Günlüğüm

Kitap der ki

2010-03-09T23:59:00.001+02:00

Bizim geçmişle işimiz bitse de

geçmişin bizimle işi bitmemiştir.

Magnolia

* * *
Nietszche der ki:

"Hayatını tekrar tekrar aynı hayatı yaşayacakmışsın gibi yaşa, istemediğin bir durumla karşı karşıya kalmışsan ve buna boyun eğiyorsan, diğer hayatlarında da aynı şeye boyun eğeceğini düşünerek, sen en güzeli boyun eğme, bu böyle gitmez; bir şeyi çok mu istiyorsun, ama buna cesaret edemiyor musun, diğer hayatlarında da bu şeyi çok isteyip hiç bir zaman cesaret etmediğin için ulaşmayacaksın, o yüzden sen en güzeli aş kendini, yap yapmak istediğini ki sonunda en mutlu şekilde yaşayabileceğin bir kısır döngü oluşturabilmiş ol."

* * *
Proust der ki:

"Sevdiğimiz zaman, aşk o kadar büyüktür ki; bir bütün olarak içimize sığmaz. Sevdiğimiz insana doğru karşımızdakinin hisleri dediğimiz şey; kendi sevgimizin çarpıp geri dönüşüdür. Bizi gidişten daha fazla etkilemesinin, büyülemesinin sebebi ise, kendimizden çıktığını fark edemeyişimizdir."

* * *
Şair der ki:

Hiç özlemedim seni
Özlemek dostluktandır
dostluğundan öte bulmalıyım seni
...

* * *
Ben derim ki, hayat ne kadar garip...

Görünmeyen

2010-03-08T22:16:00.001+02:00

Tüm romanlarını okumak gibi bir hedefim var ama ne zaman gerçek olur ya da gerçek olur mu bu hedef bil(e)miyorum. Bildiğim şey romanlarını okumaktan keyif aldığım Paul Auster'ın. Bu romanında da farklı bir şey olmadı. Kitabın arka kapağında geçen "enseste kadar varan coşkulu bir cinsel açlık" ifadesi hiç kimseyi yanıltmasın. Evet, kitap da ensest var. Ama kitapta aşırı bir erotizm ya da dram yok. Gerçek mi düş mü olduğunu bil(e)meyeceğimiz bir anlatım var. Zaten kitabın sonunda da bizi bir bilinmeyen bekliyor ve okuyucu romanı kendi hayal gücüyle tamamlıyor, bence. Bu arada okuduğum kitapları anlatırken özet geçmeyi sevmiyorum. Bunu yapan pek çok site var zaten ve ben de kitabın linkini veriyorum. Kitap linkinin olduğu siteden kitabın arka kapağında yazılı olan bölümü okuyabilirsiniz. Benim ya da bir başkasının bir kitap hakkındaki olumlu olumsuz eleştirileri sizin beğeninizi etkilememeli. Herkesin, kişiliğine ve zamana göre değişken beklentileri oluyor okuduğu romandan. Ortalama bir karar verebilirsiniz ama son karar size ait her zaman, her şeyde olduğu gibi. Paul Auster romanları ile ilgili son bir şey de şu, insan ya çok sever ya da hiç sevemez diye düşünüyorum onun romanlarını.

Görünmeyen - Paul Auster

* * *
Bu kitapların içinde kaç milyar, kaç trilyon sözcük olduğunu düşündüğün zaman kitapları çok seven seni bile şaşkına çeviren, heyecanlandıran, başını döndüren binlerce, on binlerce, yüz binlerce kitapla, bir milyon kitapla tıkabasa dolu, yüksek, gri metal rafların sıra sıra dizildiği, penceresiz, kocaman bir alan.

* * *
... sen de kendini kendi içine sürgün ettin.

* * *
Kendi derdine kendin çare bulmalısın. İçinde bir şeyler kırılmışsa, o parçaları kendi ellerinle toplayıp onarman gerek.

* * *
Walker giderken güneş gökyüzünde kurşun gibi hızla kayıp yüz binlerce kızgın ışık parçasına bölünerek patlıyor. Eiffel kulesi yerle bir oluyor. Paris'teki bütün binalar tutuşuyor. I. Perde'nin sonu. Ve perde.

* * *
Fiziksel arzunun sınırsız ve sonsuz karmaşıklığına bahane olarak sık sık kullanılan, belirsiz bir terime sığınıp kızın tipi olmadığını geçiriyor aklından.

* * *
Onu görmek sadece hayal kırıklığına neden olurdu; ben de geçmişin buğulu anılarının bugünün katı gerçekleriyle paramparça edilmesini istemiyordum.

Erkeklerin dünyası

2010-03-07T20:24:00.005+02:00

Aslında bu fani dünya kadın erkek hepimizin dünyası. Hangi dine inanırsak, hangi dili konuşursak, hangi ırktan olursak olalım. Ama gerçek şu ki din, dil, ırk ayrımı gözetmeksizin bu gezegenin her yerinde erkeklerin, eril düşüncenin hakimiyeti var. İlk günlerimizden bu yana böyle gelen bir düzen bu ve böyle gitmeyeceği aşikâr. Kadınlar her geçen gün daha fazla söz sahibi oldukça dünya daha yaşanır bir hâl alacak diye ümit ediyorum. Tabii erkeklerin dünyasında kadın gibi düşündükleri ve davranabildikleri, erkeklere ve birbirlerine düşman olmadıkları sürece...

8 Mart Dünya Kadınlar Gününüz kutlu olsun,
yarınlarımız hep birlikte daha güzel olsun!

Ve James amcanın bir şarkısı armağan olsun sizlere...

this is a man's world
but it wouldn't be nothing,
nothing without a woman or a girl!

he's lost in the wilderness
he's lost in bitterness

Köfte Üstü Krem Şanti

2010-03-06T19:18:00.001+02:00

İnternet dünyasıyla kullanıcı olmanın ötesinde biraz ilgili olan herkes bir şekilde Seth Godin ismini duymuştur sanırım. Ki internet dünyasıyla ilgili olmasına da gerek yok aslında, mor inek demek de faydalı olabilir. Veya solda bulunan fotoğraftaki yüzü görünce kimden bahsettiğimi az çok anlayabilirsiniz belki de.

