GünCeraN

Arkadaşım

2011-05-05T23:37:00.000+03:00

Gel arkadaşım!
Seninle şu ağaca
İsimlerimizi kazıyalım.
Ama sakın unutma;
Arkadaşız, arkadaşım.

Unut arkadaşım!
Sil bütün isimleri hafızandan;
Bütün kalbin benimle olsun.
Bütün isimler benimle başlayıp
Seninle son bulsun.

Dayan arkadaşım!
Mutsuzluklar sona erecek.
İnsanlar vardı, karanlık ve sessiz,
Farzet ki bizi düşünmelerine rağmen
Bizi hiç sevmediler.

Kaybol arkadaşım!
Sen de karış sonsuzluğa...
Dost bildiğim herkesi kaybettim,
Dost olanları ise
Ben terkettim.

Sev arkadaşım!
Vazgeçtim say herşeyi,
Durduralım şimdi zamanı
Ve tüm kalbimizle
Sevelim birbirimizi.

26.08.2006 02.32 / Bursa

Gece Yolculuğu

2011-05-01T14:55:00.002+03:00

saat iki buçuğu üç geçiyor haydi
gitmek zamanıdır yeniden dönmek için
korkma biz gidince azalmaz sevincin
bulursun nasılsa başka bir soru işareti
saat iki buçuğu üç geçiyor haydi
gitmek zamanıdır en başa dönmek için

bir yunus balığının bile dişlerinde
duyulur ya yine de bir umudun şarkısı
yedi cihandan geriye seslenir yankısı
bir ilham vardır sevilişlerinde
bir yunus balığının bile düşlerinde
elbette vardır senden ayrı başkası

atlayınca geminin verandasına
denizlere açılmak istiyor insan
hele ki bir şair falan filansan
rotanı çevirince ıssızlar adasına
bırakınca kendini yalnızlık sevdasına
tükenir gidersin hele ki karanlıksan

saat iki buçuğu üç geçiyor haydi
ölmek zamanıdır yeniden doğmak için
korkma yok olunca dökülmez incin
verirsin geriye taşıdığın emaneti
saat iki buçuğu üç geçiyor haydi
uyumak zamanıdır sabaha varmak için

01.05.2011 02.33 / Bornova

Şaşırdım Kaldım İşte

2011-01-27T20:42:00.000+02:00

Sözde senden kaçıyorum doludizgin atlarla
Bazen sessiz sedasız, ipekten kanatlarla
Ama sen hep bin yıllık bilenmiş inatlarla
Karşıma çıkıyorsun en serin imbatlarla
Adını yazıyorsun bulduğun fırsatlarla
Yüreğimin başına noktalarla, hatlarla
Başbaşa kalıyorum sonunda heyhatlarla
Sözde senden kaçıyorum doludizgin atlarla

Ne olur, bir gün beni kapında olsun dinle
Öldür bendeki beni, sonra dirilt kendinle
Çarpsan kara sevdayı en azından yüzbinle
Nasıl bağlandığımı anlarsın kemendinle
Kaç defa çıkıp gittim buralardan yeminle
Ama her defasında geri döndüm seninle
Hangi düğüm çözülür nazla, sitemle, kinle
Ne olur bir gün beni kapından olsun dinle

Şaşırdım kaldım işte, bilmem ki nemsin
Bazen kız kardeşimsin, bazen öp öz annemsin
Sultanımsın susunca, konuşunca kölemsin
Eksilmeyen çilemsin
Orada ufuk çizgim, burda yanım yöremsin
Beni ruh gibi saran sonsuzluk dairemsin
Çaresizim, çaremsin

Şaşırdım kaldım işte, bilmem ki nemsin

Yavuz Bülent Bakiler

Kalabalık Kafes

2011-01-24T22:30:00.000+02:00

İnsan kendisine kalabalık
Bulmak için bir tenha köşe
En çok yer kaplayandan başlar en önce
Hayatından bir bir eksiltmeye
En yakınları, en sevdikleri, sevgilileri
Bir bir şaşırırlar neden gittiklerine
Neden böyle sebepsizce bir bir silindiklerine
Oysa hepsi hepsi bir avuçluk yer kaplıyorlardı
O geniş, o yüce gönüllünün göğüs kafesinde
Bir bir azat edilir kafesten şaşkın kuşlar
Uçmayı bilmeden gökyüzüne salınmıştılar
İlk kanat çırpışta düşerken şaşırmıştılar
Suçu kafesin sahibine atmıştılar
Yürek şahin misali tüner bir taşın üzerine
Onlar istemese de takılırlar şahinin gözlerine
Dedim ya kendisine kalabalık insan
Kafesin kendisi bile öyle ağır
Kimse kalmasa bu yük ne kadar azalır
Kendinden geçse yük sırtında yük boynunda
Yük yüreğinde zincirli pranga
Mahkum insan, kendisinden mahrum
Geçmişteki suçları geleceğinden sorun
Bir bir döküldükçe ortaya kirli çamaşırlar
Siz o zaman o ağır kokudan korkun
İnsan kirli, kalabalık, zincirli, mahkum
Nereye sürülür hayat angaryasında
Bilmiyorum.

23 Ocak 2011 03.08 Bursa

Taht

2010-12-26T23:23:00.003+02:00

yalnızlıklara adamışsın kendini
acı dilinde bir türkü
acı çekmeyi sevmiyorsun
acı çekmeyi istiyorsun
kusura bakma güzelim
henüz burda çok yenisin

oysa istemeden yalnızlığı
bir olman gerek onunla
karşındaki seni bıraktığında
sen de gidiyorsun onunla
bazen de sen bırakıyorsun
bırakırmış gibi yaptığında

yağarmış gibi yaptığında yağmur
içeride durur seyrederim bitmesini
yağdığında ise... aman Allah'ım...
sel basar gönlümün içerisini
kan ağlayan yürek birden
taht ile yüceltir sahibesini

seni sevmeye adadım gönlümü
seni sevmeyi sevmiyorum
seni zaten bir başka seviyorum
üç harfli bir 'cin'dir bu 'his'
üç dilek hakkından ikisini yakan
yüreğimi okşadıkça gökyüzünden yağan...

26.12.2010 02.33 Bornova

Kavis

2010-12-24T22:13:00.000+02:00

bir orağı bile tutamamışken sen
konya ovasının ortasında
üç kavisti birlikte dans eden
dedem büyük emmim bir de ninem
şimdi beni kavgaya çağırıyorsun
at izi it izine karışmışken

kaçtığım yok evvelallah amma
bilelim değil mi bu neyin nesi
neyin kavgasıdır ekmeğin mi aşın mı
silahın mı sopanın mı taşın mı
sebebi nedir beline davranmanın
gözümün üstündeki hilal kaşın mı

sen söyledin bana sen anlattın
geçenlerde bir köy kahvesinde
hikayesini kurt ile bir ayının
dikkatini çektin kahvenin alayının
gözlerini dikmekte birbirine
donmayıp yaşamak için stepte

yıllar süren kavgalardan sonra
iki sürüyü de talan etmişken ayaz
tak edip canına bu bembeyaz
alabildiğine soğuk, mezara dönen yurt
bırakmış kavgayı da kısır çekişmeyi de
koyun koyuna yatmış ayıyla kurt

şimdi ilk kötü hasatta pes edersen
dedemle ninemle bir de büyük emmimle
yarın yan yana orak sallayacakken
kaşık sallayacakken aynı tas çorbaya
nasıl çeviririm ben sana namluyu
ayıyı kurdu anam babam gibi severken

kızma bana n'olur n'olur küsme
sığmıyor fikrim okuduğun kitaplara
senin içtiğin şişeden içmedim diye
kahredip durma beni doyuran pınara
seni de seviyorum canım kardeşim
nasıl olsa karnımızdaki aynı yara

24.12.2010 19.37 Bornova

Hayâldir İnşallah

2010-12-01T17:51:00.000+02:00

hayâldir
kendini görmek ışığa bakınca
denizi görmeden denizi sevmek
suya yazı yazmak da öyle
bir çiçeğe gülümserken
ne düşündüğünü bilmek hayâl
çöllere düşmek yirmi derece ılıman iklimde
yirminci yüzyılda barış içinde yaşamak
yirmibirinde istifa etmek kader angaryasından
hayâldir
birileri gelir
bağlar hayatı boynuna sıkı sıkıya
nefes alamazsın yaşarken
başın döner, için daralır
ruhun herşeyi görürken
bedenin bundan habersiz
yeni bir çağ başlatır bilinç
kaosun ortasında
ne taraftasın ne arafta
boşu boşuna dolanmışsın etrafta
hayâldir farkediş
farkedildiğinde bitecek hayâl-
...
hayâldir inşallah!

- 01.12.2010 01.07 Bornova -

İzmir'deyim, ne haldeyim?

2010-10-31T14:23:00.000+02:00

Günce yazmaya, şiirlerimi internette biriktirmek için başlayıp, daha sonra günlük haline getirdiğimden beri, sürekli ara verip duruyorum ve geri geldiğimde "Yine ara verdim yahu!" başlıklı yazılar yazıyorum. Bu da işte o yazılardan biri olacak. O yüzden alışkın olanlar, "Yine aynı terâne!" diyip okumayabilirler.

