตั้งแต่การประท้วงโดยลิงอุรังอุตังตามข้างถนนไปจนถึงการอัปเดตข้อความบนเฟซบุ๊ค – ได้มีผลทำให้เกิดพันธกรณีเช่นที่มีในขณะนี้ เราขอแสดงความยินดีและขอบคุณต่อทุกท่านที่ได้ช่วยให้เรามีวันนี้ ขอให้ท่านประกาศก้องต่อโลก ประกาศบนเฟซบุ๊คและในทวิตเตอร์ หรือในเครือข่ายสังคมอื่นๆของท่าน ให้โลกรู้ว่าท่านได้มีส่วนช่วยให้การรณรงค์คิทแคทของเราประสบความสำเร็จ

เรายังคงมุ่งมั่นที่จะปกป้องป่าพรุที่อุดมสมบูรณ์ด้วยคาร์บอนและป่าฝนและในอินโดนีเซียให้ครบวงจร เราจะเฝ้าดูเนสท์เล่อย่างใกล้ชิดเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะรักษาคำมั่น และเพื่อผลักดันให้เขาลงมือปฏิบัติตามที่เขาประกาศโดยไม่รอช้า นอกจากนั้น เราจะสืบเสาะและเปิดโปงบริษัทที่ทำกิจการน้ำมันปาล์มและกิจการกระดาษอย่างไร้จริยธรรม ผู้ซึ่งทำลายป่าฝน และเราจะผลักดันรัฐบาลอินโดนีเซียให้ดำเนินการ อย่างไรก็ตาม นโยบาย “ไม่ทิ้งร่องรอยการทำลายป่า” อันเป็นนโยบายใหม่ของเนสท์เล่ ณ วันนี้ เป็นสิ่งที่น่ายินดีอย่างยิ่ง เราหวังว่ามันจะเป็นแรงบันดาลใจแก่บริษัทข้ามชาติบริษัทอื่นๆ เช่นคาร์ฟู และวอลมาร์ต ให้ได้รับการสื่อสารจากเรา ว่าเราจะไม่ซื้อผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับการทำลายป่า

ขอจงไชโยโห่ฮิ้วกับความสำเร็จอันหวานชื่นของเรา

ขอบปรบมือดังๆให้ท่านที่ได้ช่วยเราสามารถทำให้ลิงอุรังอุตังและป่าฝนในอินโดนีเซียได้พักอย่างที่สมควรจะได้ จงคุยโวผ่านสื่อออนไลน์:

แบ่งปันที่เฟซบุ๊ค

แบ่งปันที่ทวิตเตอร์

ดูวีดิโอ: คิดจะพัก?

ภาพจากงานรณรงค์

คลองเชียงรากน้อยกับสารพิษที่มองไม่เห็น

2010-05-13T10:07:00.002+07:00

23 เมษายน 2553

การเดินทางของหน่วยศึกษาและเฝ้าระวังมลพิษทางน้ำยังคงดำเนินต่อไป วันนี้เราเดินทางฝ่าเปลวแดดอันร้อนระอุมายังคลองเชียงรากน้อย จังหวัดปทุมธานี คลองเชื่อมต่อกับแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณใกล้กับสถานีสูบน้ำดิบสำแล แหล่งน้ำดิบเพื่อผลิตน้ำประปาที่สำคัญที่สุดของภาคกลาง โดยเฉพาะกรุงเทพมหานคร สิ่งที่น่ากังวลที่สุดคือ บริเวณนี้กลับเป็นที่ตั้งของโรงงานมากมาย และนิคมอุตสาหกรรมนวนคร แหล่งรวมโรงงานมลพิษ อาทิ โรงงานผลิตชิ้นส่วนอิเล็คทรอนิกส์ ผลิตสารเคมี ผลิตพลาสติก เป็นต้น ทั้งหลายล้วนใช้สารเคมีอันตรายก่อมะเร็งหลากหลายชนิด

จุดรับน้ำดิบจากแม่น้ำเจ้าพระยา เพื่อนำมาผลิตเป็นน้ำประปา ซึ่งอยู่ในจังหวัดปทุมทานี

ทีมงานกลับมายังจุดปล่อยน้ำเสียของนิคมอุตสาหกรรมนวนคร บริเวณคลองซอยเล็กๆ หลังชุมชนซอยเชียงราก 11 ซึ่งเป็นพื้นที่ที่หลบจากสายตาจากสาธารณชน แต่เป็นภาพที่ชินตาของชุมชนชาวเชียงรากน้อย ภาพท่อขนาดใหญ่วางเรียงรายพร้อมกับมีน้ำสีและกลิ่นที่ไม่สามารถบรรยายได้พวยพุ่งออกมาอย่างเกรี้ยวกราด ท้าทายความรู้สึกของพวกเราอย่างมาก

จุดปล่อยน้ำเสียจากนิคมอุตสาหกรรมนวนคร ซึ่งเชื่อมต่อโดยตรงกับคลองเชียงรากน้อยที่ไหลลงสู่แม่น้ำเจ้าพระยา

คลองเชียงรากน้อยเชื่อมกับจุดปล่อยน้ำเสียจากนิคมอุตสาหกรรมนวนคร มีสีดำสกปรกและกลิ่นเหม็นในบางครั้ง

การกลับมาพบภาพเดิมๆ อีกครั้ง จาก 5 ปีที่แล้วที่เราเคยนำน้ำตัวอย่างไปตรวจ และพบสารโลหะหนักและนิกเกิลปนเปื้อน สะท้อนให้เห็นว่าการจัดการน้ำเสียอุตสาหกรรมของประเทศไทยยังคงเป็นบริบทเดิมๆ คือกฎหมายและการบังคับใช้ที่หละหลวม และโรงงานผู้ก่อมลพิษที่ขาดความรับผิดชอบ โดยทั้งภาครัฐและอุตสาหกรรมมักต่างประสานเสียงเหมือนกันว่า “โรงงานมีการบำบัดน้ำเสียแล้ว และปฏิบัติตามกฏหมายอย่างเคร่งครัด”

ภาพมุมสูง จุดปล่อยน้ำเสียจากนิคมอุตสาหกรรมนวนคร ซึ่งเชื่อมต่อโดยตรงกับคลองเชียงรากน้อยที่ไหลลงสู่แม่น้ำเจ้าพระยา

จากภาพที่พบคำถามจึงเกิดขึ้น “เอ๊ะ! ชาวบ้านแถวนี้เค้ายังคงใช้น้ำในคลองอยู่หรือปล่าวหนอ” หรือถ้าจะเป็นคำถามที่ถูกต้องที่สุดก็คือ “แล้วชาวบ้านที่ต้องใช้ทรัพยากรน้ำตรงนี้ในการดำรงชีวิต เขาจะทำกันอย่างไร จะได้รับผลกระทบกันอย่างไร” ความกังวลที่เกิดขึ้นกับพวกเราทันทีคือการที่ปลาและผักบุ้ง ผักกระเฉดในคลองนี้ที่ชาวบ้านจับกินและเก็บเกี่ยวไปขายในตลาดนั้น มีความเสี่ยงสูงที่อาจจะปนเปื้อนไปด้วยสารพิษอันตราย

ชาวบ้านปลูกผักกระเฉดตามคลองเพื่อนำไปขาย และยังมีการดักจับปลาเพื่อนำไปประกอบอาหาร

เดินทางลัดเลาะชายคลองมาเรื่อยๆ กับความสงสัย สายตาก็ไปสะดุดกับหอบผักกระเฉดสองหอบใหญ่ในมือคุณป้าที่กำลังขนขึ้นมาบรรจุถุงขายข้างคลอง ไม่รอช้าพวกเราจึงรีบเข้าไปคุยกับคุณป้าด้วยความอยากรู้ คุณป้าสง่าเป็นชาวจังหวัดปทุมธานีโดยกำเนิด อาศัยอยู่ข้างคลองเชียงรากน้อย คุณป้าเล่าว่า “ตอนเด็กๆคลองหน้าบ้านสะอาดมากมีกุ้งมีปลาให้กินตลอด สามารถว่ายน้ำเล่นได้ไม่ต้องกลัวคัน ช่วงหน้าน้ำเดือน ๑๑ เดือน ๑๒ น้ำจะใสเห็นพื้นข้างล่างเลย แต่พอเริ่มมีโรงงานเข้ามาน้ำเริ่มเน่าเสียปลาลอยตายเป็นแพ” คุณลุงบุญสืบสามีป้าเล่าเสริมว่า “ยิ่งเมื่อก่อน ตอนโรงงานเข้ามาแรกๆน้ำดำขุ่นเหม็นดูไม่ได้เลย แต่เดี๋ยวนี้ดีขึ้นบ้าง เนื่องจากชาวบ้านร้องเรียนไปกับทางนิคมฯ”

คุณป้าสง่าเก็บเกี่ยวรวบรวมผักกระเฉดเพื่อนำไปขาย

ฟังคุณลุงเล่าไปก็เกิดข้อสงสัยว่าที่ไม่เห็นปลาลอยตายเป็นเพราะน้ำดีขึ้นหรือไม่มีปลาอยู่ในคลองนี้แล้ว? จึงถามคุณป้าต่อว่า “แล้วปลากับผักที่หามาได้จากคลองนี้คุณป้าเคยสงสัยหรือปล่าวว่า มันถูกปนเปื้อนสารพิษจากน้ำทิ้งโรงงานรอบๆชุมชน” ป้าตอบว่า “ก็รู้ว่ามี แต่ไม่รู้ว่ามีอะไรบ้าง ถ้าเค้าบอกเราก็ดี” นี่เป็นเสียงหนึ่งจากชุมชนซึ่งต้องอยู่กับมลพิษที่มองไม่เห็นรอบตัว ขณะที่เขาก็ไม่ได้ใช้หรือมีสิทธิการรับรู้ข้อมูลเกี่ยวมลพิษและสารพิษที่ถูกปลดปล่อยจากโรงงานที่เขาเหล่านั้นต้องทนอยู่ด้วย

เด็กๆ จับกลุ่มเล่นกันริมคลองใต้ต้นไม้ แต่เด็กๆ เหล่านี้กลับไม่เคยได้ลงเล่นน้ำเลยเนื่องจาก

คลองเน่าเสีย

การเดินทางยังคงดำเนินต่อไปในคลองเชียงรากน้อย บ้านเรือนกระจายเป็นกลุ่มห่างๆ กัน จนผ่านมาบ้านหลังหนึ่ง มีเงาต้นไม้ร่มครึ้มเย็นจนแปลกใจว่านี่เป็นชุมชนใกล้นิคมอุตสาหกรรมที่มีเป็นร้อยๆ โรงงานได้อย่างไร คุณป้าแสวงและญาติๆกำลังนั่งคุยกันอยู่หน้าบ้าน กำลังนึ่งขนมข้าวต้มมัดควันฉุย เราจึงกล่าวสวัสดีและแนะนำตัวว่าเรามาทำอะไรกัน คุณป้าหัวเราะร่วนอารมณ์ดี เชื้อเชิญนั่งอย่างเป็นกันเอง พร้อมน้ำใสเย็นๆ คลายร้อนได้เป็นอย่างดี นี่แหละน้ำใจใสๆ ของคนไทย

คุณป้าแสวงกำลังทำข้าวต้มมัดเพื่อนำไปขายในตลาดหรือคนงานในนิคมฯ โดยเป็นข้าวต้มมัดที่ใช้

วัตถุดิบจากท้องถิ่นทั้งสิ้น

ป้าแสวงเล่าให้ฟังว่า “เมื่อก่อนแถวนี้ชาวบ้านทำนากันเป็นส่วนใหญ่ น้ำในคลองหน้าบ้านก็เอามาแกว่งสารส้มให้ใสและดื่มกินได้เลยไม่ต้องซื้อน้ำกินหรือใช้น้ำปะปาเหมือนเดี๋ยวนี้ พออากาศร้อนมากๆ เด็กๆ ก็จะใช้คลองนี้แหละเป็นที่เล่นสนุกสนานคลายร้อน โดดกันตู้มต้ามสนุกสนาน แต่เดี๋ยวนี้พอร้อนก็ต้องออกไปเดินห้างๆ ตากแอร์กัน” ป้าคุยไปยิ้มไปอย่างอารมณ์ดี ถามป้าต่อว่าปลาในคลองนี้ยังพอหาได้หรือปล่าวคะ ป้าบอกว่า “ก็พอมีแต่กินไม่ได้เนื้อมันเหม็นน้ำมัน”

การจับปลาในลำคลอง แต่ปัจจุบันเหลือปลาอยู่น้อยมาก และเนื้อปลามักมีกลิ่นเหม็นน้ำมันและสารเคมี

มลพิษปนเปื้อนในสัตว์น้ำเป็นอีกผลพวงของการปล่อยสารพิษในแหล่งน้ำสาธารณะของชุมชน สารพิษเหล่านี้แม้จะไม่แสดงอาการให้เห็นในทันที แต่การสะสมอย่างต่อเนื่องและยาวนาน ก่อให้เกิดความผิดปกติแก่ผู้ที่ได้รับ เกิดโรคร้ายแก่ผู้รับเอง และสามารถส่งต่อทางพันธุกรรมได้อีกด้วย ภัยที่มองไม่เห็นเหล่านี้ยังคงอยู่รอบตัวเราโดยไม่รู้ตัว

