جنبش سبز یزد

درست درهمین روز یکسال قبل ؛ میرحسین و رهنورد در شهر بادگیرها

2010-05-19T12:40:00.003+04:30

«ما زنده به آنيم که آرام نگيريم، موجيم که آسودگي ما عدم ماست»...

خبرنگار اعزامي قلم نيوز، از يزد گزارش داد از انبوه خودروهاي زيادي که در کنار خيابان پارک شده، متوجه مي شوم که به دانشگاه نزديک شده ايم; ساعت يازده و بيست وپنج دقيقه است که به دانشگاه مي رسيم، جمعيت بسيار زيادي از دانشجويان به سمت سالن در نظر گرفته شده براي مراسم در حرکتند اما سالن از چند ساعت قبل پر شده است و آنها مجبورند از بيرون سالن به صحبت هاي ميرحسين گوش دهند. از در پشتي وارد دانشگاه مي شويم; در سالن به قول معروف، جاي سوزن انداختن نيست; دانشجويان با حضور گسترده خود سنگ تمام گذاشته اند در سالن ولايت، سالن ورزشي دانشگاه آزاد که براي سخنراني ميرحسين درنظر گرفته شده. علاوه بر جايگاه تماشاچيان، تمام محيط داخل سالن نيز مملو از دانشجويان پرشوري است که يک لحظه هم سکوت نمي کنند; سرودهاي ملي در حال پخش شدن است وقتي صداي بخشي از سخنراني خاتمي در سالن پخش مي شود که مي گويد "مردم بايد بيش از آنکه شخص را انتخاب کند راه را انتخاب کنند"، اشتياق دانشجويان به اوج مي رسد و يک صدا با شور و شوق فرياد مي زنند «سلام بر موسوي ، درود بر خاتمي». دانشجويان دختر با دست بندها و سربندهاي سبز رنگ به استقبال ميرحسين آمده اند; پسران پرشور دانشگاه يزد هم پرچم سه رنگ کشورمان را بالاي سرشان تکان مي دهند و يک صدا سرود «يار دبستاني» سر مي دهند; دانشجويان زيادي هم که جايي براي نشستن در سالن پيدا نکرده اند، خود را به پنچره هاي بالاي سالن رسانده اند و پوسترهايي از ميرحسين و خاتمي را به دست دارند. يکي از دانشجويان پسر دست نوشته اي را بالا سر گرفته که روي آن نوشته است: «هر چند بيست سال دير آمده است، در بيشه انتخاب، چو شير آمده است»، «گر سيد ما برفت از عرصه برون، برخيز عزيز من که مير آمده است». دانشجويي ديگر پلاکادري بالا سر گرفته که در يک طرفش عکس ميرحسين در کنار عکس دکتر شريعتي قرار گرفته و در طرف ديگر نوشته شده: «آزادي انديشه بي ميرحسين نمي شه». دانشجويان که اشتياقي زياد براي ورود ميرحسين به سالن دارند و يک لحظه آرام نمي گيرند، يک صدا شعار مي دهند: «درود بر موسوي، سلام بر رهنورد». استادان و دانشجويان دانشگاه آزاد ميبد در پارچه نوشته اي آورده اند: «مهندس موسوي به شهر دارالعباده خوش آمدي». ويديو کليپ «سر آمد زمستون» که پخش مي شود، شور و اشتياق دانشجويان به اوج مي رسد و جمعيت پرتعداد دانشجويان با تکان دادن هماهنگ پرچم هايشان، سالن دانشگاه را سراسر سبز مي کنند. مجري مراسم مي گويد: آقاي خاتمي چون تازه از سفر مکه بازگشته، نتوانسته اند همراه مهندس موسوي باشند اما از مردم يزد خواستند که از ايشان استقبالي شايسته داشته باشند; نام خاتمي که بر زبان مجري جاري مي شود، تشويق هاي دانشجويان بي وقفه اوج مي گيرد. مجري ادامه مي دهد: مردم يزد، مهندس موسوي را چون نگين انگشتري در بر مي گيرند و آن چنان که شايسته است، از ايشان استقبال مي کنند. سرود «اي ايران» پخش مي شود و پرچم سه رنگ کشورمان باز هم بر فراز دست دانشجويان سبزپوش به اهتزاز در مي آيد; بسياري از دانشجويان، عکسي مشترک از ميرحسين و خاتمي بالاي سر برده اند; مجري مراسم مي گويد ميرحسين تا چند دقيقه ديگر به سالن مي رسد و از جمعيت کثير دانشجوياني که موفق نشده اند وارد سالن شوند، خواهش مي کند راه را براي حضور مهندس موسوي در جمع دانشجوياني که ساعت ها در سالن منتظر هستند، باز کنند. دانشجويان دختر يک صدا شعار مي دهند «سلام بر خاتمي» و دانشجويان پسر در پاسخ شعار مي دهند «درود بر موسوي». حدود ده دقيقه از ساعت دوازده گذشته که با ورود مهندس موسوي به جمع دانشجويان در سالن، استقبال دانشجويان از او وصف ناشدني مي شود; اشتياق دانشجويان به اوج خود رسيده و صداي مجري در صداي بلند جمعيت پرشور گم مي شود. ميرحسين در ميان تشويق هاي پياپي دانشجويان و فريادهاي «ميرحسين ميرحسين حمايتت مي کنيم» وارد شد; حرکت پرچم هاي سبز، سالن دانشگاه را يک پارچه سبز رنگ کرده است; ميرحسين با آرامش و لبخندي بر لب به ابراز احساسات دانشجويان پاسخ مي دهد. با خواندن قرآن کريم در ابتداي مراسم، آرامش نسبي درسالن حاکم مي شود; پرچم هاي سه رنگ کشورمان با پخش سرود ملي بار ديگر در دست دانشجويان بلند مي شود که يک صدا فرياد مي زنند «سلام بر رهنورد، درود بر موسوي»، «موسوي پاينده رييس جمهور آينده». برخي از دانشجويان عکسي از ميرحسين را در کنار امام (ره) در دست دارند که زير آن به نقل از ايشان نوشته شده است: «جز آقاي موسوي کسي مصلحت نيست». روي پلاکاردهاي ديگر جمله هايي چون «صدواقعه چون دوم خرداد بسازيم» و «ما زنده به آنيم که آرام نگيريم، موجيم که آسودگي ما عدم ماست» نوشته شده است. مجري مراسم در ميان شور و شوق فراوان دانشجويان که سر و صداي زيادي ايجاد کرده اند، از ميرحسين با نام بزرگمرد تاريخ ايران ياد مي کند و مي گويد «اي نور چشم امام و امت، به شهر خاتمي خوش آمدي»; با اين جمله بار ديگر صداي فريادها و تشويق هاي دانشجويان به اوج خود مي رسد. دانشجويان با شور و شوق زيادي فرياد مي زنند «موسوي موسوي حمايتت مي کنيم»... پيش از آغاز سخنان مهندس ميرحسين موسوي، رييس دانشگاه پشت ميکروفن قرار مي گيرد و از ميرحسين به عنوان چشم و چراغ اصلاح طلبان و مدير دوران دفاع مقدس نام مي برد، خيل کثير دانشجويان حاضر در سالن همچنان با شوق فراوان شعار مي دهند «ميرحسين ميرحسين حمايتت مي کنيم». ميرحسين از شدت گرماي سالن، کتش را در مي آورد. .......
منبع: قلم نیوز

2010-05-18T09:07:00.002+04:30

بعد از حرف و حديث هاي اين چند روز اخير در مورد دزديده شدن مجسمه ها در ميادين شهر تهران و رد پاي آشكار مسوولان ارشد نظام در اين ماجراها به دليل مسايل شرعي جالب است بدانيد كه مسوولان شهر يزد قبل ازاين دست به كار شده اند و مجسمه فرخي يزدي شاعر پر آوازه ايراني حتي قبل از گذاشته شدن در خيابان فرخي يزد در انباري شهرداري يزد مخفي شده است

مجسمه فرخي يزدي شاعر گرانقدر يزدي كه در سال 1378 در زمان رياست جمهوري سيد محمد خاتمي به دست هنرمند خوب يزدي آقاي حاجي پور ساخته شده است و قرار بود همزمان با کنگره بزرگداشت فرخی یزدی در اسفند 1378 در ابتداي خيابان فرخي در يزد نصب شود از آن موقع تا به حال در انباري شهرداري يزد خاك ميخورد.

منبع:تفاوت یزد

چراغ سبز موسوی به سکولارها، پایانی بر تمامیت خواهی در جنبش است

2010-05-13T21:17:00.001+04:30

مهندس میرحسین موسوی بالاخره پاسخی روشن به همراهان فراحزبی خود در جنبش سبز داد و انسانیت را بر ایدئولوژی مقدم شمرد. ایشان تاکید کردند که “ما بدون نگاه به ایدئولوژی افراد و بدون توجه به طرز فکر آدم‌ها و حتا وابسته‌گی جمعیتی و حزبی آن‌ها، باید از حق‌شان دفاع کنیم و روبه‌روی ظلم و ستم ایستاده‌گی نماییم و لزوماً هم نباید هم‌فکر و هم‌عقیده‌ی او باشیم. و اگر این مسأله در جامعه‌ی ما نهادینه شود، ما گامی بسیار بزرگ به جلو برداشته‌ایم”. این موضوع تکیه بر پلورالیسم دارد. وقتی که به وضوح صحبت از ایدئولوژی به میان می آید، بلافاصله گوشهای ما تیز می شوند که احتمالا نشده است که صراحتا از واژه دین استفاده کنند. بنابر این، وقتی آن گفته را در کنار جمله ” احتمال دارد مطالبات جنبش فراتر از این رود” قرار می دهیم، نتیجه ای جالب حاصل می شود. به نظر می رسد که مهندس موسوی به سکولارها که بخش عظیمی از حامیان جنبش سبز هستند، چراغ سبز نشان داده است. چراغ سبز برای سبز ماندن.

اگر چنین باشد، اتفاق بزررگی است. مهندس موسوی کار بزرگی انجام داده اند. البته این موضوع در عمل نیز به اثبات خواهد رسید. این گفته ایشان پایانی بر تمامیت خواهی در اقشاری از جنبش است. این سخن از ایشان که به گمان من بسیار شجاعانه گفته اند، باید با پاسخی در خور مواجه شود. جنبش سبز در حال گام نهادن به آغاز راهی است که دشوار است اما منزلگاهی شیرین دارد. البته این موضوع به معنی تحقق خواسته ها در کوتاه مدت نیست بلکه به معنی بالارفتن سطح خواسته ها است. گمان می برم که بایداز این پس به همراه ایشان و در راستای مسیری ملی گام برداریم. امیدوارم که آنچه می اندیشم، منظور واقعی ایشان باشد.

منبع

چگونه تظاهرات 22 خرداد را میلیونی کنیم؟

2010-05-13T14:27:00.002+04:30

اطلاع رسانی خارج از اینترنت
بخش دیگر و مهم تر از اطلاع رسانی، به اطلاع رسانی خارج از اینترنت اختصاص دارد. اطلاع رسانی خارج از اینترنت اولا میزان گستردگی بسیار بالاتری دارد و دوما قشر فقیر تر و دور از تکنولوژی و… رو نیز از برنامه ها خبردار می کنه.
گفتن به افراد: ارزان ترین روش، تاثیر گذارترین روش، راحت ترین روش و بهترین روش روش گفتگو با افراد هست یا اطلاع رسانی نفر به نفر؛ این روش که به خاطر رو در رو بودن با افراد تاثیر بیشتری داره و موجب ریختن ترس افراد می شه در دوران انقلاب سال 57 اصلی ترین روش اطلاع رسانی بوده. قطعا گفتن به افرادی که مطمئنید که به هیچ وجه در این تجمع ها حضور نمی یابد خالی از لطف نیست و باعث بیشتر به سر زبان ها افتادن و تبلیغ بیشتر می شود که تاثیر به سزایی دارد.
اعلامیه: پخش اعلامیه برای افرادی که صاحب پرینتر هستن یک امر واجبه و حتی افرادی که پرینتر دارند ولی توانایی پخش کردن ندارند می تونن اعلامیه ها رو چاپ و در اختیار افراد مطمئن جهت پخش بذارند. قطعا این روز ها پرینتر قیمت زیادی نداره و قیمت اون به زیر صد هزار تومان می رسد ولی افرادی هم که به هر دلیلی توانایی خرید پرینتر رو ندارند می تونن از اعلامیه های دستنویس استفاده کنن. اعلامیه های دستنویس به خاطر سخت بودن کار می تونن در مکان های عمومی نصب بشوند که فعالیت رو آسون تر و سبک تر می کنه. اعلامیه می تونه در تلفن های عمومی، روی نیمکت ها، روی سطوح بلند و قابل دید، داخل مغازه ها و خانه ها و… پخش بشه یا می تونید اونو در تاکسی، اتوبوس و هر جای دیگه جا بذارید.
تلفن: قطعا اطلاع رسانی از طریق تلفن منزل به جا و درست نیست ولی شما می تونید از تلفن عمومی جهت این کار به سادگی استفاده کنید. روش کار به این صورته که شما با استفاده از تلفن های عمومی به شماره های رندم(تصادفی) و من درآری زنگ بزنید و به جای مزاحمت از اون ها دعوت به شرکت در فلان تظاهرات، فلان زمان و فلان مکان بکنید. این کار به سر زبون افتادن وعده ما کمک می کنه و روش اطلاع رسانی درستیه. مثلا هر روز به 20 شماره از طریق تلفن عمومی زنگ بزنیم و ازشون دعوت کنیم که در تظاهرات مثلا 22 خرداد شرکت کنند.
شعارنویسی: شعارنویسی با ماژیک، خودکار، اسپری و… کمک می کنه تا یه واقعه رو مانند یک تبلیغ سر چهارراه بارها و بارها تبلیغ کنیم و به نمایش بذاریم. پس نتیجه می گیریم که شعارما مانند یک تبلیغ هرچه که بزرگ تر باشه هرچه که جای شلوغ تری نوشته بشه تاثیر بیشتری داره و بیشتر دیده می شه ولی مورد دیگه اینه که شعارنویسی در مکان های بسیار شلوغ و همچنین با سایز بزرگ باعث می شه که زودتر پاک بشه و باید با احتساب این دو مورد شعارنویسی کرد. شعارنویسی با حداقل دو نفر شروع می شه و کم تر از این تعداد پیشنهاد نمی شه.

دو نمونه شعار اولی نمونه ای خوب در شعارنویسی می باشد که احساسی و تند نیست و دلنشین می باشد. ولی شعار سومی شعاری تند هست که موجب ریزش نیروی خودی می شه

شعار ممکنه بعد از چند ساعت یا حتی چند ماه خط زده بشه که اصولا شعار های معمولی بیشتر از یک هفته دووم نمی یارند و قطعا شیرینی دیوارنویسی به همینه. وقتی که شعار شما خط می خوره یعنی شما به حساب اومدید و دشمن با شما در حال مبارزست. اصولا هم بعد از چند وقت که یک شعار خط زده نمی شه خود شعار کم کم پاک می شه یا اون تاثیر اولیه رو نداره و یا تاریخش تموم می شه(مثل 13آبان سبز).در شعارنویسی اعتدال باید رعایت بشه چون قطعا تندروی باعث ریزش نیروهای ما می شه و همچنین سرکوب بیشتر. لازم به ذکر است که شعارنویسی و پخش اعلامیه در ساعاتی که خیابان ها بسیار خلوت است پیشنهاد نمی شود زیرا که خلوتی خیابان ها موجب سر و صدای بیشتر و همچنین در صورت لزوم فرار، فرار را سخت تر می کند.

اطلاع رسانی درباره 22 بهمن و سال صبر و استقامات

برچسب، لیبل: برچسب ها در اندازه A4 در مغازه های لوازم التحریر هستند که قیمت بالایی هم ندارند و می تونید اون ها رو در اندازه های کوچیک درست کنید و روی اون ها با ماژیک یا پرینتر بنویسید و روی قسمت های فلزی و سنگی و سطوح صاف بچسبونید. با لیبل ها هم دقیقا همین کارو می تونید بکنید.
اسکناس نویسی: یکی دیگه از راحت ترین و کم خطر ترین و گسترده ترین راه های اطلاع رسانی اسکناس نویسی هست. در اسکناس نویسی باید دقت بشه که اولا با خودکا شعار نوشته بشه نه با ماژیک و حتی الممکن از شعار های تند استفاده نشه و صرفا جهت اطلاع رسانی باشه. اسکناس نویسی گسترده ترین روش ممکن برای اطلاع رسانی هست. سعی کنیم از همین امروز روی اسکناس ها تبلیغات رو شروع کنیم.
بلوتوث و فناوری های مشابه: از بلوتوث می تونید برای اصل اطلاع رسانی و همچنین اصل آگاه سازی مردم استفاده کنید. می دونید که هراز چند گاهی مستند های کوتاهی برای موبایل منتشر می شوند که مخصوصا برای بلوتوث ساخته شدند و همچنین نزدیک به روزهای تظاهرات کلیپ های کوتاهی برای دعوت به شرکت در آن تظاهرات؛ کلیپ ها بیشترین تاثیر رو در همه ی این سبک های اطلاع رسانی دارند به خاطر این که نکات مثبت همه ی اون ها رو شامل می شن. بلوتوث باید در مکان های عمومی استفاده بشه مثلا مترو، اتوبوس، رستوران و… و برای این که درخواست شما برای ارسال اطلاعات به فرد ناشناس تایید بشه از اسم های سبز برای بلوتوثتون استفاده کنید.
پخش CD و DVD: سی دی ها و دی وی دی های بسیاری به صورت آماده در اینترنت هست که می تونید دانلود کنید و هرچقدر که می تونید(از 2تا تا 200تا) ازشون رایت کنید و اون ها رو پخش کنید. برای پخش کردن این سی دی ها لازمه که روش نوشته بشه که چی هست که وقتی داخل تلفن عمومی می ذارید یا مانند اعلامیه در خونه ها و مغازه ها می ریزید فک نکنند که سی دی خراب هست. پس یه اسم سبز بنویسید روش. همچنین می تونید خودتون از کلیپ های کم حجمی که دارید که سی دی بسازید و در امر آگاه سازی مردم حرکتی بکنید. پخش CD بیشتر پیشنهاد می شه مخصوصا سی دی هایی که در ویدئو سی دی پخش می شند. این طوری اشخاص به راحتی می تونن فیلم ها رو مشاهده کنن.

کل مطلب از اصفهان سبز

مرتضی نبوی و اقرار به فروپاشی پایه های سست حکومت

2010-05-08T16:35:00.002+04:30

شرایط کنونی رژیم به مرحله ی آخر نزدیک می شود. زیرا انباشت کیفی خشم، نفرت و نارضایتی که به دلیل تصمیمات غلط و بد اخیر به وجود آمده است به آن حدی نزدیک شده که آستانه ی تحمل جامعه را به حداقل رسانده است. یعنی جامعه منتظر بهانه ای است تا در واکنش به یک اقدام غیرقابل قبول دیگر از جانب رژیم وضعیت خود را با او تعیین تکلیف کند.

در روزهای اخیر اخباری به گوش می رسد که نشان می دهد رژیم در حال رفتن به سوی ارتکاب آخرین اشتباه خود است و افتادن به سراشیبی سرنگونی است . این ها همه به کابوس رژیم تبدیل شده است بطوریکه افرادی مانند مرتضی نبوی را به اقرار واقعیت ها وادار می کند

و در چنین شرایطی است که همه آنها خود را باخته اند سپاه پاسداران که ساده اندیش ترین عناصر نظام را در خود جمع کرده است در همین روزها است که دست به بزرگترین حماقت تاریخی بزند.

براساس این پیش بینی که شاید در آینده ای نزدیک به وقوع بپیوندد کسب آمادگی توسط همه فعالان جنبش در تمامی سطوح در داخل و خارج از کشور لازم است. باید آماده باشیم تا بدانیم در مقابل هریک از این سناریوها چگونه می خواهیم واکنش نشان دهیم. چگونه می خواهیم اطلاع رسانی کنیم؟ چگونه می خواهیم مقاومت را سازماندهی کنیم؟ در صورت قطع ارتباطات تلفنی و اینترنت چگونه می خواهیم تماس ها را انجام دهیم؟

این ها پرسش هایی است مشخص که باید در مورد آن فکر کرده و راهکارهای عملی بیابیم. شک نکنیم که سرنگونی رژیم در راهست، بحث زمان است و این که آن تصمیم غلط یا تصمیم بد نهایی چه روز فرا خواهد رسید؟ فردا؟ پس فردا؟ تا اینجا که اخبار خوشی به گوش می رسد ، خبر های مسرت بخشی که گوشه ای از آنها را در مصاحبه جوان آنلاین با آقای مرتضی نبوی می توان مشاهده کرد .

نا امیدی و اقرار آقای مرتضی نبوی به شکست در جبهه حکومت:

نبوی:
بعضي از دوستان نزديكمان با صراحت مي گويند ما بريده ايم و در صحنه مقابله، شما اينها را مشاهده نمي كنيد، چهره هاي معدودي الان، در صحنه هستند و از مواضع مقام معظم رهبري دفاع مي كنند.

من یك بار در سرمقاله‌ای نوشتم نیروی انتظامی برای این نیست كه برود و كتك بزند. ‌‌چه كسانی را كتك می‌زند؟ همین جوان‌هایی را كه خودمان تربیت كرده‌ایم. خبرنگار: پس از نگاه شما شرایط خیلی ناامید كننده است؟ "

آقای نبوی در این مصاحبه بارها این جنبش عظیم مردم ایران را ضد فرهنگ خوانده ، درست است این جنبش ضد فرهنگ است ولی ضد فرهنگ وارداتی و تحمیلی و بی ارزش متعلق به هزار و اندی سال پیش ، ضد فرهنگ چپاول و غارت سرمایه های این مرز و بوم ، ضد فرهنگ کشتار و تجاوز به نوامیس مردم در خیابان و خانه ها و زندان ،ضد فرهنگ استبداد دینی و ظلم مشتی عقب افتاده وطن فروش ،ضد فرهنگ سلب آزادی و تقلب در انتخابات و بی احترامی به حقوق شهروندان، ضد فرهنگ مستولی شدن بی سوادان پر رو بر یک ملت نجیب و بافرهنگ

تبریک به ملت بزرگ ایران ، نوید پیروزی در راه است ،

اگر یک روز بر ترس خود غلبه کنید یک عمر بدون ترس زندگی آرامی خواهید داشت .

پایه های سست این رژیم پوشالی با یک نهیب دیگر ملت بزرگ و متحد فرو خواهد ریخت

سرخورده از انتخابات، عقده گشایی با بدحجابی "حملات جدید موتلفه اسلامی به جنبش سبز"

2010-05-08T10:06:00.000+04:30

در ادامه حملات سران سیاسی جناح راست به جنبش سبز، دیروز دبیر کل حزب موتلفه اسلامی ضمن انتقادی تند، مخالفان دولت محمود احمدی نژاد را طیفی "ضد انقلاب" نامید و با اتنقاد از پوشش آزاد زنان، بدحجابی را پدیده ای "نامیمون" خواند که اعضای جنبش سبز با آن عقده گشایی می کنند.

محمد نبی حبیبی
در تهاجمی جدید علیه جنبش مخالفان دولت محمود احمدی نژاد آنان را "فتنه جویانی" نامید که بدحجابی را به عنوان "یکی از مظاهر جنگ نرم علیه اخلاق جامعه" نمایندگی می کنند و مدعی عضویت در آنچه وی "فرقه سبز" نامید، هستند.
سخنان تازه دبیر کل حزب موتلفه اسلامی علیه حامیان جنبش سبز در حالی ایراد می شود که دولت محمود احمدی نژاد از اوایل هفته گذشته طرح های جدیدی برای "ترویج فرهنگ عفاف و حجاب" ارائه کرده است. در یکی از بحث برانگیز ترین تصمیمات دولت، قرار است تمامی کارمندان زن شاغل در ادارات و سازمان های دولتی با "پوشش یکسان" بر سر کار حاضر شوند.

با بدحجاب ها برخورد کنید
حبیبی در ادامه گفته های خود در انتقاد از آزادی پوشش، آن را "این پدیده نامیمون" توصیف کرد که "بهداشت روانی" و اخلاقی جامعه را تهدید می‌کند. به گفته حبیبی باید با بدحجابی ولو اینکه به صورت "نادر" هم باشد برخورد کرد. دبیر کل موتلفه البته نظر خود را پیرامون نحوه "بر خورد" با شهروندان اعلام نکرد. در سال های گذشته این گشت های ارشاد نیروی انتظامی بودند که زنان و دخترانی راکه از پوشش اسلامی مورد نظر جمهوری اسلامی برخوردار نبودند بازداشت و بازخواست می کردند.
تاکید سران جناح راست برای برخورد با افرادی که بدحجاب می نامند در حالی ادامه می یابد که چهارشنبه گذشته فرمانده انتظامي تهران از تجديد نظر در نحوه فعاليت گشت هاي ارشاد سخن گفته بود: " گشت ارشاد به مفهوم قبلي نيست و شايد گشت داشته باشيم و قطعا بايد افرادي باشند كه تذكر بدهند اما روش كار با رويكرد قبلي نيست.

سرخوردگان عقده گشایی می کنند
از سوی دیگر دبیر کل موتلفه که روز گذشته در پايان نشست دبيران اين حزب سخن می گفت، اعضای جنبش سبز را طیفی از "ضد انقلاب" نامید که "به خاطر سرخوردگی در انتخابات دهم ریاست جمهوری برای دهن کجی به احکام الهی و مردم مسلمان با بدحجابی و گاهی بی‌حجابی عقده گشایی می‌کنند."
بر اساس نتایج انتخابات ریاست جمهوری که دولت مستقر اعلام کرده افرادی که از سوی محمد نبی حبیبی طیف "ضد انقلاب" نامیده شده اند، حدود چهارده میلیون از شهروندانی را شامل می شود که در بیست و دوم خرداد به رهبران اصلی جنبش سبز، میرحسین موسوی و مهدی کروبی، رای داده اند.

موج دوم فتنه سبز
گفتنی است حبیبی اواخر فروردین ماه نیز به پیش بینی در مورد کنش های آتی جناح سبز دست زد و از آغاز موج دوم اعتراض های مخالفین در سال جاری خبر داد: "از نخستین روزهای سال تلاش‌هایی برای تولید موج دوم فتنه صورت گرفت."
او که 25 فروردین ماه در نشستی با دبیران این حزب حامی محمود احمدی نژاد سخن می گفت، سپس حملاتی جدی را متوجه رئیس دولت های اصلاحات کرد. او با زیر سئوال بردن مواضع محمد خاتمی که روند فعلیِ مدیریتِ کشور را "زمینه ساز بحران های بزرگ اجتماعی" خوانده بود، به طور تلویحی رئیس دولت هفتم و هشتم را به "عمل کردن مطابق میل دشمن" متهم کرد: "سیاست آمریکایی‌ها برای فشار بر ایران، در سه ضلع مثلث تهدید، تحریم و نارضایتی سیاسی و نارضایتی اقتصادی خلاصه می‌شود، اگر اشخاصی مثل خاتمی مراقب نباشند و به بهانه پیش‌بینی، دم از بحران‌های اجتماعی و اقتصادی بزنند مطابق میل دشمن عمل کرده‌اند."

بن بست "فرقه سبز"
چند روز پس از این اظهارات، قائم مقام این حزب و عضو فراکسیون اصولگرایان مجلس نیز در آخرین روز ماه فروردین، در مجلس هشتم در انتقادی شدید از جنبش مخالفان دولت دهم آن را "نفاقی سبز" خواند که به "بن بست" رسیده است.
اسدالله بادامچیان، جنبش سبز را «فتنه سال 88» توصیف کرد، و در حالی که رهبران سیاسی آن بر استقلال این جنبش و ملی بودن آن تاکید دارند وی ادعای دیگر مطرح کرد: "حاصل سالها کار توطئه جهانی برای براندازی مخملی نظام و استهاله آن دانست که با همکاری عناصر لیبرال و مارکسیست و فریب‌خورده و با بازی‌های فمینیستی نفاق مدرن، آن را شکل داده بود."
بادامچیان همچنین قوه قضائیه را مخاطب قرار داد و از دستگاه قضایی خواست تا به پرونده "فتنه 88" رسیدگی و با فتنه گران قاطعانه برخورد کند. این در حالی است که قوه قضائیه تقریبا تمامی اعضای ارشد احزاب سیاسی و روزنامه نگاران اصلاح طلب را بازداشت کرده و احکام سنگین تعزیری برای بسیاری از انان صادر کرده است.
گفتنی است بادامچیان در روزهای نخست اعتراض های جنبش سبز علیه دستکاری دولت احمدی نژاد و شورای نگهبان در نتایج انتخابات ریاست جمهوری به شدت از عملکرد شورای نگهبان دفاع کرده بود: "اگر کسی بعد از همه این بررسی‌ها قانع نشده باشد، دیگر نمی‌توان قانون کشور و ملت را برای یک نفر صرف کرد."

رهبران سبز کر و کور شدند
عسگر اولادی از دیگر اعضای ارشد حزب موتلفه نیز که در فصل پاییز تلاش هایی برای میانجیگری میان جناح های سیاسی درگیر آغاز کرده بود، و از تدوین طرح وحدت ملی حمایت می کرد، به تدریج از مواضع میانه فاصله گرفته است. وی در ماه اسفند گذشته در انتقاد از میرحسین موسوی و مهدی کروبی انگیزه آنان از اعتراض به نتایج انتخابات را چنین بر شمرده بود: "طبیعی است حب جاه انسان را کر ‌و ‌‌کور ‌کرده و او را از حق منحرف می‌کند و نمی‌گذارد حقایق را دریابد."
آرش معتمد - روز

کروبی در دیدار با دانشجویان دانشکده خبر: همه ما باید با هم و در کنار هم با محوریت و پافشاری بر انتخابات آزاد جنبش را به پیش ببریم

2010-05-04T22:12:00.004+04:30

در این دیدار دانشجویان ضمن قدردانی از مواضع روشن و شجاعانه ایشان به انتقاد از وضعیت نابسامان کشور پرداخته و خواستار حضور پررنگ تر جنبش در صحنه گردیدند.

حجت الاسلام والمسلمین مهدی کروبی ضمن خوش آمد گویی، با انتقاد از فضای حاکم بر کشور گفت: ما از درون یک انقلاب بیرون آمدیم و به عبارتی حاصل تجربیات و فراز و نشیب های یک انقلابیم، انقلاب عظیمی که مبارزه‌ ی مردمی آن از سال ۴۱ آغاز و در سال ۵۷ به رهبری امام به پیروزی رسید. این انقلاب نه یک حرکت آنی بود و نه با کودتا به قدرت رسید! بلکه مبارزه‌ای ریشه‌دار بود و مردم از اقشار مختلف در آن حضور داشتند. ماحصل این انقلاب، قانون اساسی است و طبق همین قانون اساسی حقوق ملت و دولت مشخص گردیده است. متاسفانه خودمحوری و قانون گریزی، کشور را به مرحله ی خطرناکی سوق داده است که نتیجه ی آن وقایع تلخ اخیر و وضعیت تاسف آور کنونی کشور است. امروز با کمال تاسف شاهد آن هستیم که عده‌ای همه محافل را در اختیار دارند و از آن استفاده ابزاری می‌کنند!

دبیرکل حزب اعتماد ملی در پاسخ به نگرانی دانشجویان از وضعیت موجود و حضور پررنگ تر جنبش در صحنه، گفت: گروه حاکم در پی القای شکست جنبش است! به نظر می رسد به‌ دلیل اعمال خشونت ها و رفتارهایی که در هیچ قالبی (مرام و مسلکی) توجیه ندارد، مردم هوشیارتر و البته محتاط تر شده اند که این نیز خود ناشی از هوشمندی مردم در قبال خشونت طلبان است اما سوال اینجاست که آیا فکر و ذهن مردم عوض شده است؟! یقینا خیر. چرا که آن بد رفتاری ها، سرکوب ها، شکنجه ها و تجاوزها توسط افراطیون محال است از اذهان مردم محو شود.