İşin aslı, İzmir'e gelmeden hemen önce Facebook hesabımı canlandırmaya başladım. Şu aralar internete girdiğimde bir taraftan dosyalarımı indirirken bir taraftan da Facebook'a giriyorum. Uzak kaldığım, özlediğim arkadaşlarımla yazışmak o kadar da kötü bir şey değilmiş meğer. "Yetmez ama evet"... (Bana da bunu dedirttin ya, fesbuk!) Öğrenci yurdunun internetini kullandığımdan genelde yavaş, zaman zaman kesiliyor. Fakat, bunlar beni dalga geçip, zaman öldürmekten alıkoyamıyor.

İnternetin sadece kantinin bulunduğu katta çekmesi, herkesi de buraya çekiyor ister istemez. Bir taraftan geniş bir aile şeklinde Geniş Aile'yi, Komedi Dükkanı'nı ve maçları seyrederken diğer taraftan internetimizle meşgulüz.

Öteki taraftan dersler başladı tabii. Derste karalama defterine tuttuğum notları, haftasonları deftere geçirmekle meşgulüm. Haftaiçleri ise, genelde Bornova'dan dışarı çıkamıyorum. Küçük Park, Büyük Park, Kipa, Forum Bornova, kampüsün içindeki bilumum ortamlar zamanımı yeterince alıyor. Hattâ aralarda konferanslara bile katılıyorum. Hem de ister istemez!

Uludağ'da kazandığım derse geç girebilme alışkanlığı, burada "derse geç kalan öğrenci" imajı kazandırması hem avantaj, hem dezavantaj oldu. Meselâ, geçen haftalarda derse geç girdiğimde, hocanın tek tek seçip konferansa yollamak istediği öğrencilerin arasına karışıp ismimi yazdırırken sıralarında oturanların kızarıp bozulması beni epey mutlu etse de 3 saatlik konferansın sonlarına doğru, "keşke sınıfta olaydım da not tutaydım" diyerek uyuyordum. Buna rağmen, geçen haftaki konferansta Sinan Oğan'ın dış politika hakkındaki konuşması epey faydalı oldu, düşüncelerimin pekişmesini sağladı. Soracağım soruyu, Türksam stajyerlerinden birinin sorması, soru sorma hevesimi kursağımda bıraktı.

Geçen gün, Cumhuriyet Bayramı idi, kutlu olsun. Milli bayramları kutlamak, bilhassa son yıllarda canımı sıkıyor. Daha doğrusu, bu sıkıntının kaynağı, cumhuriyetin kazanımlarının gitgide yok edilmesi, başta Atatürk'ün, TSK'nın ve yargı kurumlarının gözden düşürülerek Türkiye'nin milli direncinin kırılmaya çalışılması karşısında bireysel olarak çaresiz kalmak. İnadına kutlayacağız elbette! Meselâ, çoğu arkadaşım uykularından fedâkârlık edemezken, bir arkadaşımla birlikte Cumhuriyet Meydanı'na gidip bale yapan minikleri, şiir okuyan liselileri ve polisinden askerine, işkadınından emekçisine, anaokullusundan üniversitelisine bütün tören alayını ellerim patlayıncaya kadar alkışladım. İzleyenler oldukça fazlaydı ama alkışlayanların sayısı azdı. Gaziler, polis okulları, Özel Tim ve ADD haricindeki gruplar çok fazla alkışlanmadı. Böyle suskun anlarda, yanıbaşımda bana destek veren de, bilhassa "Bugün" şiiri okunduktan sonra "Ne Mutlu Türküm Diyene!" diye haykıran siyahi hanımefendiydi.

Son aylarda, değil yazı, beş mısradan uzun şiir bile yazamıyorum, yazmıyorum. Onun yerine manga okuyorum (Bleach'te en sona kadar geldim, Naruto'ya, Code Breaker'a devam, fırsat bulursam belki One Piece'e başlarım.), dizi izliyorum (bleach, naruto, himym, big bang theory, supernatural, dexter, merlin... -oth'nin yeni sezonu başlamış, haber veren yok!..- ), gazete okuyorum (başta yeniçağ olmak üzere karışık), ders çalışıyorum (uluslararası ilişkiler, sosyoloji, mikro iktisat, siyasal tarih). Derslerde, Fikir İzleri'nin ders notları da epey faydalı oluyor.Teşekkürler, Fikir İzleri!...

Telefonum suya düştü, kurutana kadar illallah dedim ama sd bellek ve usb girişi çalışmıyor maalesef. İdare edeceğiz. Ama şarj olmazken bile şarj olma resmi çıkması sinir etti. Birkaç gündür çalışmıyordu, meğer ne bağlanmışım ben bile telefona, pardon, cep bilgisayarına!.. Sadece konuşmak için değil, oyun, müzik ve internet ihtiyaçlarımı da karşılıyordu, bozulması fena oldu ama daha önce birkaç kez denememe rağmen çalışmasa da, dün kartı bir kez daha çıkarıp takınca düzeldi. Allah kulunu sevindirmek için eşeğini önce kaybettirir, sonra buldururmuş. O hesap...

Şimdilik bu kadar vıdıvıdı yeter de artar bile.

Ekim, 27

2010-10-27T12:54:00.001+03:00

Memnunum hayatımdan herşeye rağmen,
İçimdeki korkuyu susturmuş gibiyim.

Nedensiz sorularım mazide kaldı;
Eskiyip tükenmekte artık bütün dertlerim.

Özgürlüğe kavuştu bugün yeniden ruhum;
Zaten bu özgürlüğün müptelâsı yüreğim.

Takıldım peşine akıp giden zamanın,
Ümitlerim cebimde; gezerim mevsim mevsim.

Rüzgâra kapılan bir yaprak tanesiyim ben,
"Kız kulesinde bir kızılderiliyim."

27 Ekim 2006 05.04 / Bursa

İnadına Yaşamak

2010-09-18T03:17:00.000+03:00

inanmak kendine

suçsuzken

ve omzunda bunca yük

sıra beklerken

seni bir daha

bir daha uğratmaya hüsrana

güvenmek kendine

en mutsuz anında kendinin

ve en mutlu anında onun

susmak ve göstermek ne kadar

sevdiğini onu

yenilmek kendine

başaramadığın zaman

ve o bir kahraman olunca

masallardaki bilinen

kahraman sensen

yaşamak kendine,

yaşamak, inadına

yaşamak...

01.03.2004

Toprak diken olsa, yatağım yerim...

2010-09-15T19:49:00.000+03:00

"Evet" dediniz, kaybettiniz! Dııırınırınıın!

***

Dün, İngilizce muafiyet sınavı için İzmir'e gitmiştim. Gece yolculuğu, şehirlerarası yolculuklarda güzel oluyor, tabii şöför sen değilsen. Saat 01:30 arabasınaydı biletim. Binmeden önce, benim bineceğim perondaki otobüsün şöförüne ineceğim yeri tarif edecektim. Meğer Ankara otobüsüymüş, İzmir otobüsü 5 dakikaya kadar gelirmiş. Genelde Kamil Koç'la seyahat ederim ama uzun zamandır otobüse binmemiştim; koltuk arkası ekran olayını da yeni görüyorum.

Giderken, ekranım çok çeşitli idi. Film, müzik, resim, oyun, televizyon gibi seçeneği bol bir çoklu ortam vardı. Vin Diesel'in "Babylon A.D." filmini Türkçe seslendirmeli izledim. (Özgün seslendirme olsa daha güzel olurdu gerçi ama herkese hitap etmeyebilirdi.) Yanımdaki adam son ses Zeki Müren dinlemeyip, konuşmak istediği zaman bağırmasa, hemen önündeki koltuğu biraz arkaya doğru yatıran teyzeyle kavga edip durmasa daha güzel olabilirdi yolculuk.

Sabah 07:00 civarında üniversitedeydim. Henüz pek çok yer açık olmadığından çevreyi öğrenmek için epey gezdim. Fotokopiciye girdim, Tıp Fakültesi'nin dersliklerinden çıktım. Meğer oranın kantiniymiş aynı zamanda. Fakat, yabancı olduğumdan bir ara nerede olduğumu karıştırdım, kendi fakültemi bulamadım.

O sırada, yanımdan geçen adama sordum, takip etmemi söyledi. Bizim fakültenin döner sermayesinde çalışan memurlardan biriymiş. Yolda giderken biraz muhabbet ettik. "Metro hemen şurada, istediğin zaman binip, gidip gelebilirsin..." dedi. Metronun inşaat aşamasında olan bölümünü gösterdi. "Belediye, hükümetin değil ya; mahvettiler, ama bitiremediler bir türlü, parasızlıktan hep..." dedi. "Doğrudur," dedim. Acı acı güldüm.

