Günlüğüm

Gracias a la vida

2008-07-15T22:50:00.003+03:00

Yaz gelince bir düğünler başlıyor bir de konserler. Dün akşam Yasmin Levy'i ağırladı Esma Sultan. Gidemedim. Gitmek istedim. Davet edildim. Hayır, Yasmin davet etmedi. Tanışmayı istediğim, biraz olsun tanıdığımı hissettiğim güzel bir insan davet etti ama kısmet değilmiş.

Önceki günse Can Dündar ayrılığın eski tadı yok diye yazdı köşesinde. Acaba bu satırları Yasmin Levy'nin yanık sesiyle Me Voy 'u dinlerken mi yazdı? Kanayan ruhunu avutmak için mi karaladı o satırları, kimbilir. Ama yazdıklarına da kim yalan diyebilir:"Sönenin son ateşiyle yakılan sigaralar gibi; ayrı düşülen yavuklunun hasreti, yeni bir aşkın kollarında giderildi." Tüm ilişkilerimiz böyle artık bugünlerde. Aşk, arkadaşlık... Depremler bizi allak bullak etti. Deprem tadında yaşamaya başladık. Öncü depremleri yaşıyoruz önce ilişkilerimizde. Deprem oluyor. Şddetini ölçemiyoruz, elimizde bir richter ölçeği yok. Zaten hesaba gelmiyor duygular. Ve artçı şokları yaşıyoruz. Nihayetinde yıkım sonrası bakım-onarım işleriyle uğraşıyoruz gelecek depreme kadar.

Birlikte olabiliyor muyuz ki ayrılalım? Bu da apayrı bir soru. Birlikte ama ayrı insanlarız bizler. Maskelerimiz, gizlerimiz, gör(e)meyen gözlerimiz var.

Ayrılık denince Sunay Akın'ın o dizeleri gelir aklıma hep:

iki rayı gibiyiz
bir tren yolunun
yakın olması
neyi değiştirir
son istasyonun
Yasmin Levy ile başladık onunla da bitirelim bu yazıyı fazla uzatmadan. Ne söylediğinden tek kelime anlamasanız da hüzünlü huzurunu hissettiriyor ve diyor ki:

teşekkürler hayat bütün verdiklerin için...

su verdiğim çiçekler...

2008-07-14T00:18:00.001+03:00

iki fotoğraf

2008-07-13T21:01:00.001+03:00

Geçen gün cep telefonumdaki fotoğrafları bilgisayara aktardım. Çok fazla birikmişlerdi. Aylar önce çektiğim fotoğraflar duruyordu hala. İçlerinden ikisini paylaşayım istedim sizlerle.

D&R'da gezerken gördüğüm beni güldüren manzara :) Acaba neyi düşünerek bu kategoriye uygun gördüler merak ettim bu kitabı. Daha da çok merak ettiğim acaba hangi sözler vardır kitapta? Bir dahaki gittiğimde kitaba gözatıp bu unutulmaz sözleri ve diyalogları okumalıyım :P

Aylar öncesinden bir fotoğraf ama önemli bir konu. Taksim meydandaki şu Milliyet'in sayacını İstanbul'da yaşıyor ya da gelip gidiyorsanız biliyorsunuzdur. Genelde ben 30-40 milyon küsurlarda görmeye alışığım. Hatta bu fotoğrafı çektiğim sıralarda bir gazetede mi yoksa haber sitesinde mi hatırlayamıyorum ama bununla ilgili bir yazı okumuştum. Neyse, fotoğrafta görüldüğü üzere saat 00:49 ve yurdum insanı 749.222 kez okumuş Milliyet internet sitesini :))) E tabi pazar gecesi haftaya hazırlık olsun diye Türkiye ve dünya gündemini takip edebilmek adına uykularından feragat ederek bilgisayarları başında Milliyet gazetesi okuyorlar :P

vakit olmadı...

2008-07-10T22:39:00.002+03:00

...böyle olsun istemezdiniz

Neler yazmışım neler...

2008-07-08T21:47:00.004+03:00

Son günlerde pek yaz(a)mıyorum. Bunun bir çok sebebi var elbette ama en çok kafamın içinde dönüp dolaşan, çarpışan, birbirini kovalayan düşüncelerdir yazamamamın nedeni. Blog yazmaktan sıkılmak gibi bir durum sözkonusu değil yani. Aslında bir sürü taslak var kaydedilmiş ama sonu getiril(e)memiş. Bazı yazdıklarım daha talihsizler. Hiç yayımlanmadan silinenler de oldu aralarında. Neyse, arada bir eski yazdıklarıma bakıyorum. Size de tavsiye ederim. Hem eskiden yazdıklarınıza hem de okuduğunuz, okumaya yeni başladığınız blog yazarlarının eski yazdıklarına gözatın.Yazamadığım bu dönemde yazdıklarımdan bir seçki yapıp, gözüme ve aklıma takılanları paylaşayım istedim. Uzun bir liste oldu ama bu listedekilerden çok daha fazlasını eledim emin olun :)

Keyifle okursunuz umarım. Herkese sevgiler, selamlar...

3,5 yıl önce yazmışım bir fotoblogta gördüğüm fotoğrafın bana düşündürdüklerini İşte Amerikan rüyası diyerek. Şimdi bakarken de farklı şeyler düşünmüyorum. Fotoğrafı bloga koyarken Matt’e e-postayla kendi blogumda kullanabilir miyim diye sormuştum. Bu tavrım onu da mutlu etmişti. Arada bu hassasiyeti gösteremediklerim, gözden kaçırdıklarım olduysa af ola. Bu arada Matt’in foto bloguna bence bir göz atın ;)

Ağustos 2006’da bloga verdiğim bir yıllık uzun bir aradan sonra tekrar yazmaya başladım. Ne ilk ne de son denemem olacak diye düşünüyordum o aralar. Başka blog denemelerimde olmuştu ama hiçbiri süreklilik kazanamamıştı. Günlüğüm hariç diyebiliyorum artık :)

2006’nın Eylül ayında Bu şiiri çok seviyorum diyerek eklemişim Rudyard Kipling’in o meşhur şiirini. Her okuduğumda sanki ilk defa okumuşçasına etkileyen dizeleri var bu şiirin.

Cat Stevens ya da Yusuf İslam. Şarkı söylerken sesinin tınısını çok seviyorum. Hem yeni hem eski şarkılarını keyifle dinlediğim bir isim. Müslüman olduktan sonra isim değiştirmesini doğru bulmamıştım. Bana mantıklı gelmiyor. Yaptığı diğer bazı şeyler de hiç mantıklı gelmiyor. Müziği bırakmış olması gibi. Sonradan bu yaptığının yanlış olduğunu sanırım o da anladı ve son dönemde dinleyebiliyoruz tekrar onu. Sevdiğim şarkılarından birisidir “The Wind”. Türkçe çevirisinin sözlerini eklemişim. Aşağıya şarkıyı da ekliyorum. Umarım keyifle dinlersiniz.

