Günlüğüm

Amin deyin!

2012-01-02T14:18:00.000+02:00

Nil ne güzel yazmış, ne zaman yazdığının önemi var mı ki? 2007, 2012, 2022 ya da 2222. Tüm zamanlar için, hepimiz için yazmış.

* * *

İki bin on iki hoş gelsin, sefalar getirsin.

Sevdiğiniz kim varsa,

Sağlığı iyi olsun.

Kalbi ritmini çalsın.

Sevdikleriyle bir arada olsun.

Sevmekten bıkıp usanmayacağı biri olsun.

Yapmaktan bıkıp usanmayacağı bir işi olsun.

Neşesi bol olsun.

Değiştirmek istedikleri değişsin.

Bir şey ona sürpriz olsun.

Bir hayali gerçek olsun.

Bu duayı okusun. Kendi sesiyle duysun. Duası gerçek olsun.

Her kelimesine şükretsin. Tek satırına nazar değmesin. Amin.

* * *

Nil Karaibrahimgil'in duasının / yazısının tamamı için illaki tıklayınız.

yılın son gününün ilk saatinde

2011-12-31T01:08:00.000+02:00

Sevgili blog,

Sanki aylar değil de yıllar olmuş gibi sana yaz(ıl)madığım :) Bu arada google çalışmış, arayüzün çok değişmiş. 92 dane taslak biriktirmişim, unutmuşum sende, ki bunlardan en eskisi 2009 nisanından.

Yeni bişeyler eklemiyor olsam da sendeki eskileri okuyorum son günlerde. Çok enteresan bişey kesinlikle! Bazı yazdıklarımı okumak o kadar keyif veriyor ki bana sanki ben yazmamışım, çok sevdiğim bir yazar yazmış bloga ve ben de ilk defa heyecanla okuyormuşum gibi geliyor :)) Bazılarını neden yazdığımı, bazı şarkıları neden eklediğimi hiç hatırlamıyorum.

Aslında şimdi de ne yazacağımı bil(e)miyorum! Yardımcı olsan? Delilerden sen anlarsın, konuş onlarla diyor Köroğlu fonda. Sen de benimle konuşsan ya blog? Beni bana anlatsan? Kelimelerimle? Hemen sahiplenmek, sanki ben var ettim o kelimeleri? Biz o kelimelerle bir olduk, var olduk.

Klasik bir yılbaşı yazısı mı yazsam? Eski yıl muhasebesi, yeni yılda mutlaka yapılacaklar listesi falan. Ne dersin? Yok yok, bana yakışmaz dimi? Allasen, kim ne derse desin? Gerçi kim ne diyecek? Hakkaten delilerden sen anlıyorsun blog, düşlerden de anlar mısın? Nasıl muhtacım bir bilsen! Bak Erol amca ne diyor, işte öyle bir şey!

Eski yıl muhasebesi? Son gününün ilk saatinin içinde olduğumuz bu yıl bişeyleri aldı bişeyleri getirdi, aldık verdik yine. Fotoğraf bu yıla damgasını vurdu kesinlikle! Ki önümüzdeki yıllara da vuracak gibi, haberin olsun sevgili blog. Darılmaca gücenmece yok! Tamam konuyu değiştirmek istiyorsun anlıyorum ama yanlış yerden giriyorsun. Boşver, hatırlamayalım. Barış Manço'yu rahmetle yad edelim biz! Yaz dostum, kimse göçmez bu dünyadan mal ile!

2012! Mayalı dostlarımız ve felaket senaryosu sevdalısı Hollywood yapımcılarımız doğru söylüyorlarsa son yılımız olacak zaten sevgili blog. Acaba dünya yok olduktan sonra sende yazılı olanlar evrenin bir köşesinde kalır mı dersin? Tut ki kaldı, youtube olmayacak ki? Şimdi bir sürü link veriyorum, tıklayıp dinlesin diye okuyucular -okuyan var mı hâlâ seni?-, onları dinleyebilecek mi evrenin diğer bir köşesindeki başka galaksili kardeşimiz? Phil amcanın şarkısında dediği gibi gerçek renklerimi görüp sevecek mi beni?

Laf kalabağı yaptım yine dimi? Bilmiyorum, geçti bir sene daha işte. İyi kötü doğru yanlış pek çok şey oldu. Ki yıllar ne çabuk geçiyor blog? Neden böyle? Bir noktaya geliyorsun ve birden "noluyo lan" diyorsun kendi kendine. Ben öyle dedim ya blog, herkesin öyle dediğini düşünüyorum. Ama ben adam gibi cevap veremedim, cevabı olanlar beri gelsin! Tabii o noktadan sonra da yıllar tik tak misali ilerlemeye devam ediyor, ki ettiler, etmekteler. Buna çare yok dimi? Neyse. Yeni yıldan beklentim falan yok. Bazı şeyler için çaba sarfedeceğim elbette. Bazı şeyleri hayal etmeye devam edeceğim. Yeni şeyler yapacağım, zaman bana beklemediğim iyi kötü güzel çirkin sürprizler yapacak, yeni insanlar tanıyacağım, yeni kitaplar okuyacağım, filmler izleyeceğim, en çok da saniyenin 125'te birinde sonsuzluğu yakalayacağım, yaşayacağım. Biten bu senede yaptığım yanlışlar da var elbet. Hangimiz kusursuz olduğunu söyleyebilir? Ama ben benim işte, değişsem de, ben benim. Değişmeyen bir özüm var. Ve kabul et sevgili blog, özümde iyi bir insanım :) Yeni yıldan beklentim yok derken yalan mı söyledim? Yalan söylemeyen kim var blog? Ama beklenti demeyelim biz onlara, gel anlaşalım. Olursa ne âlâ diyelim, başım üstüne diyelim, keşke diyelim, inşallah diyelim. Bu uzun paragrafın son aşamasında Frank amcayı yad edelim. Bazen şartlar zorlasa da, yanlış yollara sapsam da yolumu kaybetmemeye gayret ettim, ediyorum.

Sloganvari bir sonla yazıyı noktalamak istiyorum itirazın yoksa blog. Olsa da olmasa da diyorum, sevgilerimi gönderiyorum sana. 2011 son gecesinde tüm insanlık alemine, başka galaksilerdeki uzaylı dostlarıma iyi geceler dileklerimle!

ps. bu da gecenin son şarkısı olsun ve siz söyleyin mutlaka :)

saligia

2011-07-15T09:09:00.000+03:00

Bugün yılın kaçıncı günü? 196ncı günü.

1 + 9 + 6 = 16 eder. 1 + 6 = 7 eder.

Yılın bitmesine kaç gün var? 169 gün.

1 + 6 + 9 = 16 eder. 1 + 6 = 7 eder.

7 ne peki? SE7EN.

O ne peki? Saligia! Yedi ölümcül günah!

Superbia
Kibir, kendini beğenmişlik

Avaritia
Açgözlülük

Luxuria
Şehvet düşkünlüğü

Invidia
Kıskançlık, hasetlik

Gula
Oburluk

Ira
Öfke, yıkıcılık, gazap etmek

Acedia
Tembellik, miskinlik

Bu yedisi ne oluyor peki?

Ortalama insanın sıradan hâlleri oluyor...

bazen

2011-07-04T22:41:00.000+03:00

Bazen bişeyler biter hayatta, bazen başlar. Nasıl bittiğini ya da nasıl bittiğini anlayamazsın. Ya bittiği için üzülürsün ya da başladığı için bir martı gibi süzülürsün, alabildiğine özgür...

Bazen önündeki meyve tabağında önce yeşil elma parçaları bitsin istersin. Kayısı ve muz daha tatlı gelir. Her tatlı güzel midir? Tatlı bir şarap ne kadar tatlı olabilir? Bazen cevapların bir önemi yoktur, yaşadığını bilirsin sadece.

Bazen beklersin. Bitsin diye, başlasın diye, gelsin, gitsin, söylesin, sussun, olsun, bitsin diye... Beklemek zor gelir, ne yapacağını bilemezsin. Bazen de bitmesin diye beklersin!

Bazen tele objektifinle gördüklerin yetmez. Kadraja daha fazlasını sığdırmak istersin, geniş resmi görmek istersin. Geniş açılı bir lensin varsa eğer. Geniş geniş, ferah ferah...

Bazen izlediğin, okuduğun, duyduğun, gördüğün her şeyi kendine saklarsın. Belki kendinden de saklarsın. Kiminle paylaşırsın? Kim paylaşmak ister? Bazen paylaşabilirsin, ki öyleyse şanslısındır.

Bazen yazmaya başlarsın ve bazen yazacağın daha milyon tane şey varken yazmayı bırakırsın. Özgürüm diyerek kendini kandırırsın, bazen.

Bazen...

Cem Yılmaz Sendromu

2011-06-19T22:00:00.000+03:00

Ne isim vereceğimi, nasıl anlatacağımı bilemediğimden ve ilk aklıma gelen bu olduğundan adına "Cem Yılmaz Sendromu" diyorum, lütfen kayıtlara geçsin!

Belirtileri neler mi? Olur olmadık her yerde espri yapma çabasına giriyorsanız, yaptığınız esprilere ilk siz gülüyorsanız, üzgünüm, virüs sizi ele geçirmiş!

Son günlerde birkaç kez denk geldiğinden ve beni rahatsız ettiğinden yazayım dedim bu konu hakkında. Ciddi bişey konuşulurken, birisi bişey anlatmaya çalışırken, arkadaş sohbetlerinde, yemeklerde, kalabalık grup ortamlarında, yeni tanıştığı insanlara zorlama espriler yapan insanları gördükçe içimden komik olmak zorunda değilsin diyorum. Hakkaten değiliz! Espriler yapabiliriz, bize esprili gelen hayatın içinden anlar yakalayabiliriz, fıkralar anlatabilir, gülebilir, kahkahalar atabiliriz. Bunların hiçbirisiyle sorunum yok. Ki gülelim, eğlenelim :)

Ama nolur kimsenin ihtiyacı yokken içinizdeki Cem Yılmaz'ı ortaya çıkarma çabalarına girmeyin! Velev ki yaptınız, nolur kendi esprinize gülen ilk siz olmayın! Kimse gülmezse de içinizden gülüp geçin.