Bir taraftan da belediyeye muhalif olanların yolsuzluk iddiaları var, malum. Diğer taraftan, türbanlı fotoğrafların yasaklanmasından dolayı bir tepki var belediyeye. Söyleyiş tarzından bu beyefendinin de hangi görüşte olduğunu anlamıştım. "Parasızlıktan tabii, " dedim. "Burayı da almaya çalışıyorlar da alamıyorlar ya; bir açık buldular mı, hemen oraya vuruyorlar; diğer belediyeler kadar yardım da yapmıyorlar. Halk huzursuz olsun da belediye, hükümetin olsun." dedim. Yüzü buruştu biraz, cevap vermedi. Ama muhabbetimize devam ettik.

İ.İ.B.F. önüne geldiğimizde eyvallah ettik. "İşin olursa adımı söylersin, yanıma uğrarsın.." dedi samimiyetle. Girdim, vitrindeki spor müsabakası kupalarına, sınıflara, kantine falan baktım. Öğrenci işlerindeki bayana sorular sordum, her defasında "Öğr. İşleri Daire Bşk. sorarsan daha iyi olur," diye cevap verdi.

Sınav için Edebiyat'a giderken 3-5 yeni öğrenciye rehberlik ettim. Hocayı epey bekledim, uzun zamandır İngilizce dersi görmediğim için sıkıntı yaptım ama o kadar zor değildi. Sadece kompozisyon yazarken aklımdaki güzel Türkçe kelimelerin İngilizcelerini hatırlayamadım, biraz tekdüze oldu. Ama sınav iyi geçti genelde.

Çıkar çıkmaz tekrar garaja gittim, gezmedim İzmir'i. "Zaten fazlasıyla gezeriz, hatta bir süre sonra sıkılırız; mesaidedir ama otobüs akşamaysa amcama da uğrarım belki" diye düşündüm. Bilet almak için sorduğumda, görevli "Hemen gitmek istiyor musun?" dedi. Saat, 12.58 idi. "He," dedim, "Hemen gitmek istiyorum." "Tamam," dedi, hızla işlemi yapıp "Şu perondaki otobüse bin, acele et kalkar şimdi.." dedi. Ben de acele acele bindim. Babamı aradım "bindim" diye. Muavin geldi, "Bu Ankara otobüsü, siz Bursa'ya gideceksiniz, yanlış binmişsiniz" dedi. Dışımdan güldüm bu sefer. "Takmışsın kafaya, illa Ankara'ya gideceksin; nedense?" dedim, ama içimden. Hemen öbür otobüse geçtim, onlar da beni arıyormuş, o yüzden beklemişler.

Bu seferki ekran, sırf televizyondu. Hatta kanalların birinde otobüsün önüne koydukları kamerayla yol izlenebiliyordu. Bir kanalda da kendi koydukları film vardı: Max Payne. ama izleyemedim, uyuyakaldım yorgunluktan. Uyanınca bir süre sonra tekrar açtım : James Bond : Quantum of Solace. Onu da izleyip geldim.

Akşam 19:30-20.00 civarında Bursa garajındaydım. Altıparmak'a giden şehiriçi otobüse atladım, ama Stadyum civarı epey yoğundu. Altıparmak'a, Heykel'e çıkış noktası kilitlenmişti Valencia maçından dolayı. (4-0 ezilmiş bizimkiler, ne yazık ki) Ta Yıldırım'dan dolaşmak zorunda kaldık. Eve gelince kampüsün haritasına baktım. Az gezdim sanmıştım ama bayağı gezmişim yahu! Günün benim açımdan tek kötü olayı, Öğrenci Köyü'nün yedek listesinde bile adımın geçmemesi oldu. Herhalde, ev tutmak hemen hemen kesinleşti. Şimdi, sınav sonucunu bekliyorum.

***

"Kötü olaydan" bahsetmişken, internette gezerken "Nasıl koyduk size ama!" muhabbetlerini görüyorum. Yok, yok Valencialı taraftarlar, Bursasporlular'a demiyor. Evetçiler, Hayırcılar'a diyor.

"Evetçiler-Hayırcılar"! Bana da bunu dedirttiler ya! Bir de Boykotçular var. Ama yargıyı AKP'ye teslim eden, "özerk Kürdistan"ın yolunu açan...vs. kararın çıkmasıyla PKK mitinglerinde sevinenlerin sayısında artış gözlendi. O yüzden Boykotçular denilen BDP'yi ve sözde marjinal sol diğer partiler de Evet'e katkıda bulundu. Bunların yanısıra "Evet de Hayır da bir, yine aynı, yine aynı" diyen boykotçular da var ama onlar bireysel eylem olarak kaldı.

Asıl üzüldüğüm nokta, Evet-Hayır kutuplaşmasının ülkeyi germesi. Ekşi Sözlük'teki AKP sempatizanları tarafından "Kıyı Ege ve Akdeniz Cumhuriyeti" gibi abuk subuk başlıklar açılmaya başlandı. İki taraf da birbirini "vatan haini" olarak görüyor, bir aktivist veya herhangi bir gençlik koluna üye olmamama rağmen bana da defalarca geldi bu hakâret. Hattâ, bir önceki yazımda "Bizim çocuklar başardı" benzetmesini yapınca bana gücenenler oldu.

Benim kastettiğim, Evet'in Türkiye'ye hiçbir katkısı olmadığı, aksine zararı dokunduğu; görünürde "Padişahımız Halifemiz Efendimiz"e bir katkısı var ama o da görünürde öyle, gerçekte değil. Bu habere asıl sevinen AB ve ABD oldu, "İbrahimi dinler" bahanesi ile "Dinlerarası Diyalog" gerçekleştiren Bono da paraları cukkaladı tabii. En fazla kaybeden yine Türkiye ve Türk Milleti oldu.

Robin Hood filmini izledim az önce. İzlemeyenler burayı okumasın. İzleyenler hatırlayacaktır.

***

Kralın yağmalarından, katliamlarından bıkıp krala karşı birlik olan baronlarla, kralın ordusu bir araya gelmişti : "Nihayetinde hepimiz İngiliziz (İngiltereli demiyor bak, İngiliz diyor!), esas düşman Fransa! Fransızlara karşı beraber direnelim" denip Fransızların çıkarma yapması engellenmişti.

***

Bu kutuplaşma hakkında çok anlamlı bir de hikaye hatırladım. O hikayeyi paylaşarak yazıyı bitiriyorum. Anlayana...

Bir gün köprüde yürüyordum ve köprünün kenarında kendisini aşağı atmak üzere olan bir adam gördüm. Yanına gidip bağırdım:
“Dur! Yapma!"
“Neden yapmayayım?” dedi.
“Çünkü yaşanacak çok şey var”.
“Mesela ne?” dedi.
“Pekâlâ, sen ateist misin yoksa inançlı mısın?”
“İnançlıyım” dedi.
“Ben de” dedim. “Hristiyan mısın, Müslüman mısın, Musevi misin, Budist misin, Hindu musun?”
“Hristiyanım” dedi.
“Ben de” dedim. “Katolik misin Protestan mısın?”
“Protestanım dedi.
“Ben de” dedim. “Anglikan mısın, Baptist misin?”
“Baptistim” dedi.
“Hadi ya, ben de” dedim. “Tanrının Baptist Kilisesine mi yoksa Efendimizin Baptist Kilisesine mi üyesin?”
“Tanrının Baptist Kilisesine üyeyim” dedi.
“Ben de” dedim.
“Orijinal Tanrının Baptist Kilisesine mi yoksa Reformcu Tanrının Baptist Kilisesine mi üyesin?”.
“Reformcu Tanrının Baptist Kilisesine üyeyim” dedi.
“Ben de” dedim. “1879 Reformuna mı yoksa 1915 Reformuna mı üyesin?”
“Reformcu Baptist Kilisesi, 1915 Reformuna üyeyim” dedi.

“O zaman geber, seni dinsiz kafir” dedim ve onu aşağı ittim!”"

Erno Philips

Our boys did it - AGAIN !

2010-09-12T23:45:00.000+03:00

Tarih, 12 Eylül 2010.

Bizim çocuklar yine başardı.

Çift dikiş, sağlam olur.

Çifte bayramınız kutlu olsun.

Lodos'tan - 4

2010-09-05T18:45:00.001+03:00

Geçtiğimiz hafta yola çıktığımız gün, Manisa'da bir gece kaldıktan sonra İzmir'e doğru yola koyulduk. Sabah dokuz civarında, birden kara bulutlar çöktü üzerimize. Sağanak yağmurda ve sisin altında epey yol aldıktan sonra yağmurun tam dindiği sırada, bir kamyonet yolda bizim arabaya doğru kaydı ve bir kazadan kılpayı kurtulduk. (Çamurluk çizildi, yan ayna kırıldı.) Allah'tan araba babamdaydı o sırada, zaman zaman kardeşimle değişiyorlardı çünkü.

Gelir gelmez, önce kampüsün içinde hızlı bir tur attık; sonra da ev kiralarına bakmaya gittik. Fakat o civardaki evlerin genelde 750-900 lira arasında değişmesi kötü oldu. Okula kayıt işlemlerinden sonra kardeşime öğrenci köyünün çıktığını öğrendik, fakat ben yine hava aldım. Şimdi Bursa'dayım. Yedek listelerini bekliyorum.

