متاسفانه روزهای پایانی تیرماه ۱۳۹۰ همراه با خبر تلخی برای فعالان محیط زیست ایران بود. مهندس «یاسر انصاری کجوری» مدیر پایگاه خبری سبزپرس و دبیر کانون عالی گسترش فضای سبز و حفظ محیط زیست بر اثر ایست قلبی دار فانی را وداع گفت.

انصاری یکی از فعال‌ترین چهره‌های فعال محیط زیست در چند سال اخیر بود و تا آخرین روز از عمر کوتاهش، فعالیت های خود را در جهت حفظ محیط زیست ادامه داد.

اکنون وبلاگ‌نویسان علاقمند به محیط زیست قصد دارند به یاد یاسر انصاری هر یک یادداشتی در مورد این فعال محیط زیست یا هر موضوعی که دغدغه او بوده بنویسند و به یاسر عزیز و مژگان جمشیدی همسر او که خود از روزنامه‌نگاران و فعالان شناخته‌شده محیط زیست ایران است تقدیم کنند.

موج هشتم به نام یاسر انصاری آغازی برای ادامه راه صیانت از محیط زیست ایران است.با موج هشتم و یاسر انصاری عزیز همراه خواهیم شد…

برای دریافت لوگوی این موج کلیک کنید

همزمان با روز جهانی محیط زیست ( ۵ ژوئن ) و هفته محیط زیست ۱۵ تا ۲۱خرداد ۱۳۹۰ با موضوع  «کارهایی که برای حفظ محیط زیست انجام خواهیم داد.»

امروز محیط زیست ما در کره خاکی بیش از پیش مورد تهدید قرار گرفته است و آب ، خاک ، هوا ، موجودات زنده بیش از هر زمانی در معرض عوامل نابود کننده قرار دارند.

حفظ محیط زیست وظیفه ای همگانی است . همه باید خود را در برابر حفظ محیط زیست مسئول بدانند و برای نجات کره خاکی تلاش کنند .

بیایید از امروز بیش از گذشته برای حفظ محیط زیست تلاش کنیم. قرار نیست کار سخت یا عجیبی انجام دهیم . قطره قطره کارهای کوچک ما برای حفظ محیط زیست می تواند به دریایی بزرگ از رفتارهای خوب زیست محیطی تبدیل شویم . برای مثال این کارها می تواند شامل موارد ذیل باشد :

- صرفه جویی در مصرف انرژی : استفاده از لامپ های کم مصرف ، استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی ، پوشیدن لباس گرم به جای افزایش درجه حرارت بخاری در فصل سرما ، استفاده از دوچرخه و یا پیاده روی
- جداسازی زباله های قابل بازیافت ، استفاده از کیف به جای کیسه های پلاستیکی ، عدم استفاده از ظروف یک بار مصرف.
- لاش برای آگاهی رسانی محیط زیستی در محل کار یا منزل ، نصب تبلیغات کوتاه زیست محیطی در محل کار و تحصیل، آگاهی رسانی از طریق وبلاگها و سایت های شخصی یا سازمانی.
-  صرفه جویی در استفاده از آب و مواد غیر قابل بازیافت به شکل های مختلف
-  کمک به حیوانات شهری و وحشی ، غذا دادن به حیوانات شهری ، برخورد با حیوان آزاران
و….

اینها مثال های کوچکی از هزاران کار ساده ایست که می توان برای حفظ محیط زیست انجام داد. بسته به محیط زندگی و کارتان مثالهایی از این دست بیابیم ، بنویسیم و خود را متعهد به انجام آنها بدانیم.

پس در هفتمین موج سبز وبلاگ نویسی زیست محیطی:

همه با هم از ۱۵ تا ۲۱ خرداد از کارهایی که برای حفظ محیط زیست در محل زندگی و کار خود می توانیم انجام دهیم خواهیم نوشت و خود را ملزم به رعایت آنها خواهیم کرد.

لیست سیاه محیط زیست ایران در سال ۸۹ با مرگ چهار محیط بان مظلوم کاملتر شد. هنوز داغ دو محیط بان کشته شده در استان های خراسان شمالی و سیستان و بلوچستان در دلهای دوستداران محیط زیست زنده است که امروز خبر کشته شدن چهار محیط بان دیگر داغ دلهایمان را چندین برابر کرد.