Bilgenin Kanatlı Sözleri. Küçücük bir kitap yıllar öncesinden kalma. Ama içindekiler gerçekten bilgenin kanatlı sözleri. Kasım 2006’da sözlerini paylaştığım yetmemiş, Ocak 2007’de huanchu daoren der ki... ( ben de yorumlarım :) diyerek biraz espriyle karışık tekrar yazmışım. En sevdiğim sözlerinden birisini paylaşmak istiyorum: "Açık güneşli bir gün, apansız gökgürültüsü ve şimşeklere dönüşebilir; şiddetli bir fırtına, ışıltılı bir geceye yol verebilir. Hava istikrarsız olabilir, ama gökyüzü aynıdır. İnsan aklının tözü de böyle olmalıdır."

Olduğum kişi diye bir yazı yazmışım bir buçuk yıl önce. Güzel de yazmışım :) Ayrıca Ajda Pekkan ve Sezen Aksu çok güzel bir düet yapıyorlar "ağlama annem benim için ağlama" diyerek.

Değersizleştirilen değerlerden bahsetmişim Mart 2007’de. Çok uzun zaman daha bu gözlemlerin güncelliğini koruyacacağını düşünüyorum güzel ülkemde maalesef.

bazen huzur albinoni adagio dinlemektir diye başlamışım yazmaya. Huzur, güven ve sevgi üstüne bişeyler karalamışım. Böylesi eşsiz bir müzik eşliğinde insanın bunları yazması gayet doğal. Bu arada YouTube hâlâ kapalı olduğundan koyduğum video dinlenemiyor maalesef. Ben de imeem'den bulup oradan ekledim ;)

Bugüne kadar katıldığım tek mitingti. O gün orada olmuş olduğum için, hiç tanımadığım insanlarla bayrak taşıyarak ve ortak bir inanç adına yürüdüğüm için de mutluyum. Başkaları için ne anlam ifade ettiğinden ziyade benim için ifade ettiği önemli, bunu da yazmışım zaten. Bu yazıya zamanında bir sürü garip yorum gelmişti. Gelen tepki yorumlarının içinden sadece birisi küfürsüz ve yayımlanabilecek türdeydi, onu da yayımlamıştım zaten.

Mevlana’nın "İnsana, aradığı şeye bakarak değer biçilir." sözünden yola çıkarak bişeyler yazmışım.

Önce bir soru sormuşum, sevgi kelimesinin eşanlamlısı ne olabilir diye. Sonra cevap vermişim kendimce. Bence öncelik olmalıdır demişim sevgi kelimesinin eşanlamlısı ve hâlâ aynı fikirdeyim.

Ps. Bu arada Mayıs 2007’de ne çok şey yazmışım ben yaaa :)))

Çok keyifli bir buluşmaydı. İlk buluşmamızdı. Birbirlerini yazılarından tanıyan insanların yüzyüze gelince kaynaşması çok kolay olmuştu. Keyifli sohbetlerle geçen bir kaç saat yaşamıştık. Buluşmalara ara verdik ama tekrar başlayacağız İstanbul’da ;)

Cemali dinlemeyi seviyorum. Özellikle bazı şarkılarının sözleri ve müzikleri harika. Bu da onlardan birisi. Ben de bişeyler karalamışım şarkıya eşlik ederek.

İstanbul'un trafiğinden, kalabalığından, insanlardan, yaşamanın zorluğundan vs. hep şikayet etsem de başka bir şehirde yaşamak çok zor benim için. Bu şehri seviyorum. Kesinlikle olmaz da demiyorum ama :) Hayatın ne getireceği belli olmaz. Belki terk ederim bu şehri bir gün.

Mübarek Sevgililer gününde yazmışım bu yazıyı :) Bu yazının bu listeye girmesindeki en önemli sebebi daha doğrusu kişiyi açıklayamıyorum. O kendini biliyor :P

Nereden çıktı bu hikaye, nasıl bir ruh haliyle kurguladım bilemiyorum gecenin bir vakti ama en sevdiğim karalamamdır bu. Devamı da var aslında ama şimdilik blogta yok :)

ve sen SEN ol !

2008-06-29T20:37:00.007+03:00

Böylesi bir aksiyon filminin bana bu şarkıyı hatırlatması komik midir ironik midir? Bil(e)miyorum ama finalde Wesley'nin söylediği sözdü sanırım bana bu şarkıyı hatırlatan. Peki ya şarkının hatırlattıklarına ne demeli? Bu aralar her şey bambaşka şeyleri hatırlatıyor zaten. Bana bir haller oluyor. Zamanında yazdığım bir cümleyi görüyorum blogumda ve aklıma neler neler geliyor. Bu bahsi geçelim, belki sonra yazarım. Keyifli bir pazar gününün akşamında nereden çıkar ki bu sorular, bu olur olmaz cümleler.

Ne diyor Sandal:
hayatta zor olan şey
tanışmaktır kendinle özgürce
o kadar çok şey varki
bizi bizden koparan sessizce
inan inan
ve sen SEN ol
hadi zorlama zorlama
zorlamakla hayat uslanmaz
ağlama ağlama
ağlamakla gönül dağlanmaz
zorlama zorlama
zorlamakla hayat uslanmaz
ağlama ağlama
ağlamak da üzülmek de boş
akışına bırak damarında akan kan gibi
akışına bırak dağlardan inen ırmak gibi
akışına bırak
bırak gitsin...

Daha fazla yaz(a)mayacağım, belki sonra devamını getiririm. Ya da getirmem. Kim bil(e)bilir. Umarım önümüzdeki hafta herkes için güzel geçer. Pazartesi yöneticiniz geçen hafta olanları unutmuş olarak gelir :P Tatile başlarsınız. Hayatınızın aşkını bulursunuz. Zam alırsınız. Terfi edersiniz. vs...vs... Kendiniz için istediğiniz güzellikler neyse gelip bulmasını diliyorum sizleri.

Kendim için ne istiyorum? Bilmiyoruuummmm...

Geçtiğimiz hafta

2008-06-23T20:58:00.002+03:00

Uzun uzun yaz(a)mayacağım. Zaten artık eskisi kadar yaz(a)madığımı sizler de biliyorsunuz. Geçtiğimiz hafta benim için çok güzel geçti. Özellikle hafta sonu harikaydı. Yazmak yerine etiket bulutuyla sizlere kısaca geçen haftamı anlatmaya çalışayım ben en iyisi :)

di'li geçmişten tek yaramsın sen

2008-06-17T21:38:00.004+03:00

kimse kimsenin her şeyi olamazmış,
di'li geçmişten tek yaramsın sen.
sensiz kimse mi kimsesiz miyim bilmem,
hiç bilmek istemem hatta düşünmem...

Film(ler)

2008-06-16T23:17:00.009+03:00

Uzun zamandır izlediğim filmleri eklemediğimi farkettim, eksikliğini hissetim yazmamış olmamın :) Yazmadığım dönemde elbette pek çok film seyrettim, kitap okudum. Kitapları zamanla ve sırayla yazarım ama filmleri şimdi çok detaylıca olmasa da yazmak istiyorum.