نکته دیگر این است که ببینیم در طول این چند ماه جنبش دچار ریزش شده است یا رویش؟ به نظر بنده جنبش قطعا رویش کیفی داشته است. و این امر به سرعت در میان لایه های مختلف اجتماعی رو به افزایش است. جنبش در همه جا نفوذ کرده است. و مهمترین شاهد بر این مدعا تداوم و افزایش شدت برخورد ها با مردم است و الا چه دلیلی برای ادامه این رویه وجود دارد؟!! مهدی کروبی در ادامه افزود: با وجود آنکه تمامی منابع (مالی، صدا و سیما و …) را در اختیار خود دارند ولیکن از نفوذ روزافزون جنبش، شدیدا احساس نگرانی و خطر می کنند و بنابراین از تک تک مردم در بیم و هراسند!

کروبی خاطرنشان کرد: جنبش نباید دچار احساسات و امور ساختارشکنانه شود. ما زنده به ادامه ی حرکت هستیم. اما حرکتی معقول و باتدبیر. حرکتی مبتنی بر اجرای قانون اساسی. این بدان معنا نیست که قانون اساسی کامل و وحی منزل است! قانون اساسی، حاصل تجربیات یک انقلاب کاملا مردمی است و از ظرفیتهای بسیار مناسبی برخوردار است که در صورت رعایت آن، تمامیت خواهان را به زانو در خواهد آورد. اما آنچه که مهم است و نیاز به توجه دارد و تجربه بارها آنرا اثبات کرده است این موضوع می باشد که هر آنچه زود بدست آید، زود هم از دست می رود. حرکت باید منطقی، آرام و مداوم باشد تا افراد پالایش شوند و می دانیم هزینه دادن در راه مردم سالاری امری بدیهی است چرا که منافع برخی را متزلزل می گرداند لذا باید ضمن حرکت رو به جلو به آسیب شناسی درونی خود نیز بپردازیم تا در صورت کسب پیروزی آنرا قدر دانسته و به سادگی از دستش ندهیم. همه ما باید با هم و در کنار هم با محوریت و پافشاری بر انتخابات آزاد و اجرای بی چون و چرای قانون اساسی جنبش را به پیش ببریم. و در این راه باید از تمامی ظرفیتهای خود استفاده کنیم.

هموطن خرداد ۸۵ را دریاب تا خرداد ۸۹ نتیجه دهد

2010-05-04T14:58:00.001+04:30

آنکه می خواهد من وتو ما نشویم خانه اش ویران باد

سالروز قیام مردم اذربایجان نزدیک است :همرزمان عزیز هموطنان در روزهای 1 و2و3 خرداد 85 طی توهین روزنامه دولتی رژیم جمهوری اسلامی(ایران) نسبت به مردم ترک و آذری زبان کشورمان و و حضور اعتراضی مردم مناطق آذربایجان همچون تبریز اورمیه اردبیل زنجان همدان و شهرستانهای دیگر در این روز و به خاک وخون کشیدن مردم در این روزها است.

مردم ایران جنبش سبز و دیگر جنبش های مدنی ایران عزیزما مردم آذربایجان در این روزها بسیار تنها بودیم و ماندیم در خرداد 85 بیش از 24 نفر و بعضی آمارهای مستند نیز حکایت از 54 کشته در این روزها را میدهد ولی افسوس در ان زمان بقیه شهرهای ما سکوت پیشه کردند و صد و افسوس که نمایندگان مردم بهتر است بگویم وکیل الدوله ها نیز به جز یک نماینده تبریز انهم آقای اعلمی هیچ کس اعتراضی نفرمودند در ان روز از اصلاح طلب تا این مزدوران غارتگر اصول گرا و همه و همه در برابر این جنایت و کشت وکشتار سکوت پیشه کردند و آنان که هر روز مردم آذربایجان را در مواقع گیرودار خود تعریف و تمجید میکردند در این روز سکوت اختیار کردند مگر این ملت جزء ملت ایران محسوب نمی شوند که در آن روز شهدای ما شهید نبودند ولی اکنون شهدای آنان که به خاطر حق خود به خیابانها امدهاند شهید محسوب می شوند

ما این حرفها و بیانات را از سر دلسوزی می زنیم و از اصلاح طلبان واقعی انتظار داریم و از جنبش سبز که متعلق به کل جامعه میباشد بیشتر و بیشتر انتظار داریم که سیاست خود را در قبال قومیت ها و اینگونه رفتارهای تبعیض آمیز روشن نمایند

در سال 85 ما برای غرورمان برای حقمان به میدان آمدیم چه شد که آن موقع کسی صدای ما را نشنید و اکنون انتظار صدای از ما را دارند اگر ما را جزء مردم ایران می دانید و با یک چشم نگاه میکنید سیاست خود را مشخص نمائید مردم اذربایجان از ان روز ناراحت از دیگر هموطنان مخصوصا فارسی زبانان عزیز ما هستند و تقریبا حالت قهر با مردم دیگر شهرها را دارند و همه این مسئله را در جامعه امروزی ایران به خوبی مشاهده می کنیم

حتی بازی های تیم فوتبال تراختور نقطه ی از این مسئله می باشد و در آن بیشتر مردم این سرزمین خواهان شنیدن صدای مظلومیت آنها شده است هموطنان عزیز نمایندگان مجلس امروز مدعی هستند که مگر در ان روز چه اتفاقی افتاده است این مسئله دو ماه پیش نماینده مجلس که طی دعوت انجمن اسلامی دانشگاه آزاد تبریز از جناب آقای کواکبیان شده بود در طی سخرانی ایشان کاملا مشهود بود در این همایش یکی از دانشجویان کانون آرمان از ایشان در مورد مواضع مجلسیان مخصوصا اصلاح طلبان در مورد جریانات و کسته شدن مردم بی دفاع اذربایجان و زندانی بودن هموطنان آذری ما که برای حقوق خود تلاش می کنند چیست ایشان فرمودند که مگر در خرداد 85 در تبریز چه اتفاقی افتاده است ؟؟!!!!

ای کاش اصلا جوابی نمی داد وقتی نماینده مجلسی که در آن موقع نیز در مجلس حضور داشتند این چنین جواب مارا میدهند ما دیگر خود به وضوح می بینیم که با چه جماعتی کار داریم و انتظار!!!وقتی نماینده مجلسی خبر از اتفاقات کشورش ندارد و فقط رهبر و امام می گوید و چاپلوسی می کند و طی این همه کشته شدن مردم در تبریز و طهران و شهرهای دیگر چشم بسته از این مسائل عبورمی کند و در پی کشته شدن هوطنان عزیزمان در روز عاشورا بدون توجه به این جنایتات سپاه و بسیج و رهبر و .. نمایندگان برای رهبر و برای یک پرچم کفن می پوشند و به خیابان می آیند چه انتظاری هست مردم عزیز و قهرمان ایران به خدا سوگند اینها برای جنگ قدرت ما را بر سر دار می برند

و ما از این اتفاقات جریانات خرداد بسیار خوشحالیم و ناراحتیم ..ناراحتیم از این جهت که چند صد نفر از هموطنانمان جان خود را برای حق خود دادند و ما مطمئنیم که این خونها بیهوده نرفتند و ما از آنان پاسداری خواهیم نمود و حق و خون آنها را خواهیم گرفت ما ملتی آزاده هستیم همه آنانی که اسم ایران را یدک می کشند برای ما عزیزند ما مثل بعضی ها نیستیم که خون خود را برتر از دیگران بدانیم و خون آذری زبانی که در خرداد 85 ریخته شده را ربط به تجزیه طلبان بدهیم و از خون آنها بگذریم و انان را شهید ندانیم نه هرگز ..ما جان خود را برای رهایی ایران عزیزمان از دست نژاد پرستان و خودکامگان و جنایتکاران و.. می دهیم ایران مال همه ی ایرانیان از هر قوم ونژاد وزبانیست و خوشحالیم از این جهت که چهره واقعی رژیم فاشیستی جمهوری اسلامی برای مردم روشن شد

. ...نتیجه :22 خرداد نزدیک است 23 خرداد نزدیک است و روزهای بسیاری نزدیک است همرزمان اگر می خواهید ما در آینده ی بسیار نزدیک به پیروزی بزرگی دست یابیم باید قدم برداریم و برای خنثی سازی سیاست تفرقه بندار حکومت کن رژیم باید در روز 1 و2و 3 خرداد برای حمایت از قومیتهای ایرانی به خیابانها بیایم و ودولت فاشیتی جمهوری را محکوم نمایم و از قومیتهای ایرانی دفاع کنیم این حرکت باعث اتحاد همه ی اقوام ایرانی شده و از لحاظ مبارزات جغرافیای بیشتری از کشورمان را خواهد گرفت و مطمئن باشید که از کنترل حکومت خارج خواهد شد و مردم برای پیروزی نهایی قدم بزرگی را خواهند برداشت اگر تبریز بپا خیزد مطمئن باشید دیگر شهرها آنطور که باید حضور پیدا کنند حضور پیدا خواهند کرد و باعث آشتی ملی قومیتهای ایرانی خواهد شد تاریخ ایران حداقل در این 150 سال نشان داده است هیچ حرکتی در ایران نتیجه نداده است مگر با حضور تمامی قومیتهای ایرانی مخصوصا ملت آذربایجان با این حرکت شما عزیزان جنبش سبز و دیگر فعالان مدنی مشت محکمی بر دهان کودتاگران تفرقه افکن جنایت کار خواهد بود واین یعنی پیروزی ملت ایران جنبش سبز باید چتری به وسعت ایران داشته باشد با تمامی رنگها و قوم ها و زبانها. .

ملت ایران پیروز است ولایت فقیه نابود است

آذربایجان یاتمیب اوز اوغلونی آتمیب بیز اولماغا حاضروخ بابکن سربازیوخ

ایران زمین بیر اولسون کودتا نابود اولسون

استقلال آزادی جمهوری ایرانی

منبع

درس خارج فقه آیت‌الله خامنه‌ای و تربیت تکنیسین‌های دیوانسالاری مذهبی(مجید محمدی)

2010-05-02T22:29:00.000+04:30

دکتر مجید محمدی - جامعه شناس

جلساتِ درس «خارج فقه» آیت‌الله خامنه‌ای، سه روز در هفته، از ساعت هفت و نیم صبح تشكیل می‌شود و جزو برنامه‌های ثابت وی از سال ۱۳۶۹ تاكنون بوده است. در این جلسات كه با حضور تقریباً ۵۰۰ نفر از طلاب برگزار می‌شود، تاكنون مباحث جهاد و قصاص تدریس شده و در حال حاضر، «مكاسب محرّمه» تدریس می‌شود. (الف، ۴ اردیبهشت ۱۳۸۹) با توجه به عدم مرجعیت خامنه‌ای و فقدان پایگاه علمی حوزوی وی، این دروس با چه اهدافی شکل گرفته و چه کارکردهایی داشته است؟ فقهای تربیت شده توسط خامنه‌ای در دو دهه گذشته امروز به چه فعالیت‌هایی مشغولند و چه آثاری از خود به جای گذاشته‌اند؟
شکل گیری: خود کم بینی فقاهتی

علی رغم برداشتن شرط مرجعیت از رهبری در باز نویسی قانون اساسی، البته پس از آن که خامنه‌ای بدون این شرط و قبل از برگزاری همه پرسی مربوط به آن به رهبری برگزیده شد، خامنه ای نتوانسته است بر «خود کم بینی فقاهتی»اش غلبه پیدا کند. در زمانی که خامنه ای به رهبری برگزیده شد مراجعی بسیار صاحب صلاحیت تر از وی در حوزه فقاهت وجود داشتند که به دلایل سیاسی به رهبری برگزیده نشدند و این رقابت غیر منصفانه (برای دیگر فقها) به یک احساس گناه یا خود کم بینی شخصیتی در خامنه‌ای تبدیل شد.
اهداف: مشروعیت صنفی و ادعای اعلمیت

پیش از رهبری، خامنه‌ای به هیچ وجه جایگاهی علمی در میان روحانیون نداشت. او بلافاصله پس از منصوب شدن به رهبری، دروس خارج خود را پایه گذاری کرد بدون آن که به عنوان فقیهی مبرز و مدرس دروس سطح بالای حوزوی شناخته شده باشد، تا اولا خود را یکی از مراجع معرفی کند، ثانیا به دخالت‌های غیر معمولی که می خواست در حوزه‌ها بنماید مشروعیت صنفی ببخشد، و ثالثا با دادن شهریه بیشتر به دلیل دسترسی به منابع حکومتی (آستان‌های قدس، اوقاف، بنیادها و شیر نفت) گوی سبقت را از مراجع دیگر برباید و خود را به عنوان اعلم مراجع که در قم با مبلغ شهریه نیز اندازه گیری می شود بنمایاند.
کارکردها: ترویج اسلامگرایی و ارتقای مرجعیت جهانی

دروس خارج فقه خامنه‌ای چهار کارکرد مشخص را دنبال می کرده‌اند. کارکرد اول تربیت نسلی از طلاب کم سواد، اما مطیع و ارادتمند به ولی فقیه غیر مرجع است که در مقامات سطح بالای حکومتی- روحانی مثل امامت جمعه شهرهای بزرگ، عضویت شورای نگهبان، مسئول عقیدتی سیاسی نیروهای مسلح، و مقامات بالای دادگستری قرار گیرند. خامنه‌ای هرگز نمی توانست به شاگردان دیگر مراجع که به وی به طور ثانوی ارادت داشتند اعتماد کند.

کارکرد دوم، انتقال آموزه‌های اسلامگرایی مثل تقدم قدرت قاهره بر آموزه های فقهی به نسلی از روحانیون است. یکی دیگر از این آموزه‌ها نظریه توطئه است که نقشی محوری در آرای اسلامگرایان دارد. حتی با معیارهای فقهی بسیاری از اعمال حکومت خامنه‌ای خلاف شرع و خلاف اسلام سنتی‌اند (مثل اعتراف گیری با شکنجه، تجاوز در زندان‌ها، مصادره اموال مخالفان، ضرب و شتم زندانی تا حد مرگ) اما باید نیرویی ایدئولوژیک در دیوانسالاری حکومت بالاخص در قوای قهریه (امنیتی، نظامی، انتظامی و قضایی) وجود داشته باشند تا پرسنل و نیروهای تحت امر را توجیه کنند.

نگاهی به آنچه از دروس خارج خامنه‌ای منتشر شده نشان می دهد که وی اصولا به مبانی سنتی فقه وفادار نیست (اگر به فرض با آنها آشنا باشد) و صرفا از منظر یک حاکم به صدور نظر و رای می پردازند. نظر عموم فقها در رویت هلال، اگر بتوانند علی رغم فشار وزارت اطلاعات نظر خود را اعلام کنند، معمولا بر خلاف خامنه‌ای است. فتوای غریب دیگر وی، حرام اعلام کردن چهارشنبه سوری بود. از آرای عجیب و غریب وی حرام اعلام کردن تقلید لهجه قومیت‌های ایرانی (او قومیت‌های غیر ایرانی را استثنا می کند) به قصد تمسخر است: «[تمسخر قومیت‌های ایرانی] مسلماً حرام است. در حرمت این عمل هیچ شكی نیست.» (الف، 4 اردیبهشت ۱۳۸۹) استهزا و تمسخر اخلاقا مورد پسند نیست اما هیچ فقیهی تمسخر را حرام اعلام نکرده است. خامنه ای از معدود فقهایی است که رذائل اخلاقی را حرام اعلام می کند.

توجیه حرمت نیز از نظر وی رواج داده شدن شوخی با زبان این اقوام توسط دشمن خارجی است: «از ۱۰۰ سال پیش به این طرف؛ یعنی از وقتی كه كشور ما در مواجهه‌ با این دشمنی‌ها قرار گرفته. یكی از مناطقی كه ایستادگی سرسخت كرده، مناطق شمال است، منطقه‌ گیلان، یكی از مناطق، منطقه‌ خراسان است، یكی از مناطق، مناطق آذربایجان است. اینها آن جاهایی هستند كه مردمش سرسختی و سلحشوری نشان دادند؛ اتفاقاً سعی شده است كه همین‌ها از لحاظ لهجه در بین مردم سبک بشوند. یعنی تقلید می‌شود.» (الف، ۴ اردیبهشت ۱۳۸۹) با توجه به محوریت دشمن در ذهنیت وی و غلبه نظریه توطئه در آرای وی باید انتظار داشت که جنین توجیهی برای چنان فتوایی عرضه شود.

همچنین به دلیل عدم محبوبیت حکومت و شخص خامنه‌ای در مرکز کشور، در عین حساسیت اقوام ایرانی به این لطیفه‌ها، خامنه‌ای تلاش دارد پس از سرکوب جنبش اعتراضی سبز با این گونه فتواها در میان آنها جای پایی پیدا کند. فتواهای خامنه‌ای (غیر از فتاوای معمول در رساله های توضیح المسائل که توسط شورای افتا یا کارمندان دفتر خامنه ای صادر می شوند) عمدتا ناشی از مصلحت بینی‌های حکومتی‌اند و نه منابع فقهی.

کارکرد سوم درس خارج، طرح خامنه‌ای به عنوان یک مرجع جهانی برای شیعیان است. رسانه‌های دولتی ایران وی را رهبر مسلمانان جهان می خوانند. چنین رهبری نمی تواند حوزه ظاهرا پر رونق درس فقهی نداشته باشد. حتی پیش از طرح مرجعیت وی در داخل کشور توسط جامعه مدرسین پس از فوت اراکی، دستگاه دولتی وی را در مقام مرجعیت برای شیعیان خارج از کشور معرفی می کرد. طرح جهان‌گشایانه ولایتمداری نظامی گرا نمی تواند بدون یک رهبر مذهبی فراملی به انجام برسد.

و کارکرد چهارم ایجاد رونق در بیت رهبری است. خامنه‌ای بسیار فراتر از بیت خمینی به دستگاه رهبری می اندیشید و به دنبال جلال و شکوه دستگاهی به نام رهبری بود که هر روز هزاران نفر به آن آمد و رفت داشته باشند. صدها نفر طلبه که قرار است در پیش پای "آقا" زانو بزند به این شکوه و جلال صوری می افزود.
حوزه فعایت‌ها: رتق و فتق فقه حکومتی

شاگردان درس خارج فقه خامنه‌ای روحانیونی هستند که از هیچ هویت علمی و فرهنگی برخوردار نبوده‌اند و تنها به عنوان تکنیسین فقه حکومتی به شل و سفت کردن پیچ و مهره‌های دیوانسالاری دینی حکومتی با سالانه هزاران میلیارد تومان ورودی و خروجی مشغولند. خامنه‌ای به دنبال محتوا و دقت و ظرافت فقهی نبوده است، اما به جد به دنبال تربیت کارگزار برای حکومت دینی مورد نظرش بوده و در این محدوده عمل کرده است. هیچ یک از شاگردان وی اثری در حوزه فقه به جا نگذاشته و نخواهند گذاشت چون برای این امر تربیت نشده‌اند. با سقوط حکومت دینی همه آنها به فراموشی سپرده خواهند شد مگر آنها که برخی از آنها به خاطر جنایاتشان علیه بشر محاکمه شوند.
آثار و نتایج

شرکت افرادی در درس خارج خامنه‌ای با توجه به گزینش‌های امنیتی و نیز آمیخته بودن درس با ارتباط با مراکز قدرت و انگیزه کسب مقامات بالای حکومتی اصولا، حتی با فرض عالِم بودن مدرس، دانش اندوزی را در حاشیه قرار می دهد. این دروس خالی از آزادی شرکت در مباحث و انتقاد از آرای اداره کننده جلسه است که در سنت علمی حوزه‌های شیعه جزء شروط مجلس درس بوده‌اند.

پروژه اصلی در راه اندازی درس خارج فقه خامنه‌ای، رونق زدایی از حوزه‌های سنتی (بالاخص درس خارج مرحوم منتظری) و اعطای این امر به فقه حکومتی ولایت فقیه بود. آیت‌الله خمینی نه فرصت کافی برای این کار داشت و نه می خواست که حوزه‌های فقه شیعه را کاملا دولتی سازد. اما خامنه‌ای با سوار شدن بر اسب راهوار ولایت مطلقه فقیه و در اختیار داشتن منابع مالی کافی این پروژه را به پیش برد. خامنه‌ای تنها در دو دهه موفق شد از بر آمدن فقهای مستقل و با سواد در مقام مرجعیت جلوگیری کرده و بسیاری از مراجع دولت ساخته قم را به رانت بگیران حکومتی تبدیل کند. از سوی دیگر با راه اندازی دفتر در قم و دادن بیشترین امکانات و شهریه ها به طلاب و فشار امنیتی و اطلاعاتی بر روحانیون مستقل، از رونق اقتصادی و علمی بیوت دیگر مراجع مستقل تر کاست و دستگاه فقاهت را هر چه بیشتر دولتی ساخت.

برگرفته از دیوارنویس

سرازیری سقوط

2010-04-28T20:58:00.003+04:30

حرکت در سربالایی با سرازیری یک تفاوت عمده دارد. در سربالایی، با آن که حرکت نیروی بیشتری می برد، آنکه حرکت می کند اراده و اختیار دارد و می تواند هرگاه خسته شد یا نفسش برید توقّف کند، خستگی درکند، به پشت سر و پیش رو بنگرد، از دیدن راه زیادی که آمده نیروی تازه بگیرد و با امید و اراده برای ادامه مسیر و پیشروی به سوی نقطه اوج بازبه حرکت درآید. با آن که در حرکت در سربالایی، به دلیل تحلیل رفتن تدریجی نیرو، سرعت رو به کاهش می رود، امّا به دلیل امکان حرکت مجدّد، پس از تجدید نیرو، ادامه مسیر در اختیار و کنترل حرکت کننده است.

در سرازیری روند برعکس است. سرعت حرکت بیشتر است و هردم نیز افزایش می یابد، امّا نقش اراده و اختیار در آن کمتر است. اگر ترمز یا عامل بازدارنده درکار نباشد، در سرازیری شتاب حرکت بیشتر و بیشتر می شود تا جایی که مهار و کنترل از دست می رود و سقوط گریزناپذیر می شود. حرکت کننده در هنگام سقوط دست به هر خس و خاشاکی می آویزد تا بلکه جلوی سقوط خود را بگیرد.

رستاخیز مردم ایران مانند حرکت در سربالایی است. با آن که می داند به کجا می خواهد برسد، در طی مسیر دچار افت و خیز، خستگی و تنگی نفس می شود، امّا پس از رفع خستگی و تجدید نیرو، دوباره و چندباره به پا می خیزد و برای فتح قلّه که همانا دستیابی به آزادی و حکومت مردم سالار است، به راه خود ادامه می دهد. در یکصد و اندی سالی که از پیروزی جنبش مشروطیت می گذرد، با آن که این افت و خیزها، خستگی ها و تنگی نفس ها در موارد بسیار بر جنبش آزادی خواهی چیره شده و به نظر آمده که امکان ادامه راه برای رسیدن به قلّه از بین رفته، امّا هربار جنبش پس از رفع خستگی با توانی بیشتر و اراده ای استوارتر به حرکت درآمده و به راه خود ادامه داده است.

در جبهه مقابل نیز، با آن که بارها به نظر آمده که استبداد کاملاً بر اوضاع مسلّط شده و جنبش آزادی خواهی را منکوب و مرعوب کرده، هربار درست در آن زمان هایی که استبداد احساس اقتدار و شکست ناپذیری می کرده، در سراشیبی سقوط افتاده و خود را به نابودی کشانده است. نمودار این روند همواره از استبداد ملایم و فریبکار آغاز می شود، تا مرحله اوج خودکامگی بالا می رود و به دنبال آن روند سقوط شکل می گیرد. نمونه های این اوج گیری تدریجی استبداد و روند سقوط و نابودی در صدوچند سال گذشته را می توان در سرنوشت خودکامگانی چون محمّدعلی شاه قاجار، رضاشاه و محمّدرضاشاه پهلوی یافت.

وجه مشترک روند سقوط خودکامگان این است که به صورت متقابل استبداد حاکم در مرحله سقوط به خودزنی می پردازد. منظورم از متقابل این است که هم حاکم مستبد به سرکوب و لت و پار کردن بخش هایی از خدمتگزاران وفادار خود می پردازد و هم بخش هایی از سرسپردگان استبداد به آن پشت می کنند. اکنون نظام ولایت مطلقه فقیه در همین مرحله از حیات خود بسر می برد.

به گزارش تارنمای اینترنتی “پارلمان نیوز” در تاریخ 30 فروردین 1389: «دبیر کمیسیون ماده 10 احزاب، در نامه هایی جداگانه به احزاب “جبهه مشارکت” و “سازمان مجاهدین انقلاب” از توقیف پروانه فعّالیت این دو حزب (اصلاح طلب و وفادار به نظام ولایت مطلقه فقیه) خبر داد».

در همان روز 30 فروردین، خبرگزاری مهر نیز گزارش داد:

«رییس شعبه 15 دادگاه انقلاب اسلامی تهران رأی خود در مورد مصطفی تاج زاده، داود سلیمانی و محسن میردامادی را صادر کرد. دادگاه هریک از متهمان را به اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت ملّی و فعّالیت تبلیغی علیه نظام به استناد مواد 500 و 610 قانون مجازات اسلامی مجموعاً به 6 سال حبس تعزیری و طبق ماده 19 قانون مجازات اسلامی به عنوان تتمیم حکم تعزیری به 10 سال محرومیت از فعّالیت در احزاب و مطبوعات محکوم کرد»!

مصطفی تاج زاده، داود سلیمانی و محسن میردامادی هر سه پنجاه سال یا بیشتر دارند. محکومیت به 6 سال زندان و 10 سال محرومیت از فعّالیت در احزاب و مطبوعات، برای کسانی در این سنّ و سال، عملاً تفاوت چندانی با حکم زندان و محرومیت ابد از فعّالیت حزبی و مطبوعاتی ندارد. معنای چنین مجازاتی جزاین نیست که حاکمیت آشکارا قصد دارد این افراد را از جنبه سیاسی حذف و نابود کند.

این قصد حذف و نابودی تنها متوجّه افراد سیاسی فعّال نیست و تشکیلات و سازمان های آنان را نیز دربر می گیرد. در نامه ای که دبیر کمیسیون ماده 10 احزاب به “جبهه مشارکت” و “سازمان مجاهدین انقلاب” نوشته، آمده است: «پیرو اخطار کتبی شماره 43/82475 مورّخ 27/5/88 به آن حزب برای رعایت قانون، گزارشات و مستندات واصله در خصوص عملکرد، رفتارها و مواضع آن تشکّل در جلسه مورّخ 23/1/89 کمیسیون موضوع ماده 10 قانون فعّالیت احزاب و جمعیت ها طرح و پس از بحث و بررسی، به دلیل انطباق برخی از فعّالیت های آن گروه با بندهای “الف”، “ه”، “و”، “ز” و “ح” ماده 16 قانون احزاب که گروه ها صراحتاً از ارتکاب آن منع شده اند، اعضای کمیسیون به اتفاق و به استناد بند 3 و 4 ماده 17 قانون احزاب رأی به توقیف پروانه فعّالیت آن حزب داده و مقرّر نمودند مستندات و گزارش تخلّفات برای انحلال گروه به دادگاه ارسال شود».

بندهایی که کمیسیون ماده 10 احزاب “جبهه مشارکت” و “سازمان مجاهدین انقلاب” را به آنها متهم نموده عبارتند از:

«ارتکاب افعالی که به نقض استقلال کشور منجر شود»، «نقض وحدت ملّی و ارتکاب اعمالی چون طرح ریزی برای تجزیه کشور»، «تلاش برای ایجاد و تشدید اختلاف میان صفوف ملّت با استفاده از زمینه های متنوّع فرهنگی و مذهبی و نژادی موجود در جامعه ایران» و «نقض موازین اسلامی جمهوری اسلامی».

چنان که دیده می شود، در اینجا نیز مانند احکام محکومیت مصطفی تاج زاده، داود سلیمانی و محسن میردامادی، هدف نه تنبیه و اصلاح و هدایت به راه راست این تشکّل ها، بلکه نابود کردن و از بین بردن آنها است. در این خودزنی، نظام ولایت مطلقه فقیه تا آنجا پیش می رود که حتی از خود نمی پرسد اگر این افراد و احزاب به راستی علیه امنیت ملّی تبانی کرده، افعالی انجام داده اند که به نقض استقلال کشور منجر شده، وحدت ملّی را نقض کرده اند، برای تجزیه کشور طرح ریزی کرده اند، چرا و چگونه تا همین چند سال پیش پست های کلیدی حسّاس کشور را زیر نظر و رهبری همین مقام عظمای ولایت در دست داشته اند و اگر این اتهامات درست باشند، مقام معظّم رهبری نیز در ارتکاب این جرم ها مسئولیت مستقیم دارد!

البته، این نوع استدلال خود نیز خالی از خطا نیست، زیرا نظامی را می برازد که در اعمال و رفتارش رگه هایی از خرد و تعقّل وجود داشته باشد و نه حکومتی که همه شواهد نشان می دهند که ترمز بریده و با سرعتی شتاب یابنده در سرازیری سقوط است.