อีกนานเท่าไหร่ป้าแสวง คนในชุมชนนี้และชุมชนอื่นๆ ที่ต้องอาศัยอยู่กับอุตสาหกรรมสกปรกเอาเปรียบธรรมชาติ จะได้สภาพแวดล้อมและทรัพยากรพื้นฐานกลับคืนมา และเมื่อไหร่ประชาชนจะได้รับสิทธิในการรับรู้ข้อมูลเพื่อปกป้องตนเองและครอบครัว สิ่งดังกล่าวเป็นคำถามที่เรากำลังพยายามช่วยกันหาคำตอบและผู้รับผิดชอบกันต่อไป

ลงมือทำ
» ลงชื่อผลักดันสิทธิการเข้าถึงข้อมูลและการมีส่วนร่วมของประชาชน ในการจัดการด้านสิ่งแวดล้อมในภาคอุตสาหกรรม

จากงานอาสา มาเป็นความประทับใจ “ชวนน้องสนุกกลางทุ่ง คุยฟุ้งเกษตรอินทรีย์”

2010-05-11T10:10:00.002+07:00

“ใครอาสาไปค่ายเกษตรอินทรีย์กับเด็กๆบ้าง” เสียงพี่ชูชัย ผู้จัดการฝ่ายบริการสมาชิกถาม ขณะพวกเรากำลังประชุมทีม

ฉันยกมือขึ้นก่อนใคร โดยที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า กิจกรรมที่ว่านี่จะมีขึ้นเมื่อไหร่ รู้ตัวอีกที ฉันก็ได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการเตรียมงานกิจกรรมครั้งนี้ไปโดยปริยาย มีน้องๆที่สนใจเข้าร่วมกิจกรรมนี้เป็นจำนวนมากและส่วนใหญ่เป็นน้องๆที่อาศัย อยู่ในกรุงเทพฯ เรียกได้ว่า เป็นเด็กเมืองขนานแท้

.........’งานนี้ท่าจะสนุกไม่หยอก’ ฉันคิด และตั้งตารอคอยให้วันนั้นมาถึงอย่างใจจดใจจ่อ

ฉัน เพื่อนๆ กรีนพีซ และอาสาสมัครกว่า 30 คน รวมตัวกันแต่เช้าตรู่เพื่อรอรับน้องๆ ที่จะเข้าร่วมกิจกรรม ‘ชวนน้องสนุกกลางทุ่ง คุยฟุ้งเกษตรอินทรีย์’ อากาศที่ร้อนอบอ้าวและความไม่เคยชินที่ต้องตื่นแต่เช้าตรู่ ทำให้ฉันเริ่มถอดใจ ความตื่นเต้นที่เคยมีมลายหายไปหมด แถมยังพาลคิดแทนน้องๆว่า ‘ขนาดเรา ยังร้อน เหนื่อย และง่วงขนาดนี้ น้องๆ จะไหวหรือ’ เราใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงในการลงทะเบียน และให้น้องๆ ได้เตรียมตัวก่อนออกเดินทาง ฉันดูประวัติน้องๆ หลายคนแล้วรู้สึกอุ่นใจขึ้น เพราะบางคนได้เคยผ่านการเข้าร่วมกิจกรรมอื่นๆมาบ้างแล้ว

อ่านต่อ

ค่าย “ชวนน้องสนุกกลางทุ่ง คุยฟุ้งเกษตรอินทรีย์” ครั้งที่ 1

2010-05-11T10:07:00.002+07:00

คุณมีความทรงจำดีๆ ในวัยเด็กมั้ยคะ ส่วนตัวดิฉัน เท่าที่ยังคงจำได้และประทับใจไม่ลืม คือ เมื่อครั้งไปเที่ยวบ้านคุณยายที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี ครั้งนั้นจำได้ว่าเป็นปิดเทอมที่สนุกสุดเหวี่ยงเพราะได้ลุยเข้าไปในสวนยางของคุณยาย ชวนเพื่อนวัยเดียวกันที่อยู่ริมสวนเดินเก็บลูกยางลวดลายแปลกๆ เอามาโยนเล่น กันอย่างสนุกสนาน ผ่านมานับสิบปีแต่ดิฉันก็ยังจำถึงเสียงบ่นของแม่ในวันนั้นได้ว่า “ทำไมเสื้อถึงได้เปรอะขนาดนี้”

มาวันนี้ภาพความทรงจำเหล่านั้นหวนกลับมาหาดิฉันอีกครั้งค่ะ ขณะที่กำลังนั่งอยู่กลางทุ่งนาอินทรีย์ที่รายล้อมไปด้วยเสียงหัวเราะ รอยยิ้มของเด็กๆ ที่เข้าร่วมค่ายเยาวชน “ชวนน้องสนุกกลางทุ่ง คุยฟุ้งเกษตรอินทรีย์” ที่กรีนพีซจัดที่ผืนนาอินทรีย์ หมู่บ้านเขาราบ ตำบลเตาปูน อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี

อ่านต่อ

คลองมะขามเฒ่า สายน้ำคู่ชุมชน

2010-04-29T14:08:00.004+07:00

ตื่นเช้าพร้อมกับความรู้สึกเหมือนได้กลับไปเยี่ยมเยือนเพื่อนรักอีกครั้ง.... “แม่น้ำเจ้าพระยา”

แม่น้ำเจ้าพระยาตอนบน บริเวณอำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท หน้าวัดปากคลองมะขามเฒ่า

หน่วยศึกษาและเฝ้าระวังมลพิษทางน้ำ กรีนพีซ ได้เดินทางมาอำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท เพื่อสำรวจคลองมะขามเฒ่า ซึ่งเป็นคลองบริ่เวณแม่น้ำเจ้าพระยาตอนบนที่ยังมีคุณภาพน้ำดีกว่าเจ้าพระยาตอนกลางและตอนล่างมาก ชาวบ้านหรือชุมชนริมคลองยังสามารถใช้ประโยชน์จากแหล่งน้ำได้ดี แม้จะไม่ได้มากเหมือนอดีต แต่ก็ดีกว่าบริเวณปลายน้ำมาก คลองมะขามเฒ่าเป็นคลองที่เชื่อมระหว่างแม่น้ำสายสำคัญสองสายด้วยกัน คือแม่น้ำเจ้าพระยาและแม่น้ำท่าจีน ปากคลองตั้งอยู่บริเวณวัดปากคลองมะขามเฒ่า วัดศูนย์รวมจิตใจชาววัดสิงห์ สายน้ำไหลเอื่อยสู่ชุมชนที่เงียบสงบ แต่เข้มแข็งจากวีรกรรมการขับเคลื่อนของชาวบ้านในเรื่องการต่อต้านโรงไฟฟ้านิวเคลียร์

สถานีสูบน้ำจากคลองเพื่อนำไปผลิตเป็นน้ำประปาใช้ในชุมชน ซึ่งมีอยู่กว่า 1,700 ครัวเรือน

ความรักและหวงแหนรู้คุณค่าของทรัพยากรท้องถิ่น เพื่อคงไว้ให้เด็กๆ ในชุมชนเป็นเป้าหมายอันดับต้นๆ ของคนรุ่นก่อนในชุมชนนี้ จึงไม่แปลกใจเลยว่าในขณะที่เราและทีมงานกำลังช่วยกันพายเรือเข้าไปในคลอง เราจะได้เห็นสภาพน้ำที่ใสสะอาดและเห็นเด็กๆ กำลังกระโดดเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน หลังจาก 1 ปีที่ผ่านมาเมื่อกิจกรรมพายเรือสร้างรอยยิ้มให้เจ้าพระยาที่พวกเราพายเรือจากปากน้ำโพถึงกรุงเทพฯ เราได้ผ่านและหยุดพักเยี่ยมชุมชนชาวปากคลองมะขามเฒ่ามาครั้งหนึ่งแล้ว

เด็กๆ ในชุมชนริมคลองจับกลุ่มกันเล่นน้ำอย่างสนุกสนานตลอดทั้งวัน

หลบแดด แช่น้ำเย็นใต้สะพาน

วันนี้เราได้กลับมาอีกครั้ง เราเริ่มพายกันจากใต้สะพานใกล้ชุมชน ระหว่างทางมีอุปสรรคจากความตื้นเขินและกอผักตบลอยขวางอยู่เป็นระยะ แต่ก็สามารถฝ่าไปได้

ผักตบชวาลอยขวางอยู่เป็นระยะตลอดเส้นคลอง ปัญหาหลักที่ส่งผลกระทบต่อการคมนาคมและการใช้ประโยชน์จากแหล่งน้ำอื่นๆ

ระหว่างทางได้พบกับน้องปังปอนด์และแม่กำลังนั่งตกปลา ได้ทราบว่าสัตว์น้ำในคลองนี้ยังชุกชุมมีทั้งปลาแรด ปลาหวาย ปลาสวาย กุ้งฝอยตัวเล็กๆ และปลาชนิดอื่นๆ ซึ่งสามารถหาได้ตลอดปี และแอบเห็นท่อปั้มน้ำเล็กจึงถามว่าท่ออะไร (แอบกลัวเค้าจะปล่อยอะไรลงไปในน้ำ) แต่ได้คำตอบว่าเค้าใช้น้ำในน้ำครัวเรือนจากคลองนี้เช่นเดียวกัน เห็นแล้วรู้สึกอิ่มใจและดีใจกับความโชคดีของคนชุมชนนี้ที่ยังมีน้ำคลองสะอาดๆ ไว้ใช้ และยังเป็นแหล่งอาหารอีกด้วย ทั้งผักบุ้ง ผักต่างๆ จนถึงสัตว์น้ำขนาดเล็กจนถึงขนาดใหญ่

น้องปังปอนด์ยกลอบดักกุ้งให้ดู พบกุ้งธรรมชาติขนาดเล็กมากมาย และบางที่ก็ได้ขนาดใหญ่

ผักบุ้งที่ขึ้นอยู่ริมคลอง อาหารและรายได้ของชุมชน

พายไปเรื่อยๆ กำลังอิ่มใจ แต่ต้องสะดุดกับภาพอันน่าตกใจ ร่องน้ำสีดำไหลตัดกับความใสสะอาดของน้ำในคลอง “เฮ้ย! นั่นท่ออะไร” คำถามเกิดขึ้นพร้อมกันกับพี่หัวหน้าทีมของเรา กลิ่นเหม็นคาวคลุ้งไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดได้ลอยมาเตะจมูกจนอยากหยุดหายใจ จึงถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐานเพื่อเอาไปหาข้อมูลต่อ ไม่รอช้ารีบพายกลับขึ้นท่าเพื่อไปถามชาวบ้าน จึงทราบว่าเป็นน้ำบ่อกุ้งที่เค้าระบายออกมาโดยไม่ได้มีการจัดการบำบัดก่อนปล่อย ชาวบ้านได้ร้องเรียนกับหน่วยราชการแล้วแต่ก็ไม่มีการประสานงานต่อแต่อย่างใด

น้ำเสียสีดำมีกลิ่นเหม็นถูกแอบปล่อยออกจากบ่อกุ้ง นอกจากความเน่าสกปรกแล้ว น้ำเสียนี้ยังอาจจะมีการปนเปื้อนของสารเคมีตกค้างที่ใช้ในบ่อกุ้ง

“เฮียแกละ” เป็นหนึ่งในทีมขับเคลื่อนการรักษาทรัพยากรท้องถิ่น และวันนี้ยังเป็นไกด์ชุมชนพาเราไปดูลักษณะการไหลของคลองและการเชื่อมต่อกันของแม่น้ำสองสาย จะเห็นได้ว่าสายน้ำสายนี้ยังสามารถใช้อุปโภคบริโภค การเกษตร เช่น ใช้การปลูกข้าว และ เลี้ยงเป็ดไล่ทุ่ง โดยลักษณะของพื้นที่ของชุมชนวัดสิงห์คล้ายเกาะ มีแม่น้ำเจ้าพระยาและท่าจีนล้อมรอบ ชาวบ้านจึงมีอาชีพปลูกข้าวเป็นอาชีพหลัก แต่ปีนี้น้ำแล้งกว่าทุกปี และยังมีปัญหาผักตบชวาวาแน่นปิดบังการไหลของน้ำ ทำให้เกิดการขังในบางจุด เก็บข้อมูลต่างๆ เรียบร้อยจึงขอลากลับพร้อมประกายเล็กๆ ในใจว่า อย่างน้อยชุมชนเล็กๆ ชุมชนนี้ยังมีสายน้ำที่สะอาดและคนในชุมชนยังคงเห็นประโยชน์และคุณค่าของทรัพยากร เราต้องกลับมาทำสิ่งดีๆ ที่นี่อีกครั้งแน่นอน

