The Grand Café

قضیه، شکلِ آخر

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 18 Dec 2011 23:41:00 +0330

کاری که از هفت‌تیر بر می‌آد،از هیچ دوایی ساخته نیست.

خشت و آینه،ابراهیم گلستان،۱۳۴۴

تو سمتِ تو، من سمتِ من

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 7 Jun 2011 02:15:00 +0430

محال است فهماندن چیزی به کسی
که حیثیت‌اش در گِرو نفهمیدنِ آن است.
[+]

*عنوان تکه‌ترانه‌ای از ایرج عزیز

آن‌چه مسطور شد، مستور نیست...‏

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 27 May 2011 16:03:00 +0430

-- حذف شد --

[حذف شد.بس که نابلدان واردند به بسط بی‌عقلی و توهین و الحق نمره‌اول ِ تهمت و بدگویی‌اند. بِه که زحمتی برای مطالعه‌ی آن بحث دیگر بر گردنِ کسی نباشد. واجبه دوری از جماعتِ بی‌تفریحِ فرهیخته‌نما.]
جای این پستی که نیست این نوشته را بخوانیم. هر زمان لازم شد و کسی طلب کرد بحث‌های درگرفته با ... هست و فایل حرف‌ها تا ابد باقی. ایمیل ما که طبعا گوشه‌ی همین صفحه‌ی خودمان.

فرهیخته‌نماها در کلام «کهریزکی» دیگر بنا می‌کنند

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 26 May 2011 15:07:00 +0430

یک نوع از مغالطه که می‌شود اصطلاحش را هم گشت و پیدا کرد این است که برای استدلال موضوع "آ" از توضیح موردی، که اسمش را "ب" می‌گذاریم استفاده کنی.
بعد وقتی اثبات می‌شود که توضیح ارائه شده برای "ب"، خود، اشتباه است، و طبعاً این اثبات هم مشمول توضیحاتی شده، برگردی بگویی که اصلاً داریم درمورد موضوع "آ" صحبت می‌کنیم و پرخاش کنی، موضوع "آ" که چیز دیگری بود و چطور نمی‌دانی.‏

کلوز آپ

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 25 May 2011 01:01:00 +0430

وز قدِ بلندِ او
بالای صنوبر
پَست
[حافظ]

و پیش ِ عصیان‌اش
بالای جهنم
پَست
[شاملو]

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 9 Feb 2011 17:12:00 +0330

Winter's Bone(2010), Debra Granik

[+]

ناجور

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 15 Dec 2010 00:38:00 +0330

دوره می‌کردیم خلاف ِ حالا که کم‌همّت و آرام‌ایم، آن روزگاری را که «گر خونِ دل‌ام خوردی ز دست‌ات ندهم» مشق می‌کردیم و شکر در پیشانی داشتیم. خبر از سلامت ِ ساعت بود. دقیق و بی‌عیب. کوک. از وقت ِ جدایی عاصی و متمرد، لحظه‌به‌لحظه جهنم، به محضِ دیدار خوش و بی‌غم. غالب ِ اوضاع نانوشتنی بود. تدبیر به‌کنار و بوسه به‌جانب. الغرض پی ِ یادنامه‌ی ضیافت‌خانه‌ی متروک و حواس‌باخته‌ی خط‌خوردگی‌ها. جوری‌که بشود نوشت بی‌که حرفی از رفتن و نیامدن باشد. آخر که نشد لابد دست‌گیرت شود که هیچ‌جوره آدم‌اش نیستی، دیگر.

بی‌جان

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 1 Oct 2010 22:01:00 +0330

اگر این‌جا بودی، زندگی وسعت داشت
غزل ِ ناگفته
به قلم رغبت داشت...

- اردلان سرفراز

اذعان

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 14 Sep 2010 15:42:00 +0430

نظر به این‌که عاشقان به یار ِ خود نمی‌رسند
ایضاً تمام ِ عمر را غریب و خوار و بی‌کسند
از روز ِ افتتاح ِ عشق: تاریخ ِ یکِ یکِ یک
همیشه غصه خورده‌اند، همیشه گریه کرده‌اند
پس از همین دقیقه، روز ِ حکم ِ منه به عاشقان
تعطیل ِ دائم است عشق که ور بیفتد این نشان

- میم.صالح‌علا

امرِ ما، پشم است

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 14 Sep 2010 15:33:00 +0430

مداقه که نمی‌خواست این احوال... چه فعلِ غریبی‌ست این «برگرد»
لایؤُمِنوا حتّی یَرَوُ العذابِ الاَلیم.