منبع : شهروند

دعوت مشترک کروبی و موسوی از مردم برای حضور در راهپیمایی۲۲خرداد

2010-04-27T19:15:00.001+04:30

^{صبح دیروزمورخ ۶اردیبهشت ۱۳۸۹ میرحسین موسوی به دیدار مهدی کروبی رفت. در این دیدار نوروزی که یکساعت به طول انجامید مسائلی همچون سیاست داخلی و خارجی کشور، وضعیت زندانیان سیاسی و حوادث و رخدادهای اخیر مملکتی مورد گفت و شنود قرار گرفت.به گزارش خبرنگار سحام نیوز، مهدی کروبی ضمن خوش آمد گویی به میرحسین موسوی آرزو کرد امسال سال عزت و آزادی برای مردم ایران باشد و از خدا خواست تا آزادی هرچه زودتر زندانیان سیاسی را فراهم کند.
میر حسین موسوی نیز با انتقاد از سیاست های موجود در کشور گفت: اغلب سیاست های ما “باری به هر جهت” است و متاسفانه ساختارهای ما همچون ماسه زار و شن زاریست که آب در آن پایدار نمی ماند. وی افزود: در حال حاضر در زمینه ساختاری برنامه ای دقیق و روشن نداریم و باید برای دراز مدت فکری نمود. شرایط حکومت طوری شده است که همه را توطئه گر تصور میکند و دچار نوعی توهم توطئه گردیده است. میرحسین موسوی ضمن انتقاد از جریان تمامیت خواه گفت: اینان اصل صحبت ما را درک نمیکنند. صرفا در بیانیه ها و سخنرانی های ما به دنبال کلمات هستند نه مفهوم. متاسفانه سیستم ایدئولوژیک ایرادش همین است. توهم و شایعه ای را که خود ساخته و پرداخته اند آنچنان بازگو میکنند که خودآنان باورشان میشود و چیزی که ساخته اند ، دامن خودشان را میگیرد و اینچنین میشود که واقعیت را نمی شنوند.}

^{مهندس موسوی ضمن انتقاد از سیاست خارجی کشور؛ وضعیت اقتصادی،مسائل داخلی و فساد را از جمله مشکلات کشور برشمرد. وی گفت: ما باور داریم مردم ما حافظه ی جمعی دارند. حکومت فکر میکند مردم اعمال،کارها و رفتارهای آنان را فراموش میکنند، اما اینچنین نیست. مثلاً در همان مسئله فساد اقتصادی که چند هفته پیش مطرح شد چه سیری پیش آمد!؟ چند نفر خرده پا دستگیر و اسم یک نفر را بردند و سپس به یکباره همه چیز مسکوت ماند. یا مسئله کوی دانشگاه و آن فیلمی که منتشر شد. متاسفانه فکر میکنند مردم با مرور زمان یادشان میرود. موسوی افزود: این کارها غیراسلامیست. هر روز به گروهی مردم لقب مرتد و کافر و غیره میدهند به جرم اینکه کلامی بر خلاف دیدگاه و نظر آقایان بر زبان رانده اند. به راستی نمیدانم اینان چگونه میخواهند پاسخ خداوند را بدهند. وضعیت کارگران و اخراج آنان و تعویق در پرداخت حقوق آنان، پائین آمدن نرخ سرمایه گذاری و غیره… همه از نقاط ضعف سیستم اقتصادی و مدیریتی کشور است. مردم این قول ها و وقایع را یادشان نمی رود. میرحسین موسوی باذکر خاطره ای در این باب افزود: در همان اوایل انقلاب مردم رفتند و آن شخصی که در زمان رضاشاه دستور شلیک به مردم را در واقعه مسجد گوهرشاد داده بود را در سن ۹۰ سالگی دستگیر کردند. می خواهم بگویم مردم اعمال و رفتارهایی را که در این یکساله بر آنان اتفاق افتاده از یاد نخواند برد}

^{موسوی با انتقاد از وضعیت مدیریتی کشور و ضعف های موجود در آن گفت: در همه کشورها مدیران و مقامات دولتی سابق به عنوان شورای مشورتی به دولت های موجود کمک میکنند. اما در ایران به طور مثال آقای خاتمی با ۸سال سابقه ریاست جمهوری در کشور و جنابعالی و دیگر سران، همکنون در چه وضعیتی هستند. تمام کارشناسان خبره و باسابقه از سازمان ها رانده شدند، صرفا به دلیل مسائل خطی و سیاسی! موسوی افزود: من چشم انداز روشنی را در راستای بهتر شدن مسائل اقتصادی کشور نمیبینم. زیرا بستر ها خراب شده اند.ابزارها از بین رفته است. دستگاه های بیم دهنده از میان برچیده شده اند. و برای کارشناسان در جامعه دیگر جایگاهی قائل نیستند. حتی اگر همکنون شخصی از اصولگرایان صحبتی بر ربان بیاورد وی را منافق خطاب می کنند.}

^{مهدی کروبی نیز در سخنانی ضمن تایید سخنان میرحسین موسوی، افزود: متاسفانه اعمالی که این افراد بر سر مردم می آورند با نام اسلام است و این رفتارها باعث میشود به اسلام ضربه وارد میشود. در حال حاضر شرایط جامعه بسیار وحشتناک است به طوری که هرچه میخواهند میگویند، هر تهمت و ناروایی که که میخواهند به افراد نسبت میدهند، هر آماری که تصور میکنند منتشر میکنند و همه اینها به این دلیل است که آنان فکر میکنند صدای طرف مقابلشان به جایی نمیرسد؛ اما نمیدانند که این مردم هستند که میشنوند و شرایط اقتصادی و سیاسی را می بینند که چه چشم انداز سیاهی در انتظارشان میباشد. مثلا در همین ماجرای عسلویه چه تعداد از کارکنان و کارگران به دلیل عدم تصمیم گیری صحیح و پیاده نمودن سیاست های نادرست، از کار بی کار شدند؟ بر اساس آمار رسمی چرا باید طی چهار سال گذشته تعداد شاغلان در عسلویه از ۶۰هزارنفر به ۸هزارنفر کاهش یابد؟ چرا باید بدلیل عدم مدیریت صحیح، سالانه ۳۰میلیارد دلار درآمدی را که میتواند از محل برداشت گاز از عسلویه عاید کشور شود را باید از دست داد؟ دلیل این همه بی کاری چیست؟ دلیل وضعیت بد کاری و اقتصادی کارگران چیست؟ آقایان نمیدانند و یا نمیخواهند بدانند که یک سخن آنان در مجامع بین المللی میتواند تا چه حد به مردم و اقتصاد یک کشور لطمه بزند. به خاطر تحریم رفتند با شرکت های از چین و مالزی و ونزوئلا قرارداد بسته اند و آخرش هم طرح را داده اند به نیروهای نظامی!}

^{مهدی کروبی در انتقاد از عملکرد دوگانه حکومت در خصوص وقایع اخیر گفت: هنگامی که من از وقایع کهریزک و فجایع روی داده در آن سخن گفتم و پیگیری کردم، هزاران تهدید و ترعیب و دروغ را برای خدشه دار کردن ادعای مستند من به بنده نسبت دادند. از هیچ کاری در خصوص فشار آوردن به من فروگذار نشدند. در آخر هم با آن همه هیاهویی که به راه انداخته بودند، خودشان گزارشی ارائه دادند که چه وقایعی در کهریزک رخ داده است. ۳نفر بخت برگشته را که ۲نفرشان از نیروهای انتظامی و یکی دیگر از آنها به قول خودشان از اراذل و اوباش بوده را محکوم کردند و پرونده را مسکوت نمودند. حتی به گزارش مجلس هم توجهی نشد.}

^{حجت الاسلام و المسلمین کروبی در ادامه نیز با انتقاد شدید از سیستم های نظارتی گفت:بنا به نامه ای که زندانیان به مراجع نوشتند و جوابیه ای هم به آن نامه تاکنون داده نشده است، با همسر یک زندانی تماس گرفته اند که از همسرت جدا شو! این چه قانونیست؟ این چه حقوق شهروندی و حقوق بشریست که بازجو به خود این حق را میدهد که در مسائل کاملا شخصی یک زندانی و روابط خانوادگی او دخالت نموده و تهدید کند؟ آیا این یک مامور حکومت اسلامیست؟ این که میگویند عظمت داریم همین است؟ کروبی خطاب به موسوی گفت: شما نخست وزیر امام بودید. یادتان است که امام تاکید داشتند در سفر به کشورهای دیگر باید عزت و آبروی مملکت حفظ شود. آیا هم اکنون عزتمان حفظ شده است؟ اینکه میگویند سفرهای ما عظمت است همین است؟ زیمباوه و چند کشوری در همین سطوح عزت است؟ اینکه به “پشه مالاریا ” و یا “جلاد مخالفان” تشبیه و خطابتان کنند عزت است؟ حتماً مانند دانشگاه کلمبیا با آن همه توهین از آن به عنوان فتح الفتوح نام میبرند! آقایان چه با خودشان فکر میکنند؟ آیا اصلاً فکری هم میکنند؟ در زمان ریاست من بر مجلس شورای اسلامی، هنگام سفر به یک کشور اگر میدیدیم شاید بعضی از شئون رعایت نمی شود سفر به آن کشور را لغو میکردیم تا مبادا شاَن این ملت متمدن و با عظمت به دلیل عملکرد ما پائین بیاید. امروز یک حرف و یک سیاست را میگویند و پی میگیرند و فردا چیز دیگری! آیا مجبورند اینقدر کشور را سبک کنند؟}

^{آقای کروبی با نخ نما دانستن سخنان و توطئه های رسانه های جریان حاکم گفت:از ما می خواهند که توبه کنیم البته توبه خوب است اما آیا آن همه کشتار،دروغ، شکنجه، تجاوز به حقوق مردم حیف و میل بیت المال توبه نمی خواهد؟ آنهایی باید توبه کنند که چنین رفتارهای ناروایی را در حق مردم ایران انجام داده اند. یک روز میگویند باید جمعیت را زیاد کرد،روز بعد میگویند جمعیت تهران زیاد است و باید ۵میلیون نفر از تهران را خارج نمود، روز بعد میگویند میخواهد زلزله بیاید! در مورد زلزله هم میگویند مردم توبه کنند تا زلزله نیاید. آخرش هم که زلزله نمی آید میگویند دعاها اثر کرد! مگر مردم مسخره افکار و اعمال کودکانه و بدور از خرد شما هستند؟ آیا این همه گرفتاری اقتصادی و بیکاری که همچون طاعون کشور را مبتلا کرده است کافی نیست؟ در حال حاضر برای همین مردم چه برنامه ی شفاف و سودمندی پیاده کرده اید که میخواهید با آن پشتوانه، آن چند میلیون نفری که با تبلیغات شما در آینده به نسل این جامعه افزوده شوند را به سرو سامان رسانید؟ این چه روشی است که این آقایان در پیش گرفته اند؟}

^{کروبی همچنین در مورد وضعیت حقوق بشر و زندان ها در کشور افزود : چطور در زمان شاه سازمان های حقوق بشر(که بر اساس مصالح و منافعشان) که به زندان های ایران فشار وارد می کردند خوب بودند و حالا که همین سازمان ها پیگیر وضعیت زندانیان سیاسی و خانواده آنان و وضعیت اسفبار زندان های ما هستند، محکوم، مجرم و بدخواه هستند؟آیا برخی از همین رسانه هایی که شما هم اکنون آنها را عوامل سیا می نامید از گزارشات شان در مورد زندان های ایران به وجد نمی آمدید؟ نمی خواهم نام عزیزانی که آن دوران در زندان و خارج از زندان اظهار خوشحالی می کردند از این همه فشارهایی که این سازمان ها بر حکومت شاه می آوردند. چون در آن موقع حکومت نبودیم، اما حالا که حکومت شدیم آنها را سازمان هایی وابسته و عوامل سیا می خوانیم؟}

^{آقای موسوی نیز با ابراز نگرانی از وضعیت مدیریتی و نهاد های نظارتی آن گفت: تمام دستگاه های نظارتی ما خوابیده است و یا برچیده شده اند، مانند برنامه و بودجه. برای همین آقایان خواب نما میشوند و هر روز طرح هایی را در خصوص اهدای ۱میلیون تومان به هر بچه و یا کمک های مالی به کشورهای مختلف را پیاده میکنند. متاسفانه سازمان و نهادی هم نمانده که گزارشی از این وضعیت ارائه کند. البته در کشور طرح هایی اجرا میشود، آنهم اینکه عده ای را میگیرند و فردا ازاد میکنند و از آنان میخواهند چیزهایی را بگویند و بعد در صورت عدم تحقق اهدافشان دوباره به روانه ی زندانشان میکنند. وی از اهمیت آگاهی مردم سخن گفت و افزود: در حال حاضر آگاهی مردم ما نسبت به مسائل سیاسی و اجتماعی از حالت جنینی خارج شده است و مردم آگاهتر شده اند و این آگاهی ها روز به روز و با سرعت فزاینده ای رو به گسترش است. تحلیل مردم ما عمیق تر شده است.اما در حال حاضر چون اعمال این افراد با نام اسلام صورت میگیرد هنوز صدماتی به اسلام وارد می شود.}

^{مهدی کروبی نیز در همین خصوص گفت: اگر نماینده ای که آقایان آن را نماینده مردم میخوانند نیز بخواهد سخنی بر خلاف نظر و عقیده حاکمان قدرت بر زبان براند، وی را تهدید به عدم تایید صلاحیت برای نامزدی در انتخابات های آینده میکنند. آیا نماینده مجلس که باید نماینده مردم باشد،می تواند با آرامش خیال و عدم ترس از آسیب و ارعاب به نیازهای موکلین خود پاسخ دهد؟آیندگان در باره ما چه قضاوتی خواهند کرد و چه در کتاب هایشان خواهند نوشت؟}

^{در پایان این دیدار مهدی کروبی و میرحسین موسوی نسبت به برگزاری راهپیمایی مردمی در روز ۲۲خرداد بر اساس اصل ۲۷ قانون اساسی و طبق ماده ۳۰ ، ۳۱ و ۳۲ آئین نامه اجرایی قانون احزاب، تاکید کردند و از همه گروه ها، تشکل ها و احزاب اصلاح طلب خواستند تا در خواستشان را در همین زمینه به وزارت کشور ارسال نمایند.}

با ایده های ناب برای زندگی بهتر به جنبش سبز بپیوندید، ما بیشماریم

2010-04-25T17:18:00.000+04:30

ايران من

من رويايي دارم

آرزو دارم ايران من سرزمين رنگ ها، شادي ها و لبخندها باشد …

- آيا دوست داريد ايران مقصد اول توريست هاي جهان بشه و خيابون هاي شهرهامون مملو از توريست هاي کشورهاي مختلف باشه؟
- آيا دوست داريد که تنها با داشتن پاسپورت ايراني و بدون نياز به ويزا بتوانيد به بيش از 140 کشور جهان مسافرت کنيد؟
- آيا دوست داريد وقتي به يک کشور خارجي مسافرت مي کنيد، به خاطر ايراني بودن شما بيشترين احترام از طرف مردم و مسئولين آن کشور به شما گذاشته بشه؟
- آيا دوست داريد ميليونها ايراني که در طي 30 سال گذشته از ايران مهاجرت کردند همگي به ایران برگردند و تجربيات مدرن خويش را در خدمت آباداني ايران به کار گيرند؟
- آيا دوست داريد اگر يک ايراني در کشور ديگري مورد اذيت و آزار قرار گرفت، دولت ايران سفت و سخت پاي شهروندش بايسته و از حقوقش دفاع کنه؟
- آيا دوست داريد از تهران تا فرودگاه “جان اف کندي” در نيويورک آمريکا خط مستقيم پرواز هوايي وجود داشته باشه؟
- آيا دوست داريد که روزي برسه که بازي هاي المپيک توي ايران برگذار بشه؟
- آيا دوست داريد روزي برسه که دانشجويان کشورهاي خارجي براي تحصيلات در دانشگاه هاي ممتاز کشورمون بيایند ايران؟
- آيا دوست داريد که در ايران كليه منازل به صورت رايگان به خطوط اينترنت پرسرعت (حداقل 2 مگابيت بر ثانيه) مجهز بشه؟
- آيا دوست داريد که با سرعت 40 مگابيت وصل بشين به اينترنت پر سرعت و بدون فيلتر اون هم با کمترين هزينه؟!
- آيا دوست داريد سواحل دريايي ايران جزو زيباترين ساحلهاي دنيا باشه؟
- آيا دوست داريد که توي تموم خيابون هاي ايران مسيرهاي مخصوص عبور دوچرخه وجود داشته باشه؟
- آيا دوست داريد که همه شهرهاي ايران خطوط مترو و ترن هوایی وجود داشته باشه؟
- آيا دوست داريد شبکه حمل و نقل ريلي سريع السير در سراسر ايران وجود داشته باشه؟

- آيا دوست داريد در تمام خطوط اتوبوسراني کشور براي مسافرين موزيک هاي شاد و زيبا پخش بشه؟
- آيا دوست داريد خيابون هاي مهم شهرهامون همه سنگ فرش باشه؟
- آيا دوست داريد هر از چندگاهي کارناوال هاي موسيقي و شادي در شهرهاي مختلف ایران برپا بشه؟
- آيا دوست داريد کسي ديگه آب دهان و بيني اش را در خيابان های ایران پرتاب نکنه؟
- آيا دوست داريد که در خيابانهاي شهرهاي ما مطلقا آشغال و پلاستيک پاره و ته سيگار پيدا نشه؟
- آيا دوست داريد که راننده ها توي خيابون بي خودي بوق نزنند و به حقوق همديگه تجاوز نکنند؟
- آيا دوست داريد که در ايران هيچ حيواني (نظير گوسفند، بز، گاو، شتر، مرغ، خروس و غيره) در خيابان ها و خانه ها به بهانه هاي مختلف مذهبي و غير مذهبي سر بريده نشه و قانون سفت و سختي براي جلوگيري از اين عمل ترويج دهنده خشونت اعمال بشه؟
- آيا دوست داريد خيابون هاي شهرهامون پر از کبوترها و پرندگان زيباي ديگري باشه که روي دست انسانها غدا مي خورند؟
- آيا دوست داريد فرهنگ پوشیدن لباس هاي با رنگ مشکي و تيره در ایران برچيده بشه و به جایش ايراني ها هميشه لباس هاي شاد با رنگ هاي دلپذير بپوشند؟
- آيا دوست داريد که استادان بزرگ موسيقي ايران، کنسرت هاي بزرگ 100 هزار نفري موسيقي در جاي جاي ايران برگذار کنند؟
- آيا دوست داريد گروه هاي موسيقي و تئاتر روز دنيا بدون هیچ محدودیتی بيایند در ايران براي اجراي کنسرت يا نمايش؟
- آيا دوست داريد که بتوانید در ایران با نامزدتون توي خيابون بدون هيچ واهمه و ترسي دست توي دست يکديگر قدم بزنيد؟
- آيا دوست داريد که سربازي در ایران اجباري نباشه و امور نظامي يک امر حرفه اي و تخصصي باشه و نه براي همه؟
- آيا دوست داريد مجازات هاي اعدام و سنگسار و قطع دست و پا و … در ايران براي هميشه به زباله داني تاريخ سپرده بشه؟
- آيا دوست داريد روزي برسه که ديگه هيچ کس خودکشي نکنه؟
- آيا دوست داريد روزي بياد که هيچ دختر ايروني از ترس خانواده يا جامعه خودسوزي نکنه؟
- آيا دوست داريد که ديگه هيچ هواپيمايي تو ايران سقوط نکنه؟
- آيا دوست داريد به خاطر وجود اتوبان هاي مدرن چند بانده بزرگ در فواصل بين همه شهرها، تلفات سوانح جاده اي در ايران به صفر برسه؟
- آيا دوست داريد که کسي مادام العمر بر کشور ما حکومت نکنه؟
- آيا دوست داريد يک روز برسه که رئيس جمهور ايران يک بانوي فرهيخته ايراني باشه؟

- آيا دوست داريد مدت زمان رياست جمهوري در ايران تنها 2 سال باشه و هر کس هم که در اين مدت رئيس جمهور شد حتي اگر سر تا پاي ايران را هم طلا گرفت ديگه شانس انتخاب شدن به عنوان رئيس جمهور ايران را در دور بعد و دوره هاي بعد به هيچ عنوان نداشته باشه و اينجوري هميشه گروه ها و حزب هاي مختلف با هم در رقابت باشند براي خدمت رساني به ايران و ايراني؟
- آيا دوست داريد روزي بياد که اگر رئيس جمهور کشورمون چرنديات و مزخرف گفت خيلي ساده بتوانيم محاکمه اش کنيم و بندازيمش زندان تا آب خنک بخوره و از اونجا دنيا را مديريت کنه؟!
- آيا دوست داريد رئيس جمهور کشور ما شيک ترين لباس ها را بر تن کنه، بهترين غذاها را بخوره، گرانترين اتومبيل ها را سوار بشه … ولي در عوضش دروغ نگه، حرف بي ربط نزنه، جلوي دوربين دست توي بيني نکنه و زيپ شلوارش را بالا نکشه، و نرخ تورم و بيکاري را تک رقمي نگه داره؟
- آيا دوست داريد براي حل مشکلاتمون لازم نباشه نامه بنويسيم و پشت سر ماشين رئيس جمهور بدوييم و گرد و خاک بخوريم؟
- آيا دوست داريد در ايران فقط يک مصلحت وجود داشته باشه و اون هم تنها مصلحت منافع مردم باشه؟
- آيا دوست داريد توي ايران به غير از پليس، تنها يک نيروي نظامي مسلح باشه و اون هم ارتش ملي تخصصي باشه که توي سياست هم مطلقا حق دخالت نداشته باشه؟
- آيا دوست داريد بيشترين حقوق و مزاياي دريافتي از طرف دولت به رفتگران، كارگران، معلمان، پزشکان و استادان دانشگاه پرداخت بشه؟
- آيا دوست داريد که در ايران هيچ قومي بر قوم ديگر، هيچ مذهبي بر مذهب ديگر و هيچ انساني بر انسان ديگر برتري نداشته باشه و تمامي انسانهايي كه در ايران زندگي مي كنند داراي حقوق شهروندی و اجتماعی و سياسي برابر باشند؟

اگر اين چيزها را دوست داري بايد با من همراه بشي عزيز و به جنبش سبز براي آزادي ايران بپيوندي و آینده بهتری را برای این سرزمین پیاده کنی …

جامعه ای که در حال تغییر است برای پیشرفت به دو چیز نیاز دارد: اولی ایده ناب برای آینده و دومی حضور انبوه تک تک مردم از هر گروه و دسته برای خواستن این ایده ناب هست.

جنبش سبز همانطور که مهندس میرحسین موسوی و بسیاری از اندیشمندان و صاحب نظران برجسته بارها و بارها به آن اشاره کرده اند جنبشی متن باز است که با مشارکت همگان رشد و بالندگی پیدا می کند و رو به جلو می رود و به شخص وابسته نیست. بنابراین با خلق ایده های نو و حضور هدفمند و انبوه در این جنبش می توان آینده بسیار مدرن و شیک و بهتر، سرشار از رفاه و پیشرفت برای ایران و ایرانیان ایجاد کرد:

مهندس موسوی در تبیین چشم‌انداز تحولات کنونی، با اشاره به این نکته که «باید انعطاف داشته باشیم و روی یک شکل و شمایل از حکومت تصلب پیدا نکنیم»، توضیح داد: «نقاش‌های مدرن هنگام خلق اثر عمدتا” دو رویکرد دارند؛ یک گروه آنچه را که مشاهده کرده‌اند و یا تصور کرده‌اند متحقق می‌سازند و به روی بوم می‌آورند؛ و گروه دیگر، کار را شروع می‌کنند و بدون تصوری از اثر نهایی به‌تدریج و بر روی بوم، نقاشی نهایی را سامان می‌دهند و متولد می‌کنند. آنچه در جنبش سبز در حال وقوع است را می‌توان از نوع رویکرد و روش گروه دوم توصیف کرد.»

مهندس میرحسین موسوی در دیدار با جمعی از فعالان ملی-مذهبی

-سوالات متداول:

- مبارزه برای رسیدن به آزادی وقت گیر هست، کار و زندگي و مدرسه و دانشگاه و … را چه کار کنم؟

يک سال بخور نون و تره، يک عمر بخور نون و کره!

- چه تضميني هست که باز مثل بهمن 57 با رفتن این رژيم، ديکتاتوري بدتري به سراغمون نياد؟

آينده هر جامعه اي را جوانان آن جامعه مي سازند. امروزه جوانان ما به انواع علوم و تکنولوژي هاي روز دنيا آشنايي کامل دارند، آنها دنيا را ديده اند و از نظامهاي مختلف حاکم بر ديگر کشورها آگاهي کامل دارند و کاملا آگاهند که دولت هاي ديگر براي مردمشان چگونه رفاه و آسايش و پيشرفت و آياداني را فراهم کرده اند. آنها با داشتن اينترنت و موبايل و ماهواره هر کدام خود به تنهايي يک روزنامه نگار و رسانه اند. در اين شرايط ظهور يک ديکتاتور جديد غير ممکن است.

از طرف دیگر جنبش سبز همانطور که مهندس میرحسین موسوی و بسیاری از اندیشمندان و صاحب نظران برجسته بارها و بارها به آن اشاره کرده اند جنبشی متن باز است که با مشارکت همگان رشد و بالندگی پیدا می کند. بنابراین با خلق ایده های نو و حضور هدفمند و انبوه در این جنبش می توان آینده بسیار مدرن و شیک و بهتر و سرشار از رفاه و پیشرفت برای ایران و ایرانیان ایجاد کرد.

- اين مطالبي که تحت عنوان “آيا دوست داريد …” گفتيد بعد از آزادی هم زمان زيادي ميبره تا انجام بشه!

اين گفته شما زماني درسته که ما يک حکومت رانت خوار و فاسد نظير جمهوري اسلامي در راس کار داشته باشيم که براي اجراي يک پروژه معمولي اگر 10 برابر هزينه عادي آن نيز بودجه اختصاص داده شود آن طرح سر موقع افتتاح نمي شود! اما در يک جامعه قانونمند و مردمي که همه چيز تحت نظارت شديد مطبوعات و مردم باشد، طولاني ترين زمان اجراي يک پروژه مربوط مي شود به ساخت نيروگاه اتمي که نزديک به 4 سال زمان مي برد. بنابراين اگر جامعه اي داراي حکومت مردمي باشد، مطبوعات و رسانه ها هم کاملا آزاد بوده و نيروهاي متخصص هم در آن يافت شود بايد در عرض 4 سال از این رو به آن رو شده و به سمت پيشرفت گام بردارد. بنابراين اين موارد با داشتن حکومتي کاملا مردمي و قانونی در کمترین زمان ممکن قابل وصول خواهد بود.

- اين جريان دوره رياست جمهوري 2 سال باشه چيه؟

وضع اين قانون يک راه حل اساسي براي رسيدن به آباداني و آزادي در ایران آینده هست. تصور کنيد اگر همين قانون حتي براي دوره 4 ساله فعلی هم وجود داشت، یعنی هر کس تنها و تنها فقط يک بار مي توانست در عمرش رئيس جمهور شود، محمود خائن براي هميشه به زباله داني تاريخ پيوسته بود. اما الان هيچ تضميني وجود نداره که اين کوته فکر زشت خو حتي بعد از 8 سال هم از قدرت پايين بياد!

مثال ديگرش افغانستان را ببينيد. چطور يک قزبیت ديگر پا بر شاهرگ حياتي يک ملت ميگذارد و به اميد ظاهر شدن چندي ديگر جلوي دوربين هاي تلويزيوني دنيا ملتي را از حقوق حقه خويش باز ميدارد. البته هنوز براي افغان ها جاي شکرش باقي هست که کوته فکرشان لااقل دست در بيني خويش مقابل دوربين هاي تلويزيوني نميکند و زيپ شلوارش هم هميشه جلوي دوربين کشيده است!!!

از طرف ديگر اينکه دوران رياست جمهوري وحي منزل نيست که حتما مي بايست 4 ساله باشد! بسياري کشورها هستند که در آنها رئيس جمهور هر سال 1 يا دو سال يک بار انتخاب مي شود و اتفاقا اين کشورها جزو پيشرفته ترين کشورهاي دنيا هم هستند.

بدون رودربايستي ساختار سياسي کشور ما مريض است! بيمار است. اگر چنين نبود مطمئنا وضع ما بعد از 100 سال مبارزات آزادي خواهانه اين چنين نبود.

يک بيمار رواني را در نظر بگيريد که خودزني مي کند و ميخ بلندي را مدام بر بدن خود فرو مي کند! براي معالجه و درمان اين بيمار، دکترها دست و پایش را با طناب به تخت مي بندند و در کنار آن از انواع قرص هاي مختلف و نيز درمان هایی چون شوک الکتريکي و غيره براي بهبودش استفاده مي کنند. قانونی که اجازه نمی دهد که هيچ کس بيشتر از 2 سال در ايران آينده رئيس جمهور شود همان طنابیست که دست دیکتاتور را از پشت می بندد.

- پس کي آزاد مي شويم؟؟؟!

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری؛ دانی که رسیدن هنر گام زمان است …. 31 سال هست اينها از گلوي مردان و زنان و کودکان ايران دزديده اند و مال حرام را بر گلوي خود و فرزندانشان ريخته اند. پس توقع نداشته باشيد بخواهيم يک روزه کار آنها را تمام کنيم.

تنها يک نکته مهم است و آن اينست که: آبی که برآسود زمینش بخورد زود؛ دریا شود آن رود که پیوسته روانست ….

- آينده ايران چگونه سیستمی خواهد بود؟

اين را مردم ايران در يک رفراندم آزاد و زير نظر مردم ايران و کليه نهاد هاي بين المللي تصميم گيري خواهند کرد. بدون تقلب و فريب و نيرنگ.

- سياست مدارهاي آينده از چه جنسي هستند؟

آيا تا بحال فکر کرده ايد که اگر اين انقلاب نميشد الان خامنه اي و شرکايش مثل احمدی نژاد و جنتی و صدیقی و احمد خاتمی چه شغلي داشتند و چه کار ميکردند؟ …. پس در آينده ايران آدم هايي را براي سياست انتخاب خواهيم کرد که خارج از دنياي سياست هم به درد مردم بخورند و گره اي از کار خلق خدا باز کنند. نه اينکه زندگي انگلي داشته باشند و فقط در نقش مکنده ثروت و دستاوردهاي مادي و معنوي يک ملت ايفاي نقش کنند.

با ایده های ناب برای زندگی بهتر به جنبش سبز بپیوندید

اينها روياهاي من هست. من دوست دارم توي يک چنين ايراني زندگي کنم و از زندگيم لذت ببرم و از اينکه ايراني هستم به خودم افتخار کنم. مطمئنم تو هم مثل من دوست داري توي چنين ايراني زندگي کني و نفس بکشي. اگر دقت کني مي بيني که اينها همه حق من و تو بوده و امروزه چپاولگران به اسم دين و مذهب و هزار ثواب و ناثواب ديگه خوردن و دريدنش.

به هر طريقي شده اين بار باید یکبار برای همیشه هزينه رسيدن به آزادي را درست و اصولی و بر روی عقل و منطق پرداخت کنيم تا نسل هاي بعدي در آسايش و رفاه به سر ببرند و نخواهند مثل ما و پدران و مادرانمان در مقابل گلوله اهريمنان سينه سپر کنند.

اول به چشمان ندا در لحظه شهادتش نگاه کنيد و بعد برويد به نزديک ترين زايشگاهي که اطراف منزلتان هست به چشمان نوزاداني که تازه به دنيا آمدن نگاه کنيد. اونوقته که متوجه ميشيد چي ميگم! ما علاوه بر خودمان، بايد هزينه رفاه و آزادي نسل هاي ديگر این سرزمین را هم پرداخت کنيم. حالا اين وسط هر چه بيشتر و بيشتر باشيم، تک تک هزينه کمتري را پرداخت خواهيم کرد.

به اميد آزادي

«لطفا اين متن زيبا را براي دعوت دوستانتان به حضور هدفمندتر در جنبش سبز آزادي خواهي ايران ايميل کنيد»

سخنان مهندس میرحسین موسوی در جمع ایثارگران

2010-04-25T17:14:00.002+04:30

موقعیت ها و مقام ها و ساخت قدرتی که بر پایه ی منافع و فساد در بعضی ها شکل گرفت موجب شد رجوع مان به توده و اکثریت مردم کاهش پیدا کند

به نام اسلام افراد را بازداشت می کنند ، به نام اسلام جلوی فعالیت احزاب را می گیرند، به نام اسلام رسانه ها را توقیف می کنند ، صنعت کشور هم که در حال متلاشی شدن است و وضع کارگران و کارآفرینان هم تعریفی ندارد.

همه اینها به نام اسلام صورت می گیرد،می گویند شما از کشتی(نظام) پیاده شده اید از کشتی مسلمانی که پیاده نشده ایم.

به جنبش سبز تهمت وابستگی می زنند و خود دنبال نامه نگاری و جلب توجه هستند،وقتی حکومت می آید روزنامه ها، سخنرانی ها، هیئت ها و احزاب را می بندد و حتی یک کانال نمی توانیم داشته باشیم و یا یک مناظره می توانیم انجام بدهیم و …

در چنین حالتی است که صدای بیگانه در کشور بزرگ می شود،می خواهند تمام تشکل ها را از بین ببرند و یقیناً بعد به حساب بقیه ی تشکل ها و گروه ها خواهند رسید. در چنین حالتی شبکه ها و هیئت ها اهمیت فوق العاده ای پیدا می کنند.نباید حکومت برای مردم تصمیم بگیرد.کار ما آگاهی دادن به مردم نسبت به این مشکلات و بسط و گسترش آن است.باید دامنه آگاهی را به روستاییان، کشاورزان، صنعتگران، کارگران و معلمان بکشانیم به آنها بگوییم این زندگی، شایسته شما نیست.

باید روش هایمان را به روزتر کنیم. حالا که روزنامه نداریم باید راه های تازه ای پیدا کنیم.

جنبش سبز می گوید حقوق اساسی مردم باید رعایت شود، عدالت و آزادی باید باشد.مردم را کتک نزنند و بگذارند مردم آراء خودشان را راحت در صندوق ها بریزند ، بگذارند مردم حرف بزنند، همان که قانون اسلامی تصریح داد.مشفقانه حاکمان را نصیحت کنیم و بگوییم راهی که شما می روید بیراهه است.