Deli Kuş

2011-06-17T11:00:00.001+03:00

Deli kuş bilir misin nedir
türküler kadar sevdalanmak
duyabilmek yüreğinde
bir depremin uğultusunu

Suya düşen bir karanfilse yüreğin
bırak kendini ırmağın türküsüne gülüm
vursun seni o taştan bu taşa
o çağlayandan bu çağlayana sürüklesin

Kavgadan uzak kalmışsan
sevdadan da uzaksın demektir
devinmez yüreğinin mağması
çatlamaz sabrın kara taşı unutma
Ahmet Telli
dinleyin...

Benim oyum Kılıçdaroğlu'na!

2011-06-11T11:46:00.000+03:00

- Neden oyum CHP'ye değil de Kemal Kılıçdaroğlu'na diyorum?
Çünkü bu ülkede lider mensubu olduğu partinin kimliğinden çok daha ön planda ve çok daha önemli. Liderin kişiliğinde, duruşunda şekilleniyor partiler. Herhangi bir partiye oy verenlerin çoğu da o partinin kimliğine, düşüncelerine, duruşuna değil liderine oy veriyorlar. Elbette bunun istisnası olan partiler ve insanlar var. Fakat o partilere oy vermeyi düşünmüyorum ben zaten.

- AKP'ye kazanmasın da kim kazanırsa kazansın!
- Oy verecek kimse yok ki. Bari oylar bölünmesin!
- Oy kullanmamak çok yanlış bişeydir. Birisini seçmeli!
Böyle klişeler var etrafta sıkça duyduğunuz. Ben ne şimdi ne de öncesinde bu tip şeylere inanmadım ve bu şekilde oy kullanmadım. Hatta hiç kimseye oy vermedim! Oyumu hak edecek kimse yoksa neden oy vereyim ki? Hâlâ da aynı şekilde düşünüyorum. Birileri kazanmasın diye ya da kötünün iyisi diye hiçbir partiye oy vermedim, vermem de!

- Neden AKP'ye oy vermiyorum?
Öncelikle AK Parti'ye AKP demekteki inadımın tek sebebi bu şekilde söylenmesi konusundaki inatları! Ak deyince hiçbir şey aklanmıyor. Yalnız körü körüne bir AKP karşıtı olduğum anlaşılmasın. Öyle bir durum yok. Bu iktidar güzel şeyler de yaptı, bunlar için hiç gocunmadan tebrik ederim.

Peki gelelim neden oy vermediğime. AKP'nin akicraatlar.com sitesine girmenizi istiyorum. Ve bana bu icraatların arasında işsizlikle ilgili maddeyi bulmanızı istiyorum! Siz arayın, ben bekliyorum... Buldunuz mu? Bulamadınız dimi? Yok çünkü! Dünyanın bilmem kaçıncı büyük ekonomisi olduk, ihracatımız bilmem kaç oranında arttı, kişi başı milli gelir rekor seviyelere çıktı ama işimiz yok! Rekor özelleştirme diye bir madde bulabilirsiniz, ki bunun övünülecek tarafını çok merak ediyorum. Türk Telekom gibi altın yumurtlayan bir tavuğun özelleştirilmesini, ne kadara özelleştirildiğini, şimdiki sahiplerinin ne kadar kazandığını az buçuk düşünün lütfen!

Ergenekon soruşturması. Ki trajikomik bir hâl alıyor her geçen gün. Bu ülkede, kendilerini halktan daha üstün görüp, halka rağmen halk için bişeyler yaptığını sanan zavallılar olduğunu biliyoruz. Dünyanın her yerinde de vardır bu tiplerden sanırım, az ya da çok. Bu ülkede adına derin devlet diyelim, Ergenekon diyelim, ne dersek diyelim, bu tip şeyler yapıldığına inanıyorum ben. Ama bana inanılmaz gelen şey adalet için yapıldığı söylenen şeylerin giderek insanları pasifize etmek ve iktidarı koruyacak şeyler olması, adaletten yoksun olması!

Ve oy vermememdeki en büyük sebep Erdoğan'ın giderek her şeyi ben bilirim tavrı, hoşgörüsüzlüğü, öfkesi! Bunlar beni korkutuyor! Ölen bir insanın arkasından hâlâ Allah rahmet eylesin diyemeyip hâlâ siz onun neler yaptığını biliyor musunuz diyerekten ökfesini dindirememiş bir lider. Bu beni çok korkutuyor!

- Neden CHP'ye oy veriyorum?
Ben CHP'li değilim. Beşiktaşlıyım :)

Geçen belediye başkanlığı seçimlerinde de ilk defa Kemal Kılıçdaroğlu'na oy vermiştim. Çünkü samimiyetine, iyi niyetine, yeterliliğine inanıyorum. Yanlış yapabileceğini, saçmalayabileceğini biliyorum. Onun da bunu bildiğini hissediyorum. Rahatlıyorum. Yanlış yapabileceğini bilen, yanlış yapabilen, yaptığı yanlıştan dönebilecek bir lider istiyorum.

CHP'li bazı siyasilerin daha önce yaptıkları bazı şeyler insanlar üzerinde olumsuz izlenimler bıraktı. Özellikle dindar insanlarla, türbanlı kadınlarla ilgili çok yanlış tavırları oldu. Ki bunların hiçbirisini doğru bulmuyorum! Ama böyle düşünen insanlarımız da var. Tıpkı gördüğü mini etekli bir kadınla ilgili saçmasapan düşünceler -hakaretler- üreten hastalıklı beyinler gibi. Aşırı uçların hangi tarafta olduğuna bakılmaksızın birbirine benzediğini düşünüyorum ben!

Kılıçdaroğlu ile CHP'nin özüne döndüğünü, yani halka dönmeye başladığını düşünüyorum. Sosyal demokrat bir parti olarak halkın sorunlarını hak ettiği şekilde vurguluyorlar. Aile sigortası, işsizlik, özelleştirmeler, özgürlükler, askerlik, adalet, laiklik, eğitim, tarım, hayvancılık, eğitim vb. birçok konuda güzel fikirleri var. Bunlar beni ümitlendiriyor!

"Hadi canım, eskiden böyle söylemiyordunuz, şimdi mi değiştiniz?" diyenlerin gömlek değiştirdiğini iddia eden insanlar olması ne kadar ironik değil mi? Yıllarca "milli görüş" çatısı altında yaşamış insanlar gömlek değiştirip kendilerinin muhafazakar demokrat olduklarını söyleyebiliyorlar ama sol bir parti sosyal demokrat olduğunu söyleyip buna uygun fikirler, projeler beyan edince yalan söylemiş oluyor.

Bu hafta içinde Kılıçdaroğlu ile yapılmış "Türkiye'ye sözüm var" adlı söyleşi kitabını okudum. Size de tavsiye ederim. Yarın seçim var. Öncesinde okuyamazsınız ama eğer bir kitapçıda rastlarsınız elinize alıp bir karıştırın. Başlıklara bir göz atın.

Ben Kılıçdaroğlu'na inanıyorum. Ve bu ülkenin böyle bir lidere ihtiyacı olduğunu düşünüyorum. O nedenle oyumu Kılıçdaroğlu'na veriyorum. Hak ettiğini düşünüyorum!

ps. "Sadece CHP ve AKP mi var? Neden diğer partiler hakkında bir şey yazmadın?" diye düşünenler olabilir. Tek sebebi burada her partiyle ilgili uzun uzun bir şeyler yazmak istememiş olmam. Yoksa bu ülkede Amerikanvari bir şekilde ne iki partili bir yapı olmasını istiyorum ne de başkanlık sistemi!

Karşılıksız

2011-06-04T10:36:00.000+03:00

Dükkâna giden ara sokak topraktı hâlâ. Sabahtan yağan yağmur ıslatmış, yol çamur olmuştu. Benim ruganlar, eşimin babetleri alışık değildi kasabanın çamuruna, yoluna. Ben unutmuştum, onlar hiç bilmiyordu. Uzaktan, dükkânın tozlu penceresinden gördüm onu. Üzerinde önlüğü, duymasam da açık olduğunu bildiğim radyosu ve yalnızlığıyla yirmi yıl önce bıraktığım aynı adamdı işte. Tek fark saçında, sakalında seyrek beyazlar değil artık seyrek siyahlar vardı.

Ben lise için büyük şehre, bizimkiler tayinle başka şehre gittikten sonra bir daha görmemiştim. Ne o benden, ne de ben ondan haber aldım bir daha. Çocukluğumun bir parçasını bıraktığım kasabada, o günlerde babamdan göremediğim ilgiyi, sevgiyi gördüğüm adamı görecektim yirmi yıl sonra. Kalbim farklı bir ritm tutuyordu, elim ayağım tutmuyordu. Tanıyacak mıydı? Tanıdı diyelim, ne diyecekti? Ben ne diyecektim? Ne diyebilirdim? Her bir cevapsız soru başka bir sorunun kaynağı oluyordu anlamsız bir kısırdöngünün içindeymişçesine. Artık birkaç adım kalmıştı dükkânın kapısına. Eşim elimi sıkıp pencereye doğru yürüdü. Yalnız çıkacaktım eski toprağın huzuruna. Bu beni huzursuzlandırdı ama cümle kapıdan adımımı attım. Önce fark etmedi ya da ilgilenmedi. İrice gözlükleriyle başı eğik, pürdikkat çalışmaya devam etti. Ne diyeceğimi bilemedim, merhaba anlamsız olurdu. Öksürmem ise saçma. Pardon demeyi düşünmedim bile. Neyse ki gerek kalmadı, başını kaldırdı, bana baktı. Bakışındaki ifade şaşkınlık mıydı sevinç miydi bilemedim. Belki öfkeydi, belki özlemdi. Belki de hepsinin karışımı bir şeydi. Ben gibi o da karışmıştı kendi içinde. Yahut tüm bunlar benim kuruntumdu, o sadece zayıflamaya başlamış hafızasını zorluyor, hatırlamaya çalışıyordu kim bu çocuk diye.

