આજે અહીંની મુલાકાત લેનાર વાચકોની સંખ્યા ૧૦,૦૦,૦૦૦ નો આંકડો વટાવી ગઈ ત્યારે એક અનોખો રોમાંચ થઈ રહ્યો છે. કાલે સાંજે બ્લોગ પર ૯,૯૯,૯૯૨ નજરે પડ્યા તો થયું કે જ્યારે મેં આ બ્લોગની શરુઆત કરી હતી ત્યારે તો માત્ર એક જ વિચાર હતો કે મને જે કાંઈ ગમે તે અહીં મૂકવું અને મારા જેવા બીજા મિત્રો કે જેને ગુજરાતી વાંચન ગમતું હોય તેને જણાવવું…  હા, શરુઆત તો બહુ જ જોરશોરથી કરી હતી, દિવસની બે, ત્રણ કે ચાર પોસ્ટ મૂકાઈ જતી…  ધીમે ધીમે ગઝલ અને અન્ય કાવ્ય પ્રકારો વિષે થોડી સમજ કેળવાતી ગઈ તેમ આ પ્રવૃત્તિ ઓર ગમવા લાગી….  જો કે પછીથી પોસ્ટીંગના સમયમાં વહેલું મોડું પણ થવા લાગ્યું પણ તે છતાં આ યાત્રા આગળ વધતી જ રહી… અને વાચકવર્ગ તરફથી સતત મળતા સકારાત્મક પ્રતિભાવો અને વિવિધ રચના માટેની માગણી એ હમેશા ગર્વનું કારણ બની રહી છે.

મેં પહેલા પણ જણાવ્યું છે તેમ આ બ્લોગ અમારા માટે ટેબલ પર પડેલી ડાયરી જેવો છે જેમાં જે ક્ષણે જે ગમ્યું તે નોંધાતું રહે અને એ ડાયરી માત્ર ટેબલ પર ન રહેતા નેટ જગતમાં ખુલતી રહે અને વાચકોની નજર તેના પર ફરતી રહે.

વાચકો તેમની મુલાકાત દરમ્યાન ઘણી ફરમાઈશ કરતા રહે છે જો કે દરેક વખતે તો એ પૂરી નથી કરી શકાતી પણ પ્રયત્ન તો ચોક્કસ કરતા જ રહીએ છીએ.

પાંચ વર્ષ પૂરા થવા આવ્યા છે ત્યારે દસ લાખ વિઝિટ્સ… એ માત્ર આપ સૌને આભારી છે.

અને આ નિમિત્તે એક સંપૂર્ણ ગઝલ…

ગુલાલે ભરી છે – જયંત કોરડિયા

ક્ષણોના ઝરૂખે ગુલાલે ભરી છે,
જુઓ સાંજ ગુલમ્હોરમાં ઉતરી છે !

ભુલાતી નથી એક મઘમઘ સ્મરણની,
ગલી જે ગુલાબી ફૂલોથી ભરી છે.

તું પરબીડિયામાં નદી મોકલી દે,
તરસની સીમાએ હવે હદ કરી છે.

પ્રતીક્ષા કરી રાત ભર ડાળ-ડાળે,
પ્રભાતે ગઝલ પાંદડી પર ઠરી છે.

કિરણ પગલીઓ ઝીલવા હર ફૂલોએ,
સુકોમળ સુકોમળ હથેળી ધરી છે.

અને, અત્યાર સુધી ના સફર નો સારાંશ

૫ જુન ૨૦૧૧  બ્લોગને ચાર વર્ષ પૂરા…

ચાર વર્ષની યાદગાર સફર….

૬ ઓક્ટોબર ૨૦૧૦…  ૪૭૭ પોસ્ટ્સ અને  ચાર લાખ વિઝિટ્સ

આનંદની ઉજવણી ફરી એકવાર

૫ જુન ૨૦૧૦  બ્લોગ ત્રણ વર્ષનો…

આજે છે ગુજરાતી ગઝલની સફરનો ત્રીજો પડાવ

૨૦ એપ્રિલ ૨૦૧૦… ત્રણ લાખ વિઝિટ્સ

એક ઓર માઈલસ્ટોન… !