جوانان هرگز به راه حل های خشن روی نیاورند.راه حلها را با قید اینکه دنبال قدرت و منفعت نیستیم دائم باید اعلام بکنیم

________________________________________________________

کلمه:جمعی از ایثارگران انقلاب اسلامی و دفاع مقدس با نخست وزیر امام (ره) دیدار کردند . در این دیدار مهندس موسوی سخنان مهمی را بیان کرد.

به گزارش خبرنگار “کلمه”، میرحسین موسوی در ابتدای این دیدار ضمن تشکّر از ایثارگران گفت: شما افراد ارزشی هستید و برای حل مشکلات کشور دلی سوخته دارید، نه دنبال پست و مقامید و نه دنبال نفع شخصی و نه می خواهید چیزی از اوضاع برای خود برداشت کنید. به همین دلیل سخنان و نظرات شما مهم است خصوصا که ریشه در انقلاب دارید و دلتان برای آن فضای نورانی و معنوی که انقلاب اسلامی بشارت آن را داد تنگ شده است و دنبال آن فضایید.

انقلاب شد تا به آراءوعقاید مردم اهمیت داده شود و فضا باز شود

نخست وزیر دوران دفاع مقدس تاکید کرد: مشکل امروز ایران ما تهدید همین فضای نورانی است. دلیل اصلی آن هم روشن است، اگر نظام ما کارآمدی لازم را داشت و متوجه این مهم بود که انقلاب شده تا به آراء و عقاید مردم اهمیت بدهیم و فضا را باز کند، بیشتر آحاد ملت – که حالا ممکن است افراد جامعه عقاید گوناگون به این سو و آن سو داشته باشند- در جهت مصالح انقلاب و مصالح ملی حرکت می کنند چنانکه در دوران دفاع مقدس چنین سابقه ای را می توان یافت که از دورافتاده ترین روستاهای کشور تا تهران و سایر شهرها همه جبهه ای پیوسته بودند و همه می دانستندکه برای چه حرکت می کنند.

نخست وزیر امام ضمن با ذکر خاطره ای گفت: در اوایل جنگ به بشاگرد رفته بودیم؛ منطقه ای که قبل از انقلاب برده فروشی در آن رواج داشت. منطقه ای فقیر با فضایی بسته. تنها سرمایه ای که آن مجموعه داشت و ما از درون کپر می دیدیم چند بزغاله و مرغ بود. اما از همین بشاگرد افرادی بودند که خودشان را به جبهه رساندند. وقتی از آنها خواستیم که بگویند چه کاری برایتان انجام دهیم، می گفتند یک حسینیه برایمان بسازید و آن فضا برای بنده فراموش نشدنی است چرا که این فرهنگی بود که در آن وضعیت کشور، شایع شده بود و به حق سرمایه ای عظیم بود. همین پدیده ها بود که در زمان جنگ معجزه ها آفرید.

با گذشت زمان ارتباطمان را با مردم از دست دادیم

موسوی با ابراز دلتنگی نسبت به زمان نورانی از دست رفته اظهار داشت: ما متأسفانه با گذشت زمان ارتباط خودمان را با این مردم از دست دادیم و فکر کردیم که بیشتر از آنها می دانیم و می توانیم به آنها هر چه خواستیم بگوییم و مردم هم باید اطاعت کنند . از عقل جمعی استفاده نکردیم. موقعیت ها و مقام ها و ساخت قدرتی که بر پایه ی منافع و فساد در بعضی ها شکل گرفت موجب شد رجوعمان به توده و اکثریت مردم کاهش پیدا کند و کم کم آن را از دست دادیم و در این زمینه متأسفانه ضعیف شدیم، و فقط پوسته ی اسلامی را نگه داشتیم.

با این شیوه ناکارآمدی و هر مشکل را به نام اسلام تمام می کنند

نخست وزیر امام تصریح کرد: ای کاش این تغییر به نام اسلام نبود و این قدر خسارت نمی داشتیم، چرا باید امروز هر کاری که انجام می شود و هر ناکارآمدی و هر مشکلی که وجود دارد به نام اسلام تمام شود؟ مخصوصاً که با اغراق از اسلام نام می بریم و مدام در اشارات خود از آیات و روایات دم می زنیم حتی در مورد زلزله تهران که امکان وقوع آن وجود دارد و ما هم قبول داریم اما دولت که نباید در این خصوص از اسلام خرج کند. ما همیشه باید فکر کنیم که تهران در خطر زلزله است و برایش همواره راه حل داشته باشیم.

برداشت های شخصی و فرقه ای را به دین وصل می کنند

وی با اشاره به کتاب قانون ابن سینا که یک کتاب پزشکی است گفت: نکته ای در این کتاب هست که روی من خیلی اثر گذاشت. بخشی از کتاب راجع به دیوانه ها صحبت می کند و اینکه چگونه باید علاجشان کرد. ابتدا می گوید که درمانش چنین و چنان است ولی بعد بحث روح را می کند و می گوید: روح این افراد را جن تسخیر کرده و به اینجای بحث که می رسد می گوید جایش در این کتاب نیست. آنچه مربوط به پزشکی بود و مداوای آن گفته شد و بعد بحث علمی اش را به آخر می برد.

موسوی افزود:دولت برداشت های شخصی و فرقه ای را به دین وصل می کند و اگر به این موضوع ناکارآمدی هم اضافه شود آن وقت هر نوع مشکلی به اسلام نسبت داده خواهد شد.

وقتی جوان از ما روی برمی گرداند باید مشکل را در خودمان بیابیم

موسوی با اشاره به خیل عظیم جوانان و دانشجویان کشور گفت :جوانی را ببینید که در دانشگاه، خودش و یا دوستانش را کتک می زنند، به نام اسلام افراد را بازداشت می کنند ، به نام اسلام جلوی فعالیت احزاب را می گیرند، به نام اسلام رسانه ها را توقیف می کنند ، صنعت کشور هم که در حال متلاشی شدن است و وضع کارگران و کارآفرینان هم تعریفی ندارد. همه اینها به نام اسلام صورت می گیرد بعد هم اگر فسادی مطرح شد همه می گویند این فساد! و نامه می نویسند، یک دفعه می بینیم که تمام بحث راجع به فساد محدود شد به اسلام. این موارد روی جوان مملکت چه تاثیری می گذارد؟

وی افزود: وقتی جوان از ما روی برمی گرداند باید مشکل را در خودمان بیابیم. مگر جوان چقدر تحلیل دارد؟ و چقدر می تواند موضوعات را برای خودش توجیه کند؟ باید این نکته را به وضوح روشن کنیم که مشکلاتی داریم ولی ربطی به اسلام ندارد.

وی این سوالات را مطرح کرد که آیا اسلام دنبال فساد است یا دنبال از بین بردن صنعت؟ ما که می گوییم راهی برای تسلط کفار بر خود قرار ندهید نه به این معنا که به طور مثال تجارت خارجی را قبول نداشته باشیم و یا نباید با جهان ارتباط داشته باشیم، اما چرا اجرای ناقص این کار آن هم به قیمت نابودی محصولات داخلی؟ باز گذاشتن دروازه ها به روی اجناس بنجل خارجی کجایش اسلامی است؟ این موضوع با آموزه های اسلامی در تضاد است.

موسوی در بخش دیگری از سخنانش با اشاره به وقایع بعد از انتخابات گفت: مردم برادران و خواهران هم هستند. صحنه های زدن، کشتن یا خبرهایی که درباره ی زندان ها هست و توقیف روزنامه ها روی آنان تاثیر بد می گذارد. بنده اصلا به این روزنامه یا آن روزنامه متمایل نیستم ولی مگر چکار کردند که آنها را قیچی کردید و بستید؟

به جای جلوگیری از فعالیت احزاب جوانمردانه با آنان رقابت کنید

وی با اشاره به جلوگیری از فعالیت دو حزب مشارکت و مجاهدین انقلاب اسلامی گفت : شما اگر می گویید این حزب ها خوب نیستند یک حزب خوب تشکیل دهید که با اینها جوانردانه رقابت و مقابله کنند تا اگر توانستند خود به خود زمینه اش را در جامعه از بین ببرند.

وی تاکید کرد : قرار بود رقابت سیاسی داشته باشیم و این مرّ قانون اساسی در مورد آزادی تشکل های سیاسی است و به نفع ماست. این به آن معنا نیست که همه تشکل ها خیلی خوب باشند. ممکن است حزبی در کشور شکل بگیرد که تشکل بدی باشد ولی راه حل آن حذف شدن در فرآیند رقابت است که ابواب جمعی مردم در یک فضایی بهترین را انتخاب کنند. این هم متأسفانه به نام اسلام تمام شده است و به همین دلیل کسانی که با این رفتار مخالفند و پایبند ارزش های انقلاب و راه امام هستند باید به شکل های مختلف نشان بدهند که این اسلامی که ما می شناسیم این نیست.

این اسلام نیست…

موسوی افزود:اسلام، کسی را نمی زند، کسی را نمی گیرد، تهمت نمی زند، کسی را در زندان نگه نمی دارد و محدودیت ایجاد نمی کند، اسلام یقیناً مدافع نیرومند اقتصاد ملی و عظمت و استقلال کشور است، این وظیفه ی فوق العاده مهمی است که در رفتار و کردارمان نشان بدهیم که این اسلام مدافع استقلال ماست و حاضر نیست یک ذره از استقلال ما از دست برود. منتها ما که در حکومت نیستیم در کنار حکومتیم.

می گویند از کشتی نظام پیاده شده اید…

وی خاطر نشان کرد : می گویند شما از کشتی(نظام) پیاده شده اید از کشتی مسلمانی که پیاده نشده ایم. به عنوان یک مسلمان می خواهیم طوری رفتار کنیم که جوانها را مأیوس نکنیم و حداقل بگوییم اسلامی که می شناسیم این نیست، اسلامی که می شناسیم رحمت دارد، رئوف است، سعه صدر دارد، همه را می پذیرد. با زبان استدلال با افراد روبه رو می شود. اسلام دینی است که می تواند با پیشرفت های جامعه بشری همسو و پیشتاز شود.

توصیه ای از علی(ع) که برای امروز بسیار آموزنده است

موسوی با اشاره به دهه اول انقلاب گفت : در آن زمان در این زمینه ها مشکلی نداشتیم ، ما ابداعاتی در سیاست خارجی، سیاست داخلی، اقتصاد جنگ و … داشتیم و احساس نمی کردیم از قافله بشری در زمینه تلاش برای دستیابی به تکنولوژی، تمدن، سیاست و امثالهم عقب ماندگی داریم. لذا من معتقد بودم در هر موقعیتی که هستیم باید بین همسایه ها، همشهری ها و در سطح ملی این قضیه را نشان دهیم. فکر می کنم آن وصیتی که حضرت علی(ع) در آخرین لحظات داشتند(کونوا لظالم خصما و للمظلوم عونا) حامی مظلومین و مخالف ستمگران باشید یک توصیه ی فوق العاده است. یک نیروی مسلمان و دینی باید شهرت به این پیدا کند که در کنار مظلومین است هر جا که باشد و مخالف ظلم است هر جا که می خواهد باشد.

استقلال در نزد ایرانیان یک ارزش جا افتاده است

به جنبش سبز تهمت وابستگی می زنند و خود دنبال نامه نگاری و جلب توجه هستند

وی این موضوع را دارای اهمیت بسیار عنوان کرد و افزود: همین موضوع هویت اسلامی ما را نگه می دارد. ما واقعا نیازمند آن هستیم که اسلام را خوب معرفی کنیم تا جوان ها و ملت خودمان را نجات بدهیم وگر نه دلیلی ندارد که گرایش ضد دینی گسترده ای را خدای ناکرده در جامعه شاهد باشیم.

موسوی درباره استقلال جنبش سبز گفت: این حرکت(جنبش سبز) صد در صد یک حرکت مستقل است ولی مخالفان به جنبش سبز نسبت ناروا می دهند و آن را به سلطنت طلبها، منافقین، آمریکا و اسراییل منتسب می کنند. در حالی که آنها خودشان با یک حالت زیگزاگی که بیشتر به سیاست خارجی ما لطمه می زند نامه نگاری هایی با سرکرده های قدرت های جهانی دارند. از یک طرف فحش می دهند و از طرف دیگر دنبال جلب نظر چین، روسیه و یا دیگری هستند. آنگاه ما را به رابطه خارجی متهم می کنند. این به این دلیل است که استقلال یک ارزش جاافتاده ای در میان ملت ماست. ملت ما نسبت به این مسئله حساسیت دارد و اگر یک حرکتی را به خارجی ها منتسب کنند طبیعی است که آن حرکت لطمه می خورد و چهره اش مکدر می شود.

آنچه اعتقادات مردم را قربانی می کند

وی افزود: وقتی حکومت می آید روزنامه ها، سخنرانی ها، هیئت ها و احزاب را می بندد و حتی یک کانال نمی توانیم داشته باشیم و یا یک مناظره نمی توانیم انجام بدهیم و … در چنین حالتی است که صدای بیگانه در کشور بزرگ می شود. از یک طرف دولت و از طرف دیگر آنها، سرانجام این وسط چیزی که در دو لبه قیچی از بین می رود همان اعتقادات اصیل است که به نظر من در بدنه اصلی جنبش سبز وجود دارد. ما فکر می کنیم چیزی که در این جنبش مهم است تجربیات خوب سی ساله انقلاب است که باید تلاش کنیم جمع بشود. سپس یک حرکت جمعی داشته باشیم. این فضای پیرامونی ماست که ترسیم کردم، فضایی که هر روز با یک مشکلی روبرو هستیم.

آنها می خواهند جمعیت ما متفرق شود و مردم باید مراقب هم باشند

شمشیر نمی کشیم تنها عنصر پیش برنده ما آگاهی است

موسوی گفت: امروز یکی از نشریات سپاه را خواندم که نوشته باید امتیاز فعالیت مجمع روحانیون مبارز را هم لغو کرد. آنها نگاهشان اینطوری ست، می خواهند تمام تشکل ها را از بین ببرند و یقیناً بعد به حساب بقیه ی تشکل ها و گروه ها خواهند رسید. در چنین حالتی شبکه ها و هیئت ها اهمیت فوق العاده ای پیدا می کنند. مواظب خود بودن، مواظب خانواده بودن، مواظب محله بودن، مواظب جامعه و هر چه پیرامون ما هست بودن، اهمیت زیادی پیدا می کند. ما در این مصاف ، نمی خواهیم که شمشیر بکشیم و با یک حالت رزمی به میدان برویم. ما تنها عنصری که داریم و قدرتش از همه اینها بیشتر است ایمان و آگاهی است. باید این دو را تقویت کنیم. ایمان به یک دین رئوف و دینی که امام مطرح کرد :پیشتاز و روشن، که بتواند در سطح جهانی و در سطح داخل پاسخگوی مشکلات باشد. از طرف دیگر آگاهی نسبت به حقوق اساسی مردم. مردم باید بدانند که حقوقی دارند و حقوق آنها دارد ضایع می شود.

در انتخابات حکومکت نباید برای مردم تصمیم بگیرد

اینگونه نمی شود کشور را اداره کرد…

وی یکی از حقوق مردم را برگزاری انتخابات آزاد عنوان کردو گفت: نباید حکومت برای مردم تصمیم بگیرد. وقتی از دور نگاه می کنیم به زشتی این کار پی می بریم که مثلا چهار پنج نفر که به فرض خیلی آدم های عالی که تمام حسن های جهان در آنها جمع شده باشد، بنشینند یک عده ای را کنار بزنند، عده ای را انتخاب کنند و بعد به یک ملت هفتاد و پنج ملیونی بگویند از داخل اینهایی که ما انتخاب کردیم انتخاب کنید. این بدترین حالت برخورد با یک ملت است. زشتی این کار را نمی-فهمیم ، چون داخل آن هستیم و لمس نمی کنیم. بله وقتی که یک نماینده ای خائن از آب درآمد با او باید با شدت و غلظت برخورد کرد و او را بیرون کرد. از گذشته هم برای این کار راه داشتیم اما حالا انتخابات را به این شکل انجام می دهیم که مدام گزینش انجام دهیم، تمام دهان ها را ببندیم، تمام مراکز اطلاع رسانی را توقیف کنیم تا آن کسی که ما می خواهیم، رأی بیاورد و بعد صندوق ها را هزار جور دستکاری بکنیم و تخلفات عجیب و غریب انجام بدهیم. اینطور که نمی شود کشور را اداره کرد(دراینصورت) کشور به اینجا میرسد که الان تهدیدات خارجی پشت دروازه کشور ماست و از لحاظ سیاسی، امنیتی، اقتصادی تهدیدات داخلی بیشتر است.

وی در فراز دیگری از سخنان خود با اشاره به مسائل اقتصادی کشور گفت: یکی از مهمترین شاخص های اقتصادی، میزان سرمایه گذاری است که الان پنج،شش درصد است در حالی که باید بین دوازده تا چهارده درصد باشد. این کاهش به معنای ، بیکاری، فقر، فساد، فشار آمدن روی طبقات حقوق بگیر و امثالهم است. یا مثلا گفته شد رشد اقتصادی کشور امسال صفر خواهد شد.البته اطلاعات شفاف وجود ندارد، یک دفعه عده ای می نشینند تصمیم می گیرند و تمام اطلاعات مربوط به فساد و نیز اطلاعات راجع به لایحه ی هدفمند کردن یارانه ها قطع می شود. افرادی به دنبال آمار و اطلاعات هستند تا برای آینده کشور پیش بینی داشته باشند، عوض اینکه این افراد فرصت شمرده شوند به عنوان تهدید مطرح می شوند. سعی می شود که تمام اطلاعات قیچی شود و نتیجه این می شود که شرایط بسیار وخیمی داشته باشیم.

گسترش آگاهی مهمترین زمینه تغییر به نفع اسلام

وی افزود: کار ما آگاهی دادن به مردم نسبت به این مشکلات و بسط و گسترش آن است. حقوقی که مردم دارند گسترش این آگاهی ها و اطلاع از حقوق خود یعنی همان اصلی ترین و مهم ترین عنصری است که می تواند زمینه تغییر را به نفع اسلام و انقلاب و آتیه ی کشور ایجاد کند به شرطی که حالت اجماع نسبت به این مسأله بوجود بیاید. من فکر می کنم بعد از انتخابات در این زمینه پیشرفت کرده ایم.

میزانی برای سنجش موفقیت جنبش سبز

وی میزان حضور مردم در تجمع های خیابانی را معیار درست برای سنجیدن جایگاه جنبش سبز عنوان نکرد و گفت : ما نباید بگوییم که خیابان ها زمانی از جمعیت زیاد و در زمانی کم بود و بر این اساس بسنجیم که جنبش سبز در کدام نقطه ایستاده است. باید شاخص و اطلاعاتی داشته باشیم که ببینیم آگاهی از این حقوق چقدر است تا اینکه بدانیم در آینده چگونه باید کشور اداره شود؟ آیا این آگاهی در سطح جامع گسترده تر شده یا کم کم دارد دایره اش تنگ تر می شود. اگر ما نسبت به این موضوع پیشرفت داشتیم زمینه ی تغییر جدی را در کشور ایجاد کرده ایم.

آنچه جریان حاکم را به رسانه ها حساس کرده است…

موسوی تاکید کرد دلیل حساسیت جریانی که برسر کار است نسبت به رسانه ها همین است و این موضوع اهمیت بسیار زیادی دارد. اگر هیچ بحرانی نداشتیم که روزنامه ای مانند بهاربسته نمی شد و یا یکی دو مناظره ای که بیشتر نگذاشتند پا بگیرد و برنامه قطع یا یکطرفه شد. تمام این ها نشانگر اهمیت این مطلب است که قدیم می گفتند پاشنه آشیل و یا چشم اسفندیار.

دامنه آگاهی را به روستائیان و کارگران و کشاورزان بکشانیم

همه باید در صدا و سیما تریبون داشته باشند

وی آگاهی را مهمترین مسئله عنوان کرد و گفت: باید آگاهی را گسترش دهیم، باید دامنه آگاهی را به روستاییان، کشاورزان، صنعتگران، کارگران و معلمان بکشانیم به آنها بگوییم این زندگی، شایسته شما نیست. شما حق دارید که یک نماینده بفرستید.شما حق دارید که صنعت مستقل داشته باشید، اقتصاد ملی خوبی داشته باشید. از چنین حقوقی برخوردارید. شما حق دارید در جامعه صحبت و نظر خودتان را اعلام بکنید و به نظر شما باید اهمیت داده شود این صدا و سیما از پول جیبی شما اداره می شود. شما باید پشت این تریبون ها باشید.

وی با اشاره به خاطره ای از حضرت امام (ره) گفت: یادم هست که حضرت امام رحمه الله علیه میگفتند چرا اینقدر عکس من در روزنامه ها چاپ می شود . اصلاً غدغن کردند. در یک جلسه خصوصی به آقای محمد هاشمی رئیس وقت صدا و سیما از بابت زیاد نشان دادن تصویر ایشان گلایه و ابراز ناراحتی زیاد کردند. خود بنده از میدان امام مقابل ساختمان مخابرات رد می شدم دیدم شیشه هایش از بالا تا پایین عکس امام را زده اند، ناراحت شدم زیرا آن حالت اغراق آمیز، وضعیت آن اداره را به هم می زد و با اعتقادات ما هم ناسازگار بود. نمی دانم نبوی یا غرضی وزیر مخابرات بود، تماس گرفتم و گفتم جمع شود و جمع شد. خیلی طول نکشید حاج احمد آقا با من تماس گرفت و از قول امام از من تشکر کرد و خب این وضعیت آن موقع امام بود.

با این انتخابات واتفاقات بعد از آن ، ایده برگشت به حقوق اساسی متولد شد

وی خاطرنشان ساخت: باید به مردم اینها را انتقال بدهیم و اینکه حکومت دینی و جمهوری اسلامی به معنای باز شدن تمام راه ها برای ابراز نظر و خلاقیت آنها و بودن آنها در صحنه واقعی است نه اینکه آنها نتوانند از این صدا و سیما و امکانات عادی هم استفاده کنند.برداشت من این است با این انتخابات واتفاقات بعد از آن یک ایده ای در داخل کشور مبنی بر برگشت به حقوق اساسی متولد شد که برگشت ناپذیر است. کافیست که از این، مثل یک گیاه و گل پاسداری کنیم وبگذاریم تناور وگسترده شود. در قرآن آمده است که خداوند سرنوشت قومی را تغییر نمی دهد مگر آنکه خودشان تغییر دهند. این آگاهی زمینه تغییرات وسیعی را در جامعه و حکومت ایجاد خواهد کرد.

جرقه آگاهی را به همه اقشار ملت برسانیم

موسوی تاکید کرد، باید برای راهمان برنامه داشته باشیم و بیش از همیشه باید به این مسئله معطوف شویم که این جرقه آگاهی را به همه اقشار ملت برسانیم و با گسترش آگاهی ارتباط به روزی با آنها داشته باشیم و به آنها بگوئیم وضعیت کارگری و اقتصادی و… موقعی خوب می شود که نمایندگان واقعی شان در مجلس باشند ونمایندگان مردم هم بتوانند در صدا و سیما نظرات آنها را نقل کنند و مردم هم بتوانند مواظب فساد باشند.

نخست وزیر دوران دفاع مقدس با اشاره به دوران ابتدایی پیروزی انقلاب گفت: در ابتدای این انقلاب اینجور نبود که بگویند شما چرا ریخت و پاش کردید؟ بلکه همه مراقب یکدیگر بودند. آن ایمان و اعتقاد گسترده باعث می شد مراقب خویش باشند. کافی بود در اداره ای کسی کمی پایش را از گلیم اش جلوتر بگذارد خود کارمندان بر خورد می کردند و خود جامعه این حالت را داشت. جدا شدن شما از این نوع نظارت ها یقینا باعث فساد می شود که البته این به منشوری نیاز دارد که تهیه شود.

سینه به سینه و با خلاقیت انتقال اطلاعات کنیم

وی موضوع مهم دیگر را در ارتباط با فعالیت های رسانه ای برشمرد و گفت: ما باید روش هایمان را به روزتر کنیم. حالا که روزنامه نداریم باید راه های تازه ای پیدا کنیم ضمن آنکه دنبال روزنامه هستیم تا از طریق قانونی رسانه داشته باشیم اما از طریق رسانه های مجازی که یقیناً جزء حقوق ماست از طریق هیأت ها از طریق خانواده و سینه به سینه باید اطلاع رسانی کنیم. این اطلاع رسانی هم باید حول مسئله ای که در آن اجماع داریم با روش های جدیدی که در حین کار به دست می آوریم انجام دهیم .دائم باید فکرهای نویی ارائه دهیم که یک جمع خلاق را داشته باشیم و روش های نو برای جامعه مان داشته باشیم.

وی با ذکر مثال از یک تئوری که در هنر مطرح هست گفت : در نظریات فلسفی هنری بحثی است مبنی بر این که یک طیفی از هنرمندان نگارگر وقتی می خواهند نقاشی کنند اول می نشینند راجع به آن فکر می کنند ،اجزاء، حجم و رنگ را در ذهن می آورند در ذهن که تکمیل شد هنرمند در جلوی بوم قرار میگیرد و شروع به نقاشی کردن می کند. یک طیف دیگر هستند که می گویند، با احساس زیبا شناسی و با تناسب رنگها کار را آغاز می کنیم اما از اول حاصل کار را تعریف نمی کنند .در نظریات سیاسی مشابه این دو را می توانید پیدا کنید.قبل از انقلاب مارکسیست ها خیلی فعال بودند. دلیل انشقاق آنها این بود که سعی می کردند یک حکومت بی طبقه ای را با تمام ابعاد و ویژگی هایش ترسیم بکنند و به طرف آن حرکت کنند. برای همین طرح چینی استالینی داشتیم که متمایل به آلبانی انورخوجه و یا حکومت از نوع کاسترو و امثال اینها بود.در گروههای اسلامی هم همینطور بود آنها هم ترسیم کاملی از حکومت داشتند که در نتیجه یک نوع جدایی و انشقاق و یک دید افراطی در اینها ایجاد کرده بود.

وی تصریح کرد: اگر ده سال قبل از انقلاب به حضرت امام (ره) می گفتند حکومت شاه که سرنگون شد ابعاد حکومت شما چیست؟ ایشان مثل کمونیست ها و مارکسیست ها نظر مشخص نمی دادند مبنی بر اینکه ابعادش، مشخصاتش این باشد مجلسش این باشد، بعد براساس آن باید حرکت بکنیم.

معیاری که جنبش سبز بر اساس آن حرکت می کند

موسوی با اشاره به جنبش سبز خاطر نشان کرد: جنبش سبز بر اساس معیارها و الگوهای دوم حرکت می کند، معیاری که می گوید حقوق اساسی مردم باید رعایت شود، عدالت و آزادی باید باشد. این کار تحقق نمی پذیرد مگر آنکه همه ملت را دور هم جمع بکنیم. این ملت و شهروندی که مالیات می دهد محترم است و هر کس که قوانین داخلی کشور را رعایت می کند محترم است.از اول هم اساس بر همین بود. روزهای اوّل پیروزی انقلاب گروههای چپ و راست حتی غیر مذهبی ها خدمت امام می رسیدند و دائم با ایشان ملاقات می کردند.برای اینکه تصور بر این بود نظامی داریم که تمام اقشار را می تواند در بر گیرد. این هیچ نوع منافاتی با جمهوری اسلامی حکومت اسلامی و حکومت دینی نداشت.

نخست وزیر امام افزود: هم اکنون هم تصور و ایده ایی که جنبش سبز باید ارائه دهد این است که بتواند بیشترین نیروی ممکن را در خودش جمع کند.همان جوانی که امروز به خاطر بد کار کردن حکومت از دین بیزار شده است وقتی درست عمل کنیم راه بازگشت او را فراهم کرده ایم و این برای ما اهمیت زیادی دارد. یعنی بازگشت وسیع مردم به سمت دین موقعی است که از دین شعارهای خوب و سعه صدر ببینند، کار آمدی ببینند. در آن حالت ما کمترین روی گردانی را از دین و از اسلام و ارزشها و میراث های فرهنگی و قدیمی مان خواهیم داشت.

وی به روشن شدن بیشتر مشخصات جنبش و این حرکت تاکید کرد و گفت: با این مشخصات و این حرکت را به مردم منتقل کنیم .باید به مردم بگوییم ما دنبال قدرت و دسترسی به قدرت نیستیم. حکومت مال همان کسانی باشد که الان هست اما این معیارهایی که مطابق اسلام و فطرت است را رعایت کنند. مردم را کتک نزنند و بگذارند مردم آراء خودشان را راحت در صندوق ها بریزند ، بگذارند مردم حرف بزنند، همان که قانون اسلامی تصریح دارد، بگذارند رسانه ها آزاد باشند. ما نمی خواهیم رسانه ایی باشد که به دین فحاشی کند.

زندانیان گمنام …

به راحتی انگ محارب می زنند

وی با اشاره به زندانیان گمنام گفت: الان در زندان متأسفانه غیر از افرادی که شناخته شده اند زندانی های عجیب و غریبی می بینید که پنج سال – شش سال به دلیل اینکه در ۲۵خرداد در راهپیمایی شرکت کرده اند محکوم شده اند. ما می گوییم این را دین نمی پذیرد، اسلام نمی پذیرد،این با هیچ مبنای دینی که ما می شناسیم سازگاری ندارد. بیایید ثابت کنید که دین اسلام چنین است. تا یکی کوچکترین تکانی می خورد زود یک مارک محارب میزنند. الان زندانیانی هستند که ناشناس هستند، پرونده بعضی شان اصلا گم می شود ،برخی هستند ماهها اصلا کسی سراغشان نمی رود. آنکه مشهور است به او می رسند چون بالاخره اسمش در سایت ها مطرح است. افرادی هستند که تکلیفشان واقعاً روشن نیست، ما می گوییم اسلام با این مسئله سازگاری ندارد.

موسوی افزود: می گوییم مرّ اسلام را بگویید، آیا مرّ اسلام با اینها سازگار است. ما چنین چیزهایی نداریم.این حرف ها را مردم می پسندند دلیلش این است که با فطرت آنها و اعتقادات دینی آنها و با تجربه روزانه آنها سازگار است. در خصوص مسائل سیاسی اقتصادی هم همین طور است. کجای اسلام گفته شما دائم در تمام دنیا بگردید و برای خودتان دشمن ایجاد بکنید. در دنیا در سطح بین الملل تقریباً هیچ کشوری نیست که در داخل یک بلوک رسمی نداشته باشند تا درآن جمع، تصمیم گیری جمعی بکنند. درآمریکا که ابرقدرت است و نیروی نظامی، بمب اتم، رسانه و سرمایه وسیعی دارد که در تمام دنیا در گردش است به عنوان یک قدرت بزرگ در رابطه با مسئله هسته ای با ما مشکل دارد ببینید با این مشکل چگونه مواجه می شود.یعنی کشوری که یقینا از لحاظ قدرت مادی، استغنایش از ما بیشتر است. او سعی میکند بین متحدینش وفاق ایجاد کند حتی رقبایش چین و روسیه را راضی کند تا درباره پرونده هسته ای ایران به یک اجماع حداکثری برسد.حال، ما که به این روش¬ها توجهی نداریم هیچ، کارمان این شده است که دشمن گیری کنیم.

از حقوق اساسی ملت نباید بگذریم

مهندس موسوی تصریح کرد: از حقوق اساسی خودمان نباید بگذریم اما ضعف و ناتوانی و عدم تدبیرمان را هم نباید به اسلام نسبت بدهیم. این اصلاً ربطی به اسلام ندارد ما می توانیم کشوری اسلامی و بهترین موقعیت و دوستان را در جهان داشته باشیم و از طرق سیاسی در جاهایی که لازم است از خودمان دفاع کنیم .چنانچه ملت ما در دفاع مقدس نشان دادند بر سر ارزش ها حاضرند تا آخرین قطره خون بایستند. با این که به طور قطع بهترین فرصت های توسعه کشور را با افزایش قیمت نفت از دست دادیم و درآمدهای عظیمی که در چهار پنج سال اخیر به دست آوردیم همه را به باد فنا دادیم و متأسفانه برعکس موقعیت کشور را به سمت بدتر شدن با بد استفاده کردن از درآمدها بردیم. من میگویم اینها باید شناخته شود و دوستان، آنهایی که در زمینه اقتصاد نظریه پردازند به یک شکل، آنهایی که از نظر فرهنگی صاحب نظرند به شکل دیگر، این آیتم ها را به اطلاع مردم برسانند تا زمینه دگرگونی در این وضع ایجاد شود.