“เฮียแกละ” หนึ่งในทีมขับเคลื่อนการรักษาทรัพยากรท้องถิ่น

เป็ดไล่ทุ่ง เป็ดที่เลี้ยงในทุ่งนาตามธรรมชาติ โดยจะจิกกินวัชพืช หอยศัตรูพืช พรวนดิน และให้มูลที่เป็นปุ๋ย และเป็ดเหล่านี้จะวางไข่ ซึ่งให้รายได้แก่เกษตรกรไม่น้อย

ปัญหา “ขยะ” ที่ส่วนมากเป็นพลาสติก ถูกทิ้งให้เห็นตลอดริมน้ำเจ้าพระยาและลำคลองผ่านชุมชนแทบทุกที่ในประเทศไทย

พลาย ภิรมย์
หน่วยศึกษาและเฝ้าระวังมลพิษทางน้ำ

“เมือง”กับ “สายน้ำ”

2010-04-27T10:40:00.018+07:00

Share Share

ในอดีตสายน้ำและลำคลองมีบทบาทที่สำคัญต่อสังคมและเศรษฐกิจของประเทศมาก ครั้งหนึ่งกรุงเทพฯ ได้รับสมญานามจากประเทศตะวันตกว่า “Venice of the East” หรือเวนิสแห่งตะวันออก โดยเป็นหนึ่งในเมืองที่มีลำคลองหลายสายไหลผ่านเมือง เสมือนสายเลือดหล่อเลี้ยงร่างกาย (water-based cities) การเกิดขึ้นของเมืองที่สำคัญในอดีตนั้น มีสายน้ำลำคลองเป็นภูมิศาสตร์ที่สำคัญ คลองเป็นช่องทางการสัญจรคมนาคมหลักที่สำคัญ เป็นแหล่งค้าขายแลกเปลี่ยนสินค้า เป็นแหล่งอาหาร เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ และ ที่สำคัญยังเป็นแหล่งน้ำสำหรับการอุปโภค-บริโภค และการทำเกษตรกรรม ทั้งนี้การพัฒนาเมืองในอดีตและวัฒนธรรมชุมชนต่างๆ ล้วนมีจุดกำเนิดจากสายน้ำนั้นเอง (water-based development) ในขณะที่ปัจจุบันการพัฒนาจากผืนดิน (land-based development) ได้เข้ามาเป็นกระแสหลักในการพัฒนาเมือง อาทิ ถนน ที่เข้ามาแทนการสัญจรทางน้ำ เป็นต้น ขณะที่การพัฒนาใช้ประโยชน์จากสายน้ำลำคลอง หรือแม้แต่การอนุรักษ์ภูมิทัศน์ วัฒนธรรม อาชีพริมน้ำ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งการปกป้องแหล่งน้ำจากมลพิษได้ถูกลดทอนความสำคัญลงไป จนกระทั่งปัจจุบันหลายแห่งเกิดการเสื่อมโทรมและเกิดผลกระทบต่อชุมชน ทั้งนี้การพัฒนาที่เหมาะสมควรเป็นไปอย่างสมดุลทั้งทางบกและทางน้ำ ผสมผสานความหลากหลายให้อยู่คู่กัน

แม่น้ำเจ้าพระยา สายเลือดหลักของประเทศ จุดเริ่มต้นสังคม วัฒนธรรม และเศรษฐกิจของประเทศ

แม่น้ำเจ้าพระยา แหล่งอาหารที่สำคัญของคนไทย

บ้านเรือนที่ตั้งอยู่ริมคลอง รวมเป็นชุมชนที่อาศัยแหล่งน้ำในการดำรงชีวิต

การใช้ประโยชน์จากสายน้ำลำคลองที่น้อยลงไปในปัจจุบันนั้น เกิดจากการเปลี่ยนแปลงไปสู่สังคมเมืองแบบบริโภคและวัตถุนิยม ที่ควบคู่ไปกับการขยายตัวอุตสาหกรรมที่ขาดการควบคุมป้องกันผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม ส่งผลให้แหล่งน้ำต่างๆ มีคุณภาพเสื่อมโทรมลง ไม่ว่าจะเป็นปัญหาขยะ ปัญหาระบบนิเวศธรรมชาติ เช่น ป่าไม้หรือพื้นที่สีเขียวริมฝั่งถูกบุกรุกทำลาย ปัญหาภูมิทัศน์ ปัญหาสลัม ปัญหาการลดลงของสัตว์และพืชน้ำ ปัญหามลพิษจากน้ำเสียจากแหล่งกำเนิดต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นทำทิ้งจากบ้านเรือนเอง น้ำที่ไหลจากแปลงเกษตรสมัยใหม่ที่มีการใช้ปุ๋ยเคมีและยาฆ่าแมลง และที่อันตรายที่สุดคือน้ำทิ้งจากโรงงานอุตสาหกรรม ซึ่งล้วนปนเปื้อนสารเคมีอันตรายที่สามารถสะสมปนเปื้อนได้ในน้ำ ในดิน และสัตว์ต่างๆ โดยเฉพาะห่วงโซ่อาหาร ซึ่งในที่สุดแล้ว สารเคมีเหล่านี้ก็กลับมาสู่มนุษย์เอง

ภูมิทัศน์ของคลองที่เริ่มเสื่อมโทรม คุณภาพน้ำที่เสื่อมโทรมลงจะส่งผลกระทบต่อชุมชน และอาหารเสี่ยงต่อการปนเปื้อนสารพิษจากน้ำทิ้งอุตสาหกรรมที่ใช้สารพิษอันตรายในกระบวนการผลิต

อาชีพแยกขยะของบ้านเรือนริมคลอง

ผลกระทบที่เกิดต่อชุมชน อันเกิดจากคุณภาพน้ำที่เสื่อมโทรมลงมีหลายกรณี อาทิ การย้ายถิ่นฐานไปยังบริเวณอื่น ผลกระทบต่ออาชีพการทำประมงหาปลา การทำเกษตร ค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นจากการสูญเสียการใช้งานของแหล่งน้ำซึ่งเป็นทรัพยากรสาธารณะ การลดลงของอาหารตามธรรมชาติ การสูญหายของวัฒนธรรมของแต่ละชุมชนหรือท้องถิ่น และในที่สุดแหล่งน้ำลำคลองดังกล่าวที่เป็นต้นกำเนิดของชุมชน สังคม และวัฒนธรรม ก็เหลือแค่เป็นที่รองรับน้ำทิ้งจากกิจกรรมต่างๆ ของมนุษย์

ภูมิทัศน์ที่เปลี่ยนไปจากน้ำเน่าเสีย ผลจากการพัฒนาอุตสาหกรรม และการล่มสลายของชุมชนริมคลอง

ชาวบ้านยังคงหาอาหารจากแม่น้ำเจ้าพระยา แต่นับวันก็ร่อยหรอลงทุกที

หน่วยศึกษาและเฝ้าระวังมลพิษทางน้ำ (Water Patrol Unit)

การระเบิดของภูเขาไฟ และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ

2010-04-23T15:26:00.002+07:00

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า การระเบิดของภูเขาไฟได้เพิ่มคาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศ แต่เมื่อเปรียบเทียบกับปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจกจากกิจกรรมของมนุษย์ ผลกระทบจากระเบิดของภูเขาไฟ (ต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ) ถือว่าน้อยมาก กล่าวคือ การระเบิดของภูเขาไฟปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์ออกสู่ชั้นบรรยากาศราว 110-250 ตันต่อปี ในขณะที่กิจกรรมของมนุษย์นั้นปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์มากกว่านั้นเป็นร้อยเท่า

อะไรปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซต์ต่อวันมากกว่ากัน อุตสาหกรรมการบินในยุโรป หรือ ภูเขาไฟ Eyjafjallajokull ในไอซ์แลนด์?

การระเบิดของภูเขาไฟจะมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิของโลก เป็นสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศในระยะสั้น หรือจะมีส่วนต่อความแปรปรวนตามธรรมชาติของสภาพภูมิอากาศหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย หากการระเบิดรุนแรงมากพอ ก็จะทำให้ฝุ่นละออง ก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ หรือก๊าซที่เป็นกรดชนิดต่างๆ กระจายขึ้นสู่บรรยากาศชั้นสตราโตสเฟียร์ และแผ่ปกคลุมโลกภายในไม่กี่สัปดาห์ และคงอยู่ในชั้นบรรยากาศนั้นเป็นเดือนหรือเป็นปี

ละอองเถ้าขนาดเล็กที่อยู่ในชั้นบรรยากาศสตราโตสเฟียร์จะสะท้อนพลังงานจากดวงอาทิตย์บางส่วนกลับออกสู่อวกาศแทนที่จะลงสู่พื้นผิวโลก ก๊าซที่เป็นกรดซัลเฟอร์เมื่อรวมตัวกับน้ำในชั้นบรรยากาศกลายเป็นละอองลอย (aerosols) ที่ดูดซับรังสีความร้อนของดวงอาทิตย์และสะท้อนรังสีเหล่านั้นกลับออกสู่อวกาศ การสะท้อนของรังสีความร้อนจากดวงอาทิตย์ที่มายังพื้นผิวโลกนี้เป็นผลทำให้อุณหภูมิเฉลี่ยผิวโลกลดลง

การระเบิดของภูเขาไฟ Eyjafjallajokull ในไอซ์แลนด์

ข้อมูลทางประวัติศาสตร์แสดงให้เห็นว่า การระเบิดของภูเขาไฟที่รุนแรงเพียงพอที่จะทำให้อุณหภูมิเฉลี่ยผิวโลกลดลงชั่วคราวนั้นได้เกิดขึ้นในหลายๆ โอกาสด้วยกันในช่วง 600 ปีที่ผ่านมา เหตุการณ์ที่รู้จักกันมากที่สุดและเกิดขึ้นในปี 2534 คือการระเบิดอย่างรุนแรงของภูเขาไฟพินาตูโบ (Pinatubo) ในฟิลิปปินส์ ที่ปล่อยซัลเฟอร์ไดออกไซด์ราว 17 ล้านตัน และละอองเถ้าขนาดเล็ก ขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศสูง 40 กิโลเมตรเหนือพื้นผิวโลก ภายใน 3 สัปดาห์ กลุ่มควันภูเขาไฟก็ได้แผ่ปกคลุมชั้นบรรยากาศของโลก ส่งผลให้อุณหภูมิเฉลี่ยผิวโลกลดลง 0.4 องศาเซลเซียส การลดลงของอุณหภูมิเฉลี่ยผิวโลกดังกล่าวมีต่อเนื่องเป็นเวลา 3 ปี

กลุ่มควันที่เกิดจากการระเบิดของภูเขาไฟ Eyjafjallajokull ในไอซ์แลนด์ที่อยู่ใต้ธารน้ำแข็ง ยังลอยขึ้นไปไม่ถึงชั้นบรรยากาศสตราโตสเฟียร์ นอกจากนี้ การระเบิดที่เกิดขึ้นมิได้ปล่อยซัลเฟอร์ไดออกไซด์ในปริมาณมหาศาล ดังนั้น อาจมีผลกระทบต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศในระดับท้องถิ่นอยู่บ้าง แต่ไม่น่าจะมีผลกระทบต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศในระดับโลก ยกเว้นเสียแต่ว่า การระเบิดจะรุนแรงมากขึ้น หรือมีช่วงเวลาที่ยาวนานขึ้น ผลกระทบทางด้านสภาพภูมิอากาศอาจเกิดในวงที่กว้างขึ้นได้ แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น การลดลงของอุณภูมิผิวโลกจะเป็นเหตุการณ์ชั่วคราวและไม่อาจชดเชยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่เกิดขึ้นที่การกระทำของมนุษย์ จากการเผาไหม้เชื้อเพลิงจากซากดึกดำบรรพ์และการทำลายป่าไม้

ธารา บัวคำศรี

การประชุมภาคประชาชนโลกด้านภาวะโลกร้อน

2010-04-22T10:43:00.006+07:00

เริ่มจากวันจันทร์ที่ 19 เมษายน ประชาชนประมาณ 15,000 คน จากทั่วโลก พร้อมทั้งตัวแทนจากรัฐบาล 70 ประเทศ โดยหลักๆ มาจากประเทศที่ยากจน จะเข้าร่วมประชุม การประชุมภาคประชาชนโลกด้านการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และสิทธิของโลก ณ เมืองโคชาบัมบา ประเทศโบลีเวีย นี่เป็นการประชุมที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ที่นำพาประเทศต่างๆ ที่ได้รับผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ มารวมตัวกันกับผู้เชี่ยวชาญและนักกิจกรรมเพื่อค้นหาวิธีแก้ปัญหา

“จุดประสงค์หลักของการประชุม คือ การเรียกร้องให้ประเทศที่พัฒนาแล้วมีพันธะและบรรลุพันธะการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจก และเราได้สังเกตเห็นว่าสิ่งนี้จะไม่เกิดขึ้นหากปราศจากแรงกดดันจากภาคประชาสังคม” พาโบล โซลอน ทูตสหประชาชนแห่งโบลีเวีย กล่าว

ในโคชาบัมบา “ผู้ที่กำลังประสบผลกระทบจากภาวะโลกร้อน จะมีโอกาสได้ออกเสียง” โซลอนกล่าว