روز گذشته چهار مامور گارد محیط زیست در حین انجام ماموریت در محدوده روستای دوشان در ۱۰ کیلو متری شهر سنندج مورد هجوم عده ای ناشناس قرار گرفته و هر چهار نفر به ضرب گلوله به شهادت رسیدند تا شمار شهدای محیط زیست ایران به ۱۱۱ نفر برسد .

کشته شدن این چهار محیط بان بسیار مشکوک است زیرا قاتلان پس از کشتن محیط بانان ، خودروی سازمانی آنها را که هر ۴ نفر در آن قرار داشتند به قعر دره فرستادند !!!

در کجای دنیا با حافظان طبیعت اینگونه برخورد می شود؟ در کجای دنیا اشرار، شکارچیان و….به خود اجازه می دهند با ماموران ویژه دولت اینگونه برخورد کنند؟ مرگ شش محیط بان در سال ۸۹ فاجعه ای است که تاکون تاریخ محیط زیست ایران به خود ندیده است.

محیط بانان ایران با تمامی کمبودها و بی محلی های کوچک و بزرگ که از هر سو به آنان فشار می آورد، همچنان بر عهد خود که همانا حفظ اندوخته های طبیعی این سرزمین است، ایستاده اند. پس چگونه است که همین طبیعت قربانگاه این پاسداران بی ادای محیط زیست ایران شده است؟ واقعا چرا؟

ما نیز با اعلام عزای عمومی در فضای مجازی وبلاگستان، در راستای حمایت از محیط بانان بی دفاع این سرزمین از فردا به مدت یک هفته داغ از دست دادن این حافظان طبیعت را در قالب موج ششم وبلاگستان برگزار خواهیم کرد و در همین رابطه از تمامی فعالین محیط زیست ایران می خواهیم که با این موج همراه شوند.

فیلتر شدن مهار بیایان زایی موضوعی است که در روزهای گذشته ذهن بسیاری ازفعالان محیط زیست ایران را به خود جلب کرده و همگی منتظر رفع فیلتر این وبسایت ارزشمند زیست محیطی هستیم.

واپسین روزهای پایین امسال برای اهالی محیط زیست در وبلاگستان فارسی با اتفاقی تلخ همراه شد و متاسفانه به حکم کمیته مصادیق محتوای مجرمانه رایانه‏ ای: وبلاگ «مهار بیابان زایی» مرد خستگی ناپذیر محیط زیست ایران به دلایلی نامعلوم به محاق رفت.

فیلتر شدن مهار بیایان زایی موضوعی است که در روزهای گذشته ذهن بسیاری ازفعالان محیط زیست ایران را به خود جلب کرده و همگی منتظر رفع فیلتر این وبسایت ارزشمند زیست محیطی هستیم.

محمد درویش در آخرین یادداشتش با بیان این مطلب که دیگر نخواهد نوشت فضای سنگینی را بر وبلاگستان محیط زیست ایران وارد آورده است. بی شک محمد درویش از دفاع از محیط زیست ایران دلسرد نشده و همچنان قلبش برای طبیعت وطن خواهد زد اما همگان باید بداند که روشن بودن چراغ خانه مجازی درویش باعث دلگرمی اکثریت وبلاگ نویسان این حوزه است.

امیدواریم در فیلتر شدن مهار بیابان‌زایی اشتباهی رخ داده باشد و در روزهای آتی شاهد رفع فیلتر از این پایگاه همیشه فعال محیط زیست ایران باشیم.

از شما می‌خواهیم به هر طریق که می‌توانید اعتراض خود را به فیلتر شدن وبلاگ مهار بیابان‌زایی اعلام کنید. اگر وبلاگ یا وبسایت دارید، پیشنهاد می‌کنیم یکی از یادداشت‌هایتان را به اعتراض به فیلتر شدن وبلاگ محمد درویش اختصاص دهید.

همچنین می‌توانید یکی از لوگوهای اعتراض به فیلتر شدن وبلاگ مهار بیابان‌زایی را در سایت یا وبلاگ خود قرار دهید. برای دریافت اینجا کلیک کنید.