قدغن

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 3 Sep 2010 23:57:00 +0430

تو عاشق ِ خندان‌لبی
من بی‌دهان خندیده‌ام...

- مولانا

پلّه

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 13 Aug 2010 21:01:00 +0430

بر پلّه نشسته‌ای با زيبایی‌ات
با كفش‌هايت
‍‍‍ژاكت ِ سبزت

سرما؟
به گونه‌هات خيره شده
پلک هم نمی‌زند
چای ِ تازه دم است زيبايی‌ات
عابران ِ غمگين ِ غروب را

تو رفته‌ای
بر پله نشسته زيبايی‌ات

- Elyas Alavi (الیاس علوی)، July 2010

حکایتِ حاجی‌علی و ناصرالدین‌شاه -3

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 29 Jul 2010 00:44:00 +0430

شاه فوراً سّیدجواد خزانه که معروف به سختی و شدتِ عمل بود که هرجا باقی لاوصولی بوده شاه او را مأمور می‌کرد وصل می‌نمود، خواسته‌بود و فرموده‌بود که حاجی‌علی را برمی‌داری، سهام‌السّلطنه منزل‌اش در ارگ است، می‌روی می‌گویی شاه فرمود، چهارصد تومان به حاجی‌علی بده، اگر فوراً داد که هیچ و اگر یک کلمه حرف زد می‌گویی شاه فرمود شش‌صد تومان به حاجی‌علی بده، اگر داد فبها و اگر یک کلمه حرف زد پیش می‌روی سبیلِ او را می‌گیری و می‌گویی شاه فرمود هزاروشش‌صد تومان الآن به او بده، اگر داد فبها و اگر یک کلمه حرف زد، سبیل او را گرفته با نهایتِ قوّت متّصل بر صورت و سرِ او می‌زنی تا این‌که دو هزارودویست تومان بیاورند به حاجی‌علی بدهند. آن‌وقت دست از زدن باز می‌داری و نشانِ سرتیپی او را می‌کَنی و تمامِ سوارِ ابوابجمعی او راجع به خودت باشد و فرموده‌بود به امین‌السّلطان که تمامِ مایملکِ او را خالصه می‌کنی، سوای ملکی که سالی سه‌هزار تومان عایدی آن باشد، هزار تومان به‌جهتِ خودش، هزار تومان به‌جهتِ عیال‌اش که صبیه‌ی شمشیرخانِ عرب است و خدمت به دولت می‌کند و دو-سه پسرش هم هریک پانصد تومان به جهتِ مخارج بردارند، باقی دیگر املاک و گوسفند و شتر و هرچه پول دارد و اسلحه و مادیان و غیره، تمام ضبطِ دولت است.

سیّدجواد خزانه هم آمده‌بود، گفته‌بود: شاه فرمودند چهارصد تومان به حاجی‌علی بده، گفته‌بود عرض کنید این تفصیلی دارد، سید‌جواد گفته‌بود: شاه فرمودند شش‌صد تومان بدهی، گفته بود یعنی چه؟ سیدجواد پیش رفته‌بود، سبیل او را گرفته‌بود و گفته‌بود: فرموده‌اند هزاروشش‌صد تومان بدهی و اگر یک کلمه حرف بزنی مال و جان‌ات در معرضِ تلف است و از تمامِ شئوناتِ دولتی خواهی افتاد. باری سبیل او را رها نکرده‌بود تا این‌که پول را از او گرفته و به اتفاقِ حاجی‌علی آورده‌بود خدمتِ شاه. شاه فرموده‌بود بدهند به حاجی‌علی. وقتی‌که چهارصد تومان را شماره کرده، دیگر پولِ اضافه را تصرّف نکرده‌‌بود. شاه فرمودند: چرا برنمی‌داری؟
عرض کرده‌بود: قبله‌ی عالم بیش از این از من نگرفته‌اند، باقی دیگر حرام است.