โบลีเวียกำลังเผชิญกับการสูญเสียธารน้ำแข็งอย่างรวดเร็วเพราะการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิโลก ในขณะที่ประเทศที่เป็นเกาะเล็กๆ เช่น โคโมรอส จะเข้าร่วมประชุมเพื่ออภิปรายเกี่ยวกับระดับน้ำทะเลที่เพิ่มสูงขึ้น

การประชุมประกาศเรียกรวมตัวโดย ประธานาธิบดีอีโว โมราเลส แห่งโบลิเวีย หลังการเจรจาด้านสภาพภูมิอากาศแห่งสหประชาชาติครั้งล่าสุด ณ กรุงโคเปนเฮเกน ซึ่งสิ้นสุดลงด้วยร่างข้อตกลงโคเปนเฮเกน (Copenhagen Accord) ที่ไร้ซึ่งเป่าหมายการลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกที่มีผลบังคับทางกฎหมาย ที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างมาก

ความพยายามของโบลีเวียในการเติมพลังใหม่ให้กับการเจรจา ได้รับการสนับสนุนจากองค์กรด้านสิ่งแวดล้อม การพัฒนา และ สิทธิมนุษยชนชั้นนำจากทั่วโลก เช่น 350.org, Friends of the Earth, Oxfam, Greenpeace, Action Aid และ Via Campesina คณะผู้แทนที่จะเข้าร่วมมาจากลาติน อเมริกา แอฟริกา เอเชีย ยุโรป และ อเมริกาเหนือ ส่วนเยอรมนี ฝรั่งเศส รัสเซีย จีน และ เม็กซิโก ได้ยืนยันแล้วฃ

ในบทบรรณาธิการ บิล แม็กคิบเบน จาก 350.org เขียนไว้ว่า “ขอบคุณสวรรค์…ที่ประเทศเช่นโบลีเวียเต็มใจที่จะทำงานเคียงข้างกับภาคประชาสังคม (แทนที่จะปิดห้องคุยกัน ดังที่สหประชาชาติทำที่โคเปนเฮเกน)”

ประธานาธิบดีโมราเลส จะกล่าวสุทนทรพจน์ในการเปิดประชุมครบองค์ในวันอังคารที่ 20 เมษายน และการประชุมจะดำเนินไปจนถึงวันพฤหัสบดีที่ 22 การประชุมจะมุ่งไปที่การประชุมคณะทำงาน 17 กลุ่ม และครอบคลุมประเด็น เช่น สาเหตุเชิงโครงสร้างของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ผู้ลี้ภัยสภาพภูมิอากาศ และ พิธีสารเกียวโต

เฮอร์นาน จีอาดินิ กล่าวปราศรัยในการประชุมภาคประชาชนโลก เกี่ยวกับกลยุทธ์หลังการประชุมที่โคชาบัมบาในวันพุธ ดังนี้

“กรีนพีซยินดีต้อนรับการประชุมภาคประชาชนโลก ในฐานะเวทีอภิปรายที่สามารถสร้างความแข็งแกร่งให้กับการต่อสู้การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่อันตราย” เฮอร์นาน จีอาดินิ แห่งกรีนพีซ อาร์เจนตินา กล่าวจากการประชุม “เป็นสิ่งที่สร้างแรงบันดาลใจที่ได้เห็นว่าความยุติธรรมด้านสภาพภูมิอากาศเป็นหัวใจของการเจรจา ประชาชนที่ยากจนที่สุดของโลกจำนวนหนึ่งกำลังได้รับผลกระทบรุนแรงที่สุดจากสภาพภูมิอากาศที่ถูกทำลาย เมื่อบ้าน วิถีชีวิต และ ชีวิตของพวกเขากำลังถูกทำลาย”

“กรีนพีซขอชื่นชมการเคลื่อนไหวของประธานาธิบดีโมราเลส ซึ่งเป็นประธานาธิบดีเชื้อสายอเมริกันคนแรกที่เป็นชาวพื้นเมือง ที่ได้ผลักดันให้สิทธิของประชาชนพื้นเมืองอยู่ในหัวแถวของการเจรจา ณ โคชาบัมบา”

กรีนพีซหวังว่าการประชุมภาคประชาชนโลกจะเป็นประโยชน์ต่อการเจรจาด้านการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศต่างๆ ของสหประชาชาติที่กำลังดำเนินอยู่ โดยช่วยทำให้เกิดการเห็นชอบข้อตกลงด้านสภาพภูมิอากาศระดับโลกที่เป็นธรรม มุ่งมั่น และ มีผลบังคับใช้ตามกฎหมาย

รัฐบาลต่างๆ ทั่วโลก โดยเฉพาะของประเทศอุตสาหกรรมกำลังล้มเหลวในการกู้วิกฤตสภาพภูมิอากาศ พันธกรณีปัจจุบันภายใต้กระบวนการของสหประชาชาตินั่นไม่เพียงพออย่างน่าตำหนิ โดยอาจนำไปสู่การเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิโลกให้มากกว่า 3 องศาเซลเซียส ซึ่งในระดับนี้ข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ระบุว่าจะนำไปสู่หายนะสภาพภูมิอากาศ

“กรีนพีซยินดีในความคิดริเริ่มของรัฐบาลโบลีเวีย ในการเดินหน้าการเจรจาเพื่อเห็นชอบการปฏิบัติการด้านสภาพภูมิอากาศที่สูงส่ง เป็นธรรม และ มีผลบังคับใช้ตามกฎหมาย ที่จำเป็นต้องเกิดขึ้นอย่างเร่งด่วน” จอร์จ เพลทนิคอฟ เจ้าหน้าที่รณรงค์และนักกิจกรรมด้านสิทธิประชาชนพื้นเมืองอเมริกัน จากกรีนพีซ กล่าว “ข้อเสนอที่สามารถช่วยให้โลกบรรลุข้อตกลงสภาพภูมิอากาศที่มีประสิทธิภาพ เป็นธรรม และ สมเหตุสมผล ต้องได้รับการพิจารณา”

สงกรานต์ วันสาดน้ำ และ วันประหยัดน้ำ

2010-04-15T20:36:00.005+07:00

วันสงกรานต์ นอกจากเป็นวันสาดน้ำกันอย่างชุ่มฉ่ำแล้ว ให้เป็นวันที่เราหันมาเริ่มใช้น้ำอย่างรู้คุณค่าด้วยดีไหมคะ

"ใช้สิ่งต่างๆ (เช่น แก้ว เสื้อผ้า เป็นต้น) บ่อยกว่าเดิมก่อนล้าง เทน้ำที่ใช้แล้วใส่ต้นไม้ ทำความสะอาดสิ่งต่างๆ ด้วยผ้าเปียก เช็ดจานชามแทนการล้างในการเอาสิ่งสกปรกออก จากนั้นล้างสิ่งสกปรกในอ่างที่มีน้ำยาล้างจาน แทนการล้างใต้ก๊อกที่มีน้ำไหล"

ไม่มีเหตุผลที่เราจะไม่ทำสิ่งง่ายดายเหล่านี้ และเหตุผลสำคัญที่เราควรทำก็คือ การขาดแคลนน้ำ

ตรงกันข้ามกับสิ่งที่เรารับรู้กันทั่วไป น้ำเป็นทรัพยากรที่มีอยู่จำกัด น้อยกว่า 3% ของน้ำในโลกเป็นน้ำจืด โดย 2 ใน 3 ของน้ำจืดนั้นถูกกักเก็บอยู่ในธารน้ำแข็งและภูเขาน้ำแข็งขั้วโลก ทำให้เราเหลือน้ำให้เราใช้เพียง 1% การทำฝนเทียมไม่เพิ่มปริมาณน้ำ (แม้ว่าจะสามารถเพิ่มปริมาณฝนในพื้นที่เฉพาะ) การกลั่นน้ำทะเลเป็นน้ำจืดสามารถเพิ่มปริมาณน้ำจืดได้ แต่มีราคาแพง และเป็นได้แค่ทางเลือกในพื้นที่ชายฝั่ง หรือที่ที่มีน้ำกร่อย

อย่างไรก็ตาม ปริมาณน้ำจืดไม่ได้เป็นปัญหามากเท่ากับวิธีการใช้น้ำอย่างสิ้นเปลืองของเรา โดยเราทำให้น้ำสูญเปล่าอย่างมาก โดยไม่เฉลียวใจที่จะใช้น้ำก่อน ในขณะที่ประชากรมนุษย์ยังคงเพิ่มขึ้นทั่วโลกและในประเทศ ความตึงเครียดเรื่องทรัพยากรก็จะมีแต่เพิ่มขึ้น

แหล่งสำรองน้ำใต้ดินที่กำลังเหือดแห้งสามารถทำให้แหล่งน้ำต่างๆ ลดน้อยลงอย่างมาก เพราะแม่น้ำ ทะเลสาบ และ พื้นที่ชุ่มน้ำ ต้องพึ่งพาน้ำจากแหล่งน้ำใต้ดิน นอกจากนี้ พื้นผิวน้ำบาดาลที่ลดลงสามารถทำให้พืชไม่สามารถเข้าถึงน้ำใต้ดินได้

มนุษยใช้น้ำจืดที่มีอยู่ในโลกมากกว่าขีดจำกัดในการใช้ของเรา การประมาณการณ์ขององ์การสหประชาชาติระบุว่า ปัจจุบันเราดึงน้ำมาใช้ 54% และจะเพิ่มขึ้นสู่ 90% ภายใน 25 ปี หากภาวะในปัจจุบันดำเนินต่อไป จะเหลือน้ำเพียง 10% สำหรับสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ทั้งหมดของโลก

เราทำอะไรได้บ้าง…เราต้องเริ่มใช้น้ำให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น เนื่องจากเกษตรกรรมเป็นสิ่งที่ใช้น้ำ (และใช้อย่างสิ้นเปลือง) มากที่สุด ดังนั้นจึงต้องเกิดการประหยัดน้ำในภาคการเกษตร แต่การปรับปรุงการใช้น้ำในบ้านก็ยังเกิดขึ้นได้อีกมาก ลองอ่านคำแนะนำด้านล่าง และแน่นอนว่าคุณจะพบ 1 หรือ 2 วิธี ที่คุณสามารถนำไปลงมือทำได้อย่างง่ายดาย โปรดจำไว้ว่า การประหยัดน้ำไม่ได้เป็นปัญหาที่แก้ได้โดยต้องใช้ทุกวิธี หรือไม่ก็แก้ไม่ได้เลย การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ทุกอย่างสามารถช่วยได้จริง

ตัวการสิ้นเปลืองน้ำ
โถส้วมใช้น้ำมากที่สุดในบ้าน เครื่องซักผ้าตามมาเป็นอันดับที่ 2 อย่างไรก็ดีน้ำที่หยด หรือรูรั่วสามารถมีชัยเหนือทั้งสองอย่าง

วิธีประหยัดน้ำ

ปลูกฝังนิสัยที่มีประสิทธิผล

เปิดน้ำเมื่อต้องใช้เท่านั้น ไม่ใช่เปิดในขณะแปรงฟัน โกนหนวด หรือ ล้างเคาท์เตอร์ห้องน้ำ นอกจากนี้อย่าอาบน้ำนาน

อย่าทำให้โถส้วมของคุณเป็นถังขยะทิ้งกระดาษทิชชูอย่างสิ้นเปลือง

ใช้เครื่องล้างจานและเครื่องซักผ้าเมื่อเครื่องเต็มเท่านั้น

อย่าล้างสิ่งต่างๆ เช่น แก้ว และซักผ้าโดยไม่จำเป็น เพียงแต่บางสิ่งถูกใช้เพียงระยะเวลาสั้นๆ ไม่ได้หมายถึงว่าต้องล้าง

ซื้ออุปกรณ์ถาวรและเครื่องใช้ไฟฟ้าที่มีประสิทธิภาพ

หากโถส้วม ฝักบัว และ ก๊อกน้ำของคุณมีอายุเก่าย้อนไปก่อนพ.ศ.2535 ให้พิจารณาเปลี่ยนหัวฝักบัวและก๊อกน้ำทุกรุ่นในปัจจุบันนั้นเป็นแบบน้ำไหลช้า ที่ไม่ทำให้น้ำไหลอย่างสูญเปล่า

ซื้อเครื่องล้างจานและเครื่องซักผ้าที่มีประสิทธิภาพทางพลังงาน (มีฉลาก Energy Star) เพราะใช้น้ำน้อยกว่า

ภาวะขาดแคลนน้ำทั่วโลก
ประชาชนมากกว่า 1 พันล้านคนขาดการเข้าถึงน้ำสะอาดสำหรับดื่ม และ 2 พัน 5 ร้อยล้านคนขาดบริการด้านสุขอนามัยที่เพียงพอ