منابع آگاه خبر از فعالیت دوباره ادوات و ماشین‌آلات سنگین در محدود باغ گیاه‌شناسی نوشهر داده‌اند. این در حالیست که امروز صبح پس از توقف تخریب حدود ۵۰۰ متر از این محل با دخالت کارکنان باغ اکولوژیک نوشهر پس از دستگیری و ضبط دوربین‌های آنها مجددا کار تخریب را از سر گرفته‌اند.

منبع:  http://farzandeiran.wordpress.com

باغ اکولوژیک نوشهر را می‌شناسید؟ همین بس که بگویم تولد این باغ گران‌بها از سال ۱۳۳۳ و در حدود ۷ هکتار از زمینهای ایستگاه کشاورزی نوشهر جهت کاشت گونه های درختی و درختچه ای به وقوع پیوسته است. بیش از نیم قرن از عمر این باغ می‌گذرد و احتمالاً باید منتظر آخرین نفس‌های قدیمی‌ترین باغ اکولوژی ایران در نوشهر باشیم!

بر اساس اخبار موثقی که بدستمان رسیده هم اکنون لودر‌های تخریب کننده به دستور فرمانداری نوشهر تخریب را آغاز نموده‌اند و تلاش همکاران منابع‌طبیعی و کارکنان باغ اکولوژیک نوشهر به جایی نرسیده است.

موقعیت جغرافیایی این باغ را می‌توان در تصویر زیر مشاهده نمود.

داستان تخریب چندین سال است که در کش و قوس بوده و ادامه داشته است ولی ظاهرا و بقول محمد درویش باید به احترام آخرین نفس‌های قدیمی‌ترین باغ اکولوژی ایران در نوشهر یک دقیقه سکوت کنیم!

آیا شمارش معکوس برای تخریب ۴۰ هزار متر مربع از باغ گیاهشناسی نوشهر به پایان رسیده است؟ آیا این همان توطئه‌ای است که محمد درویش پیشتر از آن خبر داده بود! و مسؤلان و متولیان منابع‌طبیعی کشور ساده از کنار آن گذشتند؟!

البته از حق نباید گذشت و باید گفت که در دوره وزارت مهندس اسکندری بر مسند وزارت جهاد کشاورزی مخالفت ایشان را بارها و بارها از زبانشان شندیم که تخریب باغ اکولوژی برای ایجاد گذرگاه به بندر نوشهر اصولی نیست حال باید منتظر واکنش دکتر خلیلیان وزیر وقت باشیم! نباشیم؟

دوستان عزیز زمان بسیار اندک و فاجعه بسیار نزدیک است. هر کسی که می‌تواند در راستای پیشگیری از این واقعه تلخ قدمی بردارد بسم‌ا…!

پ.ن.

البته چون خبر بسیار تازه و در حال وقوع است گزارش تصویری در حال دریاف بوده و در مطالب بعد منتشر خواهم ساخت.

منبع: http://farzandeiran.wordpress.com/?p=567&preview=true

گرم شدن کره زمین پدیده‌ای نگران‌کننده است و البته انکارناپذیر. مقالات منتشر شده و تحقیقات دانشگاهی پرشمار، اوضاع نه چندان مطلوبِ زیستن بر کره مسکون را در آینده نزدیک تایید می‌کنند.

با این حال هستند افرادی که با بدبینی آن را بلوای جهان مدرن می‌نامند و اصرار دارند نگرانی از آینده زمین یک‌سره بی‌اساس است. این نگاه توام با سوظن به هیچ‌رو، مانع از کوشش جهانی برای کنترل روند دهشتناک پدیده‌ای نمی‌شود که جهان‌گرمایی نام گرفته است. آش آن قدر شور است که دبیرکل سازمان ملل متحد هم وارد گود شده و دست کمک به سوی رهبران مذهبی جهان دراز کرده است. گویی روند تغییرات اقلیمی با هیچ کشوری شوخی ندارد.

کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد در کپنهاک با هدف برون‌رفت از وضع موجود کمتر از یک هفته دیگر کار خود را آغاز می‌کند. سران کشورهای جهان گردهم می‌نشینند تا راه حلی فراتر از حوزه‌های نظری بیابند و آن را با سایر همتایان خود به اشتراک بگذارند. در این میان سفر رییس جمهوری آمریکا به پایتخت دانمارک خبرساز شد، به این دلیل ساده که اسلافش، برای موضوعات جهانی محیط‌زیست اهمیتی قایل نبودند و او مشتاقانه سنگ آن را بر سینه می‌کوبد. اوباما پیشتر گفته بود اگر حضورش مفید باشد در این اجلاس بین‌المللی شرکت خواهد کرد.

از سوی دیگر، سکاندار محیط‌زیست ایران اعلام کرده که رییس کابینه دهم نیز راهی کپنهاک می‌شود. به علاوه پایتخت دانمارک مقصد شهردار تهران هم هست تا گزارشی ارائه دهد از اقدامات شهرداری تهران از کاهش مصرف گازهای گرما‌ساز.

کنفرانس پیش‌رو فرصتی است برای ایران تا از دستاوردها و نگرش‌های جدید پیرامون این حوزه آگاه شود و شرکت‌کنندگان وطنی البته دریابند موضوعات زیست‌محیطی فراتر از حد تصور آنان تراژیک و غم‌افزاست به طوری که باید آن را بیش از پیش جدی گرفت و با فرمان و دستور از بالا کار به سامان نمی‌شود. همکاری دسته‌جمعی و همدلی ملی شاید کشتی‌ توفان‌زده را به ساحل برساند اما عاقبت تک‌روی ‌بی‌تردید غرق شدن است.

دریافت کمک از سایر کشورهای با علم و فن فرصتی دیگر را رقم می‌زند برای ایران که رتبه چهارم تولید گازهای گلخانه‌ای و گرماساز را در میان کشورهای جهان یدک می‌کشد. البته می‌توان از موقعیت پیش‌آمده در دفاع از حقوق سایر ملت‌های بی‌پناه بهره‌ برد و نام ایران را بار دیگر به صفحه نخست روزنامه‌ها و سرخط مهمترین خبرها کشاند. اما چنین شیوه‌ای نه از مشکلات محیط‌زیست کشور می‌کاهد و نه دیگران را هراسی به دل می‌اندازد. بدین‌ترتیب برای حل معضلات محیط‌زیستی، که گریبان تک‌تک ایران‌نشینان را بیش‌وکم گرفته، باید با آزمون و خطا پیش‌رفت و دل به دست توانگر وطنی خوش کرد تا شاید روزی کاردآجین شدن محیط‌زیست ایران را درمانی فراهم کند. اما آن روز دیر نخواهد بود؟

چرا باید گرمایش جهانی برای ما مهم باشد ؟ پاسخ این پرسش بسیار سخت و آسان است. آسان است چون بسیاری از کارشناسان و دانشمندان به توصیف وضعیت فعلی زمین و گرمایش جهانی پرداخته اند و روزهای سختی را برای بشر در سالهای آینده متصور شده اند .

سخت است از اینرو که متاسفانه در کشور ما هنوز اصول اولیه حفاظت از محیط زیست رعایت نمی شود ، فاضلاب شهرهایمان به رودخانه ها سرازیر می شود ، صنعت ما به حفظ محیط زیست بی توجه است و در یک کلام برخی مدیران ما حفاظت از محیط زیست را سیاست استکبار جهانی می دانند .

در این شرایط سخن گفتن از گرمایش جهانی و ایجاد حساسیت عمومی نسبت به این مسئله دشوار است . در میان طرفداران محیط زیست آنهایی که بطور مشخص در زمینه «حمایت از حیوانات» فعالیت می کنند بیش از دیگران با این مسئله آشنا هستند. شاید بتوان گفت دلیل پرداختن به موضوع گرمایش جهانی و حمایت از حیوانات در کشوری مثل ایران یک جواب دارد .

به نظر من اگر می توانستیم حامیان حفظ محیط زیست را درجه بندی کنیم افرادی که نسبت به پدیده گرمایش جهانی و تغییرات اقلیمی و نیز حمایت از حیوانات حساسیت زیادی دارند در بالاترین درجه قرار می گرفتند و این مسئله بویژه در ایران بخوبی صدق می کند .