مشفقانه حاکمان را نصیحت کنیم

کم هزینه ترین راه برای نجات کشور از مشکلات…

راه حلها را با قید اینکه دنبال قدرت و منفعت نیستیم دائم باید اعلام بکنیم

موسوی خاطرنشان کرد :از طرف هم باید دلسوز باشیم و مشفقانه حاکمان را نصیحت کنیم و بگوییم راهی که شما می روید بیراهه است. در اطلاعیه شمارۀ هفده یک موضوع اساسی را طرح کردیم که خیلی توجه نشد، گفتیم شما فکر نکنید وقتی با کسی قرارداد می بندید اصلاً جنبش سبز وجود ندارد. شما همین چهار پنج تا کار را بکنید خواهید دید این آب گل آلود کشور و این وضعیت بحرانی کشور به سمت بهبود خواهد رفت. ما راه حل ها را با قید اینکه دنبال قدرت و منفعت دیگری نیستیم دائم باید اعلام بکنیم. بگوییم که کم هزینه ترین راه برای اینکه کشور از این مشکلات نجات پیدا کند این است که شما در رویه تان تغییراتی ایجاد کنید.

هر کس که بر خلافشان حرف بزند را صهیونیست و منافق می نامند

وی این موضوع را مطرح کرد که در سیاست خارجی وقتی یک رویه مهم در یک کشور می خواهد اتفاق بیفتد و می خواهند تصمیم بگیرند حتی درآن کشورها سعی میکنند نظر اپوزسیون را هم جلب کنند. لااقل از دشمنان تان درس بگیرید که هیات دولتش در کنار حزب رقیب می نشینند و در مورد یک موضوع بزرگ بحث می کنند . این جلسات هر سال بک بار دو بار در سال پیش می آید و در همه دنیا این وجود دارد.

مرده هایی سیاسی که توسط حکومت زنده شدند

به اعتقاد موسوی، این روشی که هر کس بر خلاف شما صحبت کند و راه حلی ارائه دهد را صهیونیست یا منافق می نامید و او دلبسته به آمریکا، برانداز و محارب می شود این به نفع شما و به نفع کشور نیست ،این تقویت محارب و منافق است. منافقین با این جنایت هایی که در داخل کشور داشته اند ، با این همکاری هایی که با صدام داشتند مرده ای شده بودند که ننگ ابدی بر پیشانی انها مانده است. شما وقتی فرزندان این ملت که دو سه میلیونشان در یک روز یک خیابان را پر می کنند به منافقین نسبت می دهید ، آیا شما منافقین را تضعیف می کنید؟ یا نفاق را تقویت می کنید؟از آنطرف جریان سالمی که در کشور جامعه را متمایل به اسلام می کند، شما پیشانی بند جبهه آنها را که به عنوان یادگاری حفظ کرده اید پنهان می کنید که به آنها نگویند بسیجی و طرفدار امام.

وی با اشاره به خاطره ای از دیدار با خانواده یکی از شهدای سبز گفت : آنجا موضوع جالبی را دیدم . عکس های قبل و بعد از انتخابات این شهید برای من خیلی تکان دهنده بود، زیرا نشان می داد که یک جوان دانشجوی آنچنانی ، با آن طبع جوانی در جریان بحث های انتخاباتی و راه پیمایی ها چنان تغییر کرده بود که با ته ریش و پیشانی بند یاحسین(ع) یعنی همان چهره ی بسیجیان در طول دوران دفاع مقدّس که مادران آنها را می بوسیدند و روانه ی جبهه می کردند عکس گرفته بود. خب وقتی یک جریان سالمی در کشور وجود دارد به این حضرات باید گفت: ببینید فضای جامعه را به چه سمتی برده اید؟

برخی اشکالات به دلیل محدودیت هاست

موسوی همچین در تبین خطوط و چارچوب جنبش سبز گفت: در عین حال من قبول دارم که کمی با عدم تعیین ها روبرو هستیم با توجه به اینکه ما تشکیلات نداریم چون هر تشکیلاتی را بر می چینند، روزنامه نداریم و… می تواند خطر ساز باشد. لکن باید یک خطوط کلی انشاا… تبیین شود.الان هم در جامعه مخصوصا در فضای دانشگاه وضعیت بهتری ایجاد شده و جامعه دانشجویی به سمت عقلانیت بیشتری رفته است. طبیعی هم هست ، در یک دانشگاه پنجاه دانشجو را ممنوع التحصیل کرده و ده نفر را گرفته اند . بچه ها محتاطتر شده،این به معنای بازگشت نیست به معنای بیشتر فکر کردن است و به دنبال راه حل های تازه تر رفتن است.

خشونت هرگز؛ راه حل ها فقط مسالمت آمیز باشد

موسوی اظهار امیدواری کرد تا راه حل های اسلامی مسالمت آمیز خدای نکرده در این جریانات فراموش نشود و جوانان هرگز به راه حل های خشن روی نیاورند. چون با این همه دستگیری و سرکوب و زدن و گرفتن به جامعه نمی توان مطمئن بود. در آینده حرکت¬های خشن و تند یقیناً به ضرر ملت ماست و به ضرر جنبش سبز است که باید مراقب باشیم این اتفاق نیفتد .

وی در پایان با یاد دوباره روزهای جبهه و جنگ گفت: ملت کم قربانی نداده است و بنده در انتها باز هم برمی گردم به صحنه های جبهه ها. من همیشه غبطه می خوردم به آن فضاهای نورانی، طوری نشود که از آن فضاهای روحانی نتوانیم به راحتی در جامعه صحبت کنیم. زیرا الان چنین حالتی بوجود آمده که کم کم این ارزش ها هم دارد زیر سؤال می رود.

میرحسین موسوی دعا کرد تا انشاالله خداوند این بحران را در نهایت به نفع ملت و انقلاب ختم کند تا ما شرمنده ی خون شهدا نباشیم.

جنبش رسانه خود را می خواهد

2010-04-24T20:40:00.004+04:30

این جنبش هنوز رسانهء خود را ندارد. یا دقیق تر بگویم: رسانهء فراگیر خود را ندارد. من هفته ها ست که رسانه های جنبش را مطالعه می کنم. از وبلاگ های خوب تا فیس بوک و توئیتر. از فیلم های موبایلی تا کارهای گرافیکی. از ترانه های مردمی و غمخوارانه و برانگیزاننده تا اکسیون های پرشمار و همدلانه. اما هیچکدام از اینها فراگیر نیستند چون دسترس پذیری شان محدود است. وبسایت ها فیلتر می شوند و سرعت اینترنت آنقدر دستکاری می شود که عملاً هیچ صدا و تصویری را کسی نتواند ببیند. خبرها سانسور می شوند و اصلا وارونه می شوند. خبرگزاری ها و شبکه های خارجی فعال در ایران هم تحت فشار قرار می گیرند و خبرنگاران یا عملا در دفترهاشان محبوس می شوند یا اخراج. ما رسانه ای ملی و فراگیر و قابل اعتماد از خود نداریم.

ما مردم در سی سال گذشته چیزهای بسیار یاد گرفته ایم. بحران هایی که از سر گذرانده ایم به ما نشان داده است چقدر مهم است که دستگاه قضا مستقل از سیاست باشد که نبوده است. بر قوانین خردمندانه و بی تبعیض و روزآمد اتکا داشته باشد که نداشته است. چقدر مهم است که صف بندی های سیاسی در قالب تشکل های شفاف کار کنند که نکرده اند. چقدر مهم است که امکانات کشور به گروههای معینی از جامعه اختصاص داده نشود و جامعه بیهوده در سهمیه بندی های بی پایان گفته و ناگفته غرق نشود که شده است. چقدر مهم است که مطبوعات را نتوان به ادنی بهانه ای بست که بسته اند. چقدر مهم است که انتخاب مردم آزاد باشد و از شر استصواب گروهی مانوی مسلک در امان باشد که نبوده است. چقدر مهم است که نفت و ارز با احتیاط و وسواس خرج شود و ولخرجی و خاصه خرجی و سهم خواهی یکبار برای همیشه متوقف شود که نشده است. چقدر مهم است که مردم در حریم خصوصی شان آزاد باشند و هر ناکسی سر در زندگی شان نکند که کرده است. و از این شمار بسیار. ما رنج بسیار دیده ایم در این سال سی. اما گام آگاهی مان نیز تند و پرشتاب بوده است و کم از گنج نیست. هر بحرانی ارمغانی آورده است. چیزی به ما آموخته است. نیازها را مشخص کرده است. توان ما را روشن ساخته است. و در نتیجه به تدوین تاکتیک ها و استراتری حرکت پرشتاب و پیوسته ما کمک رسانده است. به پشت سر نگاه کنیم می بینیم که از سی سال پیش چقدر در نوخواهی خود جلوتر هستیم. چقدر درک بهتری از یک ساختار مطلوب سیاسی و فرهنگی داریم. ما به حقیقت پوست انداخته ایم. یک گام بزرگ که ما برداشته ایم جدا شدن تدریجی مان از پستان دولت بوده است. در دقیقه اکنون ایرانیان بیش از هر زمان دیگری در سده اخیر به خود به عنوان ملت آگاهی دارند. آنها از ایده قرن نوزدهمی- بیستمی که دولت را محور همه چیز می دید جدا می شوند و به محوریت ملت می رسند. دلایل این درک تازه و رو به آینده بسیار است که حتما ناتوانی دولت انقلاب در مدیریت خردمندانه بخشی از آن است. در واقع در اینجا هم یک ناتوانی به رشد یک توانمندسازی انجامیده است. این مساله مهمی در امر دموکراتیک است. زیرا تا مردمی از پستان دولت جدا نشده باشند تصوری از دموکراسی و گرداندن امور به دست مردم و صاحب نقش بودن خود نخواهند داشت. ایدئولوگ های مردم دولتمدار امثال مصباح خواهند بود که با صراحت و بی هیچ شرمی بگویند مردم اصلا از خود حق حاکمیت ندارند. و برای رئیس جمهور چنین مردمی طبیعی است که مثل احمدی نژاد با لیبرال دموکراسی بجنگد و آن را به استهزا بگیرد. برای رهبر و شورای نگهبان اش هم دستکاری در رای و تقلب و زورچپان کردن افراد دستبوس و دست پرورده خودشان هیچ مشکلی ایجاد نمی کند نه شرعا نه عقلا! در حقیقت آنچه مردم ما به آن نیاز دارند شرعی دیگر و عقلی دیگر است. همین را هم در سی سال گذشته به تدریج شناخته و ساخته اند. عقلی که بر ان آفرین توان زد عقلی است که مردم با آن خود را به عنوان افراد صاحب حقوق به جا آورند و شرعی که بتوان به آن ملتزم بود شرعی است که این حقوق را از طریق آن بتوان امضا و استیفا کرد و گرنه هم از آن عقل باید دیوانه شد و هم به آن شرع کافر. در جنبش اخیر چیزهای بسیار روشن شد و نیازهای تازه ای سر بر آورد یا «وقت» برآوردن نیازهای کهنه رسید. از میان اینها همه، یک چیز بر همگان آشکار شد و آن ارزش رسانه بود. معلوم شد که رسانه چه گوهر ارزشمندی است. زیرا با رسانه و از راه رسانه می توان همدلی و همفکری کرد. می توان همبستگی را نشان داد. می توان در باره همه نیازهایی که لازم است بر سر آن بحث صورت گیرد بحث کرد. رسانه نیازی محوری است وقتی صحبت از حق و نقش مردم است. رسانه های تاکنونی یا ابزار تبلیغ دولتی بوده اند یا بر اساس تفریح و ترانه بنیاد شده بودند. گویی مخاطب ایرانی چیزی جز همین نمی خواهد یا در بساط اش نیست. سه سالی پیش وقتی زمانه را طرح می ریختیم بحث بسیار شد بر سر اینکه رسانه جوان چگونه رسانه ای باید باشد. سخن ها از هر لونی بود اما همه بر سر یک نکته مشترک بودیم: جوان فقط ترانه و تفریح نیست. جوان نیازهای متنوعی دارد که نباید به این دو نیازش تقلیل یابد. سه سال بعد، هم در تجربه زمانه و هم در ماه های اخیر از آفتاب روشن تر شد که جوانان به دنبال حق رای اند. می خواهند نقش داشته باشند. مخاطب منفعل نیستند. می خواهند مسیر حرکت خود را تعیین کنند و بسازند و برای آن ایستادگی می کنند. می دانند که تفریح و ترانه هم در آزادی و صاحب حق بودن شادی آور است. می دانند که بنیاد نشاط جای دیگر است. آنها امروز نشاطی دارند که از ترانه نیست. از رهایی از ترس و تحقیر است. از دیدن قدرت بی زوال مردم است. این جنبش هنوز رسانهء خود را ندارد. یا دقیق تر بگویم: رسانهء فراگیر خود را ندارد. من هفته ها ست که رسانه های جنبش را مطالعه می کنم. از وبلاگ های خوب تا فیس بوک و توئیتر. از فیلم های موبایلی تا کارهای گرافیکی. از ترانه های مردمی و غمخوارانه و برانگیزاننده تا اکسیون های پرشمار و همدلانه. اما هیچکدام از اینها فراگیر نیستند چون دسترس پذیری شان محدود است. وبسایت ها فیلتر می شوند و سرعت اینترنت آنقدر دستکاری می شود که عملاً هیچ صدا و تصویری را کسی نتواند ببیند. خبرها سانسور می شوند و اصلا وارونه می شوند. خبرگزاری ها و شبکه های خارجی فعال در ایران هم تحت فشار قرار می گیرند و خبرنگاران یا عملا در دفترهاشان محبوس می شوند یا اخراج. ما رسانه ای ملی و فراگیر و قابل اعتماد از خود نداریم. می گویید بی بی سی هست. صدای امریکا هست. هست. درست. اما حرف من این است که با همه احترامی که به هر دوی این شبکه ها می گذارم ما بعد از سی سال نباید منتظر انگلیس و آمریکا باشیم تا صدا و تصویر ما و جنبش ما باشند. امروز ایرانیان به اندازه کافی از نظر عدد و ثروت و البته از نظر آگاهی و همبستگی در حدی هستند که بتوانند رسانه ای ایرانی تاسیس کنند. و باز با همه احترامی که به هر دو شبکه دارم باید بگویم اگر فیلم ها و تصویرهایی که مردم از جنبش خود فراهم کردند نبود این دو شبکه چه داشتند که نشان دهند؟ مردم آنها را تغذیه کردند. ولی هر دو رسانه در دایرهء نیمه بسته ای از کارشناسان خود و در چارچوب محدودیت هایی می چرخند که رنگ جنبش را و رنج مادران و جوانان و کوشندگانش را نمی تواند نشان دهد. در نبود رسانه های حرفه ای ایرانی البته این رسانه ها نقش مهمی بازی کرده اند اما تا کی باید به نقش آنها تکیه کرد؟ آنها فاقد توانایی برای نشان دادن طیف متنوع مردمان ما و نیازهای ما فارغ از نگرانی ها و محدودیت های دولت های خود هستند. نه دربارهء رفراندوم مطرح شده از سوی رهبران جنبش حرفی شنیدنی و تازه می توانند گفت و نه از آکسیون هایی مانند اعتصاب غذای نیویورک گزارش درخوری می توانند داد. نمی خواهم قدر و ارج کار آنها را کم بگزارم. نه. می خواهم به محدودیت های ساختاری و سیاسی آنها اشاره کنم. این محدودیت ها رفع شدنی هم نیستند. فقط تذکر دادنی است برای ما که بدانیم تا رسانه ای ایرانی نداشته باشیم انتظار پوشش وسیع به خبرهای جنبش برآورده شدنی نیست. انتظار دیدن طیف های مختلف مردمان و کارشناسان و تحلیلگران ممکن نخواهد بود. انتظار دخالت دادن مردم و جوانان و استعدادها در تولید و گزارش خبرهای ایران و جوامع ایرانی نشین بیهوده است. ما رسانه ای می خواهیم که رنگ ما را داشته باشد. از خودمان باشد. خودمانی باشد. از کج و کوج شدن سیاست این دولت و آن وزارت خارجه تاثیر نپذیرد. متعهد به مردم ایران و منافع مردم ایران باشد. بی بی سی و صدای مبهم انگلیس نباشد. صدای سلیس سهراب و سعید و شادی و سمیه باشد. صدای آمریکا نباشد. ندای ایران باشد. تاسیس رسانه ایرانی می تواند هدفی دستیاب برای جنبش و محکی برای توان همفکری و همبستگی آن باشد. تا اینجا این همدلی و همبستگی به آکسیون های مختلفی شکل بخشیده است و امروز به یکی از مهمترین آنها رسیده است. اگر می توان اعتصاب غذایی را سازماندهی کرد و حمایت ده ها چهرهء برجستهء ایرانی و جهانی را جلب کرد و آن را با مدیریت قابل تحسین به پیش برد چرا به ارتقای همین ظرفیت نیندیشیم و آن را در خدمت هدفی پایدارتر نگذاریم؟ ما نشان داده ایم که توانایی ایجاد دهها آکسیون داریم که به جای خود بسیار مهم است اما مهمتر از آن بسیج این توانایی برای تاسیس رسانه ای است که صدای همه این آکسیون ها و صدای مردمی باشد که این آکسیون ها در حمایت از آنها سازماندهی می شود.

نامه چهارم محمد نوری زاد از زندان اوین به خامنه ای

2010-04-22T12:19:00.001+04:30

اکنون اما چرا از زندان برای شما نامه می نویسم؟ برای اینکه هنوز ناباورانه، به شما، آری به شخص شما، امید بسته ام. باورم بر این است که: شما مگر برای این انشقاق بزرگ مردمان ،چاره ای بیندیشید. شما، امروز رهبر کدام مردمید؟ من مردم فراوانی برای شما نمی‌بینم. رهبری، آن هم بر حداقل مردم، که غرورآفرین نیست. مبادا من و شما را ازدحام مردمی که به استقبال یک مسئول و یا خود جنابعالی می آیند، بفریبد. شما اگر به دیگر افراد مشهور هم اجازه ی سخنرانی و حضور در کشورتان بدهید، غوغای مردمان ما فزونی خواهد گرفت. اجتماع فراوان این مردم، هیچ گاه قابل استناد نبوده و نیست. امروز شما بر کشوری رهبری می کنید که مردمش از دست رفته است.//برخلاف ظاهر تلخ نوشته ام، با صدای بلند و آوازی که همه ی هستی را درنوردد اعلام میدارم که: ما شما را دوست داریم و به پایان خوب سرنوشت شما سخت علاقه مندیم. مرا و ما را باور کنید. حتی در خیال احتمال دهید که ما درست می گوییم. این احتمال هیچ هزینه ای برای شما ندارد. در خیال خود باور کنید که دوستان خوب شما، فراتر از شما، و در صنفی که انگ دشمن بر پیشانی آحادش خورده است، غم شما را می خورند و مضطربانه علاقمند درخششِ نابِ شما در این روزهای پایانی آزمون الهی اند.

کلمه: محمد نوری زاد جهادگر و مستند ساز آزاده که بیش از ۱۲۰ روز است که به علت چند نامه انتقادی و دلسوزانه و نیز انتقاد از ریس قوه قضاییه در زندان به سر می برد در نامه ای مشفقانه از زندان اوین دغدغه های خود را برای نظام و انقلاب و کشور با رهبر انقلاب در میان گذاشته است.

به نام خالق آزادی

سلام به رهبر گرامی ! جمهوری اسلامی ایران ؟

این روزها، نزدیک به چهار ماه است که به خاطر نگارش نامه به حضرتعالی در زندانم. شصت وهشت روز از این مدت را در زندان انفرادی به سربرده ام. توسط بازجوهای خود مورد اهانت و ضرب و شتم قرار گرفته ام. درهمه ی این احوال، از جنابعالی به عنوان رهبری فهیم و آگاه اسم برده ام که اگر قرار باشد تغییری در اوضاع کشور رخ دهد، این تغییر از ناحیه ی شما بسیار شدنی تر و پایدارتر خواهد بود. من شخصاً امیدی به نقش آفرینی سایر افراد و دستگاههای کشور ندارم. شما را از نزدیک می شناسم. به روح بلند شما واقفم. شما نیز نیک و از نزدیک مرا می شناسید.

در این ماه های زندان از آنچه در بیرون گذشت بی خبر بودم، اما در دیدار کوتاهی که فقط یک بار، گذرا، با خانواده ی خویش داشته ام، دانستم که در غیاب من آقای مهندس موسوی و حجج اسلام خاتمی و کروبی با خانواده ی من دیدار کرده اند. نمی دانم چرا، اما بسیار دوست می داشتم خود شما نیز با آن بزرگواری که از شما سراغ دارم، به دیدار خانواده ام قدم رنجه می فرمودید، به آنها دلداری می دادید و به آنان می فرمودید که: فلانی -نوری زاد- درست در روزهای بحرانی، با برنامه های تلویزیونی اش، با نوشته هایش، برای منِ رهبر که در معرض تهاجمات طوفانی این و آن قرار گرفته بودم، به میدان آمد و از من سخت جانبداری کرد. امروز او در زندان است؛ به خاطر انتقاد از من! او باید در زندان ادب شود. همسر و فرزندانش توسط بازجوهای بی سواد و بی ادب و تندخو به ناسزا گرفته شوند و خود او به تلخ ترین شکل ممکن به ورطه ی تهدید و تحقیر و ضرب و شتم درافتد. اما این دلیل نمی شود که منِ رهبر قدر زحمت های پیشین او را ندانم و به خانواده اش سر نزنم. یا اگر خود به دیدار آنان نروم، نماینده ام را نیز به این منظور به سراغشان نفرستم.

رهبر گرامی، چشم انتظاری خانواده ی من، برای تماشای جمال مبارک شما و رویت نماینده ی شما به جایی نرسید. لابد؛ در این گردونه، آدمها، تاریخ مصرف دارند. که اگر به سر رسیدند، مثل دستمال آلوده، باید به دور انداخته شوند. اما گرایش من و امثال من به شما، گرایش به شخص خامنه ای نبوده و نیست. ما، در جمال اندیشه های شما، افق های گمشده ی آرزوهای شریف مردم خویش و مردم جهان را می دیدیم. یادم هست این اواخر، وقتی تلاش کردم به دیدار شما بیایم و آقای حسین محمدی -از دفتر شما- ماه ها مرا به امروز و فردا وعده می داد، در نامه ای به او نوشتم: من از خود خامنه ای، به خدای خامنه ای پناه می برم! و دیگر سراغی از شما نگرفتم. و شما نیز! چرا که دانستم شما از محاصره ی آدم های جاهل، از تماشای افق آرزوهای مردم باز مانده اید. من می خواستم در آن ملاقاتهای احتمالی، همین نگرانیها را با شما بگویم. اما گویا محاصره کنندگان شما از صراحت سخن من و از اندیشه ی من آگاه بودند. همین آقای حسین محمدی، بعد از دیدار اعضای انجمن قلم با حضرتعالی، که حقیر نیز یکی از آنان بود، به من گفت: آقای نوری زاد، من، قربه الی الله از شما میترسم. ترس او، از همان نشست پا گرفته بود که من، بی ملاحظه راجع به اعتیاد گسترده مردم و جوانان به مواد مخدر و آشوبی که در ساختار اجتماعی شهرهای کوچک و بزرگمان درافتاده به آشنا سخن گفتم.

اکنون اما چرا از زندان برای شما نامه می نویسم؟ برای اینکه هنوز ناباورانه، به شما، آری به شخص شما، امید بسته ام. باورم بر این است که: شما مگر برای این انشقاق بزرگ مردمان چاره ای بیندیشید. شما، امروز رهبر کدام مردمید؟ من مردم فراوانی برای شما نمی بینم. رهبری، آن هم بر حداقل مردم، که غرورآفرین نیست. مبادا من و شما را ازدحام مردمی که به استقبال یک مسئول و یا خود جنابعالی می آیند، بفریبد. شما اگر به دیگر افراد مشهور هم اجازه ی سخنرانی و حضور در کشورتان بدهید، غوغای مردمان ما فزونی خواهد گرفت. اجتماع فراوان این مردم، هیچ گاه قابل استناد نبوده و نیست. امروز شما بر کشوری رهبری می کنید که مردمش از دست رفته است. کشوری که در گردونه ی چه کنم های بسیاری گرفتار است. کشوری که اتحاد و یکپارچگی اش، به دست خود شما و اطرافیان شما، به حاشیه رفته است و نگرشی قلیل و تنگ به میدان آمده. نمی دانم امسال را سال چه نامیده اید. شنیده ام که به کوشش و تلاش در آن اشاره شده است. این نامگذاری، نشان می دهد که بعضاً مشاوران شما، افراد صادق و کارآمدی نیستند. من و همه، آنجا به شما آفرین می گفتیم که امسال را سال آشتی ملی می نامیدید و خود برای این پیوند مبارک اما دشوار و سخت، پیشقدم می شدید. اگر کوشش و تلاش برای شما مهم است، از انرژی آن در آشتی ملی باید بهره ببرید.

رهبر گرامی، می دانم سخنان ناگوار من چه بسا تلخ و آشوبنده باشد. اما بیایید سخن تلخ و صادقانه مرا، بر شیرینی سخن چاپلوسانه ی کسانی که شما را احاطه کرده اند، ترجیح دهید. جامعه ی ما، در جوار یک انفجار بزرگ است. دیگ جوشانیست که ما به خاطر آزار از خروج پرسروصدای بخار آن، چوب کبریتی در سوپاپ آن فرو کرده ایم. من با همه ی اطمینانی که سابقاً در جانبداری از شما می نوشتم، اکنون نیز در جانبداری از شما مینویسم: ما، به روزهای پایانی فرصت آزمون خویش رسیده ایم. روزهایی که دست تقدیر، سنتهای ناب و حتمی خدای متعال، ما را از گردونه ی امتحان به در می برد. امتحانی که در این سی سال فرصت، جز خراش و خرابی با ما نبوده است. ما و شما؛ مردم خویش را از دست داده ایم. اگر سکوت و آرامشی در آنان میبینید به ضرب زور و اسلحه است. اگر باور ندارید به یک آزمون خیالی تن در دهید. به دو کشور ایران و مثلاً سوئد یا کانادا یا حتی مالزی اعلام می کنیم که مردم این دو کشور، یک روز، فقط یک روز پلیس و بسیج و اسلحه ای بر سر نخواهند داشت و آزادند که هرچه می خواهند انجام دهند. فقط طی یک روز. تصور می کنید در پایان این یک روز؛ کشور ما و شما چگونه خواهد بود؟ و کشورهای دیگرچطور؟ قصد من از این مقایسه، مجیزگویی از غرب یا سایر کشورها نیست. بلکه می خواهم به شکنندگی آرامش و سکوت دروغین جامعه ی خویش اشاره کنم.

رهبر عزیز! من و بسیاری، هنوز دوستدار شما و سرنوشت کشور خویشیم. به رهبری شما بر مقدرات کشور ایمان داریم. ما دوست داریم با رهبری شما به افقهای مبارک دست ببریم. اما شما ظاهراً این اشتیاق را طالب نیستید. بعضاً مشاوران و دوستان ناآگاهی شما را در محاصره ی خود گرفته اند، به شما اطلاعات و آمار نادرست میدهند. و از زبان شما سخن غیرواقع برمی آورند. دوستانی همچون آقای شریعتمداری کیهان، که اطمینان دارم آنگاه که همه از اطراف شما پراکنده شدند و شما و او در یک جزیره تنهایی تنها ماندید، او درجانبداری غلیظ از شما، به مخالفت با خود شما برخواهد خواست!

برخلاف ظاهر تلخ نوشته ام، با صدای بلند و آوازی که همه ی هستی را درنوردد اعلام می دارم که: ما شما را دوست داریم و به پایان خوب سرنوشت شما سخت علاقه مندیم. مرا و ما را باور کنید. حتی در خیال احتمال دهید که ما درست می گوییم. این احتمال هیچ هزینه ای برای شما ندارد. در خیال خود باور کنید که دوستان خوب شما، فراتر از شما، و در صنفی که انگ دشمن بر پیشانی آحادش خورده است، غم شما را می خورند و مضطربانه علاقمند درخششِ نابِ شما در این روزهای پایانی آزمون الهی اند و با شجاعت تمام، شجاعتی که من شخصاً در شما باور دارم، امسال را سال آشتی ملی اعلام کنید و از ملامت هر ملامتگری نهراسید. که خدا شما و ما را کفایت میکند. خدایی که دست خود و دست مردم را در دست شما می نهد. یاعلی!

فرزند شما: محمد نوری زاد. اوین بند۲۴۰- سلول۵۷

وقتی یك روضه خوان خدا میشود...

2010-04-15T19:58:00.000+04:30

یكی از علل عقب ماندگی كشورهای جهان سوم مقدس زایی و مقدس گرایی است.با هزار بدبختی تا میاییم شر یك مقدس را بكنیم میبینیم مقدس دیگری مثل قارچ سر برمیاورد.از اول تاریخ هركسی شاه ایران میشد مردم از فرط نادانی و بی عقلی شاهان حاكم را تا عرش الهی بالا میبردند.به شاهان قجری سایه خدا روی زمین میگفتند،به دو شاه پهلوی لقب اعلیحضرت همایونی میدادند و نامشان را در كنار خدا با شعار(خدا-شاه-میهن)می آوردند و حال روضه خوانی كه 5 ریال میگرفت تا مردم عوام بخت برگشته را باذكر مصیبت بگریاند "نماینده خدا در زمین"مینامیم!

من نمیدانم مردم ما چه مرضی دارند كه یك فرد عادی را به عرش میبرند و او را میپرستند و لباس تقدس بر او میپوشانند و گاهی عكس او را در ماه میبینند و تا كسی مثل من انتقادی از او میكند محاربه،بزغاله،فتنه گر،ضد اسلام و ... لقب میگیرد.مگر این سید علی كیست؟او هم بشری است مثل من و تو.عكس پایین را ببینید این عکس لحظاتی پس از رد شدن آقای خامنه ای از محل گرفته شده است تعجب نكنید!

من با دیدن این صحنه چند نكته به ذهنم رسید كه با شما درمیان میگذارم.در این صحنه بیشتر از هر چیزی میتوانیم معنی كلمه تزویر و ریا را به مفهوم واقعی كلمه درك كنیم كه هر كسی بنا به توانش در حال جان كندن برای اثبات شدت پاچه خواریش است!نكته دوم جهالت توام با حماقت و البته با چاشنی وقاحت در قیافه تك تك بسیجیها موج میزند.صد رحمت به زمان طاغوت كه فقط به دست بوسی بسنده میكردند الان كم مانده همه جای آقا رو بخورند!نكته بعدی اینكه باید تاسف خورد به حال خودمان كه وقتی حرف میزنیم از تمدن 7000 ساله میگوییم ولی دم خروسمان پیداست و بخصوص در این سی سال پیداتر هم شد.یكبار هم كه شده بیایید واقعیت ها را بپذیریم ما اگر متمدن بودیم 30 سال پیش نمیگذاشتیم یك روضه خوان بیسواد رهبرمان شود .دوستان عزیز تمدن به چند هزار سال بودن نیست اگر كمیت مهم باشد همین عراق و مصر هم پا به پای ما بوده اند ولی دریغ از پیشرفت و آزادی.تمدن به كیفیت است آمریكای چند صد ساله را ببینید كه با این همه مشكلات ریز و درشت كه سال پیش با آن مواجه بود باز از كشورهای ژاپن و چین پیشی گرفت و باز قدرت برتر اقتصادی جهان شد و ما اندر خم یك كوچه ایم.البته حرف بنیانگذار حكومت یادمان نرفته كه میگفت اقتصاد مال خر است ما باید به معنویات بپردازیم.و البته به معنویات پرداختیم و نتیجه اش كهریزك و حمله شبانه به كوی دانشجویان بی دفاع،زیر گرفتن مردم با ماشین های انتظامی،تجاوز در زندانها و اعدام جوانان به خاطر پرتاب سنگ(صد رحمت به اسرائیل)و بالاتر از همه توهین به شعور میلیونها ایرانی در جریان انتخابات اخیر بود.