จัดสภาพแวดล้อมของสวนของคุณโดยคำนึงถึงการใช้น้ำ

ปลูกพืชพื้นเมืองที่ต้องการน้ำน้อย ซึ่งรวมถึงปลูกหญ้าที่ต้องการน้ำน้อย

อย่ารดน้ำต้นไม้อย่างตรงต่อเวลาทุกวัน ให้ปรับการรดน้ำต้นไม้ตามสภาพอากาศ

รดน้ำต้นไม้ในตอนเช้าตรู่และตอนเย็น เพื่อหลีกเลี่ยงการระเหยที่ไม่จำเป็น

กวาดพื้นที่มีแผ่นปู อย่าใช้สายยางฉีดลงท่อ

ซ่อมรูรั่ว

แม้แต่รูรั่วเล็กๆ ก็สามารถทำให้สูญเสียน้ำมากอย่างเหลือเชื่อได้

ขอขอบคุณข้อมูลจาก NRDC

โปสการ์ดจากภาคเหนือ

2010-04-02T17:02:00.001+07:00

ภัยแล้งได้ครอบคลุมพื้นที่จังหวัดเชียงราย แต่ชีวิตที่นั่นยังคงดำเนินต่อไป

เริ่มต้นเดือนมีนาคม รัฐบาลก็ได้ประกาศสถานการณ์ภัยแล้งใน 36 จังหวัดทั่วประเทศไทย จากนั้นในช่วงสิ้นเดือน ตัวเลขของภัยแล้งได้เพิ่มขึ้นเป็น 53 จังหวัด โดยรัฐบาลได้ประเมินสถานการณ์ภัยแล้งในปีนี้ว่าจะรุนแรงขึ้นในเดือนเมษายน ซึ่งเป็นเดือนที่ร้อนที่สุด โดยพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดคือจังหวัดต่างๆ ในภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่มีแม่น้ำโขงไหลผ่าน

ภาพที่เห็นจากหน้าต่างรถประจำทางตั้งแต่เชียงรายไปเชียงของ จนกระทั่งถึงเชียงแสน คือไร่นาอันแห้งแล้ง บ่อน้ำที่แห้งผาก ลำน้ำโขงที่มีน้ำไหลเอื่อยๆ ระดับน้ำในลำน้ำโขงนั้นดูแทบจะสูงไม่ถึงหนึ่งเมตร หรือมีระดับน้ำแค่ครึ่งเมตรในบางพื้นที่

เชียงของ, เชียงราย, 18 มีนาคม 2553 – หญิงชราชาวม้งกำลังเตรียมดินเพื่อเพาะปลูกบริเวณชายเขาในเชียงของ จังหวัดเชียงราย

ความแห้งแล้งยิ่งทำให้แสงแดดทุกวันนี้ดูร้อนแรงขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อความร้อนรวมตัวกันกับไฟป่าที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วงฤดูแล้งของภูมิภาคนี้ บางครั้งเกิดขึ้นตามธรรมชาติและส่วนมากเกิดด้วยความตั้งใจ ในช่วงฤดูร้อนของทุกปี เราจะได้กลิ่นเหม็นไหม้จากการเผาไร่ เผานา เห็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยกลุ่มหมอกควันและฝุ่นขี้เถ้า และภาพของตอไหม้และนาข้าวสีดำๆ กระจายอยู่ทั่วไป และดูเหมือนว่าความแห้งแล้งที่เกิดขึ้นอย่างรุนแรงในปีนี้จะถูกปกปิดด้วยภาพชีวิตของผู้คนที่ยังดำเนินไปอย่างเป็นปกติ เสมือนกับคำกล่าวที่ว่า “ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป”

ที่อำเภอขุนตาล จังหวัดเชียงราย เมื่อวันที่ 19 มีนาคม 2553 นายสมชาย ยาวิเริง อายุ 46 ปี ชี้ให้ดูระดับน้ำที่ลดลงของบ่อเก็บน้ำที่อยู่กลางนาของเขาในอำเภอขุนตาล จังหวัดเชียงราย

ที่อำเภอขุนตาล จังหวัดเชียงราย เราได้รู้จักกับเกษตรกรชื่อนายสมชาย ยาวิเริง อายุ 46 ปี เขาเริ่มปลูกข้าวเมื่อเดือนมกราคมที่แล้ว หลังจากฤดูเก็บเกี่ยวในเดือนธันวาคมผ่านไปไม่นาน แต่ด้วยปัญหาระบบชลประทานที่จำกัดมาก ทำให้ทั้งเขาและภรรยาเริ่มกังวลกับการเก็บเกี่ยว นาของเขาดูแห้งแล้งจนเกือบจะแตกระแหง และต้นข้าวก็แทบจะอยู่ไม่รอด เขาคุ้นเคยกับความร้อนของฤดูแล้งเป็นอย่างดี แต่ปีนี้เขาบอกว่าเป็นฤดูร้อนที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา

“สองสามปีที่แล้ว ผมยังไปหาน้ำจากคลองใกล้ ๆ บ้านมาปลูกข้าวได้ แต่ว่าปีนี้น้ำในคลองแห้งมากและผมก็ต้องใช้น้ำจากแหล่งน้ำของหมู่บ้านที่อยู่ไกลออกไปอีก 500 เมตร ฝนที่ตกน้อยกว่าทุกปีก็ยิ่งทำให้ปัญหานี้เลวร้ายมากขึ้นไปอีก” นายสมชายกล่าว แต่เขาก็ยังโชคดีกว่าเพื่อนบ้านหลาย ๆ คนที่ต้นข้าวของพวกเขาไม่สามารถอยู่รอดจากความร้อนได้

ชาวประมงในอำเภอเชียงของก็กำลังเผชิญปัญหาเดียวกัน ระดับน้ำที่ลดลงอย่างต่อเนื่องส่งผลกระทบต่อการขยายพันธุ์ปลาในแม่น้ำ ทำให้เกิดความกังวลว่าการจับปลาในปีนี้จะลดลงอย่างมาก ชุมชนโดยรอบต่างพากันแสดงความกังวลถึงความอยู่รอดของปลาบึก ซึ่งเป็นปลาประจำท้องถิ่นที่มีชื่อเสียงของเชียงของและกำลังใกล้จะสูญพันธุ์ ถึงแม้ว่าทั้งรัฐบาลและหน่วยงานเอกชนจะมีโครงการขยายพันธุ์ปลาบึก แต่ในช่วงสองสามปีที่ผ่านมานี้แทบจะไม่มีใครได้พบเห็นปลาบึกในแม่น้ำเลย

9 มีนาคม 2553 – ชาวประมงกำลังจอดเรือเทียบตลิ่งทรายในลำน้ำโขง ที่อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย

ไม่เพียงแค่ปลาบึกเท่านั้น ปลาพันธุ์อื่นๆ ในลำน้ำโขงก็กำลังขาดแคลนอาหาร โดยเฉพาะไก ซึ่งเป็นสาหร่ายน้ำจืดชนิดหนึ่งที่เจริญเติบโตในช่วงฤดูร้อน บริเวณริมแม่น้ำที่มีน้ำตื้นเขินและมีก้อนกรวด สาหร่ายไกหาได้ยากขึ้นเรื่อยๆ เนื่องจากระดับน้ำที่ลดลงและน้ำขุ่นมากขึ้น นายนิวัฒน์ ร้อยแก้ว เครือข่ายประชาชนในท้องถิ่น อายุ 50 ปี เล่าให้เราฟังว่า ในอดีตนั้นเราสามารถทำนายหรือคาดเดาสิ่งต่างๆ ได้จากการดูระดับน้ำในแม่น้ำโขง ซึ่งแม้แต่เด็กตัวเล็กๆ ยังรู้ว่าจะไปหาสาหร่ายไกได้ที่ไหน และเมื่อไหร่ “แต่ตอนนี้ไม่มีใครบอกได้ สาหร่ายไกหาได้ยากมาก เราคาดเดาอะไรไม่ได้อีกแล้ว”

ในพื้นที่อื่นๆ ของจังหวัดเชียงราย ทุกอย่างดูเหมือนจะยังดำเนินไปอย่างปกติ ตรงข้ามกับรายงานภัยแล้งอันรุนแรงของปีนี้ ชุมชนชาวเขาเผ่าม้งที่อาศัยอยู่บนภูเขาในเชียงของได้เริ่มเพาะปลูกตามขั้นบันไดในเช้าวันหนึ่งหลังจากมีฝนตกลงมาอย่างไม่คาดฝัน ชาวบ้านที่นี่พึ่งน้ำฝนมากกว่าน้ำจากระบบชลประทานแบบที่ใช้ในการเพาะปลูกในที่ราบ และยิ่งระดับน้ำในสันปันน้ำลดลงเนื่องจากการตัดไม้ทำลายป่าบนภูเขา ปัญหาภัยแล้งก็ดูจะยิ่งรุนแรงขึ้นสำหรับชาวบ้านในชุมชนนี้ ฝนทำให้ดินเกิดความชุ่มชื่น แต่ละครอบครัวจึงลงมือปลูกมันสำปะหลังตามไร่สวนข้างทาง ถึงแม้พืชหัวจะสามารถทนความแห้งแล้งได้ดีกว่าพืชชนิดอื่นๆ แต่อย่างไรก็ตาม การปลูกพืชประเภทนี้ในช่วงที่มีภัยแล้งนั้นอาจทำให้กลายเป็นพืชมีพิษได้

20 มีนาคม 2553 – ชาวม้งปลูกมันสำปะหลังตามไร่ริมถนนในเชียงของ จังหวัดเชียงราย

20 มีนาคม 2553 - หญิงสาวชาวม้งกำลังเตรียมก้านมันสำปะหลังสำหรับเพาะปลูกในไร่บริเวณข้างถนน ในเชียงของ จังหวัดเชียงราย

ชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนในลุ่มแม่น้ำโขงต่างก็ต้องพึ่งพาวัฏจักรของความแห้งแล้งและน้ำท่วมมาโดยตลอด แต่เมื่อภัยแล้งทวีความรุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่องและวัฏจักรก็ค่อยๆ สั่นคลอนขึ้นทุกที ไม่ว่าจะเนื่องจากการสร้างเขื่อนหรือการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ หรือทั้งสองอย่างรวมกัน ความเสียหายอันมหาศาลที่จะเกิดขึ้นอย่างที่เราไม่ทันจะตั้งตัวรับนั้นอาจมีมากกว่าที่เราคิด

เขียนโดย เลยา เกเรโร กรีนพีซ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ภาพโดย ชัยเลนดรา ยัสวัน กรีนพีซ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้

อนาคตไร้จีเอ็มโอ – การเดินทางโดยรถบัสทั่วยุโรป – รายงานจากท้องถนนโดยบ็อบ

2010-03-31T12:49:00.002+07:00

รถบัสไร้จีเอ็มโอของเรากำลังอยู่ระหว่างการเดินทางทั่วยุโรป เพื่อเรียกร้องให้มีกฎหมายระงับผลผลิตที่ตัดต่อพันธุกรรมทั้งหมดในสหภาพยุโรป เพื่อปกป้องผู้บริโภค เกษตรกร และ สิ่งแวดล้อม

รถบัสไร้จีเอ็มโอออกจากสำนักงานใหญ่ของกรีนพีซสากล ในกรุงอัมสเตอร์ดัม

24 มีนาคม – การเดินทางของรถบัสไร้จีเอ็มโอเริ่มขึ้นจากอัมสเตอร์ดัม

ไม่มีทางปล่อยให้เปิดไฟเขียวผลผลิตจีเอ็มโอที่เสี่ยง

เป็นเวลากลางวันตอนต้นในฤดูใบไม้ผลิ ที่รถบัสการรณรงค์ “อนาคตไร้จีเอ็มโอ” ของกรีนพีซ ออกจากอัมสเตอร์ดัม และกล่าวอำลากับผู้คนที่โบกมือลา และตะโกนอวยพรให้กับสมาชิกประจำรถบัส 4 คน ประเทศสมาชิก เกษตรกร และ ผู้บริโภคมากมาย ได้หวังว่าคณะกรรมาธิการยุโรปชุดใหม่จะรับฟังความตั้งใจ การเลือก และ ความกังวล ของพลเมือง เกษตรกร และ ประเทศสมาชิกที่ห่วงใย โดยจะทบทวนการอนุมัติให้ปลูกพืชตัดต่อพันธุกรรม (จีเอ็มโอ) ในที่สุด ดังที่ประเทศสมาชิกเรียกร้องเมื่อสิ้นปี 2551 แต่พวกเขาไม่ได้ลงมือทบทวน พวกเขาอนุมัติให้ปลูกมั่นฝรั่งจีเอ็มโอในการตัดสินใจครั้งแรกด้วยวิธีที่ไม่เป็นประชาธิปไตย มันฝรั่งนี้สามารถกลายเป็นพืชต้านทานยาปฏิชีวนะ จึงอาจลดประสิทธิภาพของยาที่สำคัญบางอย่าง มันฝรั่งนี้อาจหมายถึงภัยคุกคามต่อสุขภาพ สิ่งแวดล้อม และ เศรษฐกิจ และไม่ใช่เพียงเท่านั้น พืชจีเอ็มโออีกหลายชนิดอาจได้รับการอนุมัติอีก โดยกำลังรอการตัดสินใจ