Almodóvar Üçlemesi
Kika / Hable Con Ella / Volver
Pedro Almodóvar değil ben yaptım bu üçlemeyi :) Daha doğrusu yazdığım sırayla üç akşamda izledim elimdeki bu filmleri. Beğendiklerimin sıralamasıysa yazdığım sıralamanın tam tersi :) Yönetmenliğini yaptığı daha pek çok film var elbette ama bu üç filmde birbirinden pek çok ortak iz bulabiliyor insan. Bu pek hoşuma giden bir şey değil. Teknik olarak tercihleri olabilir elbette ama öykülerde verilen mesajların, kullanılan metaforların bu kadar benzeşmesi sıkıyor beni. Volver en güzeliydi üçü arasında.

Syriana
Uzun zamandır izlemek isteyip izleyemediğim bir filmdi. Filmi beğendim ben. Özellikle konu bana çok ilgi çekici olduğundan olsa gerek. Ama yukarıda yazdığımın tam tersine burada hikayelerdeki benzerlikten ziyade kullanılan teknikteki benzerlik sıkıyor. Çok sıkıntılı bir adamım sanırım :P Traffic'te yaptığı farklı hayat hikayelerini kesiştirme işini bu filmde de çok güzel kotarmış yönetmen. Bu sayede Oscar'da kazanmış ama gene de bence başka bir tarz bulması gerekiyor. George Clooney'i çok sevdim ben bu filmde.

No Reservations
Bu filmi izleyeli çok oldu ama sanırım yazmamıştım bloga. Şu "izle ve mutlu ol" tarzı filmlerden birisi. Kim ne derse desin seviyorum ben bu filmleri. Nedir böyle filmlerle alıp veremedikleri anlamam ki :)) İstediği kadar klişe olsun, filmin sonunu daha film başlamadan tahmin ediyor olalım. Yeter ki mutlu olalım :))

Shoot 'Em Up
Boş vaktinizi boşa harcamak için birebir bir fantastik aksiyon komedi filmi :)) Aksiyon filmlerinden hoşlanıyorsanız, illaki gerçekçilik demiyorsanız ve gülmek istiyorsanız izleyebilirsiniz ;)

Iron Man & The Incredible Hulk
Şimdi gene kim ne derse desin diyorum ve bu filmleri sevdiğimi herkese söylüyorum :) Yaşasın Demir Adam, Yaşasın Hulk :P Çocuk musun deseler bile aldırmayın siz. Hatta "yeğenimi götürsem o bile izlemez" diyenler bile olabilir siz asla aldırmayın :) Iron Man'de Robert Downey Jr. çok eğlenceli bir karaktere bürünmüş. Filmin son sahnesi de güzeldi :) Hulk'a gelince, Edward Norton'un varlığı bile filme ayrı bir hava katmış bence. Onun rol aldığı filmleri izlemeyi seviyorum. Filmde Bruce Banner karakterine hayat vermiş. Liv Tyler'ın varlığı da ayrı bir güzellik katmış filme :)

Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull
Bu film için de yukarıda yazdığım gibi tepkiler alabilirsiniz dış mihraklardan lakin siz bunlara da aldırış etmeyin :)) Tipik Amerikan propagandasına gülüp geçtikten sonra filmde de gülünecek ve eğlendirecek pek çok şey var ;)

The Happening
Bir başka M. Night Shyamalan filmi daha. Onun da kendine başka bir tarz bulma zamanı geldi artık :P Filmle ilgili çeşitli sitelerdeki açıklamaları okursanız "doğal afetler" diye geçiyor. Şunu söylemiş olayım doğal falan değil. En azından henüz böyle bir doğal afet yaşanmış değil. Bekleneni veremeyen bir film. Sonu olmamış gibi geldi. Gerçi nasıl bir son olabilirdi diye düşününce ben bulamadım :)

Den Brysomme Mannen
En değerlisini en sona bıraktım. Diğerlerini bilemem ama bu filmi izleyin derim mutlaka. Uzun zaman önce Persona'nın blogunda gördüğüm ve izlemek için not aldığım bir filmdi. Ben de izleyeli çok oldu ama yazmak bugüne kısmetmiş :) Film hakkında daha detaylı bilgiyi onun blogundan okuyabilirsiniz buraya tıklayarak.

Herkesin güzel bir hafta geçirmesi dileğiyle. Benim için çok güzel bir hafta olacak gibi geliyor bana :))

yıldızlar da kayar...

2008-06-14T02:12:00.003+03:00

ben sana kurban olayım kardeşim :)

unutmadan ve ilaveten,

ilkbahar yazbahar sonbahar kışbahar :P

hehe :))

Özgürlük

2008-06-11T20:49:00.002+03:00

Mal varlığımı açıklarken insanın en değerli mal varlığı özgürlüğü demiştim. Osho 'nun çok sevdiğim bir özgürlük tanımı var. Onu sizlerle paylaşmak istiyorum ;)

Pek çok çeşit -sosyal, politik, ekonomik- özgürlük vardır ama bunların hepsi yüzeyseldir. Hakiki özgürlüğün bambaşka bir boyutu vardır. O dış dünyayla hiç ilgilenmez, o senin içinde yükselir. O her türlü koşullanmadan, dini ideolojilerden, politik felsefelerden özgür olmaktır.

Tüm bunlar sana pranga vuran, seni zincirleyen, seni manevi bir köle yapan diğerleri tarafından sana dayatılmıştır.

Meditasyon tüm bu prangaların ve koşullanmaların yok edilmesinden başka bir şey değildir; hapishanenin tamamen yok edilerek gökyüzünün ve yıldızların altında, açıklıkta, varoluş için mevcut bulunmak için senin yeniden özgür olman demektir.

Varoluşa kendini açabildiğin an, varoluş sana kendini açar. Ve bu iki mevcudiyetin buluşması nihai saadettir. Ancak bu sadece özgürlükle gerçekleşebilir. Özgürlük en yüksek değerdir; ondan daha yükseği yoktur.

Özgürlüğümü kullanarak buraya konuyla alakasız, birdenbire aklıma gelen bir şarkının videosunu ekliyorum :))

morumsu mavimtrak

2008-06-08T20:41:00.000+03:00

çok derin düşününce ne kadar komik

On adımda on iki adım

2008-06-05T22:49:00.002+03:00

Bir kişisel gelişim furyasıdır gidiyor son yıllarda. Eğer bir kitabevine yolunuz düşecek olursa(!) kişisel gelişim kitapları için ayrı raf(lar) ayrıldığını görebilirsiniz büyük olasılıkla. Önceleri pek sev(e)mezdim bu kitapları. Bu kitaplarla ilgili peşin hükmüm zaten bildiğim şeyleri tekrar ettikleri, asıl önemli olanın ise bunları uygulayabilmem olduğuydu. Hala da değişmiş sayılmaz bu düşüncem ama çok fazla ön yargılı olmamak gerektiğine inanıyorum artık.