૨૨ સપ્ટેમ્બર ૨૦૦૯… બે લાખ મુલાકાતીઓ

વધુ એક મુકામ…

૫ જુન ૨૦૦૯ મારા બ્લોગને બે વર્ષ થયા…

આજે છે “ગુજરાતી ગઝલ” નો બીજો જન્મદિવસ…

૧૭ ઓક્ટોબર ૨૦૦૮… એક લાખ મુલાકાતીઓ…

“ગુજરાતી ગઝલ” ની સફરનો સોનરી વળાંક કે જ્યાં શબ્દ મને સ્પર્શે છે…

૫ જુન ૨૦૦૭ પહેલું પગલું…

કાગળમાં તારી યાદના કિસ્સાઓ લખ મને

પાર કરવાનો છે તોફાની મહાસાગર હવે,
ને બચ્યા છે શ્વાસમાં કેવળ અઢી અક્ષર હવે

જોજનો જેવું કશુંયે ક્યાં રહ્યું અંતર હવે,
આપણી વચ્ચેનું છેટું, જન્મજન્માંતર હવે

આ વળી, કેવા હિસાબો તેં કર્યાં સરભર હવે,
બહારથી દરિયો ને લાગું રણ નર્યો ભીતર હવે

હર પળે બસ, સાંભળું છું વાગતું જંતર હવે,
કે ખરેખર ઝંખના પ્રગટી હશે અંદર હવે

એક પરદેશીની માયા કેટલી મોંઘી પડી ?
થઇ ગયું હોવું ત્રિશંકુ, ના ધરા-અંબર હવે

કેટલું એકાંત? જ્યાં ખખડાટ અમથો પણ થતો,
શ્વાસ જેવા શ્વાસ પણ થંભી જતા પળભર હવે

દેહને છોડી જવાનું મન હજુ ‘મિસ્કીન’ ક્યાં ?
ને જીવું હર પળને એવું ક્યાં કશું અંદર હવે ?

- રાજેશ વ્યાસ ‘મિસ્કીન’

આવ જોઇ લઉં તને પણ છું હજી તો ભાનમાં
તુંય ઘા આપી શકે ! હમણા જ આવ્યું ધ્યાનમાં

હોય હિમ્મત આવ મસળી નાખ હું ઊભો જ છું
ઝેર શું રેડ્યા કરે છે પથ્થરોના કાનમાં

એક નોંધારી નદીના શ્વાસ પર છૂરો મૂકી
લઇ લીધા છે એમણે સાતેય દરીયા બાનમાં

બે’ક પંખી, બે’ક ટહુકા, એક હળવું ઝાપટું
ઝાડ શું માગી શકે બીજું તો કંઇ વરદાનમાં ?

મેજ,બારી,બારણા ધૂણવા જ માંડે આ ક્ષણે
કોલસાનું કાળજું પલટાય જો લોબાનમાં 

                                      – ચંદ્રેશ મકવાણા 

હોય તું અન્યત્ર ત્યારે હું ગઝલ જેવું લખું
તું લખે છે પત્ર ત્યારે હું ગઝલ જેવું લખું !

હોય તારા નામનાં ઘેરાયેલાં કંઇ વાદળો
હોય એવું છત્ર ત્યારે હું ગઝલ જેવું લખું !

શ્વાસમાં આવીને ઊતરી જઇ અને નાભિ મહીં
ધબકતું સર્વત્ર ત્યારે હું ગઝલ જેવું લખું !

ક્યાં રહું ને ક્યાં વસાવું ગામ કંઇ નક્કી નહીં
અત્ર અથવા તત્ર ત્યારે હું ગઝલ જેવું લખું !

તું અને તે આ અને પેલું બધું અંદર ઘૂમે
થઇ અને એકત્ર ત્યારે હું ગઝલ જેવું લખું !

                                              – ભરત વિંઝુડા

એ જ ભણકારા સતત સંભળાય કોઈ શું કરે ?
આપમેળે દ્વાર ખુલી જાય કોઈ શું કરે ?

એ પછી સઘળું ભૂલાતું જાય કોઈ શું કરે ?
કે જો અરીસામાં ય એ દેખાય કોઈ શું કરે ?

જળપરીની વારતાથી છેક ઉપનિષદ સુધી
એક આ મનને ન ગોઠે ક્યાંય કોઈ શું કરે ?

કોઈ આવીને અચાનક કેંદ્રબિંદુ થઈ ગયું
ને એ જ છે આકાશનો પર્યાય કોઈ શું કરે ?

ક્યાંક કોઈ રાહ જોતું એ જ સંગાથે સતત
ને એ જ પાછળ દોડતું દેખાય કોઈ શું કરે ?

                                            –     રાજેશ વ્યાસ ‘મિસ્કીન’

                                                   (સંગ્રહ – ‘છોડીને આવ તું’)

આજે અહીં કવિ શ્રી મિલિન્દ ગઢવીની એક ગઝલ અને તેનું સ્વરાંકન માણીએ. 

રેતમાં તરવા જવાની જીદમાં,
તરફડ્યાં જળ ત્યાગવાની જીદમાં.

જાતથી નારાજ કેવા થઈ ગયા !
સૌને રાજી રાખવાની જીદમાં.