“Nasılsın Halim amca?” diye sorabildim on yaşımdaki hâlimle. İlkokulu bitirdiğim yaz, evde boş boş oturmayayım, sokaklarda serserilik yapmayayım diye babam Halim amcanın yanına çırak vermişti beni. Adı gibi bir adam derdi babam ve kasabadaki herkes onun için, o yaşımda anlamıştım ne demek istediklerini. Adı gibiydi Halim amca. Ne yaptığı işten anlıyor ne de anlamak istiyordum o yaşımda ve o bunu gayet iyi anlıyordu. Tüm haylazlıklarıma güler geçerdi, bilerek mi yapar, ruhuma işlerdi. İnce bir işçilikle ruhumu dokudu, bir motif verdi filizlenen kişiliğime. İnsanın gözlerinin içi nasıl güler o öğretti bana henüz bu deyimin anlamını bilmeden. Sosyal bilgiler dersinde öğretmenimin kitaptan sıkılarak okuduğu “küçüklerini sevmek, büyüklerini saymak” sözlerini yaşayarak gösterdi bana. Ve hâlâ aynı adamdı işte. “İyiyim Kerem oğlum, sen nasılsın? Çok oldu görmeyeli.” dedi gözlerinin içi gülerek. Benim ağlayasım geldi. Kimleri silmiştim hayatımdan üç beş gün aramadılar, yanımda olmadılar diye. Ne küfürler etmiştim arkalarından, neler söylemiştim yüzlerine, hangi kasvetli tasvirlerle süslemiştim zehir zemberek cümlelerimi. Demek ki hiçbir şey öğrenememiştim ondan. Yüzeyde kendini gösteren göstermelik bir kibarlık değil içten gelen samimi bir anlayıştı onunkisi. “Şükür Halim amca.” diye cevapladım. O esnada dükkânın penceresinden bizi izleyen eşime takıldı gözü. “Karım.” dedim. Yüzündeki o karışık ifade uçup gitti bir anda, yerine, oğlunu evlendirmiş bir babanın gözlerindeki ışıltı geldi, gülümsedi. “Söyle gelsin, orada niye duruyor.” deyip “Rafet’in oradan üç çay söyleyeyim de az muhabbet edelim. Rafet amcan beş yıl önce Hakk’ın rahmetine kavuştu, haberin yok dimi?” diye sordu. Kafamı salladım. En yakın arkadaşıydı kahveci Rafet. Ağzından küfürü eksik etmezdi ama güler yüzünü de kimseden esirgemezdi. “Kalpten.” dedi, derin bir iç çekti. “Hiçbişeyciği yoktu.” diye ilave etti. Gözleri nemlenir gibi oldu. Eşim geldi, ben konuyu değiştirdim. “Hiçbir şey değişmemiş Halim amca buralarda. Dükkân da sen de hâlâ aynısınız.” dedim gülümseyerek. Sonra konu konuyu açtı. Göçüp gidenler, yeni doğanlar, evlenenler, kapanan dükkânlar, dikilen apartmanlar, benim işim, eşimin nereli olduğu, anne babam, büyük şehirde yaşamanın zorlukları şeklinde yoğun bir muhabbete daldık ikinci çaylarımızı da içerek. Yirmi yılı yirmi dakkaya mı sığdırmaya çalışmıştık. Sevgi yoğundu, hasret yoğundu, masumiyet yoğundu. Eşime o günlerde yaptığım yaramazlıkları anlattı sonra. Hep birlikte güldük. Bir saati devirdik dükkânda. Elini öptüm, helallik aldım. Dönüşte uğrayıp bir akşam orada kalmaya karar verdik eşimle. Yakındaki turistik köyü gezer, Bizans harabelerinin oraya gideriz dedik. Akşam da Halim amcada kalıp yemeğimizi yerken muhabbete kaldığımız yerden devam edecektik.

Kafamda binbir soruyla sıkılarak gelmiştim dükkâna ve on yaşımdaki haylaz Kerem olarak çıkmıştım. Çamurlu yol ne kadar güzeldi, ne kadar doğal. Eşim ayrı bir güzeldi bugün en sıradan kıyafetleriyle. Güneş daha çok mu ısıtıyordu ne? Bir insanın başka bir insana yapabileceği en güzel şeyi yapmıştı Halim amca, sevgisini vermişti bana, karşılıksız ve çıkarsız. Uzun zamandır tatmadığım bir duyguydu bu. Yola çıkmadan önce cep telefonunda numarasını gördüğüm asker arkadaşım Naci geldi aklıma. En son dört beş yıl önce konuşmuştuk. O aramayınca ben de aramamış, hatta kafamda silmiştim onu. Oysa ne iyi anlaşırdık. Hayat onu da bir yerlere savurmuştu, kimbilir neler yaşamıştı. Aradım. Telefonda “Devrem” diyen gencecik bir ses geldi önce kulağıma, sonra görmesem de yüzündeki gülümsemesini hissettim, ben de gülümsedim. Kalacağımız oteli öğrendi, mutlaka görüşelim dedi.

Yirmi yıl önce bıraktığım yerde bulduğum Halim amca yirmi yıl sonra yarım bıraktığım dersini tamamlamıştı artık.

ps. Notos'ta "Bu fotoğrafın öyküsünü yazar mısınız?" adlı bir ilan görüp bu hikâyeyi göndermiştim. Blogda dursun, unutulmasın.

W

2011-05-26T09:17:00.001+03:00

Hiç dikkatinizi çekiyor mu ya da siz de kullanıyor musunuz bilemiyorum ama "w" harfi aldı başını gidiyor :)

İlk zamanlar bu harfi kullanan arkadaşların onlu yaşlarındaki gençler olduğunu düşünüyordum. Ama gün geçtikçe otuzlu yaşlarındaki genç arkadaşlarım arasında da görüyorum ve yanıldığımı itiraf ediyorum kendi kendime :)

Özellikle iki kelime war bununla ilgili olarak.
Birisi " ve ", diğeri ise " valla ".

" we " ve " walla " yazmak neden bu kadar popüler oldu?
İnsanlar neden bu harfi kullanıyor inanın anlayamıyorum.

Yüzlerce yıl öncesinden bilge Konfiçyus'un sevdiğim bir sözü var dille ilgili olarak. Bir harften lafı nerelere getirdin diyenler olabilir ama elbette tek derdim "w" harfi değil.

" Bir ulusun bütün yönetimi bana bırakılsaydı, ilkin dilini düzeltirdim. Çünkü, dil düzgün olmayınca söylenen anlaşılmaz ve yapılması gereken yapılmadan kalır, böyle olunca töreler ve sanat geriler, adalet yoldan çıkar, halk çaresizlik içinde kalır. İşte bundan dolayı söylenmesi gereken başıboş bırakılamaz. Bu her şeyden önemlidir. "

Oscar Nasıl Wilde Oldu?

2011-05-23T10:24:00.003+03:00

Yazdıklarını büyük bir hayranlıkla okuduğumuz yazarlar vardır. Hayatta değilse tüm yazdıklarını okumaya gayret ederiz, hayattaysa yeni bir şeyler yazsın diye merakla bekleriz. Ben hiçbir yazarın neye benzediğini merak etmedim bugüne kadar. Yani kimileri fotoğraf çektirmeyi çok sever, çok ister sevdikleri yazarla. Benim hiçbir zaman böyle bir isteğim olmadı. Tamam, imzalı bir kitaba sahip olmayı seviyorum. Onun yeri ayrı. Ama dediğim gibi yazarların neye benzedikleri beni hiç ilgilendirmedi ama yazarların hayat hikâyeleri hep ilgimi çekti. Kimileri gerçekten büyük acılar çekmişler, kimileri çok enteresan şeyler yaşamışlar, kimileri ise son derece sıradan hayatlar sürmüşler. Ama bir şekilde yazdıklarıyla insanları etkilemişler. Peki nasıl olmuşta yazmışlar? Hayat hikâyeleri işte bunların ipuçlarıyla dolu oluyor. Özellikle tarihleriyle yazarın yaptıklarını, yapıtlarını sıralamanın ötesine geçip yorumlarıyla, yazdıklarına yönelik bağlantılarla, akıcı bir yazın diliyle yazılmış olanlar apayrı bir yer ediniyor kendine. Ki Elliot Engel'in yazdığı bu kitap da onlardan birisi bence.

Kitaptaki yazarlar kimler mi? William Shakespeare, Jane Austen, Edgar Allan Poe, Charles Dickens, Charlotte ve Emily Brontë, Emily Dickinson, Mark Twain, George Eliot, Thomas Hardy, Oscar Wilde, D. H. Lawrence, F. Scott Fitzgerald, Ernest Hemingway, Robert Frost, Geoffrey Chaucer, Robert Browning ve Elizabeth Browning, Sir Arthur Conan Doyle.

Bazılarının yazdıklarını hiç okumadım ama bu kitabı okuduktan sonra mutlaka okuyacağım. Aslında yazarlığın şu hayatta ne yaşadığın, nasıl insanlar arasında yaşadığın ya da nerede yaşadığınla hiçbir alakası olmadığını anlıyor insan. Ve elbette zamanım yok ya da artık çok geç gibi bahanelerin de aslında sadece birer bahane olduğunu da.

Okumaktan keyif alan bir insansanız bu kitabı okumanızı hararetle tavsiye ederim, çok büyük keyif alacağınıza ve çok ilginç detaylar öğreneceğinize emin olabilirsiniz :)

Oscar Nasıl Wilde Oldu? - Elliot Engel

* * *
Hac sırasında bütün hacıların kapüşonlu bol bir pelerin giydikleri belirtilir. Haydudun biri bir hacıyı yakalamaya çalışsa bile pelerin o kadar boldu ki kurban kolayca kurtulup kaçabilirdi. Chaucer'ın hacılarından günümüze ulaşan bir İngilizce sözcük vardır: Escape (kaçmak). Ecscape, ex (dışına) ve capus (pelerin) sözcüklerinin oluşturduğu bir sözcüktür yani pelerinin dışına çıkmak anlamına gelir.

