[via “What I Learned Today…”]

Για περισσότερες πληροφορίες για τη φιλοσοφία προσέγγισης του όλου εγχειρήματος διαβάστε το άρθρο Britannica’s New Site

Για να δείτε την παρουσίαση πατήστε εδώ
Για να κατεβάσετε το eBook πατήστε εδώ

Η ‘αλλαγή’ είναι η λέξη κλειδί γύρω από την οποία κινούνται οι συζητήσεις για την εφαρμογή του μοντέλου υπηρεσιών Βιβλιοθήκη 2.0. Οι βιβλιοθήκες δεν μπορούν να αλλάζουν απλά για την αλλαγή. Απαιτείται προσεχτικός σχεδιασμός και η μετάβαση από το ένα μοντέλο υπηρεσιών σε κάποιο άλλο θα πρέπει να γίνεται με προσεχτικά βήματα λαμβάνοντας υπόψη αρκετές παραμέτρους, όπως τους χρήστες και το προσωπικό. Εξάλλου σκοπός δεν είναι να ακολουθηθεί η μέθοδες Plan, Implement, Forget, δηλ, Σχεδίασε, Εφάρμοσε, Ξέχασε (Casey and Savastinuk 13).

Δεν υπάρχει μια έτοιμη λύση ή ένα μονοπάτι χαραγμένο που θα ακολουθήσουν οι βιβλιοθήκες για να ενσωματώσουν τις Web 2.0 υπηρεσίες. Η επιτυχημένη εφαρμογή του Library 2.0 εξαρτάται από την κοινότητα των χρηστών και την οργανωτική δομή της βιβλιοθήκης ή και του γενικότερου οργανισμού στον οποίο ανήκει η βιβλιοθήκη.

Μια βιβλιοθήκη προκειμένου να προχωρήσει σε αυτήν την αλλαγή πρέπει να γνωρίζει που βρίσκεται τώρα, πριν μάθει τι πρέπει να κάνει για να βρεθεί εκεί που θέλει. (Casey and Savastinuk 19)

Tα ερωτήματα που θα πρέπει να απασχολήσουν τους υπεύθυνους μιας βιβλιοθήκης προς την κατεύθυνση του Library 2.0 δεν διαφέρουν από αυτά που λαμβάνονται υπόψη όταν υπάρχει πρόθεση ή ανάγκη για αλλαγή. Συνοψίζοντας τα πιο σπουδαία είναι:

Ποια είναι η θέση της βιβλιοθήκης μέσα στον οργανισμό που ανήκει; Ποιες είναι οι υπηρεσίες που προσφέρει και που επιθυμούν οι χρήστες της; Υπάρχουν κολλήματα οικονομικά, προσωπικού ή γραφειοκρατικά που την εμποδίζουν να προσφέρει τις υπηρεσίες που επιθυμεί;

Ποιοι χρησιμοποιούν την βιβλιοθήκη; Ποιοι δεν χρησιμοποιούν την βιβλιοθήκη; Ποιοι παράγοντες πολιτικοοικονομικοί επηρεάζουν τα έσοδα ή ακόμη και τις πολιτικές της βιβλιοθήκης;( Casey and Savastinuk 23). Κάποιοι τρόποι για ανατροφοδότηση από τους χρήστες είναι τα ερωτηματολόγια, έρευνες για το ποιες υπηρεσίες είναι οι πιο δημοφιλείς σε μια βιβλιοθήκη, ακόμη και ερευνώντας τι κάνουν άλλες βιβλιοθήκες για να προσεγγίσουν τους χρήστες τους. Μια άλλη ομάδα που συχνά παραβλέπουμε είναι αυτοί που δεν χρησιμοποιούν την βιβλιοθήκη. Είναι πιο εύκολο για τις δημόσιες βιβλιοθήκες να προσεγγίσουν αυτό το κοινό. Για τις υπόλοιπες είναι λίγο πιο δύσκολο αλλά ‘κάθε οργανισμός έχει τις δικές του ειδικές προκλήσεις προκειμένου να λάβει κάποια γνώμη από αυτούς που δεν τις χρησιμοποιούν συχνά.‘ (Casey and Savastinuk 23)

Όπως και να έχει, o δρόμος που θα ακολουθήσει κάθε μια βιβλιοθήκη στον κόσμο του Library 2.0 είναι διαφορετικός και η εφαρμογή των υπηρεσιών θα μοιάζει διαφορετική από κάποια άλλη βιβλιοθήκη που έχει υιοθετήσει αυτές τις υπηρεσίες.

Τα tag clouds που δημιουργεί κάθε χρήστης μπορεί να τα εκτυπώσει, να τα αποθηκεύσει στο σύστημα, ακόμα και να τα μοιραστεί με άλλους χρήστες. Δοκιμάστε το στο del.icio.us για να δείτε και στην πράξη πως λειτουργεί, είναι πολύ απλό και κατανοητό.

Πρωτού αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε Web 2.0 υπηρεσίες στη βιβλιοθήκη μας πρέπει να μελετήσουμε πώς μπορούμε να εξασφαλίσουμε την ιδιωτικότητα των χρηστών μας και στη συνέχεια να  τους ενημερώσουμε για το ποιά δεδομένα τους θα είναι ορατά όταν χρησιμοποιούν αυτή την υπηρεσία.

Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ότι η συνεχώς αυξανόμενη χρήση των Web 2.0 υπηρεσιών ίσως δώσει ένα νέο ρόλο στην βιβλιοθήκη, αυτόν της ενημέρωσης των χρηστών  για το πως μπορούν να προστατεύσουν τα προσωπικά δεδομένα και την ιδιωτικότητά τους.