نامه امام حسین(ع) به معاویه :

تو مرا نصیحت کرده ای که به حال خودم، دینم و امت محمد فکر کنم و آنان را در فتنه قرار ندهم، ولی من فتنه ای بزرگتر از فتنه خلافت تو بر این امت سراغ ندارم!

من نمی‌دانم بر حاکمان ما چه رفته است که برای حفظ قدرت دو روزه دنیایی این طور قید هرگونه اخلاق و مذهب را زده‌اند

2010-04-10T20:15:00.002+04:30

مهندس عزت الله سحابی با انتشار نامه سرگشاده ای از ستمی که امروز بر ایران و شهروندان ایرانی می رود،ابراز نگرانی کرد. وی به عنوان کسی که فضای زندان را قبل و بعد از انقلاب تحمل کرده،برخوردهای غیراخلاقی با زندانیان را بی سابقه دانسته، می گوید من نمی‌دانم بر حاکمان ما چه رفته است که برای حفظ قدرت دو روزه دنیایی این طور قید هرگونه اخلاق و مذهب را زده‌اند و از هر روش وابزاری برای ادامه قدرت خود استفاده می‌کنند. سحابی در قسمت دیگری ازین رنج نامه ازینکه دروغ سنت غالب زمانه شده، اظهار تاسف کرده است.متن کامل این نامه به شرح زیر است:

به نام خدا

درد این دختران و پسرانم را به کجا ببرم؟

تحمل حوادث و دردهایی که در این نه ماهه بر این سرزمین و فرزندانش رفته است برای من در این سنین آخر عمر بسی سخت و ناگوار بوده است. از توان ملی این کشور که به سان قالبی یخ در دست دولتی بی کفایت به سرعت در حال ذوب شدن است تا آنچه در خیابانها و زندانها بر فرزندان حق‌گو و حق‌طلب این آب و خاک گذشته است. اما در روزهای اخیر شنیده‌هایم غم جانکاه دیگری بر این تن رنجور ریخته است که نمی‌دانم شکایت این درد را به کجا ببرم و چه کاری از دستم ساخته است.
در این روزها مرتب می‌شنوم که برخی دختران زندانی‌ام همچون خانم بدرالسادات مفیدی، هنگامه شهیدی، شیوا نظرآهاری و... را باز زیر فشارهای بازجویی مضاعف و مکرر و برخوردهای مملو از توهین و افترا گرفته‌اند تا روحیه‌شان را بشکنند و پشت سرشان جهنمی بسازند که دیگر هیچ وقت هوس بازگشت به آن را نکنند. این برخوردها تا آن حد بوده است که برخی از این بانوان از خدا طلب مرگ کرده‌اند.
در گذشته هم حتی برخی هیئت‌های رسمی که از زندان‌ها دیدن می‌کردند مکرر اظهار می‌داشتند برخی زندانیان از توهین‌ها و فحاشی‌های تند و رکیک بیشتر از ضرب و شتم شدید در خیابان یا زندان، شکوه و شکایت می‌کردند.
هم چنین باز در هفته‌های اخیر مکرر می‌شنوم که فرزندان دیگرم هم‌چون احمد زیدآبادی، منصور اصانلو، مسعود باستانی و ... که مسلم است زندانیان عقیدتی، سیاسی و صنفی هستند، برخلاف همه عرف‌های اخلاقی و قانونی مبتنی بر طبقه‌بندی زندانیان به زندان‌های دیگری مملو از مجرمانی با جرایم سنگین جنایی (که البته خود قربانیان همین جامعه و همین حاکمیت هستند) تبعید شده‌اند، دچار چه فشارها وشداید هدایت شده‌ای هستند و بعضا جان و سلامت جسمی و روحی‌شان در خطر افتاده است.
برای بنده که فضای بازجویی و زندان در حاکمیت قبل و بعد از انقلاب را تجربه کرده‌ام، انقلابی که به سهم خود نقش ناچیزی در آن داشته‌ام؛ بسیار غمبار است که اذعان کنم برخوردهای غیراخلاقی با زندانیان و تهدید جان و سلامت آنان با تبعیدکردن‌شان میان برخی متهمان به قتل و آدم‌کشی و زیر اعدام و یا اعمال فشار و فحاشی به زنان و آوردن فشار بر برخی از آنان برای اعترافات شرم‌آور و نظایر آن در رژیم قبل نیز کم‌سابقه یا بی‌سابقه بوده است.
من نمی‌دانم بر حاکمان ما چه رفته است که برای حفظ قدرت دو روزه دنیایی این طور قید هرگونه اخلاق و مذهب را زده‌اند و از هر روش وابزاری برای ادامه قدرت خود استفاده می‌کنند. ما یادمان نرفته است که قبل از انقلاب چه طور دیگران را نقد می‌کردیم که هدف، وسیله را توجیه نمی‌کند.
من به عنوان یک فرد مذهبی که اخلاق را ستون فقرات و هدف اصلی مذهب می‌دانم و پیامبرمان هم برای تعالی اخلاق مبعوث شده است (انی بعثت لاتمم مکارم الاخلاق) شرم‌ام می‌آید در زمانه‌ای زندگی می‌کنم که به نام خدا و دین، دختران و پسران و زنان و مردان این جامعه را به جرم حق‌گویی و حق‌خواهی زیر شدیدترین فشارهای جسمی و روحی می‌گیرند، وقیحانه‌ترین کلمات را برای بانوان به کار می‌برند و اعترافات دروغ از آنها می‌خواهند.
وااسفا «دروغ» که در فرهنگ ملی و مذهبی ما بزرگ‌ترین گناه است، امروزه به سنت غالب زمانه تبدیل شده، دولت‌مردان با لاف و گزاف به راحتی به مردم دروغ می‌گویند و خیالات واهی داخلی و بین‌المللی‌شان را صبح و شب با تکرار و تکرار می‌خواهند به خورد مردم فهیم این مملکت بدهند. مردمی که دیگر گول این دروغ‌ها را نمی‌خورند (و در قم مراجع مذهبی مردم نیز از چهره‌های دروغ‌پرداز روی برمی‌گردانند). اما متأسفانه هم‌چنان در زندان‌ها می‌خواهند زندانیان زن و مرد را به دروغ‌گویی وادارند والا یا تبعید می‌شوند و یا زیر فشارهای مضاعف می‌روند. خدایا این دردها را باید به چه کسی گفت و پیش چه کسی برد؟
امیدوارم اگر گوش شنوا و ترس از خدا و آخرت در بین هر یک از مسئولان سیاسی و قضایی هنوز وجود داشته باشد، ناله بنده را بشنوند و تغییری در وضعیت زندانیانی که اسم برده‌ام یا دیگرانی که در همین وضعیت هستند و بنده نمی‌شناسم، به وجود بیاورند و خانواده‌های زجرکشیده‌شان را از این اضطراب جانکاه نجات دهند.
خدایا تو شاهدی وعده‌ای که انقلاب به ملت ما می‌داد حکومت عدل علی‌وار بود، حکومتی که سخت‌گیری عدالتش نزدیک‌ترین افراد به علی را هم در برمی‌گرفت و رحم و مروت‌اش دورترین و دشمن‌ترین افراد نسبت به او را.
در حالی که آنچه حاکمیت ما به نام دین علی انجام می‌دهد آسان‌گیری و گذشت از هر فساد و تباهی سیاسی و اقتصادی و قتل و غارتی است که بعضی از خودی‌ها در بانک و شرکت و بازار و یا کوی دانشگاه و زندان اوین و کهریزک انجام می‌دهند و سخت‌گیری و فشار، آن هم با به کارگیری انواع فشار‌ها علیه زنان و مردان دست‌بسته و چشم‌بسته و بی‌گناهی است که اهداف و آمال و وعده‌‌های همان انقلاب را مطالبه می‌کنند. ای خدای بزرگ، ای تغییر دهنده قلب‌ها و فکرها، یا حال و روز ما را دگرگون کن یا مرگ مرا برسان.
ربنا اخرجنا من هذه القریه الظالم اهلها واجعل لنا من لدنک ولیا واجعل لنا من لدنک نصیرا (نساء، 75)
عزت الله سحابی
21 فروردین 1389

"روز کارگر "

2010-04-07T08:40:00.004+04:30

روز کارگر که در همراه با روز معلم است می تواند دو قشر بزرگ دیگر را به جنبش پیوند بزند و بزرگترین پیروزی باشد نظر شما در این رابطه چیست ؟!

راه کار های اطلاع رسانی باید چگونه باشد آیا صرفا می توان به اطلاع رسانی در اینترنت اکتفا کرد و یا پخش اعلامیه و سی دی و شعار نویسی و...

این مطلبی است از یک کارگر رنج کشیده

":حالا اگر حرف بزنی . می گن که قناعت نمی کنی...
: نمیشه حرف زد .تعدیل می کنن و بیکار می شیم. بدبخت تر می شیم....
:قانون فقط به نفع کارفرماست و بس . کارگر جماعت که به حساب نمی آد....
: شب عید فقط عیدی گرفتم ...سه ماه حقوق معوقه رو ندادن....
: دوماهه حقوق ندادن..اجاره و قسط دارم ...دارم با قرض زندگی رو می چرخونم...
: بابا یکی نیست به اینها بگه من با سیصد هزار تومن چی کار کنم؟ اضافه کارم بمونم و تعطیلات هم برم سرکار با کسر مالیات حقوقم به 550 تومنم نمی رسه...
:کی به درد ما می رسه؟
: با این حقوق زندگی نمی کنیم فقط زنده ایم ....
: من چه کار کنم؟ بابا یکی نیست بگه این همه مستضعف مستضعف می کنید پس کیه؟ مستضعف منه کارگرم. بیایید به داد من برسید....
: شب عید شرمنده زن و بچه شدم ....
: این نماینده های مجلس چی کار می کنن ؟

: کی به داد ما می رسه؟
: می گن دزدی نکن ! کم کاری نکن ! دزدی نکردن و کارکردن فقط برای ما بدبخت بیچاره هاست . اون جناب مدیرکل و مدیر عامل چه کاری می کنه که فقط ماهی دو سه میلیون حقوق می گیره. بغیر از باقی درآمدهاشون...
: چند ماه حقوق نگرفتم اما بچه های مدیرعامل باید ماشین چند صدمیلیونی بشینن....اگه بی پولن و ورشکسته اون چیه؟"

متن های بالا درددلهایی است که این روزها مشابه آنرا زیاد می شنویم. دردلهایی که عمدتاْ بسیار تندتر از نوشته های بالاست و من از نوشتن آنها شرم می کنم.
بارها گفته ام با نگاه امنیتی به موضوع معیشت مردم ره به جایی نخواهیم برد. جامعه کارگری فشار مضاعفی را تحمل می کند. میزان پایین دستمزد کارگران مساله ای جدی است که باید هرچه سریعتر حل شود.

چند ماه قبلتر در یک رسانه اصولگرا مقاله ای خواندم در مورد "احتمال پیوند جنبش یقه آبی ها و سبزها " که تحلیلی درست بود . واقعیتی که در صورت وقوع عواقب جبران ناپذیری خواهد داشت. شواهد نشان از تلاقی سبز ها و آبی ها در آینده نزدیک دارد.

نان و درد را از هر سو که بنویسی یک چیز خوانده می شود. موضوع نان شب شوخی بردار نیست!

بيکاری و تورم ; شکسته پشت مردم

عبدالعلی بازرگان: ولایت فقیه باید ریشه کن شود

2010-04-02T13:06:00.000+04:30

عبدالعلی بازرگان، مفسر قرآن و عضو نهضت آزادی ایران درباره مسائل روز ایران، در گفتگویی اختصاصی که توسط فرزانه روشن صورت گرفته مردم سالاری و اصل ولایت فقیه را در «تعارضی آشکار» با یکدیگر دانست. وی همچنین گفت: هیچ کس را نمی توان به دلیل کفر، شرک، الحاد، ارتداد، تغییر دین و حتی تبلیغ بی خدایی کیفر داد.

متن کامل این مصاحبه را در زیر بخوانید.

فرزانه روشن : جناب بازرگان شما به عنوان یک روشنفکر دینی و مفسر قرآن مطرح هستید، آیا فکر می‌کنید از قرآن و سنن اولیه اسلام، لزوما نوع خاص و شیوه منحصری از حکمرانی استنباط می‌شود و یا اینکه متون اسلامی در مورد نوع حکومت ساکت هست؟

عبدالعلی بازرگان: ما در قرآن سوره ای به نام "شورا" داریم که اداره شورائی امور را از مشخصات جامعه نمونه ایمانی شمرده است. رایزنی مردم با یکدیگر ومشورت کردن در آنچه به سرنوشت مشترکشان مربوط می شود، موضوعی "فرادینی" است که شیوه های علمی و کاربردی آن باید توسط خود مردم شناخته و تدوین گردد. اصولا عنوان"شورای اسلامی"! مثل فیزیک اسلامی، شیمی اسلامی و مشابه آن سئوال برانگیزاست. شما می دانید در قرآن از ملکه سبا، به عنوان زمامدار زن هم یاد شده است. هرچند مهر پرستی او و قومش مذمت شده است ، ولی نحوه ملک داری و متانت و مشورت حکیمانه اش با اطرافیان مورد تجلیل تلویحی قرار گرفته است. یعنی یک بانوی مهرپرست می تواند ملتی را با نظام شورائی اداره کند و مومن مستبدی ممکن است آن را ویران نماید!! و این همان سخنی است که پیامبر اسلام فرمود: "مملکت با کفر باقی می ماند ولی با ظلم نمی ماند". نحوه احیاء اصل شورا و شیوه حاکمیت بخشیدن به مردم و شکل نظام شورائی، به خود مردم ارتباط دارد و دین در باره آن ساکت است. آنچه در قرآن آمده، توصیه به امر شورا و تاکید بر"عدالت" در حکومت است که مورد تاکید قرار گرفته است: "خداوند شما را فرمان می دهد که امانات (مقامات و امکانات اجتماعی) را به اهلش(شایستگان آن) برگردانید و هرگاه میان مردم حکم(داوری یا حکومت) می کنید ، به عدالت رفتار کنید"(نساء۵۸).

تجربه سی ساله ادغام دین و سیاست در جمهوری اسلامی بسیاری را به این نتیجه رسانده که اصولا دخالت دین در سیاست به مفسده و استبداد دینی ختم می شود ،شما آیا اصولا اعتقادی به دخالت دین در سیاست دارید و اگر چنین اعتقادی دارید، چه تضمینی است که روایت روشنفکرانه دینی نیز به استبداد رو شنفکری دینی و این‌بار نه لزوما فقیهان ختم شود؟

اگر در ایران ما یا در تاریخ جهان کسانی به نام دین دیکتاتوری راه انداخته اند و افراط در استبداد کرده اند، دلیلی ندارد ما تفریط کنیم و ازطرف دیگربام فرو بیفتیم! باورمندان به هرآئین و شریعتی، مانند بقیه مردم، حق اظهار نظر و مشارکت در اموراجتماعی را دارند. مهم این است که هیچ کس به دلیل دین و باور خود حق ویژه ای نداشته باشد. اگر اکثریت ملتی دیندار باشند، طبیعی است که نمایندگانی انتخاب می کنند که خلاف باورهای آنان عمل نکند، اگر هم نباشند، چه دلیل دارد یک اقلیت دیندار خواسته های، حتی برحق خود، را به دیگران تحمیل کند!؟ اسلام، برخلاف مسیحیت، به مناسبات فردی با آفریدگار خلاصه نمی شود و سراسر قرآن دستوراتی در باره زندگی اجتماعی دارد. بنابراین یک مسلمان معتقد نمی تواند بی تفاوت در باره آنچه در شهر و کشورش می گذرد باشد. اصل این موضوع بسیار هم مفید است و باید از آن استقبال کرد، اما باید تمایلات طبقات مختلف مردم، با هر دین و آئینی، در چارچوب قانون و در نظامی دموکراتیک به اجرا درآید و از خودسری و تحمیل تعصب آمیز جلوگیری شود.

جناب بازرگان اگر قرار باشد در شرایط فعلی سیاسی اجتماعی ایران رفراندومی برگزار شود، شما فکر می‌کنید چه مساله اساسی را باید به رای گذاشت؟

مبرم ترین موضوع، که ریشه اصلی مشکلات امروزی جامعه ما به شمار میرود، "ولایت فقیه" است که در تعارضی آشکار با اصل مردم سالاری و حاکمیت ملت می باشد. به نظر شما در حکومت بعدی ایران و در گذر از جمهوری اسلامی ، سکولارها ،اقلیت های مذهبی مانند بهاییان، چه وضعیتی دارند و به نظر شما قوانین حکومتی باید عرفی باشد و یا باز هم از فقه استنباط شود؟ عبدالعلی بازرگان: ایران متعلق به همه ایرانیان است و این مرز و بوم را این مجموعه باهمه تفاوت های فکری و فرهنگی خود تاکنون حفظ کرده است. دوام این ملت نیز جز با همبستگی همه ایرانیان، در آنچه به منافع مشترکشان مربوط می شود، البته با حفظ استقلال و اصالت های خویش، امکان پذیر نمی باشد. کشورهای بسیاری در دنیای امروز وجود دارند که تنوع مذهبی و فرهنگی شان به مراتب بیش از ماست ، اما با حاکمیت بخشیدن به قانون و احترام به آن، مانع تجاوزتعصب آمیزبخش های مختلف جامعه به یکدیگر شده اند. مقررات فقهی البته محترم هستند ، ولی برای اجرا حتما باید شکل عرفی پیدا کنند و از طریق نمایندگان واقعی مردم (نه برگزیدگان شورای نگهبان)، به شکل مصوبات قانونی درآیند.

جناب بازرگان شما به عنوان یک روشنفکر مذهبی آزادی‌های اجتماعی را تا چه حدی می‌پذیرید؟ به طور مشخص نظر شما در مورد آزادی انتخاب پوشش و حجاب چیست؟

آزادی های اجتماعی به نظر بنده تا جائی که مانع آزادی دیگران نگردد و ضرری به بقیه مردم نزند، هیچ محدودیتی ندارد. در واقع عدالت است که چارچوب آنرا مشخص می کند، هر چند جوامع اسلامی در گذشته تاریخ ، برحسب تشخیص فقیهان محدودیت هائی را برای آزادی های اجتماعی معین کرده و کیفرهائی را نیز به اجرا در آورده اند، اما در قرآن به غیر از چهار کیفردر باره: مال(سرقت)، جان(قتل و جراحت)، ناموس(فحشای علنی) و امنیت (تهدید موجودیت)، که تماما به روابط انسان ها با یکدیگر(نه مناسباتشان با آفریدگار) مربوط می شود، هیچ کیفر دنیائی برای بی حجابی، قمارو مشروب خواری قائل نشده و همه این امور را به خدا و آخرت حواله داده است. در آنچه به روابط انسان با خالق خود مربوط می شود نیز، مطلقا کیفری دنیائی در قرآن تعیین نشده است و هیچ کسی را نمی توان به دلیل: کفر، شرک، الحاد، ارتداد، تغییر دین و حتی تبلیغ بی خدائی کیفر داد. هرچند در اسلام تاریخی، فقیهان ، چه بسا با تمایل اکثریت مردم ! چنین احکامی را قربه الی الله و باحسن نیت! هم اجرا کرده باشند و همچنان بکنند. در مورد "آزادی در انتخاب پوشش" ، بدیهی است که قرآن به خاطر حمایت از خانواده، حریم و حدودی را میان زن و مرد قائل شده و قلمرو آن را به نوع نگاه، نحوه سخن گفتن، راه رفتن، لباس پوشیدن و.... گسترش داده است، اما همه این توصیه ها جنبه ارشادی و هدایتی دارد و همان طور که گفته شد ، هیچگونه کیفری دنیائی برای متخلفین مقرر نکرده است. مسئله حجاب جنبه تربیتی دارد و به هر دو طرف زن و مرد در نظام عرضه و تقاضای فرهنگی وابسته است. بنابراین نمی توان فقط از زاویه عرضه به مسئله نگاه کرد و تقاضا را نادیده گرفت!. گذشته از آن، دخالت دولت در یک امر اعتقادی و فرهنگی، نقض غرض است و نتایج معکوسی به بار می آورد. همانطور که عملا هم در تجربه ۳۱ ساله جمهوری ولائی ایران آشکاردیده ایم. اصل قرآنی "لااکراه فی الدین"(هیچ اجباری در اموردینی وجود ندارد) ایجاب می کند پای حکومت که به دلیل وجودش مجبور به اعمال قدرت و اجبار قانونی است، از دین که امری قلبی و داوطلبانه است، به دور باشد. در غیر این صورت نفاق و ریاکاری در دولت و ملت همه گیر می شود.

برخی معتقدند نهضت آزادی ایران که شما عضو و فرزند بنیانگذار آن هستید یکبار دیگر نقشی کاتالیزوری بازی خواهد کرد و این‌بار میان جمهوری اسلامی و حکومتی سکولار خواهد ایستاد؟ نظر شما در این ارتباط چگونه است ؟

آینده را جز خدا کسی نمی داند. در ضمن نهضت آزادی بیش و پیش از آن که یک تشکل محدود سیاسی باشد، یک جریان فکری و نگاهی نوگرایانه به اسلام در طیفی گسترده است که روز به روز هم در نتیجه استبداد دینی حاکم، گسترده تر می شود. در شرایط پلیسی امروز، تشکیلات نهضت امکان توسعه ندارد و اعضای رسمی اش دائما میان پتک و سندان هستند، اما هواداران این اندیشه امروز در قالب تشکل های دیگر و یا به صورت های فردی فراوان هستند که فردای بهتری را جستجو می کنند. جناب بازرگان فشارها بر نهضت آزادی و دبیرکل آن دکتر ابراهیم یزدی بسیار شدید است ، فکر می کنید چرا جمهوری اسلامی تا این حد نسبت به نهضت آزادی حساس است ؟ عبدالعلی بازرگان: همینطور است، اما این فشارها به نهضت محدود نیست و امروز همه اصلاح طلبان را شامل شده است. دلیلش هم روشن است؛ تمامیت طلب ها ترس اصلی شان همیشه از کسانی است که بیش از آنها میان مردم به صداقت و اصالت درباورهای ادعائی شناخته شده اند و بهتر می توانند ریاکاری و فریب آنان را افشا نمایند. همان طور که در نظام مارکسیسم، قربانیان اصلی همان پایه گذاران انقلاب سوسیالیستی بودند. دین و قانون و انقلاب و ارزش ها، جز ابزاری برای قدرتمندان بیش نیستند، خودی و غیرخودی بودن نزد آنان تابع میزان تایید خودشان است. وگرنه چرا سرکوب حاکمیت بیش از نیروهای غیر دینی و ضد دینی متوجه نیروهای مستقل مذهبی، روحانیون آزاد و حتی درویشان گنابادی است!؟ فرازحکیمانه ای در منشور حکومتی حضرت علی(ع) خطاب به مالک اشتر در مورد دستگاه قضائی موجود است؛ می گوید: " این نظام داوری تاکنون اسیر اشراربوده و در مسیرتمایلات شخصی وبرای رسیدن به منافع دنیائی مصرف می شده است " یعنی تو باید آنرا از چماقی درچنگال ظالمان بودن برای سرکوب غیر خودی ها آزاد کنی. بقیه دستگاه های وابسته به قدرت نیز در معرض چنین انحرافی هستند.

به عنوان آخرین سوال آیا امضا کنندگان بیانیه ای که به بیانیه رو شنفکران دینی معروف شد ، باز هم بیانیه ای صادر خو اهند کرد و آیا ممکن است شما و روشنفکران سکولار یک بیانیه با خواستهای مشترک منتشر کنید؟

امضاء کنندگان بیانیه مورد نظر، حزب و تشکیلاتی نبودند که برای همیشه در این محدوده عمل کنند. در فضای تیره و تار آن زمان، با تهدیدهای جدی و هماهنگ مسئولان به کشتار تظاهر کنندگان، کسانی احساس خطر و وظیفه کردند هشدارهائی به حاکمیت بدهند. ممکن است در آینده نیز برحسب شرایطی که پیش می آید، با امضاهای کمتر یا بیشتری این کار تکرار گردد. هم امضائی با هموطنان سکولار نیز تابع تحولات آتیه است و بستگی به منافع ملی و مشترکات سیاسی دارد، در هرحال همه ما سرنشینان یک کشتی هستیم و جز با تلاشی ملی نمی توان این کشتی را از خطر غرق شدن نجات داد.

همه پرسی 12 فروردین 58: سوء استفاده از احساسات مردم و قانونی کردن قضاوت های سیاه و سفید

2010-04-01T21:12:00.000+04:30

هنوز حتی دو ماه از پیروزی زودهنگام انقلاب نگذشته بود که مردان اول انقلاب با اصرار آیت الله خمینی روز 12 فروردین 58 همه پرسی برپا کردند.

چنین چیزی در دنیا بی سابقه است و تاکنون نظام کوشیده این را اسباب سربلندی بداند در صورتی که در واقع همه پرسی 12 فروردین فرصت طلبی مردان اول انقلاب برای بهره گیری از جو احساسی مردم در هفته های اول پیروزی است. بدتر از آن شیوه ی رای دادن است که در آن ابتدا گزینه های مردم را به خواست خود محدود به یک گزینه می کنند (=جمهوری اسلامی) و بعد از او می خواهند یک قضاوت سیاه و سفیدی آری یا خیر کند. (برخی از 26 عکس زیر کاملا گویایند.)

همه پرسی 12 فروردین در واقع اولین قدم دور شدن از درخواست های آزادی خواهانه مردم و نهادینه شدن قضاوت های سیاه و سفیدی به اسم انتخابات است. همه پرسی دوازده فروردین اولین فریاد مرگ بر ضد ولایت فقیه است که با فرصت طلبی ناصادقانه ی آیت الله خمینی و جو گرفتگان آن دوران، تبدیل به یک نظام شد. با تمام این ها، با تصویب قانون اساسی تاثیر گرفته از همین موج باز هم امکان اینکه این قضاوت سیاه و سفیدی جایش را به خرد و انصاف بدهد بود که همان طور که دیدیم کودتاگران برای همان ته مانده ی رای مردم هم احترامی قائل نبودند و نیستند...

در مقام تشبیه: همه پرسی 12 فروردین مانند این است که یک تیم مسابقه ی فوتبالی را با نتیجه ی عالی ببرد و بلافاصله بعد از مسابقه در ورزشگاه همه پرسی برگزار کنند که آیا حاضرید مربی حاضر تیم برای مادام العمر مربی باشد یا نه و البته شما فقط حق دارید بگویید بله یا خیر! جایگاه خرد و قضاوت درست در این گونه همه پرسی یی کجاست؟

برای بزرگتر دیدن روی عکس ها کلیک کنید

به نقل از <حرف حساب>

دو تصنیف انقلابی، روایت صبر و استقامت 100 ساله ما در مقابل استبداد

2010-03-18T10:27:00.000+03:30

همانطور که می دانید سال 1389 از طرف مهندس میرحسین موسوی سال صبر و استقامت نامیده شد

مهندس میرحسین موسوی در دیدار با اعضای شورای مرکزی و دفتر سیاسی و تعدادی از جوانان جبهه مشارکت ایران اسلامی سال آینده را سال صبر و استقامت نامید. وی تصریح کرد: "من به آینده بسیار امیدوارم، باید به مردم صبر و امید را منتقل کرد، صبر در معنای ایمانی آن، این جنبش چیزی برای خود نمی خواهد، آزادی و بهروزی و سعادت و پیشرفت مردم را می خواهد وقطعا به آن دست خواهد یافت . حرکت بعد از انتخابات و خود انتخابات مردم را به حقوقشان آگاه کرد، باید مردم را به صبر و استقامت دعوت کرد، سال آینده را باید سال صبر و استقامت بدانیم و بنامیم. سال استقامت بر اهداف جنبش سبز تا به نتیجه رسیدن ."

در این سه روز، عده ای گفتند این صبر و استقامت ما در مقابل استبداد 30 ساله هست، اما در حقیقت این صبر و استقامت ما در مقابل استبداد، 100 ساله هست!
دو تصنیف انقلابی که در ادامه این مطلب مشاهده می کنید، روایت صبر و استقامت 100 ساله ما در مقابل استبداد هست و نشان از این دارد که ایرانیان معاصر بیش از یکصد سال است که برای به دست آوردن آزادی و عدالت نسل در نسل کوشیده اند.

* تصنیف اول روایت گر 100 سالگی صبر و استقامت ما در مقابل استبداد:

زِمن نگارم عزیزم خبر ندارد
به حال زارم عزیزم خبر ندارد
خبر ندارم من از دل خود
دل من از من عزیزم خبر ندارد
دل من از من عزیزم خبر ندارد
کجا رود دل عزیز من آخ که دلبرش نیست
کجا رود دل عزیز من آخ که دلبرش نیست
کجا پرد مرغ عزیزم که پر ندارد
کجا پرد مرغ عزیزم که پر ندارد
امان از این عشق عزیز من آخ فغان از این عشق
امان از این عشق عزیز من آخ فغان از این عشق
که غیر خونِ جگر ندارد
که غیر خونِ جگر ندارد
همه سیاهی ، همه تباهی، مگر شب ما سحر ندارد
بهار مضطر عزیز من، آخ، منالُ دیگـر
که آه و زاری اثر ندارد،
جز انتظار و جز استقامت
وطن علاج دگر ندارد
زهر هر دو سر بر سرش بکوبد
کسی که تیغ دو سر ندارد

تصنیف «زمن نگارم»؛ شعر این تصنیف سروده ملک اشعراء بهار است و در واقع از میان پنج تصنیفی که بهار روی آهنگهای درویش خان سروده، مشهورترین آنها را می توان "زمن نگارم خبر ندارد" در دستگاه ماهور دانست که برای اولین بار طی کنسرتی در "گراند هتل" بوسیله "سید حسین طاهرزاده" در سال ۱۳۰۳ خورشیدی خوانده شد و بعد قمرالملوک وزیری هم آن را اجرا کرد.
در این تصنیف اشاره می شود که بنا به شرایط استبدادی حاکم در آن زمان، جز انتظار و جز استقامت، وطن علاج دگر ندارد.
درویش خان

ملک اشعراء بهار

محتوای انتقادی تصنیف "ز من نگارم" قابل توجه است و برای فهم آن باید شرایط اجتماعی و سیاسی ایران را در زمان سرایش و اجرای این تصنیف در زمان نهضت مشروطیت مرور کرد.
"هنگامیکه نهضت مشروطیت آغاز میشود . درویش خان نیز همراه با مجاهدین آن دوران همگام شده و تصنیفهای میهنی می‌سازد و در اجتماعات مشروطه خواهان شرکت می‌جوید.
سید حسین طاهر زاده خوانندۀ معروف آن دوران نیز به انجمن اخوت در منزل ظهیرالدوله به فیض دیدار درویش خان نائل میشود و پس از آن باهم هم‌سفر می شوند و به لندن می‌روند.
این مسافرت در زمان استبداد صغیر دورۀ سلطنت محمد شاه قاجار بود. در این سفر مجاهدین مشروطه خواه در رشت بودند که به خواهش آنها درویش خان همراه با گروه کوچک خود سه شب در آن شهر کنسرت میدهد. همراهان در سفر اوّل حبیب الله شهردار، سید حسین طاهر زاده، رضا قلی خان، حسین خان هنگ آفرین، باقر خان رامشگر و اسدالله خان.
در سفر دوم درویش خان به تفلیس میرود. این گروه به تشویق ایرانیانی که در تفلیس بودند کنسرتی را دادند که بسیار جالب توجّه بود. امّا اساساً هدف از این سفرها ضبط صفحه بوده است که بار اول به دعوت کمپانی his masters voice و بار دوّم را کمپانی داوید اُف پر کرد که به برلین برای چاپ فرستاده شد. و تعدادی از آنها به تهران رسید ولی بقیّه به علت پیش آمدن جنگ جهانی اول (۱۹۱۸ – ۱۹۱۴ ) از بین رفت."
تصنیف "زمن نگارم" هم یکی از تصانیف اجرا شده در کنسرت تفلیس بوده که به جهاتی نیمه دوم آن به جهت بار سیاسی اجرا نشده است.