การเดินทางรถบัสในยุโรป – จากอัมสเตอร์ดัมสู่แมดริด

ฉันขุ่นข้องใจและโกรธในเวลาเดียวกัน เพราะฉันสามารถเห็นฝันร้ายได้อย่างง่ายดายว่า ประเทศ 27 แห่งในสหภาพยุโรป กำลังบังคับป้อนอาหารให้กับพลเมืองยุโรป 500 ล้านคน ดังนั้นฉันจึงมีความสุขที่ได้เดินทาง “อนาคตไร้จีเอ็มโอ” โดยรถบัสของกรีนพีซ เราต้องการส่งข้อความไปสู่คณะกรรมาธิการยุโรปที่นำด้วยบาร์โรโซ และ ไปสู่รัฐบาลทุกแห่งในสหภาพยุโรป ว่าประชาชนไม่ต้องการอาหารดัดแปลงพันธุกรรมบนโต๊ะอาหาร เมล็ดพันธุ์บนผืนดิน อาหารสัตว์ในฟาร์ม เพราะไม่แน่นอนว่ามันปลอดภัยหรือไม่ มันไม่ช่วยเหลือเกษตรกร และ ขายได้ยากกว่า

รถบัส ได้มาจากเยอรมนี โดยเคยใช้วัดค่ามลพิษทางอากาศในหลายประเทศ รวมถึงออสเตรีย อาร์เจนตินา และ บราซิล ทีมนักกิจกรรมและผู้เชี่ยวชาญได้ซ่อมแซมรถบัสอายุ 19 ปีคันนี้ โดยตกแต่งภายในเสียใหม่ และเพิ่มเติมการใช้สอย รถบัสคันนี้ ซึ่งสำหรับฉันเหมือนรถบรรทุกมากกว่า สามารถรองรับคน 5 คนใน 1 ครั้ง และมีห้องแยกต่างหากที่ด้านท้าย

นักกิจกรรมชาวเยอรมันเปลี่ยนแปลงตู้คอนเทนเนอร์ที่ด้านท้ายให้เป็น “ครัวคุณยาย” ตามแบบเกษตรกรพื้นเมือง โดยมีตู้ เตา โต๊ะกินข้าว เก้าอี้นวม และแม้แต่เตาอบ รถบัสตกแต่งด้วยวอลเปเปอร์และภาพวาดย้อนยุคอันแพรวพราว และติดตั้งกล้องวีดิโอบนกำแพงเพื่อบันทึกข้อความของทุกคนที่ส่งถึงบาร์โรโซ แนวคิดก็คือ ให้ทุกคนนั่งลงบนโต๊ะอาหาร และส่งใบเสร็จเพื่ออนาคตไร้จีเอ็มโอ เพื่อส่งข้อความเกี่ยวกับจีเอ็มโอไปยังคณะกรรมาธิการยุโรป และรัฐบาลของพวกเขาเอง

>>>>>>>>>>>>>>>ติดตามรถบัสบน Facebook <<<<<<<<<<<<<<<

อุ่นเครื่องที่เนเธอแลนด์

เจ้าหน้าที่กรีนพีซโบกมืออำลา ในขณะที่รถบัสไร้จีเอ็มโอออกจากสำนักงานใหญ่ของกรีนพีซสากล ในกรุงอัมสเตอร์ดัม

ฉันได้ทำความรู้จักกับสมาชิกประจำรถบัสคนอื่นๆ ได้แก่ เอมม่า ช่างภาพชาวอังกฤษ เจนส์ คนขับรถและช่างเครื่องชาวเยอรมัน และ ฌอง-ฌ๊ากส์ กัปตันของทั้งการเดินทาง ผู้ซึ่งประสานงานการเดินทางผ่านประเทศในยุโรป 7 แห่ง ตัวฉันเป็นชาวฮังกาเรียน เราต้องถึงกรุงลักเซมเบิร์กในตอนเย็น แต่รถบัสแล่นช้ากว่าที่ฉันคาดไว้มาก เราจึงไม่สามารถมีความสุขกับทัศนียภาพของเนเธอแลนด์และเบลเยียมได้นานมากนัก อย่างไรก็ตาม เอมม่าอดใจไม่ได้ที่จะถ่ายภาพสวยๆ ของกังหันลมไม้ที่เห็นได้ทั่วไป และรถบัสของเรา ถือเป็นโชคดี นั่นทำให้ฉันนึกขึ้นได้อีกครั้งว่า ชนบทของเนเธอแลนด์นั้น แตกต่างจากชนบทของฮังการีอย่างแท้จริง โดยเป็นระเบียบ และอย่างน้อยสำหรับฉันประเทศของเราดูเหมือนจะหลากหลายมากกว่านัก นี่เป็นสิ่งที่ฉันตั้งใจจะแสดงให้ทุกคนเห็นเมื่อเราไปถึงฮังการีในสัปดาห์หน้า! อย่างไรก็ดี ทางน้ำในฮังการีเป็นที่ตรึงใจฉัน โดยใช้สำหรับเกษตรกรรม การขนส่ง การประมง กีฬา และเป็นเครื่องแบ่งที่ราบต่ำของเนเธอแลนด์เป็นส่วนๆ

ทีมงานเดินทางถึงลักเซมเบิร์ก

เราทำความรู้จักกันได้รวดเร็ว ฌอง ฌ๊ากส์ (JJ) เล่าเรื่องการเดินทางของเขา ซึ่งเป็นจุดเริ่มอันดีเยี่ยม เพราะเรื่องราวแปลกๆ ได้ตามมาเรื่อยๆ เราได้รู้ว่าใครทำอะไรและตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กรีนพีซ

ในตอนดึก เรามาถึงกรุงลักเซมเบิร์ก และพบกับเฟรดริก นักกิจกรรมชาวสวีเดน ที่สนใจอาหารดีๆ เกษตรกรรรม ชีวิตแบบพึ่งพาตนเองได้ และ เกษตรกรรมอินทรีย์ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง มาวรีซ ผู้ประสานงานรณรงค์เกษตรกรรมยั่งยืนของกรีนพีซ ฮังการี รอเราอยู่ และอธิบายรายการที่ละเอียดสำหรับ 2 วันที่จะมาถึง คุณควรจะอยู่ที่นั่น แล้วเห็นใบหน้าที่ตกตะลึงเมื่อได้เห็นจำนวนการประชุมที่พวกเขาจัดขึ้นสำหรับวันถัดไป เหมือนเล่นเพลงเมดเล่ย์ไม่มีผิด ประธานองค์กรเกษตรกรรมอินทรีย์ ผู้อำนวยการคณะเกษตรศาสตร์ ผู้นำเกษตรกร ตัวแทนสหภาพผู้บริโภค พันตรี พ่อครัวแม่ครัว และ รัฐมนตรี มีกำหนดที่จะมาพบปะกับการเดินทาง "อนาคตไร้จีเอ็มโอ"

เหตุเพราะเราไม่มีประสบการณ์มากนักเกี่ยวกับอุปกรณ์ เราจึงต้องการอภิปรายว่าขั้นตอนใดที่จำเป็นในการรักษาความปลอดภัยให้กับอุปกรณ์ และจะจัดการตกแต่งภายในอย่างรวดเร็วได้อย่างไร เพราะรัฐมนตรีคนใดคนหนึ่งอาจมาเพื่อส่งข้อความผ่านวีดิโอไปยังบาร์โรโซ จากครัวเกษตรกรพื้นเมืองของเรา เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้วแต่เรายังต้องจัดเตรียมให้เรียบร้อย เราวางสิ่งพิมพ์อันมีค่าไว้บนหลังคาของรถบัส ซึ่งเต็มไปด้วยแหล่งอ้างอิงถึงการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งอาจเป็นขุมทรัพย์สำหรับผู้ที่ต้องการให้เกิดกฎหมายห้ามจีเอ็มโอในยุโรป มาวรีซกังวลว่าสิ่งพิมพ์เหล่านั้นจะสูญหาย เราจึงตัดสินใจป้องกันภัย โดยเจนส์อาสานอนบนรสบัส

พวกเราเข้านอนด้วยความเหน็ดเหนือยอย่างที่สุด แต่กระตือรือล้นอย่างยิ่งที่ได้เห็นความสำคัญของการเดินทางของเราในลักเซมเบิร์ก

โดย บาลาซ “บ๊อบ” โทโมริ ผู้ประสานงานรณรงค์จีเอ็มโอ จากฮังการี

*คลิกที่นี่เพื่อเป็นส่วนหนึ่งกับเรา ลงมือทำโดยเขียนจดหมายถึงบาร์โรโซ ประธานคณะกรรมาธิการยุโรป

ลิขสิทธิ์ภาพถ่าย: © Emma Stoner / Greenpeace, 24 มีนาคม 2553, อัมสเตอร์ดัม, เนเธอแลนด์

อ่านเรื่อง "GE FREE FUTURE - The European bus tour - Bob reports from the road " ภาคภาษาอังกฤษได้ที่นี่

เรื่องราวของน้ำขวด

2010-03-25T14:27:00.004+07:00

เรื่องราวของน้ำขวดเผยแพร่ในวันที่ 22 มีนาคม ซึ่งเป็นวันน้ำโลก โดยใช้รูปแบบของ The Story of Stuff บอกเล่าเรื่องราวของความต้องการที่ประดิษฐ์ขึ้น ซึ่งเป็นกลยุทธ์ของบริษัทน้ำขวดที่ลวงให้ชาวอเมริกันซื้อน้ำขวดจำนวนครึ่งพันล้านขวดในทุกๆ สัปดาห์ ทั้งๆ ที่มีน้ำประปาอยู่แล้ว ภาพยนตร์ขนาดสั้นมากกว่า 5.7 นาทีนี้ สำรวจการโจมตีน้ำประปาของอุตสาหกรรมน้ำขวด และการโฆษณาชูประเด็นสิ่งแวดล้อมที่ล่อลวงใจ เพื่อปกปิดของเสียพลาสติกกองโตเท่าภูเขาหลายลูกที่พวกเขาก่อให้เกิด ภาพยนตร์สั้นนี้สรุปเรื่องราวด้วยการเรียกร้องให้ ‘นำน้ำประปากลับคืนมา’ ซึ่งไม่เพียงทำได้โดยมีพันธะส่วนบุคคลในการหลีกเลียงน้ำขวด แต่ยังทำได้โดยสนับสนุนการลงทุนไปกับน้ำประปาที่สะอาดที่มีอยู่แล้ว เพื่อทุกคน

*สิ่งที่คุณทำได้ เกี่ยวกับน้ำขวด
*ช่วยบอกต่อเกี่ยวกับโครงการหนังสั้นที่ดีๆ เช่นนี้ บริจาควันนี้

นี่เป็นบทบรรยายของภาพยนตร์สั้นเรื่องนี้:

ปัญหาหนึ่งของการพยายามใช้สิ่งของให้น้อยลง คือ บางครั้งเรารู้สึกว่าเราต้องใช้มันจริงๆ หากคุณอาศัยอยู่ในเมือง เช่น เคลฟแลนด์ และคุณต้องการน้ำแก้วหนึ่งล่ะ คุณจะลองเสี่ยงเอาน้ำจากก๊อกน้ำสาธารณะหรือไม่ หรือคุณจะซื้อน้ำขวดที่มาจากป่าฝนอันอุดมสมบูรณ์แห่ง… ฟิจิ

เห็นได้ว่าเมื่อพิจารณาน้ำขวดยี่ห้อฟิจิ ก็จะได้คำตอบที่ชัดเจนของคำถามนี้ ดังนั้นพวกเขาจึงสร้างโครงการโฆษณาเกี่ยวกับเรื่องนี้ และกลายเป็นการเคลื่อนไหวที่ทึ่มที่สุดอย่างหนึ่งในประวัติศาสตร์โฆษณา

เมืองเคลฟแลนด์ไม่ชอบที่จะถูกทำให้เป็นตัวตลกเพราะเรื่องตลกเกี่ยวกับฟิจิ ดังนั้นพวกเขาจึงทดสอบ เชื่อหรือไม่ว่า น้ำยี่ห้อฟิจิแก้วหนึ่งนั้น พ่ายแพ้ต่อน้ำประปาในเคลฟแลนด์ โดยมีคุณภาพต่ำกว่า และมีราคามากกว่าหลายพันเท่า

เรื่องราวนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นทั่วไป เมื่อคุณทดสอบน้ำขวด และน้ำประปา

สะอาดกว่าหรือไม่? คำตอบ คือ บางครั้ง น้ำขวดได้รับการควบคุมตรวจสอบน้อยกว่าน้ำประปา ในหลายๆ ทาง

รสชาติดีกว่าหรือไม่? ในการทดสอบรสชาติทั่วประเทศ ประชาชนเลือกน้ำประปาแทนน้ำขวด อย่างคงเส้นคงวา

บริษัทน้ำขวดเหล่านี้กล่าวว่าพวกเขาเพียงแค่พยายามตอบสนองความต้องการของผู้บริโภค แต่ใครล่ะที่จะต้องการผลิตภัณฑ์ที่ยั่งยืนน้อยกว่า รสชาติแย่กว่า และ มีราคาแพงกว่ามาก โดยเฉพาะเมื่อคุณสามารถได้มาฟรีจากครัวของคุณเอง น้ำขวดมีราคาแพงกว่าน้ำก๊อกประมาณ 2,000 เท่า ลองจินตนาการจ่ายเงินสำหรับสินค้าอื่นๆ ทั้งหมด มากกว่าสินค้าหนึ่ง 2,000 เท่าดูสิ ลองนึกว่าคุณจ่ายค่าแซนวิชราคา 10,000 ดอลลาร์