Yazarın, kapağında pazarlamanız çağa ayak uyduruyor mu diye sorduğu bu kitabı okumaktan keyif aldım ve kesinlikle pek çok fayda da sağladım. En azından öyle olduğunu umuyorum :)

Her ne iş yapıyorsa yapsın herkes için de faydalı olacağını düşünüyorum kitabın. Artık neredeyse hepimizin hayatının merkezinde olan internetin pazarlama ve iş yapma tekniklerini nasıl değiştirdiği konusunda güzel örnekler, fikirler olan bir kitap. Belki okurken yeni bir iş fikri ya da işinizi kökten değiştirecek bir fikri bulabilirsiniz siz de.

Köfte Üstü Krem Şanti - Seth Godin

* * *
Pazarlamanın işi, her zaman insanların ne istediğini ve neye gereksinim duyduğunu keşfetmek ve onlara bunu sizden nasıl alabileceklerine dair hikâyeler anlatmak olmuştur.

* * *
Uzun zamandır istediğimiz ve arzu ettiğimiz şey, bize saygı gösterilmesi ve başka insanlarla iletişim ve bağlantı kurabilmek.

* * *
E-posta kutularını kendilerine zaman kazandırmaya yarayan bir tampon gibi görmeye alışmış firmalar, artık bunun bir işe yaramadığının farkına vardı.

* * *
Günümüzde durum çok farklı: Ürünleriniz için müşteri arayışından (köfte yöntemi) vazgeçmeli, müşterileriniz için ürün arayışı içinde olmalısınız.

* * *
Her şeyi bir çırpıda yazıvermek kolay. Hatta söz sahibi bazı ağ günlükçülerine bilgisayar göndererek onları etkilemeye çalışabilirsiniz. Ama sanırım olay bu kadar basit değil. Her pazarlamacının anlayacağını umduğum temel değişim şurada: Ağ günlükleri okuyucuları ve izleyicileri yazar konumuna dönüştüren ilk ortam. YouTube ise hepsini birer yönetmen yapıyor.

* * *
Çoğu ağ günlükçüsü için günlük sadece bir şey ifade ediyor: Kişisel yayın platformu. İnsanların konuşma fırsatı buldukları bir ortam.

* * *
Günümüzün şımarık tüketicisi seçkin, kaliteli ve cezbedici olan şeylere daha çok para ödemeye dünden hazır.

ps. Çevirmenler ağ günlükçüsü ifadesini uygun görmüş ama blog yazarı ifadesi daha yaygın ve bence daha güzel kesinlikle.

Zaytung

2010-03-05T20:58:00.003+02:00

Şirkette bir arkadaşın söylemesiyle keşfettiğim ve günüme renk katan dürüst, tarafsız, ahlaksız haber sitesi :) Korcan Karar'la Şok'u düşünün şimdi ve onun bir haber sitesi olduğunu :)) Zaytung işte böylesi bir site.

Okumanızı tavsiye edebileceğim haberlere gelince.

Facebook'daki "Bütün Listeni Davet Et, Profiline Kimler Bakmış Öğren" Uygulaması Çalıştı!

Dışişleri Bakanlığı: "Vizeleri Kaldırdığımız Ülkelere Gitmiyoruz, Ayıp Oluyor"

Kendi Hatasını Anlayıp Fabrikaya Dönebilen Yeni Nesil Toyotalar Yolda

"Harun Yahya Moleküler Biyoloji ve Genetik Bölümü" Alkışlarla Protesto Edildi

Berlusconi: "Esas Öbür Herifi Görecektiniz"

Türkiye İlk Defa İnternet Üzerinden Yapılan Bir Anketi Kaybetti

En beğendiğim ise alttaki kesinlikle.
Gündemle de yakından ilgili zaten!

Ermeni Diasporası'ndan Tarihi Geri Adım

Astroloji sayfalarını da okumanızı tavsiye ederim.

- Sessiz ve sakin kişiliğiniz arkadaşlarınız arasında sivrilmenizi engelliyor fakat konuşmaya başlarsanız o birkaç arkadaşınızdan da olabilirsiniz. Bu yüzden siz yine de duruşunuzdan taviz vermemeye çalışın...

- Bu hafta sizin için sıradışı kararlar alma, ama her zamanki gibi hiçbirini gerçekleştirememe haftası. Bu konuda biraz düşünmenizi öneririz. Ot geldiniz, ot gidiyorsunuz...

- Satürn'ün olumsuz konumu nedeniyle uzur süredir iş hayatınızda yaşadığınız durgunluk, önümüzdeki hafta bu gezegenin gelip sizden bizzat özür dilemesiyle son bulacak.

Buna benzer daha pek çok burç yorumu okuyabilirsiniz :)

Bugün beni epey güldürdü, sizi de güldürsün :)

Keyifli bir hafta sonu dileğimle...

Eşekleri Topluyorlar!

2010-03-05T11:58:00.000+02:00

Adamın birisi kaçıp bir eve sığındı. Korkudan yüzü sararmış, dudakları morarmış, rengi atmıştı. Ev sahibi, "Hayrola?" dedi. "İhtiyar bir adam gibi ellerin titriyor. Ne oldu, neden kaçtın? Neden betin benzin böyle attı?"

Adam dedi ki; "Zalim padişahı eğlendirmek için, bugün sokakta ne kadar eşek varsa yakalıyorlar".

Ev sahibi, "Ey amcasının canı" dedi, "Eşekleri yakalıyorlarsa bundan sana ne? Sen eşek değilsin ya!".

Adam dedi ki; "Bu işe öyle bir girişmişler, öyle ciddiye almışlar ki, beni eşek diye yakalarlarsa şaşılmaz. Eşek yakalamaya öyle bir girişmişler ki hiçbir şey fark etmiyorlar artık!".