* * *
Shakespeare oyunu seyrederken domates satın almak size garip gelebilir; zaten on altıncı yüzyılda ve on yedinci yüzyıl başlarında İngiltere'de kimse domates yemezdi. O dönemde İngilizler domatesin ölümcül derecede zehirli olduğuna inanırdı.

* * *
Oxford İngilizce Sözlüğünde Shakespeare'in İngilizceye yaklaşık 3000 yeni sözcük armağan ettiği belirtilir; kimi eleştirmenlerse bu sayının 10000'i hatta 20000'i aştığını ileri sürer.

* * *
(Jane Austen için)
On dokuz yaşına geldiğinde roman yazmaya karar vermiş olduğu için kendisine minnetarız.

* * *
Jane Austen romanlarında beceri ustalığının giderek artmadığı nadir yazarlardan biridir. Başlangıçta da kusursuzdur, sonunda da.

* * *
Poe'nun korku öyküsü yazan ilk kişi olduğunu mu söylüyorum? Tabii ki hayır; aslına bakarsanız korku öykülerinin tarihi mağara adamına kadar uzanır. Buna karşılık Poe öyküsünü katil ya da delinin bakış açısıyla yazan ilk kişidir. Dehşet öğesini hem sanatsal hem de saygı duyulan bir biçime dönüştürmüştür. Beğenin ya da beğenmeyin, Edgar Allan Poe olmasaydı Stephen King de olamazdı.

* * *
Bir gün karısı yazdığı bir şiiri okuduktan sonra, "Sevgili Robert, bu dizede neden söz ettiğini anlayamadım. Açıklar mısın?" diye sormuş. Robert Browning kendi şiirini okumuş, bir yazdığı dizeye bir de karısına bakarak "Sevgilim, o satırı yazdığımda anlamını tanrıyla Robert Browning biliyordu. Şimdi yalnızca tanrı biliyor!" demişti.

* * *
Bir esin rüzgârı sayesinde Dickens yazacağı tüm romanların kurgusunu buluvermişti. Romanlarından hiçbirini önceden bütünüyle yayımlamadı. İlk baskıları her ay yayımlanan üç fasikül halinde yapılıyordu. Böylece şimdi televizyonlarda izlediğimiz dizilerin temel formatını icat etmiş oldu. Yaratıcı bir çalışmayı birbirine bağlarken gerilim unsurunu kullanma fikrini ilk ortaya atan yine Dickens'tı. Tabii bunun adını "pembe dizi" koymamıştı. Daha güzel bir ad bulmuştu: "Ertelenmiş gerilim"

* * *
Hemingway çağdaş düzyazının biçimini değiştirdi: Kısa ve öz cümleler, çarpıcı ve güçlü fiiller onun mirasıdır.

Görmediğimiz Türkiye & Yao Lu & Kayıp Cennet

2011-05-22T22:35:00.002+03:00

"Görmediğimiz Türkiye" sergisini herkese tavsiye ederim. Kısa sürede gezebilirsiniz bu ücretsiz sergiyi. Üstteki fotoğraf benim en beğendiklerimden birisiydi. Daha böyle pek çok fotoğraf var elbette. Ayrıca bu ayki National Geographic dergisiyle birlikte sergi fotoğraflarından oluşan özel bir ek veriliyor, onu da tavsiye ederim.

"Yao Lu, toz geçirmez yeşil ağlarla kaplı inşaat artıklarını fotoğraflayıp, dijital uygulamalardan faydalanarak geleneksel Çin resmi estetiğini yeniden yaratıyor. Çektiği fotoğraflara pagodalar, evler, kayıklar ve ağaçlar ekliyor ve özenle yaratılmış yeni manzaralar ortaya çıkartıyor." diye bahsedilmiş İstanbul Modern'in internet sitesinde Yao Lu'dan. "Çağdaş Çin fotoğrafını dünyaya tanıtan önemli sanatçılardan biri." diye de ilave edilmiş. Sergideki bu çalışmaları ben beğendim. Ama buna fotoğraf sanatı mı denmeli yoksa foto manipülasyon sanatı mı denmeli bilemedim. Bence fotoğraftan farklı bir şey Lu'nun yaptığı.

İstanbul Modern'de 24 Temmuz'a kadar devam edecek olan "Kayıp Cennet" adlı sergi sanatçıların teknolojiyi kullanma biçimlerini ve tabiata, hayvanlar dünyasına, son yıllarda dünyayı etkileyen önemli çevresel değişimlerle ilgili bir dizi güncel konuya yaklaşımlarını mercek altına alıyor.

bir olalım bin yıl önce gidenle...

2011-05-18T10:38:00.002+03:00

ugly truth

2011-05-16T21:20:00.002+03:00

"Hayat ne boktan" dedi. Hiç küfür duymamıştım ağzından, ki bu da küfür sayılmazdı. Ama söylediği en kötü söz aptal olan birisinden duymaya alışık değildim böyle bir şeyi. O söylerken öyle bir şekilde söyledi ki bu söz milyonlarca insanın sayamayacağım kadar çok söylediğinden bambaşka bir şeye dönüştü. Bir hüzün çöktü her bir harfin üstüne, tüm bilgeliklerin damıtılmış bilgisi ve bir ermişin tüm iç rahatlığıyla aldığı taptaze nefesin kokusu sardı sözcükleri. Acıdan kaskatı kesilmekle kahkahadan nefesimin kesilmesi arasında gidip geldim. Bir an sandım ki, çok uzaklara gittim geldim. Bir yudum aldı elinde soğuttuğu bardağından. "N'olacak bu memleketin hâli?" deyiverdi kekremsi bir gülümseyişle.

ugly truth by lucinda williams

Sait Faik Abasıyanık

2011-05-11T09:12:00.001+03:00

"Her şey bir insanı sevmekle başlayacak"
diyen ve yazmasa deli olacak yazarın, şairin
ölüm yıldönümü bugün...

Sevgiyle anıyorum,
yazmasam olmazdı...

Sana nasıl bulsam, nasıl bilsem
Nasıl etsem nasıl yapsam da
Meydanlarda bağırsam?
Sokak başlarında sazımı çalsam
Anlatsam şu kiraz mevsiminin
Para kazanmak mevsimi değil
Sevişme vakti olduğunu.

Deli doktoru

2011-05-10T10:59:00.000+03:00

Bugün Psikologlar Günü imiş. En azından ben böyle bir detaya rastladım. Sadece Türkiye'de mi yoksa tüm dünyada mı kutlanıyor bilemiyorum. Bilen varsa paylaşıp aydınlatsın lütfen.

Psikologlar günü olduğunu öğrenince iki soru geldi aklıma.

İlk soru psikolog ve psikiyatr arasındaki fark nedir?

Önce TDK'ya sorayım dedim. Psikolog için "ruh bilimci" dedi. Ruh bilimi için ne deniyor sözlükte merak ettim. Şöyle denmiş ruh bilimi için sözlükte: "Duyum, heyecan, düşünme vb. olguları ve bunların yasalarını inceleyen bilim, ruhiyat, psikoloji." Psikiyatr kelimesi için "psikiyatri ile uğraşan uzman" dedi. Psikiyatri için ise "Ruh ve sinir hastalıklarıyla, kişide görülen önemli uyumsuzlukları önleme, teşhis ve tedavi etmeyle uğraşan uzmanlık dalı." diyor. Bu sözlük karşılıklarını okuduktan sonra "yani" deyiverdim anlamaz bir ifadeyle kendi kendime. Bir de kutsal sözlüğe bakayım dedim. Oradaki yorumlar biraz yardımcı oldu bana. İşte size iki örnek:

- psikiyatrist ilac yazmaya sartlanmis psikologtur gercekte...

- bilim mecrasında psikoloji ve psikiyatri muhteviyatları itibariyle ayrılsa da, yurdum insanı tarafından psikolog/psikiyatr ayrımı -psikiyatrın ilaç yazması dışında- pek yoktur. neticede her ikiside insanın duygu/düşünce/davranış ve zihinsel süreçlerindeki anormalliklerle hasbihal içindedir. ve ikiside deli! dokturdur (psikologların tıp eğitimi almadığını bilmeyen çokk). psikiyatr hekim , psikolog destek veren/danışılandır.

Bu sorunun cevabını buldum sayılır.

İkinci soru ise neden güzel ülkemde psikolog / psikiyatrlar için "deli doktoru" denir ve neden insanlar başı ağrıdıklarında doktora gitmekten kaçınmazlar ama davranışlarıyla, düşünceleriyle, ruhlarıyla ilgili sorunları görmezden gelirler?

İşte bu sorunun cevabını bulmak zor gibi. "Deli doktoru" tamlaması bize özgü olabilir belki ama ifade ettiği şeyin sadece bizim toplumumuza özgü bir şey olduğunu sanmıyorum. Tüm dünyada psikiyatristlerin tıpkı hastaları gibi en azından bir parça deli ya da kaçık oldukları ve normal olmadıkları düşünülüyordur sanırım. Yaptıkları işten dolayı böyle bir ön yargıyla karşılaşmaları şaşılacak bir şey değil. Neyse, önemli olan şu; nasıl başımız, midemiz ağrıdığında, hastalandığımızda doktora gidiyorsak psikolojik sorunlarımız için de aynı şekilde doktora gitmeliyiz. Arkadaşlar bizi her zaman dinleyip bize her zaman yardımcı olmaya çalışırlar. Fakat onların iyi niyetleri, bizi üzmeme istekleri aslında bizdeki sorunları, daha da kötüye gidebilecek şeyleri görmelerine engel ya da görmezden gelmelerine sebep olacaktır. O nedenle daha objektif olarak sizinle ilgilenebilecek bir uzmanla görüşmeniz sağlığınız için en doğru karar olacaktır.