+ حکایتِ حاجی‌علی و ناصرالدین‌شاه -2
+ حکایتِ حاجی‌علی و ناصرالدین‌شاه -1

حکایتِ حاجی‌علی و ناصرالدین‌شاه -2

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 28 Jul 2010 02:15:00 +0430

شاه تشریف برده‌بود لباسِ سلطنتی پوشیده، مراجعت کرده‌بود، رجالِ دولت تعظیم کرده، حاجی‌علی دیده‌بود که حالا این جواهرات برق می‌زند، گفته‌بود: این شاه است، خودش است. به خاک افتاده‌بود. نزدیکِ شاه عرض کرده‌بود: قبله‌ی عالم تصدّقت گردم، من حاجی‌علی ده‌بالائیم.خوراکِ من این نان است که ملاحظه می‌فرمایید، لباس من این است که مشاهده می‌نمائید، سهام‌السّلطنه‌ی عرب آمده‌است ده‌ِ بالا من یک برّه داشتم برداشتم به‌دوشِ خود کشیده‌بودم به‌جهتِ پاکُش ِ سهام‌السلطنه که قربانی کنم، سهام‌السلطنه از راهِ دیگر آمدند، غلام‌های او برّه‌ی مرا گرفتند، بردند. سهام‌السلطنه‌ی عرب گفت چرا استقبالِ من نکردی و قربانی نیاوردی؟ گفتم یک برّه داشتم آوردم جلوی شما غلام‌های شما آن‌را گرفتند و شما هم از راهِ دیگر تشریف آوردید. گفت: چوب.
فوراً چوب و فلک آوردند، مرا زیر چوب انداخت که حالا سه‌ماه است، زخم آن خوب نشده است و زیر جامه‌ی خود را بالا کرده، زخم ترکه که هنوز درست کُل نینداخته‌بود را نشان ِ شاه داده‌بود، عرض کرده‌بود که سهام‌السلطنه‌ی عرب گفت به نوکرهای خود او را چوب می‌زنید تا که چهارصد تومان پول بدهد، چراکه استقبال ما نیامده، هروقت داد او را مرخص کنید، و اِلا او را بزنید تا بمیرد.
اقوامِ من و اهلِ دهِ بالا دیدند مرا می‌کشند، هریک هرچه داشتند آوردند، اهالی شهر یزد هم که ییلاق آمده‌بودند کمک کردند، چهارصد تومان را دادند و مرا مرخص کردند. یک‌شبانه‌روز غَش بودم. بعد به حال آمدم حضرات طلب‌کار که پول داده‌بودند مطالبه‌ی طلب خود را کردند. یک خانه و یک الاغ رعیتی و یک رأس میش دادم به پنجاه تومان، سی‌صدوپنجاه تومان دیگر باقی پول است، من هیچ دارایی ندارم. حالا آمده‌ام خدمتِ قبله‌ی عالم عرض حال خود را کردم.

حکایتِ حاجی‌علی و ناصرالدین‌شاه -1

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 27 Jul 2010 12:39:00 +0430

مشرف شدند خدمتِ شاه. شاه فرمود، امین‌الملک تازه داری؟ عرض می‌کند: بله قربان «حاجی‌علی»نام -رعیتِ یزدی- آمده‌است از صبح الی حال در اطرافِ ارگ از سر در الماسیه و شمس‌العماره و در ارگ را متصل می‌زند که شاه خانه است، هرچه به او می‌گویند چه حرف است؟ جواب می‌دهد هروقت شاه تشریف آورد بگوئید، حاجی‌علی دهِ بالائی یزدی آمده‌است خدمتِ شما برسد. رؤیت و حالت مشارٌالیه دیدنی است، شاه فرموده‌بود، بروند او را بیاورند. فرّاش رفته‌بود، به حاجی‌علی گفته بود که شاه تو را خواسته‌است. هم‌راهِ فراش رفته‌بود تا دمِ درِ عمارتِ گلستان آن‌جا هم‌راهِ حاجب‌الدّوله‌ی فراش‌باشی واردِ عمارت شده‌بودند، یکی از وزرا گفته‌بود: درست و باادب باش. این شاه است. حاجی‌علی گفته‌بود که مرا گول می‌زنی؟ این‌که شاه نیست، شاه نانِ طلا می‌خورد، نخودِ آش‌اش طلا است، این‌که مثلِ مردمانِ دیگر است. شاه خندیده‌بود و فهمیده‌بود که رعیّت منتظر است که شاه ِ خود را با زینت ببیند، فرموده‌بود بروند جقه و حمایل و نشان و جواهرات و البسه‌ی رسمی دولتی او را بیاورند. حاجی‌علی گفته‌بود من مانده شده‌ام. گرسنه هستم، حالا قدری نان می‌خورم تا شاه تشریف بیاورند. برابر شاه توبره‌ی خود را از پشت به زیر آورده، سفره‌ی نانِ موجو و پیاز را بیرون آورده، نان را در آب انداخته و بیرون آورده، آجری پیدا کرده، نان را در سفره پیچیده، آجر برروی آن زده تا خُرد شده، آن‌وقت پاشنه‌ی پای خود را روی پیاز خُرد کرده، مشغول خوردن شده‌بود و بعداز آن سر خود را در حوض آب گذارده قدری آب هم خورده بود و گفته‌بود:
الحمْدُ للهِ رَبّ ِ العالمین. سیر شدم. حالا کاشکی شاه تشریف می‌آورد.