Bir şeyi fark etmeyen kişiler başımıza geçerlerse, eşeğin sahibini de eşek diye götürürler! Fakat bizim şehrimizin padişahı abes iş yapmaz. Onun ayırt etme özelliği vardır. "O her şeyi duyar, her şeyi görür."

Adam ol da eşek tutanlardan korkma!

Mesnevi - Cilt V, 2538-2563

The Age Of Stupid

2010-03-04T22:09:00.000+02:00

Çağımız için yapılabilecek en güzel nitelemelerden birisi bu sanırım, Aptallar Çağı! Atalarımız da çok akıllı insanlar değildi belki ama onlar sadece birbirlerine zarar verebiliyorlardı. Oysa şimdi birbirimize zarar vermeye devam ediyor, hem de üzerinde yaşadığımız dünyaya büyük zararlar veriyoruz. Giderek de artıyor bu zarar. Ve pek ciddiye alınmasa da toplumun büyük bölümü tarafından, yumurta kapıya dayandığında her zamanki gibi birbirimizi suçlayacağız!

!f İstanbul 2010'da gösterilen filmler arasındaydı "The Age Of Stupid" adındaki bu belgesel. Fransa'daki ihtiyar dağ rehberinin eriyen Alpler karşısındaki hüznü, Nijerya'da doktor olmak isteyen genç kızın topraklarında bulunan petrolün pislettiği balığı temizlemek için Omo kullanması, fakirlikle savaşacağını söyleyen Hindu zengin havayolu patronu, rüzgar enerjisinin kullanımını arttırmak için uğraşan İngiliz, babaları öldürüldükten sonra Irak'tan göç eden ailenin iki küçük çocuğu, New Orleans'da yaşanan sel felaketi... Hepsi de aslında küçük uyarılar, çabalar. Kendimizi kurtarabiliriz ama sanıyorum bunu yap(a)mayacağız...

Kuru Su

2010-03-03T21:16:00.002+02:00

Çok geç tanıştığım ama iyi ki tanıştım dediğim bir yazar Engin Geçtan. Kuru Su adı dahi çekiyor insanı kendine, romanın kendisi ise ayrı bir çekici. Düşle gerçeklik arasında gidip gelen bir tarz, anlatmaktan çok göstermeyi tercih eden bir yazar ve harika betimlemeler, metaforlar. Daha ne isteyebilirim ki bir okuyucu olarak? Diğer romanlarını da okuyacağım mutlaka. Ve uzmanlık alanı olan psikiyatri ile ilgili kitaplarına da göz atacağım illaki. Özellikle ilk basımı ben üç yaşımdayken yapılan "İnsan Olmak" adlı kitabından edineceğim bir tane. Tabii bir de romanı okurken kuşkonmaz çorbası ve rozbif sandviç canı çekiyor insanın sevsin ya da sevmesin.

Kuru Su - Engin Geçtan

* * *
Yine de ince tül perdelerin ardından görünen siyah geceyle beyaz tipinin birlikte yazdıkları şiiri okuyamaz haldeler. Kendini kendine göre yanlış bir durumun içinde bulmuş, doğanın bu gecelik tutsakları, suskun bir beklemeye teslim olup masalara dağılmışlar.

* * *
Etrafına bakındı, otel odalarının insanı hiçe indirgeyen kimliksizliğine. Kervanların konakladığı hanları gözünde canlandırmaya çalıştı, onların sıcacık olduğuna inandı nedense.

* * *
Bu yaldızlı akşamların maskelenmiş hüznünün yalnızlığını daha da derinleştirdiğini sezmeye başlayana dek.

* * *
Birden fazla gerçek olabilir miydi ki? Birini yaşarken diğeri gerçek dışında kalan, insanın belirli bir anda ya birini ya da ötekini yaşadığı iki farklı gerçek?

* * *
Dünya her zaman bu kadar karmaşık bir yer miydi acaba? Yoksa gezegenin yanlış bir dönemine rastlamanın şanssızlığı mıydı bu?

* * *
Hiçbir yere ait değilmiş gibi duran bu şehri benzersiz kılan, her yerin sınırında olmasıydı belki de. Batı'nın, Ortadoğu'nun, Doğu'nun. Küreselleşmiş bir gezegenin en melez alanı, pek az kişi farkında olsa da dünyanın sıfır noktası. Hüznün, keyfin, entrikanın, hayâsızlığın, tutkunun amalgamı!

MySpace'e sevgilerimle!

2010-03-02T20:03:00.000+02:00

2009'un son günlerinde hemen hiç kullanmadığım, bakmadığım MySpace, benim pek çok eski yazımın içinde kullandığım hatta bazen yazısız sadece sevdiğim şarkıları eklemek için kullandığım imeem'i satın aldı.

Sonra n'oldu?

Benim onlarca yazıya eklediğim onlarca şarkı yerinde şimdi "Top ringstones / Get local concerts / Create a playlist on MySpace Music, it's free!" şeklinde saçmasapan reklamlar yayınlanmaya başlandı!

Bu sinir bozucu bir durum. Bazı şarkıların adını bile yazmamışım, hangi şarkı olduğunu dahi anlayamıyorum. O an için bana bir şeyler hissettirmiş bir şarkı, ben de eklemişim. Ve şimdi bunların hepsi kaybolup gitti.

Dediğim gibi MySpace'e en içten sevgilerimi gönderiyorum!

Oyunlar

2010-03-01T21:03:00.002+02:00

İzlediğim filmleri yaz(a)madığım gibi tiyatro oyunlarını da yazamadım epeydir. Son birkaç ayda izlediğim oyunlar aşağıdaki gibidir efendim. Ben hepsini sevdim. Tiyatronun cazibesi bambaşka. Sinemada, televizyonda izlediğiniz isimler dahi bambaşka o sahnede. Ve oyun bitimindeki alkışlar. Oyuncular kadar heyecanlanıp mutlu oluyorum o alkışlarla ben de!!!

Kod Adı Kongo
Oyundaki Kongo'nun yüzölçümünü ezberleyebilirsiniz :) Toplumsal ve yönetimsel sorunlara odaklanmış gibi gözükse de aslında çok temel insani bir konuya odaklanıyor diyebilirim oyun için.