İlk okuduğum kitap Mümin Sekman'ın "Kişisel Ataleti Yenmek" adlı kitabı olmuştu. Güzel de bir kitaptı, çok güzel tavsiyeler vardı kitapta. Etkili oldu mu? Hayır :)

Bu da diğer pek çok trend gibi rüyasıyla meşhur topraklardan dünyaya yayılmış. Hızlı yemek ve hızlı yaşamaya tutkun Amerikalılara, insanların uzun yılların ya da yoğun yaşanmışlıkların sonunda kazandıkları tecrübe ve bilgiyi bir kitapta toplayıp sunmak hedefindeki bir 'sektör' kişisel gelişim sektörü. Sektör diyorum çünkü ortada dönen milyarlarca dolar sözkonusu. Özgüven eksikliğinden kaynaklanıyor kanımca bu biraz. Ve bu kitapların Amerikan yapımı olanlarında büyük bir 'sahtelik' olduğunu hissedebiliyorsunuz. Bunun iki nedeni var. Birincisi bu kitaplarda iş veya özel yaşantınızda ulaşmak istediğiniz bir hedef için 'neler yapmanız' gerektiği çok ince ve teknik detaylarla anlatılıyor.

İşinizde yükselmek mi istiyorsunuz? İlk kural olarak sabah ofise gittiğinizde herkese gülümseyerek günaydın demelisiniz.

Bunda ne kötülük var diyebilirsiniz? Elbette yok. Hatta benim gibi mütemadiyen gülümseyen bir tip için bu çok hoş :D Buradaki sorun bunu içinizden gelerek yapıp yapmadığınız!? Bu kitaplarla çok haşır neşir olup her şeyi uygulamaya çalışan insanların içlerinden gelerek değil sadece hedeflerine ulaşmak amacıyla gülümsediklerini, sohbet ettiklerini, yardım ettiklerini düşünüyorum. Sorun burada.

İkincisi ise kişinin kendisiyle ilgili. Bu kitaplarla ilgili en büyük yanılgı kitap okuyarak değiş(e)meyeceğiniz gerçeği! İnsan ancak gerçekten ister ve çaba harcarsa değişebiliyor. Yoksa başkalarını ya da kendini aldatmak için yaptığı hiç bir eylem onu değiştir(e)mez. Bu kitapları okuyarak değişemezsiniz, daha mükemmel olamazsınız. Bu kitapları okuyup, kitapta yazılanları uyguladıktan sonra hayatlarında bir değişiklik olmayan insanlar önceki yaşadıklarından daha büyük hayal kırıklıkları yaşıyorlar.

Amazon'da "Self-Help" kategorisinde 66,676 adet kitap bulunmaktaydı son baktığımda. Türkiye'de durum farklı mı peki? Kitapyurdu'nda 1518, idefix'te ise 1527 kitap yer almakta kişisel gelişim kategorisinde. Bu kitaplar arasında diğerlerinin bayağılığı ve sıradanlığından sıyrılan, değişmek ve gelişmek isteyenlere yardımcı olabilecek olanlar da var. Birkaç Türk yazar var özellikle. Bazı çeviri kitapların dili evrenselliği yakalasa da büyük bir çoğunluğu farklı bir kültüre, düşünce yapısına hitap eden ve bizlerle hiç alakası olmayan saçmalıklarla dolu. Bu kadar sözünü etmişken bazı kişisel gelişim kitaplarının adlarını vermek istiyorum bu sitelerde gördüklerim arasından.

- Etkile Yönlendir ve Kazan
- 4 Saatlik Hafta & Az Çalış, Çok Kazan ve İyi Yaşa!
- Akıllı, Varlıklı ve Sağlıklı Olmanın Basit Sırları
- Sağlıklı ve Başarılı Olmak İçin Bir Dakika (Cep Boy)
- 3 Saniyede Karşınızdaki İnsanı Nasıl Anlarsınız?
- Zihin Okuma Teknikleri
- Para Mıknatısı / İhtiyaç Duyduğun Her Şeyi Kendine Nasıl Çekersin?
- Milyarder Gibi Düşün Milyarder Ol
- 90 Saniyede İnsanlara Kendinizi Nasıl Sevdirirsiniz
- 100.000$ Dolar Kazananlar Kulübü
- Başkalarını Sizin Gibi Düşünmeye Nasıl İkna Edersiniz?

Bu örnekleri çoğaltmak mümkün ama gerek yok buna. Anlatmak istediğim şey kişisel gelişim kitaplarının saçma olduğu ya da gereksiz olduğu değil aslında. Anlatmak istediğim değişmek, gelişmek, mutlu olmak için önce bunu gerçekten istiyor olmalı insan. Bugüne kadar neleri yanlış yaptığını, nelerin kendisini mutsuz ettiğini ve neleri yapmaması, neleri yapması gerektiğini uzun uzun düşünmesi gerektiği. Ve daha sonra bunları eyleme dönüştürüp hedeflerine ulaşmak için çaba sarfetmesi. Bu arada yardıma ihtiyacınız olduğunu düşünürseniz önce arkadaşlarınıza sonra bu kitaplara başvurun diyorum. Ve bu kitapları seçerken de dikkatli olun. Her kişisel gelişim kitabı sizi geliştirmez, aksine büyük zararlar bile verebilir.

Tüm bu yazdıklarımdan sonra hala benimle aynı fikirde değil misiniz yoksa? Belki yukarıda bulunan listenin sonundaki kitabı okumam gerekiyor kendimi geliştirmek için :)

ps. Karikatür Yiğit Özgür'e ait diye biliyorum ama yanılıyor da olabilirim.

Yaşamaya dair...

2008-06-03T20:27:00.002+03:00

saygıyla ve sevgiyle anıyorum.

evvelki sene olduğu gibi

Korkakların dünyası

2008-06-02T20:41:00.002+03:00

Savaşanlar, sevişenler
Laf kalabalıkları, insan kalabalıkları
Gerçekler, yalanlar, yanlışlar, yalanlar
Güzel, çirkin, iyi, kötü
Güneş doğarmış, ay batarmış
Agape gitmiş, ateş sönmüş
Her şey bir masalmış
Masallar anlatmışlar
doğduğumdan bugüne
Oysa anladım artık
Dünya korkakların dünyasıymış
Kendilerinden korkan Tanrıların
Tanrılardan korkan insanların
İnsanlardan korkan hayvanların
Ve dahası yanlışı kabullenmekten
Gerçeklerle yüzleşmekten
Savaş meydanında yenilmekten
Ve hepsinden acısı
Aşkla dolu bir kalbe
karşılık vermekten
Sevmekten, sevilmekten
korkanların dünyası.

Kehitystis

Deli Yusuf

2008-05-25T00:37:00.002+03:00

Bira kokusunun parfüm kokularına, küfürlerin kahkahalara karıştığı sıradan bir Taksim akşamıydı. Havaların ısınmmasıyla insanların da kanı ısınıp İstiklal'e akın etmişlerdi. O ise bir köşede sessizdi, kimsesizdi. Kirli sakalı ve kıyafetleriyle yalın ayak halde, kepenk indirmiş bir mağazanın önünde oturup insanları seyretmekteydi. İnsanlar ona göz ucuyla bakıp yollarına devam ediyordu.