વાસણો દોર્યાં અભેરાઈ ઉપર
ખાલીપો સંતાડવાની જીદમાં.

લ્યો, વરસનાં વ્હાણ ડૂબ્યાં હાથમાં
હસ્તરેખા લાંઘવાની જીદમાં.

છેવટે ઘરને ય સળગાવી દીધું
આંગણું અજવાળવાની જીદમાં.

- મિલિન્દ ગઢવી 

http://soundcloud.com/milind-gadhavi/ret-ma-tarva-javani-jid-ma

સ્વર અને સ્વરકાર – ડૉ. ભરત પટેલ

શ્વાસ નામની સિમેન્ટ લઇને જીવન ચણવા બેઠા
અમે રાતનું સૂપડૂં લઇ અંધાર ઊપણવા બેઠા

આટલો પણ વિશ્વાસ ન’તો શું મારી ઉપર ?
હાથ મિલાવ્યા બાદ તમે આંગણીઓ ગણવા બેઠા

વાત યુગોથી ગુપ્ત રહી છે, નથી જાણતું કોઇ
અમે કબીરની પહેલાંની આ ચાદર વણવા બેઠા

એ જ ઉદાસી, એ જ ઘાવ, ને એ જ બધીયે ભ્રમણા
એ જ પેન પાટી લઇ ભણી ગયેલું ભણવા બેઠા

મેંય રોજ ખેતરમાં મારાં ‘કશું નથી’ ને વાવ્યું
દાતરડું લઇ નહીં ઊગેલું હું પદ લણવા બેઠા.

– અનિલ ચાવડા

કોણ છે જે આંખને નીંદર તો દે, સુવા ન દે,
રોજ સુરજ લઈને આવે ને છતાં ઉષા ન દે.

કમ-સે-કમ લાલાશ તો દઈ દે તું ઢળતા સૂર્યની,
હું નથી કહેતો કે મારે આંગણે સંધ્યા ન દે.

ચાલતા રહેવાની હિંમત આપતા તો હોય છે,
લોક કિન્તુ મંઝિલે પહોંચી જવા રસ્તા ન દે.

એક તરફ આંખ કે જેને જગત નાનું પડે,
એક તરફ આંખનો અહેસાસ જે જોવા ન દે.

એટલું અંતર રહે તદબીર ને તકદીરમાં,
એક પ્યાલો છલછલાવે ને બીજું પીવા ન દે.

દર્દને નિસ્બત ફક્ત અશ્રુથી ક્યાં ‘બેતાબ’ છે ?
કંઈક એવા પણ મળ્યા છે દર્દ જે રોવા ન દે.

- રિષભ મહેતા ‘બેતાબ’

તારી સુંદરતાને કોઈ ડાઘ લાગી જાય નહીં
તું બહુ માસુમ મુલાયમ છે, તને સ્પર્શાય નહીં !

તું નજીક આવી અને બોલે કે કંઈ બોલાય નહીં
અર્થ એનો એ જ છે કે વાત પૂરી થાય નહીં !

કોઈ આવીને પૂછે કે શું થયું તો શું કહું
જે તને સમજાય છે એ કોઈને સમજાય નહીં !

આવ, કોઈ ઘર બનાવીને રહીએ કે અહીં
પંખીઓ માળો કરે છે તે વિષય ચર્ચાય નહીં !

વાહનો ટકરાય છે તે માર્ગ ઉપર માણસો
આવ જા કરતાં રહે પણ એ રીતે અથડાય નહીં !

પળ પછી પળ, દિન પછી દિન વીતતાં હોવાં છતાં
આપણી પાસે નથી ને આ સમય જીવાય નહીં !

- ભરત વિંઝુડા

સાભાર : ‘તને બોલાવું‘ પરથી કવિની એક અપ્રગટ રચના

એક મારો વરસાદ, એક તારો વરસાદ
અને પેલો વરસાદ જરા નોખો
સૌ સૌનાં હૈયામાં સૌનો વરસાદ લઈ
જોને વહેતા જાય લોકો

મારા વરસાદને લાગે જો એકલું
તો તારો વરસાદ જરી આપશે ?
પાછો દેતાં એને રાખી લઉં થોડો
તો કેટલો લીધો તે કેમ માપશે ?
વરસાદી આપ-લેના ભીના સંબંધનો
જો જે વહી ન જાય મોકો…

મારો વરસાદ ઝૂલે જાંબલિયા ઝૂલણે
તારો વરસાદ રંગ રાતે
એક પછી એક રંગ રસ્તા ઓળંગીને
વળગીશું લીલેરી વાતે
આપણું એ મેઘધનુ એવું તો ઝૂલશે
કે વાદળાંય કહેશે કે ‘રોકો’

– મનોજ્ઞા દેસાઈ