Lozan
“Kimi zaman barışı korumak ve tesis etmek, savaşmaktan daha meşakkatlidir.”

Tarihin aslında sadece rakamlardan, antlaşmalardan ibaret olmadığını unutuyoruz hep. Ve kendi tarihimizde yaşananların çoğunu bilmiyoruz. Lozan'ın aslında nasıl bir süreç olduğunu birazcık anlamamı, düşünmemi, araştırmamı sağladığı için sevdim bu oyunu.

Rita'nın Şarkısı
Dr.Frank edebiyat derslerini sokaktaki insana da ulaştırmak ister ve tek müracaat Rita'dan gelir. Tabii olayların da arkası gelir. Çetin Tekindor sahnede çok iyiydi. Tülay Günal da iyiydi. Kostüm değiştirmekten epey yorulmuştur eminim Tekindor'a nazaran :)

Kral Dairesi
İstanbul’ da bir otelin kral dairesindeyiz.. her şey otelin bilgisayarının bozulmasıyla başlar. Kral dairesi bir tanedir, ama aynı güne üç ayrı rezervasyon yaptırılmıştır. Üç ayrı çift, balayını geçirmek üzere otele gelir ve beklenen kargaşa başlar, hem de ne başlar :) Gülmek istiyorsanız birebir harika bir oyun! Konuşma olmayan ve maskelerle oynanan harika bir oyundu! İyi ki diyalog yoktu, gülüşmelerden duymak zor olabilirdi :)

İki Çarpı İki
İki çift, iki ayrı ilişki, iktidar ve sevgi, evlilik ve monotonluk, aşk ve macera, kadın ve erkek, birey ve politika üzerine ilginç bir oyunculuk deneyimi. Sahnede de iki oyuncu sadece, Adnan Biricik ve Seray Gözler. İlginç bir oyunculuk deneyimi olduğu kadar ilginç diyalogları da olan bir oyundu.

Kredi Kartı - Vak'aaa!
Nietzsche “Sizi öldürmeyen şey güçlendirir!” diyor. Ben de oyunlarımda “Sizi öldürmeyen şey sakat bırakır!” diyorum. Cüneyt Çalışkur

Uğur Polat tek başına müthiş bir performans sergiliyor. Ve tabii sanırım adı Çağ Çalışkur olan muhteşem radyocumuz oyuna müthiş bir renk katıyor. Keşke oyunun sonuna dek o renk devam etseymiş :)

Sokrates'in Son Gecesi
Daha önce yazmıştım bu oyunun bana düşündürdüklerini, hissettirdiklerini bir vesileyle. Sokrates'in sözleri, harika oyunculuklar. Melek Baykal ise kesinlikle ayrı bir renk katıyor oyuna!

gücün saklı içimde...

2010-02-28T20:12:00.001+02:00

Olsun, ne olacaksa olsun. Yollar son bulsun ya da birleşsin, başlasın ya da bitsin. Yol kenarlarında molalar olmuştur, olsun. Hepsi bitsin sonra ama yol bitmesin. Bir yoldaş olsun, yola onunla devam edilsin. Yoldaş; arkadaş olsun, su olsun, ekmek olsun, hava olsun, aşk olsun, hayatın kendisi olsun, sonsuzluk olsun, yolun sonu olsun, sonsuz bir yolculuğun başı olsun, hayatın anlamını kavramanın anahtarı olsun, her an yeniden keşfedilen olsun, özlenen olsun, beklenen olsun, ilk olsun, son olsun, yanımda olsun, içimde (d)olsun...

Bir devlet ki...

2010-02-18T12:42:00.004+02:00

Sokrates'in Son Gecesi adlı tiyatro oyununda çok güzel aforizmalar vardı. Ne dinlerken ne de dinledikten sonra not alabildim bunları, beynimin ve kalbimin tüm kıvrımlarını sarsmaktaydı çünkü bildiğim(iz) korkunç gerçekler. Şöyle bir şey geçmişti sanırım, bir devlet ki iyi vatandaşlarıyla kötü vatandaşlarını birbirinden ayıramaz, çöküşü yakındır.

Bu cümleyi duyunca neler düşündüm, neler hissettim az çok tahmin edilebilir sanırım, bu ülkede geçmişte ve bugün yaşananları biraz bilmek kâfi...

Hele ki son günlerde yaşananlar. İnsan ne diyeceğini bil(e)miyor.

"Çoğunluk" diyordu Sokrates "iyinin peşinden gidince iyidir, kötünün peşinden gidince kötüdür. Çoğunluğun her zaman haklı olduğunu ya da her zaman doğruyu seçtiğini söyleyemezsiniz. İyi bir demokrasi ve iyi bir monarşi arasından demokrasiyi seçerim. Ama kötü bir demokrasi ve kötü bir monarşi arasından monarşiyi seçerim. Monarşide kötülük yapabilecek tek bir adam vardır, kral. Ama demokraside kötülük yapacak birden çok adam vardır. Ve bu adamlar iyi bir şey olduğunda ben yaptım derler, kötü bir şey olduğunda biz derler, çoğunluğun kararına uyduklarından, çoğunluğun bunu istediğinden bahsederler." diyordu. Haklıydı, haklı olduğunu her gün tekrar tekrar anlıyorum. Monarşi istemiyorum, darbe istemiyorum ama kötü bir demokrasiyi de istemiyorum...

"Önümüzdeki soru şudur; Adalet mekanizması kilitlendiğinde, yargıyı yargıya bırakabilir miyiz? Yargı yargıyla karşıya karşıya geldiğinde, ne yapacağız? Sistem, acilen bu soruya cevap üretmeli. Terzi kendi söküğünü dikemezken, berber kendi saçını traş edemezken, yargı iç ihtilaflarını kendi başına nasıl giderecek? Demokrasilerde, anayasal sistemi kurmak, gerektiğinde de tadilat tamirat yapmak seçilmiş meclislerin işidir. O halde, siyasete görev düşüyor. Soruna müdahalenin tam zamanıdır."