از این حالت شاه به گریه افتاده‌بود و فرموده‌بود که قدری نانِ خود را به من بده.

پیرِ ما را بوی پیراهن گرفت

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 24 Jul 2010 13:09:00 +0430

داغ ِ ماتم‌هاست بر جانم بسی
در دل‌ام پیوسته می‌گریَد کسی

[شعر: ابتهاج(سایه) - آواز: شهرام ناظری - گروه شیدا - آهنگ: محمدرضا لطفی - دستگاه: همایون،شوشتری - دانلود ]

دردِ تو آن‌قدر عمیق است که تَهِ چشمت گیر کرده

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 21 Jul 2010 21:34:00 +0430

«در زندگی زخم‌هایی هست که مثلِ خوره روح را آهسته در انزوا می‌خورد و می‌تراشد. این دردها را نمی‌شود به کسی اظهار کرد، چون عموماً عادت دارند که این دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیش‌آمدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم بر سَبیلِ عقایدِ جاری و عقایدِ خودشان سعی می‌کنند آن‌را با لب‌خند شکاک و تمسخرآمیز تلقی بکنند»

هیچ حرفِ تازه‌ای نیست. همین چند خطِ «بوف کور». تقریباً نوشته‌های زیادی را به اشتباه نوشتم. یا بَد نوشتم. یا بی‌ربط. یا از سرِ بی‌حواسی، هرچه باشد، می‌شود جای همه‌شان همین چند خط را گذاشت. شاید حرفِ دیگری نداشتم، ندارم.

بی‌احتیاج به گفتن و تکرار

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 20 Jul 2010 23:56:00 +0430

یکتائی بیش‌تر توجه به شعر دارد. از آن‌چه تا امروز گفته کسی زیاد قدرشناس ندیده‌است. قدرشناس نه این‌که بیایند به او بگویند مرحبا، دست‌مریزاد. بلکه فقط بخواهند بفهمند. تعجبی نیست. مجله‌ی تازه‌ای که برای‌ام آمده‌بود از تهران، به اسمِ «تکاپو» شاهدِ این نکته است. فکر می‌کنند شعر گفتن برای شهرت است و این‌که مسابقه‌ی دو است که کی جلو می‌افتد. حالا کی جلو افتاده‌است؟ برای نان قرض دادن سه شاعرِ مُرده را اسم ببرند. شاعر ِ دخترمدرسه‌ای‌ها! بس نیست؟ بس‌شان نیست؟
برای من بس است!
...
من بدجوری دست‌ام بسته شده‌است. و الا یک کاری برای جلو رفتنِ کارهایی که مربوط به فکر باشد می‌کردم. به جانِ تو حتی فکر کرده‌بودم خانه‌ام را بفروشم یا بکنم مرکزِ یک جور کار برای هنر و فرهنگِ نو ایران. اما می‌دانم که لاش‌خورهائی مثلِ «یارشاطر» و قالتاق‌های این‌جوری می‌افتند روی‌اش. آدمی که بتواند پاک و درست باشد و پاک و درست فکر کند و نو فکر کند سراغ نمی‌کنی که کوشنده هم باشد. به‌هرحال این مطلب روشن است و بی‌احتیاج به گفتن و تکرار.

[از نامه‌ی ابراهیم گلستان به احمدرضا احمدی- فصل‌نامه‌ی «گوهران»؛ شماره‌ی شانزدهم: تابستانِ هشتادوشش]

مانده بود رفتن

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 16 Jul 2010 00:35:00 +0430

به‌احتیاط رو اکنون
که آبگینه شکستی

[شعر: سعدی - آواز: صدیق تعریف - گروه هم‌نوازان، تهران، 1375 - دستگاه: همایون - دانلود]

حُکماً نمی‌خوانی

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 12 Jul 2010 00:06:00 +0430

باقی ِ عمر، از سواد و خطِ ما همین‌قدر به‌کار آمد که عریضه بنویسیم، کاش نرفته بودی.