Bu arada telefonumun PIN kodunu unuttum, yazdığım kağıdı da kaybettim. Bulanların haber vermesi yahut doğrudan iletmesi rica olunur. Hükümsüz değildir.

***

Acıktım. Susadım.

***

Cube serisini izliyorum. İlk ikisini keyifle izledim, Cube² : Hypercube filmine bayıldım. Şimdi üçüncüsüne başlayacağım.

***

Hâlâ Ümit Özdağ'ın "Türk Sorunu" kitabını bitiremedim, okuma fırsatım olmadı ki! Zaten uyku dengesini de kaybettim, yatağa yattığımda direk uyuyorum. Bitirince Hanefi Avcı'nın "Haliç'te Yaşayan Simonlar" yahut Cengiz Özakıncı'nın "Türkiye'nin Siyasi İntiharı - Yeni Osmanlı Tuzağı" kitabını okumayı düşünüyorum. Ama önce 14 Eylül'deki İngilizce muafiyet sınavı için bir göz gezdirmem lazım.

***

Bu gece, bin aydan daha hayırlı olan Kadir Gecesi. Bütün Türk ve İslam âleminin Kadir Gecesini kutluyorum. Dualarınızı eksik etmeyin.

Bir varmışım, bir yokmuşum!

2010-08-31T12:59:00.001+03:00

"Bir bakmışsın, ben yokmuşum

Üzülmeye doymuşum

İsyanımı yola koyup

Hayatından kaybolmuşum"

diye bir şarkısı vardı Yalın'ın. Hep onunla karıştırmaya başladım bu şarkıyı da.

Sertab Erener'in Rengarenk albümündeki sevdiğim şarkılardan biri, "Bir Varmışım Bir Yokmuşum".

Hatta Rengarenk'in kendisini bile yapmacık olduğundan sevemedim, Sibel Can'ın Kıskıvrak şarkısı da aynı şarkıdan araklama. Her ne kadar "televizyon çocukları" bu şarkıyı (Rengarenk), Aşk-ı Memnu kına gecesinde çalan müzik olarak bilseler de, aslında Slumdog Millionaire'in müziklerinden, "Ringa Ringa" (A.R. Rahman ft. Alka Yagnik & Ila Arun).

***

Bahane oldu, şarkıyı günceye ekledim ama yazının asıl sebebi, birkaç günlüğüne güncede olmayacak olmam.

Maalesef, KYK yurdu işi yattı görünüyor. Özel yurt yahut öğrenci köyünde kalmaktansa İzmir'de ev arayacağım. O yüzden birkaç günlüğüne Manisa-İzmir gezisine çıkıyorum. Günceyi sürekli boş bırakmak koysa da, okul öncelikli.

Bugün askerlik belgesini de aldım, inşallah kayıt sonrası memlekete öğrenci belgesi göndereceğim; yoksa 1 Kasım'da kaçak durumundan asker yolu görünecek bana.

Şimdi de telefondaki şarkıları değiştirirken yukarıdaki şarkıya denk geldim; tam yerine rastgeldi, manzara koyduk. Sözlerini de yazayım tam olsun.

Ben nice depremler gördüm
Kolay kolay yıkılmam
Her defasında kaybetsem
Yine de hiç üzülmem (!)

Aslında bu kadar da kırılgan değildim
Kendi yarattığım düşmanlara yenildim
Bir kayboldum sonra tekrar belirdim
Masallardaki gibi
Bir varmışım, bir yokmuşum

Sen bana imkanlar sundun
Ben bunu kabul edemem
Şimdiye kadar yalnızdım
Öyle pat diye değiştiremem

Aslında bu kadar da kırılgan değildim
Kendi yarattığım düşmanlara yenildim
Bir kayboldum sonra tekrar belirdim
Masallardaki gibi
Bir varmışım, bir yokmuşum

Korkarsam sakince ıslık çalarım
Ben susmam, sen de susma ki korkmayalım
maalesef az sonra gitmem lazım
Huyum böyle aynı yerde hiç kalmamışım
Bir varmışım bir yokmuşum...

( Böyle ayaküstü, karman çorman yazmak hâlâ garip geliyor bana. Niye?)

Zil çalıyor. En sevdiğim Fırat karikatürünü ekledim şimdilik. Gelince telafi ederim sevgili günce.

Sen aşk de buna, ben çıkmaz sokak...

2010-08-28T22:32:00.000+03:00

...

Demek bunun içinmiş, bir şeyi ilk defa bu kadar çok isteyişim. Oysa haberim bile yoktu gitmek istediğim istikametin, senin kaderin olduğundan... Demek bunun için içime doğmuş bu his, resmen... Ve her sabah gözlerinin içine, ışığın özüne bakarken, "güneş" diye aldandığım sen, bir sabah beni bir deniz kıyısına bırakıp güneşe doğru yola çıkmışsın, hiç haber vermeden... "Pek değil, hiç vaktin olmadan..."

Bugün, sorumsuz soru işaretlerine teslim ettiğim aklım iflas etti. Kuzeyden göç eden bir rüzgâr, kulağıma aşkı fısıldayıp, yüreğime bir düğüm atıp gitti uzak diyarlara... İçimdeki düğümü, artık Gordias'ın kendisi gelse çözemez, İskender bile pes edip çalar kılıcı yüreğime bugün... Acıyı yok edecekse çalsın ama kıyamam bu acıya, ne de olsa son hatıra...

Sen, kimbilir hangi çocuk gülüşlerine teslim edeceksin kendini? Saçlarından daha dalgalı bu denizlerde, haykırışlarım kıvrıla kıvrıla sana doğru yol alacakken, hangi ihtiyar nöbetlerde bekleyeceksin aşkı?...

Bugün bir cami avlusuna bıraktım, bir çiçek sepetindeki son günlerimi... Şimdi, kimler esirgeyecek yeni doğan bir bebeğin ilk gülümseyişini? Şimdi, kimler teselli edecek bu ihtiyarın boşa çıkan ümitlerini, uzaklara dalan gözlerini?...

Bir çöl hikayesinin ardından denizlere savrulan ömrüm, bozkırdaki bir başak tarlasının akşamüstü hüznünü yaşıyor şimdi...

Ey, yâr!...

Ey, bana kendi ismimden yâdigâr!

Ey, harap gönlümde yanan ateş!

Gözlerimi geceye hapsetmişken, sabahlarımı anlamlı kılan güneş!

Kendimi yakamozdan kopan bir ışık sanarken, beni kendime getirip sonra kendimle bıraktın zamansız...

Hiçbir zaman duymayacağın, belki de hiç okuyamayacağın bu satırlar, sana doğru bir elvedâdır şimdi... İçten gelen bir merhabadan sonra, içimden kopan bir elvedâ... "Zaten hissetmiştim ya gittiğini!"... Şimdi bana da gurbet yolları görünmüşken, bu düşkün, bu mestan yürek son kez seni andı, bu "melekler şehrinde"...

Kendine iyi bak...

İşte geldim, gidiyorum;
Şen olasın, hasret şehri...

İşte geldim, gidiyorum;
Şen olasın, aşkın başkenti...

sen, ellerimde... sen, gözlerimde...
ıssız geçen her gecemde, her şeyinle yanımdasın...
en zoru bu gerçekten : sevdiğimi söylemeden,
ayrıldım yine senden...

yoksun sen aslında; yalnızım bu kumsalda...
neler, neler yapıyorsun bensizken ankara'da...

Aylardan Ağustos, günlerden Cuma!

2010-08-27T07:47:00.000+03:00

"Bin atlı akınlarda çocuklar gibi şendik,
Bin atlı o gün dev gibi bir orduyu yendik!"

Yahya Kemal'in "Akıncılar" şiirinde geçen bu beyit, her ne kadar 1.Murat'ın Kosova Savaşı'na ithafen yazılsa da üstadın üslup gücü sayesinde, içinden yüzlerce destan doğuran tarihimizin arka fonunu oluşturmaya başlamıştır. (Şiirin diğer beyitlerinde geçen "Tuna'dan geçtik kafilelerle", "beylerbeyi", "kızıl hatıra" (1. Murat'ın şehit edilişi) Kosova Savaşı'nı hatırlatan esas öğelerdir.)

Beytin aşıladığı o kahramanlık, gurur ve cesaret, okuyanların, dinleyenlerin şiiri ve bilhassa bu beyti Malazgirt Savaşı ve Kurtuluş Savaşımızla bağdaştırmasını sağlamıştır. Vatansever Türk milletinin güçlü ordusu Kosova Savaşları'nda Haçlılara karşı olduğu gibi, bu savaşlarımızda da yine kendisinden sayıca ve nitelik bakımından üstün olan Bizans ve Yunan ordularına karşı büyük bir inançla savaşmış ve galip gelmiştir. Aslına bakacak olursanız, Malazgirt'teki Bizans orduları ile Büyük Taarruz'daki Yunan ordularının da Haçlılardan farkı yoktur. Yani, esasında bu ordular da tarih boyunca Türklere karşı topyekün saldırıya geçen Hıristiyan Batı Birliği ordularıdır.