Radikal gazetesindeki köşesinde üstteki gibi radikal bir söylemde bulunmuş geçmişte resmi olarak başbakanlık sözcülüğü yapmış bugün ise köşe yazarlığıyla beraber gönüllü olarak yaptığını düşündüğüm Beki.

Merak ediyorum nasıl bir mantıkla, nasıl bir haklılık duygusuyla, nasıl bir keskin inançla bunları yazabilir insan? Başbakanın hep kullandığı gibi velev ki yazdı bir şekilde, okumaz mı tekrar ben ne yazdım diye ve görmez mi o zaman yazdıklarındaki dehşet verici ifadeleri? "Adalet mekanizması kilitlendiğinde" ifadesinin yerine istediğinizi koyunuz şimdi? Mesela siyaset. Devamını getirin şimdi. Siyaseti siyasete bırakabilir miyiz!!! Ve bu durumda görev kime düşer!!! Halk mı dediniz? Demokrasi demagoglarının yaptığı demagojiler, mağdur edebiyatı, seçim rüşvetleri, kral gibi liderler, kraldan çok kralcılar, kralın yalakaları... Aynı düz mantıkla sormaya devam edersek, halkı halka bırakabilir miyiz!!!

Bu, bu topraklarda beni hep korkutan şey. Bu empati noksanlığı, bu insana sevgisizliğin işareti. Hep ben haklıyım, benim doğrularım en doğru tavrı. Elinde güç yokken mağdur olmak, elinde güç varken mağrur olmak... Sev(e)memek, hoş gör(e)memek, konuş(a)mamak, tahammülsüzlük ve son noktada fiziksel yahut düşünsel şiddet...

la la la la la la laaa...

2010-02-14T00:07:00.000+02:00

Bu şarkıyı milyon kez dinleyebilirim! Bıkmadan, usanmadan. Beni mutlu ediyor, bir parça da hüzünlendiriyor ama mutluluğun gölgesinde kalıyor, bir bakıma ona tat katıyor. Epey bir zaman önce de koymuştum bloga Leonard Cohen'in bu mükemmel şarkısını ama bu seferki canlı performansı. Günün anlam ve önemine binaen(!) ekliyorum!

Sevgileri bir güne sıkıştırmak ol(a)maz, geçen yıl yazmıştım zaten, bu yıl tekrar etmek istemiyorum aynı teraneleri.

Sevgi Günümüz kutlu olsun efenim, sevgilerimiz daim olsun :)

ps. Ola ki evlenirsem, o gün çalınmasını istediğim tek şarkıdır.

bu yıl bitmeden...

2010-02-09T22:01:00.001+02:00

Bu yılı iyi geçirdiniz mi?
Sağlıklı olduğunuz için hiç sevindiniz mi?
Bu yıl hiç gün ışığı ile uyandınız mı?
Kaç kez güneşin doğuşunu izlediniz?
Bir neden yokken kaç kişiye hediye aldınız?
Kaç sabah yolda bir kediyi okşadınız?
Bu yıl yeni doğmuş bir bebek parmağınızı sıkıca tuttu mu hiç?
Ya siz onu hiç kokladınız mı?
Yaz gecelerinde ne çok yıldız olduğuna hiç şaşırdınız mı?
Kendinize bu yıl kaç oyuncak aldınız?
Kaç kez gözlerinizden yaş gelene kadar güldünüz?
Yaşlı bir ağaca sarıldınız mı bu yıl?
Çimenlere uzandığınız oldu mu?
Çocukluğunuzdan kalan bir şarkıyı söylediniz mi hiç?
Hiç taş kaydırdınız mı bu yıl?
Kaç kez kuşlara yem attınız?
Bir çiçeği dalındayken kokladınız mı?
Bu yıl kaç kez gökkuşağı gördünüz ?
Ya da hediye alan bir çocuğun gözlerindeki ışığı?
Kaç kez mektup aldınız bu yıl?
Eski bir dostunuzu aradınız mı hiç?
Kimseyle barıştınız mı bu yıl ?
Aslında mutlu olduğunuzu kaç kez fark ettiniz bu yıl?
İyi bir yılın bunlar gibi birçok küçük şey'e bağlı olduğunu
Hiç düşündünüz mü bu yıl?
Yeni yılda düşünün.
Yayılın çimenlerin üzerine
Acele edin
Er ya da geç
Çimenler yayılacak üzerinize.

Jacques Prevert

kaldı onbir...

2010-02-08T23:46:00.003+02:00

2010'un ilk ayını bitirdik, ikinci ayının ilk haftasını yedik, ikinci haftasının ilk gününü bitirmek üzereyiz. (Yazmaya başladığımda daha bitmemişti.) Söylemeye gerek var mı -bence yok- ama günler su misali geçiyor.

Vikipedi'ye bakacak olursak 5 Şubat'ta neler olmuş geçmişte peki? Hepsini yaz(a)mam tabii sevgili okuyucu ama mesela Seyyan Hanım 1932 senesinde ilk Türk tangosu olan Mazi kalbimde bir yaradır'ı okumuş. Hangimizin kalbinde yara değil ki? Dinleyelim Seyyan Hanım'dan.

Atatürk, 1 Şubat'ta bir grubun ezan ve kametin Türkçe okunmasını bahane edip gösteri yapması üzerine Ege gezisini yarıda kesip Bursa'ya gitmiş. Evet, bir zamanlar ezan Türkçe okunmuş. Duymuştum ama Yılmaz Büyükerşen ile yapılmış söyleşi tadındaki Zamanı Durduran Saat adlı kitabı okurken minareye çıkıp çocuk sesiyle Türkçe ezan okuduğunu görene kadar gerçekliğini algılayamamış(t)ım.

1937'de Anayasa'nın 2. Maddesi'nde yapılan değişiklikle, 6 ilke Anayasa metnine girmiş: Türkiye Devleti Cumhuriyetçi, Milliyetçi, Halkçı, Devletçi, Laik ve İnkılapçıdır. Resmi Dili Türkçe'dir. Makam Ankara şehridir.

Charlie Chaplin'in son sessiz filmi Modern Zamanlar gösterime girmiş. İzlemediyseniz izlemenizi tavsiye ederim.