* تصنیف دوم روایت گر 100 سالگی صبر و استقامت ما در مقابل استبداد:

هنگام می و فصل گل و گشت و چمن شد
در بار بهاری تهی از زاغ و زغن شد
از ابر کرم خطهٔ ری رشک ختن شد
دلتنگ چو من مرغ قفس بهر وطن شد

چه کج‌رفتاری ای چرخ / چه بدکرداری ای چرخ
سر کین داری ای چرخ / نه دین داری، نه آیین داری ای چرخ
***
از خون جوانان وطن لاله دمیده
از ماتم سرو قدشان سرو خمیده
در سایه گل بلبل از این غصه خزیده
گل نیز چو من در غمشان جامه دریده

چه کج‌رفتاری ای چرخ / چه بد کرداری ای چرخ
سر کین داری ای چرخ / نه دین داری، نه آیین داری ای چرخ
***
خوابند وکیلان و خرابند وزیران
بردند به سرقت همه سیم و زر ایران
ما را نگذارند به یک خانهٔ ویران
یارب بستان داد فقیران ز امیران

چه کج‌رفتاری ای چرخ / چه بدکرداری ای چرخ
سر کین داری ای چرخ / نه دین داری، نه آیین داری ای چرخ
***
از اشک همه روی زمین زیر و زبر کن
مشتی گرت از خاک وطن هست به سر کن
غیرت کن و اندیشه ایام بتر کن
اندر جلو تیر عدو، سینه سپر کن

چه کج‌رفتاری ای چرخ / چه بدکرداری ای چرخ
سر کین داری ای چرخ / نه دین داری، نه آیین داری ای چرخ
***
از دست عدو نالهٔ من از سر درد است
اندیشه هر آن‌کس کند از مرگ، نه مرد است
جان بازی عشاق، نه چون بازی نرد است
مردی اگرت هست، کنون وقت نبرد است

چه کج‌رفتاری ای چرخ / چه بدکرداری ای چرخ
سر کین داری ای چرخ / نه دین داری، نه آیین داری ای چرخ
***
عارف ز ازل تکیه بر ایام نداده است
جز جام، به کس‌دست، چو خیام نداده است
دل جز به سر زلف دلارام نداده است
صد زندگی ننگ به یک نام نداده است

چه کج‌رفتاری ای چرخ / چه بدکرداری ای چرخ
سر کین داری ای چرخ / نه دین داری، نه آیین داری ای چرخ

از خون جوانان وطن لاله دمیده نام هفتمین و مشهورترین تصنیف از مجموعه سروده‌های شاعر و ترانه سرای میهن پرست و آزادی خواه ایران زمین «عارف قزوینی» است. این تصنیف با نام‌های «راز دل» و «هنگام می» نیز شناخته شده‌ است.
مضمون این تصنیف اشاره به افسانه‌ای دارد که از قطرات خون سیاوش (یکی از قهرمانان شاهنامه)، گلهای لاله روئیده‌است. مضمون این سرود با گذشت یکصدسال، همچنان در نوشتارهای سیاسی دوران معاصر، مشاهده می‌شود.
عارف قزوینی

عارف قزوینی در دیوان خود و در مقدمه‌ای بر این تصنیف، آورده‌است:
«این تصنیف در دوره دوم مجلس شورای ایران در تهران ساخته شده‌است. بواسطه عشقی که حیدرخان عمواوغلی بدان داشت، میل دارم این تضنیف به یادگار آن مرحوم طبع گردد. این تصنیف در آغاز انقلاب مشروطه ایران بیاد اولین قربانیان آزادی سروده شده است.

دور دوم مجلس شورای ایران در سال 1288 یعنی دقیقا 100 سال پیش آغاز به کار کرد. این تصنیف یک مانیفست تمام و کمال انقلابی است و در آن نه تنها از کشتار جوانان که از خیانت وکیلان و امیران و از ضرورت برپایی قیام ملی سخن رفته است. این تصنیف پس از گذشت 100 سال همچنان رنج نامه ملت ایران و حکایت حال آنها در مقابل استبداد است و با شنیدن آن اشک در چشمان هر ایرانی جاری می گردد ...

سال 1301 هجری خورشیدی، سالن گراند هتل

مردی خوش سیما با سبیل های سربالا و کلاه سفید رنگی به سر و عبایی بر دوش روی سن نشسته است و نوازندگان دوره اش کرده اند. عارف است که سرش را پایین انداخته است و گاهی زیر چشمی یکی از نوازندگان را نگاه می کند. محمود فرنام دایره بدست به انتظار نشسته است و از پشت عینک شکریِ ادیب السلطنه را نگاه می کند. شکری سازش را کوک کرده است. عارف زیر چشمی نگاهی به شکری می کند و او نگاهش را از صورت عارف بر می گیرد و درآمد دشتی را آغاز می کند. صدای پنچه شیرین و مضراب خوش آهنگِ تار شکری بر دل تماشاچیان می نشیند.
شکری ایستاد، عارف نفس را به تو کشید و با صدای محزونش خواند:

دل هیچ گه ز جور تو دل ناگران نبود...
بارِ گران عشق تو بر دل گران نبود...
شکری با تار جواب آواز را داد و روی کاسه تار ریز گرفت...
عارف آواز را به اتمام رساند...
سکوت کردند.
پس از چند لحظه جمع نوازندگان به اتفاق نواختن تصنیف را آغاز کردند:
هنگام می و فصل گل و گشت و چمن شد
در باغ بهاری تهی از زاغ و زغن شد
از ابر کرم خطه ری رشک ختن شد
دلتنگ چو من مرغ قفس بهر وطن شد

دانلود تصنیف «از خون جوانان وطن» با صدای استاد محمدرضا شجریان

(منبع:ارتش سبز)

شب چهارشنبه سوری

2010-03-17T10:46:00.000+03:30

شب چهارشنبه سوری در شهر یزد حتی با ایجاد فضای شدید امنیتی نیز برگزار شد

از ظهر سه شنبه تمام مغازه های منطقه صفاییه تعطیل شده بودند وتمامی کوچه های منتهی به میدان اطلسی یزد نیز بسته شده شده بودند

اما با آغاز شب هر لحظه بر صدای انفجار ها افزوده می شد
شاهدان عینی از سطح شهر یزد گزارش داده اند با وجود فضای امنیتی چهارشنبه سوری امسال با شکوه تر از سال های دیگر بوده است
انفجار نارنجک های دست ساز و ترقه های موشکی به حدی بود که خود نیروهای پلیس تعجب کرده بودند

میدان نعل اسبی یزد نیز که در حوادث بعد از انتخابات به محل اجتماع مخالفین تبدیل شده است نیز به طور کامل بسته وعبور ومرور در آن ممکن نبود
در این میدان لباس شخصی ها و نیروهای اطلاعاتی علاوه بر حضور ون های نیروی انتظامی نیز حضور داشتند

از حدود ساعت 9 شب کم کم اجتماعاتی شکل گرفت ازجمله میدان عالم- بلوار جمهوری - خیابان ملاصدرا و...
که مردم با آتش روشن کردن به رقص و پایکوبی دور آن پرداختند اما چندین بار توسط نیروهای گارد متفرق شدند
در گیری های پراکنده نیز از سطح شهر به خصوص اطراف میدان اطلسی و خیابان ملاصدرا گزارش شده است

در خیابان ملاصدرا (24 متری اول) پس از حمله نیروهای انتظامی شعار های سیاسی داده شده است که با عکس العمل نیرو ها مواجه شده است

واین نیروها به چند خودرو حمله کرده وشیشه های آن ها را شکسته اند
در کل حدود 12 نفر مصدوم شده اند (مصدومیت آنها سطحی بوده است)
که 7 نفر از آن ها در اثر ترقه و بقیه در مواجهه با نیروی انتظامی بوده است
هنوز خبری مبنی بر بازداشت احتمالی هیچ فردی در دست نیست
در کل جشن چار شنبه سوری امسال با شکوه تر از سال های قبل بود وتا حدود ساعت 2 بامداد چهارشنبه ادامه داشت

::فیلمها و عکس ها متعاقبا ارسال خواهد شد.::

اعلاميه جهانی حقوق بشر

2010-03-14T14:39:00.000+03:30

اعلامیه جهانی حقوق بشر یک پیمان بین المللی است که در مجمع عمومی سازمان ملل متحد به تصویب رسیده‌است و شامل ۳۰ ماده‌ است که به تشریح دیدگاه سازمان ملل متحد در مورد حقوق بشر می‌پردازد. مفاد این اعلامیه حقوق بنیادی مدنی، فرهنگی، اقتصادی، سیاسی، و اجتماعی که تمامی ابنای بشر در هر کشوری باید از آن برخوردار باشند، مشخص کرده‌است.

مفاد این اعلامیه از نظر بسیاری از پژوهشگران از اعتبار حقوق بین‌الملل برخوردارست زیرا به صورت گسترده‌ای پذیرفته شده و برای سنجش رفتار کشورها به کار می‌رود.
کشورهای تازه استقلال یافته زیادی به مفاد اعلامیه جهانی حقوق بشر استناد کرده یا آن را در قوانین بنادی یا قانون اساسی خود گنجانده‌اند.

تاریخچه

مجمع عمومی سازمان ملل متحد، سه سال پس از تأسیس سازمان ملل متحد، اعلامیه جهانی حقوق بشر تصویب نمود و اعلامیه جهانی حقوق بشر، که هدف آن ایجاد تضمین حقوق و آزادی های برابر برای همه مردمبود در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۸ به تصویب رسید، روزی که اینک در سراسر جهان به عنوان روز بین‌المللی حقوق بشر گرامی داشته می‌شود.

ماده ۱: تمام افراد بشر آزاد به دنیا می آیند و از لحاظ حیثیت و حقوق با هم برابرند . همه دارای عقل و وجدان می باشند و باید نسبت به یکدیگر با روح برادری رفتار کنند

ماده۲: هر کس می تواند بدون هیچ گونه تمایز ، خصوصا از حیث نژاد ، رنگ ، جنس ، زبان ، مذهب ، عقیده سیاسی یا هر عقیده دیگر و همچنین ملیت ، وضع اجتماعی ، ثروت ، ولادت یا هر موقعیت دیگر ، از تمام حقوق و کلیه آزادی هایی که در اعلامیه حاضر ذکر شده است ، بهره مند گردد. به علاوه هیچ تبعیضی به عمل نخواهد آمد که مبتنی بر وضع سیاسی ، اداری و قضایی یا بین المللی کشور یا سرزمینی باشد که شخص به آن تعلق دارد . گواه این کشور مستقل ، تحت قیمومیت یا غیر خود مختار بوده یا حاکمیت آن به شکل محدودی شده باشد

ماده ۳: هر کس حق زندگی ، آزادی و امنیت شخصی دارد

ماده ۴: احدی را نمی توان در بردگی نگه داشت و داد و ستد بردگان به هر شکلی که باشد ممنوع است

ماده ۵: احدی را نمی توان تحت شکنجه یا مجازات یا رفتاری قرار داد که ظالمانه و یا بر خلاف انسانیت و شئون بشری یا موهن باشد

ماده ۶: هر کس حق دارد که شخصیت حقوق او در همه جا به عنوان یک انسان در مقابل قانون شناخته شود

ماده ۷: همه در برابر قانون ، مساوی هستند و حق دارند بدون تبعیض و بالسویه از حمایت قانون برخوردار شوند.همه حق دارند در مقابل هر تبعیضی که ناقض اعلامیه

حاضر باشد و بر علیه هر تحریکی که برای چنین تبعیضی به عمل آید به طور تساوی از حمایت قانون بهره مند شوند

ماده ۸: در برابر اعمالی که حقوق اساسی فرد را مورد تجاوز قرار بدهد و آن حقوق به وسیله قانون اساسی یا قانون دیگری برای او شناخته شده باشد ، هر کس حق

رجوع به محاکم ملی صالحه دارد

ماده ۹: احدی را نمی توان خود سرانه توقیف ، حبس یا تبعید نمود

ماده ۱۰: هرکس با مساوات کامل حق دارد که دعوایش به وسیله دادگاه مساوی و بی طرفی ، منصفانه و علنا رسیدگی بشود و چنین دادگاهی درباره حقوق و الزامات او یا هر اتهام جزایی که به او توجه پیدا کرده باشند، اتخاذ تصمیم بنماید

ماده ۱۱: الف) هر کس به بزه کاری متهم شده باشد بی گناه محسوب خواهد شد تا وقتی که در جریان یک دعوای عمومی که در آن کلیه تضمین های لازم برای دفاع ازاو تامین شده باشد ، تقصیر او قانونا محرز گردد

ب) هیچ کس برای انجام یا عدم انجام عملی که در موقع ارتکاب ، آن عمل به موجب حقوق ملی یا بین المللی جرم شناخته نمی شده است محکوم نخواهد شد . به همین طریق هیچ مجازاتی شدیدتر از آنچه که در موقع ارتکاب جرم بدان تعلق می گرفت درباره احدی اعمال نخواهد شد

ماده ۱۲: احدی در زندگی خصوصی ، امور خانوادگی ، اقامتگاه یا مکاتبات خود نباید مورد مداخله های خود سرانه واقع شود و شرافت و اسم و رسمش نباید مورد

حمله قرار گیرد . هر کس حق دارد که در مقابل این گونه مداخلات و حملات ، مورد حمایت قانون قرار گیرد

ماده ۱۳: الف) هر کس حق دارد که در داخل هر کشوری آزادانه عبور و مرور کند و محل اقامت خود را انتخاب نماید

ب) هر کی حق دارد هر کشوری و از جمله کشور خود را ترک کند یا به کشور خود باز گردد

ماده ۱۴: الف) هر کس حق دارد در برابر تعقیب ، شکنجه و آزار ، پناهگاهی جسنجو کند و در کشورهای دیگر پناه اختیار کند

ب) در موردی که تعقیب واقعا مبتنی به جرم عمومی و غیر سیاسی و رفتارهایی مخالف با اصول و مقاصد ملل متحد باشد ، نمی توان از این حق استفاده نمود

ماده ۱۵: الف) هر کس حق دارد ، که دارای تابعیت باشد

ب) احدی را تمی توان خود سرانه از تابعیت خود یا از حق تغییر تابعیت محروم کرد

ماده ۱۶: الف) هر زن و مرد بالغی حق دارند بدون هیچ محدودیت از نظر نژاد ، ملیت ، تابعیت یا مذهب با هم دیگر زناشویی و هنگام انحلال آن ، زن و شوهر در کلیه امور مربوط به ازدواج دارای حقوق مساوی می باشند

ب) ازدواج باید با رضایت کامل و آزادانه زن ومرد واقع شود

پ) خانواده رکن طبیعی و اساسی اجتماع است و حق دارد از حمایت جامعه و دولت بهره مند شود

ماده ۱۷: الف) هر شخص ، منفردا یا به طور اجتماعی حق مالکیت دارد

ب) احدی را تمی توان خود سرانه از حق مالکیت محروم نمود

ماده ۱۸: هر کس حق دارد که از آزادی فکر ، وجدان و مذهب بهره مند شود .این حق متضمن آزادی تغییر مذهب یا عقیده و ایمان می باشد و نیز شامل تعلیمات مذهبی و اجرای مراسم دینی است . هرکس می تواند از این حقوق یا مجتمعاً به طور خصوصی یا به طور عمومی بر خوردار باشد

ماده ۱۹: هر کس حق آزادی عقیده وبیان دارد و حق مزبورشامل آن است که از داشتن عقاید خود بیم و اضطرابی نداشته باشد و در کسب اطلاعات و افکار و در اخذ و انتشار آن ، به تمام وسایل ممکن و بدون ملاحضات مرزی، آزاد باشد

ماده ۲۰: الف) هرکس حق دارد آزادانه مجامع و جمعیت های مسالمت آ میز تشکیل دهد

ب) هیچ کس را تمی توان مجبور به شرکت در اجتماعی کرد

ماده ۲۱: الف) هر کس حق دارد که در اداره امور عمومی کشور خود ، خواه مستقیما و خواه با وساطت نمایندگانی که آزادانه انتخاب شده باشد شرکت جوید

ب) هر کس حق دارد با تساوی شرایط ، به مشاغل عمومی کشور خود نایل آید

پ) اساس و منشا قدرت حکومت ، اراده مردم است . این اراده باید به وسیله انتخاباتی ابراز گردد که از روی صداقت و به طور ادواری ، صورت پذیرد .انتخابات باید عمومی و با رعایت مساوات باشد و با رای مخفی یا طریقهای نظیر آن انجام گیرد که آزادی رای را تامین نماید

ماده ۲۲: هر کس به عنوان عضو اجتماع ، حق امنیت اجتماعی دارد و مجاز است به وسیله مساعی ملی و همکاری بین المللی ، حقوق اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی خود را که لازمه مقام و نمو آزادانه شخصیت اوست با رعایت تشکیلات و منابع هر کشور به دست آورد

ماده ۲۳: الف) هر کس حق دارد کار کند، کار خود را آزادانه انتخاب نماید ، شرایط منصفانه و رضایت بخشی برای کار خواستار باشد و در مقابل بیکاری مورد حمایت قرار گیرد

ب) همه حق دارند که بدون هیچ تبعیضی در مقابل کار مساوی ، اجرت مساوی دریافت نمايند

پ) هر کس که کار میکند به مزد منصفانه و رضایت بخشی ذیحق می شود که زندگی او و خانواده اش را موافق شئون انسانی تامین کند و آن را در صورت لزوم با هر نوع وسایل دیگر حمایت اجتماعی، تکمیل نماید

ت) هر کس حق دارد که برای دفاع از منافع خود با دیگران اتحادیه تشکیل دهد و در اتحادیه ها نیز شرکت کند

ماده ۲۴: هر کس حق استراحت و فراغت و تفریح دارد و به خصوص به محدودیت معقول ساعات کار و مرخصی های ادواری ، با اخذ حقوق، ذیحق می باشد

ماده ۲۵: الف) هرکس حق دارد که سطح زندگی او ، سلامتی و رفاه خود و خانواده اش را از حیث خوراک ومسکن ومراقبتهای طبی و خدمات لازم اجتماعی تامین کند و همچنین حق دارد که در مواقع بیکاری ، بیماری ، نقص اعضا ، بیوگی ، پیری یا در تمام موارد دیگری که به علل خارج از اراده انسان ، وسایل امرار معاش او از بین رفته باشد از شرایط آبرومندانه زندگی برخوردار شود

ب) مادران وکودکان حق دارند که از کمک و مراقبت مخصوصی بهره مند شوند . کودکان چه براثر ازدواج و چه بدون ازدواج به دنیا آمده باشند ، حق دارند که همه از یک نوع حمایت اجتماعی برخوردار شوند

ماده ۲۶: الف) هر کس حق دارد که از آموزش و پرورش بهره مند شود . آموزش و پرورش لااقل تا حدودی که مربوط به تعلیمات ابتدایی و اساسی است باید مجانی باشد . آموزش ابتدایی اجباری است . آموزش حرفه ای باید عمومیت پیدا کند و آموزش عالی باید با شرایط تساوی کامل ، به روی همه باز باشد تا همه ، بنا به استعداد خود بتواند از آن بهره مند گردند

ب) آموزش و پرورش باید به طوری هدایت شود که شخصیت انسانی هر کس را به حد اکمل رشد آن برساند و احترام حقوق و آزادی های بشری را تقویت کند . آموزش و پرورش باید حسن تفاهم ، گذشت و احترام عقاید مخالف و دوستی بین تمام ملل و جمعیت های نژادی یا مذهبی و همچنین توسعه فعالیت های ملل متحد را در راه حفظ صلح ، تسهیل نماید

پ) پدر و مادر در انتخاب نوع آموزش و پرورش فرزندان خود نسبت به دیگران اولویت دارند

ماده ۲۷: الف) هر کس حق دارد در زندگی فرهنگی اجتماع شرکت کند ، از فنون و هنرها متمتع گردد و در پیشرفت علمی و فوائد آن سهیم باشد

ب) هر کس حق دارد از حمایت منافع معنوی و مادی آثارعلمی ، فرهنگی یا هنری خود برخوردار شود

ماده ۲۸: هر کس حق دارد برقراری نظمی را بخواهد که از لحاظ اجتماع و بین المللی ، حقوق و آزادی هایی را که در این اعلامیه ذکر گردیده ، تامین کند و آنها را به مورد عمل بگذارد

ماده ۲۹: الف) هرکس در مقابل آن جامعه ای وظیفه دارد که رشد آزاد کامل شخصیت او را میسر سازد

ب) هر کس در اجرای حقوق و استفاده از آزادی های خود ، فقط تابع محدودیت هایی است که به وسیله قانون ، منحصرا به منظور تامین شناسایی و مراعات حقوق و آزادی های دیگران و برای مقتضیات صحیح اخلاقی و نظم عمومی و رفاه همگانی ، در شرایط یک جامعه دموکراتیک وضع گردیده است

پ) این حقوق و آزادی ها ، در هیچ موردی نمی تواند بر خلاف مقاصد و اصول ملل متحد اجرا گردد

ماده ۳۰: هیچ یک از مقررات اعلامیه حاضر نباید طوری تفسیر شود که متضمن حقی برای دولتی یا جمعیتی یا فردی باشد که به موجب آن بتواند هر یک از حقوق و آزادی های مندرج در اعلامیه را ازبین ببرد ویا در آن راه ، فعالیتی بنماید

مساله‌ای به نام بحران رهبری

2010-03-13T08:30:00.000+03:30

اكنون برای ما روشن است كه تمام آنچه پیش و پس از دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری رخ داد، حاصل راه حل بسیار ناشیانه‌ای برای حل مسئله «بحران رهبری» در آینده نظام جمهوری اسلامی بود كه توسط بخشی از نیروهای امنیتی و نظامی طراحی شده بود. راه حلی كه نه تنها بحران مذكور را مرتفع نكرد بلكه صدمات و لطمات جبران ناپذیری به ساختار و مشروعیت نظام سیاسی وارد ساخت.

ماجرا از چه قرار بود؟

آغاز رهبری آیت‌الله خامنه‌ای، با اجماع نسبی طیف‌های مختلف درون حاكمیت همراه بود و وی توانست در ابتدا با نوعی عملكرد فراجناحی، تاحدی انسجام و ثبات را برای نظام فراهم سازد. اما هیچ تضمینی وجود نداشت كه دوران انتقال رهبری به «رهبری جدید» از چنان انسجام سیاسی برخوردار باشد. تحلیل‌ها و شواهد نشان می‌داد كه نظام در دوران انتقال رهبری دچار تنش‌های جدی خواهد شد و این تنش‌ها موجودیت آن را نیز تهدید خواهد كرد.

این بود كه تمام طیف‌های سیاسی درون نظام، از اصلاح‌طلب گرفته تا محافظه‌كار و بنیادگرا، در چارچوب مبانی فكری خود سعی در ارائه راه حل‌هایی برای گذار از این دوره داشتند. به دلایلی كه قابل ذكر نیست، این بنیادگرایان بودند كه امكان ارائه راه حل خویش را به صورت عملی پیدا كردند. آن‌ها ماموریت یافتند تا با برقراری یك «حكومت نظامی» و یكدست سازی حاكمیت و برقراری سكوت در عرصه سیاسی، شرایط مناسب را برای دوران انتقال رهبری فراهم سازند. اینگونه بود كه در سال ۱۳۸۴، «محمود احمدی‌نژاد» برای پست ریاست جمهوری و برای فراهم ساختن شرایط مناسب برگزیده شد.

راه حل بنیادگرایان چه بود؟

بدترین مدل ثبات سیاسی آن است كه سرنوشت یك نظام سیاسی را به سرنوشت یك فرد گره زنند، چراكه هرگونه تغییر در راس نظام، كلیت ساختار نظام را دچار بحران و تهدید می‌كند. این مسئله در نظام‌های پادشاهی با ایجاد مكانیسم «سلطنت موروثی» و انتخاب فرزند یا اقوام پادشاه به عنوان ولیعهد، به نوعی حل شده است. اما در ساختار نظام فعلی جمهوری اسلامی، نه مكانیسم‌های سلطنت موروثی وجود دارد و نه مكانیسم‌های دموكراتیك انتخاب رهبران جدید.

اما راه حل بنیادگرایان چه بود؟ همانطور كه می‌دانیم، بنیادگرایان به تبعیت از روحانیون تندرویی چون «آیت‌الله مصباح یزدی»
هیچگاه معتقد به انتخاب رهبر و ولی فقیه توسط مجلس خبرگان نبوده و با این اصل قانون اساسی همواره مخالف بوده‌اند. تاكید ایشان بر «نظریه كشف و نصب» است نه انتخاب.

لذا راه حل بنیادگرایان برای حل بحران رهبری در دوران انتقال، چیزی شبیه به نظریه سلطنت موروثی است با این تفاوت كه رهبر جدید لزوما وارث خونی رهبر پیشین نیست. از دید ایشان، ولی فقیه فعلی می‌تواند نظر بارگاه الهی (یا حضرت ولی عصر) را در مورد گزینه رهبر آینده جویا شود و پس از اطلاع، فرد مذكور را به مجلس خبرگان «معرفی» كند. مجلس خبرگان نیز با تایید رهبر جدید به نمایندگی از ملت با وی «بیعت» كرده و در واقع مقبولیت مردمی وی را آشكار می‌سازد. بنابراین رهبر جدید توسط رهبر قبلی منصوب (كشف و معرفی) می‌شود و مشروعیت الهی می‌یابد و با تایید مجلس خبرگان (بیعت غیرمستقیم مردم) مقبولیت مردمی پیدا می‌كند.

پروژه بنیادگرایان چگونه كلید خورد؟

پروژه بنیادگرایان در «دو بخش» و برای دو دوره ریاست جمهوری احمدی نژاد طراحی شده بود. در چهار سال اول، وی ماموریت داشت تمام پتانسیل‌های ایجاد شده در عرصه مدنی در دوران اصلاحات را از بین برده یا تحت كنترل درآورد. در این دوره، احزاب سیاسی، انجمن‌های دانشجویی، «ان.جی.او»ها و مطبوعات مستقل به شدت تحت فشار قرار گرفته و تضعیف شدند تا شرایط به دوران پیش از سال ۱۳۷۶ نزدیك شود.

قسمت اصلی پروژه اما به دور دوم ریاست جمهوری احمدی نژاد مربوط می‌شد. دوره دوم، «دوره حذف» بود. دو دسته از فعالین سیاسی باید حذف می‌شدند؛ یك دسته كه «مانع» بودند و یك دسته كه «هدف» بودند. اصلاح‌طلبان مانعی بر سر راه پروژه محسوب می‌شدند. طبق پیش‌بینی‌ها، طبیعی بود كه ایشان نسبت به تخلفات گسترده و عیان در انتخابات اعتراض كنند؛ پس سناریویی نوشتند تا به بهانه «انقلاب مخملین» و با اتهام واهی «براندازی نرم» به دستگیری گسترده اصلاح‌طلبان و حذف ایشان از عرصه سیاسی بپردازند.

دسته دوم كه هدف اصلی پروژه حذف بودند، شامل طیفی از محافظه‌كاران میانه‌رو و سنتی می‌شدند كه حول محوریت «هاشمی رفسنجانی» گرد آمده بودند. هدف، حذف‌ هاشمی و اطرافیان وی بود چراكه از دید بنیادگرایان این دسته از افراد در تعیین رهبر آینده نظام نقشی موثر خواهند داشت. «پروژه حذف هاشمی» قرار بود با حمله احمدی‌نژاد به هاشمی در مناظره با موسوی كلید بخورد و پس از آن امت انقلابی كار را یكسره كنند.

بدین ترتیب، با زندانی ساختن ۵۰۰ تن از فعالین سیاسی و مدنی و اخراج محافظه كاران میانه‌رو از حاكمیت، فضای لازم برای گذار از دوره انتقال رهبری پدید می‌آمد. در چنین فضایی حتی امكان تغییر قانون اساسی برای تطبیق بیشتر با «نظریه كشف و نصب الهی» نیز فراهم می‌شد. اما چنان كه دیدیم، این پروژه به میل بنیادگرایان پیش نرفت؛ جنبش سبز آغاز شده بود.

چه اتفاقی رخ داد؟

روشن است كه «جنبش سبز» نقشه‌های بنیادگرایان را كه سال‌ها برای تحقق آن زحمت كشیده بودند نقش بر آب كرد. نه تنها زمینه‌های لازم برای گذار از دوره انتقال رهبری فراهم نیامد، حتی بسیاری از مردم غیرسیاسی و بی‌تفاوت، سیاسی شده بودند.

پروژه بنیادگرایان شكست خورد. اصلاح‌ طلبان بر سر مواضع خود ایستادند و عقب‌نشینی نكردند. زندانی كردن اصلاح‌طلبان چندان موثر واقع نشد و نتیجه مطلوب به بار نیاورد. «هاشمی رفسنجانی» با درایت مثال زدنی اش، هرگونه فرصت حذف را از دستان بنیادگرایان ربود. وی نه تنها جایگاه خود را از دست نداد بلكه كاملا آگاهانه فاصله پیشین خود را با جایگاه رهبری حفظ كرد.
راه حل بنیادگرایان برای گذار از دوره انتقال رهبری بسیار ناشیانه و ساده انگارانه و تنها مبتنی بر «استفاده از زور و قدرت» بود. بنابراین نتایج بدست آمده كاملا عكس بود. ساختار مشروعیت نظام به شدت آسیب دید و یك شبه، وجهه ملی و جهانی آن تیره گشت؛ بسیاری از هم‌پیمانان بین‌المللی و ایدئولوژیك نظام دچار شك و تردید شدند؛ ثبات و انسجام نظام دچار مخاطره جدی شد و شكاف و دودستگی میان مردم و میان نخبگان به میزان حداكثر خود رسید.

ضربه ای كه بنیادگرایان به نظام سیاسی ایران وارد كردند، هیچ نیروی اپوزیسیونی قادر به انجام آن نبود. مسئولیت تمام اتفاقات رخ داده پس از انتخابات و تمام صدمات وارده بر نظام برعهده نظامیان و شبهه نظامیانی است كه طراح پروژه مذكور بودند.
نقش محافظه‌كاران میانه‌رو چه بود؟

سال گذشته و هنگامی كه هنوز چندماه به انتخابات ریاست جمهوری باقی مانده بود، بخشی از «محافظه‌كارانِ سنتی میانه‌رو» به اصلاح‌طلبان پیغام داده بودند كه كاندیدایی در انتخابات معرفی نكنند و درعوض از كاندیدای آن طیف (مثلا قالیباف یا لاریجانی یا رضایی) حمایت نمایند. استدلال این بود كه در صورتی كه اصلاح‌طلبان كاندیدا نداشته باشند، اجماع محافظه‌كاران در حمایت از احمدی‌نژاد شكسته و كاندیدای محافظه‌كاران میانه‌رو پیروز خواهد شد. از دید ایشان این تنها راه از میان برداشتن «احمدی‌نژاد» بود. پاسخ اصلاح‌ طلبان به این درخواست البته منفی بود. احمدی‌نژاد را فقط یك جنبش عظیم مانند «دوم خرداد» می‌توانست متوقف كند نه ائتلاف‌های پشت پرده انتخاباتی. این بود كه تمام تلاش اصلاح‌‌طلبان بر كاندیداتوری «سید محمد خاتمی» و بازآفرینی دوم خرداد متمركز شد.