อย่างไรก็ตามประชาชนในสหรัฐอเมริกาก็จ่ายเงินค่าน้ำขวดมากกว่าครึ่งพันล้านขวดในทุกๆ สัปดาห์ ซึ่งเป็นขวดน้ำจำนวนมากพอที่จะใช้เรียงรอบโลกมากกว่า 5 รอบ สิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร มันย้อนไปถึงวิธีที่เศรษฐกิจด้านของใช้ทำงาน และหนึ่งในตัวขับเคลื่อนหลักของมัน เป็นที่รู้จักกันในชื่อ ความต้องการที่ประดิษฐ์ขึ้น

ถ้าบริษัทต่างๆ ต้องการเติบโตอย่างต่อเนื่อง พวกเขาต้องขายสิ่งของมากขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงทศวรรษ 2513 บริษัทเครื่องดื่มไร้แอลกฮอล์กังวลเพราะการคาดการณ์การเติบโตเริ่มคงที่ มีโซดาขายมากพอให้คนกินอย่างมากมาย นอกจากนี้คงไม่นานก่อนที่ผู้คนจะเริ่มตระหนักกว่าโซดาไม่มีประโยชน์ต่อสุขภาพ และหันกลับไปดื่ม –หายใจหอบ- น้ำประปาที่ดื่มได้

บริษัทเหล่านั้นพบว่าความคิดอันยิ่งใหญ่ต่อมาของพวกเขานั้น เป็นผลิตถัณฑ์ของนักออกแบบ ในลักษณะโง่เง่า ที่ผู้คนส่วนมากหัวเราะใส่ เหมือนมันเป็นพวกยัปปี้ที่คลั่งสมัยนิยมที่มีขึ้นและจากไป ผู้คนกล่าวกันในอดีตว่าน้ำหาได้ฟรี พวกเขาจะขายอะไรให้เราหลังจากนี้ อากาศหรือ

แล้วคุณจะทำให้ผู้คนซื้อผลิตภัณฑ์ที่ไม่อยู่ในกระแสนี้ได้อย่างไร ง่ายๆ คือ โดยการประดิษฐ์ความต้องการขึ้น แล้วต้องทำอย่างไรล่ะ ก็ลองจินตนาการว่าคุณเป็นหัวหน้าบริษัทน้ำขวด

เนื่องจากผู้คนจะไม่ยืนต่อแถวเพื่อใช้จ่ายเงินที่หามาด้วยความยากลำบากไปกับผลิตภัณฑ์ที่ไม่จำเป็น คุณก็ทำให้เขารู้สึกกลัวและไม่มั่นคงหากพวกเขาไม่มีสินค้านั้นๆ และนี่เป็นสิ่งที่อุตสาหกรรมน้ำขวดทำ กลยุทธ์ทางการตลาดแรกเริ่มอย่างหนึ่ง คือ การทำให้คนกลัวเกี่ยวกับน้ำประปา ด้วยการใช้โครงการโฆษณา เช่น น้ำดื่มยี่ห้อฟิจิ จากเคลฟแลนด์

“เมื่อเราประสบความสำเร็จ” ผู้บริหารบริษัทน้ำดื่มคนหนึ่งกล่าว “น้ำประปาจะถูกลดหน้าที่ไปใช้สำหรับการอาบน้ำและการล้างจาน”

ขั้นต่อไป คุณก็ซ่อนความจริงเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ของคุณด้วยภาพลักษณ์ของความเพ้อภพอย่างสิ้นเชิง คุณเคยสังเกตเห็นหรือไม่ว่าน้ำขวดพยายามยั่วยวนเราด้วยภาพของลำธารบนภูเขา และธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์ แต่ทายสิว่าแท้จริงแล้วน้ำขวด 3 ใน 4 ส่วนในสหรัฐมาจากไหน คำตอบ คือ จากน้ำประปา น้ำดื่มยี่ห้อ Aquafina ของเป๊ปซี่ และ Dasani ของโค้ก เป็น 2 ยี่ห้อจากหลายยี่ห้อที่แท้จริงเป็นน้ำประปาที่กรองแล้ว

แต่การโกหกเกี่ยวกับธรรมชาติอันอุดมสมบูรณ์นั้น ลึกซึ้งยิ่งไปกว่านั้น ในโฆษณาเต็มหน้ากระดาษเมื่อเร็วๆ นี้ เนสท์เล่กล่าวว่า “น้ำขวดเป็นผลิตภัณฑ์สำหรับผู้บริโภคที่รับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมมากที่สุดในโลก” นี่มันอะไรกัน?!

พวกเขาทำกับสิ่งแวดล้อมเหมือนขยะตลอดทั้งวงจรชีวิตของผลิตภัณฑ์ แล้วจะบอกว่ารับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมได้อย่างไร

ปัญหาเริ่มที่การดึงทรัพยากร และการผลิต สำหรับขวดน้ำ ที่ต้องใช้น้ำมัน ในทุกๆ ปี การผลิตขวดน้ำพลาสติกในสหรัฐ ใช้น้ำมันและพลังงานมากพอที่จะเป็นเชื้อเพลิงให้กับรถ 1 ล้านคัน

พลังงานที่ใช้ไปกับการผลิตขวด 1 ขวด ยังรวมถึงการขนส่งไปทั่วโลก จากนั้นเราดื่มมันหมดภายใน 2 นาที สิ่งนี้โยงไปถึงปัญหาใหญ่ ณ จุดสิ้นสุดวงจรชีวิต นั่นคือ การกำจัด

อะไรเกิดขึ้นกับขวดน้ำเหล่านี้เมื่อเราดื่มเสร็จ 80% จบลงที่พื้นที่ฝังกลบขยะ ที่ซึ่งพวกมันจะดำรงอยู่หลายพันปี หรือจบลงที่เตาเผาขยะ ที่ซึ่งพวกมันจะถูกเผา และปล่อยสารพิษออกมา ส่วนที่เหลือถูกรวบรวมไปรีไซเคิล

ฉันสงสัยว่าขวดน้ำพลาสติกที่ฉันทิ้งในถังขยะรีไซเคิลเดินทางไปที่ใด และพบว่าถูกขนส่งไปบนเรือหลายลำสู่อินเดีย ฉันจึงไปที่นั้น และจะไม่มีวันลืมเมื่อนั่งรถไปบนหุบเขานอกเมืองมัทราส และเผชิญหน้ากับขวดพลาสติกกองเท่าภูเขาที่มาจากแคลิฟอร์เนีย การรีไซเคิลที่แท้จริงจะทำให้ขวดเหล่านี้กลับไปเป็นขวดอีกครั้ง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นที่นั่น พวกเขามีแผนให้ขวดเหล่านั้นถูกลดค่าลง ซึ่งหมายถึง เปลี่ยนเป็นผลิตภัณฑ์คุณภาพต่ำลง ที่จะถูกโยนทิ้งในภายหลัง ส่วนที่ไม่สามารถลดค่าลงได้ถูกทิ้งอยู่ ณ ที่นั้น โดยถูกขนส่งยาวไกลไปถึงอินเดีย เพียงเพื่อถูกทิ้งขว้างบนสนามหลังบ้านของใครสักคน

ถ้าบริษัทผลิตน้ำขวดต้องการใช้ภูเขาบนฉลากของพวกเขา จะตรงตามความจริงมากกว่าถ้าพวกเขาแสดงภาพหนึ่งในภูเขาของเสียพลาสติกเหล่านั้น

ทำให้เรากลัว ยั่วยวนใจเรา และ ทำให้เราเข้าใจผิด กลยุทธ์เหล่านี้เป็นส่วนหลักของการประดิษฐ์ความต้องการ

เมื่อพวกเขาประดิษฐ์ความต้องการเหล่านี้ โดยสร้างตลาดใหม่มูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์แล้ว พวกเขาก็ปกป้องมัน โดยเอาชนะการแข่งขัน แต่ในกรณีนี้ การแข่งขัน คือ สิทธิมนุษย์ชนขั้นพื้นฐาน ในการเข้าถึงน้ำที่สะอาดและปลอดภัย

รองประธานของเป๊ปซี่กล่าวต่อสาธารณชนว่า “ศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุด คือ น้ำประปา!” พวกเขาต้องการให้เราคิดว่าน้ำประปาสกปรก และน้ำขวดเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ในหลายแห่ง แหล่งน้ำสาธารณะเป็นมลพิษ เพราะอุตสาหกรรมก่อมลพิษ เช่น อุตสาหกรรมขวดน้ำพลาสติก และเจ้าหน้าที่น้ำขวดเหล่านี้ก็มีความสุขล้นเหลือที่จะนำเสนอวิธีแก้ปัญหาราคาแพง ซึ่งทำให้เราเกาะเกี่ยวผลิตภัณฑ์ของพวกเขาเอาไว้

ถึงเวลาเราเราจะนำน้ำประปากลับคืนมา

ซึ่งเริ่มโดยการมีพันธะส่วนบุคคลที่จะไม่ซื้อหรือดื่มน้ำขวด นอกเสียจากว่าน้ำในชุมชนของคุณไม่มีประโยชน์ต่อสุขภาพอย่างแท้จริง เป็นการมองการณ์ไกลเล็กน้อยที่จะคว้าขวดน้ำที่นำกลับมาใช้ใหม่ได้ก่อนเดินออกจากบ้าน แต่ฉันคิดว่าเราทำได้

จากนั้นก็กระทำขั้นต่อไป คือ มีส่วนร่วมกับการรณรงค์ที่ทำงานเพื่อวิธีแก้ปัญหาที่แท้จริง เช่น เรียกร้องการลงทุนไปกับน้ำประปาที่สะอาดเพื่อทุกคน ในสหรัฐ น้ำประปาได้รับเงินทุนต่ำเกินจริง คือ 24 พันล้านดอลลาร์ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะผู้คนเชื่อว่าน้ำดื่มมาจากแหล่งเดียว นั่นคือ ขวด ทั่วโลกในปัจจุบัน ประชาชน 1 พันล้านคนไม่สามารถเข้าถึงน้ำสะอาด ถึงกระนั้นเมืองต่างๆ ทั่วโลกกำลังใช้เงินหลายล้านดอลลาร์เพื่อจัดการกับขวดพลาสติกที่เราโยนทิ้ง จะดีกว่าหรือไม่ถ้าเราใช้เงินจำนวนนั้นในการปรับปรุงระบบน้ำประปา หรือที่ดีกว่าป้องกันการเกิดมลพิษ โดยทำสิ่งนี้ตั้งแต่แรกเริ่มแทนการผลิตน้ำขวด

มีอีกหลายอย่างที่เราสามารถทำได้เพื่อแก้ปัญหานี้ ล๊อบบี้เจ้าหน้านี้บริหารเมือง/เทศบาล ให้นำที่ดื่มน้ำสาธารณะกลับคืนมา ดำเนินการไปสู่การออกกฎหมายห้ามการซื้อน้ำขวดโดยโรงเรียน องค์กร หรือ ทั้งเมือง

นี่เป็นโอกาสครั้งใหญ่โตสำหรับประชาชนหลายล้านคนที่จะตื่นขึ้น และปกป้องกระเป๋าสตางค์ สุขภาพ และ โลกของเรา ข่าวดีก็คือ มันได้เริ่มขึ้นแล้ว

น้ำขวดเริ่มขายได้น้อยลง ในขณะที่ธุรกิจน้ำที่เติมใหม่ได้ที่ปลอดภัยกำลังเฟื่องฟู เย้!