Son olarak sağlıklı günler diliyorum,
hem fiziksel hem de ruhsal olarak ;)

İsa Bu Köye Uğramadı

2011-05-09T22:25:00.002+03:00

Epeydir okuduğum kitaplarla ilgili paylaşımda bulunamadım blogda. Yazmaktan çok okumayı sevmeye başlıyorum sanırım. Kitaplarla ilgili olarak yapıyorum bu tespiti elbette. Yoksa bişeyler karalamayı çok seviyorum. Neyse, şimdi aklıma başka başka şeyler de geliyor ve aslında bir kitaptan bahsetmek istediğim bu blog yazısı bambaşka bir hâl alacak kitaptan bahsetmeye başlamazsam :)

Yazar, ressam, doktor, aktivist, anti-faşist Carlo Levi. Romanı okuyana kadar hakkında çok bilgi sahibi değildim. Ki hâlâ olduğum söylenemez. Italo Calvino ve Jean-Paul Sartre gibi iki ismin önsöz yazdığı bu romanı okurken pek çok defa Anadolu'dan bir hikâye olduğunu düşündüm. İsimler, yerler, inançlar farklı olabilir insanlar aynı, kaderleri aynı.

Otobiyografik olduğu söylenen bu romanını okumanızı tavsiye ederim. Aslında dünyanın ne kadar küçük, farklı coğrafyalarda farklı inançları olan farklı dilleri konuşan insanların kaderlerinin aslında ne kadar da bir olduğunu görmenize yardımcı olacaktır...

İsa Bu Köye Uğramadı - Carlo Levi

* * *
Köylüler yaşayabilmek için hep borçlanıyor ve bu borçlar birike birike en güzel mevsimlerin bile umutlarını önceden yutuyordu.

* * *
Bu içine çevrik kardeşlik, bu ortak acı duygusu, bu boynunu büküş, sabır, bu binlerce yıllık dert ortaklığı, köylüleri birbirine bağlayan tek duygu budur işte: dinsel değil, tabii bir duygu.

* * *
Ne devlet, ne din bağlarını önemseyen bu insanlar arasında kan birliğinin büyük bir önemi vardı. Aile, toplum, hukuk duygusu da değildi bu aslında: esrarlı, büyülü bir içten yakınlık duygusu.

* * *
Hiçbir alışkanlık, hiçbir kural, hiçbir kanun zorunlu bir ihtiyaca, coşkun bir isteğe dayanamaz.

* * *
Bu topraklardan sürü sürü o kadar insan gelmiş geçmiş ki her kazılan yerden bir şeyler çıkar gerçekten. Kazmayı yiyen bir eski mezarın göğsünden çömlekler, küçük heykeller, paralar fışkırıverir günışığına.

* * *
Bu gençler, Tanrı saydıkları devletle kendilerini bir görüyor, bu birleşme de çiftleşme hazzına benzer bir haz veriyordu onlara.

* * *
Boş ve birörnek saatlerin içinde ne anıların bir anlamı kalıyordu, ne de umutların. Geçmiş, gelecek iki ölü su birikintisi gibiydi.

* * *
Bütün bu çocukların garip bir hali vardı: Bir yandan hayvanlara, bir yandan insanlara benziyorlardı. Doğuştan sabırlı olmaya, acı çekmeden acının ne olduğunu bilmeye hazır gibiydiler. Oyunları şehirdeki, her yerdeki halk çocuklarının oyunlarından başka türlüydü. Tek can yoldaşları hayvanlardı. Köylüler gibi içine kapalı, susmasını bilen, bütün saflıklarına rağmen sır vermeyen insanlardı hepsi.

Vi Veri Veniversum Vivus Vici

2011-05-06T10:45:00.000+03:00

Korku, bu hükümetin esas aracı haline geldi.

* * *

Bu maskenin altında etten daha fazlası var.
Bu maskenin altında bir fikir var, Bay Creedy.
Ve fikirlere kurşun işlemez.

* * *

İnsanlar hükümetlerinden korkmamalı,
hükümetler insanlarından korkmalı!

* * *

Dans edilmeden yapılan devrim
yapılmaya değer değildir.

* * *

Bu yüzden kötülüğün üstüne şeker serpeceğiz.

* * *

Gerçeğin gücü ile yaşadığım sürece
kâinatı bile fethedebilirim...

Asıl sansür zihinlerdeki sansür!

2011-05-04T21:53:00.001+03:00

Şaşkınım, cahilim ben bu dünyada *

Bugünlerde konuşulan şey bizi fazlasıyla(!) düşünen devletimizin 22 Ağustos'ta internetin zararlı etkilerinden korunmamız için sağladığı büyük kolaylık, biliyorsunuzdur. Bilmiyorsanız Serdar Kuzuloğlu'nun şu yazısını okuduktan ya da internette biraz araştırma yaptıktan sonra yazımın kalanını okuyabilirsiniz eğer isterseniz.

Konunun detaylarına girmeyeceğim burada. Benim canımı sıkan şey meselenin tartışılma şekli. Bu sabah gazetelere göz attıktan sonra aklıma gelmişti ve twitter'da da paylaşmıştım. Bu ülkede olan her kötü şeyden sonra ya da iktidara tepki gösterildiğinde hep dış mihrakların oyunu bu denirdi. Artık her kötü şey için suçlu derin devlet, iktidara tepki gösteren herkes Ergenekon üyesi. 22 Ağustos'la ilgili olarak da benzeri bir şey yaşanıyor yine. Köşe yazarları, bir sürü akademik titre sahip insanlar, kitaplar yazanlar gazetelerde, twitter'da olan bitenin aslında abartıldığını, aslında ne kadar güzel bir şey olduğunu, yasaklama falan olmadığını anlatıp üstüne bir de aslında bu kararın şubatta alındığını neden şimdi tartışıldığını tartışmak gerek diyerek bunun seçim öncesi siyasi bir çaba olduğunu söylüyorlar. Ki yarın öbür gün birisi de çıkıp her şeyin Ergenekon terör örgütünün işi olduğunu söyleyecektir eminim.

İnsanlar nasıl bu kadar bakarkör olabiliyorlar anlayamıyorum. Onların gözleri var ama görmezler diyenler kendi at gözlüklerini ne zaman çıkaracaklar çok merak ediyorum. Derdim herhangi siyasi bir parti ya da siyasi bir düşünce değil. Derdim ülkenin geldiği hâl!

Bir devletin internete erişimle ilgili paketler icat edip bunu çok iyi bir şeymiş gibi insanlara anlatması, köşe sahiplerinin aman da ne güzel demesi, zaten istemiyorsanız hepiniz standart pakette kalacaksanız değişen bir şey olmayacak, sansür falan ne saçmalıyorsunuz deyip içimizi rahatlatması! Kaynayan suya atılan kurbağayı hatırlıyoruz dimi hepimiz? Yarın öbür gün pek düşünceli devlet yetkililerimiz bizlerin iyiliği için standartları da belirleyebilirler değil mi? Örneğin müstehcenlik. TDK müstehcen için "Açık saçık, edebe aykırı, yakışıksız" diyor. İstisnasız tüm gazete websitelerini, haber sitelerini, arkadaşlık sitelerini, sosyal platformları, oyun sitelerini, sözlük sitelerini, kişisel blogları vs..vs.. bu maddeyle kapatabilirim yetki ben de olsa. Hiç zor değil!

Azıcık elinizi vicdanınıza koyun, tüm siyasi düşüncelerinizi bir kenara bırakın, tüm düşmanlıklarınızı bir kenara bırakın ve bu ülke için, birey olarak sizin için neyin iyi olacağına kendiniz düşünerek karar vermeye çalışın! Siyasi düşüncelerinizin, ön yargılarınızın düşüncelerinizi sansürlemesine izin vermeyin!

Yoksa günün birinde düşünmenize zaten izin vermeyecekler!

* İmlasız / Ahmet Telli

Lapa ateistler

2011-05-02T19:39:00.004+03:00

Bugün Radikal'de Ezgi Başaran'ın Craig A. James ile yaptığı söyleşiyi okudum. James, ABD'de lapa hristiyanların sayısının arttığı söylüyor. Lapa hristiyan tanımlaması da "Üstüne bastığınızda veya bir müdahalede bulunduğunuzda çöker. Sağlam bir zemine oturmamıştır inançları. ABD’de ‘lapa Hıristiyan’ların sayısı artıyor. Ve onlar eğitimli ve para kazanan kesim. O kesimin birinci kuşağı dindardı, ikinci kuşağı dindar değil ama inanıyor. Üçüncü kuşağı ise inançsız." şeklinde oluyor.

Bunları okuduktan sonra şu geldi aklıma. Bence James'in ve aynı şeyi düşünen pek çok insanın yanıldığı nokta bilim ve dinin birbirinin yerini tutabilecek şeylermiş gibi davranmaları. Ateistsen dinin yerine bilimi koyarsın gibi bir önermenin doğru olduğunu düşünmüyorum. Ateistsen Tanrı'ya inanmıyorsundur o kadar. Pek çok lapa ateistin de bir hastalık anında, bir çaresizlik anında dua edeceğini ya da ilahi bir güçten yardım bekleyeceğini düşünüyorum. Bunda da bir gariplik yok bence.

Koyu ateistler böyle davranmazlar elbette. Koyu ateistler ve koyu dindarlar arasında güçlü bir benzerlik olduğunu düşünüyorum, her iki tarafında güçlü inançları var. Tek farkları bir taraf Tanrı'ın varlığına bir taraf ise yokluğuna inanıyor.