اكنون نیز پس از گذشت یك سال افرادی همچون «علی مطهری» به موسوی پیغام می‌دهند كه از صحنه كنار بكشد و كار را به میانه‌روهای اصولگرا واگذارد چراكه تا وقتی اصلاح‌طلبان در صحنه باشند، تمام ظرفیت محافظه‌كاران در حمایت از احمدی‌نژاد بسیج خواهد شد و اگر اصلاح‌طلبان كنار بكشند، محافظه‌كاران خود، حساب احمدی‌نژاد را یكسره خواهند كرد.

این بار نیز پاسخ موسوی و سایر اصلاح‌ طلبان، منفی بود. بنیادگرایان اگر از «مانع» اصلاح‌طلبان و باتلاق جنبش سبز عبور كنند، مستقیم و بدون درنگ به سراغ محافظه‌کاران ‌میانه‌رو خواهند رفت. نباید فراموش كرد كه هدف، هاشمی و اطرافیان‌اش بوده‌اند نه اصلاح‌طلبان و پروژه چیز دیگری است.

میانه‌روهای طیف محافظه‌كار از زمان آغاز جنبش سبز سعی كردند كه خود را از صحنه نزاع كنار بكشند تا دو طیف بنیادگرا و اصلاح طلب باهم درگیر شده و طی چند ماه یكدیگر را مستهلك كنند. سپس زمانی كه آن دو طیف تضعیف شدند، خودشان را به عنوان «نیروی سوم» و «نیروی نجات‌بخش» معرفی كرده و سكان دولت را در دست بگیرند.

اینگونه بود كه میانه‌روها پس از گذشت هفت ماه از انتخابات تصمیم گرفتند كه نقش موثرتری در تحولات ایفا نمایند؛ نوعی نقش میانجی‌گری و میان‌داری. نامه «محسن رضایی» به مقام رهبری، طرح اصلاح قانون انتخابات، اقدام برای محاكمه «سعید مرتضوی»، تغییر فرماندهان سپاه و نیروی انتظامی، گزارش‌های مختلف مجلس از تخلفات دولت، رایزنی برای آزادی زندانیان اصلاح‌طلب و مصاحبه‌های گوناگون در نقد تندروی دولت، همه و همه تلاشی بود كه محافظه‌كاران میانه‌رو برای پایان دادن به مناقشات آغاز كردند. نتیجه این تلاش‌ها پس از ۲۲ بهمن ماه بیشتر آشكار شد.

چه خواهد شد؟

۱. حوادث سال ۸۸ نتیجه «بن‌بست اصلاحات» در بین سال‌های ۸۰ تا ۸۴ بود. چه كسی می‌تواند حدس بزند كه هزینه و تبعات «حذف اصلاح‌طلبان» در سال‌های آینده چقدر خواهد بود؟ سركوب نمادهای بیرونی جنبش سبز، آن جنبش را از بین نبرده و تنها به لایه‌های زیرین جامعه منتقل می‌سازد. جنبش سبز معادل «تظاهرات خیابانی» نبود كه با جلوگیری از تظاهرات نیز از بین برود.

مطالبات این جنبش بسیار جدی است و درست همان لحظه كه بنیادگرایان فكر می‌كنند همه چیز پایان یافته و اوضاع آرام شده است، بار دیگر همه چیز از نو آغاز خواهد شد.

دو گروه همواره تحلیلی اشتباه از جنبش سبز ارائه داده‌اند: یك گروه اپوزیسیون ساختارشكنی بودند كه اعتراضات خیابانی و مسالمت آمیز جنبش را «آكسیون نهایی برای فروپاشی نظام» می‌خواندند و گروه دیگر، بخشی از محافظه‌كاران بودند كه این اعتراضات را آخرین تلاش برای جلوگیری از تثبیت نظام می‌دانستند.

علی رغم اینكه احمدی‌نژاد مبالغ هنگفتی را صرف دادن صدقه به اقشار كم درآمد كرده است، اما این بخش از مردم به دلیل فشار رو به افزایش تورم و بیكاری همچنان مستعد اعتراض می‌باشند. سخن «امیر محبیان» كه گفت «موسوی نتوانست طبقات پایین را به طبقه متوسط پیوند بزند» سخن درستی است اما مطمئنا احمدی‌نژاد از عهده این كار بر خواهد آمد.

۲. اصلاح‌طلبان و رهبران‌شان از اعتراضات خود دست بر نخواهند داشت. اقدامات محافظه كاران میانه‌رو اما، در كنار جنبش سبز، بسیار موثر و مفیدتر خواهد بود تا در غیاب جنبش سبز. یكی از دلایل بن‌بست اصلاحات آن بود كه استراتژی «سعید حجاریان» با عنوان «فشار از پایین، چانه زنی از بالا» هیچ‌گاه امكان اجرا نیافت. نه فشار از پایینی وجود داشت و نه اطرافیان خاتمی توانایی چانه زنی موثر در بالا داشتند.

جنبش سبز، بازسازی شده و تصحیح شده جنبش اصلاحات است. زمانی كه حجاریان در زندان بود و خود را برای مصاحبه تلویزیونی آماده می‌كرد، استراتژی او در بیرون از زندان، به شكل كاملا عملگرایانه در جریان بود. در یك توافق نانوشته، فشار از پایین را مردم و رهبران جنبش سازماندهی می‌كردند و چانه‌زنی از بالا بر عهده محافظه‌كاران میانه‌رو بود. این یك تقسیم وظیفه واقع‌گرایانه و موثر بود.

۳. بنیادگرایان تا به این جای كار در اجرای پروژه خود شكست خورده‌اند. آن‌ها نه توانستند كه هاشمی را از جایگاه خود كنار زنند و نه حتی توانایی بازداشت و حذف موسوی، كروبی و خاتمی را داشته اند.

اما باید در نظر داشت كه بنیادگرایان چنان برای بدست گرفتن پست رهبری آینده جمهوری اسلامی مصمم هستند كه برای رسیدن به این هدف هر نوع هزینه‌‌ای را براین كشور تحمیل خواهند كرد. آن‌ها حتی برای ایجاد «وضعیت فوق العاده» دركشور، حاضر به ایجاد درگیری نظامی با سایر كشورها و به راه انداختن جنگی چندماهه می‌باشند. می‌دانیم كه فضای جنگی می‌تواند پوششی مناسب برای برخی تحولات سیاسی داخلی باشد.

۴. اكنون برای تصمیم گیرندگان نظام آشكار شده كه راه حل بنیادگرایانه برای گذار از دوره انتقال رهبری و تثبیت نظام، بسیار هزینه‌بر است و ریسك بالایی را طلب می‌كند. ضمن آن كه تداوم و موفقیت پروژه‌های آن‌ها با وضعیت حاضر (از لحاظ مشروعیت مردمی، موقعیت بین المللی، شرایط اقتصادی و...) بسیار دور از ذهن به نظر می‌رسد. لذا می‌توان امیدوار بود كه دو طیف دیگر (اصلاح‌طلبان و محافظه كاران میانه‌رو) نیز در آینده امكان ارائه راه حل خویش را برای تثبیت نظام بیابند. این راه حل‌ها شامل دموكراتیك سازی مجالس خبرگان و شورای اسلامی با حذف نظارت استصوابی شورای نگهبان یا طرح‌هایی مانند ایجاد «شورای رهبر‌ی» در آینده می‌باشد.

مقصد، در آغاز راه بود

دو شكست مهم را می‌توان در تاریخ معاصر بنیادگرایی شیعه مشاهده كرد: بر دار شدن «شیخ فضل‌الله» و اعدام «نواب صفوی». آیت‌الله خمینی نیز در تاسیس حكومت اسلامی آن‌ها را ناكام گذاشته بود و آن زمانی بود كه بر رای مردم تاكید كرد و نهادهای مدرن دموكراتیك را درون ساختار قانون اساسی «جمهوری اسلامی» گنجاند. بنیادگرایان پس از درگذشت رهبر انقلاب، سال‌ها تلاش كردند تا زمینه رسیدن به آرزوی‌های صدساله را فراهم كنند. اما درست در لحظه آخر، با ورود «نخست وزیر امام» به صحنه، جنبشی عظیم شكل گرفت. آغاز جنبش سبز، پایانی بود بر پروژه بنیادگرایان و ناكامی مجدد ایشان را در تاریخ رقم زد. فریاد اعتراض بیت آیت‌الله خمینی بلند شد و اكثر مراجع شیعه (حتی محافظه‌كارترین آن‌ها) سخن به انتقاد گشودند.

اگر گروهی لایق اتهام براندازی باشند، بی‌شك آن گروه، بنیادگرایان خواهند بود كه قصد براندازی «جمهوری اسلامی» و استقرار «حكومت خلفای شیعه» را داشته‌اند. موسوی چاره‌ای نداشت كه با تمام توان خویش در برابر این اقدام بنیادگرایان مقاومت كند، هرچند هزینه گزافی برای وی یا مردم به همراه داشته باشد. موسوی آگاهانه برای «خروج اصلاحات از بن‌بست» چنین هزینه‌ای را پرداخت كرد، چرا كه اصلاحات تنها راه دفاع از جمهوریت نظام و حفظ جمهوری اسلامی بود.

پروژه بنیادگرایان برای حذف جمهوریت نظام با آغاز جنبش سبز نقش برآب شد. جنبش سبز در همان آغاز به هدف اصلی‌اش رسیده بود؛ هرآنچه بعدها بدست آورد و یا خواهد آورد، همه دستآوردهای مضاعفی برای این جنبش خواهد بود. مقصد، در آغاز راه بود.
منبع : دیوارنویس

اگر ملتی بخواهد سرنوشت خود را تغییر دهد حتما پیروز خواهد شد

2010-03-11T20:43:00.001+03:30

دکتر زهرا رهنورد ، استاد دانشگاه تهران، نقاش و مجسمه ساز گفته هایش را با آرزوی آزادی همه زندانیان سیاسی بویژه زندانیان زن آغاز می کند.می گوی :”امیدوارم همه زنان زندانی تا پیش از فردا رسیدن سال نو آزاد شوند ،همه آنها از فعالان جنبش زنان تا روزنامه نگاران ، فعالان حقوق بشر و فعالان حقوق کودک تا زنان گمنامی که در کف خیابا نها و در تجمع های اعتراضی بازداشت شده اند و البته دختران دانشجویی که گناهی جز طلب حق خود ندارند.

رهنورد مادران داغدار را هم از یاد نمی برد :”در عین حال همه ما همدل و هم درد مادران عزاداری هستیم که گلهای آنها پرپر شده است .مادران ندا ،سهراب ، سید علی ،اشکان ،کیانوش ،رامین رمضانی ،علیرضا افتخاری ،محرم چگینی ، و مادران شهدای مظلومی چون ناصر امیر نژاد ،ایمان نمازی ، کاوه سبز علی پور و بقیه ای که حتی نامشان را نمی دانیم و همانطور مادران و همسرانی که در حوادث پس از انتخابات عزیزان شان آسیب های جدی دیده اند ،برخی در تظاهرات ها مجروح شده ، بعضی در بازداشتگاهها مورد شکنجه قرار گرفته و برخی ماهها در زندان بوده اند.”

و در آخر هم پیشاپیش سال نو را به همه زنان و مردان آزادی خواه و عدالت خواه تبریک می گوید :”امیدوارم سال آینده ،سال تحقق آزادی، مردمسالاری، عدالت، رفع تبعیض از همه بویژه زنان باشد.”

خبرنگار کلمه در آستانه سال نو مصاحبه مفصلی با دکتر رهنورد انجام داده است ،که می خوانید:

شاید بد نباشد که این مصاحبه را با سوالاتی درباره حوزه زنان و جنبش سبز شروع کنیم .چندی پیش فعالان جنبش زنان با صدور بیانیه ای اعلام کردند که در هیچ یک از بیانیه ها و مواضع نامزدهای معترض از فردای انتخابات به این سو به خواست های زنان توجهی نشده است . این فعالان زن نوشته بودند که ما بر این باوریم که مسایل زنان بخش عمده ای از بحران جاری است و بدون دیدن و ارائه راهکار برای حل آن ،هیچ راه حلی پاسخگو نخواهد بود. به همین دلیل هم گروهی از فعالان جنبش زنان نامه ای انتقادی به آقایان موسوی و کروبی نوشتند . شما در این باره چطور فکر می کنید ؟ آیا واقعا کاندیداها از فردای انتخابات به زنان بی توجهی و بی اعتنایی نشان داده اند ؟

به راستی ما زنان ،چرا باید منتظر دیگران باشیم تا برای ما مادری بکنند؟ خودمان باید پا پیش بگذاریم . از ماجراهای زنان بزرگ تاریخ می توان درس ها گرفت ، خوشبختانه تجربه کمون اولیه هزاران سال پیش از تاریخ کم و بیش در اختیارمان قرار دارد. آن زمان که به قول قران کریم انسانها امت واحدی بودند ،یا به قول نظریه پردازان در آن کمون زنها همه کاره بودند و به قول مدارک باستان شناسی ایزد بانوها و الهه ها بر تارک پرستش ها می درخشیدند.حداقل تاریخ تمدن به ما گفته است که اولین صنعتگران ، پارچه بافان ، سفالگران و کشاورزان ( ونه شکار گران )زنان بوده اند ،البته در آن زمان یک تقسیم کار نانوشته و خود به خودی بود که بر اساس مختصات فیزیکی و شرایط اقتصادی و پرستشی و آیینی زن و مرد ایفای نقش می کردند ، اما در آن زمان زنان اگر نه در راس سر رشته داری امور (چون جامعه مادر سالاری هنوز ثابت نشده ) اما همواره با نقش درجه یک در اداره امور و سر منشا بسیاری از قوانین و مناسبات بوده اند .

اما حالا چرا به آنها تاسی نکنیم و از آنها مدل رفتاری نپذیریم ؟بگذار در هزاره سوم در زمان انتخابات دهم زنان شهروند درجه یک و پس از آن با سرعت نور از مقام و منزلت خود هبوط کنند اما ما همچنان به دنبال آزادی های والا، رفع تبعیض، رفع خشونت، حذف چند همسری و سایر مطالبات خود هستیم و آن را دنبال می کنیم.

نسبت جنبش سبز با مطالبات زنان را در چه می دانید ؟

جنبش سبز و مطالبات زنان در مواردی عمومی انطباق های آرمانی دارند و در مواردی راه زنان خاص و شاخه ای جداگانه می شود . در مورد مطالبات آزادی خواهانه ، عدالت طلبانه، دمکراسی خواهی و قانون گرایی ، مطالبات جنبش مردمی سبز و مطالبات زنان یکی است. اما من می خواهم با قاطعیت بگویم که تجربه اقدامات اصلاحی در جهان و انقلاب های بزرگ نشان داده است که زنان برای مساواتهای جنسیتی –حقوقی باید فعالیت جداگانه و متفاوتی از جنبش های دمکراتیک داشته باشند. نمی توان در ایران آرمانهای رفع تبعیض و رفع خشونت و مساوات طلبی های قانونی در قلمرو” دیه”و “قضاوت “،”حضانت،” ” چند همسری” ،”قوانین طلاق ” ، “تابعیت ” و نظایر آنرا درون جنبش های اصلاحی یا حرکتهای انقلابی به دست آورد. باید مصمم و جداگانه شاخه های زنان ، احزاب و جنبش ها و یا گروه های خاص زنان فعالیت کنند . نه در انقلاب صنعتی ، نه در انقلاب فرانسه و نه در دمکراسی آمریکا و نه در انقلاب شوروی سابق و پس از فروپاشی شوروی و … هیچ گلی به سر زنان زده نشد. آری هیچ گلی به سر زنان زده نشد و زنان همچنان از تبعیض ها و خشونت ها رنج بردند تا خودشان دست به کار شدند و تا حد زیادی احقاق حقوق کردند .

وظیفه جنبش سبز در باره رفع تبعض از زنان چیست ؟

به طور ایده آلی باید بگویم جنبش سبز در هر صورت باید بداند همچون انقلاب اسلامی که زنان پیشتاز بودند در این جنبش هم زنان پیشگامی ، فداکاری و از خود گذشتگی شگفت انگیزی نشان دادند و نباید جنبش ،حساب خود را از زنان جدا کند .باید آرمانهای جنبش زنان را در ادبیات خود لحاظ کند و آنرا بخشی از آرمانهای خود تلقی کند .چنانچه موسوی نیزدر یکی از مصاحبه های خود گفت ما با جنبش زنان ، دوست هستیم و این دوستی یعنی همراهی . اما واقعیت ملاحظات دیگری را نشان می دهد و آن این است که چند جنبش بزرگ مثل جنبش زنان ، جنبش کارگران ،جنبش دانشجویان ، جنبش معلمان ، درون جنبش عظیم سبز قرار دارند که شعارهای عمومی آزادی، رفع تبعیض ، قانون گرایی و دمکراسی خواهی ، ضمن آنکه این جنبش ها را در بر می گیرد اما چه بسا تکیه بر هر یک یا گرایش بیشتر به هر یک از آنان ، خواستها و مطالبات عمومی جنبش را تحت الشعاع قرار می دهد . همانطور که عرض کردم در این میان جنبش زنان ،در عین وحدت با جنبش سبز ، به دلیل ویژگی کثرت گرایی جنبش اما لازم است به طور جداگانه نیز فعال باشد.

در عین حال ، جنبش سبز باید در بیانیه ها و نظرات خود به اهمیت و مطالبات هر یک از این جنبش ها اشاره کنند و خواهان بهبود و پاسخ به مطالبات آنان باشند بدون اینکه از مسیر عمومی منحرف شود .

در اینجا وظیفه دولت چیست ؟

بارها گفته ام ، این دولت نامشروع است ولی در هر حال چون مراحل تنفیذ انجام شده و دولت، خودش، خودش را قبول دارد ، باید به وظایفش عمل کند و بیش از این با بی اعتنایی به مطالبات زنان ، سرکوب زنان، با ارائه لوایح ضد زن ،به نام حمایت از خانواده ، اما به کام عشرت طلبان ، در انهدام خانواده و فلاکت زنان و کودکان ، مصر نباشد . اگر خیلی مدعی دولت بودن است باید و می تواند فورا لوایح ضد زن را پس بگیرد و کار گروهی را برای اعاده حقوق زنان معین کند و طی تعاملی در این رابطه با مجلس و قوه قضاییه با الهام از آرمانهای جنبش زنان عمل کند . اگر چه این گونه کارها از دست این دولت بر نمی آید .

در فضای ایجاد شده پس از انتخابات دهم ریاست جمهوری، مجددأ گروهی از نمایندگان مجلس با حمایت حامیان خود و در شرایطی که کوچکترین اعتراض توسط دانشجویان، معلمان، کارگران و روزنامه نگاران منتقد نسبت به نقض حقوق شهروندان با ارعاب، دستگیری و محاکمات غیرعادلانه همراه بود، تصمیم به تصویب لایحه به اصطلاح حمایت از خانواده گرفتند، چرا در چنین شرایطی آنها برای تصویب چنین قانونی که ، نه تنها از قانون ۳۵ سال پیش یعنی قانون مصوب سال ۱۳۵۳ بسیار عقب تر است،اینقدر مصرند و قصد دارند چندهمسری مردان را قانونی کنند، این همه عجله دارند؟

این یک مقوله بهت انگیزاست. از یک طرف آنها دلشان را صابون زده اند که از آب گل آلود ماهی بگیرند و تا تنور داغ است نان خود را بپزند و نان زنان آزاده این سرزمین را آجر کنند. آنها فکر می کنند جنبش سبز از مسایل زنان غافل است لذا از فرصت استفاده می کنند تا خواست های ارتجاعی خودشان را جامه عمل بپوشانند اما این یک فرصت برای آنهاست و نه علت .بسیار خوب پس علت چیست ؟اصولا ساختار ذهنی این دولت واپس گرا و خشونت جوست. اینها وابسته به جریانی از گروه فشار سرکوبگری هستند که از سالها پیش در زیر بخشی از نا خوداگاه جامعه اسلامی اعمال نفوذ می کردند، قتل های زنجیره ای می کردند ، تهمت می زدند، جو می ساختند ، مخالفین خود را در مجامع کتک می زدند تا محیط بسته ای به وجود آورند . اما امروز این جریان قدرت را در دست دارند و با در دست داشتن اتوریته در مقام اعمال نظر و عمل خود به صورت دل بخواه شان هستند . البته حتی اگر کوته زمانی هم موفق شوند در دراز مدت شکست خواهند خورد . باید بدانند آنها همیشه نمی توانند نظریات ارتجاعی خود را به نام اسلام جا بزنند . اسلام دین مترقی است و قابلیت تعامل با دنیای مدرن و اندیشه های جدید را داراست و اجتهاد زنده و پویا فرصت نو آوری و زمانه شناسی را به آن اعطا کرده است . در مجموع من معتقدم این دولت است که به مجلس فشار می آورد تا این لوایح ضد زن را تصویب کند .

شما در مصاحبه ای اعلام کردید که دولت را به رسمیت نمی شناسید و با آن سازش نمی کنید ،این مصاحبه بازتاب گسترده ای داشت و بسیار موردتوجه قرار گرفت .خودتان دلیل این همه توجه را به این گفته های خودتان در چه می بینید؟

در آن وقت شایعاتی مطرح شده بود مبنی بر اینکه سران جنبش هر یک به نحوی راه سازش پیش گرفته اند که البته این برداشت غلطی بود .شانتاژ روانی از سوی روزنامه های دست راستی محافظه کار (حیفم می اید واژه اصول گرا را برای آنها به کار ببرم .) در جریان بود که ناخنهایشان را به هم میزدند و لبه های قیچی را به هم می کوبیدند و باتوم هایشان را در هوا می چرخاندند و بر کوس موفقیت می زدند که جنبش سبزی ها ترسیدند ، توبه کردند،باختند و نظایر آن تا روحیه مردم را خراب کنند که البته موفق هم نشدند. من به عنوان فردی از جنبش سبز و همدل و همراه مردم حرف مردم را اعلام کردم .نوبر نبود. حرف دل مردمی بود که هر گز حاضر به عقب نشینی نبوده اند و همانها هستند که سران جنبش را به سوی خواست های آزادی خواهانه و دمکراتیک خود هدایت می کنند .

آینده جنبش را چگونه می بینید؟

اگر قومی بخواهد سرنوشت خود را تغییر دهد حتما پیروز خواهد شد این مژده ی قران کریم است یا اگر خدا را یاری دهید او هم شما را یاری خواهد داد و شما را ثابت قدم خواهد کرد . “: ان تنصر الله ینصر کم و یثبت اقدامکم ” این وعده الهی در قرآن مجید است . در صورت ثابت قدم بودن حتما پیروزی با ما خواهد بود و با جنبش سبز نفس های پر اکسیژنی از آزادی را به ریه های اندیشه و زندگی خواهیم فرستاد .

کسانی از وقوع خشونت در چهارشنبه سوری به شدت نگران اند.راهکار شما برای جلوگیری از خشونت چیست؟

چهارشنبه سوری یکی از روزهای ملی و باستانی ایرانی است. روز شادی هاست روزی که زردی چهره ها می سوزد و دود می شود و سرخی و شادی و حیات و آفرینش بهاری گونه ها را گل رنگ می کند. به پاس نوروز و عمو نوروز مهربان و هدیه های آزادیش در این روز قطعا جنبش سبز شاد و سر فراز خواهد بود . اما جنبش سبز جنبش مهربانی و مقاومت و آرامش است . یاد نداها ،سهراب ها ، سید علی ها ، اشکانها و روح الامینی ها و… را گرامی خواهیم داشت و هیچ گونه تندی و خشونتی نخواهیم ورزید . همه مردم را دوست خواهیم داشت ،چه سبز باشند و چه رنگ دیگر .به نظامی ها هم می گوییم شما را هم دوست داریم ، برادر مردم باشید و به آنها گل تقدیم کنید نه باتوم و گلوله . بنابراین اگر خشونتی باشد بدانید از سوی خود حاکمیت است.

طی ۹ ماه گذشته حمله به شما زیاد بوده ، گاهی فیزیکی مثل ایام ۱۶ آذر و ۲۲ بهمن و گاهی اهانت ها و تهمت ها و حمله های کلامی در نشریات وابسته به حاکمیت. حتی یکی از سران و سخنگویان مخالفان جنبش سبز گفته بود که شما صهیونیست و طرفدار بهایی ها هستید که فقط افکارتان پوشیده است. فکر می کنید علت این همه خشونت علیه شما چیست ؟

آنها خیلی خوب توانایی های ذهنی ،علمی و اجرایی زنان را می شناسند و به نقش متعهدانه و دلسوزانه من در جنبش سبز واقفند و چون فعلا زندان کردن من برای شان سودی ندارد، پس سعی می کنند به خیال خود مرا در سطح خیابان و در قلمرو رسانه ها شکنجه دهند اما زهی خیال باطل !هنوز جوهر خادم القرانی و سی جلد کتابی که نگاشته ام در ذهن مردم خوب مان خشک نشده که چنین تهمت می زنند . باید بگویم آنچه از ذهن و علم و اجرا دارم تفضل خداست و آنرا متعلق به خودم نمی دانم. به قول قرآن کریم “ذلک من فضل ربی” فقط به آنها می گویم با خدا دادگان ستیزه مکن که خدا داده را خدا داده است.

و ضمنا من از این بیدها نیستم که به آن بادهای سیاه طوفانی جادویی از پا دربیایم . زیرا اکسیژن آزادی خواهی جنبش سبز تمام ریه ها ی روح و جسم مرا سرشار از شوق و وجد و جانفشانی کرده است .

در یکی از همین تهاجم های رسانه ای مخالفان جنبش سبز گفته شده بود که موسوی می خواست در صورت رای آوردن و رییس جمهور شدن رهنورد را به معاون اولی برگزیند آیا این یک حمله به شماست یا تعریف از یک زن ؟

این آقایان دست راستی که این چنین سخن پراکنی می کنند طعم آزادی خواهی ، روشنفکری و هنرمندی را که پیشه من بوده است نچشیده اند که بدانند ما طایفه روشنفکران –هنرمندان و آزادیخواهان اگر آفتاب را هم در دست راست و دفتر و دستک و پست ومقام را هم در دست چپ مان قرار دهند، هر دو را به دامن خود آنها پرتاب می کنیم و به توانایی و شرافت قلم خود و هنر خود و یا دیدن روی سرشار ار نجابت دانشجویان عزیزمان پیوسته در جشن و سرور و رضایت هستیم .در عین حال قبلا هم گفتم من در روند انتخابات حضور فعال را پیشه خود کردم تا از وجوه مغفول قانون اساسی ، آزادی ها ، قانون گرایی و دمکراسی دفاع کنم و باز هم این مطالبات را پی گیری می کنم . اما شاید به قول شما این اقدامات که بیشتر به طنز و فکاهی شبیه است ، تعریف از توانایی یک زن است تا تقبیح او و همین جا به آنها می گویم من نمونه کوچکی از زنان جنبش سبز هستم و قطعا همه زنان جنبش سبز و زنان ایرانی از رهنورد تواناترند. با آنها چه می کنید ؟

خانم رهنورد ،شما بیشتر به عنوان یک زن هنرمند شناخته شده اید و در این سالها فعالیت های زیادی در زمینه نقاشی و مجسمه سازی انجام داده اید که یکی از معروف ترین آنها مجسمه مادر است که از سالها پیش در میدان مادر تهران نصب شده که تبدیل به یکی از مشهورترین مجسمه های دو دهه بعد از انقلاب شد.وقتی دیدید گروهی از مخالفان شما به گردن مجسمه مادر و بچه ،طناب انداخته اند ،دچار چه احساسی شدید؟

ببینید برای هنرمندان ،آثارشان مثل پاره تن شان است.چون با عشق قصه های روح خود را ،زمزمه های خود را ،دردها ،شادی ها ،ناله ها و زاری ها،حرفهایی را که به هیچ کس نمی توانند بگویند ،یا آرمانها و ارزوهایشان را به اثر هنری خود دمیده اند وبا آن نجواها داشته اند.اما وقتی جریانهای واپس گرا،انسان ها را فقط به جرم آزادیخواهی شهید می کنند ،حالا یا با دار زدن ،یا شهید کردن و یا کتک زدن های وحشیانه یا روش های دیگر حالا از رفتار آنها با یک مجسمه برنزی چه انتظاری داریم؟آنها چه فهمی از واژه نرگس عاشقان “که نام این مجسمه است و چه فهمی از مادرانگی و چه فهمی از هنر دارند؟شما دیدید که مردم خوب ما هم واکنش نشان دادند و گفتند اگر مجسمه را سرنگون کنید رهنورد را بر میدان می نشانیم.من هم اکنون برای همه آثار هنری ام نگرانم ،نقاشی ها ،مجسمه ها ،همه در معرض این گونه تهدیدها و رفتارهای وحشیانه قرار دارند.امیدوارم خداوند همه ما را از شر توهم این جریان در امان نگه دارد.

در این ایام چه چیزی جنبش سبز را بیشتر آزرده و چه انتظاری دارید که در آینده تحقق پیدا کند ؟

انقلاب اسلامی با همه شکوه و عظمتش یک پروژه ناتمام بود که می بایست تکمیل آرمانهایش در جمهوری اسلامی تحقق می یافت که فعلا نشده است. بنابراین مقولات آزادی و دمکراسی حقوق زنان و قانون گرایی اینها مطالباتی است که جنبش سبز در پی تحقق آن است .

اما چون پرسیدید جنبش سبز را چه چیزی بیشتر آزرده است از من نخواهید که فهرستی از رنج ها و ناملایمات را که جنبش در طی این ایام چشیده است تنظیم کنم آن وقت مثنوی هفتاد من کاغذ می شود . بلاتشبیه در تاریخ استبداد ، شکستن قلم ها ، بریدن دست ها ، از سرها مناره، از کله ها پشته ثبت شده است . امیدوارم حاکمیت فعلی و جمهوری عزیز ما از بدنامی فجیع و تلخی این چنین عبرت بگیرد و خود را در این رده تاریخ قرار ندهد .

پس چه کند ؟ چه انتظاری داریم؟چگونه راضی خواهیم شد ؟ مهم این است که کار درست انجام شود به دست هر کس که شد مهم نیست. پس انتظار داریم که رژیم روزنامه ها و رسانه ها و روزنامه نگاران و زنان و مردان و جوانان و پیران را آزاد کند و به پادگانهایش گل بفرستد تا به جبران جفاهای گذشته به مردم تقدیم کنند. آن چنان زندانی ها را آزاد کند تا در زندان هایش به جای آدم ها و آزادیخواهان در زنجیر گل بکارد و آنها را به باغ های وسیع سرو و گل و سوسن ، فرهنگسراها و آزمایشگاه های علمی تبدیل کنند و برای شکوفایی تولید ،صنعت و کشاورزی کمربندها را سفت کند تا اشتغال و ازدواج و تحصیل جوانان فزونی یابد . در سطح بین المللی نیز با سیاستهای حساب شده و دوستانه اما از دیدگاه منافع ملی موجب سر افرازی ملی شود . مطالبات جنبش های زنان ، کارگران ، معلمان و هنرمندان را بر اورده کند .آزادی قلم و بیان واندیشه را تضمین کند و این کارها و بیش از آن از دست و قلم و قدم هر نظام دلسوزی بر می آید .اما جنبش سبز در میان این جنبش ها اهتمام ویژه ای به خواسته های جنبش زنان دارد.جنبش سبز خواهان آزادی همه زندانیان بویژه زنان زندانی است که این روزها همسران ،مادران و فرزندان شان چشم به راهها آنها هستند.