(Tarih bilgisini yoklayanlar, Malazgirt'te Bizans ordularındaki Peçenek Türklerinin Türk ordusuna geçtiğini, yüzyıllardır Anadolu'da yaşayan ve zaman içinde bir kısmı Hristiyanlaşmış/Rumlaşmış Türk halkı sayesinde Türk ordularının Anadolu'da kolayca ilerleyebildiğini hatırlayacaklardır.)

Birisi, Anadolu'ya ilkçağlardan beri, kimi zaman İstanbul'u kuşatacak derecede ciddi akınlar düzenleyen Türklerin kalıcı olmak üzere Anadolu'ya girmelerini sağlayan zafer olan Malazgirt'in; diğeri ise Anadolu Türkleri'ni yok etmek adına İngiltere, Fransa ve ABD tarafından desteklenen Yunan ordularının tamamen dağıtılmasını sağlayan zafer olan ve Büyük Taarruz olarak bilinen, "Başkomutanımızın" bizzat yönettiği Başkomutanlık Meydan Muharebesi'nin tarihi olan 26 Ağustos'un yıldönümündeyiz.

Kutlu olsun!

"Kahpe Bizans'ın" birisi 1071'de, diğeri 1922'de olmak üzere yaklaşık dokuz asır arayla aynı günde yenilmesi tesadüf değil, olsa olsa kaderdir.

***

Fakat...

Tarihimiz, okullarda üzerine basa basa durulan, tarihi sevdirmek yerine öğrencileri tarihten soğutan savaşlardan çok, arka planda yaşanan ve devletlerin alttan alttan çökertilmesine neden olan olayların ve olguların üzerine kuruludur. Derslerde açıklanması güç olan soru işaretlerinin, meselâ;

Türk'ün Türk'le savaşmasının,
Devlet ile halkın zaman zaman karşılıklı ihanetlerinin,
Alınan büyük zaferlere rağmen devletlerin çökmesinin,
Büyük bir kurucu liderden sonra bu liderin gösterdiği yolun devam ettirilmemesi nedeniyle devletlerin ömrünün uzun olmadığının ve çoğunlukla halkın esareti ile sonuçlandığının,

ve bu gibi yüzlerce sorunun cevabını bu çerçevede aramak ve dönemlerin koşullarına göre değerlendirmek gerekmektedir.

Bugün, yine benzer olaylar sonucu, aynı soru işaretlerine takılmış vaziyetteyiz. Bilhassa, 19. yüzyılın sonundaki koşullara benzer olayları yaşadığımız bu günlerde bu cevapları aramak, anlamak ve anlatmak mecburiyetindeyiz. Dün, fakir ve güçsüz bir ülke gibi görünen bu topraklara ve üzerinde yaşayan millete karşı yapılamayanın, bugün;

Çok uluslu -kimi zaman açıkça tek uluslu- şirketlerle,
Sözde insan hakları savunucularıyla,
Bütün insanlığı Hıristiyanlaştırma gönüllüleri olan dinlerarası diyalogçularla,
Demokrasi çığırtkanlarıyla, referandum oyunlarıyla,
Misyonerlerle, ayincilerle, ayrılıkçı diasporalarla,
Sorosçu açık toplum vakıflarıyla, sivil toplum kuruluşlarıyla,
Vatan topraklarının ve devlet kurumlarının satışlarıyla,
Sosyal ve ekonomik imkanlar oltasına takılan başarılı öğrencilerin beyin göçüyle,
Ayrılıkçı-bölücü etnik propagandalarla, federasyon talepleriyle,
Kimi zaman devlet süsü verilmiş terör örgütleriyle,
AKKP gibi, terör örgütleri ile mutabık iktidarlarla,
Televizyonlarla, gazetelerle, müzikle, kitaplarla, internetle, kısacası her türlü medyayla,

ve aklınıza gelebilecek yahut gelmeyecek her türlü imkanla, dört bir yandan, öncelikle milli bilinci yok edip, üzerine Batı kültürünü, özentiliği ve sonunda mandacılığı yerleştirerek bir mankurtlaşma, yani "efendilerine itaat edip sonunda annesini bile sözde iyilik namına öldürebilecek kıvama gelmiş insan müsveddeliği" yaratarak kendi kendini yokeden yahut kendi isteği ile onlara kul-köle olan bir -millet değil, çünkü millet zaten kendi ortak kültürü, kendi ülküsü, kendi bağımsızlığı için yaşayanların birliğidir- insan topluluğu yaratarak gerçekleştirilmek istendiği artık tüm çıplaklığı ile gözlerimizin önünde duran bir gerçektir.

Artık Atatürk bile açıkça kötülenmekte, iftiralara maruz kalmakta, diğer taraftan teröristlerin, Atatürk zamanında Türk milletine, Türkiye Cumhuriyeti'ne isyan eden İngiliz işbirlikçilerinin heykelleri dikilmektedir.

Bütün yurdu "örümcek ağıyla" sarmak için, önce çocuklara ulaşıp bu işi kökten bitirmek adına, başta eğitim sektörü olmak üzere kamunun her köşesine belli bir kesimin adamları yerleştirilmektedir, özel sektörde de etnikçilik ve cemaatçilik yaygınlaşmaktadır.

22 asırlık Türk ordusu yıpratılıp, milletin orduya olan güveni azaltılıp kendini savunma içgüdüsü ortadan kaldırılmakta, yerine sunulan yurtiçi emniyet teşkilatı da yine aynı kesimlerin eline geçmekte, dahası aynı kesimlerin hizmetine sunulmaktadır. Kuvayı Milliye'ye karşı Kuvayı İnzibatiye yetiştirilmektedir.

Bu gidişata karşı olan, "Ne olacak memleketin hali?" diyenlerin göz önünde olanlarına, eski tabirle "tabutluk", yeni tabirle Silivri yolu gözükmekte, göz önünde olmayanlar ise ya susturulmakta, ya "susturulmakta",ya da "susturtulmaktadır". (İnşallah, bütün bu olup biteni kanıtları ile beraber ortaya koyan eski istihbaratçı, emniyet amiri Hanefi Avcı'ya kulak verilir de , Allah göstermesin, rahmetli Gaffar Okkan ile, Necip Hablemitoğlu ile, Uğur Mumcu ile aynı kaderi paylaşmaz.) Bu arada, sevgili işbilenlerimiz milleti "can kulağıyla" dinlemese de cebren ve hile ile "dinlemeye" devam etmektedirler.

Son yıllarda Gürcistan'da, Ukrayna'da, Kırgızistan'da, KKTC'de yapılan, Azerbaycan'da, Özbekistan'da yapılmaya çalışılan renkli devrimler bunun ispatıdır, hattâ haritasıdır. Özbekistan'da, Azerbaycan'da bazı ABD üsleri ile beraber Fethullahçı okulların da kapatılması "ilginç" örneklerdir.

Ey, 2010 neslinin evlâdı! İşte, memleket dahilindeki "ahval ve şerait" budur.

Esasında tarih boyunca gelen ve hanedanlıklarla birbirini takip eden tek ve büyük bir Türk Devleti vardır. Göktürklerin Çin'e karşı verdikleri mücadele de, Selçukluların, Eyyubilerin, Osmanlıların Haçlılara karşı verdikleri mücadele de, Türkiye'nin 90 yıldır verdiği mücadele de bizim mücadelemizdir. Fakat tarihte 16 devletten bahsedildikçe, "17 devlet kurduk da neden 16 devlet yıktık?" diyenlere ve bu son devletin de yıkılmasını dört gözle bekleyenlere verilecek hakiki cevap, Türkiye Cumhuriyeti'nin ilelebet payidar kalmasıdır.

Türkiye Cumhuriyeti'nin payidar kalması ise, Türk milletinin, uykulardan uyanıp esarete "Hayır" demesi sayesinde mümkün olacaktır.

Işığın Kendisi - 3

2010-08-25T22:44:00.008+03:00

Bir hançerle kesseler

Karanlığı derinden;

Işığın kendisidir,

İlk darbede süzülen.

Mısralar damla damla

Sevdaya çiselerken,

Hasret topraklarında

Şiirlerdir, biriken.

Karanlıkta gözlerim,

Işık nerde bilmeden...

Kalmayınca dermanı,

İlham alır denizden.

Kilitledim ruhumu

Bir adım ötedeyken;

Şimdi intikâm alır

Sustuğum saatlerden.

Sadece bir buketti

Sunulması gereken,

Bir bahçeyi budadım

En güzeli ararken.

Hilâle varan kamer

Gür sesiyle gülerken,

Nazlı bulutlar bile

Bu gülüşle olur şen.

Nûru özleyen güneş

Yanıp durur ezelden,

Yakamozdan sevdâlı

Çılgındır pervâneden.

Yâr zülfüyle kesseler

Şu gönlümü derinden

Işığın özü düşer

Yaralı yüreğimden.

Homini quaero

2010-08-24T22:56:00.000+03:00

Bugün sizi Yeşilçam'da bir gezintiye çıkarayım.