Son olarak bence ne bilim ne de din, modern zamanların insanını sadece haz duygusu ilgilendiriyor. Para, seks maddi haz için, aşk, arkadaşlık manevi haz için gereksinim duyulan şeyler. Haz duygusunu sağladıktan sonra nasıl para kazandığının, kiminle seviştiğinin, kime aşık olduğunun, kimlerle arkadaşlık yaptığının bir önemi yok. Giderek etkisini arttıran şey ateizm falan değil işte bu! Teknoloji, bilim, din, medya, siyaset vs. her şey buna hizmet ediyor. Ve hazzın doruk noktasına ulaştığımızda her şey son bulacak sanırım...

ps. Biraz alakasız olacak ama üstteki karikatürü görünce pek kıymetli doktorumuz House geldi aklıma :))

1 Mayıs

2011-05-01T21:43:00.002+03:00

Bugün İşçi Bayramı! Taksim'deki kutlamalar hemen hiç olaysız ve hemen hiç kesilmeyen halaylarla yapıldı. Ben de oradaydım. Ama önce daha genel birkaç düşüncemi paylaşmak istiyorum, sonrasında bugünle ilgili birkaç şeyi.

Sanayileşme devrimiyle birlikte dünyayı kökten değiştirdik sanırım. Ve her geçen gün daha da değiştiriyoruz. Her şey makineleşiyor, otomatikleşiyor, dijitalleşiyor. Bizler de mi öyle oluyoruz? Biraz öyle sanırım. Her şeye kâr/zarar getirisine göre değer veriyoruz, arkadaşlık/aşk ilişkilerimizi swot analizleriyle belirliyoruz. Birkaç yüzyıl önce ya da o kadar yakın olmasına bile gerek yok taş devrinde bile insanların şu çağdaki insanlardan daha mutlu olduklarını düşünüyorum artık. Daha çok şey biliyoruz, daha fazla iletişim imkânımız var, tıp ve teknoloji çok ilerlemiş durumda. Yani? Bunlar bizi daha mı mutlu ediyor? Doğduğumuz ve büyüdüğümüz düzen bizleri maddi şeylere yöneltiyor. Çünkü o maddi şeylere ihtiyacımız olduğuna inandırılıyoruz. İhtiyaçlar üretiyor sağolsun birileri. Tüm o ihtiyaçlar için de paraya ihtiyacımız var. Para için de işe! İşte yakanızın rengine, ünvanınıza, yaptığınız işe bakmadan birer işçi oluveriyorsunuz böylelikle.

Neyse, bu başka bir yazının konusu. Biz bugüne dönelim. Dediğim gibi olaysız bir gün oldu Taksim'de. Gözlemlediğim insanların coşkusuydu. Tabii özgürlük sloganları atıp tek tip giyinen ve aslında söylediklerini hiç anlamayan tipler de vardı. Ya da bir teröristi kendilerince yüceltenler. Aptallıık suç değil ne de olsa, en azından bu çağda! Bu saçmalıkların dışında insanların enerjisi güzeldi gerçekten. Ve birileri kışkırtmadığında, sivil toplum örgütlerine güven duyulduğunda hemen hiçbir sorun olmadan böylesi büyük bir organizasyonun yapılabileceğini de görmüş olduk. Daha önce 1 Mayıs Taksim'de kutlanmak istendiğinde neler yaşandığını hatırlıyorsunuz dimi? İşte bugün yüzbinler oradaydı ve hiç sorun olmadı. Tabii bir takımın taraftarı da oradaydı. Tahmini olan? Elbette Beşiktaş'ım :) Birkaç yüz kişilik bir grup halinde oradaydılar, sloganları ve pankartlarıyla. Ki çektiğim fotoğraflardan bir tanesini aşağıda paylaşıyorum :)

Nazım Hikmet'in bir şiiri geldi bugün aklıma. Üstadın 1951 yılında yazdığı hazin bir hürriyet hikâyesidir bu şiir. Ve altmış yıl sonra da bugünleri anlatır bizlere...

kitleselleştiremediklerimizden misiniz?

2011-04-29T22:37:00.004+03:00

Blogger yasağı nedeniyle uzun süredir ayrı kaldım blogdan. Bloglardan ise uzun zamandır ayrı düştüm. Bir dönem çok yoğun bir şekilde yazdım, okudum, takip ettim. Ama sonra hem benden ötürü hem senden ötürü hem blog dünyasından ötürü ayrı düştük. Yine de hâlâ herkese kendi blogunu açmasını tavsiye ediyorum. Yazsın, para kazansın, 'sosyal' medyada kendine yer bulsun diye değil. Kendini bulsun diye! Yazdıkça, kendini ve her şeyi daha iyi anlıyor insan. Çok sevdiğim bir anekdot var. Bir filozofa sormuşlar zamanında neden yazıyorsun diye. O da ne düşündüğümü bilmek için diye cevaplamış. Bunun doğru olduğunu düşünüyorum, inanıyorum.

Blogumda pek çok pazar yazısı bulunduğunu biliyorum ama çarşamba yazısı olduğunu hatırlamıyorum. Bugün de çarşamba yazısı yazmış olayım. Salı sallanır, çarşamba çarşafa dolanır derler, boşverelim desinler :)

Çarşamba karalamışım üstteki satırları ve cuma gecesi devam ettiriyorum! Bu hem işlerin yoğunluğundan hem de benim tembelliğimden kaynaklanıyor. Neyse, zaten yazılarımı heyecanla bekleyen bir kitle olduğunu sanmıyorum. Ki aman olmasın! Bir kere "kitle" kelimesiyle başım hoş değil. Modern toplumu, kitle toplumu olarak tanımlıyor bilim insanları. Bu ne demek peki? Frankfurt okulundan Adorno ve Horkheimer'in gözünde kitle toplumu, insanların edilgen, ilgisiz, atomize varlıklar haline geldikleri, geleneksel bağlarından, dinsel kimliklerinden koparıldıkları, kitle iletişim araçlarının tek yönlü baskısı altında yalnızlaştıkları, tepeden tahakküme imkan veren bir toplum biçimidir. Tanıdık geliyor mu tanım sana? İstersen daha büyük yazayım, bir kere daha oku:

"kitle toplumu, insanların edilgen, ilgisiz, atomize varlıklar haline geldikleri, geleneksel bağlarından, dinsel kimliklerinden koparıldıkları, kitle iletişim araçlarının tek yönlü baskısı altında yalnızlaştıkları, tepeden tahakküme imkan veren bir toplum biçimidir."

Cuma gecesi nereden de geldi bunlar aklıma, kovup House izlemek istiyorum ve keyifli bir hafta sonu diliyorum sana, bu yazımı okuyan sevgili okuyucu! Her nerede yaşıyor ve yaşatılıyorsan sevgilerimi gönderiyorum :)

Bir Çift Ayakkabı

2011-04-15T09:49:00.003+03:00

Bir çift ayakkabı istiyordu sadece. Ayakları üşüyordu. Annesine çekmişti. Annesinin de ayakları üşürdü. Hatırlıyordu, küçük bir çocuktu. Annesi her gece yatağa kırmızı çoraplarıyla giriyordu. Babası böyle istiyordu. Çünkü annesinin ayakları buz gibi oluyordu.

Havalar soğumuştu. Havalar soğurdu. Yaşamının yirmi beş yılında havalar soğumuş, sonra ılımış, sonra ısınmış, sonra biraz soğumuş, sonra iyice soğumuştu. Hep böyle olurdu. Bilmediği ve hiç gitmediği yerlerin hep sıcak olduğunu duymuştu. Hep soğuk yerler de vardı, duymuştu.

Tıpkı annesi gibi ayakları üşüyordu. Ve bir çift ayakkabı istiyordu. Soğuk havalarda ayağını sıcak tutacak bir çift ayakkabı. Şehrin beyaz örtüsünde izler bırakarak yürüdü sokaklarda, ayaklarını soğuktan koruyamayan ayakkabılarıyla. Ve büyük mağazayı buldu. Gerçekten büyüktü. İnsanların eğlenmek için, kadınların alışveriş yapmak için, erkeklerin içmek için, sevgililerin buluşmak için sürekli gittikleri o caddede açılan yedi katlı devasa bir mağazaydı bu. İçeride ayakkabı vardı sadece. Ayaklarını soğuktan koruyacak bir tane de vardır diye düşündü.

Ağızlarından dumanlar çıkan kadın, erkek, çocuk, genç, yaşlı, bu şehirden, başka şehirlerden, hiç gitmediği yerlerden her çeşit insan girip çıkıyordu mağazaya. Herkesin ayakkabıya ihtiyacı vardı elbette. Acaba herkesin ayakları da onunkiler kadar üşüyor muydu? Merak ediyordu. İçeriye girmekten korktu bir an. Hep korkardı kalabalıklardan, annesi gibi. Mağazanın karşısındaki kafeye gitti. Sıcak çikolata söyledi, çok severdi çikolatayı. Sıcak çikolatasını yudumlarken mağazayı izlemeye başladı. İnsanların yüzlerine değil, ayaklarına bakıyordu. Sarı, siyah, kahverengi, beyaz, uzun, kısa, sivri burunlu, yuvarlak, desenli çeşit çeşit ayakkabı. Yan taraftaki kızla oğlanın fısıldaşdığını duydu nereye bakıyor diyerek. Sağına dönmeden ve dudaklarını hiç kıpırdatmadan “Ayakkabılara” dedi. Sıcak çikolatasından son yudumu aldı, bitirdi. İçi ısınmıştı biraz, cesaretini toplamıştı. Kafeden çıkıp on metrelik o uzun mesafeyi hızlıca yürüdü ve mağazaya girdi. Girer girmez polis üniformasına benzeyen bir kıyafet giymiş ve kravat takmış bir kız “Hoş geldiniz” dedi gülümseyerek. Korktu. Gülümsemezse kötü bir şeyler olacağını düşündü, o da gülümsedi kafasını aşağı yukarı hafifçe sallayarak. Bu etkili bir iletişim yoluydu, biliyordu. Kız kapıdan giren herkese aynı şekilde hoş geldiniz diyordu. Sanki bunu yapmak zorundaydı.