اگر فردی به پدیده گرمایش جهانی اهمیت بدهد قطعن بسیاری از موارد ابتدایی حفظ محیط زیست و منابع طبیعی را مورد توجه قرار خواهد داد و همچنین اگر فردی نسبت به سرنوشت حیوانات حساس باشد قطعن نسبت به سرنوشت انسانها بسیار حساس خواهد بود. جالب است که در سطح بین المللی در میان گروههایی که بیشترین تبلیغ را برای مبارزه با گرمایش جهانی انجام می دهند گروههای حمایت از حیوانات و بویژه بخشی از آنان که گیاهخوار هستند پیشاپیش دیگران قرار دارند.

مقابله با گرمایش جهانی یعنی مجموعه ای بزرگ از تلاش حامیان محیط زیست برای نجات زمین ، اگر حفظ زمین هدف نهایی ما باشد ( که هست ) مبارزه با گرمایش جهانی نیز باید هدف اصلی ما باشد.

درست است که شاید تاکنون هیچ خطری نتوانسته همچون جهان‌گرمایی (Global Warming) حیات را در تمامی جلوه‌های آن، تهدید و تحدید کند؛ درست است که شاید هیچ فرآیند دیگری وجود نداشته که اینگونه شتابان و گسترده بتواند، تنوع زیستی سراسر کره‌ی خاک را به چالش کشد؛ و درست است که این فقط جهان‌گرمایی و تغییر اقلیم بوده که توانسته جایگزین همه‌ی کابوس‌های همه‌ی مردمان همه‌ی قاره‌های جهان – فارغ از صف‌بندی‌ها و مرزهای مرسوم اقتصادی و سیاسی – شود؛ کابوسی که برای نخستین بار، درخشندگی و امید را از آینده‌ی حیات در پیشگاه دانایان زمین و آینده‌پژوهان فرزانه ستانده است . امّا و امّا … به رغم همه‌ی این تهدیدها و خطرها – که تاکنون و به شهادت دست‌نوشته‌های مجازی موجود در همین تارنما – بارها به آنها اشاره شده است – جهان‌گرمایی می‌تواند فرصتی استثنایی برای شهروندان ساکن در دهکده‌ی جهانی فراهم آورد تا برای نخستین بار و به دور از هر بهانه‌ی نظامی، سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، قومی، مذهبی، زبانی، نژادی و … در یک سوی خاکریز قرار گرفته و در «کارزاری مقدس بر علیه نابودی حیات» متحد شوند و دست مودت و همکاری به هم دهند. این کدام سیاستمدار راستین و وطن دوستی است که اعلام دارد از برنامه‌ها و سیاست‌های مهارکننده‌ی گرمایش زمین ناخشنود بوده و منافع درازمدت ملی‌ کشور متبوعش مورد خدشه قرار گرفته است؟

کمک به بازگشت تعادل دمایی و تقلیل اثرات تغییر اقلیم – چه آن را متأثر از مؤلفه‌های انسانی بدانیم و چه مانند ناصر کرمی عزیز، در انسانی بودن منشأ آن شک داشته و متأثر از فعل و انفعالاتی نیواری و زمین‌شناختی بپنداریم – بی‌گمان می‌تواند بر کیفیت و ماندگاری حیات در افق‌هایی دورتر مؤثر باشد و نسل امروز را در پیشگاه آیندگان، بیش از این شرمسار نکرده و واجد صفت «خیانت در امانت» معرفی نکند.

بازگشت جستارهای مربوط به جهان‌گرمایی در دیالوگ رهبران کنونی و آینده‌ی ایالات متحده آمریکا، استرالیا، فرانسه و دیگر کشورهای کوچک و بزرگ جهان به همراه تأکید کم‌نظیر و پیش‌برنده‌ی بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل متحد، گواه آن است که تا چه اندازه خطر دست‌کم گرفتن عقوبت‌های جهان‌گرمایی می‌تواند مخاطره‌آمیز و غیرقابل جبران باشد. دریافتی که در یادداشت‌های آینده بیشتر به آن خواهم پرداخت.

محمد درویش http://biaban.darvish.info