Yıl 1967... "Gazozuyla" ünlü Behiç'in (Önder Somer) evinde "çılgın" bir parti vardır. Arka planda içkilerin, uyuşturucuların ve bilumum aktivitenin gırla gittiği partiye gelen Fahri (Ediz Hun), durumu görünce gözlerinden ateş fışkırıyor. Arkadaşı Behiç ise, partiden memnun, keyfine bakmaktadır.

- Nasıl, arkadaşım?
- Rezalet... Rezaletin en büyüğü... Bence dünyanın bütün ahlâkçıları toplanıp buna bir çare bulmalı.
- Ha ha, boşver! Yaşadığın kadar yaşayacaksın...
- Ama insan gibi!

İstemeyerek partiye katıldığı belli olan Mebrure'nin (Filiz Akın) başı dönmeye başlar. O anda, Fahri dayanamayıp gençlerin arasına hışımla dalar :

- Eee, yeter artık! Biraz da kendinizden utanın! Şurda bir sürü insansınız. İsteseniz, şuurlu olsanız bir koca dünya yaratabilirsiniz. Şu anda binlerce genç üniversitelerde, fizik laboratuvarlarında, tıp araştırmalarında müthiş bir çalışma yarışı içindeler. Sizlerse uçurumun eşiğindesiniz; çığlık attıkça yedi kat yerin dibine batıyorsunuz. Biraz kendinize gelin. İnsanca yaşamayı öğrenin. Kurtulun bu sefahat cehenneminden! Böyle yaşamaktansa Allah topunuzun canını alsın.

***

Onlar, Sam the Sham & The Pharaohs'tan "Wooly Bully" eşliğinde kendilerinden geçedursunlar; biz 1974'e geçelim.

Atom fiziği profesörü Ali'nin (Kadir İnanır) babası, kumar oynar ve villasını kaybedince intihar eder. Kazanan kumarbaz (Metin Serezli) ise villayı şımarık kızına (Hale Soygazi) hediye eder. Üstelik, kız, saçı sakalı karışmış mühendisle alay eder ve bu da koca atom fiziği mühendisine çok koyar. Bir taraftan toparlanırken, diğer yandan arkadaşı Yalçın (Yalçın Özden) ile dertleşmektedir. Ali, intikam peşindedir.

- Peki ama şimdi yarın çıkarsak buradan, nasıl çalışırsın? Bunca kitap, dosyalar, falan filan...

- Hepsinin canı cehenneme! İnsanlık için çalıştık, sokakta kaldık. Atom fiziği de, profesörlük de yerin dibine batsın. Adi bir kumarbazın salak kızına rezil olduktan sonra.... Bundan sonra başka bir adam olacağım.

- Nasıl başka bir adam?

- Babamı mezara itenlerden daha gaddar, daha insafsız. Onun için atom fiziğine de, profesörlüğe de lanet olsun.

- Sen alim adamsın abi... Başka ne iş bilirsin ki?

-Ama öğreneceğim...

- Neyi öğreneceksin?

- Kumarbazlığı, itliği, hergeleliliği...

- Estağfurullah abi.

( Bu film, aynı zamanda Ezel'in doğuşunu müjdelemiştir. Sadece mecaz olarak düşünmeyin : İleride, 2010'da, bu filmin çok ekmeğini yiyecek olan Ezel (Kenan İmirzalioğlu), bu yıl doğmuştur.)

***

Aradan yıllar geçmiş, 1984'e gelinmiştir. Fahri'nin örnek gösterdiği "koca bir dünya yaratmak isteyen şuurlu gençlerin" de sonu iyiye gitmemiş, bazıları "kaybolup gitmiş", bazıları hayatın köşesinde "asılı" kalmıştır. Büyük bir çoğunluğu da, Ali Bey gibi atom fiziğine de, profesörlüğe de lanet okuyup her türlü "kumarbazlığı, itliği, hergeleliği" öğrenmiştir.

Bütün bunların yanında bir kişi vardır ki, dürüstlüğün, "namusluluğun" simgesi Ali Rıza Bey (Şener Şen), mutemeti olduğu bankanın paralarını çaldırır. Fakat herkes, "Namuslu"nun "namussuz" olduğunu düşünüp paraları kendisinin çaldığını sanmaktadır. Gerçeği bir türlü kabul ettiremeyen Ali Rıza Bey, sonunda pes eder ve akışına bırakır.

Yukarıda Ediz Hun'un oynadığı 1967 yapımı filmle (Sözde Kızlar) sinemaya ilk adımını atan Şener Şen'in canlandırdığı Ali Rıza Bey, filmin sonunda artık tam bir "namussuz"dur. Fakat, gazetelerde paranın gerçekten çalındığı ve "namussuz"un esasında "namuslu" olduğu anlaşıldığında iş işten geçmiştir.

Yaprak Dökümü'ndeki "Ali Rıza Bey"in de "namus abidesi" olduğunu düşününce 29 Aralık'taki final hakkında aklıma bazı şeyler gelmiyor değil aslında...

***

Son olarak bir hikayeyi özetleyip bitireyim yazımı :

Herkesin hırsız olduğu ülkede tek bir dürüst adam varmış. Herkes geceleri "işe çıkınca", bu adam ışığı açıp, çalışmaya devam edermiş. Bir süre sonra rahatsız olmuş hırsızlar : "Tamam, hırsızlık yapma ama işimize mani olma!"

Bunun üzerine adam da onlara uymuş gibi davranmış. Geceleri evden çıkarmış ama çalmadan geri dönermiş. Tabii kendi evi tam takır... Bir süre sonra dayanamayıp basmış, gitmiş ülkeden... (Gerçek hikayede, dürüst adam evi soyulup durduğundan dolayı açlıktan ölmüştür.)

Hırsızlar ülkesinde kim daha çok çalarsa daha zengin olduğundan zengin-fakir ayrımı artmış, huzursuzluk başlamış. Düzeni sağlamak için o "dürüst adamı" başa geçirmeye karar vermişler ama kendisi yerine bıraktığı bir notu bulmuşlar :

"Bir insan sadece dürüst olduğu için aranıyorsa her şey için çok geç kalınmış demektir."

Homini quaero!
(İnsan arıyorum!)
DIOGENES

Ay-yıldızlı yeni tasarım

2010-08-24T03:00:00.002+03:00

Güncemi takip edenler bilir : Bir tasarımla uzun süre devam etmiyorum.Btemplates'i, Klodian'ı, Wp2B'yi...vs. sürekli takip ediyorum. Genelde aynı dosyalar ortalıkta dolaşsa da, çok kullanılmayan ve bana hitap edenleri seçmeye özen gösteriyorum.

Bir önceki kullandığım ise Christmas v2 tasarımı idi. (Dileyenler kullanabilir, en çok beğendikleirmden biri.) Bu sefer biraz daha sadelikten yana bir tasarım seçmek için Bold Life'ı kullanmaya karar verdim. İlk başta çok sade görünse de, zaten resimlerle zenginleştirdiğim güncem, bu sadeliğe izin vermedi.

Ayrıca, birkaç küçük değişiklik de yaptım.

* En başta güncenin ana resmi. Hemen hemen her ana resimde yer verdiğim Türk Bayrağı ve Atatürk öğelerini ön planda ve sade biçimde kullandım.(Daha önceki üst resimlerimden ikisi : Resim 1, Resim 2)

* Aynı nedenle güncede kırmızıyı daha fazla kullanmaya çalıştım. (Değinmeden geçemeyeceğim, kendisine de söylediğim gibi, geçtiğimiz gün Siyah Kelebek'in yazısını okuyunca "rengimi belli etme zamanının" geldiğini düşündüm. Gerçi zaten belli.

* Blogger'ın bir süredir devam eden Sayfalar özelliğini kullanarak, İletişim sayfasını ayrı bir sayfa olarak ayırdım.

* "Blog" sözcüğünü dahi üstüne basa basa "Günce" olarak tekrar eden ve güncemin adına yakıştıran ben, bir türlü "Etiket/Kategori" için tam anlamıyla bir sözcük bulamıyordum. Bir Türkmen ve bir Azeri sayfasında gördüm : Açar Sözler. Artık "açar sözler" terimini kullanacağım. Arşiv için Belgelik'i zaten kullanıyordum. Bu sözcüklerimizi de kullanmanızı tavsiye ederim. Türkçemizi koruyalım.

* Sürekli gördüğüm fakat bir türlü Linkwithin reklamı nedeniyle kullanmak istemediğim, Dataservis'teki yazıdan yararlanarak kendime hazırladığım Benzer Yazılar eklentisini, uğraşmak istemediğimden Linkwithin'den alarak kullandım.

* Enes'in güncesinde Popho v3 tasarımını incelerken, Sayfa Numaralandırma'yı gördüm ve daha önceki tasarımlarımda sorun çıkaran bu aracı da tasarımımda kullandım.

* Yorumlarda kendi cevaplarımı ayırmak için farklı renk seçeneğini kullandım. Aslında daha da geliştirilebilir ama çok abartmaya lüzum yok.