Διαβάστε και το “The Central Problem of Library 2.0: Privacy” του Rori Litwin στο Library Juice για περισσότερες σκέψεις και προβληματισμό.

Επιπλέον, η μεγαλύτερη online υπηρεσία καταλογογράφησης στον κόσμο OCLC, διαθέτει το WorldCat με τη μορφή μιας απλής εφαρμογής μέσω του Facebook, δίνοντας την ευκαιρία στους χρήστες να αναζητούν οποιοδήποτε τεκμήριο επιθυμούν στην πλησιέστερη για αυτούς βιβλιοθήκη.

Μια σκέψη που δημιουργείται είναι κατά πόσο θα μπορούσαν οι βιβλιοθήκες να χρησιμοποιήσουν την εξατομίκευση (profiling) των χρηστών για να προωθηθούν και να διαφημιστούν. Για παράδειγμα, εγκαθιστώντας την εφαρμογή του κοινωνικού δικτύου Books iRead στο Facebook οι χρήστες δημιουργούν λίστες με τα βιβλία που έχουν διαβάσει ή θέλουν να διαβάσουν. Πώς θα σας φαινόταν, αν οι βιβλιοθήκες παρακολουθούσαν τις προτιμήσεις των χρηστών και τους πρότειναν αντίστοιχες επιλογές που έχουν στις συλλογές τους. Κάτι σαν και αυτό που εφαρμόζει και η Amazon.com. Φυσικά, θα πρέπει να αναλογιστούμε και την ιδιωτικότητα (privacy) των ίδιων των χρηστών.

Η αλήθεια είναι, ότι η γρήγορη εξέλιξη της τεχνολογίας του διαδικτύου θα πρέπει να μας οδηγεί, κάθε μέρα και περισσότερο, στην δημιουργία νέων εφαρμογών στις βιβλιοθήκες, έτσι ώστε οι ίδιες να παραμείνουν ζωντανές αλλά και πάνω απ’ όλα ανταγωνιστικές.

1. Κριτική 1η : είναι το Web 2.0 πραγματικά τόσο 2.0;
2. Κριτική 2η : το Web 2.0 μετέχει πραγματικά στον εκδημοκρατισμό της μαζικής επικοινωνίας;
3. Κριτική 3η : το Web 2.0 διευκολύνει την δημιουργική συμμετοχή ή επιτρέπει την εκμετάλλευση της δωρεάν εργασίας;

Μπήκα στην ιστοσελίδα τους πριν λίγο για να δω τι ακριβώς αντιπροσωπεύει αυτή η νέα εφαρμογή, όμως δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα και ιδιαίτερα. Διαθέτει μια απλοϊκή σχεδίαση και καμία υπηρεσία του δε μου τράβηξε την προσοχή, τόσο ώστε να πω ότι μπορεί να ανταγωνιστεί σε κάτι το LibraryThing. Ίσως να παραείμαι αρνητική???? Κάντε και εσείς ένα κόπο να του ρίξετε μια ματιά… τα σχόλια είναι όλα δικά σας. :))))

Ο άνθρωπος είναι ένα κοινωνικοπολιτικό ζώο και όμως ταυτόχρονα είναι μια αυτόνομη ύπαρξη που μπορεί εν δυνάμει να κρίνει αυτό που του λεει η κοινωνία. Με τις νέες τεχνολογίες ο άνθρωπος συζευγνύεται ακόμα περισσότερο με την ομάδα, με την κοινωνία. Από όποια οπτική γωνία και το εξετάσουμε του E. Wenger, του J. Lacan, του M. Foucault, από τη στιγμή που το Web 2.0 επηρεάζει την κοινωνία, επηρεάζει και τον πολίτη, επηρεάζει και τον χρήστη (μιας βιβλιοθήκης), επηρεάζει και το άτομο ως προς το τι θέλει και ως προς το τι ζητάει.

Το Web 2.0 είναι: ηλεκτρονική συνεργασία, ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης, διαδικτυακό συνεργατικό εργαλείο, είδος διανεμημένων ηλεκτρονικών δικτύων, πλουραλιστικό μέσο, δημοκρατικός διάλογος, νέος τρόπος επικοινωνιακής συσσωμάτωσης…Ορισμοί και ιδιότητες του Web 2.0 που αναφέρονται στα ακόλουθα άρθρα:
1)David Bollier - Τα commons (κοινά αγαθά) και η αναδυόμενη δημοκρατία

2) Kingsley Dennis - Οι νέες αγορές: Τα «wikis» ως μία μορφή συλλογικής νοημοσύνης

3) Gabriella Coleman - Προς μια θετική κριτική του κοινωνικού web

Όπως υποστηρίζει ο James Surowiecki όσο τα μέλη μιας ομάδας συνάδουν τόσο υπάρχει ομογενοποίηση, δηλαδή όσο η ομάδα αλληλοεπηρεάζεται και αλληλοεξαρτιέται τόσο τείνει να επικαλύπτει τους προσωπικούς με τους συλλογικούς στόχους, να χάνεται ο ατομικισμός και κατ’ επέκταση το αμάγαλμα των διαφορετικών απόψεων, σκέψεων, δράσεων. Παρασύρεται όλη η ομάδα στη μη αναγνώριση των λαθών και στην άγονη συνεργατική και συλλογική προσπάθεια. Αντίθετα όταν τα μέλη μιας ομάδας είναι διαφορετικά ή δεν ταυτίζονται απόλυτα τότε οδηγούνται σε ¨έξυπνες αποφάσεις¨. Ποιο από αυτά ισχύει για το Web 2.0; Μήπως και τα δύο ή κανένα από τα δύο;