Kravatlı garip kızı bırakıp ayaklarını sıcak tutacak o ayakkabıyı bulmaya odaklandı. Giriş katında her modelde ayakkabı vardı. En çok kadın ayakkabıları. İki, üç ve dördüncü katlarda sadece kadın ayakkabıları vardı. Beşinci katta çocuk, altıncı katta spor ve yedinci katta erkek ayakkabıları vardı. En iyi müşterilerinin kimler olduğunu anlamak zor olmasa gerek diye düşündü. Yedinci kata çıkmam gerekecek diye ilave etti içinden ve ürperdi. Sıcak çikolatanın etkisi geçmişti. Üşüyordu ve yorgundu. Ve oldu olası asansörleri sev(e)memişti. Sorun sadece aralarındaki sevgi bağı değildi elbette, hiç bin(e)memişti de. Henüz sekiz yaşındayken babasının çalıştığı şirkete gitmişlerdi. Gökyüzünü delip geçen, koyu mavi renkli camları olan bir binada çalışıyordu babası. Çok önemli birisiydi. Herkesin giremediği bu binaya, o, kartını göstererek girebiliyordu. Gerçi girerken polis kıyafeti giymiş adamların kontrolünde içi boş bir dikdörtgen kutunun içinden geçiyordu. Ama ona ne kadar saygı gösterdiklerini fark etmişti. Babası içi boş dikdörtgen kutunun içinden geçti. Polis kıyafetli adamlar, onu, saçını okşayarak dikdörtgenin yanından geçirmişlerdi ve babasına iyi günler dilemişlerdi. Önünde durdukları kapının yan tarafındaki ışık yandı ve kapı aniden açıldı. Demek burada kapılar açılmadan önce ışıkları yanıyor ve kendiliğinden açılıyorlar diye düşündü. Sonra kapıdan içeri girdiler. Ama burası çok küçüktü. Nefes alamıyordu. Ne masa ne de sandalye vardı babasının çalışması için. Birdenbire kapı kapandı. Odanın hareket ettiğini fark etti. Boğuluyordu. Babasının ona bir şeyler söylediğini görüyor ve duyuyordu ama ne dediğini anlayamıyordu. Sonrasını ise hatırlamıyordu. Gözlerini açtığında hareket eden küçük odada değil, hareketsiz beyaz bir yatakta yatmaktaydı. Annesi yatağın başında ellerini tutuyordu, gözlerinde bir ıslaklık vardı. Babası ayakta beyaz kıyafetleri olan bir adamla konuşmaktaydı. Gözlerini açtığı fark edilince annesi sarılmış, tanımadığı adamla babası yanlarına gelmişti. Beyaz kıyafetli adam birkaç soru sorduktan sonra eve gittiler. Ertesi gün annesiyle oraya geri döndüler. Bu defa bir odaya girdiler. Tanımadığı adamlar sorular sordu. İğneler yaptılar sonra. O gün değil, sonraki gün ya da bir sonraki gün, klostrofobik olduğunu öğrendi. Fen bilgisi dersinde duyduğu şeylere benziyordu bu.

Ve işte pek çok kez yaşadığı şey tekrar ediyordu. Aradan yıllar geçtikten sonra, adı fen bilgisi dersinde duyduklarına benzeyen o korkusu nedeniyle her biri yaklaşık on altı santim yüksekliğinde ve yirmi beş santim kadar düz alanı olan tahminen yüz kırk üç basamağı çıkması ve istediği ayakkabıya ulaşması gerekecekti. Ne gerekiyorsa yapacaktı, ayakları üşüyordu. Aşağıya doğru inenler oldu ama onunla birlikte pek yukarıya tırmanan yoktu. Herkes mi asansör kullanıyor diye düşündü. Ve yukarıya tırmandıkça geniş ve bol ışıklı katların küçüldüğü gibi bir hisse kapıldı. Hızlanıp, bir an önce ayakkabısını almalı ve çıkmalıydı. Belki sonra bir sıcak çikolata daha içebilirdi.

Yedinci kata gelmişti. Etrafına bir baktı. Sağ tarafında rugan ayakkabılar vardı. Basamakların tam karşısında spor ayakkabılar. Sol tarafında ise aradıkları, ayaklarını sıcak tutacak ayakkabılar. Bot giymeyi sevmezdi, annesi gibi. Burada hoş geldiniz diyen birileri yoktu. Ama ayakkabılara yaklaşınca yüzündeki yapay gülümsemesiyle bir çocuk yanına yaklaşıp nasıl yardımcı olabileceğini sordu. Zor soru diyecek oldu ama demedi. Hiçbir şey demedi. Kafasını aşağı yukarı hafifçe salladı sadece. Çocuk yardımcı olabileceği başka bir insan aramak için yanından uzaklaştı. Zaman kaybetmek istemiyordu, yardımsever bir çocuktu.

Önce kahverengi bir tane bot aldı eline ve bıraktı. Sonra siyah, sonra yine kahverengi, sonra yine siyah. İnsanın istemediği bir şeyi yapması, beğenmediği bir şeyi seçmesi zor oluyordu. Onun için daha daha zor oluyordu. Nefes alamıyordu. Kırmızı bir tane gördü. Kırmızı bir bot mu diye düşündü. Önce baktı, uzun uzun baktı. Daldı. Yardımsever başka bir çocuk uyandırdı onu. Dünyanın oluşumundan ayakkabının icadına, güzel mi yurdumdaki ayakkabı kullanımına gelene kadar attığı tiradı sabırla dinledi ve kırmızı botu denedi. Ayağına tam uymuştu, kırk iki numaralı bot. Normalde kırk bir numara giyerdi ama bu olmuştu. İşaret miydi bu acaba diye düşündü önce ve kızdı sonra hemen, kimden neye işaret olacak diye.

Botları giyip merdivenlerden aşağı inmek istedi ama yardımcı olmak konusunda hassastı çocuk. Ayakkabıları kutusuna koyup girişteki kasadan kredi kartı ödemesi yapmasını sağlamak istiyordu ve hızlıca asansörle inmek konusunda inatçıydı. Ondan da inatçıydı. Asansörün kapısı açıldı. İçeri girdiler. Kapanmakta olan kapıdan içeriye hava giriyordu sadece. Kapı kapanıp havasız kalacaklardı birkaç saniye daha geçseydi ama tam o sırada kırmızı ojeli parmaklarıyla bir el kapıyı durdurdu. İçeriye bir kadın girdi, yoksa kız mı demeli ya da bayan? Siyah uzun saçlı ve hoşgeldiniz gülümsemesi yerine sahici bir gülümsemesi olan şirin bir kız bu diye düşündü. O da gülümsedi. Kafasını sallamadı. İçten gülümsedi, içinden geldiği gibi. Kız onun gülümsemesine karşılık verdi sanki, yine gülümsedi. Yanındaki çocuk kırmızı botlarla ilgilenmekteydi. Oysa havasız bir asansörde bir gülümsemenin yarattığı oksijeni solumaktaydı o, tüm fizik ve kimya kanunlara inat, tüm gerçeklere inat.

Sanki dünya durdu asansör durunca. Siyah saçlı, beyaz tenli, kırmızı ojeli varlık uzaklaştı, yokluk başladı âlemde. O ise bambaşka bir âlemdeydi. Ama öte âlemden bir el dürttü onu, çekti onu bu âleme, kırmızı botlar için. Akşam vakti gündüz düşlerinden kırmızı renkli gerçeklere geçti. Yüreğinden, aklından neler neler geçti. Kasada ise ise sadece kredi kartı geçti, üç artı altı taksitle.

Kasadan uzaklaşırken varlık âlemine yaklaşmanın sıcaklığını hissetti vücudunun her yanında. Vuslata erdi, geçmek bilmeyen saniyelerin, dakikaların sonunda. Bir yanı gitmek istiyordu delicesine, daral geliyordu, boğuluyordu mağazanın içinde. Bir yanı bir kez daha gülümsemesini görmek istiyordu, en fazla iyi akşamlar demek istiyordu, tanışmayı hayal bile etmiyordu.

Fazla mı bakmıştı o gözlere, o gülümsemeye bilemiyordu ama mimlenmişti kısa sürede. Yaftalanmış, etiketlenmişti. Mağazaya ilk girdiğinde gülümseyerek hoş geldiniz diyen kız şimdi sağa yatırdığı kafasıyla konuştuğu telsizinden, sol gözüyle kendisine bakmaktaydı. Köşedeki iri kıyım güvenlik görevlisi, kapıda sigara içen top sakallı yönetici kisvesindeki orta yaşlı hemcinsi, herkes ona düşmandı şimdi. Birkaç dakika önce başlayan bir aşkı bitirmek istiyorlardı. Aşk mı? Ne aşkından bahsediyorsun diye sordu kendine? Dinlemek zorunda kaldığın şarkılarda söylenenlerden bile saçmaydı bu söylediğin diye ilave etti. Ama bir bakıştı belki aşk, ilk görüştü ya da son görüştü, yahut tarifsiz bir şeydi aşk. Ansızın, gökte çakan şimşek gibi.

Girenlere, çıkanlara, kısalara, uzunlara, sarışınlara, kumrallara, erkeklere, kadınlara, güvenlik görevlisine, top sakallı yöneticiye. Kimseye aldırış etmedi. Olduğu yerde çıkardı ayakkabılarını. Ve giydi kırmızı botlarını. Siyah saçlı, beyaz tenli, kırmızı ojeli ve güneşin doğuşunu andıran gülümseyişiyle o güzeli gördü, Erkin babanın sözlerini mırıldandı sadece. Ayrılık şarabı gönül tasımda, içmeden yıkılmış sarhoş gibiyim. Sıcak çikolatanın yan etkileri miydi bunlar? Bağcıklarını bağladı. Hoş geldiniz diyen ve gülümseyen kız gitmiş, yerine somurtan ve iri kıyım arkadaşının suratına bakan bir zebani geçmişti sanki. Cehennem böyle bir şey miydi? Kırmızı botlar ve bir sevda çölü, dışarıdaki soğuk havaya inat. Sokağa mı atacaktı o güzel onu? Yoksa herkese mi gülümsüyordu? Aşkları bitiyor muydu? Karşıdaki kafe kapanıyor mudu? Neler oluyordu? Klostrofobik saçmalamalar mıydı bunlar?