George Hagi doğmuş, Cemal Kutay vefat etmiş.

Ya 6 Şubat?

Massachusetts, ABD'nin altıncı eyaleti olmuş, İkinci Mustafa tahta çıkmış.

Bob Marley doğmuş.

12 çocuk babası Bob amca bakın ne demiş zamanında?
(dinlemeye başlamadan önce mutlaka sesi açın ve ıslığa eşlik edin :)

here's a little song i wrote
you might want to sing it note for note,
don't worry, be happy

in every life we have some trouble,
when you worry you make it double
don't worry, be happy

i give you my phone number,
when your worried, call me,
i make you happy

:)

Carl ve Ellie için

2010-02-07T22:54:00.003+02:00

Aslında geride kalan günlerde izlediğim çok film oldu ama önce en son izlediğim filmi yazayım istedim. Keşke sinemada izlemiş olsaydım dediğim bir film oldu. Wall-E'den sonra Pixar mükemmel bir film daha yapmış kesinlikle! Mükemmel bir animasyon falan değil her şeyiyle mükemmel bir film olmuş Up. İzlediğim en güzel filmlerden birisiydi.

Carl ve Ellie'nin aşklarını, hayatlarını anlatan o kısacık birkaç dakika aslında hayatın da ne kadar kısa olduğunun görsel şöleniydi. Başlıyor ve nasıl olduğunu dahi anlayamadan bitiyor hayatımız. Bu macerayı birlikte yaşayacağımız kişiyi bulup onunla geçirebiliriz umarım bu kısacık zaman dilimini yani hayatımızı...

sezenler olmuş...

2010-01-25T00:26:00.002+02:00

Bir 24 Ocak daha...

2010-01-24T12:22:00.002+02:00

Şok

2010-01-23T22:32:00.005+02:00

Benim bir twitter hesabım var. Aslında epey zamandır var ama pek kullanmıyor(d)um. En son daha sık kullanacağım dedim kendi kendime ama hâlâ bunu başarabilmiş değilim. Arada sevdiğim köşe yazılarını, sözleri, şarkıları vs. ekliyorum.

Neyse, gelelim konumuza. Dün sabah Yılmaz Özdil'in köşe yazısını okuduktan sonra twitter hesabıma ekledim. Yazısının Hürriyet'in sitesindeki linkini de bit.ly hesabımdan kısaltarak koydum doğal olarak. Zaten öyle pek takip edenim yok twitter'da ve eklediğim bu linklere on bilemedin yirmi kişi merak edip bakıyor. bit.ly istatistikleri öyle diyor en azından. Gel gelelim bu eklediğim son köşe yazısına an itibariyle 664 (yazı ile altı yüz altmış dört) kez tıklanmış. Neden peki? "Çevireceğiniz numaradan önce Graham Bell’in doğum tarihini tuşlarsanız, telefonla bedavaya görüşebilirsiniz!!!" diye yazdım da ondan! Bunu daha fazla insan baksın diye yapmadım ama ilginç geldi bu durum. İnsanların dikkatlerini nelere ve nerelere verdiklerinin küçük bir göstergesi bu.

Yılmaz Özdil bu yazısında Şok programından bahsetmiş. Hatırlıyorsunuz dimi? İlginç bir programdı. Bir mizah programı olmasına rağmen ciddi ciddi izleyip gerçek sanan insanlar da olmuştu zamanında :)

Alaska'ya gidemedim

2010-01-23T20:40:00.003+02:00

Ama İstiklal'e gittim. Bu da küçük bir adım. Zaten bir adım atmakla başlıyor her şey. Belki bir gün Alaska'ya da giderim, Alexander'ın kaldığı o otobüsü bile görebilirim. Bunları düşündüm Eva'nın Somewhere albümünden şarkıları dinlerken. Kırk dakikada iki ya da üç yüz metre ilerleyebilmişken ve Eva bir şarkıyı bitirirken, bulunduğum aracın radyosundan Topbaş'ın "Her türlü tedbiri aldık ve hiçbir yolumuzda sorun yaşamıyoruz bugün." dediğini duydum. Haklı dedim içimden, klasik ve de kronik İstanbul. Bambaşka bir dünyaya ait müzikleri dinlerken yaşadığım dünyanın insanlarına odaklandım, küçük gözlemler yaptım. Mimikler, fısıldaşmalar, mesajlaşmalar, tartışmalar. Ve sonunda Tünel'deyim. Her zamanki gibiydi, kıyafetler dışında. Ve eksikliğini hissettiren sokak çalgıcıları dışında. Gittiğim gibi geri döndüm, zaten niye gitmiştim ki? Soğuk bir akşamda sıcak çayımı yudumluyorum. Ve düşünüyorum...

acı olmayınca tatlı da olmaz...

2010-01-21T22:51:00.002+02:00

bir kez olsun çevir yüzün bak şu toprağa
her gün bir çiçek açıyor diyor merhaba
bütün geceler mecbur varır sabaha
umudun kaybedip pes etmek olmaz!

Beyaz yakışıyor bu şehre

2010-01-20T23:14:00.007+02:00

Beyaz yakışıyor bu şehre dedim içimden aldığım nefes soğuk havaya karışırken. Çok uzun zamandır gelmemiştim bu taraflara, Vefa'ya. Akşam karanlığında daha da bir farklı gelmişti İstanbul gözüme. Vefasızlık etmiştim bu şehre. İnsan sevgilisinin halini sormaz mıydı hiç? Bilmez miydi en kuytularını? Sormamıştım, bilmiyordum. Yaşan(a)mamış bir aşk vardı İstanbul'la aramızda. Yaşanmamış bir aşka ağıt yakıyordu gönlüm algıladığımı sandığım dünyada olup bitene ve en başta bana aldırmadan, kendi halinde.

O ağıt yakarken ben sigaramı yakardım belki de ama bıraktım işte nihayetinde. Neyse, bildiğimiz mekanlara gitme vakti gelmişti. Dostlarla sohbet etme vakti. Bakalım neler birikmiş gönül testisinde. Kırıp dökmek veyahut ölmek gerekir. Yeniden başlayabilmek, yeniden doğabilmek için.