Mustafa komiser daha yeni tayin olmuştu bu değirmene. Ve tam da yerinde başlamıştı göreve. Kendi köyündeki Deli Yusuf geldi aklına onu görünce. Aç mı acaba diye düşündü. Yanına gidip "Aç mısın kardeş?" diye sordu. O ise önünden geçen insanlara bakmaya devam ediyordu. Polislerden birisini döner almaya gönderdi cevap beklemeden, ayran al demeyi unutmadan. Bir ona bakıyordu Mustafa komiser bir insanlara. Geçenlerin yüzlerindeki alay edercesine ifadeler, deliye bak başında polis var diyenler, iğrenircesine yüz buruşturanlar midesini bulandırmıştı hemen. Kafasını ona çevirdi. Sarhoş olmak için bir tomar para ödeyip, bol küfür ve bol alkollü bir gece geçiren bu insanlar mı deliydi yoksa o mu? Acaba adı neydi? Dahası derdi neydi?

O sırada yarım ekmek döneriyle ayranı gelmişti. Sormadan uzattı ona. Kısa bir tereddütten sonra elini uzatıp aldığı gibi yemeğe başladı. "Belliydi aç olduğu zaten." diyerek gülümsedi Mustafa. Hemen bitiriverdi. "İster misin bi tane daha?" diye sordu cevap vermeyeceğini bilse de. Konuşmasa da kafasını iki yana sallayarak istemediğini söyledi bu sefer. Ve yerinden fırlayıp Mustafa komiserin elini öpmeye çalıştı. Şaşırdı Mustafa. Önce elini çekti, sonra iki büklüm olmuş onu doğrultmaya çalıştı. "Gerek yok kardeşim, gerek yok. Afiyet olsun. Daha istiyosan söyle aldırayım." diye üsteledi. Sonra da "Adın ne senin?" diye sordu ama cevap yoktu gene. "Oğlum söylesene lan adını. Bak karakola götürürüm orada bülbül gibi şakıtırım seni." deyip güldü. Elini onun omzuna koydu. İlk defa yüzünde bir tebessüm belirtisi gördü o an. Ama konuşturamadı. "Oğlum yok mu kimin kimsen senin? Derdin ne bu halde oturuyon burada?" diye sormaya devam etti. O susmaya. Polislerden biri "Komserim Tamer başkomserim arıyor." diyerek telefonu uzatınca elini onun omzundan çekip konuşmaya başladı. Kafasını çevirdiğinde ara sokaklardan birisinde gözden kaybolmaktaydı.

Polislerden biri "Şerefsiz bi sağol demeden çekti gitti. Komserim siz bilmezsiniz bunları. İyiliğe gelmez bunlar." diye küfrün bini bir para saymaya başladı arkasından. Baba yadigarı Osmanlı tokadını yapıştırmayı ne kadar istedi o an. "Hadi gidiyoruz." diyebildi oysa sadece.

Acaba derdi neydi diye düşünmeyi bırakamadı. Serseriye benzer bir hali de yoktu aslında. Kimbilir neler gelmişti başına. Belki sevdalanmıştı, sevdiğini kaybetmişti. Belki ailesini. Evet evet, kesinlikle olan buydu. Deli Yusuf geldi gene aklına. Anası, babası, bacısı o kazada öldükten sonra garibim nasılda kaybetmişti kendini. Kir pis içinde dolaşır dururdu dağ taş demeden. Köylüler arada yıkardı onu. Yemek verirlerdi.

Niceleri gibi "Hey gidi koca İstanbul" dedi içinden Mustafa komiser.
"Kim deli, kim akıllı" diyerek İstiklal'in kalabalığına karıştı.

Mal varlığım

2008-05-19T19:41:00.002+03:00

İlknur beni mimledi birkaç gün önce ama ben ancak yazabiliyorum. Mal varlığımı açıklamamı istiyor benden. Bu soruya nasıl bir cevap vermek gerekir acaba? Bir dikili ağacım bile yok mu desem yoksa Zeki Müren gibi dünya yansa yorganım yok içinde mi desem? Ne desem bil(e)miyorum.

Elbette atalarımız benim kadar kararsız insanlar değillermiş. Onlar mal canın yongası demişler. Bunu derken cana geleceğine mala gelsin diye ilave etmeyi unutmamışlar elbette. Uzun lafın kısası mal elbette gerekli ama sadece bir araçtır insan için, öyle olmalıdır. Mal derken her türlü taşınırı taşınmazı, Türk Lirasını, Amerikan dolarını, avroyu, bonoyu, tarlayı, arsayı, yatı, katı, arabayı, desktopu, laptopu bilumum şeyi dahil ederek söylüyorum :)

Hâlâ mal varlığım sorusuna yanıt vermediğimin farkındayım. Benim herhangi bir mal varlığım yok. Hiç birşey bilmediğim gibi hiç birşeyim de yok. Bir canım var diyesim geliyor, o da benim değil, bana emanet.

İnsanın en büyük mal varlığı nedir peki? Parası, zenginliği, şöhreti mi? Arkadaşları mı? Bilgisi mi? İnancı mı? Aşkı mı? Nedir en büyük mal varlığı insanın?

Özgürlüğü.

Kiminiz özgürlük yalanı diyecek belki acı bir tebessümle. "Hangimiz gerçekten özgürüz?" diye soracak kendi kendine.

Özgürlük en değerli mal varlığımız ve çok ağır bir bedeli var kesinlikle. Onu bu kadar değerli kılan şey de bu.

Sistem, siyaset, para, aile, aşk, inançlar, şartlar vs.. şu ya da bu şekilde kendimizi hapsettiğimiz ya da başkaları tarafından hapsedildiğimiz şeyleri aşıp özgürlüğümüze kavuşabiliyoruz ancak.

En değerli mal varlığınızın yani özgürlüğünüzün kıymetini bilmeniz ve özgürlüğünüzün keyfini sürmeniz dileğiyle...

Sevmek zamanı

2008-05-19T03:50:00.001+03:00

Saat dörde geliyor. Dün gece de uyuyamadım. Çok uykum var. Ama bişeyler karalamam gerekiyor hemen şu an. Canım dostum, kardeşim bu akşam evlendi :) O kadar çok akraba, asker arkadaşım vs. evlendi ama onunki bir garip oldu benim için.

Dün akşam kına muhabbetine dayak yedik :P

Bu akşam çok önceden Karar No:1'da belirttiğim gibi bir düğün oldu ama o yazdığımdaki gibi bunalmadım. Arkadaşlar, muhabbetler, ortam çok iyiydi. Düğünden sonra Moda'da iyi geldi :)

Neyse, uyku daha ağır bastı :)) Bu kadar yazıp uyumakta fayda var.