İstediğini almıştı, isteği bu muydu?

Bir çift ayakkabı.

ben ki her nisan bir yaş daha genç

2011-04-04T01:15:00.004+03:00

Yazdım, sildim. Tekrar yazdım, tekrar sildim. Daha sonra, daha önceden yazdıklarımı okudum. Beş adet doğum günü yazısı buldum blogda. Enteresan bir şey gerçekten. Hayat ne garip, ben garibim...

Çok sevdiğim bir Ahmet Telli şiirini eklemişim geçen yıllarda:

Ve ölesiye bağlıyızdır
Sevdamızı paylaşan
Uzak ve yakın dostlara
Ki ahde vefa denilen şey
Bizimle girmiştir kitaplara

Ama neler getireceğini yarının
Ve neler alacağını bizden
Hesaplamanın zamanıdır
Bel bağlayamayız çünkü
Feleğin ve zalimin insafına
Bir de Bülent Ortaçgil şarkısı var, oyuna devam!

Bu yıl bir değişiklik yapıp uzatmadan kısa kesiyorum ve iyi ki doğmuşum, hayatımda bu kadar güzel insanlar biriktirmişim diyorum. Tamam tamam, bir şiir paylaşıp kaçıyorum!

Sanma ki derdim güneşten ötürü;
Ne çıkar bahar geldiyse?
Bademler çiçek açtıysa?
Ucunda ölüm yok ya.
Hoş, olsa da korkacak mıyım zaten
Güneşle gelecek ölümden
Ben ki her nisan bir yaş daha genç,
Her bahar biraz daha aşığım;
Korkar mıyım?
Ah, dostum, derdim başka...

Orhan Veli

Nilüfer

2011-02-28T14:29:00.002+02:00

"Kim bilir?" diye sordu, kim bilir diye cevaplayacaktım ve kızacaktı, biliyorum. O nedenle cevaplamadım, sustum. Sessizlik evet demek midir diye sordum kendi kendime, o duymadı. Ben cevapla(ya)madım.

İki insan arasındaki ilişkiyi anlamaya çalışmak için tüm kuantum fizikçileri bir araya gelseler çözemezler. Darwin mezarından kalkıp gelse ve doğal seleksiyon dese, "Dur birader! Önce bana şu işi bir anlat bakalım!" diyerek itiraz ederim. Hangi maymun ya da hangi ispinoz naz yapmış ya da yapmadığı halde başka bir öküz yaptığını sanmış? Hangi kedi bir başka kediyle iletişim kurduğunu yahut anladığını sanırken aslında hiçbir şey iletemediğini, hiçbir şey bil(e)mediğini sanmış? Canlılar âleminde hangi canlı insan gibi anlaşılmazdır? Bu sorular karşısında Darwin, mezarına koşar adımlarla geri dönmezse, insandır, ne yapsa yeridir derim ancak!

İşte bu saçma düşünceleri geçirdim içimden birkaç saniyede, bu da insana özgü bir saçmalık olsa gerek. Oysa yürüyorduk. Yani o yürüyordu, ben yürüyordum. Aynı eylemi aynı anda yapıyorduk sadece, birlikte yapmıyorduk, birlikte değildik. O başka bir yerdeydi, ben neredeydim?

Ne istiyordu(k) acaba? Gözlerimiz bir araya gelmemişti hiç. Yani görüyorduk birbirimizi. Ama hiç bir araya gelmemişti gözlerimiz. Farklı şeyler görüyorduk belki de, farkında değildik. Fark ettiğimizde çok mu geç olacaktı? Ya da hiç fark etmeyecektik fark etmediğimizi bile veya hep merak edecektik bir acaba şeklinde. Kim bilir?

Çok uzun bir yol olmalıydı ki bu kadar saçma şeyi kafamdan geçirebiliyordum. "Zaman ancak hareketle, cisim hareketle, hareket cisimle vardır." diye söylemiş Einstein. Oysa ki ben hareket halindeydim ve zaman durmuştu. Yani ya ben yoktum ve zaman da yoktu veya bizler vardık ama hareket etmiyorduk. Oysa ki ben vardım, var olduğumu sanıyordum. Yürüdüğümü de sanıyordum. Peki zaman neden durmuştu? Yoksa... Ne cismim vardı, ne yürüyordum, ne de zaman vardı. Hiçbir şey yoktu. Ben var sanmıştım. Bir yanılgıydı, bir yanlıştı. Yanlış olamayacak kadar güzel olan bir yanlış.

Konuşamamak ne kötü bir şey! Her şeyi konuşabilmek isterdim. İçimdekileri anlatabilmek, paylaşabilmek, tartışabilmek. Oysa ki hep engeller vardı. Acabalar, nedenler, niçinler, nasıllar, olmazlar, olmamalılar, hayırlar. Kime anlatabildim ki kendimi? Ne kadar tanıyabildim kendimi? Başkalarını tanımayı, anlamayı nasıl hayal edebiliyorum bu sefilliğimle?

Gece mi düşündürüyor yoksa düşündükçe mi kararıyor gündüzler? Ve işte bir nilüfer. Çiçekler ve böcekler. Çiçeği aldım, verdim. Böcek olarak kaldım. Gregor bir sabah uyandığında hamam böceği olarak bulmuştu kendini. Ben yürürken neye dönmüştüm? Nilüfer nereye gitti? Gitti...

Metrobüs Kitaplığı -1-

2011-02-21T11:13:00.005+02:00

Metrobüste gidip gelirken o sıkışıklıkta ve sabah mahmurluğunda kitap okuyan insanları görmek beni mutlu ediyor :) Acaba ne okuyorlar diye merak edip kitap adını görmeye çalışıyorum her seferinde. İşte okunanları bu şekilde paylaşayım istedim...

Ara ara tekrarlayacağım bu yazıları, insanlar okumaya devam ettikçe ;)

Kısa Türkiye Tarihi / Sina Akşin
Alınacaklar listeme eklediğim bir kitap. Tarihimiz denince aklımıza Osmanlı ve İnkilap tarihi geliyor ama bunlarla birlikte Cumhuriyet'in ilk yıllarından bu yana geçen günlerde neler yaşandığını kulaktan dolma, dizilerden görme bildiğini sanıyor çoğumuz sadece. Daha fazla okumak, farklı yorumları okumak, öğrenmek gerekiyor geçmişimizi, geleceğimiz için.

Sessiz Ev / Orhan Pamuk
Orhan Pamuk'un iki kitabını okudum. İstanbul'unu hiç sev(e)medim, Babamın Bavulu'nu çok sevdim. Diğer romanlarını okumadığım için pek yorum yapmak istemediğim ama İstanbul tarzında olduğu takdirde anlaşamayacağımıza emin olduğum bir yazar. Bu kitabın daha eski bir baskısını görmüştüm ben ama bu aralar bu baskısını rahatça bulabilirsin herhangi bir kitapevinde.

Aşk / Elif Şafak
Bu kitapla ilgili düşüncelerimi yazmıştım zamanında. Bir de gri kapaklısı çıktı ya sonra, çok komik. Gerçi pembe renkliyi taşıyamayan bir arkadaşımız kül grisi sayesinde kitabı rahatça otobüste okuyabilmesini sağladığı için buna da şükür demek gerekir :)

Günahkar / Tess Geritse
Şeytanın Sağ Eli/ John Saul
Aynı yayınevinden iki gerilim dolu kitap. Sabah saatlerinde okumak için ideal kitaplar olduğunu düşünmüyorum. Bu kitaplar yerine eğlenceli bir polisiye okunabilir. Polisiye her zaman güzel ama sabah saatlerinde zihin açmak için her şeyle dalga geçmesini bilen bir kahramana sahip bir polisiye roman daha iyi gider kesinlikle ;)

İstanbul Hatırası / Ahmet Ümit
Polisiyeyi sevmeme rağmen okumadığım ve bilmediğim bir isim Ahmet Ümit. Geçenlerde İstiklal'de Mephisto'nun önünden geçerken imza günü olduğunu gördüm, ilk adımımı attım ve İstanbul Hatırası'nı aldım. Gerisi hızlıca gelecektir eminim! Çok sıcakkanlı ve hoş sohbet bir adam olarak gördüm Ahmet Ümit'i, sevdim :)

Alevilik Nedir? / Baki Öz
Alevi olduğunu bildiğim arkadaşlarım oldu ama hiç kimseye dini inancını sormak ya da merak etmek gibi bir alışkanlığım olmadığı için bilmediğim de bir sürü insan tanımışımdır. Garip bir şey bu. Yani şöyle bir şey olduğunu çok iyi biliyorum. Alevi - Sünni ayrımı öyle bir haldeki toplumun genelinde, evlenmeyi bile düşünmüyorlar, birlikte olamayız diyerek. Oysa ki aynı hayallere sahip olmak ve insan olmak yeterli sevmek, sevilmek için...

Elasticity In Engineering Mechanics
Maalesef bu kitap hakkında yorum yapamıyorum :) Metrobüs öğrencilerin çokça kullandığı bir ulaşım aracı haline geldiği için sabahları okuluna giderken ders notlarına, kitaplarına göz gezdiren çok öğrenci de oluyor. Öyle bir öğrencinin elinde gördüğüm ve dikkatimi çeken kitaplardan birisi olmuş bu kitap da.

İstediğiniz Kişiye 8 Dakikada Nasıl Evet Dedirtirsiniz? / Kevin Hogan
"Hazır Olun! Düşünme biçiminizi, iş hayatınızı, aileniz ve dostlarınızla iletişim kurma yönteminizi, yani hayatınızı değiştirecek bir kitapla karşı karşıyasınız." diye yazmışlar kitap hakkında. Ben de hâlâ çok okunan(!) bir yazımda yaklaşık üç yıl önce bu konudaki düşüncelerimi yazmıştım eğlenceli bir şekilde, on adımda on iki adım diyerek :)) Okumanızı tavsiye ederim.