* Paylaşım seçenekleri zaten vazgeçilmezlerden. Facebook hesabımı kaç zaman önce dondurdum, Twitter'ı da uzun süredir kullanmıyorum. (Twitter hesabım, yeni yazılarımı zaten Friendfeed hesabıma bağlı olarak sizlere ulaştırıyor.) Fakat, Blogger'ın yeni paylaşım düğmeleri sayesinde e-postanız, günceniz, Twitter, Facebook ya da Google Buzz aracılığıyla kolayca paylaşımda bulunabilirsiniz.

***

Yeni tasarımım ile ilgili görüşlerinizi, önerilerinizi, olumlu-olumsuz eleştirilerinizi, eksiklikleri, aksaklıkları bildirirseniz memnun olurum.

Işığın Kendisi - 2

2010-08-22T04:30:00.003+03:00

Kaybedilen her şey gibi yürek de elden giderken,

Bağladım ümitlerimi, hiç yoktan bir demet güle...

Vazgeçtim çölün, denizin yüzsuyuna hürmetimden,

Derman olmadı gönlüme, ışığın kendisi bile...

B.C.

31 Temmuz 2010 02.00

Ne kadar söz varsa düne ait...

2010-08-21T17:05:00.007+03:00

"Ne varsa eskilerde var, bir de hiç eskimeyenlerde. Kendini yenilemek lazım arada, yoksa paslanmak işten bile değil.

Hazır bir boşluk oluşmuşken yazın sonuna doğru, herşeye bir "sil baştan" çekilebilir aslında. Gidenler de oldu. Bu eksiklik, inanıyorum ki, "geçici değil kalıcı olarak" kapanacak. Aslında herkesin yeri ayrı, herkesten bir şeyler öğreniyor insan. Kalp kırıklıkları, hayâl kırıklıkları bana en fazla ders veren şeyler; beni tam bir savaşçıya dönüştüren bunlar aslında. (1)

Tüm bunların hayatım için birşey ifade etmediğini, gelip geçici şeyler olduğunu söylüyorlar. Haklılar! İki sene öncesine bakıyorum da, ne "zaman tüneli" kaldı şimdi, ne de "sevdâlı çiçek". (2) Yine anlamak istemeseler de ben çok şey kazandım bu iki yılda; her ne kadar bazı şeyleri kaybetsem de.

Zaman içinde bazı şeyler kazandım, sonra bunların bazılarını kaybettim. Sonra tekrar kazandım. Büyük bir döngüydü bu. Çok büyük kumarlar da oynadım hayatla ilgili, arada. Ama toplama bakınca hesap hep kazancım olduğunu söylemekte. İşte bunun için gülebilmekten başka kazandığım hiçbir şeyin önemi olmadı.

Hani diyorum ya hep," Zaafım kalmadı." diye. Aslında hâlâ var zaafım ama pek çok şey yaşadığım için önemsiz geliyor artık bu uçurumlar. Uçurumun kıyısında bile gülüyorum hep.

Bazen zannettiğim kadar zeki olmadığımı düşünüyorum; bu bir özgüvensizlik gibi gelse de, sonradan aslında bir özeleştiri olduğunu görüyorum. Tanıdığımı sandığım kişilerin göz göre göre nasıl bu yanlışlara düştüğünü aklım almıyor, çok zaman önce uyarmama rağmen. Tarihin tekerrür etmekten daha fazla zevk aldığı bir şey yok. Bunu erken farkettim ama kelimeler çok ağır geldi, anlatamadım.

Kalp kırmak hayatta istediğim en son şeylerden biri. Fakat o insanları bazen hayatta tutmak için ikna etmek yerine, kangren olan parçalarından zorla fedâ ettirmek gerek. Benim gibi bir şövalye, bunu pekâlâ yapabilir. Ama gel gelelim, yufka yürekliliğin gözü kör olsun!

İstenmeyen sebeplerden ötürü, elimizde olandan da ferâgat etmek aşamasındayız. El birliğiyle bunu da aşabileceğimizin müjdesi verildi bugün bana. Bu engel elbet aşılır. Yalnız, buna verilebilecek emeğe değmeyecek olmasının ihtimali, kaygısı var içimde. (3)

Elimi, eteğimi çekmiş gibi görünsem de elbette katkıda bulunacağım, en azından yaşanılanın hatrına. Bu bir sınava da benziyor. Kalmak için gösterilen sebepler ve gitmek için gösterilen kanıtlar adına bir sınav. Ben, "o büyük karmaşanın" ortasındayken üniversite sınavını kazandım, bu pek de zor bir sınav değil ona göre yani.

Gücüm var. Hayâlim var. Umudum var. Aklım ve yüreğim de burada.

Bir şey yapmalı.

(1) : "Thanks for making me fighter!" :)
(2) : "Zaman tüneli", Balıkesir'deki bir ağabeyimizin forumuydu, ilk forumum. "Sevdâlı çiçek" ise Avusturya'da yaşayan bir arkadaştı, hâlâ haber yok, evlendi galiba...
(3) : Değmezmiş. (Bkz : Kara Vezir ile Genç Vezir hikayesindeki dönek heyet)

***

"Ne yazsam?" diye düşünürken "28 Ağustos 2006" tarihli bir yazıyı bilgisayarın derinliklerinde buldum, ta Mynet sayfasındaki güncemden kalma. "Lodostan, Zübük..." derken hep eskileri pişirip pişirip öne sürüyorum bu aralar ama en başta yazmış olduğum gibi, "Ne varsa eskilerde var, bir de hiç eskimeyenlerde..."

Bir taraftan hâlime gülerken diğer taraftan duvarımdaki Mevlânâ süsü dile geliyor :

"Her gün bir yerden göçmek ne iyi
Bulanmadan, donmadan akmak ne hoş.

Her gün bir yere konmak ne güzel,
Bulanmadan, donmadan akmak ne hoş.

Dün de beraber gitti cancağızım,
Şimdi yeni şeyler söylemek lazım.

Ne kadar söz varsa düne ait,
Şimdi yeni şeyler söylemek lazım."

diyor. Ben de ona;

Gördün ya beni gamdan başka kimse hatırlamıyor,
Gama binlerce defa aferin.

diyorum. O da hafif gülümseyip,

Âşıkların gönüllerinin yanışıyla gözyaşları olmasaydı,
Dünyada su da olmazdı, ateş de.

diye cevap veriyor.

Sustum artık ben,
Sustum artık.
Bu şiir utanıyor ondan.

diyorum.

Ben susunca, o da susuyor. Mağrur bir bakışla hâlime gülüyor o da.

"Sen, bana benim sözlerimle diş biliyorsun da, o sözler aslında benim bile değil..." diyor.

Sanki,...

***

Sokakta Şebnem Ferah'tan Can Kırıkları çalıyor.

Işığın Kendisi

2010-08-21T00:20:00.004+03:00

Meğer kimsesizmişim önceki hayatımda;

Artık geçmişe gömdüm bugünden öncesini...

Bunca zaman yetindim sahte yansımasıyla,

Fakat sonunda buldum ışığın kendisini.

B.C.

8 Haziran 2010 01.05

Umut Çocukları Okulda!

2010-08-20T16:21:00.007+03:00

Dün, deprem hakkındaki iki satır yazımda "Dua etmekten başka pek fazla şey gelmiyor elimizden.." demiştim ya... Yanılmışım.

Deprem günlerinden beri Kızılayımız ve AKUT'umuz başta olmak üzere yerli-yabancı birçok kurum, kuruluş, gönüllü, hayırsever ülkenin gündemine bomba gibi düşen bu doğal afet meselesi için ve mağdur olan insanlarımız için ellerinden gelen gayreti sarfettiler. Pek çok kampanya ve -bir anlamda- seferberlik yapıldı.

Bu sene onları hâlâ unutmadığımızı göstermek için, bu tür etkinliklerin âdetâ sanal alemdeki adresi haline gelen Bir Milyon Kalem ailesi, 17 Ağustos'tan en çok etkilenen ilçelerimizden, Yalova'nın Çınarcık ilçesinde Çınarcık İlköğretim Okulu için bir yardım kampanyası başlatmış.

Yeni Kampanyamız: Umut çocukları okulda

24 Ağustos 1999 Günlerden Salı
Marmara depreminden 7 gün sonra...

Enkazın altından iki kişi sağ çıkartıldı. Bunlardan birisi 155 saat sonra Yalova /Çınarcık'ta kurtarıldı. Kurtarılan erkek çocuk 5 kilo kaybetmiş, susuzluktan dili kurumuştu. Ailecek altı katlı bir binanın giriş katında oturuyorlardı. Babası ve üç ablası depremde öldü.

O çocuk, yani İsmail ÇİMEN bugün nerede ne yapıyor dersiniz? İsmail gibi depremin yıkıntıları arasına doğan pek çok çocuğumuz bugün ne yapıyor? Nerede hangi imkanlarla yaşıyorlar, Okula gidiyorlar mı? Bir ihtiyaçları var mı? Deprem yaralarını ne kadar sarabildiler?