İnşallah her şey istediğinizden de güzel olur, çok mutlu olursunuz :))

Dün gece İlknur'un blogunda gördüğüm ve ne zamandır dinlemediğimi yeni farkettiğim, çok sevdiğim bir şarkıyı armağan etmiş olayım buradan ikinize. Yeni evli bir çifte armağan etmek olur mu bilemiyorum ama ben çok seviyorum, siz de seversiniz umarım.

Aşkınız sonsuza dek sürsün ;)

Blog Konferansı & Blog Ödülleri 2008

2008-05-11T22:11:00.000+03:00

Dün Blog Konferansı ve Blog Ödülleri 2008 ödül töreni vardı. Bence çok güzel bir etkinlik oldu ve bunun için Eray'a tüm blog camiasının bir teşekkür etmesi gerekiyor. Pek çok kişi bugüne kadar benzeri şeyleri aklından geçirmiştir. Ama hiç kimse bu kadar inanıp, bu kadar emek vermemiştir Türk blog dünyasında. Ben kendime adıma teşekkür ediyorum tüm yaptıkları için.

Konferans çok verimli geçti. Bir öncekine katılamamıştım o nedenle ikisi arasında bir kıyaslama yapamayacağım. Ama bu konferansın daha güzel geçtiğini düşünüyorum ben.

Blog Ödüllerini kimler aldı diye merak ediyorsanız şuradan bakabilirsiniz. Ben ödül aldım mı? Nayır :) Benim için en büyük ödül Mehmet Doğan'ı dinlemek oldu. BÖ'de ödül alan bazı bloglara gerçekten sevindim ama kişisel olarak bazılarının haketmediğini de düşündüm. Elbette bu benim kişisel görüşüm. Neyse, geçelim bunu.

Mehmet Doğan, Altı Üstü Tasarım gibi Altın Örümcek bile kazanmış ve gerçekten çok popüler olan bloguna yazmayı neden bıraktığını anlattı. Ben de çok severek takip ederdim blogunu.

Neden bıraktığını açıklamadan önce blog yazmaya neden başladığını anlattı. Türkiye'deki bir yöneticiyi etkileyip işe alınmak için :) Sonra genele yönelik olarak olası nedenleri sıraladı. Şöhret olmak, bir network oluşturmak, iş dünyasında tanınmak, bildiklerini paylaşmak ve elbette 'profesyonel' olma yolundaki pek çok blog yazarının ortak derdi olan para kazanmak. Ve ne kadar zaman harcadığını bloguna. Blog yazmakla bitmiyor. Ne yazacağını düşünmek, yazacağını araştırma süreci, sonra yazdığının üzerinden geçerek düzeltmelerini yapmak, gelen yorumlardan cevaplanması gerekenleri cevaplamak ve bunların dışında e-posta yoluyla iletişim kuranlara cevaplar yazmak. Çok zaman alan bir uğraş blog yazmak aslında. Bunu kabataslak olarak hesapladığında 110 güne denk geldiğini görmüş ilk yazmaya başladığından bu yana.

Sonra dünya güzeli kızlarının resmi yansıdı projeksiyondan :) Kızlarından büyük olanına öğretmeni ailenizle mutlu şekilde geçirdiğiniz bir hafta sonunun resmini çizin diye bir ödev vermiş. Kızı da annesini, kardeşini, kedilerini ve babasını çizmiş. Ama babasının hemen önüne de bir bilgisayar :)

Buradan şuraya geçiyoruz. Mehmet Doğan yazarını ve kitabın adını da söylemişti ama ben unuttum. Bir doktor yaptığı araştırmalar neticesinde şunu iddia ediyormuş. Diyelim ki 40 yaşındasınız. Ve 80 yaşınıza kadar 40 yıl daha yaşayacağınızı farzedelim. Ömrünüzün %50'sini yaşadığınız demek oluyor bu değil mi? İsmini hatırlayamadığım bilim insanı aksini iddia edip %71'ini yaşamış olduğunuzu savunuyormuş. Ne gibi bilimsel gerekçelere dayanarak bunu söylüyor bilemiyorum ama beni etkiledi ve inandım bu söylediğine bilimsel olmayan gerekçelerle :)

Sonra da şu soruyu sordu: "Günümüzde en değerli şey nedir?" Bu soruyu sorunca salondaki pek çok kişi ve ben de dahil sanırım zaman dedik. Ama kendisi hemen itiraz etti :) En değerli şey zaman değil dikkattir, ilgidir diyerek devam etti. "Hepimizin 24 saati var. Farkı bu 24 saatte neyle ilgilendiğimiz, nelere dikkat ettiğimiz belirliyor. Ve ben 36 yaşına gelmiş bir insan olarak ömrümün kalan %29'unda tüm ilgimi, dikkatimi kızlarıma, aileme vermek istiyorum." mealinde cümlelerle bitirdi diyebilirim konuşmasını.

Yazmayı bırakmasına üzülmüştüm ama nedenini öğrenince iyi ki yazmıyor diyorum kendi adıma :)

Tüm bu söylediklerini dinledikten sonra kendi adıma düşünmeye başladım. Ben blog yazmaya neden başladım ve beklentim ne? Birkaç yıl öncesinden blog denemelerim oldu ama hiç devam ettiremedim. Sonra bir gün o sıralar ilgi odağımda olan bir insanın ilgisini çekmek maksadıyla başladım diyebilirim :) Kısa zaman sonraysa artık sadece kendim için, yazmaktan keyif aldığım için yazmaya devam ettiğimi farkettim. Öyle teknik yazılar, büyük araştırmalar falan da olmadı yazdıklarım arasında ama çok zamanımı alan bir hobiye dönüştü benim için. Lakin hiç şikayetçi olmadım. Aksine büyük keyif aldım ve çok güzel arkadaşlar edindim. Şöhret olmak, iş anlamında bir fayda sağlamak ya da para kazanmak gibi bir düşüncem de hiç olmadı. Bildiklerimi paylaşmak konusuna gelince, teknik bilgiden daha çok okuduğum kitaplar, izlediğim filmler ve sevdiğim diğer şeyler oldu paylaştıklarım.

Neticede ilgimi ve dikkatimi aşırı derecede bloga verdiğime kanaat getirdim ve bazı değişiklikler yaptım. Bunlardan birisini farkedebilirsiniz yorum yaparsanız bloga. Artık yorum moderasyonu aktif durumda ve yapılan yorumlar da mail olarak gelmiyor. Çok sık kontrol etmek istemediğimden bu şekilde yaptım. Arada saçmasapan, gereksiz insanlardan gereksiz yorumlar da geliyor ama onları hızlıca sildiğimden pek gören olmuyordu. Dolayısıyla yorumlarınız biraz gecikmeli olarak yayınlanacak bundan sonra haberiniz olsun ;)

Ve daha seyrek yazmaya karar verdim. Belki de bir süre yazmamaya. Zaten son dönemde pek yazamıyordum, blogun şekliyle de oynamıştım bu arada. Dün o konuşmayı dinledikten sonra asıl sıkıntımın ilgimi ve dikkatimi gereğinden fazla buraya yönlendirmiş olmamdan kaynaklandığını daha iyi anladım. Bir de tabiki Statcounter gibi bir takıntı oluşmuştu ben de :)

Neyse, daha seyrek yazacağım derken gene uzun bir yazı yazdım :)

Burası benim kişisel blogum. Bir saat arayla, bir gün arayla ya da bir ay arayla yazabilirim istediğim gibi :)

Güzel günler geçirmeniz dileğiyle, sevgiler ;)

Lütfuna ermek içün

2008-05-10T01:43:00.004+03:00

Punkçısı rockçısı, müslümanı hristiyanı, genci yaşlısı, erkeği kadını milletçe ortak karakteristik özelliklerimizden birisi sanırım Müzeyyen Senar'a eşlik etmek.