İsmini bir Fransız yazardan alan şu güzelim tepedeydim işte. Akşam trafiğinde Balat'da biraz yoğunluk vardı ama gecikmemiştim. Soğuk havaya rağmen insanlar montları ve paltolarıyla oturuyor, evlerinde yudumlarmışçasına içiyorlardı çaylarını sıcak sıcak. Gözlerim benim tayfayı aradı kalabalık arasında. Hararetli şekilde konuşmakta olan trioyu gördüm çok geçmeden. Üç gün önce değil de üç yıl, ne üç yılı, on üç yıl önce görüşmüşçesine sarıldım sırayla. Çayım daha oturmadan geldi.

"Ne konuşuyordunuz öyle hararetle?" diye sordum.

"Cellat mezarlığından bahsediyordu bizim bu entel. Geçmişinden, yok olmakta olduğundan." dedi Tevfik. Yüzünde her zamanki muzip gülümsemesi vardı.

"Buna mani olmalıyız. Bu değerlerimizi korumalıyız. Hepimiz cellatız!" diyerek kahkahayı patlattı, en ciddi konuları bile tiye almaktan geri dur(a)mayan Bora.

"Abi iki dakika ciddi olamıyorsun bunlarla ya!" dedi dişlerini göstermese de gözleri gülerek Harun.

Ben üçüne tekrar baktım. Mevlana'nın ruhumla severim dediği bu olsa gerek diye düşündüm. Gözlerimi kapadım, daldım. Belki on saniye geçmişti ama ben on sene öncesine gidip geldim. Bu girişten sonra hayatlarımızın olağan akışındaki olağan şeyleri, memleket meseleleri, siyah beyaz sevdamızı, iş meseleleri, ev meseleleri, eh tabii aşk meseleleri, eş dost havadisleri arasında gidip gelmeye başladık onlara eşlik eden çaylarla birlikte.

Bora'nın hayatında birkaç aydır çok sevdiği bir kadın vardı. Harun da evlenmek üzereydi. Tevfik evliydi zaten. Üçü de kendi dertlerini sıralıyordu. Tevfik memleketten gelen akrabalardan, iki günde bir misafir ettiği kayınvalidesinden dertliydi. Harun mobilya fiyatlarını, ev kiralarını kuruşuna kadar anlatıyordu çayını soğutarak. Bora ise Neytiri'sini bulmuştu, ormanına geri döneceği anı düşlemekteydi.

Üçü de lafı dolaştırmaktaydı. Söyleyememekten ziyade nasıl söyleyeceğini bilememenin, incitmekten çekinmenin, en mahrem şeylerini bile bilirken utanıyor olmanın sonucuydu bu. İş aralarında en lay lay lom vaziyette olan Bora'ya kalmıştı. Garibim e, ya, yani, işte, falan diye harcadığı bir dakikanın sonunda "Sende durumlar nasıl?" diye sorabilmişti.

Üçü de biliyordu oysa ki her şeyi. Ama bilmenin anlamsızlığını bilecek kadar da biliyorlardı, hem hayatı hem de beni. Bora gülümsemeye devam etse de kaçırdığı gözleriyle, Tevfik yüzüme bakmaya devam etse de ellerini birleştirmesiyle ve de Harun gizleyemeyip yüzünün her noktasında yansıtmasıyla "Senin için endişeleniyoruz. İyi misin? Gerçekten. Bize anlatabilirsin, biliyorsun" der gibiydiler. İşte, bunu seviyordum. Velev ki kötü olayım, böyle üç dost varken insanın yanında iyileşiveriyor yaraları, daha ümitli düşlüyor yarınları. Hem hayatta her şey güzel olsaydı hayat hiç güzel olmazdı.

Acılara eşlik etmesi için mi bilinmez şekerli kahvelerimizi söyledik ve kırdım testiyi. Dökülmeye başladı her şey. Onlar sustu, ben konuştum. Ben sustum, onlar da sustu. Ben konuşmaya devam etim. Kahvelerimiz bitti. Tiradım bitti. Hepimizin yüzünde bir mutluluk ifadesi vardı sanki. Onlar öğrenmenin ve öğrendiklerinin sevincini, ben paylaşmış olmanın rahatlamasını yaşıyordum. Bir trajedi yoktu ortada. Eğer varsa bile hepimizin hayatı bir trajediydi. Oysa bu dünya bir komediydi.

Kısa bir süre daha oturup kritiklerini yaptık. Yanlışlarımı, yanılgılarımı, yaptıklarımı, yap(a)madıklarımı değerlendirdik. Ve hayatın gerçeklerine döndük. Tevfik'i eşi aradı, Bora'yı sevgilisi. Harun'u nişanlısı aramadı diye geyik çevirirken, bingo! Alman usulü değil Türk usulü Bora'nın ödediği hesaptan sonra zengin kalkışı yaptık. Onlar benim sevmediğim telefirikle aşağıya inmeye karar verdiler. Ben sonsuz uykularında olanların arasından yavaş yavaş inmeye. Kulaklığımı taktım, radyoyu açtım. Hoş sesli bir kadın mutlu etti bir anda. Benim için söylüyor diyerek gülümsedim.

Karar No:6

2010-01-19T00:26:00.003+02:00

Bazen en olmadık anda farklı duyguları keşfedebiliyor insan ruhunun derinliklerinde. Herkes de bu böyle midir bil(e)miyorum elbette. Ama ben de öyle. İzlediğim enteresan bir filmden sonra Kıraç'ın sesinden dinlediğim bir şarkıyla bambaşka şeyleri düşünür, hisseder oldum günün ilk saatinde.