صلاح است، برگردی

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 5 Jul 2010 21:17:00 +0430

«در این بِلاد که اشک، پیشی گرفته از همه نشانه‌های حیات، باران بگیرد و شما نباشی...»

با این جمله شروع شود بد نیست؟

[پنج‌شنبه، پنج ِ فروردینِ هشتادونه]

تو از این فاصله هم می‌بینی؟

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 30 Jun 2010 12:32:00 +0430

مهربانِ من، دی‌شب که به خانه آمدم، خانه را صحنِ گل‌زار و کلبه را طبله‌ی عطار دیدم، ضیفی مستغنی‌الوصف که مایه‌ی ناز و محرمِ راز بود گفت: قاصدی وقت ِ ظهر کاغذی سر به مُهر آورده که سربسته به طاق ِ ایوان است و گل‌دسته‌ی باغِ رضوان...فی‌الفور
مُهر از سرِ نامه برگرفتم / گویی که سرِ گلاب‌دان‌ست

ندانستم نامه خطِ شماست یا نافه‌ی مُشکِ ختا؟ نگارخانه‌ی چین است یا نگارخانه‌ی عنبرین؟ پرسشی از حال‌ام کرده‌بودی، از حال ِ مبتلای فراق که جسم‌اش این‌جا و جان در عراق است چه می‌پرسی؟ تا نه تصور کنی که من از تو صبورم. به‌خدا که بی آن یارِ عزیز، شهرِ تبریز برای من تب‌خیز است و از جان و عمر، بی آن جان و عمر بی‌زارم. بلی، فرقتِ یاران و تفریق ِ میانِ جسم و جان بازی‌چه نیست. ایام ِ هجر است و لیالیِ بی‌فجر. درد دوری هست و تابِ صبوری نیست. رنجِ حرمان موجود است و راهِ درمان مسدود.
یارب تو به فضل ِ خویشتن باری / زین ورطه‌ی هول‌ناک برهانم

همان به‌تر که چاره‌ی این بلا از حضرت(جل‌وعلا) خواهم، تا به فضلِ خدایی رسم جدایی از میان برافتد و بخت بیدار و روزِ دیدار بارِ دیگر روزی شود، والسلام.

- نامه‌ای از قائم‌مقام فراهانی

شهرِ زیبا

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 29 Jun 2010 18:16:00 +0430

آن جمعه‌شب که به عادتِ مألوف وب‌لاگم را باز کردم به‌جای آن فنجانِ همیشه‌گیِ بالای صفحه‌ام آن آیه‌ی آشنا را خواندم که از بخشنده‌گیِ کسی حرف می‌زد.هم او که پیش‌تر و بیش‌تر از مهربانی‌هایش بسیار شنیده‌ایم تا آن‌که دیده‌باشیم و جالب، از خوفِ بلا شاکر هم که هستیم، باز تلخی در این تاریک‌خانه امان نمی‌دهد و در هرحادثه لابد یکی پیدا می‌شود از «هرکه در این بزم مقرب‌تر است...» برای آدمی دم بزند. سوای این‌ها آن ماجرا به‌این‌جا رسید که به‌مصداقِ حرفِ اخوان «تا سحرگاهان كه می‌داند كه بودِ من شود نابود» فردایش طاقِ خانه پایین آمد و به‌زحمت افتادند، آرشیوِ دوساله را هم حذف کردند. حالا از آن‌موقع که ما تو فکرِ یک سقف‌ایم بالاخره این فرصت پیدا شد که عمارتِ نو همین‌جا باشد، که هست. زمان که می‌گذرد بخشی از نوشته‌های گذشته را هم در این‌جا خواهم گذاشت و به‌مُرور آن‌هایی را که هنوز دارم‌شان بازنشر می‌کنم.
می‌ماند یک خواهش. فید (خوارکِ) وب‌لاگ به همان آدرسی‌ست که قبل ازین هم بود، اما کسانی که آدرس فیدبرنر را پی‌گیری نمی‌کردند حالا لطفی کنند آن‌را در «ریدر» اصلاح کنند به این آدرس .