ร้านอาหารต่างๆ ภูมิใจเสิร์ฟ “น้ำประปา” และประชาชนกำลังเก็บออมเงินหลายร้อยหรือหลายพันดอลลาร์ แทนที่จะเสียเปล่าไปกับน้ำขวด การพกน้ำขวดกำลังอยู่ในระหว่างทางในการกลายเป็นสิ่งที่เท่ห์เท่าๆ กับการสูบบุหรี่ในขณะตั้งครรภ์ พวกเรารู้ดีขึ้นแล้ว

อุตสาหกรรมน้ำขวดกำลังกังวลเพราะแรงกระตุกกำลังเพิ่มขึ้น เราไม่หลงกลความต้องการที่ประดิษฐ์ขึ้นของพวกเขาอีกต่อไป เราจะเลือกความต้องการของเราเอง ขอบคุณมาก และเรากำลังเรียกร้องน้ำที่สะอาดและปลอดภัยสำหรับทุกคน

วันน้ำโลก 2553 รัฐบาลโปรดแก้ปัญหาสารพิษ

2010-03-22T17:55:00.007+07:00

วันนี้เป็นวันน้ำโลก ซึ่งองค์การสหประชาชาติกำหนดขึ้นในปี 2535 วัตถุประสงค์ คือ ให้ทุกคนได้ร่วมระลึกถึงความสำคัญของน้ำ ซึ่งเป็นความต้องการขั้นพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดของโลก รวมทั้งกระตุ้นให้เกิดการตื่นตัวในเรื่องการอนุรักษ์น้ำ นายโคฟี อันนัน อดีตเลขาธิการองค์การสหประชาชาติ และผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพปี 2544 ได้กล่าวสุนทรพจน์ตอนหนึ่งว่า “น้ำสะอาดเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับมนุษย์ ในศตวรรษใหม่นี้ยังไม่มีเทคโนโลยีใดที่สามารถผลิตน้ำได้ จึงไม่มีสิ่งใดมาทดแทนน้ำได้ จำเป็นที่ทุกคนจะต้องเห็นคุณค่าของน้ำและดูแลรักษาทรัพยากรน้ำไว้ตลอดไป”

ในวันน้ำโลก ซึ่งตรงกับวันที่ 22 มีนาคม หน่วยศึกษาและเฝ้าระวังมลพิษทางน้ำ (Water Patrol) ของกรีนพีซ เฉลิมฉลองความสำคัญ ความสดชื่น และ สิ่งแวดล้อมอันงดงาม ที่น้ำได้สร้างขึ้นให้กับทุกชีวิต ด้วยการเดินทางไปสำรวจแหล่งน้ำ ณ คลองบางนางเกรง และคลองสำโรง รวมถึงการแขวนป้ายผ้าบนอาคารสำนักงานกรมโรงงานอุตสาหกรรม กิจกรรมรณรงค์ทั้งหมดนี้มีขึ้นเพื่อเน้นย้ำถึงความจำเป็นอันเร่งด่วนในการแก้ไขปัญหาสารพิษจากภาคอุตสาหกรรม ที่ปนเปื้อนสู่แหล่งน้ำของประเทศ กรีนพีซเรียกร้องให้ทุกภาคส่วนร่วมกันเฝ้าระวังและปกป้องแหล่งน้ำ และให้รัฐบาลออกกฎหมายที่นำไปสู่การลดปริมาณการปล่อยมลพิษจากภาคอุตสาหกรรม โดยเร็วที่สุด

แหล่งกำเนิดมลพิษทางน้ำจากภาคอุตสาหกรรม สามารถส่งผลกระทบต่อคุณภาพน้ำและสิ่งมีชีวิตได้อย่างรุนแรง เพราะในกระบวนการผลิตใช้สารเคมีอันตราย และยังปนเปื้อนออกมากับน้ำทิ้ง ซึ่งซ้ำเติมให้ปริมาณน้ำที่มีอยู่อย่างจำกัดและมีคุณภาพดีเพียงพอสำหรับการอุปโภคบริโภคลดน้อยลงไปกว่าเดิม นอกจากนี้ปรากฎการณ์เอลนีโญ (El Niño) และการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ได้ส่งผลให้ปริมาณน้ำลดลง

Water Journal ตอนที่ 1 - กรุงเทพฯ, 18 กุมภาพันธ์ 2553 - นายพลาย ภิรมย์ ตัวแทนของนักรณรงค์ของโลกเพื่อโลกปลอดสารพิษ จาก หน่วย Water Patrol นำน้ำจากคลองบางเกรงและคลองสำโรง ที่ถูกทำให้เป็นแหล่งรองรับน้ำทิ้ง ไปมอบให้กับอธิบดีกรมโรงงานอุตสาหกรรม พร้อมเรียกร้องให้ทุกโรงงานอุตสาหกรรมเปิดเผยว่าน้ำทิ้งมีสารเคมีอันตราย อะไรปนเปื้อนออกมาบ้าง หรือพูดอีกอย่างหนึ่ง คือ ให้รักษาสิทธิของประชาชนในการรับรู้ข้อมูล แม้น้ำที่เห็นจะไม่เน่า แต่ก็ไม่รู้ว่าที่จริงแล้วน้ำทิ้งเหล่านั้นปนเปื้อนอะไร นอกจากนี้ชุมชนที่กรีนพีซไปพูดคุยก็ได้กังวลถึงน้ำเสียที่ถูกปล่อยออกมาใน ทุกๆ วัน เราได้รับคำตอบแล้วว่า กรมโรงงานอุตสาหกรรมจะทำให้ข้อเสนอของกรีนพีซเป็นผลสำเร็จ และกรีนพีซก็จะผลักดันให้ข้อเสนอของเราเป็นจริงขึ้นมาโดยเร็วที่สุด ....ประชาชนทุกคนรอการแก้ไขปัญหา....

Water Journal ตอนที่ 2 - สมุทรปราการ, 22 กุมภาพันธ์ 2553 - หน่วยศึกษาและเฝ้าระวังมลพิษทางน้ำเดินทางไปยังคลองบางนางเกรง ซึ่งเชื่อมต่อกับแม่น้ำเจ้าพระยา และคลองสำโรง ทั้ง 2 แห่งอยู่ในสมุทรปราการ แต่โชคไม่ดี ที่คลองบางนางเกรงตอนเช้าฝนตก น้ำจึงใสสะอาดกว่าปกติ จึงเก็บตัวอย่างดินแทน เพื่อจะได้ทราบว่ามีสารพิษอะไรบ้าง ส่วนที่คลองสำโรงได้เก็บทั้งตัวอย่างน้ำและดินที่มีสีดำสนิท สิ่งที่น่ากังวลที่สุด คือ เราไม่รู้ว่าโรงงานปล่อยสารเคมีอะไรบ้าง ในปริมาณเท่าไหร่ นอกจากนี้สารเคมีอันตรายเหล่านี้สะสมในสิ่งแวดล้อมได้ ไม่มีวันย่อยสลาย และ เป็นพิษสูง ....ผลกระทบมลพิษจากอุตสาหกรรมนั้นเป็นภัยมาก...

Water Journal ตอนที่ 3 - สมุทรปราการ, 23 กุมภาพันธ์ 2553 - ติดตามชมกันต่อกับการสาธิตวิธีการเก็บตัวอย่างน้ำอย่างละ เอียดที่คลองบางนางเกรง โดย พลาย ภิรมย์ และทีมหน่วยศึกษาและเผ้าระวังมลพิษทางน้ำ น้ำทิ้งจากโรงงานเป็นสิบๆ โรงงาน หนึ่งในนั้น คือ โรงงานฟอกย้อม ไหลมารวมกันที่นี่ มีสีแดง มองดีๆ เป็นเชียว ซึ่งเป็นเศษสารเคมี มีการเปิดระบายน้ำสกปรกสู่เจ้าพระยา เป็นเรื่องน่าเศร้าที่น้ำทิ้งทั่วประเทศมารวมที่เจ้าพระยา ในครั้งนี้เก็บตัวอย่างดิน เพราะอาจไม่เจออะไรในน้ำ เพราะน้ำถูกปล่อยเข้ามา หรือโรงงานปล่อยน้ำมาน้อย ตัวอย่า่งดินสามารถบอกประวัติการปนเปื้อนสารพิษจากอดีตจนถึงปัจจุบัน เมื่อวัดค่ากรด-ด่าง พบว่าน้ำมีความเป็นด่างสูงมาก เมื่อเทียบกับน้ำธรรมดา และออกซิเจนในคลองนี้อยู่ที่ 0.3 เท่านั้น ....ตัวอย่างน้ำและดินเดินทางไปถึงห้องทดลองวิทยาศาสตร์กรีนพีซแล้ว โปรดคอยติดตาม....

Water Journal ตอนที่ 4 - ฟังเสียงสะท้อนจากจากคุณลุงชาวบ้าน...ถึงต้นสายปลายเหตุของน้ำเสีย... "เมื่อก่อนน้ำดี แต่ 20-30 ปีมานี้น้ำเสียมาก เมื่อก่อนหอยเยอะ หอยจุ๊บ หอยขม แต่สูญพันธุ์หมดแล้วเพราะน้ำเสีย มีแต่หน้าฝนที่น้ำใสมาก ชาวบ้านไม่ค่อยได้อาบน้ำกันแล้ว กลัวแพ้" และคำพูดปิดท้ายที่ดูเหมือนจะสิ้นหวังที่จะได้เห็นสภาพน้ำกลับมาดีดังเดิม "ก็อยากจะให้มันดีนะ สภาพน้ำ แต่คงเป็นไปได้ยากมาก เพราะมันเป็นแบบนี้ทุกปี....มาตลอดเลย...." คุณลุงกล่าว

* กรีนพีซเรียกร้องให้รัฐบาลเปิดเผยข้อมูลสายพิษต่อประชาชน โดยจัดทำทำเนียบการปล่อยมลพิษสู่สิ่งแวดล้อม
* อ่านแถลงการณ์วันน้ำโลก 2553
* ลงมือทำ - ปฏิรูปการจัดการด้านสิ่งแวดล้อมภาคอุตสาหกรรม โดยผลักดันสิทธิการเข้าถึงข้อมูลและการมีส่วนร่วมของประชาชน

หน้าร้อน มาคลายร้อนให้โลกกัน

2010-03-16T15:08:00.002+07:00

หน้าร้อนมาถึงแล้ว.....หากคุณกำลังวางแผนจะไปท่องเที่ยวช่วงหน้าร้อนและช่วงปิดเทอมนี้ล่ะก็ อย่าลืมคำแนะนำดีๆ จากกรีนพีซ ที่จะช่วยให้การท่องเที่ยวของคุณไม่ทำลายสิ่งแวดล้อม แต่ไม่ลดความสนุกลงด้วยนะคะ

♥ น้องๆ อาจวางแผนเที่ยวใกล้ๆ บ้าน หรือจังหวัดที่ไม่ไกลนัก อาจจะไปชมพิพิธภัณฑ์ สวนสาธารณะ ทะเล สวนสนุก ที่ยังไม่เคยไป เพื่อลดการใช้น้ำมันในการเดินทางไกลไปต่างประเทศ บางทีน้องๆ อาจค้นพบแหล่งเรียนรู้ใหม่ๆ ที่ไม่ไกลจากบ้านก็ได้นะ

♥ เดินทางโดยใช้เครื่องบินเมื่อจำเป็นจริงๆ เพราะการจราจรทางอากาศเป็นหนึ่งในตัวการหลักของการปล่อยก๊าซคาร์บอน สาเหตุหลักของภาวะโลกร้อน อาจเดินทางโดยรถไฟ หรือนั่งรถยนต์กันหลายๆ คนจะดีกว่า

♥ หากไปพักที่โรงแรม สิ่งที่ช่วยได้ คือ

-    อาบน้ำอย่านาน และปิดน้ำในขณะที่แปรงฟัน
-    เมื่อออกจากห้อง ช่วยกันปิดแอร์ เครื่องทำความร้อน ไฟ และ เครื่องใช้ไฟฟ้าอื่นๆ
-    ใช้ผ้าปูที่นอนและผ้าเช็ดตัวซ้ำ แทนที่จะให้โรงแรมเปลี่ยนให้ทุกวัน โรงแรมหลายแห่งจะไม่เปลี่ยนผ้าเช็ดตัวให้ถ้าแขวนไว้อย่างเรียบร้อย หากไม่แน่ใจ ให้เขียนโน้ตสำหรับคนทำความสะอาด หรือแจ้งเคาน์เตอร์โรงแรม
-    นำเครื่องอาบน้ำต่างๆ แทนที่จะใช้สิ่งที่โรงแรมจัดไว้ในหีบห่อ ถ้าใช้เครื่องอาบน้ำของโรงแรมไม่หมด นำกลับติดตัวไปใช้ในระหว่างวันเดินทางท่องเที่ยวที่เหลือได้
-    แยกขยะ ถ้าโรงแรมไม่มีมาตรการรีไซเคิล อาจจะนำขวดเปล่าและวัสดุอื่นๆ กลับบ้านไปรีไซเคิล
-    ให้ความเห็นกับโรงแรม โดยชื่นชมโครงการที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมของโรงแรม ถ้าโรงแรมไม่มีโครงการเช่นนั้น อาจฝากข้อเสนอแนะในแบบฟอร์มของโรงแรมให้เปลี่ยนโรงแรมเป็นสีเขียวในอนาคต

♥ หากจะไปเยี่ยมญาติช่วงปิดเทอม อย่าลืมนำของฝากน่ารักๆ ติดไม้ติดมือไปด้วยนะคะ อย่างเช่นต้นไม้หรือดอกไม้ ซึ่งจะช่วยทำให้บ้านน่าอยู่ขึ้น แถมเพิ่มออกซิเจนให้กับโลกอีกต่างหาก

♥ หากพักผ่อนอยู่ที่บ้าน อาจทำงานอดิเรก เช่น ดูแลสวนหย่อม ปลูกต้นไม้ในบริเวณบ้าน ตกแต่งสวนใหม่โดยใช้รั้วที่โปร่ง เพื่อให้กระแสลมถ่ายเทความร้อนและความชื้นที่สะสมในบริเวณบ้านให้ออกไป

♥ เที่ยวจนเต็มที่แล้ว อย่าลืมแบ่งปันเรื่องราวสนุกๆในวันหยุดให้เพื่อนๆฟัง และบอกต่อวิธีลดโลกร้อนที่คุณทำในหน้าร้อนนี้ ที่ Facebook ของเรา หรือจะ tweet มาเล่ากันแบบสดๆ ก็ได้ค่ะ