Gecenin şu saatinde diyebilirim ki

Benzemez kimse sana
tavrına hayran olayım

canto della terra

2008-05-04T21:40:00.004+03:00

Yağmurlu ama güzel bir hafta sonu oldu. Cumartesi günü e-Fikrim gününe gittim. Panelistlerden birisinin söylediği Amerika'da sadece online ayakkabı satışlarının yıllık cirosunun 10 milyar doları bulduğu sözü yer etti aklımda. Bizim e-ticaret sektörünün toplam hacmi kaç yüz milyon dolardır acaba :)

Daha sonra kahve falı bakmakta ne kadar yeteneksiz olduğumu bir kez daha anladım :) Ayrıca Mado'da dondurmalı waffle yememem gerektiğini, beğen(e)medim çünkü.

Pazar günü çeyiz taşımak nasıl bişeymiş öğrendim Fatih sayesinde :))

Hafta sonu çok kısa bir özet olarak bu şekildeydi. Uzatmaya gerek yok zaten. Herşeyi de bilmeyin efenim :P

Son günlerde büyük bir keyifle dinlediğim bir albüm var. Andrea Bocelli'nin "Vivere - The Best Of" albümü. Albümde, bu yazıya ismini de veren aşağıdaki şarkıya takmış durumdayım. Dinleyin, seveceksiniz ;)

Bir şarkı ve bir şiirle kapatıyoruz bu haftayı. Dilerim önümüzdeki hafta her şey beklediğinizden de güzel olur. Sevgilerimle :)

güneş uzakta, sen daha uzakta,
deniz dalgalı, kalbim kasırgalı,
sesler geliyor kulağıma fısıldanan,
sözler var karalanan, tutulmayan,
özlemler var ama benimki gibi değil,
insanlar var sonsuz çeşitlilikte,
ama senin gibi değil...

Kehitystis

ps. Youtube gene kapandı. imeem'den Bocelli'nin Sarah Brightman'la söylediği bir versiyonunu buldum şarkının. O da çok hoşuma gitti. Eğer siz bu yazıyı okurken hala kapalıysa Youtube o versiyonunu dinleyebilirsiniz.

Empati

2008-05-02T17:42:00.001+03:00

Arka kapaktan:

Yaşamınızın kontrolü sizde değil! Öyle olduğunu düşünebilirsiniz ama yanılıyorsunuz. Elbette ki kendi kararlarınızı kendiniz vermekte özgürsünüz. Bu kitabı kapatabilirsiniz. O sandalyede oturmaya devam edebilirsiniz. Ya da gözlerinizi oymak gibi çılgınca bir şey yapabilirsiniz. Ne isterseniz yapabilirsiniz. Ama sorun şurada: Ne isteyeceğinizi kontrol edemezsiniz. Her davranışınızı önceden belirleyen arzularınız ruhunuzun o kadar derinlerine işlemiştir ki, onlara dikkat bile etmezsiniz. Ve bu da sizi mükemmel bir köle yapar. Bu nedenle, hayatınızı yaşamaya devam edin. Ne isterseniz yapın. Sadece 'isteklerinizin' tümüyle sizin kontrolünüzde olmadığı gerçeği üzerine kafanızı çok fazla yormamaya çalışın. Edebiyat, bilim ve felsefe ruhunuza akacak, okudukça bağlanacak, bağlandıkça okuyacaksınız...

* * *
Pink Floyd'un "Animals" albümünün hangi romandan esinlendiğini biliyor musunuz? 405 ile 480 thz aralığının hangi rengi ifade ettiğini? Edison'un adiliklerini biliyor musunuz? Radyoyu kim icat etti? Fotonlar, elektromanyetik tayf, sinestezi, John Locke, deneycilik, Descartes, akılcılar... Elijah, Winter, Grimes, Laszlo, Dairan, Valentinus...

* * *
Olasılıksız'ı Megavizyon'da görüp daha ilk sayfasında yazılanlara göz attığımda bu romanı okumalıyım demiştim. Sağolsun Fatih hediye olarak almıştı bana kitabı :) Sonra gene bir gün Megavizyon'da 'Empati'yi görünce çok sevindim. 600 küsur sayfalık romanı çok kısa sürede büyük bir keyifle, hiç sıkılmadan okudum. Hatta 400 küsur sayfasını tek bir gecede hiç durmadan okudum :) 'Empati' ile ilgili size tavsiyem bir an önce alıp okumanız. Bir önceki romanı 'Olasılıksız'la ilgili yorumların olduğu bir sitede "bir kitap yazayım, best seller olsun, filme de çekilsin, para kazanayım zincirinin son halkasıdır. Bir ortalama Amerikalı okuru tatmin edecek her şey fazlasıyla vardır. Hatta kitap sırf bunlardan ibarettir. bu kitabı bir şeye benzetecek olursak en uygun şey 'patates cipsi'dir. kolay yenen, gereksiz, boş ve hatta zararlı..." şeklinde bir eleştiri gördüm geçende. Ben de 'ortalama Amerikalı okur' kategorisine mi giriyorum merak ettim. Adam Fawer'ın da yeni Tolstoy olmak gibi bir niyeti olduğunu sanmıyorum. Bu tip romanlar da gerekiyor ve 'gereksiz, boş ve hatta zararlı' olduğuna kesinlikle katılmıyorum. Bu tip yorumlara aldırış etmeyin.

* * *
1970 doğumlu Adam Fawer. İlk romanını bir yayınevine satana kadar daha önce hiç bir yerde profesyonel olarak yazmamış, sayılarla ve istatistikle arası iyi bir adam. 90'ların sonunda Stanford Business School'da MBA yaptıktan sonra About.com'da çalışmaya başlamış. Üç yılın sonunda COO (Chief Operating Officer - Uygulayıcı Genel Müdür denebilir.) olmuş. İstediği her şeye sahipmiş, gerçekten sevdiği bir iş dışında. Sonra bir gün en yakın arkadaşlarından birisinin kanser olduğunu öğrenmiş. Babasını da 49 yaşındayken kanser hastalığı nedeniyle kaybeden Adam hayatını babası gibi işinden nefret ederek geçirmek yerine işini bırakmaya karar vermiş. Küçük bir çocukken okuduğu, okuduğundan çok gözleriyle ilgili rahatsızlıkları nedeniyle geceleri dinlediği romanları yazanlar gibi yazar olmaya karar verip çocukluk hayalini gerçeğe dönüştürmüş birkaç yıl önce.