DEPREM ÇİÇEKLERİ UMUDA AÇSIN!
1 Milyon Kalem'de yeni bir kampanyaya daha başlıyor.
Bir milyonkalem olarak, Yeşilovacık, Dursunbey, Tokat, Ulupamir, Adıyaman derken bu sonbaharda Yalova Çınarcık'taki çocuklarımızın tuttuğu kalem, yazdığı defter olmak için hazırlanıyoruz.

Onlar bizden okul çantası istiyorlar. Çizgili ve kareli defterler. Kırmızı ve kurşun kalem. Kalemkutusu. Düş dünyalarını resimlemek için renk renk boyalar istiyorlar. Bu sese kulak verin, bir milyonkalem kampanyasına siz de destekte bulunun. Bloglarınızda banner ve kampanya linklerimizi vererek katkıda bulunun.

Göndermek istediğiniz kalem, defter, silgi, boya kalemi, kalem kutusu vb. hediyelerinizi:

Çınarcık İlköğretim Okulu
Halit Kılıç (Okul Müdür Yardımcısı)
Hasan Baba Yolu - Çınarcık - Yalova

Nakdi yardımlar için:
Yalova / Çınarcık Ziraat Bankası
Çınarcık ilköğretim okulu
Okul aile birliği hesabı
560-9858-5002

adresine yollayabilirsiniz. Gönderilerinizi takip edebilmemiz için, lütfen birmilyonkalem@gmail.com adresine e-posta ile bilgi veriniz. Lütfen gönderilerinizin üzerine "Birmilyonkalem Umut Çiçekleri Okulda" kampanyası notunu eklemeyi unutmayınız. Çocuk gülücüklerinde yer bulmak umuduyla.

1MK
1milyonkalem sitesi editörleri adına
Erkan BAL & A. Şebnem SOYSAL
Site Admini Genel Koordinatör

Not: Gönderiler direkt okul müdürlüğüne yapılmalıdır. Bir milyonkalem sitesi bütün kampanyalarında olduğu gibi asla yardımları kendisi kabul etmez. Bu konuda okul müdürlüğü dışında herhangi bir yere gönderimde bulunmayınız.

1MK ailesine derin şükranlarımı bildiriyorum. Sizlerin de katkılarınızı bekliyorum.

(Yorumuyla beni bilgilendiren sevgili Siyah Kelebek'e de çok teşekkürler...)

Lodos'tan - 3

2010-08-19T16:37:00.009+03:00

Daha önce de "kısa kısa" gibi adlarla bu tür paragraflık yazılar yazdığımı biliyorum. Ama hazır başlı başına bir köşeye başlamışken. Bu isimle sürdürmeyi uygun görüyorum.

***

Geçtiğimiz gün, Büyük Deprem'in, 17 Ağustos 1999 Marmara Depremi'nin 11. yıldönümü idi. Kaybettiğimiz kardeşlerimize Allah'tan rahmet, eşine, dostuna sabır ve başsağlığı diliyorum. Gerçekleşmesi beklenen 7.5 civarındaki İstanbul depremi konusunda uzmanların hâlâ tam bir gönül rahatlığı yok. Bizim de elimizden pek fazla şey gelmiyor açıkçası ama dua ediyoruz ve gidenlerimize yanıyoruz.

Bu konu hakkında uzun bir yazı yazacaktım. Hatta, Metris (Erdal Eren) türküsündekine benzer şekilde, "Ben hep 11 yaşındayım" olacaktı başlığı. Fakat ağır yazılar beni de perişan ediyor. Affola...

***

Dua ediyoruz, Kur'an okuyoruz ama anlamını ne kadar biliyoruz? Buna dikkat çekmek için hazırlanmış bir animasyona denk geldim. Buradan izleyebilirsiniz. Türkçe ibadetin, daha doğrusu hacılara-hocalara bağlı kalmadan, bireysel olarak, Kur'an'ı, İslam'ı anlamanın ne kadar gerekli olduğunu bir kez daha görmüş oldum.

(Gerçi, bugün, Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi derslerindeki diğer inanışlara ayrılan yer meselesi bir tarafa, okullarda -diğer öğretmenliklerde olduğu gibi- birçok kadrolu Din öğretmeni açığı varken, İlahiyat mezunlarının doğrudan okul müdürlüklerine yahut başka "makam ve mevkilere" getirildiği bir dönemdeyiz. Neyse... Açmayayım yine bayramlık ağzımı... )

***

Dün, "Adam Değilsin" şiirime Kemal Sunal'ın "Zübük" resmini ekleyince, dün akşam bir kez daha izledim filmi. "Gelecekteki Zübüklere karşı tedbirli olmalı" anlayışına rağmen, bugün ortalık hâlâ Zübük'ten geçilmiyor. (Kardeşim Zümbük diye bir laf uydurmuştu küçükken, dümbükle zübüğün karışımı, ağzına sağlık.)

İzlemeyenler mutlaka izlesin, izleyenler de bir kez daha izleyip günümüz şartları ile karşılaştırsın. Filmin tamamını izlemek isteyenler, buradan efendim.

Güneş Motel vakası ve Ali Rıza Septioğlu hakkında bilgiye buradan, filmdeki meşhur Cami Yaptırma Derneği sahnesine buradan erişebilirsiniz.

Tipini sevdiğim, civanım Zübük'üm benim... Kemal Sunal'a ve -her ne kadar kendisini pek sevmesem de- Aziz Nesin'e saygılar...

***

Dün, Başbakan'ın imzası ile kamu çalışanlarına "HAYIRlı işler, HAYIRlı günler" demenin yasaklandığı bir belge gördüm. Zaten;

* Belediye işçilerinin "Evet" afişlerini asarken, "Hayır" afişlerini indirmesi,
* TKP, İP gibi partilerin "Hayır" standlarına getirilen yasaklar,
* Nikah kıyarken "Hayır demek günahtır" diyen belediye Başkanı,
* "Hayır demek akla ziyandır" diyen bakan,

gibi olaylarla belli olan durumlarından sonra, bu genelge gibi kör göze parmak bir yasak koymayacaklarını düşünüyordum ama gerçekleşmesi de pek muhtemeldi. Fakat Başbakanlık Basın merkezi sayfasından bu genelge yalanlandı.

Bu da internetteki mizah unsuru belgelerden biriydi. E, her zaman tek bir kesim "sahte belge" hazırlayacak değil ya...

***

Şu aralar Prof. Dr. Ümit ÖZDAĞ'ın "Türk Sorunu" adlı kitabı elime geçti.

"Kürt Sorunu" olarak önümüze sunulan bölücülük sorununa tepki olarak "Türk Sorunu"nun başladığı/başlayacağı tehlikesini gösterirken, Türk milletinin bu oyuna, bu tuzağa düşmemesini öğütlüyor.

Ümit Özdağ'ın son yıllarda bu konuda yazdığı köşe yazılarını ve makalelerini derlediği kitapta, aynı zamanda, zayıf olan toplumsal hafızamızı da kuvvetlendirecek olan, son 5-10 yıllık yakın tarihimizdeki (AKP dönemindeki) aksaklıkları ve oyunları bugün daha net görebiliyorsunuz.

Kitaba yeni başladım, fakat tavsiye ediyorum.

***

Kısa yazacağımı söyledim ama yine uzattım galiba. Şu aralar dinlediğim bir Gagavuz (Gökoğuz) türküsü ile sonlandırıyorum yazımı.

Stepan Kurudimov - Mari Kız

Adam Değilsin

2010-08-18T01:01:00.004+03:00

İki lokma ekmeğin kaldığında
Açla paylaşmazsan adam değilsin!
Nerde bir garip derde daldığında
Ona ulaşmazsan adam değilsin!

Bu devirde âdet hakkı sömürmek
Çalıp çırparlar, sonra derler : "Emek!"
Milletin gözü açılmış, mübarek!
Hesabı sormazsan adam değilsin!

Kürsüde zalime çatıp duranlar,
İnince ayağına kapanırlar.
Sorsan Allah korkusuyla yanarlar...
Yanıp tutuşmazsan adam değilsin!

Dün eşkıyalara çanak tuttun ya!
Sonra da yiğitlere küfrettin ya!
Kirli ellerini açıp semaya
Yakarıp durmazsan adam değilsin!

Ey, çıkarı için herşeyi yapan!
Nabza göre şerbet dağıttın her an,
Bir an durmadın mazluma çatmadan;
Ne ölsen, ne kalsan adam değilsin!

Ceran, bir bir anlat bildiklerini,
Ama önce kendini bil, kendini;
Ola ki dönersem, bu sözlerimi
Yüzüme vurmazsan adam değilsin!

22 Haziran 2010 03.19 / Bursa

***

Üstteki Kemal Sunal resmi, hatırlayacağınız gibi "Zübük" filminin afişindendir. Şiiri tekrar okuyunca, direk Zübükzade İpraam aklıma geldi, resmin sebebi odur.

Bu aralar, Gandhi ile Tayyo arasında "adam değilsin" polemiği başlamış. Tarihinde belirttiğim gibi, şiiri Haziran ayında yazmıştım. O yüzden, şiirimin bu tartışma ile doğrudan bir ilgisi yoktur.

Belki dolaylı olarak.