Sağ taraftaki etiketler arasında 'Kararlar' var. En son geçen sene yazmışım, utanmalıyım kendimden. Tamam, kararsız biriyim ama bu kadar da değil :)

Bu yıla dair küçük hedeflerim, büyük hayallerim var diye yazmıştım zaten. Bu küçük hedeflerimden birisi günlük tutmaktı. Son birkaç gün hariç bunda başarılıy(d)ım. Bu yazıyı yayınladıktan sonra birkaç satır bir şeyler karalayacağım sevgili günlüğüme :)

İlginçtir, normalde yazarken uzun uzun düşünürken, sözkonusu günlük olunca kelimeler sanki kendiliğinden yan yana gelip anlamlı cümleler halini alıyorlar, ben de hayret ifadeleri içinde onları okuyorum :)

Bloga bir bölüm eklemek istiyorum ayrıca, kararlıyım. İstanbul'la ilgili bir şeyler karalamak istiyorum. Fotoğraf da olur belki ama kötü bir fotoğraf makinesi sahibi ve kötü bir fotoğrafçı olarak bu konunun lafını etmek istemiyorum fazla.

Şimdi sevdiğim bir başka şarkıyı dinliyorum. Aylar önce bloga yazmak üzere kaydettiğim bir yazının en önemli parçası benim için. O yazı da aylardır taslaklar arasında duruyor diğer pek çoğu gibi. Şarkıyı dinlerken, yazacaklarımı düşünürken, bunları yazarken, birbirinden alakasız şeyleri hayal ederken gülümsüyorum, mutlu oluyorum :)

Neyse, uzatmayalım. Maksat bir karar eklemekti. İkisini paylaştım seninle sayın okuyucu. Birisi benimle, diğeri blogla ilgili. Haydi hayırlısı!

İyi uykular ;)

bu kaçıncı pazar yazısı olacak acaba?

2010-01-17T22:15:00.004+02:00

Yine Haşmet Babaoğlu'na nazire yaparcasına pazar notları yazasım tuttu şu hafif ıslak İstanbul akşamında. Aslında yazmak istediğim filmler var sinemalarda, evde izlediğim. Ama yazamıyorum. Sonradan yazınca da olmuyor, bunu da biliyorum. Her şey zamanında güzel, yaşadığın anda ayrı güzel hayatta...

* * *
Lafı Haşmet Babaoğlu'ndan açmışken bugünkü yazısından bahsetmeden olmaz. Kötülükten dost olmaz demiş, doğru da demiş. Ama aslında sorması gereken, kaç tane gerçek dost var hayatımızda sorusuydu. Sahte duygular, -mış gibi yaşayanlar, sinsi düşünceler, çıkar ilişkileri, tatminler, hazlar, banka hesaplarının dünyasında dostu bulmak kolay değil, dost olmak hiç kolay değil...

* * *
Ahmet İnam'ın yazılarını okumayı seviyorum. Not almışım yine bir köşe yazısından birkaç cümleyi. Ne diyeyim, hayatın anlam kaynağına bizi götürecek olanı buluruz ya da o bizi bulur umarım...

Sen öğretmedin mi Hocam, bize anlam 'öteki'nden gelir. Kimdir öteki? Sevgilidir. Birlikte yaşasak da, dokunsak da ona, o da bize dokunsa, anlamdır o. Bedeni yok olup gitse de bizde düşüncesi kalandır. Bize gerçeği hatırlatandır. Bu dünyayı uydurmadığımızı, bizim dışımızda varolan bir düzenin olduğunu, onunla bu düzeni paylaşabildiğimizi bize duyurandır. Zaman zaman hayatımızı cehenneme çevirse de, verdiği acılar ve sevinçlerle yaşamın anlam kaynağına bizi götürebilendir.

* * *
Anthony Robbins. Sınırsız Güç, İçindeki Devi Uyandır gibi pek çok kişisel gelişim kitabının yazarı. Ve ben hiçbirini okumadım. Okumak istemediğim için değil sadece okumadım bugüne kadar. Kişisel gelişim kitaplarına karşı bir ön yargım olduğunu daha önce de yazmıştım. Yavaş yavaş kırılıyor bu ön yargım ve en azından bazı kitapların, bazı bilgilerin işe yarayacağını düşünüyorum artık. Tabii aslolan insanın istemesi ve çaba sarf etmesi.

Neyse, yazmak istediğim kişisel gelişim kitapları falan değil aslında. Anthony ya da Tony Robbins'in izlediğim bir videosu. Size de izlemenizi tavsiye ederim. Bu videoda bir şey söylüyor beni cezbeden, bana işte bu dedirten. Bizi mutlu eden ne öğrenmek ister misiniz diye sorup tek kelimeyle PROGRESS diyerek cevaplıyor. Yani ilerleme, yani gelişme... Sonra da ilave ediyor:

Eğer ilerleyemiyorsanız, katkıda bulunamıyorsanız, eğer ruhunuzda, vücudunuzda, ilişkinizde ya da işinizde bir ilerleme hissedemiyorsanız hayatınız diğer insanlara kıyasla ne kadar büyük olursa olsun mutlu olamazsınız! İlerleme bu işin oyunudur arkadaşlarım, yaşadığını hissetmektir!

Yüzde bir milyon doğru bir laf!

* * *
Her şey zamanında güzel demiştim ya yazının başında, Ahmet Telli'nin gün kararmasın geldiğinde dediği geldi aklıma bir şiirinde.

Ey gülün pembesi ile
bir gülümseyişi paylaşan
kar yağıyor yatağıma
avuçlarım kutuplara döndü
gün kararmasın geldiğinde
...

* * *
Bir daha istesek de geri dönemeyeceğiz bu haftayı, bir saniye bile dönüşü yok ki akıp giden anın, Münir Nurettin Selçuk dinleyerek kapatalım.

Ve diyelim ki:

Ya aşk içinde harab ol, ya şevk içinde gönül!
Ya lale açmalıdır göğsümüzde yahud gül...

kimse bilmez...

2010-01-15T00:40:00.004+02:00

http://fizy.com/s/1ahqp9
dinleyin...

bulut geçti
gözyaşları kaldı çimende
gül rengi şarap
içilmez mi böyle günde

seher yeli
eser yırtar eteğini gülün
güle baktıkça çırpınır
yüreği bülbülün

bu yıldızlı gökler
ne zaman başladı dönmeye
kimse bilmez, kimse bilmez...