1 Mayıs

2008-05-01T22:02:00.005+03:00

Söylenebilecek bir söz bulmak çok zor gerçekten bugün yaşananlar karşısında. Ne demişti sevgili valimiz hatırlayalım:

Kanuna riayet edenlere bizim karanfillerimiz hazırdır. Ancak uymayanlara uygulanacak kurallar bellidir. Polisimiz kendilerine verilen yetki çerçevesinde orantılı güç kullanacaktır.

Karanfilleri gören oldu mu? Ben yerde yatan bir kadının suratına koşarken tekme atan, arkasından başka bir polisin daha tekmelediği, bir tanesinin de copladığı bir kadın gördüm. Acaba karanfilleri o mu sakladı? Ya da yanlışlıkla hastaneye biber gazı atan polislere tepki gösteren hemşireyi tartaklamaya kalkan emniyet mensubuna sorsak bilir mi? Belki de Çorum'dan gelip Dolmabahçe'de sessiz sakin bir gün geçiren polislere sormak lazım. Ya da kimbilir Rize'den gelen polislere mi sorsak? Kaç uçak polis gelmişti sahi? Tüm bunlar olası bir kargaşayı önlemek içindi değil mi?

Yazılacak çok şey var ama yazının dayanılmaz ağırlığı var.
Bu fotoğraf her şeyi daha iyi anlatıyor.

Better In Time

2008-05-01T01:40:00.003+03:00

Bugünlerde pek yazamıyorum. Aslında yazacak çok şey var yazmak istesem. Ama yaz(a)mıyorum. Yazar hastalığı sanırım benimkisi :P

Bu gece de yazmak gibi bir niyetim yoktu. Ama yattım, kalktım, bi daha yattım, bi daha kalktım. Tekrar bilgisayar başına oturunca biraz müzik dinledim, biraz bloglara göz attım. Ne zamandır bloga sevdiğim şarkılardan eklememişim dedim sonra kendi kendime. Son günlerde severek dinlediğim iki şarkı geldi aklıma.

İlki Leona Lewis'ten. Benden 5 yıl ve 1 gün küçük bu hem sesi hem kendi güzel kız 10 yaşından beri tanıdığı elektrikçi erkek arkadaşıyla evlenmek istiyormuş :)

İkinci şarkı Nilüfer'den. Biliyorsun, her şey bitecek bir gün!

Stranger Than Fiction

2008-04-28T10:47:00.002+03:00

Son dönemde izlemekten en çok keyif aldığım filmlerden birisi oldu bu film. Tek kelimeyle bence harika bir film. Hemen yazının başında mutlaka izleyin diyerek başlamak istiyorum :)

Esas adamımız Harold Crick (Will Ferrell). Hayatı sayılarla, hesaplamalarla ve çok az konuşarak geçen, sıkıcı, sürekli aynı şeyleri tekrarlayan, son derece obsesif bir vergi denetmeni. Günün birinde bir kadın sesi duyuyor, sadece kendisi duyuyor. Kadın yaptıklarını, yapacaklarını söylüyor. Bu durum onun 'düzenini' altüst ediyor. Vergi kontrolü için gittiği pastanede Ana Pascal (Maggie Gyllenhaal) ile tanışıyor. Harold Crick ve Ana Pascal arasındaki zıtlık çok güzel olmuş filmde. Bir tarafta hayatı obsesif denecek kadar düzenli, sıkıcı, sıradan bir adam diğer tarafta kurabiyeleriyle çokça vakit geçirmesi nedeniyle üniversiteyi bırakan, vergi ödememekte direnen, düzen karşıtı, rahat, hayat dolu, son derece çekici ve güzel bir kadın. Olmayacak bir şey oluyor ve Harold aşık oluyor :) Ama bir gün duyduğu o ses öleceğini söyleyince Harold yaşamının kıymetini daha bir anlıyor. Kendisine yardımcı olması için Prof.Jules Hilbert'tan (Dustin Hoffman) yardım isteyince Karen Eiffel'in (Emma Thompson) fantastik bir şekilde romanının parçası olduğunu anlıyor.

Filmin hikayesi bu şekilde. Çok bile anlattım aslında :) Gerçi anlatmadığım pek çok şey var. Ama beni etkileyen bir kaç noktayı daha yazmak istiyorum. Bunlardan ilki yazarımızla yani Karen Eiffel ile ilgili. Bir kere Emma Thompson'un İngiliz aksanı kulağa çok hoş geliyor. En azından benim çok hoşuma gitti :) Ve çizdiği yazar profili. Kurgunun gücü burada sanırım. Kitap okumayı çok seviyorum. Tarih, araştırma, otobiyografi vs. her ne türde olursa olsun seviyorum ama kurgunun yeri apayrı. Kendi dünyanızı varediyorsunuz. Karakterleri, ilişkileri, hayatın akışını siz kontrol ediyorsunuz. İsterseniz dünyaya bir göktaşı çarpıp büyük bir felaket olabilir, uzaylılar gezegeni istila edebilir, büyük bir aşk yaşanabilir ya da birileri ölebilir. Her şey sizin hayalgücünüze kalıyor. Karen'in yazma konusundaki tutkusu harika bir şey. Filmde göründüğü ilk sahne, asistanı Penny Escher'la (Queen Latifah) ile olan diyalogları da yazmak konusunda insanı daha da motive ediyor. En son Adam Fawer'ın "Empati" adlı romanını okurken kurgunun gücünü bir kez daha anladım. Bazı kitapları, romanları okumakta zorlanıyor insan ama bu romanın yaklaşık 500 sayfasını bir gecede hiç durmadan okudum. İnsanın izleyeceği hiç bir film ya da tiyatro oyunu hayalgücüne bu derece hitap edemez.

Bir de Harold öleceğini duyunca yaşamının kıymetini anlıyor ve 'hayat' diye sürdürdüğü tüm o kurallardan, sayılardan, monotonluktan sıyrılıyor. Gerçekten yapmak istediklerini yapmaya başlıyor. Bu pek çoğumuz için geçerli sanırım. Bir şekilde 'bunları yapmam gerekiyor' diyerek, 'bunlar benim görevlerim', 'kariyerim', 'ailem' vs. diyerek gerçekten yapmak istediklerimizi hep sonraya erteliyoruz ve o sonra hiç bir zaman gelmiyor. İlla roman kahramanının (benim/sizin) öleceğini bilmesi mi gerekiyor istediklerini yapmak için? Bence ölmeden önce (yani bugün) gerçekten yapmak istedikleriniz için bir adım atın.

Tekrarlıyorum, bu eğlenceli filmi mutlaka izleyin ;)

ps. Bu Crick ismi bana nereden tanıdık geliyor acabaaa :P